Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 606/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 par 2, art.134 par. 1, art. 145 par. 1, art. 152, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 165 par. 3a, art. 194 par. 1,3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: par. 51, par. 52
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 606/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 grudnia 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Henryka Lech, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2011r., sprawy ze skargi M.J., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 20 stycznia 2011r. nr [...],[...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010r., I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 października 2011r. nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. ustalił solidarnie M.J., A.S., J.J., W.J., M.G., J.G., M.J., B.J., A.J. oraz J.M. łączne zobowiązanie pieniężne na 2010r. w kwocie 1.398,00 zł.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał na przepisy: art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), a także art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) stanowiący, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Organ wyjaśnił, że wszczęte w dniu 21 lipca 2010r. postępowanie podatkowe potwierdziło, iż M.J. pozostaje współwłaścicielem w udziale 1/8 działki nr [...] o powierzchni 0,6073ha położonej w R.. Zgodnie z zawiadomieniem o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków nr [...] z dnia 5 maja 2010r. M.J. nie figuruje w rejestrze gruntów jako współwładający, a jako współwłaściciel z wymienionymi w decyzji osobami. Stan współwłasności dla działki nr [...] potwierdziło powtórnie Starostwo Powiatowe w K. pismem nr [...] z dnia 4 października 2010r., uzasadniając wykreślenie w ewidencji gruntów w pozycji rejestrowej nr [...] w miejscowości R. osoby władającej, doprowadzając tym samym do zgodności stan prawny figurujący w operacie ewidencji gruntów ze stanem prawnym w księdze wieczystej nr [...]. Skoro organ podatkowy jest związany zapisami w ewidencji gruntów i budynków - to musi wydać decyzję w sprawie podatku od nieruchomości lub w sprawie podatku rolnego, która jest zgodna z tymi zapisami. Jeśli dane z ewidencji gruntów i budynków nie odpowiadają stanowi faktycznemu, to podatnik powinien się domagać zmiany zapisów w ewidencji, którą prowadzi Starosta K., a nie Burmistrz Miasta i Gminy S. Na dzień wydania decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego w ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] o pow. 0,6073ha położonej w R. jako współwłaściciele figurowali: J.M., S. A., J. W., G. M. i J., J.J., J.M., J. B., J. A. oraz M. J.

Ponadto wskazano, że wymiaru podatku dokonano również na podstawie złożonej przez podatnika informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych w dniu 5 grudnia 2005r. w której podano m. in. powierzchnię budynków i ich przeznaczenie (311m2 - powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego, 30m2 - powierzchnia budynku związana z działalnością gospodarczą oraz 148m2 - pozostała powierzchnia budynków).

Zgodnie zaś z art. 3 ust 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Stosunek współwłasności wyklucza możliwość zastosowania art. 3 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli współwłaściciele są jednocześnie współposiadaczami faktycznie władającymi rzeczą. Tego typu sytuacja wyczerpuje bowiem dyspozycję art. 4 ust. 4 ustawy zgodnie z którym nieruchomość będąca przedmiotem współwłasności stanowi odrębny przedmiot opodatkowania a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Wzajemne relacje współwłaścicieli oraz spory co do zakresu posiadania nieruchomości wspólnej pozostają zatem bez znaczenia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe, organ pierwszej instancji doszedł do przekonania, że M.J. nie może zostać wpisany jako posiadacz samoistny, gdyż w ewidencji gruntów i budynków figuruje jako współwłaściciel działki nr [...] położonej w R. Określenie współwładający – jak już wspomniano - zostało przez Starostwo Powiatowe w K. wykreślone zgodnie z zawiadomieniem o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków nr [...] z dnia 5 maja 2010r.

Od powyższej decyzji odwołania wnieśli podatnicy W.J. i M.J. podnosząc, że są współwłaścicielami oraz posiadaczami samoistnymi działki nr [...] po w 1/2 części każdy, a to zgodnie z decyzjami scaleniowymi z 1991r i 1992r., które nie zostały unieważnione. Oprócz T.J. i jego następców prawnych pozostałe osoby wskazane w zakwestionowanym rozstrzygnięciu od lat czterdziestych ubiegłego wieku nie były w posiadaniu tej nieruchomości, nie użytkowały jej i nie figurowały w ewidencji gruntów. Odwołujący wskazali, iż taki stan faktyczny powinien być uwzględniony w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.

