Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1791/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56 , art. 96 ust. 1 ust. 6 i 7, art. 65 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1382
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jednolity
article: par. 83, par. 90, par. 91, par. 92, par. 101
journal: Dz.U. 2009 nr 33 poz 259
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów  papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem  członkowskim.
article: art. 11 ust. 1 i ust. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1149
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

K. N. (dalej też jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej też jako "Komisja") z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1149 ze zm.) oraz art. 96 ust. 6 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz

o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1382, dalej: "ustawa o ofercie"), która po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek skarżącego, uchyliła własną decyzję

z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]i nałożyła na skarżącego karę pieniężną w wysokości 45.000 złotych za rażące naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki [...].

Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne wobec skarżącego w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie za rażące naruszenie przez spółkę [...] (dalej: "Spółka") obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu Spółki.

Wszczęcie niniejszego postępowania administracyjnego stanowiło konsekwencję wydania w dniu [...] grudnia 2013 r. przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji nakładającej na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 150 000 złotych na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z naruszeniem art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie oraz jednoczesnego uznania, że Spółka naruszyła nałożone na nią obowiązki w sposób rażący, bowiem nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. § 101 ust. 9 Rozporządzenia Ministra Finansów z 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz.U. Nr 33, poz. 259, ze zm.; zwanego dalej rozporządzeniem) poprzez nieprzekazanie w terminie raportu rocznego za rok 2009. Ponadto stwierdzono, że Spółka nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu [...] maja 2010 r. raportu rocznego za 2009 r. z naruszeniem § 91 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia, nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 101 ust. 9 rozporządzenia poprzez nieprzekazanie

w terminie skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2009, nienależycie wykonała obowiązek określony w art 56 ust, 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu [...] maja 2010 r. skonsolidowanego raportu rocznego za 2009 r.

z naruszeniem § 92 ust. 1 pkt 1, 3, 4, 5 rozporządzenia. Spółka nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 101 ust. 7 rozporządzenia poprzez nie przekazanie w terminie skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010 r. Nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu [...] sierpnia 2010 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010 r. z naruszeniem § 83 ust. 3 rozporządzenia. Nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu [...] sierpnia 2010 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010 r. z naruszeniem § 90 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu [...] maja 2011 r. raportu rocznego za 2010 r. z naruszeniem § 91 ust .1 pkt 1 i 3 rozporządzenia. Nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie w zw.

z § 101 ust. 9 rozporządzenia poprzez nie przekazanie w terminie skonsolidowanego raportu rocznego za 2010 r. Nie wykonała obowiązku określonego w art 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie § 101 ust. 7 rozporządzenia poprzez nieprzekazanie

w terminie skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2011 r. Nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu [...] sierpnia 2011 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2011r. z naruszeniem § 83 ust. 3 rozporządzenia, a nadto nienależycie wykonała obowiązek określony w art 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu [...] sierpnia 2011 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2011 r. z naruszeniem § 90 ust 1 pkt 2 rozporządzenia.

Komisja nakładając ww. karę stwierdziła, iż Spółka iż jej działania stanowiły rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, przejawiające się nieterminową publikacją sporządzonych nienależycie raportów okresowych, począwszy od raportów za 2009 r. do raportu za I półrocze 2011 r. Spółka przekazywała do publicznej wiadomości raporty okresowe po terminie, załączając do nich sprawozdania finansowe, co do których nie zakończono badania bądź przeglądu prowadzonego przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych oraz bez części wymaganych dokumentów - pism prezesa lub osoby zarządzającej,

o których mowa w § 91 ust. pkt 1 oraz § 92 ust. pkt 1 rozporządzenia, sprawozdania z działalności grupy kapitałowej, o którym mowa w § 92 ust. pkt 4 rozporządzenia oraz oświadczenia, o którym mowa w § 92 ust. pkt 5 rozporządzenia.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Komisja utrzymała w mocy nałożoną karę. Wyrokiem z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 576/15, Sąd oddalił skargę na powyższą decyzję.

