Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 731/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, 77, 80
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 141 par. 4, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 66 ust. 1 pkt 3, art. 61
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ Sędzia NSA Wojciech Mazur Protokolant: asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. Z.-R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 264/12 w sprawie ze skargi A. Z.-R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 264/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Z. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia stwierdzenia nieprawidłowości.

W uzasadnieniu Sąd podał, że pismem z dnia 29 lipca 2010 r. B. G. zwróciła się do PINB z wnioskiem o interwencję w sprawie zalań wodami opadowymi pomieszczeń w jej lokalu nr [...], znajdującym się w budynku wielorodzinnym przy ul. D. w W. W wyniku oględzin w dniu [...] września 2010 r. ustalono, że lokal nr [...] położony jest na II piętrze budynku i znajduje się pod lokalem mieszkalnym nr [...], powstałym w latach 2003-2005 w wyniku nadbudowy, dokonanej przez skarżącą. Pod stropem lokalu nr [...] poprowadzone są rury instalacji sanitarnej z tego lokalu, obudowane od strony lokalu nr [...] płytą gipsowo-kartonową. Wobec faktu, że przedłożona przez małżonków B. i M. G. (dalej "uczestnicy postępowania") opinia techniczna inż. A. Ż. nie wyjaśniała wszystkich przyczyn zalań lokalu nr [...], PINB postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. zobowiązał skarżącą do złożenia w terminie 1 miesiąca ekspertyzy technicznej na okoliczność ustalenia, czy taras w lokalu nr [...] posiada prawidłowy spadek, prawidłowo wykonaną izolację, czy rynny i rury spustowe posiadają odpowiednie średnice, umożliwiające prawidłowy odbiór wód deszczowych z tarasu, jaki jest zakres robót budowlanych niezbędnych do wykonania celem usunięcia obecnego stanu zalewania lokalu nr [...].

W dniu 23 grudnia 2010 r. skarżąca złożyła wymaganą przez organ ekspertyzę techniczną, sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego J. K. oraz A. K., konsultanta Politechniki Warszawskiej ds. zawilgoceń i przecieków konstrukcji budowlanych. Ze złożonej opinii wynikało, że wykonana przez skarżącą nadbudowa, zrealizowana została zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym oraz pozwoleniem na budowę z dnia [...] grudnia 2001 r., zaś przyczyną zalewania lokalu nr [...] jest nieszczelność izolacji przeciwwodnej tarasu należącego do lokalu nr [...]. Powstała ona na skutek pękniętej wylewki cementowej, znajdującej się pod posadzką na tarasie, która spowodowana została samowolnie wykonanymi robotami remontowo-modernizacyjnymi w zalanym mieszkaniu w okresie od maja 2006 r. do wiosny 2007 r. Drugą przyczyną nieszczelności izolacji przeciwwodnej tarasu jest brak wywinięcia papy na ściany nadbudowy.

Ustalenia, wynikające z w/w ekspertyzy, były podstawą do nałożenia przez PINB, w trybie art. 51 ustęp 1 punkt 2 w związku z art. 51 ustęp 7 Prawa budowlanego, na skarżącą (jako inwestora nadbudowy, w wyniku której powstał taras) oraz uczestników postępowania (jako inwestorów wykonanych samowolnie robót w lokalu nr [...]) w drodze decyzji z dnia [...] maja 2011 r. obowiązku wykonania robót budowlanych w celu ich doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Na skutek złożonego przez zobowiązanych odwołania, MWINB decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał na możliwość niewykonalności nałożonych przez organ na właścicieli obu lokali obowiązków, określonych w decyzji PINB z dnia [...] maja 2011 r. Jednocześnie wskazał, że trybowi określonemu w art. 50 i 51 Prawa budowlanego podlegają jedynie roboty ocenione jako samowola budowlana, wykonane w lokalu nr [...]. Natomiast roboty, które należy wykonać na tarasie lokalu nr [...] winny być przeprowadzone w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego w związku ze złym stanem technicznym części obiektu.

Decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...] PINB nałożył na skarżącą obowiązki w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. z 2010 r. Dz. U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, występujących na tarasie przy lokalu nr [...] według złożonej przez skarżącą ekspertyzy J. K., które wpływają na stan techniczny lokalu mieszkalnego nr [...] oraz pośrednio na pogorszenie stanu całego budynku poprzez: 1/ usunięcie wierzchnich warstw tarasu; 2/ usunięcie wykończenia ścian zewnętrznych pomieszczenia gospodarczego i salonu lokalu nr [...] do wysokości min. 30 cm; 3/ oczyszczenie i zagruntowanie powierzchni tarasu środkiem GRACE PRIMER B2; 4/ wykonanie izolacji z membrany Preprufe 3000D z wywinięciem na ściany tarasu na wysokość min. 30 cm od poziomu docelowego warstw wykończeniowych; 5/ wykonanie nowej wylewki cementowej zbrojonej przeciwskurczowo "na izolacji przeciwwodnej" ze spadkiem 2% i o grubości około 4,5 cm; 6/ wykonanie izolacji GRACE SERVIDECK na nowej wylewce bezpośrednio pod posadzką z gresu; 7/ założenie płyty osłonowej GRACE SERVIPACK na izolacji powłokowej na wylewce; 8/ wykonanie nowej posadzki z gresu na tarasie wraz z cokołami cofniętymi w stosunku do lica ścian o około 1 cm; 9/ odtworzenie wykończenia ścian zewnętrznych salonu i pomieszczenia gospodarczego, położonych bezpośrednio przy tarasie lokalu nr [...]; 10/ naprawienie pionowych pęknięć ściany między pomieszczeniem i kuchnią w lokalu nr [...] materiałami do naprawy rys i spękań firmy WEBAC. Organ ustalił, że taras przy lokalu nr [...] został wykonany przez skarżącą i od czasu zakończenia nadbudowy, w trakcie której on powstał, nie był w żaden sposób naprawiany. Nie można więc uznać, że do obecnego stanu technicznego tarasu przyczyniła się wspólnota mieszkaniowa jako właściciel części wspólnej nieruchomości przy ul. D. w W. Omawiany taras stanowi część wspólną nieruchomości w zakresie jego funkcjonalności jako stropodach nad pomieszczeniami, położonymi poniżej, ale też w zakresie funkcjonalnego jego związania z lokalem nr [...] jest częścią składową tego lokalu. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że roboty naprawcze, które należy wykonać na tarasie przy lokalu nr [...], winny być nałożone wyłącznie na skarżącą jako właściciela, użytkownika i jednocześnie inwestora tarasu.

Odnośnie zarzucanych przez skarżącą samowolnie wykonanych robót budowlanych w lokalu nr [...] organ wyjaśnił, że były one przedmiotem dwóch postępowań prowadzonych przez PINB, zakończonych ostatecznymi decyzjami: z dnia [...] sierpnia 2006 r. i z dnia [...] grudnia 2006 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego. Pierwsza z decyzji została wydana na podstawie oceny technicznej B. Ł. (specjalisty konstrukcyjno-budowlanego) na zlecenie poprzedniego właściciela lokalu nr [...], R. P. Zakres oceny obejmował prawidłowość m.in. usunięcia zniszczonych i zagrzybionych podsufitek, warstw izolacyjnych, sufitu podwieszonego i innych drobnych prac wykończeniowych. W ocenie tej wskazano na zasadność rozbiórki więźby starego dachu mansardowego nad częścią lokalu nr [...], znajdującego się pod nadbudowanym lokalem nr [...], która wg. skarżącej przyczyniła się do uszkodzenia jej tarasu. Zdaniem autora opinii technicznej, stan konstrukcji pozostawionego po nadbudowie starego dachu stwarzał zagrożenie bezpieczeństwa użytkowania lokalu, gdyż mógł spowodować zerwanie się zniszczonej konstrukcji do środka lokalu nr [...]. W związku z powyższymi ustaleniami organ uznał, że rozbiórka części dachu mansardowego nad lokalem nr [...] była uzasadniona i wykonano ją prawidłowo.

Druga decyzja dotyczyła robót, wykonanych przez uczestników postępowania, aktualnych właścicieli lokalu nr [...], które obejmowały wymianę podłóg wraz z wypełnieniem stropu Kleina, demontaż ściany działowej i budowę nowej. Prawidłowość ich wykonania została opisana w opinii technicznej rzeczoznawcy budowlanego S. K.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. – po rozpoznaniu odwołania A. Z. - utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] października 2011 r. uznając, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego, prawidłowo ustalił adresata decyzji jako właściciela części obiektu budowlanego, na której należy wykonać wskazane roboty, jak również prawidłowo ustalił zakres robót niezbędnych do wykonania w oparciu o ekspertyzę techniczną rzeczoznawcy budowlanego inż. J. K. Organ II instancji w całości poparł argumentację wskazaną w tym zakresie przez PINB. Jednocześnie pouczył strony, że wszelkie roszczenia natury cywilno-prawnej mogą być rozpatrywane wyłącznie przed sądem powszechnym w drodze powództwa cywilnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe wskazanie skarżącej jako adresata decyzji w sytuacji, gdy powinna być ona wydana wobec właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, na którym zgodnie z art. 61 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego ciąży obowiązek utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym. Nie można takiej decyzji kierować do właścicielki jednego z lokali, znajdującego się w obiekcie budowlanym w sytuacji, kiedy nie został jeszcze rozstrzygnięty spór o przyczynę stwierdzonych nieprawidłowości;

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez dokonanie niewłaściwej oceny ekspertyzy technicznej inż. J. K. oraz brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i niewskazanie, na czym polega "nieodpowiedni stan techniczny", jaki wpływ na całość obiektu budowlanego ma stwierdzony nieodpowiedni stan techniczny, w jaki sposób doszło do powstania tego stanu.

Skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie adresatem decyzji, opartej na art. 66 ustęp 1 punkt 3 Prawa budowlanego, winna być wspólnota mieszkaniowa jako reprezentant wszystkich właścicieli, stosownie do art. 6 i art. 21 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. Nr 85, poz. 388 ze zm., zwana dalej "u.w.l"). Lokal jest tylko częścią wspólną obiektu, a wspólnota jest odpowiedzialna za stan techniczny budynku. Organy obu instancji w uzasadnieniach decyzji nie wskazały, które przepisy Prawa budowlanego oraz aktów prawnych niższej rangi zostały naruszone. Wskazują jedynie, że wystąpiły nieprawidłowości oraz określają skutek tych nieprawidłowości w postaci wpływu na stan techniczny lokalu nr [...]. Ponadto zdaniem skarżącej organy nie wskazały w poprawny sposób przyczyn zaistniałego, nieprawidłowego stanu technicznego, dysponując prawidłowo sporządzoną przez inż. J. K. ekspertyzą techniczną i pominęły kwestię stanu technicznego całego budynku.