Po rozpatrzeniu odwołań decyzją z dnia 20 stycznia 2011r. nr [...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na płaszczyźnie przepisów o podatku od nieruchomości należy stanowczo rozróżnić właściciela od posiadacza samoistnego. Właściciel danej nieruchomości nie może być utożsamiany z posiadaczem samoistnym, gdyż nie istnieje wobec niego przesłanka braku własności przedmiotowej nieruchomości.

Przytoczywszy dalej szereg norm ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku rolnym, organ odwoławczy wskazał odnosząc się do zarzutów stron odwołujących, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo ustalił krąg podatników opierając się na wypisie z rejestru gruntów. Dodatkowo organ drugiej instancji wskazał, iż organ podatkowy nie może samodzielnie wprowadzać zmian w danych w ewidencji gruntów i budynków. Za prawidłowe i aktualne wprowadzenie danych do ewidencji gruntów i budynków odpowiedzialne jest bowiem starostwo powiatowe. Na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków przesłanych przez starostwo powiatowe organ podatkowy dokonuje ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.J. zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, a to zwłokę w załatwieniu sprawy i bezczynność organu administracji. W ocenie skarżącego SKO nie wzięło pod uwagę stanu faktycznego w zakresie posiadania gruntu i stanu prawnego działki 548, który jego zdaniem został bezprawnie zmieniony w rejestrze gruntów w postępowaniu toczącym się bez jego udziału z naruszeniem art. 22 pkt 2 i art. 23 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz przepisów regulujących scalanie i wymianę gruntów. Tymczasem dokonane w ten sposób zmiany w ewidencji gruntów naruszają interes prawny skarżącego, który zasadza się na ostatecznej decyzji scaleniowej Wojewody K. z dnia 25 sierpnia 1992r. nr [...], którą organ administracji publicznej jest związany od dnia jej ogłoszenia zgodnie z art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dalej skarżący wyjaśnił, że od 2008r., to jest momentu zapoznania się z wnioskiem o dokonanie zmian w ewidencji gruntów działki [...], złożonym przez osobę postronną, nie figurującą w rejestrze ewidencji gruntów i nie posiadającą prawa do tego gruntu, wnosił do SKO o zbadanie zgodności z prawem, zmiany z dnia 30 sierpnia 1994r, dokonanej przez Gminę S. - organ prowadzący wówczas ewidencję gruntów i będącej równocześnie organem podatkowym. W ocenie skarżącego dokonana wówczas zmiana była bezprawna, co oznacza, że pozbawione racji bytu są również oparte na tym zdarzeniu rozstrzygnięcia podatkowe.

W konsekwencji tych zarzutów skarżący zażądał uchylenia zakwestionowanej decyzji SKO z dnia 20 stycznia 2011r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.

Żądanie skargi może być więc uwzględnione w razie stwierdzenia przez sąd, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Z uwagi na treść przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W uchwale NSA z dnia 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09, wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.

Pomimo zatem, iż w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze sformułowano zarzuty dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy – przy wydawaniu rozstrzygnięcia dla Sądu miarodajny był jednak fakt naruszenia przepisów postępowania w zakresie nieskutecznego doręczenia decyzji niektórym stronom postępowania, a nadto posłużenie się dokumentem, którego urzędowy charakter budzi poważne wątpliwości.

Nakaz płatniczy należy traktować jako decyzję wymiarową w rozumieniu art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w której można wymierzyć więcej niż jeden podatek. Specyfiką takiej decyzji jest również to, że przy współwłasności gruntów może być ona wystawiona na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Z chwilą doręczenia go tej osobie, zasady odpowiedzialności solidarnej stosuje się także do pozostałych "współpodatników". Dług wynikający z nakazu doręczonego wyłącznie jednemu ze współpodatników - staje się wymagalny również w stosunku do pozostałych (Komentarz do art. 92 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60), (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.).

Jak ustalił organ pierwszej instancji współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości (podatnikami) są; skarżący M.J. oraz W.J., A.S., M.G., J.G., J. J., M.J., B.J., A.J., J.M.. Burmistrza Miasta i Gminy S. faktycznie wystawił, jak wynika z akt sprawy, trzy nakazy płatnicze z dnia 8 października 2010r. nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010r. o identycznej treści, adresowane i doręczone M.J., W.J., M. i J. G. (w aktach sprawy znajdują się dowody doręczenia decyzji tylko dla tych współwłaścicieli).

Z kolei wydana w wyniku odwołania M.J. i W.J. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczemu została wysłana do skarżącego i pozostałych współwłaścicieli. Tym samym należy domniemywać, że organ odwoławczy uznał, że w znaczeniu procesowym stronami postępowania odwoławczego powinni być wszyscy współwłaściciele jako solidarnie odpowiedzialni za ustalone decyzją z dnia 8 października 2010r. łączne zobowiązanie pieniężne.

