Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 554/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2, ust. 3, ust. 3a
journal: Dz.U. 2016 poz 963
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Beata Machcińska, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2018 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. (dalej "ZUS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1778 ze zm., dalej "u.s.u.s.") utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] nr [...] o odmowie umorzenia G.S. (dalej "wnioskodawca", "zobowiązany" lub "skarżący") należności z tytułu składek w łącznej kwocie [...]zł, w tym na:

- ubezpieczenia społeczne - za okres od 09/2015 do 06/2017, w tym z tytułu: składek - 15.845,72 zł, odsetek liczonych na dzień 28 czerwca 2017 r. - 1.047 zł;

- ubezpieczenie zdrowotne - za okres od 09/2015 do 06/2017, w tym z tytułu: składek - 6.368,75 zł, odsetek liczonych na dzień 28 czerwca 2017 r. - 415 zł;

- Fundusz Pracy - za okres od 09/2015 do 06/2017, w tym z tytułu: składek - 1.324,14 zł, odsetek liczonych na dzień 28 czerwca 2017 r. - 30 zł.

Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

W dniu 28 czerwca 2017 r. zobowiązany złożył w organie wniosek doprecyzowany pismem z 25 lipca 2017 r. o umorzenie należności z tytułu składek za okres od 05/2015-06/2017. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że działalność gospodarcza nie przynosi zysków i opłacanie należności z tytułu składek pozbawiłoby go możliwości egzystencji, ponieważ przeciętny dochód to ok. 500 zł miesięcznie, a składki wynoszą ok. 1.200 zł. Podniósł, że występował do ZUS

o pracę, lecz bez pozytywnego skutku. Ponadto wskazał, że nie otrzymał jednorazowej dotacji na podjęcie działalności gospodarczej ze środków Funduszu Pracy przyznawanej przez PUP J., a to m.in. z uwagi na brak wkładu własnego w odpowiedniej wysokości - po 15 latach bezrobocia. Zaakcentował, że musiał się zapożyczyć, aby tę działalność otworzyć, co też miało wpływ na płynność finansową. W tej sytuacji biorąc pod uwagę zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych, do których każdy ma prawo, zabrakło mu środków na składki, które są "astronomiczne". Wskazał, że z ZUS-em nie podpisywał żadnej umowy więc nie jest do niczego zobowiązany, a jeżeli prawo stanowi, że "danina zusowska" jest obowiązkiem, to naruszona została Konstytucja RP, bo obywatele nie są traktowani równo, przy tzw. uśrednianiu kwot. Zaznaczył, że istnieją odpowiednie przepisy prawne świadczące pomoc przedsiębiorcom, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji

i o taką pomoc występuje. Wskazał, że obecnie opiekuje się osobą po udarze, która wymaga całodobowej opieki, co wiąże się z ograniczeniem godzin pracy, przez co jego dochód zmniejszył się do 300 zł miesięcznie. Ponadto zaznaczył, że państwo polskie jest bardzo słabe w obronie obywateli, bo jego instytucje nie są w stanie ściągnąć należności, które sąd pracy przyznał mu od jego dłużników na podstawie wyroku z dnia 21 maja 2010 r. z tytułu zaległego wynagrodzenia. Podał, iż w pierwszej kolejności powinny być ściągnięte te wierzytelności, gdyż to państwo posiada odpowiednie instrumenty. Końcowo wskazał, że podstawy składek dla osób prowadzących działalność gospodarczą określone przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego są sprzeczne z zasadami Konstytucji RP oraz prawem unijnym.

Do wniosku zostały dołączone następujące dokumenty:

- wniosek o przyznanie pomocy publicznej de minimis z dnia 28 czerwca 2017 r.,

- oświadczenie przedsiębiorcy o wielkości otrzymanej pomocy publicznej de minimis,

- formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis,

- zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2016 r.,

z którego wynika, że przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej wyniósł 5.333,28 zł, koszty uzyskania przychodu 8.117,82 zł, a strata 2.784,54 zł,

- informacja o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w 2016 r.,

- kserokopia pisma Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 6 grudnia 2010 r., z którego wynika, że negatywnie rozpatrzono wniosek zobowiązanego w sprawie przyznania środków na podjęcie działalności gospodarczej,

- faktury VAT tytułem opłat za: czynsz, bilet elektroniczny i tusz,

- kserokopia pisma ZUS z dnia 24 czerwca 2015 r. informującego o sposobie zgłoszenia swojej kandydatury na nabór na wolne stanowisko,

- potwierdzenie transakcji z dnia 16 marca 2017 r. na kwotę 318,74 zł oraz z dnia 10 kwietnia 2017 r. na kwotę 30,74 zł,

- deklaracja VAT-7 za 05/2017,

- karta informacyjna leczenia szpitalnego za okres od 7 lutego 2017 r. do 17 lutego 2017 r. H. S. (matka zobowiązanego),

- wyniki badania matki zobowiązanego z dnia 15 lutego 2017 r.,

- kserokopia oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej nieprowadzącej pełnej księgowości.