Wobec powyższego, Komisja Nadzoru Finansowego wywiodła, że stosownie do art. 96 ust. 6 oraz ust. 7 ustawy o ofercie, nałożenie kary pieniężnej na członka zarządu emitenta, przewidzianej w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, możliwe jest

w przypadku ziszczenia się następujących przesłanek:

a/ wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie,

b/ rażącego naruszenia przez emitenta obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie,

c/ pełnienia przez daną osobę funkcji członka zarządu w czasie, gdy doszło do rażącego naruszenia ww. obowiązków,

d/ wydania decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie.

W ocenie Komisji, wszystkie wymienione powyżej przesłanki na dzień wydania decyzji zostały spełnione bowiem w dniu [...] grudnia 2013 r. Komisja Nadzoru Finansowego wydała na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie decyzję administracyjną, w której stwierdziła naruszenie przez Spółkę obowiązków określonych w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie oraz nałożyła kare pieniężna w wysokości 150.000 złotych, nadto opisane w treści ww. decyzji naruszenia obowiązków, jakie ciążyły na Spółce uznano za rażące, gdyż miały istotny wpływ na jakość realizowanych przez Spółkę obowiązków informacyjnych. Spółka naruszyła bowiem ważne z punktu widzenia interesów inwestorów przepisy rozporządzenia. Raporty okresowe Spółki były publikowane po terminie, a przekazane do publicznej wiadomości raporty były nienależycie sporządzone, ponieważ nie zawierały określonych dokumentów, w tym w szczególności sprawozdań finansowych poddanych obligatoryjnej kontroli podmiotu uprawnionego. W czasie kiedy dochodziło do stwierdzonych w treści decyzji z [...] grudnia 2013 r. naruszeń obowiązków określonych w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie, skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w okresie od dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] listopada 2011 r., natomiast naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę miały miejsce w okresie od [...] maja 2010 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. (skonsolidowany raport roczny za 2010 r. został przekazany w dniu [...] października 2012 r., niewykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy

o ofercie w zw. z § 101 ust. 9 rozporządzenia poprzez nieprzekazanie w terminie skonsolidowanego raportu rocznego za 2010 r. ziściło się w dniu [...] maja 2011 r.,

a więc z upływem maksymalnego terminu przewidzianego na publikację ww. raportu okresowego, tj. z końcem [...] maja 2011 r.).

Komisja Nadzoru Finansowego biorąc pod uwagę wielokrotność naruszeń obowiązków informacyjnych przez Spółkę oraz to, że skarżący w tym czasie pełnił funkcję członka zarządu Spółki uznała za zasadne wymierzenie mu kary pieniężnej

w wysokości 50.000 złotych.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komisja uchyliła własną decyzję z dnia [...] maja 2014 r. i nałożyła na skarżącego karę pieniężną

w wysokości 45.000 zł złotych za rażące naruszenie obowiązków, o których mowa

w art. 56 ustawy o ofercie w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki [...].

Rozpoznając ponownie sprawę, Komisja po ponownej analizie materiału dowodowego wskazała, że argumentacja skarżącego - z wyjątkiem zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego

i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz nierozpatrzenie go w całości - nie zasługiwała na uwzględnienie.

W opinii skarżącego Komisja stanęła na błędnym przekonaniu, wynikającym

z domniemania, że umieszczenie imienia i nazwiska pod raportem publikowanym za pomocą ESPI oznacza, iż dana osoba dokonała jego akceptacji. Tymczasem jego zdaniem dane członków zarządu były umieszczane pod raportami zwyczajowo, niejako "automatycznie". skarżący wskazał również, ze nie zarządzał sprawami finansowymi Spółki, jak również nie był osobą odpowiedzialną za treść i terminowość raportów bieżących wysyłanych przez Spółkę, co należało do kompetencji innego członka zarządu [...].