W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Uczestnicy postępowania w pismach procesowych z dnia 26 marca 2012 r. i z dnia 29 marca 2012 r. wnieśli o odrzucenie skargi uznając, że to skarżąca, na podstawie licznych opinii technicznych złożonych do akt sprawy, jest zobowiązana do dokonania ściśle określonej w decyzji naprawy tarasu.

Na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. skarżąca oświadczyła, że w lipcu i sierpniu br. taras został wyremontowany, zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji zobowiązującej ją do usunięcia nieprawidłowości, stwierdzonych w ekspertyzie inż. J. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podniósł, że przepis art. 61 pkt. 1 w związku z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego nakłada na właściciela obiektu lub jego zarządcę szczególny obowiązek dbania o obiekt budowlany. Pociąga to za sobą konieczność przeprowadzania okresowych kontroli obiektu, a także - w razie potrzeby – stosownych napraw, konserwacji, czy remontów. Przepisy Prawa budowlanego uprawniają organy nadzoru budowlanego do badania, czy dany obiekt budowlany utrzymywany jest w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać (albo jest użytkowany w sposób zagrażający) życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo swym wyglądem powoduje oszpecenie otoczenia, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku (art. 66 ustęp 1 punkt 1-4 Prawa budowlanego). Zaistnienie choćby jednej z w/w przesłanek uprawnia i jednocześnie zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Sąd podkreślił, że wprawdzie art. 61 i 66 Prawa budowlanego odnoszą się zasadniczo do obiektów budowlanych, a nie lokali znajdujących się w tych obiektach, jednak nie wyklucza to możliwości nałożenia w konkretnym przypadku obowiązku wykonania określonych robót również w lokalach, jeśli mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości.

W ocenie Sądu zarzut skarżącej, że decyzje organów obu instancji podjęte zostały w niewłaściwym trybie i skierowane do niewłaściwego podmiotu, jest nietrafny, bowiem taras nie wchodzi w skład nieruchomości wspólnej, gdyż służy wyłącznie do użytku właściciela lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. D. w W. Byt prawny tarasu określony został w akcie notarialnym, sporządzonym przed notariuszem K. N. w dniu [...] marca 2006 r. w jego Kancelarii w Warszawie, ustanawiającym odrębną własność lokalu nr [...], powstałego w wyniku nadbudowy. Z § 3 tegoż aktu (k.46-47) wynika, że do lokalu nr [...] o powierzchni użytkowej 145,61 m² przylega taras o powierzchni 11,58 m². Tak więc jest to część składowa lokalu mieszkalnego, która nie wchodzi w skład nieruchomości wspólnej, a tym samym obowiązek jego utrzymania w należytym stanie obciąża właściciela tego lokalu, a nie wspólnotę mieszkaniową Adresatem przedmiotowej decyzji prawidłowo więc wskazano skarżącą jako właścicielkę lokalu mieszkalnego nr [...] wraz tarasem na podstawie art. 3 ust. 2 u.w.l. (a contrario), art. 13 ust. 1 u.w.l. w związku z art. 61 pkt 1 i art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Zdaniem Sądu również zarzut skargi, że organy nie wskazały przepisu Prawa budowlanego, który został naruszony, nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja została wydana na podstawie art. 66 Prawa budowlanego. Organy administracji obu instancji w przedmiotowej sprawie ustaliły zakres nieprawidłowości technicznych tarasu położonego przy lokalu nr [...] nie dowolnie, tylko na podstawie ekspertyzy rzeczoznawcy budowlanego, złożonej przez skarżącą. Przepis art. 66 Prawa budowlanego stanowi najdonioślejszy przykład konkretyzacji nakazu przestrzegania obowiązku utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego, zgodnie z zasadami sformułowanymi w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. Jeśli rzeczoznawca stwierdził, że przedmiotowy taras ma nieszczelną izolację przeciwwodną, która powoduje zalewanie wodami opadowymi lokal nr [...], położony na niższej kondygnacji, to zasadnie organy uznały, że jest on w nieodpowiednim stanie technicznym (art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), który powinien być usunięty przez właściciela lokalu. Zły stan techniczny tarasu, poprzez bezpośrednie negatywne oddziaływanie na lokal nr [...], który jest częścią nieruchomości wspólnej, pośrednio również oddziaływuje na cały budynek wielorodzinny. Sąd zaznaczył, że wprawdzie organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie wskazał dokładnie, na czym polega pośredni wpływ stwierdzonych nieprawidłowości technicznych na przedmiotowym tarasie na pogorszenie stanu całego budynku przy ul. D. w W., a organ odwoławczy zaakceptował to ustalenie bez szczegółowego wyjaśnienia tego wpływu, to jednak te uchybienia procesowe nie mają wpływu na treść decyzji. Organy odniosły się szczegółowo do ustalenia wpływu nieodpowiedniego stanu technicznego tarasu na lokal nr [...], a przez to wskazały na związek przyczynowy między stwierdzonymi nieprawidłowościami tarasu skarżącej a całością obiektu. Z akt administracyjnych wynika, że skutki nieszczelnego tarasu skarżącej odczuwają już właściciele lokalu nr [...], a zacieki na ścianach pomieszczeń lokalu nr [...], w ocenie Sądu, mają wpływ na stan ścian całego obiektu budowlanego. Zdaniem Sądu organy wykazały na podstawie ekspertyzy technicznej, że główną przyczyną zalewania lokalu nr [...] jest nieszczelność izolacji przeciwwodnej tarasu należącego do lokalu nr [...]. Organy nadzoru budowlanego sprawdziły zasadność i celowość wykonywanych robót budowlanych w lokalu nr [...] przez uczestników postępowania oraz jego poprzednika. Organy nadzoru budowlanego zasadnie wskazały, że wszelkie roszczenia odszkodowawcze między skarżącą, a uczestnikami postępowania winny być dochodzone na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym (co też strony czynią w sprawie I C [...], toczącej się przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Pragi - Południe). Na gruncie Prawa budowlanego, wydając decyzję na podstawie art. 66 ustęp 1, organy nie ustalają kto ponosi odpowiedzialność (winę) za doprowadzenie obiektu do stanu niezgodnego z przepisami.