W dniu 9 października 2017 r. zobowiązany skorzystał z przysługującego mu prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i złożył następujące dokumenty:

- oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, w którym wskazał, że: nie pracuje zarobkowo, nie pobiera zasiłków z pomocy społecznej, nie ponosi stałych wydatków związanych z utrzymaniem z tytułu miesięcznych opłat, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, która posiada dochody w kwocie 2.200 zł netto, posiada zobowiązania pieniężne w bankach w kwocie 32.000 zł płatne miesięcznie po 400 zł, nie posiada majątku nieruchomego czy ruchomego,

- oświadczenie z dnia 9 października 2017 r., w którym poinformował, że nie wykazał majątku nieruchomego, gdyż działka wskazana przez ZUS jako jego majątek jest w faktycznym władaniu jego matki, w związku z powyższym nigdy nie uwzględniał tego majątku w oświadczeniu o stanie majątkowym i rodzinnym,

- orzeczenie o stopniu niepełnosprawności matki zobowiązanego z dnia 5 lipca 2017r.,

- kserokopię zawiadomienia o objęciu pielęgniarską podstawową opieką zdrowotną matkę zobowiązanego.

Ponadto organ rentowy przeprowadził własne ustalenia i na ich podstawie wskazał, że:

- w stosunku do zadłużenia z tytułu składek za okres od 09/2015 do 06/2017 nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne, ZUS prowadzi postępowanie egzekucyjne za okres od 04/2014 do 10/2014,

- decyzją z dnia [...] ZUS odmówił zobowiązanemu wszczęcia postępowania o umorzenie należności z tytułu składek za okres od 05/2015 do 08/2015, z uwagi na toczące się w tym zakresie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym,

- w treści księgi wieczystej nr [...] zobowiązany figuruje jako jedyny właściciel nieruchomości o powierzchni 0,0600 ha.

Organ rozpatrując ww. wniosek o umorzenie przytoczył treść art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. i jednocześnie wskazał, że w przypadku zobowiązanego nie wystąpiły żadne okoliczności wymienione w art. 28 ust. 3 pkt 1, 2, 4, 4a i 5 u.s.u.s.

W zakresie elementów wynikających z pkt 3 ww. przepisu ZUS zaznaczył, że wziął pod uwagę, iż nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, jednakże zadłużenie będące przedmiotem niniejszego postępowania dotychczas nie było objęte żadną formą egzekucji i tym samym, żaden organ egzekucyjny nie miał możliwości wypowiedzenia się co do ściągalności lub braku ściągalności zadłużenia za okres od 09/2015 do 06/2017, nie można było również stwierdzić, że w ramach egzekucji nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Zaś w zakresie elementów wynikających z pkt 6 ww. przepisu ZUS wskazał, że nie można stwierdzić, iż zobowiązany nie posiada majątku mogącego stanowić przedmiot egzekucji jak również tego, iż w ewentualnym postępowaniu egzekucyjnym z nieruchomości nie uzyska kwot przekraczających wydatki egzekucyjne, tym bardziej że jest on właścicielem nieruchomości, mogącej stanowić przedmiot zabezpieczenia należności, gdyż ZUS w oparciu o art. 26 i 27 u.s.u.s. jest zobligowany do podejmowania działań zmierzających do ustanowienia na składnikach majątkowych dłużnika stosownych zabezpieczeń i tym samym w ocenie organu brak jest możliwości uznania należności zobowiązanego za całkowicie nieściągalną.

Rozpoznając wniosek organ rentowy wziął również pod uwagę przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca

2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365, dalej "rozporządzenie") i uwzględniając powołane w nim regulacje stwierdził, że nie wystąpiła żadna z przesłanek umorzenia należności, ponieważ zobowiązany nie wykazał, że spłata zadłużenia pozbawi go zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

Z przedłożonych przez niego dokumentów wynika bowiem, że: od dnia 18 lipca 2017 r. zobowiązany wykreślił działalność gospodarczą; od dnia 31 lipca 2017 r. jest zgłoszony w urzędzie pracy jako bezrobotny bez prawa do zasiłku; tworzy wspólne gospodarstwo domowe z 85-letnią matką, która posiada dochody w kwocie 2.200 zł; nie ponosi żadnych kosztów utrzymania; poza zobowiązaniami wobec ZUS posiada inne zobowiązania pieniężne w łącznej kwocie 32.000 zł spłacane w miesięcznych ratach po 400,00 zł miesięcznie; nie korzysta z innych form pomocy oraz nie posiada innych źródeł dochodu; nie posiada majątku nieruchomego oraz ruchomego, a jego nieruchomość jest w faktycznym władaniu matki nad którą sprawuje opiekę, co uniemożliwia mu podjęcie pracy.