Powyższy zarzut Komisja Nadzoru Finansowego częściowo uwzględniła, bowiem w jej ocenie w zgromadzonym materiale dowodowym brak było podpisanych przez skarżącego raportów okresowych za 2009 r. i 2010 r. Jednocześnie, pomimo podjętych przez Komisję działań na etapie postępowania zakończonego wydaniem decyzji w pierwszej instancji i zwróceniu się do Spółki celem uzyskania oryginałów formularzy ESPI obejmujących przekazanie raportu rocznego za 2009 r. i 2010 r. opatrzonych podpisami członków zarządu, jak również oryginałów raportów rocznych za 2009 r. i 2010 r. wraz z podpisami członków zarządu, organ nadzoru nie otrzymał żądanych dokumentów. Co więcej, na etapie postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, celem ustosunkowania się do sformułowanego przez skarżącego zarzutu, Komisja przeprowadziła również uzupełniający dowód z zeznań świadków [...]oraz [...]na okoliczność, czy skarżący akceptował przed przekazaniem do publicznej wiadomości raport okresowy za 2009 r. z dnia [...] maja 2010 r. oraz raport okresowy za 2010 z dnia [...] maja 2011 r. W odpowiedzi na wezwanie do złożenia zeznań świadek [...]wskazał, iżz treści opublikowanych w systemie ESPI formularzy dotyczących raportów rocznych za 2009 r. i 2010 r. wynika, iż zostały one podpisane przez [...]i skarżącego. Uzyskane zeznania świadka [...] nie rozstrzygały jednoznacznie, czy raporty roczne za 2009 r. i 2010 r. zostały zaakceptowane

i opatrzone podpisem skarżącego. W związku z powyższym, Komisja stanęła na stanowisku, że pomimo zrealizowania ciążącego na organie administracji publicznej obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy stanu faktycznego i przeprowadzeniu kompleksowego postępowania dowodowego, zaistniały niedające się usunąć wątpliwości co do tego, czy skarżący zaakceptował do publikacji raporty roczne za 2009 r. i 2010 r. W opinii Komisji, w takiej sytuacji wątpliwości te należało rozstrzygnąć w ramach dowodów na korzyść skarżącego i uznać rozpatrywaną okoliczność jako nieudowodnioną. Niemniej jednak Komisja uznała, że powyższe ustalenia nie wpłynęły na wyłączenie odpowiedzialności skarżącego za naruszenia prawa związane z publikacją raportów rocznych za 2009 r. i 2010 r., gdyż skarżący sprawował wówczas stanowisko członka zarządu.

Komisja wywiodła w dalszej części uzasadnienia, że zgodnie z art. 371 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tekst jedn.: Dz. U.

z 2013 r. poz. 1030 z późn. zm. dalej k.s.h.), jeżeli zarząd jest wieloosobowy, wszyscy jego członkowie są obowiązani i uprawnieni do wspólnego prowadzenia spraw spółki, chyba że statut stanowi inaczej. Przy czym tekst jednolity statutu Spółki nie przewidywał, aby jakakolwiek kategoria spraw z zakresu prowadzenia spraw spółki została zastrzeżona do wyłącznej kompetencji jednego z członków zarządu.

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Komisja stwierdziła, iż niezależnie od przyjętego podziału obowiązków w ramach zarządu Spółki, na skarżącym ciążył obowiązek zachowania należytej staranności i nadzoru nad sposobem wypełniania obowiązków informacyjnych przez Spółkę. Każdy bowiem członek zarządu jest zarówno uprawniony jak i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki, do których w opinii Komisji zalicza się również wypełnianie obowiązków informacyjnych.

Jednocześnie, nałożona na skarżącego kara pieniężna w kwocie 45 000 złotych była adekwatna do stwierdzonych naruszeń, o czym przesądziły waga

i rodzaj naruszonych przez Spółkę obowiązków, konsekwencje powstania i czas trwania stanu niezgodnego z prawem, a także liczba i powtarzalność naruszeń.