W skardze kasacyjnej A. Z., reprezentowana przez adw. A. K., zaskarżyła powyższy wyrok w całości.

Wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 61 pkt 1 i art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że normy prawne zawarte w tych przepisach, choć zasadniczo odnoszą się do obiektów budowlanych, a nie lokali znajdujących się w tych obiektach, to jednak mogą stanowić podstawę do ingerencji organów nadzoru budowlanego skierowanej przeciwko jednemu z właścicieli lokalu mieszkalnego i to na dodatek w sytuacji sporu tego właściciela z innym właścicielem co do zakresu naruszeń wzajemnych stosunków sąsiedzkich;

2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. powodujące rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji bez wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego, a więc niedokonanie przez Sąd I instancji prawidłowej kontroli decyzji organu administracyjnego, a przez to zaakceptowanie naruszenia przez ten organ przepisów art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i ograniczenie się w tym zakresie do stwierdzenia, że "wprawdzie organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie wskazał dokładnie na czym polega pośredni wpływ stwierdzonych nieprawidłowości ... na pogorszenie stanu całego budynku" to jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a przecież to pogorszenie (o ile nastąpiło) należy do istoty sporu, a dokonane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalenia co do negatywnego oddziaływania tarasu należącego do skarżącej na pozostałą cześć budynku poczynione zostały nie przez organ administracji a przede wszystkim przez Sąd I instancji.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podniesiony został zarzut, że decyzje nakazujące usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości zostały skierowane do niewłaściwego podmiotu. Zgodnie z art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust.2 Prawa budowlanego. A zatem nakazy, o jakich mowa w art. 66 ust. 1 ustawy, mogą być kierowane do właściciela lub zarządcy obiektu. Jeżeli właścicieli jest więcej niż jeden, a nie został wyznaczony zarządca to nakaz taki musi być skierowany do wszystkich współwłaścicieli. Stosownie zaś do art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 85, poz. 388 ze zm.) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości tworzy wspólnotę mieszkaniową. Tak więc adresatem obowiązku, o którym mowa w art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane jest w odniesieniu do wspólnoty mieszkaniowej wspólnota jako ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości nie zaś właściciele poszczególnych lokali (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1374/06). Takie twierdzenie jest uzasadnione tym, że na sytuację prawną właściciela lokalu wpływa przede wszystkim przynależność właściciela lokalu do wspólnoty mieszkaniowej. To wspólnota jest podmiotem, którego uprawnienia wprost wpływają na zakres uprawnień współwłaścicieli lokali tworzących tę wspólnotę. W zakres tych uprawnień wchodzą nie tylko uprawnienia i obowiązki materialnoprawne i proceduralne, określone w art. 6 zdanie drugie ustawy o własności lokali ale również odnoszą się one do zarządu nieruchomością wspólną. Zarządzanie w znaczeniu przedmiotowym, zgodnie z art. 21 tej ustawy, polega na kierowaniu sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentowaniu jej na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali. W skład czynności polegających na zarządzaniu wchodzą również sprawy dotyczące stanu technicznego obiektu budowlanego prowadzone w oparciu o przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W sprawach tych źródłem interesu prawnego jest norma materialnoprawna zawarta w przywołanym przepisie w zw. z art. 61 Prawa budowlanego. Na podstawie wskazanych przepisów, nakazem określonego zachowania się, skonkretyzowanym w decyzji administracyjnej, może być obarczony właściciel obiektu budowlanego (w przypadku obiektu podlegającego ustawie o własności lokali - wspólnota reprezentowana przez jej zarząd) lub jego zarządca. Z nakazu tego nie wynikają żadne obowiązki i indywidualne uprawnienia dla właściciela lokalu. Wynikający z kompetencji do zarządzania nieruchomością obowiązek utrzymywania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym (art. 61 i art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego) spoczywa na wspólnocie mieszkaniowej. Nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku eksploatowanym przez wspólnotę mieszkaniową powinien być więc kierowany do wspólnoty. Takie stanowisko jest poparte orzecznictwem sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 371/09 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1996/09).