Jeżeli tak, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien uczynić zadość przepisowi art. 165 § 3a Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym o wszczęciu postępowania na wniosek jednej ze stron organ podatkowy zawiadamia wszystkie pozostałe osoby będące stroną w sprawie. Oznacza to, że na organie odwoławczym spoczywał obowiązek zawiadomienia pozostałych osób będących stronami w sprawie o wniesionym przez M.J. i W.J. odwołaniu. Obowiązkowi temu organ także uchybił. Następnie powinnością organu odwoławczego było zadbanie o prawidłowe i skuteczne doręczenie wydanej decyzji wszystkim stronom postępowania.

Tymczasem w przypadku B.J. i M.J. przedmiotowa decyzja została wyekspediowana do S. i A. Przesyłki z decyzjami nie zostały przez w/w osoby podjęte. Jednakże organ odwoławczy jak się wydaje uznał, że nastąpiło skuteczne doręczenie.

W ocenie Sądu doręczenie to nie może być uznane za skuteczne, przede wszystkim brak jest podpisów adresatów przesyłek, które świadczyłyby, że przesyłki dotarły do adresatów. Brak jest także jakiejkolwiek adnotacji organu doręczającego informującej, dlaczego przedmiotowe przesyłki nie zostały odebrane przez adresatów pod wskazanymi adresami. W przypadku nieskutecznego doręczenia z w/w opisanych powodów obowiązkiem organu było podjęcie działań w celu realizacji obowiązku prawidłowego doręczenia wydanych decyzji zgodnie z przepisami rozdziału 5 działu IV Ordynacji podatkowej regulującymi zasady doręczania pism w postępowaniu podatkowym np. uruchomienie trybu, o którym mowa w art. 154 § 2 Ordynacji podatkowej. Organ drugiej instancji nie przeprowadził jednak żadnego postępowania wyjaśniającego, które w konsekwencji doprowadziłoby do prawidłowego i skutecznego doręczenia wydanej decyzji wszystkim stronom postępowania.

Wobec powyższego stwierdzić należało, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczemu nie została prawidłowo doręczona stronom postępowania (dotyczy to B. J. oraz M. J.).

Tak więc, prowadząc postępowanie odwoławcze bez udziału wszystkich stron organ drugiej instancji naruszył art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Udział strony "w każdym stadium postępowania" dotyczy zarówno postępowania podatkowego w pierwszej instancji i w drugiej instancji. Należy go rozumieć jako udział strony w czynnościach mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i w których udział przewiduje Ordynacja podatkowa (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 października 2007r., sygn. akt I SA/Kr 1009/07).

Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest niedopuszczalne i stanowi kwalifikowaną wadę procesową. W ocenie Sądu, w wyniku jej naruszenia zaszła przesłanka o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, tj. strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stwierdzenie tej przesłanki przez sąd administracyjny w toku rozpatrywania skargi na decyzję uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.

Na marginesie powyższych uwag, wskazać należy, że Sąd w toku postępowania sądowego zainicjowanego skargą M. J. na ostateczną decyzję SKO ustalił, że B.J. oraz M.J. ustanowili w kraju pełnomocników m.in. do odbioru korespondencji w osobach A.J. i A.S. (k. 59-60, 63 akt sądowoadministracyjnych).

Z kolei punktem wyjścia dla dalszych rozważań jest przypomnienie powoływanej zresztą przez same organy, a obowiązującej z mocy art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027, powoływanej dalej jako – "Prawo geodezyjne i kartograficzne") reguły, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie nie budzi wątpliwości, że wypis z ewidencji gruntów i budynków jest dokumentem urzędowym, o którym mowa w art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Z mocy ostatnio powołanego przepisu dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Dokumenty urzędowe korzystają z dwojakiego rodzaju domniemań: domniemania prawdziwości, to znaczy że dokument pochodzi od organu, który go wystawił i domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi. Ustawodawca, w przytoczonym powyżej art. 194 § 1, przyjął w stosunku do dokumentu urzędowego domniemanie prawdziwości i domniemanie zgodności z prawdą.