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenie oraz umorzenia postepowania w zakresie nałożonej kary pieniężnej, alternatywnie o zmniejszenie nałożonej kary, zarzucił naruszenie:

a/ przepisów postępowania administracyjnego:

- art. 7, art. 77 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego – niedołączenie do materiałów dowodowych istotnych raportów;

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania;

- art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności;

- art. 80 k.p.a. poprzez stwierdzenie okoliczności bez pełnego zebrania dowodów

i wszechstronnej analizy materiału dowodowego;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezgodne z prawem sporządzenie uzasadnienia decyzji, tj. takie sporządzenie uzasadnienia w którym nie zostały wskazane fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł i przyczyny, z powodu których pozostałej części zgromadzonego materiału dowodowego odmówił wiarygodności;

b/ przepisów prawa materialnego:

- art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia obowiązków informacyjnych;

- art. 96 ust. 6 poprzez wymierzenie kary w wysokości 45.000 złotych i naruszenie tym samym granic uznania administracyjnego.

W uzasadnieniu skarżący podjął polemikę z uzasadnieniem decyzji Komisji, podnosząc, że brak było podstaw prawnych i faktycznych do nałożenia na niego sankcji w postaci kary pieniężnej, bowiem organ oparł swoje twierdzenia na domniemaniu że umieszczenie imienia i nazwiska pod raportem ESPI oznacza od raz zaakceptowanie jego treści. Skarżący wskazał, że imiona i nazwiska członków zarządu były w raportach umieszczane zwyczajowo, niejako "automatycznie" a on sam w okresie pełnienia funkcji członka zarządu nie zajmował się sprawami finansowymi Spółki tylko współpracą handlową, negocjacjami i kontaktami z klientami Spółki, a informacje o finansach i raportach Spółki otrzymywał na spotkaniach zarządu "do informacji". W dalszej części skarżący podniósł, że na wysokość nałożonej kary winien mieć wpływ istniejący w Spółce (w zarządzie) układ dotyczący kompetencji poszczególnych członków zarządu. W Spółce nie został powołany prezes zarządu i wobec tego doszło do umownego, zgodnego z prawem jasnego

i klarownego podziału funkcji pomiędzy osobami zasiadającymi w organie uprawnionym do reprezentacji. W konsekwencji członek zarządu nie będący w ogóle odpowiedzialny za rzekome naruszenia nie powinien być karany, a przynajmniej nie w tak wysokim stopniu.

W odpowiedzi na skargę KNF podtrzymała stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny

w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja Komisji Nadzoru Finansowego

z dnia [...] kwietnia 2015 r. jest zgodna z prawem. W szczególności Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego w sposób mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt1 lit. c p.p.s.a.), jak również naruszenia przepisów prawa materialnego (ustawy o ofercie) w sposób mający wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt1 lit. a p.p.s.a.).

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była zasadność nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 45. 000 złotych na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że punktem wyjścia dla analizy omawianego stanu faktycznego jest zastosowanie mechanizmu sankcji sprzężonych. Na rynku kapitałowym istnieje usankcjonowana normatywnie odpowiedzialność administracyjnoprawna podmiotów podlegających nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego. Jedną z takich grup objętych nadzorem są emitenci papierów wartościowych, podlegający podstawowej odpowiedzialności określonej w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. W przypadku stwierdzenia naruszenia określonych ustawą norm prawa administracyjnego materialnego, Komisja może zastosować stosowną sankcję (wykluczenie na czas określony lub bezterminowo papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożenie - przy wzięciu pod uwagę w szczególności sytuacji finansowej podmiotu na który kara jest nakładana - kary pieniężnej do wysokości 1.000.000 złotych, albo zastosowanie obu sankcji łącznie).

Zastosowanie sankcji administracyjnoprawnej wobec emitenta papierów wartościowych (bądź wprowadzającego), czyli sankcja podstawowa, stanowi podstawę do zastosowania sankcji sprzężonej w stosunku do określonego kręgu osób (sankcja wtórna) odpowiedzialnych za wadliwe (niezgodne z prawem) działanie emitenta papierów wartościowych. W przypadku rażącego naruszenia przez emitenta (lub wprowadzającego) sankcjonowanych obowiązków administracyjnoprawnych Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej karę pieniężną do wysokości 100.000 złotych. Kluczowym dla omawianej sprawy zagadnieniem jest ograniczenie wynikające z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, że kara taka nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji zawierającej sankcję pierwotną upłynęło więcej niż 6 miesięcy (art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie).(vide: M. Dyl, Glosa do wyroku WSA z dnia 17 marca

2009 r., VI SA/Wa 1716/08, Lex nr 138297).