W ocenie skarżącej odmienny pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku nie ma właściwego uzasadnienia. Skarżąca podniosła, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 906/10 stwierdzono, że nakaz wykonania robót budowlanych w celu usunięcia stwierdzonych przez organ nadzoru budowlanego nieprawidłowości technicznych w budynku, skierowany do wspólnoty mieszkaniowej, nie jest uzależniony od winy podmiotu, na który określone obowiązki są nałożone, w kwestii zaistnienia tych nieprawidłowości, lecz wynika z konieczności zapewnienia bezpiecznego użytkowania budynku, a jeżeli w budynku mieszklanym funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa, to nakaz wykonania określonych robót budowlanych w celu usunięcia nieprawidłowości technicznych części wspólnych budynku organ nadzoru budowlanego wydaje w odniesieniu do wspólnoty mieszkaniowej, a nie w odniesieniu do innego podmiotu, np. wykonawcy robót budowlanych czy też któregokolwiek z właścicieli lokalu mieszkalnego.

W skardze kasacyjnej podniesiono, że przepisy art. 61 i 66 Prawa budowlanego generalnie odnoszą się do obiektów, a nie do poszczególnych lokali w tych obiektach chyba, że zachodzi konieczność nałożenia obowiązku wykonania określonych robót również w konkretnym pomieszczeniu, o ile jednak roboty takie mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego w całości. A zatem, do spełnienia przesłanek wydania decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 tej ustawy nie dojdzie w sytuacji, gdy wymagane przez ten przepis nieprawidłowości będą odnosić się do poszczególnych “elementów" obiektu budowlanego, które samodzielnie nie wpływają na jego stan techniczny czy estetyczny (por. wyroku WSA w Gdańsku z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 636/09).

Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie z uwagi na braki w zakresie postępowania dowodowego nie można przyjąć, iż zostało jednoznacznie i prawidłowo ustalone, że to z przyczyn wyłącznie obciążających skarżącą i z powodu wadliwie przez nią wykonanych prac dochodziło do zalewania wodami opadowymi innego lokalu i że zacieki w jeszcze innym lokalu powstały z powodu nieszczelności tarasu znajdującego się przy lokalu skarżącej. Sąd bez zastrzeżeń przyjął, że zły stan tarasu pośrednio oddziaływuje na cały budynek, a jednocześnie stwierdza, że organ I instancji nie wskazał dokładnie na czym ten "pośredni wpływ" polega. Okoliczność ta, istotna dla stosowania przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, została przyjęta przez Sąd za niewątpliwie ustaloną, mimo że skarżąca wykazywała, także w oparciu o ekspertyzy techniczne wykonane w tej sprawie, że gdyby nie roboty wykonywane wcześniej w lokalu nr [...] mogłoby nie dochodzić do zalewania tego lokalu. Skarżąca kwestionowała, że główną przyczyną zalewania lokalu nr [...] jest nieszczelność izolacji przeciwwodnej tarasu przy lokalu należącym do skarżącej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczka postępowania B. G. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uczestniczka podniosła, że skarżąca usiłuje doprowadzić do obciążenia wspólnoty mieszkaniowej wydatkami związanymi ze złym stanem technicznym tarasu, stanowiącego jej wyłączną własność. Zgodnie z treścią umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu powstałego w wyniku nadbudowy i sprzedaży z dnia [...] marca 2006 roku, skarżąca nabyła odrębną własność lokalu nr [...] wraz z przynależnym tarasem. Taras ten może być wyłącznie użytkowany przez powódkę, jako właściciela lokalu, nie jest bowiem fizycznie dostępny dla kogokolwiek innego. Dlatego niezasadny jest zarzut skarżącej, że zaskarżona decyzja winna być wydana wobec wspólnoty mieszkaniowej. Powołane w skardze orzecznictwo sądów administracyjnych odnosi się do innych stanów faktycznych. Zdaniem B. G. zobowiązanie nałożone na konkretnego właściciela lokalu uzasadnione jest koniecznością ochrony i utrzymania w należytym stanie całego obiektu budowlanego, wobec bezpośredniego wpływania na jego stan przez wadliwy technicznie taras, wybudowany przez skarżącą i stanowiący jej odrębną własność. B. G. podniosła, że wymieniając w art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane na pierwszym miejscu właściciela, ustawodawca wskazał kolejność adresatów, którzy są obowiązani utrzymać i użytkować obiekt budowlany. Prawo własności jest prawem dającym najszersze władztwo nad rzeczą i wobec tego do właściciela w pierwszej kolejności należy kierować nakazy z art. 66 ww. ustawy. (por. wyrok WSA Warszawa z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2004/09). Uczestniczka postępowania stwierdziła, że odpowiedzialność wspólnoty mieszkaniowej może dotyczyć tylko części wspólnych budynku np. systemu odprowadzania wód deszczowych z tarasu, o ile jest integralną częścią całego systemu odprowadzania wód deszczowych w budynku. Urządzenia i części budynku, w tym balkony czy tarasy służące wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali mieszkalnych, nie wchodzą w skład nieruchomości wspólnej. Obowiązek utrzymania tarasu przynależnego do określonego lokalu w należytym stanie obciąża właściciela lokalu. Nakazy określone w art. 66 Prawa budowlanego mogą dotyczyć usunięcia nieprawidłowości samego obiektu, co w konkretnym przypadku nie wyklucza nałożenia obowiązku wykonania określonych robót również w lokalu lub lokalach. Chodzi tu o takie roboty, które mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości.

