Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2128/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c i a , art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz A. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie zakończone rozstrzygnięciem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej: "Agencją") z dnia [...] września 2019 r. o numerze [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

A. K. (zwany dalej: "Skarżącym") złożył w dniu 19 marca 2018 r. wniosek o przyznanie pomocy na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w obszarze związanym z racjonalizacją technologii produkcji, wprowadzeniem innowacji, zmianą profilu produkcji, zwiększeniem skali produkcji, poprawą jakości produkcji lub zwiększeniem wartości dodanej produktu.

Pismem z dnia 25 czerwca 2019 r. Agencja wezwała Skarżącego do uzupełnienia wniosku, w tym poprzez dostarczenie Biznesplanu Gospodarstwa na elektronicznym nośniku danych, opracowanego na formularzu udostępnionym przez ARiMR.

W odpowiedzi Skarżący nadesłał uzupełniony wniosek wraz z Biznesplanem, w którego Tabeli 27 wskazano, że wielkość ekonomiczna gospodarstwa (SO) w okresie BAZOWYM wynosi 228.548,15 EUR.

Zaskarżonym pismem z dnia [...] września 2019 r. Agencja odmówiła przyznania pomocy na wniosek Skarżącego z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 4 ust. 4 w nawiązaniu do § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłat pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 719; zwanego dalej: "rozporządzeniem").

W uzasadnieniu pisma Agencja wskazała, że pomoc nie może być przyznana, jeżeli wielkość ekonomiczna gospodarstwa jest większa niż 200 tys. euro. Organ wyjaśnił, że wielkość ekonomiczną gospodarstwa (SO) wylicza się przy pomocy formularza Planu Rozwoju Gospodarstwa (Biznesplanu) na podstawie wielkości produkcji roślinnej i zwierzęcej, zadeklarowanej przez Skarżącego w tabeli 5 i 9. W związku z błędnie wypełnionymi tabelami 5 i 9 Biznesplanu (niezgodność z dopłatami bezpośrednimi oraz stanem zwierząt w systemie informatycznym IRZ za 2018 r.), Skarżący został poproszony – pismem z dnia 25 czerwca 2019 r. – o poprawę tych tabel, zaś w odpowiedzi poprawił tabelę 5 Biznesplanu i zadeklarował w okresie bazowym (2018) produkcję roślinną zgodną z uprawami zgłoszonymi do dopłat bezpośrednich za rok 2018, czyli: pszenżyto ozime – 20,78 ha, mieszanka zbożowa – 19,49 ha, ugór – 2,44 ha, TUZ – 18,45 ha, jabłoń – 0,11 ha, pszenica jara – 3, 10 ha oraz tabelę 9 Biznesplanu i zadeklarował w okresie bazowym (2018 rok) stan zwierząt na poziomie: stan początkowy (01.01.2018r.) – 80 szt. warchlaków oraz stan końcowy (31.12.2018 r.) – 564 szt. Warchlaków, ponadto w 2018 r. zgłoszono zakup 2746 szt. prosiąt oraz sprzedaż 1762 szt. tuczników.