W oparciu o powyższe okoliczności ZUS wyjaśnił, że nie kwestionuje trudnej sytuacji finansowej zobowiązanego, jednakże zwrócił uwagę na fakt, iż pomimo braku stałego źródła dochodu ponosi on miesięczne wydatki związane ze spłatą zobowiązania bankowego w kwocie 400 zł, a wobec braku informacji o zaległościach w ich zapłacie uznaje się, że są opłacane regularnie. Zaznaczył przy tym, że zobowiązany nie wykazał z jakich środków reguluje zobowiązania cywilnoprawne. Organ wskazał przy tym, że przesłanka określona w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie odnosi się do subiektywnego odczucia dłużnika o dolegliwości z powodu konieczności zapłacenia zaległych świadczeń składkowych, lecz oznacza obiektywną, wyjątkową sytuację, która zagraża podstawowemu bytowi zobowiązanego i jego rodziny. Nie odnosi się więc ona do kłopotów finansowych, które z uwagi na to, że każdy człowiek indywidualnie w ramach przysługującej mu samodzielności podejmowania decyzji, organizuje swoje sprawy zawodowe i osobiste.

Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, że, nie można było z całą pewnością stwierdzić, iż brak jest jakichkolwiek perspektyw na przystąpienie do spłaty zadłużenia z tytułu składek, tym bardziej, że strona reguluje zobowiązania cywilnoprawne. Jednocześnie organ wskazał, że dokonując oceny aktualnej sytuacji finansowej wzięto pod uwagę czy trudności finansowe są stanem trwałym i pogłębiającym się, czy też mają tylko charakter okresowy. W tych okolicznościach organ uznał, że umorzenie należności byłoby przedwczesne bowiem zobowiązany nie powołał się na poniesienie strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia, nie udowodnił przewlekłej choroby lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, która to okoliczność uniemożliwiałaby lub w znaczny sposób utrudniałaby wykonywanie pracy zarobkowej i uzyskiwanie dochodu umożliwiającego spłatę zadłużenia. Organ zaznaczył, że wprawdzie zobowiązany powołał się na chorobę swojej 85-letniej matki, na dowód czego przedłożył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności matki, zaświadczenie o objęciu jej pielęgniarską długoterminową opieką lekarską oraz karty informacyjne leczenia szpitalnego matki, jednakże przedłożone dokumenty potwierdziły stan zdrowia członka rodziny. Sam fakt choroby nie został wymieniony w rozporządzeniu jako przesłanka umożliwiająca umorzenie, zatem samo jej wystąpienie nie uzasadnia umorzenia długu. Ponadto organ zaakcentował, że zobowiązany nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających konieczność stałej opieki nad matką, co powodowałoby ograniczenie bądź uniemożliwiałoby uzyskiwanie przez niego dochodu. Wyjaśnił, że ww. przesłanka ma zastosowanie jedynie do takich sytuacji, kiedy choroba dłużnika lub któregoś z członków jego rodziny uniemożliwia całkowicie uzyskiwanie dochodu przez płatnika.

Decyzją z dnia [...] nr [...] ZUS odmówił zobowiązanemu umorzenia należności.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o umorzenie należności z tytułu składek zobowiązany zarzucił organowi brak należytej oceny sytuacji poprzez oparcie się na dokonywanych spłatach zobowiązań wobec banku z pominięciem innych jego potrzeb życiowych, a także na nieruchomości, która jest we władaniu innej osoby z pominięciem przysługujących mu wierzytelności. W ocenie zobowiązanego "idiotyzmem jest twierdzenie", że nie pracując i nie mając żadnego dochodu, przy spłacaniu zadłużenia nie pozbawi się płatnika zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Wskazał, że ZUS nie sprawdził, dlaczego nie otrzymuje zasiłku z urzędu pracy oraz nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego przyczyny nie otrzymywania pomocy z opieki społecznej. Podniósł, że nie mógł ponosić kosztów utrzymania, skoro nie osiąga dochodu. Zdaniem zobowiązanego zarówno uzasadnienie poprzedniej negatywnej decyzji, którą rozpatruje ponownie WSA w Gliwicach, jak również uzasadnienie obecnej negatywnej decyzji jest oparte na tych samych przesłankach z tą różnicą, że poprzednio płatnik pracował, a obecnie nie pracuje. Końcowo wskazał, że przedłożoną dokumentacją pochodzącą od specjalistów udowodniono, że opieka nad chorym członkiem rodziny wymagana jest przez 24 h na dobę.