Odnosząc się do zarzutów opisanych w pkt 2 skargi, B. G. podniosła, iż Sąd piewszej instancji dokonał wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który - wbrew twierdzeniom skarżącej - jednoznacznie wskazuje na zły stan techniczny tarasu stanowiącego własność skarżącej (przez skarżącą wybudowanego), a w konsekwencji negatywnego jego oddziaływania na cały budynek. Przez lata zaniechań skarżącej doszło nie tylko do całkowitego zrujnowania lokalu nr [...] stanowiącego współwłasność B. i M. G., wyłączając go tym samym z użytku zgodnego z przeznaczeniem, ale także zawilgocenia, zagrzybienia i osłabienia ścian budynku na niższych kondygnacjach. Bezpodstawnie skarżąca usiłuje przerzucić odpowiedzialność za własne zaniechania na B. i M. G., przywołując przeprowadzone w lokalu tym remonty. Organy nadzoru budowlanego, przeprowadzone ekspertyzy oraz opinie, także biegłych sądowych powołanych w sprawie zawisłej przed Sądem Okręgowym Warszawa Praga, sygn. akt [...], jednoznacznie wykluczyły takie sugestie.

Pismem z dnia 15 marca 2013 r. Wspólnota M. w W. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Do powyższego pisma strona załączyła protokoły z zalań lokali nr [...] nieruchomości przy ul. D. w W. oraz tzw. “próby wodne" na okoliczność zalewania lokalu nr [...]. Wspólnota podniosła, że A. Z. była wówczas członkiem zarządu Wspólnoty M.; wraz z mamą E. W. tworzyły dwuosobowy zarząd wspólnoty i miały świadomośc zaistniałych wydarzeń i ich skutków. Wykorzystując swoją pozycję we wspólnocie skarżąca ignorowała wszelkie sygnały kierowane ze strony administratora, jak również osób pokrzywdzonych.

Naczelny Sąd Administrcyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 61 pkt 1 i art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), a to z poniższych względów.

Jak stanowi art. 5 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7.

Kwestie dotyczące zachowania we właściwym stanie technicznych substancji obiektu budowlanego reguluje art. 61 ustawy - Prawo budowlane, nakładający na właściciela lub jego zarządcę obowiązek użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywania go w należytym stanie technicznym i estetycznym. Przepis ten nakłada z mocy prawa określone w nim obowiązki na właściciela lub zarządcę obiektu, przy czym dopiero art. 66 Prawa budowlanego daje organowi nadzoru budowlanego możliwość ingerencji w istniejący stan rzeczy zmierzającej do zapewnienia użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z wymogami określonymi w art. 61 ustawy.

A mianowicie, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości - określając termin wykonania tego obowiązku - w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym.

Obowiązek utrzymywania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym i estetycznym ma na celu zapobieżenie dopuszczenia do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Za należyty stan techniczny obiektu budowlanego należy uznać stan zapewniający sprawność techniczną obiektu jako całości oraz sprawność techniczną elementów instalacji obiektu i urządzeń odpowiadający wymaganiom prawa, w tym przepisom techniczno - budowlanym.

Rację ma Sąd pierwszej instancji, że art. 61 i nakazy wydawane w oparciu o art. 66 ustawy - Prawo budowlane odnoszą się co do zasady do obiektów budowlanych, a nie do lokali znajdujących się w tych obiektach, to jednak w pewnych sytuacjach nie można wykluczyć obowiązku wykonania określonych robót w lokalach. Dzieje się tak w sytuacjach, gdy roboty budowlane będą miały na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości.

A zatem, wprawdzie art. 66 ustawy - Prawo budowlane, dotyczy całego budynku, to w określonych sytuacjach art. 66 ust. 1 pkt 3 tej ustawy może być stosowany do pewnych części danego budynku, jakimi są lokale budynku wielorodzinnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolity pogląd, że aczkolwiek art. 66 ustawy - Prawo budowlane mówi o obiekcie budowlanym, to jeżeli zachodzi taka sytuacja, że stan określonego lokalu w budynku wielorodzinnym wpływa na stan całego budynku, to w takiej sytuacji organ na podstawie art. 66 ustawy - Prawo budowlane może nałożyć w drodze decyzji obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i nieodpowiedniego stanu technicznego określonego lokalu. Na gruncie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane chodzi o takie roboty, które mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości lub jego części, a będzie to miało miejsce, gdy nieodpowiedni stan techniczny określonego lokalu czy lokali wpływa negatywnie na stan techniczny całego budynku lub jego części. Wówczas organ nadzoru budowlanego jest uprawniony do nałożenia na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane nakazu wykonania określonych robót budowlanych w określonym lokalu lub lokalach. W takiej bowiem sytuacji ten nieodpowiedni stan techniczny, aczkolwiek dotyczy tylko określonego lokalu ( lokali ) w danym budynku, to jednak wpływa na stan techniczny całego budynku.