Następnie Agencja wskazała, że z załączonej do wniosku tabeli 27 Biznesplanu wynika, że wielkość ekonomiczna gospodarstwa (SO), obliczona na podstawie w/w produkcji wynosi 228 548,15 euro. W związku z tym organ uznał, że gospodarstwo wnioskodawcy w okresie bazowym przekracza 200 tys. euro, tj. nie spełnia kryterium dostępu do programu i zachodzą niebudzące wątpliwości przestanki nieprzyznania pomocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Agencji z dnia [...] września 2019 r. Skarżący zarzucił niedostateczną analizę wielkości ekonomicznej jego gospodarstwa rolnego oraz przewlekłość procesu oceny wniosku. Podniósł, że zgodnie z zapisami rozporządzenia, w zależności od terminu przyjmowania wniosków przez Agencję, stosowana jest zasada deklarowania wielkości produkcji polowej i zwierzęcej albo na podstawie danych z roku poprzedniego przed rokiem naboru wniosków (rok bazowy do określenia SO) albo na podstawie roku bieżącego zgodnego z rokiem naboru (rok bazowy do określenia SO). Składając wniosek w marcu 2018 r. Skarżący przyjął dane z roku obrotowego 2017, które spełniały warunek otrzymania pomocy w zakresie wielkości ekonomicznej gospodarstwa. Natomiast dopiero po analizie danych za 2018 r., przeprowadzonej przez Agencję, okazało się, że warunek brzegowy górnego limitu (200 tys. euro) został przez niego przekroczony. Zdaniem Skarżącego, analiza gospodarstwa – co do rzeczywistej wielkości ekonomicznej – powinna jednak dotyczyć okresu dłuższego niż jeden rok, bowiem wszelkie poważniejsze analizy gospodarcze związane z finansowaniem pomocy dotyczą więcej niż jednego roku obrachunkowego. W przypadku gospodarstwa Skarżącego analiza trzyletnia, po zamknięciu kolejnych lat obrachunkowych – za lata 2016, 2017, 2018 – pokazuje, że wielkość ekonomiczna SO z całej produkcji roślinnej i zwierzęcej wynosiła kolejno: w 2016 – ok. 150 tys. euro, w 2017 – ok. 180 tys. euro, zaś w 2018 – 228,5 tys. euro. Zatem już tylko pobieżnych wyliczeń wynika, że uśredniona z trzech lat wielkość ekonomiczna gospodarstwa Skarżącego jest poniżej 200 ty. euro. Za oceną uśrednioną przemawia dodatkowo fakt określania przez instytucje wdrażające PROW w Polsce przeliczników do wyliczania wielkości ekonomicznej (SO) dla poszczególnych produktów rolnych z ziemi i dla inwentarza. Wyznaczane są one właśnie jako uśrednione na podstawie danych z kilku kolejnych lat. Ponadto Skarżący podniósł, że przekroczenie granicy 200 tys. euro w 2018 r. było spowodowane zwiększoną produkcją żywca wieprzowego w związku z zamykaniem produkcji na obszarach objętych zwalczaniem z urzędu ASF.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu powołał się na przepisy rozporządzenia, które jego zdaniem uzasadniają przyjęcie do wyliczenia wartości ekonomicznej gospodarstwa (SO) – danych z 2018 r, a nie jak wskazuje to Skarżący – danych uśrednionych z trzech lat. Organ odwołał się przy tym do przepisu § 6 ust. 4 rozporządzenia, z którego w jego ocenie jednoznacznie wynika, że należy brać pod uwagę dane z roku, w którym przypada dzień rozpoczęcia terminu składania wniosków o przyznanie pomocy. Skarżący złożył wniosek w dniu 19 marca 2018 r. – w ramach naboru wniosków trwającego od 19 lutego do 20 marca 2018 r. – zatem dla ustalenia wielkości ekonomicznej jego gospodarstwa należało uwzględnić dane z 2018 r. Organ zauważył także, że dane wskazane przez Skarżącego na rok bazowy były spójne z uprawami wykazanymi we wniosku o przyznanie płatności obszarowych za rok 2018 r., a także z bazą ZSZiK IRZ w odniesieniu do liczby zwierząt. W konsekwencji Agencja stwierdziła, że w toku postępowania ustaliła, że wielkość ekonomiczna gospodarstwa Skarżącego wynosi 228.548,15 euro, zatem przekracza maksymalną wielkość uprawniającą do uzyskania pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlegała uwzględnieniu, jakkolwiek z innych względów niż zostały w niej podniesione. Sąd doszedł bowiem do przekonania, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej z uwagi na istotny deficyt jego uzasadnienia. Uzasadnienie to w zasadzie ogranicza się bowiem do przedstawienia stanu faktycznego sprawy, natomiast nie zawiera uzasadnienia prawnego – to jest wyjaśniania podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu, w oparciu o zaprezentowane w nim w zasadzie jedno stwierdzenie, zgodnie z którym, wynikająca z tabeli 27 Biznesplanu wielkość ekonomiczna gospodarstwa, obliczona na podstawie przedstawionej produkcji, wynosi 228.548,15 euro – nie sposób poznać mechanizmu w oparciu, o który organ dokonał takiego obliczenia.