Materialnoprawną podstawą zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia jest art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Stosownie do tego przepisu,

w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 złotych.

Z treści cytowanego przepisu wynika, że decyzja wydawana na jego podstawie ma charakter uznaniowy. Sądowa kontrola decyzji uznaniowej polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Normy prawa regulujące publiczny obrót papierami wartościowymi mają na celu ochronę zasady transparentności (przejrzystości) rynku kapitałowego. W tym celu ustawodawca nakłada na emitentów obowiązki informacyjne, służące realizacji tej zasady. Zasadę tę wyznaczają dwa podstawowe wymogi: informowanie uczestników rynku kapitałowego przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta ma nader istotne znaczenie zarówno prawne, jak i faktyczne, bowiem rynek kapitałowy jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów finansowych, wpływających na podejmowane przez inwestorów decyzje. Treść podawanych przez emitentów informacji może wszak wpływać na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych.

Zgodnie z brzmieniem art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie, emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany,

z zastrzeżeniem ust. 6, do równoczesnego przekazywania Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości:

1) informacji poufnych, w rozumieniu art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 94 ze zm.);

2) informacji bieżących i okresowych:

a) zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 – w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi lub na rynku regulowanym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, albo

b) zgodnie z postanowieniami regulaminów, o których mowa w art. 61 – w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych wyłącznie do obrotu na rynku giełdowym niebędącym rynkiem oficjalnych notowań giełdowych lub obrotu na rynku pozagiełdowym.

Powyższy przepis statuuje zatem wspomniany obowiązek informacyjny emitentów związany z dopuszczeniem wyemitowanych przez nich papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym. Do obowiązku tego należy ujawnianie: 1) informacji okresowych, 2) informacji poufnych oraz 3) informacji bieżących.

W aktualnym stanie prawnym obowiązek upublicznienia informacji okresowych i bieżących przez emitentów akcji dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych reguluje wskazane na wstępie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. Stosownie do § 82 ust. 1 rozporządzenia, emitent jest obowiązany do przekazywania, z zastrzeżeniem ust. 2-13 i § 83, raportów okresowych kwartalnych, półrocznych, rocznych, skonsolidowanych raportów kwartalnych, półrocznych i rocznych (§ 82 ust. 2), chyba że na podstawie odrębnych przepisów nie ma obowiązku lub nie może sporządzać skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

Zgodnie z przytoczonym powyżej art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie za rażące naruszenie obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 złotych. Przepis ust. 7 tego artykułu stanowi zaś, że kara nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, upłynęło więcej niż 6 miesięcy.

Nie jest sporne w rozpoznawanej sprawie, iż decyzja Komisji nakładająca na spółkę [...] karę pieniężną za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych w niej wskazanych, została wydana dnia [...] grudnia 2013 r., zaś doręczona tej spółce w dniu [...] grudnia 2013 r. Natomiast decyzja Komisji Nadzoru Finansowego nakładająca na skarżącego pełniącego funkcję członka zarządu karę pieniężną została wydana dnia [...] maja 2014 r. a doręczona w dniu [...] maja 2014 r., czyli przed upływem terminu 6 miesięcy wynikającego z art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie.

Działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) Komisja Nadzoru Finansowego ustaliła wówczas, iż Spółka naruszyła nałożone na nią obowiązki w sposób rażący, bowiem nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. § 83 ust. 3, § 90 ust. 1 pkt 2, § 91 ust. 1 pkt 1 i 3, § 92 ust. 1 pkt 1,3-5, § 101 ust. 7 i ust. 9 rozporządzenia m.in. poprzez: nieprzekazanie w terminie raportu rocznego za rok 2009, nieprzekazanie w terminie skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2009, nieprzekazanie w terminie skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010 r., przekazanie

w dniu [...] sierpnia 2010 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010 r., poprzez przekazanie w dniu [...] maja 2011 r. raportu rocznego za 2010 r., nieprzekazanie w terminie skonsolidowanego raportu rocznego za 2010 r. nieprzekazanie w terminie skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze

2011 r., przekazanie w dniu [...] sierpnia 2011 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2011r.

