Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1491/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oddział w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r.; znak: [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) dalek k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...].05.2014 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie utrzymania drogi ekspresowej [...] na odcinku od km 92+500 do km 93+290 i od km 86+025 do km 89+500.

[...] WINB, po przeprowadzeniu kontroli obiektu budowlanego, decyzją z dnia [...].05.2014 r., nakazał w terminie do dnia [...].06.2015 r. Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad - jako zarządcy obiektu budowlanego - usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego nawierzchni z betonu cementowego jezdni i pasów awaryjnych drogi ekspresowej [...] na odcinkach:

I. od km 92+500 do km 93+290:

1) jezdnia lewa:

a) usunięcie ubytków powierzchniowych o wielkości do 1 m-szt. 11,

b) usunięcie klawiszowań płyt - szt. 41,

c) usunięcie spękań - szt. 195,

d) zlikwidowanie łaceń- szt. 67,

e) zlikwidowanie zapadnięć i osiadań nawierzchni- szt. 8,

2) jezdnia prawa:

a) usunięcie ubytków powierzchniowych o wielkości do 1 m2 – sz. 17,

b) usunięcie klawiszowań płyt- szt. 79,

c) usunięcie spękań- szt. 234,

d) zlikwidowanie łaceń- szt. 119,

e) zlikwidowanie zapadnięć i osiadań nawierzchni- szt. 17,

II. od km 86+025 do km 89+500:

1) jezdnia lewa:

a) usunięcie ubytków powierzchniowych o wielkości do 1 m2 - szt. 18,

b) usunięcie klawiszowań płyt- szt. 111,

c) usunięcie spękań- szt. 385,

d) zlikwidowanie łaceń- szt. 58,

e) zlikwidowanie zapadnięć i osiadań nawierzchni- szt. 21,

2) jezdnia prawa:

a) usunięcie ubytków powierzchniowych o wielkości do 1 m- szt. 23,

b) usunięcie klawiszowań płyt- szt. 124,

c) usunięcie spękań- szt. 298,

d) zlikwidowanie łaceń- szt. 63,

e) zlikwidowanie zapadnięć i osiadań nawierzchni- szt. 18.

Decyzja [...] WINB z dnia [...].05.2014 r., znak[...] została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), zgodnie z którym "w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku".

Nieodpowiedni stan techniczny oraz zakres koniecznych robót budowlanych [...] WINB ustalił podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...].04.2014 r., w wyniku której stwierdzono występowanie na jezdni i pasach awaryjnych drogi ekspresowej [...] od km 92+500 do km 93+290 i od km 86+025 do km 89+500 ubytków powierzchniowych, spękań, łaceń, klawiszowań płyt oraz zapadnięcia i osiadanie nawierzchni.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w uzasadnieniu, że zły stan techniczny potwierdzają również protokoły z kontroli okresowej, sporządzone przez zarządcę drogi - pięcioletni z dnia [...].04.2009 r. i roczny z dnia [...]07.2013 r. Powyższy stan techniczny świadczy, że droga może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia, a także jest w niewłaściwym stanie technicznym.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wobec niebudzących wątpliwości ustaleń co do nieodpowiedniego stanu technicznego drogi oraz wynikających z tego stanu zagrożeń [...] WINB prawidłowo zobowiązał zarządcę drogi do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie określonych w decyzji robót budowlanych.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił stanowiska strony, zawartym w odwołaniu z dnia [...].05.2014 r., że prowadzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe, a wydanie decyzji w oparciu o art. 66 ustawy Prawo budowlane pozbawione podstawy prawnej, gdyż przepis ten nie ma zastosowania w stosunku do podmiotów wskazanych w art. 70 ustawy, albowiem zakresy stosowania tych przepisów są rozłączne. Strona wskazuje, że obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli stanu technicznego obiektu, o której mowa w art. 70 ustawy Prawo budowlane, nie wymaga wydania przez właściwy organ decyzji nakładającej obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