Oczywiście nie budzi wątpliwości, że stosownie do powołanego w podstawie prawnej rozstrzygnięcia § 4 ust. 4 rozporządzenia – pomoc przyznaje się tylko wówczas, gdy wielkość ekonomiczna gospodarstwa nie jest większa niż 200 tys. euro. Zauważyć jednak trzeba, że wielkość ekonomiczna gospodarstwa powinna być ustalona przez organ indywidualnie w odniesieniu do złożonego wniosku i nie ma tu miejsca na żaden automatyzm, wynikający choćby z obliczeń dokonanych w programie komputerowym, obsługującym wniosek. Przemawia za tym treść § 6 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym, wielkość ekonomiczna gospodarstwa, o której mowa w § 4 ust. 4-6, jest ustalana na podstawie całkowitej rocznej standardowej produkcji gospodarstwa, wyrażonej w euro. Z kolei w myśl § 6 ust. 2 rozporządzenia, całkowita roczna standardowa produkcja gospodarstwa, o której mowa w ust. 1, jest ustalana na podstawie współczynników standardowej produkcji obliczonych zgodnie z metodologią Unii Europejskiej zawartą w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1242/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiającym wspólnotową typologię gospodarstw rolnych (Dz. Urz. UE L 335 z 13.12.2008, str. 3, z późn. zm.; zwane dalej: "rozporządzeniem nr 1242/2008"). Wprawdzie ten ostatni przepis odsyła do rozporządzenia nr 1242/2008, niemniej jednak rozporządzenie to zostało zastąpione aktualnie obowiązującym rozporządzeniem delegowanym Komisji (WE) nr 1198/2014 z dnia 1 sierpnia 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1217/2009 ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 321 z 7.11.2014, str. 2; zwanym dalej: "rozporządzeniem nr 1198/2014").

Zarówno w rozporządzeniu nr 1198/2014, jak też we wcześniejszym rozporządzeniu nr 1242/2008 znalazły się przepisy określające sposób obliczenia wartości standardowej produkcji, które przewidywały pięcioletni okres odniesienia. Zgodnie z art. 4 rozporządzenia nr 1198/2014, do celów obliczenia wartości standardowej produkcji dla celów badania struktury gospodarstw rolnych w Unii na rok N, o którym mowa w art. 5b ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1217/2009, okres odniesienia składa się z pięciu kolejnych lat od roku N-5 do roku N-1. Wartość standardowej produkcji określa się, stosując średnie dane podstawowe obliczone w okresie odniesienia, o którym mowa w akapicie pierwszym, i powszechnie określane jako "standardowa produkcja N-3". Należy ją aktualizować w celu uwzględnienia tendencji ekonomicznych co najmniej przy każdym przeprowadzanym badaniu struktury gospodarstw rolnych w Unii. Odpowiednie regulacje przewidywał art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1242/2008. Również na polskiej stronie internetowej europejskiej organizacji FADN (Farm Accountancy Data Network), zawarto definicję "Standardowej Produkcja (SO, Standard Output)", zgodnie z którą, jest to średnia z 5 lat wartość produkcji określonej działalności produkcyjnej (roślinnej lub zwierzęcej) uzyskiwana w ciągu 1 roku z 1 ha lub od 1 zwierzęcia (z wyjątkami: grzyby jadalne – 100 m2, drób – 100 szt., pszczoły – 1 pień pszczeli, czyli 1 rodzina pszczela), w przeciętnych dla danego regionu warunkach produkcyjnych (http://fadn.pl/metodyka/typologia/zasady-wtgr-wg-parametru-so/).