Niemniej jednak z punktu widzenia niniejszej sprawy zasadniczą rolę odgrywa regulacja rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 26 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Wspomniane rozporządzenie określa szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Otóż, w myśl § 52 ust. 1 tego rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., starosta uwierzytelnia komputerowe wydruki, wypisy i wyrysy, o których mowa w § 51 ust. 1, przez opatrzenie ich stosowną klauzulą, natomiast według § 52 ust. 2 rozporządzenia treść i formę wypisów oraz wyrysów, a także treść zamieszczanych na nich klauzul określa załącznik nr 5 do rozporządzenia określający treść i formę wypisu oraz wyrysu z operatu ewidencyjnego oraz klauzul związanych z ich uwierzytelnieniem. Stosownie zaś do ust. 1 pkt 18, 19 i 20 przedmiotowego załącznika nr 5, treść wypisu z rejestru gruntów stanowią w szczególności nazwisko i imię osoby, która wykonała dokument, oraz jej podpis, pieczęć urzędową organu, a także podpis osoby reprezentującej organ lub osoby upoważnionej przez ten organ oraz datę złożenia podpisu.

W warunkach sprawy mniemać należy, że podstawę wydanych rozstrzygnięć stanowiło Zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków nr [...] z dnia 5 maja 2010r., na które organy powołują się wyraźnie w uzasadnieniach. Jednakże w ocenie Sądu dokumentem urzędowym o zasadniczym znaczeniu, stanowiącym podstawę wymiaru podatków powinien być prawidłowo sporządzony wypis z rejestru gruntów i budynków. Gdyby jednak uznać ten dokument za miarodajny do dokonania wymiaru podatków, to musi wzbudzać zasadnicze wątpliwości forma tego dokumentu oznaczonego w aktach administracyjnych numerem 49, a sporządzonego w orientacji poziomej – przy wyróżnieniu dwóch stron maszynopisu, na którym po lewej stronie znajduje "Zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków" opatrzone pieczęcią i podpisem - potwierdzającymi wystawienie ich w imieniu Starosty, natomiast po prawej stronie zamieszczono "Wykaz z rejestru gruntów – wykaz zmian" pozbawiony już jednak analogicznego – a to urzędowego - poświadczenia jego autentyczności. Format obu dokumentów i rozmieszczenie ich treści sugeruje niedwuznacznie, że elementy indywidualizujące organ wydający (pieczęć w lewym górnym rogu po lewej stronie karty) oraz oznaczenie osoby upoważnionej (prawy dolny róg prawej szpalty po lewej stronie) – odnoszą się tylko i wyłącznie do samego zawiadomienia o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków, natomiast nie obejmują już samej treści wypisu z rejestru gruntów – wykaz zmian (szpalta po prawej stronie). Jak by zatem nie postrzegać kształtu tego dokumentu nieuprawnionym wydaje się rozszerzanie znaczenia naniesionego podpisu jako obejmującego swą mocą także informację obejmującą zestawienie danych ewidencji po zmianie, a to wskazanie poszczególnych współwłaścicieli, co stanowiło bezpośrednią podstawę czynienia ustaleń w zakresie podatników solidarnie zobowiązanych do zapłaty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010r. Podpis ma zaś doniosłe znaczenie, jeżeli jest własnoręczny, stanowi bowiem wiarygodną gwarancję, że pochodzi od osoby, której ściśle osobiste cechy zawiera w charakterze pisma, przez co osobę tę indywidualizuje, a zarazem stanowi wskazówkę, że podpisane oświadczenie woli ma charakter definitywny. Owa definitywność manifestowana jest natomiast tradycyjnie poprzez zamieszczenie odpowiedniego znaku graficznego bezpośrednio pod autoryzowaną treścią, nie zaś w jakimkolwiek miejscu dokumentu (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2008r., sygn. akt II FSK 1106/08, wyrok WSA z dnia 3 grudnia 2009r., sygn. akt I SA/Kr 1467/06).

Wobec stwierdzonych wyżej uchybień prowadzonego postępowania podatkowego, przedwczesne byłoby wypowiadanie się co do zasadności zarzutów skarżącego sformułowanych w jego skardze.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy prowadząc postępowanie z udziałem wszystkich współwłaścicieli odpowiedzialnych solidarnie, winien dokonać prawidłowego doręczenia wydanej decyzji wszystkim stronom przy ewentualnym uwzględnieniu ustanowionych przez strony pełnomocników do doręczeń ujawnionych w toku postępowania sądowoadministracyjnego oraz dołączyć do akt sprawy wypis z rejestru gruntów i budynków czyniący zadość wymaganiom, o jakich mowa w przepisie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), a zatem stanowiący dokument urzędowy sporządzony w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej – w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c, art. 152 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.