GINB wskazał, że zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu budowlanego, na których spoczywają obowiązki w zakresie napraw, określone w przepisach odrębnych bądź umowach, są obowiązani w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1, usunąć stwierdzone uszkodzenia oraz uzupełnić braki, które mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, ze przepis ten zawiera rozwiązanie o charakterze wyjątkowym, ponieważ upoważnia podmiot zobowiązany do utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym do wykonania stosownych robót budowlanych, mających na celu doprowadzenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu technicznego, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. W tym jednym szczególnym przypadku ustawodawca pozwala na ich wykonanie bez potrzeby wydawania odrębnego pozwolenia, ale tylko w zakresie pozwalającym na usunięcie stanu zagrożenia.

Nie można, zdaniem organu, uznać, tak, jak interpretuje to strona, że art. 70 ustawy Prawo budowlane, wyklucza możliwość wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji w oparciu o przepis art. 66 przedmiotowej ustawy. W przypadku zaniedbania przez właściciela lub zarządcę obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, na organie nadzoru budowlanego ciąży ustawowy obowiązek wydania stosownej decyzji na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane, nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości

Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie taka sytuacja miała miejsce, gdyż zarządca drogi, pomimo stwierdzonych w dniu [...].04.2009 r., a następnie w dniu [...].07.2013 r. podczas okresowych kontroli stanu technicznego drogi nieprawidłowości w stanie technicznym nawierzchni drogi krajowej, nie wykonał stosownych napraw.

W skardze skierowanej do Sądu, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

- art. 18-20 ustawy z dnia 21.03.1985r o drogach publicznych

- art. 66 ust.l pkt 3 oraz 70 ustawy z dnia 07.07. 1994r Prawo budowlane

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

- art. 6 i 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego

Strona skarżąca podniosła, że nie zgadza się z oceną organu tak I jak i II instancji, że stwierdzony stan techniczny drogi nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999r sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie a w szczególności § 171 tego rozporządzenia oraz ,że w ocenie organu II instancji przepis art. 70 ustawy prawo budowlane nie wyklucza możliwości wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji w oparciu o przepis art. 66 ustawy prawo budowlane.

Strona wskazała, że przepisy tego rozporządzenia mają zastosowanie przy projektowaniu, wykonywaniu dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także ich odbudowie, rozbudowie, przebudowie oraz przy remontach objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę a przywołany przepis § 171 jak i 172 odnosi się do wymogów dotyczących nawierzchni jezdni drogi nowej, przebudowanej albo remontowanej. Natomiast prac na drodze nr [...] na przedmiotowym odcinku nie można zaliczyć do żadnej z powyższych kategorii. Nie mogą zatem być stosowane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów art. 66 prawa budowlanego regulującego obowiązki w zakresie utrzymania obiektów.

W związku z powyższym, zdaniem Strony uznać należy, że organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie wskazały normy prawnej naruszenia, której dopuścić się miała strona. Oznacza to, że organy działały z obrazą art. 66 pkt. 1 ustawy prawo budowlane, a uchybienie temu przepisowi pozostaje w związku z rozstrzygnięciem sprawy.

Strona podniosła również, że art. 70 Prawa budowlanego określa obowiązki, które ciążą na zarządcy obiektu budowlanego, wynikające z potrzeby usunięcia uszkodzeń i uzupełnienia braków, stwierdzonych podczas kontroli obiektu, które mogą spowodować bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa życia, zdrowia lub mienia. Obowiązki powyższe zostały nałożone ma podmioty ustawowo zobowiązane do zapewnienia właściwego stanu technicznego obiekt. Zdaniem Skarżącego, nałożenie obowiązków związanych z usunięciem stwierdzonych uszkodzeń lub uzupełnienia braków, nie wymaga wydawania przez właściwy organ, decyzji nakładających obowiązek wykonania niezbędnych robót w stopniu pozwalającym na usuniecie stanu zagrożenia. Obowiązek ten wynika, bowiem wprost z ustaleń przeprowadzonej kontroli stanu technicznego obiektu a stanowisko takie zajął NSA uznają, że "przepisy art.61 i 70 ustawy z 7.7. 1994 r. - Prawo budowlane nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji administracyjnej, lecz określają obowiązki wskazanych w tych przepisach podmiotów, które nie są nakładane decyzją administracyjną, lecz wynikają wprost z ustawy (...)" (zob. wyr. NSA z 7.5.1996 r., IV SA 1104/95, Prok. i Pr.).