Mając powyższe na uwadze, Agencja winna zaprezentować w uzasadnieniu do zaskarżonego pisma zarówno podstawy prawne, jak też sposób wyliczenia wielkości ekonomicznej gospodarstwa Skarżącego. Brak ten uniemożliwia zarówno kontrolę sądowoadministracyjną, ale co istotniejsze, istotnie ogranicza prawo Skarżącego do poznania sposobu wyliczenia tej wartości i sformułowania ewentualnych zarzutów w realizacji prawa do sądu. Jak to się przyjmuje w orzecznictwie, uzasadnienie rozstrzygnięcia, poza wskazaniem i wyjaśnieniem jego podstawy prawnej, ma być dla strony źródłem informacji o sposobie rozumowania organu podejmującego decyzję i przyjętych przez niego założeniach, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. To z uzasadnienia strona czerpie informację o ustalonym i przyjętym przez organ do rozpoznania stanie faktycznym oraz o swojej sytuacji prawnej. Dlatego też nie ma w istocie znaczenia, że Skarżący nie wyłuszczył w skardze szczegółowego stanowiska w tym względzie, bowiem wystarczające jest, że nie zgadza się z przyjętymi przez Agencję danymi, które posłużyły do wyliczenia wartości ekonomicznej gospodarstwa, zaś Sąd – wobec wskazanych braków – nie ma możliwości zweryfikowania poprawności wyliczenia wartości. Skoro bowiem organ przyjmuje, że została ona poprawnie ustalona na 228.548,15 euro, a tym samym przekracza wartość maksymalną o 28.548,15 euro, to jej obliczenie staje się istotne w sprawie bez względu na podniesione przez Skarżącego racje. Sąd administracyjny jest natomiast obowiązany skontrolować legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, niezależnie od stanowiska wyrażonego w skardze, o czym wyraźnie stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a.

Pamiętać wprawdzie należy, że zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 217 ze zm.) do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Niemniej jednak przyjęty przez Agencję sposób procedowania nie jest zgodny z podstawowymi zasadami prawa administracyjnego, mającymi swoje źródło w konstytucyjnej zasadzie państwa prawnego i z zaczerpniętej z prawa wspólnotowego zasadzie dobrej administracji. Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej przyjęta w grudniu 2000 r. w Nicei umieściła w katalogu zawartych w niej praw prawo do dobrej administracji (art. 41). Oznacza to, że prawem i to podstawowym obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów i instytucji Unii bezstronnego, zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji. Prawu temu towarzyszy Obowiązek organów i instytucji, a także wszystkich zatrudnionych w nich funkcjonariuszy, właściwego, zgodnego z prawem obywatela załatwienia sprawy. (Na temat prawa do dobrej administracji i zasady efektywnej dobrej administracji zob.: Prawo do dobrej administracji. Materiały ze Zjazdu Katedr Prawa i Postępowania Administracyjnego. Warszawa 23-25 września 2002, red. Z. Niewiadomski, Z. Cieślak, Warszawa 2003; S. Hambura, M. Muszyński, Karta Praw Podstawowych z komentarzem, Bielsko - Biała 2001, s. 174-179; Jerzy Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji (tekst i komentarz o zastosowaniu kodeksu w warunkach polskich procedur administracyjnych, Warszawa 2002).

Należy zatem zauważyć, ze pomimo faktu, iż do zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co powoduje, że nie podlegają one kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, to jednak rozstrzygnięcia te podlegają badaniu przez Sąd pod kątem zasad dobrej administracji i konstytucyjnej zasady – wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP – działania w granicach i na podstawie prawa. Jak to już wskazano powyżej, Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej umieściła w katalogu zawartych w niej praw prawo do dobrej administracji, co oznacza, że prawem i to podstawowym obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów i instytucji Unii bezstronnego, zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji. Prawu temu towarzyszy obowiązek organów i instytucji, a także wszystkich zatrudnionych w nich funkcjonariuszy, właściwego, zgodnego z prawem obywatela, załatwienia sprawy. Nie ma przy tym żadnych powodów przemawiających przeciwko uznaniu standardów zawartych w Kodeksie za przydatne do wyznaczania obowiązków polskiej administracji oraz do interpretacji zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, przy czym "dobra praktyka administracyjna", o której stanowi uchwalony w dniu 6 września 2001 r. przez Parlament Europejski "Europejski Kodeks Dobrej Administracji" jest pojęciem szerszym niż przestrzeganie przepisów prawa. Zgodnie z treścią jego art. 6 ust. 1, w toku podejmowania decyzji urzędnik zapewni, że przyjęte działania pozostaną współmierne do obranego celu. Urzędnik będzie w szczególności unikać ograniczania praw obywateli lub nakładania na nich obciążeń, jeżeli ograniczenia te lub obciążenia byłyby niewspółmierne do celu prowadzonych działań. Natomiast według ust. 2 tegoż przepisu, w toku podejmowania decyzji urzędnik zwróci uwagę na stosowne wyważenie spraw osób prywatnych i ogólnego interesu publicznego. Informacja udzielana zaś stronie ma spełniać wymóg należytej i wyczerpującej. Należy także podkreślić konieczność jej zrozumiałego charakteru (por. art. 22 ust. 1 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji). "Należyta" to właściwa, stosowna, odpowiednia; "wyczerpująca" zaś to przedstawiająca jakieś zagadnienie wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie, dokładnie. W tym miejscu zasadne jest ponowne przypomnienie, iż poszczególne elementy składowe prawa do dobrej administracji, ujęte w regulacjach unijnych, znajdują swoje odpowiedniki w przepisach Konstytucji oraz przepisach regulujących stosowne procedury administracyjne (D. Sześciło, Prawo do dobrej administracji w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2013/10, s. 10.). Odpowiednio wskazać tu należy w szczególności na art. 2 (zasada demokratycznego państwa prawnego) oraz art. 7 Konstytucji (zasada praworządności).