Osobą odpowiedzialną za ww. naruszenia z wyłączeniem odpowiedzialności za nieprzekazanie w terminie raportu rocznego za rok 2009 oraz za przekazanie

w dniu [...] maja 2011 r. raportu rocznego za 2010 r., był m.in. skarżący, pełniąc funkcję członka zarządu Spółki.

Podkreślenia wymaga, że za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie (obowiązek informacyjny), Komisja Nadzoru Finansowego mogła nałożyć karę pieniężną na członka zarządu, przy czym naruszenie obowiązku musiało mieć charakter rażący. W doktrynie i orzecznictwie zwraca się również uwagę, że członek zarządu powinien ponosić odpowiedzialność za rażące naruszenie przez spółkę obowiązków, popełnione w okresie, gdy sprawował funkcję członka zarządu.

W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie istotne było ustalenie, czy podmiot, o którym mowa w art. 96 ust. 1 tej ustawy, a nie członek zarządu naruszył w sposób rażący obowiązki informacyjne. Przepis ten nie wymagał zatem dokonywania oceny charakteru naruszenia przez skarżącego, lecz przez Spółkę. Okoliczności towarzyszące rażącemu naruszeniu obowiązków informacyjnych przez Spółkę nie wyłączały możliwości nałożenia na członka zarządu emitenta kary pieniężnej. Mogły ewentualnie spowodować odstąpienie od jej wymierzenia lub wpływać na wysokość kary. Naruszenie przez skarżącego obowiązków członka zarządu emitenta, nawet jeśli nie było świadome, nie uwalniało go od odpowiedzialności, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie.

Dlatego też – w świetle powyższego – Sąd nie podzielił podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie z uwagi na naruszenie obowiązków informacyjnych, bowiem ich naruszenie przez Spółkę w stopniu rażącym zostało stwierdzone ostateczną decyzją KNF z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymaną w mocy wyrokiem Sądu z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 576/15, co dało asumpt do nałożenia na skarżącego sankcji w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, który daje możliwość nałożenia kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej, a więc osoby odpowiedzialnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych. Podkreślenia wymaga, a co kontestuje skarżący (vide strona 6 skargi), że zgodnie z § 20 ust. 2 Uchwały nr [...]Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie uchwalenia tekstu jednolitego Statutu Spółki, zarząd Spółki (którego członkiem był skarżący) prowadzi bieżącą działalność spółki i reprezentuje ją na zewnątrz, brak natomiast w aktach sprawy dokumentu, z którego wynikałoby wyłączenie odpowiedzialności skarżącego za działania Spółki w okresie w którym pełnił on funkcje członka zarządu. Nie zasługuje na aprobatę pogląd wyrażony przez skarżącego jakoby wobec niewyłonienia prezesa zarządu doszło do "(...)umownego, zgodnego z prawem jasnego i klarownego podziału funkcji pomiędzy osobami zasiadającymi w organie uprawnionym do reprezentacji(...)", bowiem z brzmienia art. 371 § 1 k.s.h. wynika wprost, że jeżeli zarząd jest wieloosobowy, wszyscy jego członkowie są obowiązani i uprawnieni do wspólnego prowadzenia spraw spółki, chyba że statut stanowi inaczej. Tymczasem statut Spółki nie przewidywał, aby jakakolwiek kategoria spraw z zakresu prowadzenia spraw spółki została zastrzeżona do wyłącznej kompetencji jednego z członków zarządu. Nie wyłącza tej odpowiedzialności także zakres czynności wynikający z kontraktu menedżerskiego, albowiem, co zostało wyżej podniesione, tylko statut spółki mógł zakreślić zakres sprawy przypisanych wyłącznie skarżącemu. Z braku zastrzeżeń w statucie odpowiedzialność skarżącego nie budzi wątpliwości. Faktyczny podział obowiązków nie modyfikuje zasady odpowiedzialności wynikającej z przepisu ustawy, a mianowicie art. 371 § 1 k.s.h.

Poniżej Sąd odniesie się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów procedury administracyjnej.