Zdaniem Skarżącego, nie można zgodzić się z twierdzeniem organu II instancji, że przepis art. 70 nie wyklucza możliwości wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji w oparciu o przepis art. 66 pr.bud. Zdaniem skarżącego zakresy stosowania tych przepisów są rozłączne, na co wskazuje zarówno wykładnia językowa jak i celowościowa tego przepisu.

Zdaniem Skarżącego, konieczność takiego rozdzielenie zakresów stosowania przepisów art. 66 i 70 pr.bud. jest wynikiem konieczności uniknięcia kolizji przepisów ustawy prawo budowlane z innymi przepisami w tym np. ustawą o drogach publicznych czy ustawą o finansach publicznych.

Norma art. 70 pr.bud. obejmuje swym zakresem, co do zasady, podmioty sektora publicznego takie jak Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. Koszty ich utrzymania oraz inne wydatki związane z ich funkcjonowaniem i realizacją zadań statutowych są tym samym częścią budżetu państwa. W celu ochrony stabilności finansów publicznych i równowagi budżetowej, wyłączne prawo do określenia dochodów i wydatków państwa Konstytucja zagwarantowała ustawie budżetowej. Planowane wydatki na drogi publiczne krajowe na rok 2014r zawarte zostały w części 39 dział 600 rozdział 60011. Wydatkowanie tych środków odbywać się może, zatem wyłącznie z zachowaniem przepisów ustawy o finansach publicznych tj. w oparciu o sporządzony na podstawie zapisów ustawy budżetowej plan finansowy wyznaczający granice wydatkowania środków publicznych na remonty dróg krajowych.

Z łącznego odczytania art. 44 ust. 1, art. 52 ust. 1 pkt 2 i art. 254 pkt 3 ustawy o finansach publicznych wynika, że wydatki ujęte w budżetach i planach jednostek sektora finansów publicznych mają charakter nieprzekraczalnych limitów oraz, że wydatki publiczne mogą być ponoszone na cele i w wysokości ustalonej w ustawie budżetowej, uchwale budżetowej jednostki samorządu terytorialnego i planie finansowym jednostki sektora finansów publicznych. Limity wydatków w tym rozumieniu stanowią zarazem upoważnienie do dokonywania określonego rodzaju wydatków objętych limitami.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji z dnia [...].06.2014 r., i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy

W rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja, której podstawę materialnoprawną stanowił art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przepis ten określa przypadki, w których organ nadzoru budowlanego powinien nakazać doprowadzenie użytkowanego obiektu do odpowiedniego stanu technicznego.

Podstawowym problemem wymagającym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie była ocena dopuszczalności i zasadności nałożenia przez organy nadzoru budowlanego na Skarżącego wyżej opisanego obowiązku.

Przepis art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) obliguje właściwy organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania administracyjnego w przypadku zaistnienia jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek a mianowicie wówczas, gdy obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia. Jednak pomimo tego, że ww. przepis stanowi materialnoprawną podstawę wydania decyzji organu nadzoru budowlanego, to przepis ten nie określa precyzyjnie treści takiej decyzji.

Należy zatem przyjąć, że rodzaj nałożonych obowiązków będzie każdorazowo zależał od skali i formy stwierdzonych nieprawidłowości, przy czym granicę będzie wyznaczać wykładania celowościowa art. 66, który ma za zadanie zapewnić odpowiedni stan techniczny i estetyczny obiektu budowlanego.