W szczególności realizacja zasady zaufania do instytucji państwa i zasady informowania powinna w praktyce uwzględniać, poza ustawowo określonymi granicami obowiązków organów, również właściwe kreowanie przez organy utworzone w celu realizacji zadań państwa pozytywnego wizerunku przy szczególnym podkreśleniu służebnej ich roli w najlepiej pojętym jej znaczeniu. W polskiej doktrynie wskazuje się, że rozstrzygnięcia administracyjne powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wszechstronnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją.

Wprawdzie pewne rozważania w zakresie stanu prawnego kontrolowanej sprawy zostały wyrażone w odpowiedzi na skargę, niemniej jednak nie trzeba chyba przekonywać, że to nie odpowiedź na skargę stanowiła akt o charakterze administracyjnoprawnym, który rozstrzygał indywidualną sprawę administracyjną, lecz aktem tym było pismo Agencji z dnia 16 września 2019 r. i to w tym piśmie organ winien wyjaśnić Skarżącemu w jaki sposób i na podstawie jakich danych ustalił wielkość ekonomiczną jego gospodarstwa. W ocenie Sądu nie można przy tym przyjąć, że ustalenie to winno zostać pozostawione wyłącznie programowi komputerowemu, z którego strona korzysta przy sporządzaniu Biznesplanu. Nawet jeśli to ów program obliczył omawianą wartość, to organ winien jednak przedstawić zarówno podstawy prawne owego obliczenia, jak też przyjęte wartości, zgodnie z zaprezentowanymi wyżej regulacjami krajowymi i unijnymi. Ponadto, jak to wyżej wskazano, dopiero wyczerpujące uzasadnienie rozstrzygnięcia pozwala stronie na pełne poznanie jego motywów, a tym samym pełne zrealizowanie jej prawa do obrony, chociażby poprzez samodzielne zweryfikowanie poprawności przyjętych danych i odniesienie się do nich w ramach środka zaskarżenia.

Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie odpowiada standardom należytej administracji i nie poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej, co uzasadnia jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zaznaczyć przy tym należy, że uwzględnienie skargi nastąpiło wyłącznie z przyczyn formalnych i nie oznacza, że Sąd podzielił stanowisko Skarżącego zawarte w skardze. Uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia z podanych wyżej przyczyn przedwczesnym czyni odnoszenie się do zarzutów skargi.

Ponownie rozpatrując wniosek Skarżącego organ ustali wartość ekonomiczną jego gospodarstwa i w zależności od rezultatu tego ustalenia – podejmie działania w adekwatnym trybie, uwzględniając przedstawioną powyższej ocenę prawną, zgodnie z którą, informacja o odmowie przyznania pomocy winna być wyczerpująco uzasadniona, tak co do faktów, jak i co do prawa, w szczególności winna zawierać przedstawienie zarówno samego sposobu wyliczenia, jak również przyjętych do wyliczenia danych.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie, o czym orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zwarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych zostało oparte na przepisie art. 200 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).