Skoro – jak już wyżej wskazano – z mocy art. art. 61 ustawy - Prawo budowlane określone w tym przepisie obowiązki ciążą na właścicielu lub zarządcy obiektu, to należy uwzględnić sytuacje, gdy obiekt budowlany stanowi współwłasność wielu podmiotów jak też sytuacje, gdy określone części obiektu budowlanego stanowią współwłasność, a inne części tego obiektu stanowią wyłączną własność określonej osoby (bądź współwłasność tylko ściśle określonej liczby osób spośród współwłaścicieli całego obiektu).

Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie stwierdzone przez organ nieprawidłowości dotyczą stanu technicznego lokalu nr [...] i przylegającego do niego tarasu. W takiej sytuacji adresatem decyzji nakazującej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane usunięcie tych nieprawidłowości jest podmiot, któremu przysługuje prawo własności tej części obiektu budowlanego.

W rozważanej sprawie lokal nr [...] i przyległy do niego taras o powierzchni 11,58 m2 - jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy aktu notarialnego sporządzonego w dniu 15 marca 2006 r. ustanawiającego odrębną własność lokalu nr [...] powstałego w wyniku nadbudowy - stanowią własność A. Z. A. Z. przysługuje prawo wyłącznego korzystania z lokalu nr [...] i przynależnego do tego lokalu tarasu. Okoliczność, iż taras przynależy do lokalu nr [...] również wynika z tego aktu notarialnego.

Przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm. ) stanowi, że w razie wyodrębnienia własności lokali wchodzących w skład danej nieruchomości przysługuje ich właścicielom udział w nieruchomości wspólnej, który obejmuje grunt oraz części budynku i urządzenia nie służące wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali. Wynika stąd a contrario, że urządzenia i części budynku, w tym balkony, tarasy, służące wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali mieszkalnych nie wchodzą w skład nieruchomości wspólnej.

Taras przylegający do lokalu nr [...] stanowi pomieszczenie przynależne w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali.

Stosownie do art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". Zgodnie zaś z art. 13 ust. 1 ustawy o własności lokali właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie (...). W tym stanie rzeczy taras przylegający do lokalu mieszkalnego, stanowiącego przedmiot odrębnej własności i służący do wyłącznego użytku jego właściciela, stanowi część składową tego lokalu, a koszty jego utrzymania w należytym stanie, w tym także jego odtworzenia, nie obciążają wspólnoty mieszkaniowej budynku, lecz właściciela lokalu mieszkalnego. Podobne stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w zakresie balkonów w uzasadnieniu uchwały z dnia 7 marca 2008 r. III CZP 10/08 stwierdzając, że właściciel lokalu mieszkalnego ponosi wydatki związane z utrzymaniem w należytym stanie balkonu stanowiącego pomieszczenie pomocnicze służące wyłącznie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych osób zamieszkałych w tym lokalu ( por. OSNC 2009/4/51, LEX nr 348085 ), a także w wyroku z dnia 3 października 2002 r., III RN 153/01 ( por. OSNP 2003/18/423, LEX nr 80436 ).

W takiej sytuacji obowiązek utrzymania w należytym stanie części budynku stanowiącej wyłączną własność A. Z. obciąża skarżącą, a nie Wspólnotę M. w W.

Z powyższych względów Sądowi pierwszej instancji nie można przypisać naruszenia art. 61 pkt 1 i art. art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane przez ich błędną wykładnię. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni tych przepisów, a nadto przytoczył orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego dla wykazania, że interpretacja tych przepisów dokonana przez Sąd pierwszej instancji nie odbiega od wykładni przyjmowanej przez Sąd Najwyższy i Naczelny Sąd Administracyjny.

Wobec powyższego nie można zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w skardze kasacyjnej, że obowiązek wynikający z art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane powinien być nałożony na Wspólnotę M., a nie na skarżącą.

Sądowi pierwszej instancji nie można też skutecznie zarzucić naruszenia wskazanych w punkcie 2 skargi kasacyjnej przepisów postępowania.