W dniu 15 lutego 2018 r. zobowiązany skorzystał z przysługującego mu prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i złożył:

- decyzję PUP J. z dnia [...] . o uznaniu zobowiązanego z dniem 31 lipca 2017 r. za osobę bezrobotną;

- postanowienie PUP J. z dnia [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych,

z przyczyn zależnych od zobowiązanego (nie zostało w wyznaczonym terminie dostarczone żądane zaświadczenie);

- pismo informacyjne Prezydenta Miasta J. z dnia 2 października 2017 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką, z przyczyn zależnych od zobowiązanego (nie złożono w wyznaczonym terminie wymaganego oświadczenia oraz prośby o zawieszenie postępowania egzekucyjnego).

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ nie znalazł podstaw do zmiany decyzji o odmowie umorzenia składek. Opisując ponownie przesłanki umorzenia należności z tytułu składek z art. 28 u.s.u.s. organ wskazał, że nie ma zastosowania w sprawie art. 28 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, nie zachodzą również przesłanki wskazane w art. 28 ust. 3 pkt 2, 4 i 4b u.s.u.s., gdyż nie prowadzono postępowania upadłościowego ani likwidacyjnego działalności zobowiązanego. W zakresie elementów wynikających z pkt 3, 5 i 6 ww. przepisu, uwzględniono fakt, że nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, jednakże nie zachodzi drugi warunek dotyczący stwierdzenia braku majątku,

z którego można egzekwować należności. Ponadto organ zaznaczył, ze w stosunku do wnioskowanego zadłużenia nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne zatem właściwy naczelnik urzędu skarbowego lub komornik skarbowy nie stwierdził braku majątku z którego można prowadzić skuteczną egzekucję, a co za tym idzie całkowitej nieściągalności należności. Przedwczesne jest również twierdzenie, że

w ramach ewentualnie wdrożonej egzekucji nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Zdaniem organu nie ma również zastosowania przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 4a u.s.u.s., gdyż odnosi się do zadłużenia niższego od kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym (11,60 zł).

Wskazując następnie na wyjątkowy charakter umorzenia należności z tytułu składek organ zaznaczył, że obowiązek opłacania należnych składek ma charakter obligatoryjny i wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą być uzasadnione zaistnieniem bardzo szczególnych okoliczności, z których jednoznacznie wynika, że nie tylko w obecnej chwili nie ma możliwości odzyskania należności, ale również w przyszłości takiej możliwości nie będzie. W ocenie organu w przypadku zobowiązanego taka sytuacja nie zachodzi, gdyż w stosunku do zadłużenia z tytułu składek może zostać wdrożone postępowanie egzekucyjne. Ponadto zaznaczył, że

w przypadku stwierdzenia bezskutecznej egzekucji prowadzonej w ramach swoich uprawnień może w celu przymusowego ściągnięcia należności przekazać je do właściwego naczelnika urzędu skarbowego w celu prowadzenia dalszej egzekucji poprzez zastosowanie środków egzekucyjnych. Organ zwrócił uwagę, że wbrew informacji zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż nieruchomość opisana w [...] "jest we władaniu innej osoby", od 2008 r. zobowiązany jest jej jedynym właścicielem i może stanowić ona skuteczny przedmiot zabezpieczenia należności. Natomiast, w sytuacji braku całkowitej nieściągalności, ustalanej według kryteriów wskazanych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., organ podejmujący decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy pozbawiony jest prawnej możliwości umorzenia należności z tytułu składek. Organ zaznaczył nadto, że całkowita nieściągalność to również trwała nieściągalność, a takiej aktualnie nie można stwierdzić w niniejszej sprawie.

Zdaniem organu zobowiązany nie wykazał także w sposób nie budzący wątpliwości, że w jego przypadku istnieje możliwość umorzenia należności, zgodnie z przepisami rozporządzenia gdyż przedłożona dokumentacja nie daje nadal podstawy do uznania, że opłacenie należności zagraża zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych strony.

Zauważył, że z przedłożonej dokumentacji nie wynika, aby zobowiązany posiadał zaległości w spłacie zobowiązania z tytułu zaciągniętego kredytu. Podkreślił, iż prowadząc wspólne gospodarstwo domowe należy tak kształtować strukturę ponoszonych wydatków przez wszystkich członków rodziny wchodzących

w skład tego gospodarstwa, aby spłata zobowiązań cywilnoprawnych nie odbywała się kosztem zobowiązań wobec funduszy publicznych, które powinny być traktowane priorytetowo i regulowane na bieżąco. W tym celu można skorzystać z różnych ofert proponowanych na rynku takich, jak chociażby ubieganie się w banku - w uzasadnionych przypadkach, a do takich niewątpliwie należy chwilowa utrata źródła dochodu - o zmianę warunków spłaty kredytu na bardziej korzystniejszych zasadach dla zobowiązanego. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której osoba zobowiązana do spłaty należności publicznoprawnych w momencie powstania problemów finansowych zwraca się w pierwszej kolejności do organów publicznych

o ich umorzenie nie podejmując prób innych rozwiązań wyjścia z tej sytuacji i nie zważając na to, że należności te zasilają fundusze z których finansowane są emerytury, renty, zasiłki chorobowe, itp. innych obywateli. W oparciu o powyższe okoliczności organ wskazał, że nie kwestionuje, iż aktualna sytuacja finansowa strony jest trudna, jednakże pomimo braku źródła dochodu ponosi miesięczne wydatki związane ze spłatą kredytu, nadto jest właścicielem nieruchomości, którą może spieniężyć, zaś pozyskane z tego tytułu środki pieniężne może przeznaczyć m.in. na spłatę zadłużenia. Ponadto odnosząc się do wskazanych przez zobowiązanego wierzytelności zasądzonych prawomocnym wyrokiem sądu pracy, podniósł, że może on je samodzielnie dochodzić na drodze cywilnej, nie angażując

w to instytucje państwowe powołane do innych zadań.

Organ wskazał, że dobrowolne pozbawienie się przez osobę zobowiązaną przychodów pieniężnych, które są niezbędne choćby do pokrywania kosztów utrzymania mieszkania czy zakupu żywności, nakazuje przyjąć, iż dłużnik dysponuje pewnymi środkami finansowymi, z których będzie pokrywał wspomniane wydatki, co powoduje jednocześnie, że należy uznać, iż będzie również w stanie na przestrzeni czasu spłacić istniejące zadłużenie.

Wobec powyższego nie można zdaniem organu z całą pewnością stwierdzić, iż brak jest jakichkolwiek perspektyw na przystąpienie do spłaty zadłużenia, np.

w systemie ratalnym. W tych okolicznościach umorzenie należności w obecnej sytuacji byłoby przedwczesne, tym bardziej, że zobowiązany posiada wykształcenie

i kwalifikacje, które dają realne możliwości podjęcia pracy na korzystnych warunkach, a w związku z tym poprawy jego bytu. Ponadto zobowiązany nie poniósł żadnych strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia, gdyż żadna z tych okoliczności nie została wskazana we wniosku. Zdaniem organu zobowiązany nadal nie udowodnił przewlekłej choroby lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, która to okoliczność uniemożliwiałaby lub w znaczny sposób utrudniałaby wykonywanie pracy zarobkowej i uzyskiwanie dochodu umożliwiającego spłatę zadłużenia. W ocenie organu przedłożone przez stronę pismo Prezydenta Miasta J. z dnia

2 października 2017 r. oraz postanowienie Prezydenta Miasta J. z dnia [...] o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia wniosku o ustalenie prawa do zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką, nie potwierdzają konieczności stałej opieki nad matką, co powodowałoby ograniczenie bądź uniemożliwiałoby uzyskiwanie przez stronę dochodu.

Jednocześnie organ zaznaczył, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia ponad wszelką wątpliwość, że w jego przypadku zachodzą ww. przesłanki do umorzenia należności zgodnie z powołanym rozporządzeniem, a użyty przez ustawodawcę w powołanym przepisie rozporządzenia zwrot "może" oznacza uznaniowy charakter umarzania należności z tytułu składek. Ponadto ZUS nie może podejmować decyzji w sprawie umorzenia należności, kierując się jedynie interesem zobowiązanego, uzasadnionym jego obecną sytuacją finansową. Nie można nadto z instytucji umorzenia zaległości z tytułu składek czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z długu. Ewentualne umorzenie w tym wypadku stałoby sprzeczności z zasadą równego traktowania wszystkich ubezpieczonych, wyrażoną w art. 2a u.s.u.s. Organ wskazał, że należności z tytułu składek w znaczny sposób zasilają system ubezpieczeń społecznych i przyczyniają się do unikania zaciągania zobowiązań w celu zapewnienia stałej płynności finansowej poszczególnych funduszy, którymi dysponuje ZUS, a w konsekwencji zapobiegają powiększeniu długu publicznego. Wszystkie przesłanki umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek powinny być zatem rozpatrywane nie tylko w kontekście sytuacji ekonomiczno-finansowej dłużnika, ale także w odniesieniu do bieżącego stanu finansów ubezpieczeń społecznych, a więc przy uwzględnieniu interesu społecznego.

Podsumowując, organ zaznaczył, że ze zrozumieniem odnosi się do problemów płatniczych strony, jednakże wszelka pomoc udzielana przez ZUS może mieć miejsce wyłącznie w granicach wyznaczonych przepisami prawa.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 i art. 8 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i § 3 k.p.a., gdzie w toku postępowania organ administracji publicznej powinien stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także powinien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji nastąpił błąd

w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, mający wpływ na jej treść, a polegający na mylnym uznaniu, że skarżący opłacając składki nie zostanie pozbawiony możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, gdyż nie występuje trwałe zagrożenie egzystencji, przy pozostawaniu "na bezrobociu" bez prawa do zasiłku, a postępowanie administracyjne w urzędzie pracy jest zawieszone ze względu na toczące się postępowanie sądowe w sprawie umorzenia składek.

Zaznaczył, że organ w zaskarżonej decyzji wskazuje na prognozy na przyszłość, czyli przypuszczenie, co stanowi błędną interpretację prawną bowiem prawo opiera się na dowodach "tu i teraz", a nie na przypuszczeniach.

W ocenie skarżącego dochował on należytej staranności i udowodnił przewlekłą chorobę członka rodziny, przedstawiając wszystkie posiadane dokumenty jednocześnie wskazując instytucje, w których znajduje się pozostała dokumentacja. ZUS zaś nie sprawdził tej dokumentacji, a mając wątpliwości w zakresie przewlekłości choroby winien był powołać biegłego z dziedziny neurologii. Ponadto udowodnił, że opłacenie należności zusowskich pozbawiłoby go możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, albowiem nie jest to możliwe przy dochodach w kwocie 500 zł. Za cyniczne skarżący uznał przy tym stwierdzenie organu, że posiada on wykształcenie i kwalifikacje dające możliwość podjęcia pracy na korzystnych warunkach i poprawy bytu w momencie, gdy nie może podjąć pracy ze względu na konieczność sprawowania całodobowej opieki nad matką. Zaś gdy wystąpił do ZUS o zatrudnienie - pracy nie było. Zdaniem skarżącego udowodnił on, że przysługuje mu pomoc publiczna de minimis bowiem nigdy nie uzyskał żadnej pomocy (zawsze odmowa), a także sprawuje opiekę nad przewlekle chorym członkiem rodziny.

Pozostałą argumentację skargi skarżący sprowadził do krytyki istniejącego

w Polsce systemu ubezpieczeń społecznych oraz ZUS-u jako instytucji.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo, odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów k.p.a., zacytował ich treść i wskazał, że ZUS zrealizował zasady sformułowane w tych przepisach, a także wyjaśnił w toku postępowania istotne dla sprawy okoliczności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie była decyzja ZUS z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenia zdrowotne i Fundusz Pracy, powstałych w okresie prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej tj. od 09/2015 do 06/2017. W toku postępowania skarżący wskazywał, że nie jest w stanie spłacić zaległości wobec ZUS z uwagi na trudną sytuację finansową i rodzinną. Organy obu instancji przyjęły zaś, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. oraz § 3 rozporządzenia.

Przystępując do rozstrzygnięcia sprawy wskazać należy, iż postępowanie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek unormowane jest w art. 28 u.s.u.s., jak również w § 3 ust. 1 powołanego już wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r..

Zgodnie z art. 28 ust. 2 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez ZUS tylko w przypadku stwierdzenia ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi w sytuacjach wymienionych enumeratywnie w ust. 3 tego artykułu. Całkowita nieściągalność, o której mowa w tym przepisie zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze;

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Ponadto, w myśl art. 28 ust. 3a u.s.u.s. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli przemawia za tym ważny interes osoby zobowiązanej do ich opłacenia. Według § 3 ust. 1 rozporządzenia ZUS może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Podkreślenia wymaga, że proces podejmowania decyzji w sprawie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ma charakter dwuetapowy. W pierwszym etapie organ administracji winien jednoznacznie ustalić, czy istnieje któraś z ww. przesłanek umorzeniowych albo jednoznacznie wykluczyć jej istnienie. Dopiero po ustaleniu, że którakolwiek z przesłanek umorzeniowych istnieje organ administracji proceduje na etapie drugim - to jest na etapie uznania administracyjnego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, iż kontroli sądu nie podlega uznanie samo w sobie, ale kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2002 r. sygn. akt III SA 830/00). Uznaniowy charakter decyzji umorzeniowych nie może bowiem oznaczać dowolności działania organu. Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki.

Obowiązki organu prowadzącego postępowanie dowodowe określają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Stosownie do art. 7 k.p.a. organ administracji publicznej stojąc na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron, powinien podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 k.p.a. organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Art. 80 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organ nie naruszył przepisów postępowania w zakresie zbadania przesłanek umorzenia należności na podstawie art. 28 ust. 1-3 u.s.u.s. Wprawdzie wobec skarżącego nie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia należności objętych zaskarżoną decyzją, ale jak trafnie wskazał ZUS jest on jedynym właścicielem nieruchomości gruntowej o pow. 0,0600 ha położonej w gminie [...], który to fakt skarżący pominął w złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym.

To oznacza, że skarżący posiada majątek, który po pierwsze mógłby spieniężyć w celu spłaty zaległości wobec ZUS, a po drugie, z którego możliwe jest prowadzenie egzekucji. Nie zaistniały nadto inne przesłanki wymienione w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Wniosek organu, że nie zaszła żadna z przesłanek całkowitej nieściągalności, która daje organowi uprawnienie do ewentualnego uwzględnienia wniosku, znajduje zatem pełne oparcie w ustaleniach faktycznych sprawy.

Warto w tym miejscu przytoczyć tezę z wyroku NSA z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 187/10, w którym Sąd ten wskazał: "Przesłanki i granice dopuszczalności umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne zostały unormowane przede wszystkim w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. Wyliczenie zawarte w tym przepisie, a odnoszące się do tzw. "całkowitej nieściągalności" należności składkowych jest wyczerpujące i stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność składek".

Okoliczności podnoszone w skardze, a więc niskie dochody oraz trudna sytuacja rodzinna nie wyczerpują przesłanki "całkowitej nieściągalności". A skoro tak, to z przyczyn określonych w art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. nie było możliwe umorzenie należności.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym ZUS wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył również przepisów postępowania w zakresie zbadania przesłanek umorzenia należności na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w związku z § 3 rozporządzenia.

Odwołując się ponownie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego wskazać przyjdzie, iż skarżący jest z wykształcenia prawnikiem, wcześniej prowadził kancelarię prawną, a obecnie jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako bezrobotny. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z 85-letnią matką, pobierającą świadczenie emerytalne w kwocie 2.200 zł miesięcznie netto i jak twierdzi - nie ponosi osobiście żadnych kosztów utrzymania. Skarżący nie przedstawił dokumentacji obrazującej wydatki gospodarstwa domowego i nie wyjaśnił czy są one regulowane na bieżąco. Nie wskazał również, jakie są jego miesięczne koszty wyżywienia, zakupu ubrań, środków higieny itp. Podniósł natomiast, że spłaca zobowiązania cywilnoprawne z tytułu kredytu w wysokości 400 zł miesięcznie, nie wyjaśniając przy tym, z jakich źródeł czerpie środki na pokrycie rat kredytowych, które - jak należy wnioskować - spłacane są regularnie.

Sąd zgadza się ze skarżącym, że jego matka jest osobą starszą, z orzeczoną niepełnosprawnością w stopniu znacznym. Jak wynika z załączonego do akt sprawy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 5 lipca 2017 r. H. S. wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Jej zły stan zdrowia potwierdzają także zaświadczenia lekarskie. Jest ona przy tym objęta pielęgniarską opieką długoterminową, a z wyjaśnień strony nie wynika czy opieka ta jest sprawowana codzienne, w jakich porach dnia i przez ile godzin. Tym samym nie zostało wykazane czy sprawowanie opieki nad chorą matką uniemożliwia mu podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia.

Jednocześnie nie mogło umknąć uwadze Sądu, że skarżący nie stara się o żadne dodatkowe środki na utrzymanie siebie i matki. Z załączonych do akt sprawy dokumentów wynika niezbicie, że pismem z dnia 2 października 2017 r. Nr [...] Prezydent Miasta J. pozostawił wniosek o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką H. S. bez rozpatrzenia z powodu niedostarczenia przez zobowiązanego brakujących dokumentów w terminie zakreślonym w wezwaniu. Ten sam organ wydał w dniu [...] postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w ww. sprawie po złożeniu przez skarżącego wniosku o wznowienie tego postępowania. Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia, strona nie złożyła wymaganych dokumentów na poparcie wniosku. Ponadto organ zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w J. o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego celem ustalenia czy skarżący sprawuje stałą opiekę nad niepełnosprawną matką i na czym polega ta opieka. Jak wynika z informacji Ośrodka z dnia 22 września 2017 r. przeprowadzenie wywiadu nie było możliwe wobec braku kontaktu ze stroną. Jednocześnie strona nie poinformowała organu o jakiejkolwiek planowanej nieobecności w miejscu zamieszkania. Również kwestia przyznania zasiłku dla bezrobotnych dla skarżącego została rozpatrzona negatywnie z powodu braku wymaganych dokumentów.

W ocenie Sądu powołane okoliczności prowadzą do wniosku, że skarżący nie czyni starań w kierunku zdobycia dodatkowych środków utrzymania, a wręcz jedyny sposób w jakim upatruje poprawy swojej sytuacji materialnej i życiowej polega na żądaniu umorzeniu zaległości składkowych.

Mając to na uwadze organ rentowy zasadnie stwierdził, że jakkolwiek sytuacja finansowa skarżącego jest trudna to nie można przyjąć, iż wykazał on, że w dłuższym okresie czasu (np. w układzie ratalnym) spłata składek wiązałyby się z brakiem zaspokojenia jego podstawowych potrzeb życiowych. Nie wykazał także zaistnienia pozostałych przesłanek z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia.

Sąd nie znalazł podstaw by kwestionować poczynione przez ZUS ustalenia i wyciągnięte na ich podstawie wnioski. Sąd podziela argumentację organu, że wykształcenie skarżącego oraz to, że nie znajduje się jeszcze w wieku emerytalnym dają podstawy by przypuszczać, że istnieje możliwość poprawy - w określonej perspektywie czasowej - jego sytuacji materialnej.

Wymaga przy tym zaakcentowania, że nawet w przypadku wystąpienia przesłanki umorzenia należności, organ nie ma obowiązku udzielenia ulgi. Sąd, w ramach kontroli orzeczniczej organu administracji publicznej, nie może zakwestionować takiego rozstrzygnięcia, gdyż sprawuje on kontrolę tylko pod kątem legalności orzeczenia, nie zaś jego słuszności. Poza tym, sąd administracyjny nie ma kompetencji do merytorycznego rozstrzygania sporu zaistniałego między stroną a organem. Władny jest jedynie do badania legalności wydanego rozstrzygnięcia w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych sprawy i oceny prawidłowości zastosowanych do nich norm prawnych.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie odmowa udzielenia ulgi nie ma charakteru dowolnego. Ustawowym obowiązkiem ZUS jest bowiem wykorzystanie wszelkich dostępnych środków przymusowego dochodzenia należności. Zobowiązania z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne są uprzywilejowane i podlegają - co do zasady - zaspokojeniu przed innymi należnościami (art. 24 ust. 3 u.s.u.s.). Umorzenie należności z tytułu składek stanowi wyraz definitywnej rezygnacji uprawnionego organu z możliwości ich wyegzekwowania. Biorąc pod uwagę publicznoprawny charakter należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oraz uwzględniając cele, na które są one przeznaczane, organy odpowiedzialne za ich pobór zobligowane są do szczególnej staranności i ostrożności w dysponowaniu nimi. W kwestii tej wypowiadał się wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, który akcentował, że ZUS jako dysponent środków publicznych oceniając istnienie przesłanek umorzenia składek zobligowany jest do uwzględnienia interesu publicznego, a nie tylko interesu indywidualnego wnioskodawcy. Przykładowo, w wyroku z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 181/10 NSA stwierdził, że: "w sprawach o umorzenie należności z tytułu zaległych składek ubezpieczeniowych na podstawie art. 28 ust. 1 u.s.u.s. interes publiczny musi być szczególnie mocno akcentowany, bowiem akceptowanie stanu, w którym dopuszcza się niewywiązywanie się z obowiązku opłacania składek godzi w prawa innych opłacających składki osób i narusza zasadę równego traktowania ubezpieczonych". W szczególności podkreślić należy, że ZUS nie może uprzywilejowywać należności cywilnoprawnych kosztem należności z tytułu składek. Nie może zatem przesądzać o istnieniu przesłanki umorzenia należności publicznoprawnych fakt posiadania przez stronę zobowiązań o charakterze cywilnoprawnym.

W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organ nie naruszył przepisów postępowania w zakresie zbadania przesłanek umorzenia należności na podstawie art. 28 ust. 1- 3 cyt. ustawy oraz § 3 rozporządzenia. ZUS prawidłowo zgromadził i poddał wszechstronnej ocenie cały materiał dowodowy. Wydanie decyzji poprzedzone zostało, zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a., postępowaniem zmierzającym do ustalenia aktualnej sytuacji skarżącego, zaś ustalenia i wnioski, jakie przy wydawaniu decyzji poczyniono, mieszczą się w ramach prawem przewidzianych, tak z punktu widzenia prawa procesowego, szczególnie zasady swobodnej oceny dowodów, jak i prawa materialnego. Organ wywiązał się też z nałożonego nań obowiązku poszanowania art. 11 K.p.a., wyjaśniając stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Nie doszło zatem do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego.

Podsumowując Sąd uznał, że ustalenia organu rentowego, jak również wywiedzione wnioski w sprawie odmowy udzielenia ulgi nie uchybiły przepisom prawa procesowego ani materialnego. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

16