Celem przepisu art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane jest utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym, dlatego decyzja wydana w celu korygowania stwierdzonych nieprawidłowości powinna dokładnie określać czynności, które właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany wykonać.

Nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego o którym jest mowa w tymże przepisie jest nie tylko wynikiem zużycia technicznego obiektu lub zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania lecz także wynikiem naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, o ile stan taki nie został zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, art. 70 Prawa budowlanego, wskazywany przez skarżącego nie wyklucza możliwości wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji w oparciu o przepisy art. 66 tego prawa.

Przepis art. 66 Prawa budowlanego jest konkretyzacją nakazu przestrzegania obowiązku utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami sformułowanymi art. 5 ust 2 tego prawa. Obliguje on właściwy organ do pełnych ustaleń określonych nieprawidłowości co następnie powinno znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Sama decyzja wydana w celu korygowania stwierdzonych nieprawidłowości powinna dokładnie określać czynności, które właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany wykonać i ograniczać się jedynie do nałożenia usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Nadmienić należy, że ogólny przepis art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego mówi o tym, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7 Przepis ten stwierdza, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem, wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych ani sprawności technicznej. Należy zapewnić, dochowując należytej staranności, warunki bezpiecznego użytkowania w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziałujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska.

Kwestie dotyczące zachowania we właściwym stanie technicznym substancji obiektu budowlanego, reguluje konkretnie art. 61 ustawy, nakładający na właściciela lub jego zarządcę obowiązek użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywania go w należytym stanie technicznym i estetycznym. Przepis ten nakłada określone w nim obowiązki, przy czym dopiero art. 66 ustawy daje organowi nadzoru budowlanego możliwość ingerencji w istniejący stan rzeczy, zmierzającej do zapewnienia użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z wymogami określonymi w art. 61 ustawy.

Za należyty stan techniczny obiektu budowlanego należy uznać stan zapewniający sprawność techniczną obiektu jako całości oraz sprawność techniczną elementów instalacji obiektu i urządzeń odpowiadający wymaganiom prawa, w tym przepisom techniczno - budowlanym.

Organ nadzoru może zatem uznać za nieodpowiedni stan techniczny kontrolowanego obiektu i nałożyć - na podstawie art. 66 ustawy obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wówczas, gdy stwierdzony stan tego obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów techniczno – budowlanych dotyczących warunków użytkowania obiektów. Fakt zaistnienia przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 musi oczywiście wynikać z ustaleń poczynionych przez ten organ w przeprowadzonym postępowaniu i następnie znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Art. 70 jest dopełnieniem tych regulacji stanowiący, że właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu budowlanego, na których spoczywają obowiązki w zakresie napraw, określone w przepisach odrębnych bądź umowach, są obowiązani w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 usuwać stwierdzone uszkodzenia oraz uzupełniać braki, które mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska.

Należy wskazać, że konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust 1 wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1 - 4 - to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lipca 1998 r. - IV SA 1420/96, niepubl.). Podkreślić nadto należy, że organ nadzoru może uznać za nieodpowiedni, stan techniczny obiektu wówczas, gdy narusza on wymagania wynikające z obowiązujących przepisów. Rozstrzygnięcie organu powinno uwzględniać zarówno wyniki przeprowadzonej kontroli stanu obiektu, jak i możliwości jego doprowadzenia do właściwego stanu technicznego poprzez usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości w sposób i zakresie określonym np. w ekspertyzie technicznej oraz na podstawie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących warunków użytkowych obiektu.

Takimi przepisami w odniesieniu do dróg publicznych jest rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43,poz. 430).

Zdaniem Sądu określając termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości należy wyznaczyć go w taki sposób aby istniała realna możliwość jego dotrzymania. W innym bowiem razie obowiązek nałożony na podstawie art. 66 Prawo budowlane, którego podstawowym celem jest zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania obiektów nie zostanie osiągnięty.

Reasumując Sąd stwierdza, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa nie tylko w art. 66 lecz również w art. 5 Prawa budowlanego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.