Podzielić należy ocenę Sądu pierwszej instancji, że organy stwierdzając nieprawidłowości i wydając nakaz ich usunięcia działały w oparciu o właściwe przepisy prawa materialnego i w oparciu o prawidłowo i wyczerpująco ustalony stan faktyczny sprawy. Organy uczyniły zadość wymogom wynikającym z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem ustaliły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Nie dokonały też wybiórczej, dowolnej oceny materiału dowodowego, ale swobodnej oceny materiału dowodowego w ramach art. 80 k.p.a. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Tak też postąpiły organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, na który składają się m.in. oględziny budynku, opinie i ekspertyzy techniczne złożone przez strony i na żądanie organu, w tym przedłożona przez B. i M. G. opinia techniczna inż. A. Ż. i złożona przez skarżącą ekspertyza techniczna sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. J. K. oraz A. K. będącą konsultantem Politechniki Warszawskiej ds. zawilgoceń i przecieków konstrukcji budowlanych. Organy sięgnęły również do projektu budowlanego dotyczącego rozbudowy, nadbudowy tego budynku, jak też odniosły się do kwestii dotyczących przebudowy i robót budowlanych w lokalu nr [...] tego budynku. Na podstawie całokształtu okoliczności sprawy organy nadzoru budowlanego doszły do wniosku, zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, że stan lokalu nr [...] i tarasu przynależnego do lokalu nr [...] oddziałuje bezpośrednio na lokal nr [...] i pośrednio na stan całego budynku. Z tym stanowiskiem organu i Sądu pierwszej instancji należy się zgodzić, albowiem nieodpowiedni stan lokalu nr [...] i przynależnego do niego tarasu, powodując zawilgocenie lokalu nr [...] i ścian konstrukcyjnych budynku, wpływa na stan całego budynku. Powodem zawilgocenia według ekspertyzy technicznej mgr inż. J.K. i A.K. jest nieszczelność tarasu należącego do lokalu nr [...] powstała w wyniku pęknięcia wylewki cementowej, znajdującej się pod posadzką gresu na tarasie i uszkodzenia izolacji przeciwwodnej oraz brak wywinięcia papy. W przedmiotowej sprawie stwierdzone zawilgocenia lokalu nr [...] i ściany konstrukcyjnej budynku mogą powiększać się i powodować dalsze zawilgocenie innych części budynku. Nie sposób w okolicznościach niniejszej sprawy zaakceptować stanowiska prezentowanego przez skarżącą, że stan lokalu nr [...] i przyległego tarasu nie wpływa na stan całego budynku. Na marginesie można dodać, że okoliczność, iż stan lokalu nr [...] i przyległego tarasu wpływa na stan całego budynku i oddziałuje także na inne lokale niż lokal nr [...] podniosła Wspólnota M. w W. w piśmie procesowym złożonym w tej sprawie. Do powyższego pisma Wspólnota M. załączyła protokoły zalań lokalu nr [...] i lokalu [...] z 2010 r. oraz protokół wykonania "próby wodnej" na tarasie lokalu nr [...] z dnia 1 października 2010 r., w wyniku której doszło do kolejnego zalania pomieszczenia w lokalu nr [...] Sąd pierwszej instancji oceniał stan faktyczny i prawny sprawy na dzień wydania decyzji przez organ II instancji, tj. dzień [...] listopada 2011 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stan faktyczny sprawy w dacie wydawania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji pozwalał uznać - tak jak przyjął Sąd pierwszej instancji podzielając stanowisko organów.

Osobną kwestię stanowi przyczyna pęknięcia wylewki cementowej i kwestie dotyczące roszczeń odszkodowawczych, które – jak zasadnie zauważył Sąd pierwszej instancji – mogą być dochodzone w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym (takie postępowanie toczy się przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Pragi – Południe – sprawa o sygn. akt I C [...] ).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić niedokonanie prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji i zaakceptowania naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej jest rezultatem przeprowadzenia przez ten sąd kontroli administracji publicznej. Uzasadnienie wyroku stanowi ono odzwierciedlenie przeprowadzenia przez Sąd administracyjny kontroli legalności rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Treść uzasadnienia wyroku winna potwierdzać proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia organu. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.

W niniejszej sprawie uzasadnienie Sądu pierwszej instancji odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd dokonał należytej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji wypowiedział się we wszystkich kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy odwołując się do materiału dowodowego sprawy. Zaznaczyć należy, że okoliczność, iż być może uzasadnienie Sądu pierwszej instancji mogło być bardziej wyczerpujące nie uzasadnia uchylenia wyroku.

Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez co należy rozumieć możliwość takiego oddziaływania naruszeń przepisów postępowania na treść zaskarżonego aktu, że gdyby ich nie było to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie uzasadnienie Sądu pierwszej instancji, wskazuje, że sprawa została szczegółowo przeanalizowana przez Sąd pierwszej instancji i organy nadzoru budowlanego, a okoliczności, na które powołuje się Sąd pierwszej instancji i organy znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy. Należy podkreślić, że skarżąca nie kwestionowała opinii wydanych w tej sprawie, lecz podnosiła, że Sąd pierwszej instancji przyjmując, że zły stan tarasu znajdującego się przy lokalu skarżącej oddziaływuje na stan całego budynku, jednocześnie stwierdził, że organ I instancji nie wskazał dokładnie na czym ten "pośredni wpływ" polega. Skarżąca nie podnosiła też, że roboty budowlane, które biegły rzeczoznawca wskazał w swojej opinii za konieczne do wykonania i obowiązki nałożone przez organ w tej sprawie nie znajdują uzasadnienia. Skarżąca kwestionowała uznanie jej za adresata decyzji i brak dostatecznego uzasadnienia stanowiska, że stan tarasu przyległego do lokalu nr [...] wpływa na stan całego lokalu.

Z takim stanowiskiem skarżącej – jak już wyżej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał - nie można się zgodzić.

Z powyższych względów stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie brak jest naruszeń prawa, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.

Odnośnie wniosku uczestniczki postępowania B. G. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a.- przepisy normujące kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego - i z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł orzec o zasądzeniu na rzecz B. G. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

-----------------------

4

1