Za bezzasadny skład orzekający uznał zarzut naruszenia art. 10 k.p.a.

W sytuacji postawienia organowi zarzutu dotyczącego niezapewnienia stronie udziału w każdym stadium postępowania, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym m.in. poprzez niepowiadomienie jej

o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07; LEX nr 351055). Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, bowiem z akt administracyjnych wynika, że skarżący osobiście zapoznał się z aktami sprawy

w dniu [...] czerwca 2014 r. (karta 1916 akt adm.), nadto pełnomocnik skarżącego został powiadomiony pismem z dnia [...] lipca 2014 r. o możliwości zapoznania się

z aktami sprawy (karta 1934 akt adm.).

Również zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. poprzez brak ponownego rozpoznania sprawy co do meritum nie zasługuje na aprobatę. "Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy" nie jest określany w doktrynie i orzecznictwie jednolicie.

W doktrynie przyjmuje się, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. stanowi zwykły środek zaskarżenia, różniący się od odwołania jedynie brakiem cechy dewolutywności (vide: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 222). W nowszym piśmiennictwie wskazuje się natomiast, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy uruchamia "spłaszczony tok instancji", którego rozumienie powinno być szerokie na gruncie procedury administracyjnej i obejmować wszystkie środki weryfikacji decyzji administracyjnych (tak Z. Kmieciak, Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy

w k.p.a. (odwołanie, czy remonstracja?), Państwo i Prawo nr 3/2008, s. 27).

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy służyć ma ponownemu rozpoznaniu sprawy merytorycznie w celu weryfikacji podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Organ rozpatrujący wniosek, jest zobowiązany do przeprowadzenia powtórnego postępowania w celu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się bowiem odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zastosowanie mają wprost przepisy regulujące postępowanie przed organem drugiej instancji co do zakresu ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Sprawa podlega zatem ponownej merytorycznej kontroli. Ponowne rozpoznanie sprawy przez organ powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, a tym samym umożliwić jego sądowa kontrolę.

W kontekście powyższych uwag wskazać należy, że organ sprostał takiemu założeniu, bowiem rozpoznał sprawę w jej całokształcie ponownie, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wyłączając odpowiedzialność skarżącego za nieprzekazanie w terminie raportu rocznego za rok 2009 oraz za przekazanie w dniu [...] maja 2011 r. raportu rocznego za 2010 r.

Zaskarżona decyzja zawiera również wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany

w decyzji został ustalony prawidłowo i nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń, ani przeprowadzania innych dowodów, w tym także z dodatkowych dokumentów. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu, nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia zasad procedowania i przepisów o konstruowaniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.).

Reasumując Sąd podzielił przywołaną w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. argumentację organu nadzoru w odniesieniu do zakwalifikowania wskazanych powyżej naruszeń obowiązków informacyjnych przez skarżącego, jako rażących w rozumieniu art. 96 ust. 6 ustawy o obrocie, którego działania stały

w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie.

W ramach miarkowania kary pieniężnej, Komisja Nadzoru Finansowego po ponownej analizie stanu majątkowego i finansowego skarżącego, prawidłowo uznała, że jego sytuacja ekonomiczna umożliwia zapłatę ciążącej na skarżącym kary w wysokości 45.000 złotych. Nałożona kara, w ocenie sądu, jest odpowiednia do skali, liczby i powtarzalności naruszeń, jakich dopuściła się spółka, świadczących o braku przywiązania należytej wagi do dokumentów informacyjnych, za co przypisano odpowiedzialność skarżącemu, jako członkowi zarządu, uprawnionemu i zarazem zobowiązanemu do podejmowania w imieniu spółki działań, pozwalających na prawidłowe i we właściwym terminie realizowanie, spoczywających na spółce publicznej obowiązków informacyjnych.

Gdy zatem zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, to skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle powyższych rozważań dotyczących odpowiedzialności skarżącego, sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącego. Jest on bez znaczenia dla charakteru odpowiedzialności skarżącego. Odpowiedzialność każdego członka zarządu, w tym skarżacego jest odpowiedzialnością samodzielną i indywidualną.

Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku