Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1657/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1, art. 11
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kalinowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. wszczął postępowanie kontrolne w stosunku do J. S., dalej jako Skarżący w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalono, iż Skarżący w 2007 r.:

- był wspólnikiem Przedsiębiorstwa S. J. S. Spółka Jawna, z siedzibą w O., powstałego w wyniku uchwały wspólników spółki cywilnej - Przedsiębiorstwo S. S.C. J. S. i W. S. z dnia 6 grudnia 2001 r. o przekształceniu spółki cywilnej w spółkę jawną na podstawie art. 551 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.; dalej: "K.s.h.")

- był wspólnikiem i prezesem zarządu Przedsiębiorstwa "S." Spółka z o.o. z siedzibą w O.,

- prowadził jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą "H.", której przedmiotem działalności było wykonywanie instalacji centralnego ogrzewania i wentylacyjnych.

W związku z przeprowadzonym u Skarżącego postępowaniem kontrolnym w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2007 r., z którego protokół został włączony do akt niniejszego postępowania, ustalono, iż Skarżący w dniu 16 lutego 2007 r. dokonał nabycia - na cele niezwiązane z działalnością gospodarczą - nieruchomości zabudowanej położonej w O. przy ul. [...]. Nieruchomość tę Skarżący wraz z małżonką, B. S., nabyli do majątku objętego wspólnością ustawową od P. z siedzibą w W. za kwotę 2.100.000,00 zł, przy czym część ceny należnej zbywcy została uiszczona w dniu 7 listopada 2006 r. Jednocześnie ustalono, iż zapłata ceny należnej w wysokości 1.800.000,00 zł, jak również koszty aktu notarialnego w wysokości 45.147,52 zł nastąpiły z rachunku osobistego Skarżącego, odpowiednio dnia 16 lutego 2007 r. i dnia 20 lutego 2007 r. Ponadto wskazano, iż środki pieniężne przeznaczone na realizację niniejszej transakcji Skarżący otrzymał z rachunku bankowego Przedsiębiorstwa S. J. S. Spółka Jawna (dalej zwana Spółką), tj. w dniu 15 lutego 2007 r. kwotę 1.700.000,00 zł i w dniu 16 lutego 2007 r. kwotę 150.000,00 zł tytułem "przekazania środków".

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 726.100,00 zł.

Pismem z dnia 9 grudnia 2013 r. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji z dnia 21 listopada 2013 r., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] marca 2014 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 726.100,00 zł.

Pismem z dnia 9 stycznia 2015 r. Skarżący działając poprzez pełnomocnika, złożył odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie:

• przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. Nr 14 z 2000 r., poz. 176, ze zm.; dalej: "u.p.d.o.f."), a w szczególności przepisów art. 5b ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1, art. 14 oraz art. 26 ust. 1 w zw. z art. 9 i art. 24 u.p.d.o.f.

• norm postępowania, w szczególności art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; - dalej: O.p.) w zw. z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2011r. Nr 41, poz. 214 ze zm.; dalej: "u.k.s."),

a także art. 13b u.k.s.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. W uzasadnieniu wskazał, iż termin przedawnienia obowiązania Strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. zaczynał biec w dniu 1 stycznia 2009 r. i upływał w dniu 31 grudnia 2013 r. Zaznaczył, iż postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r. nr [...] wszczęto dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na uchyleniu się w okresie od 2 stycznia 2008 r. do 30 kwietnia 2008 r. przez Skarżącego od opodatkowania poprzez nieujawnienie Urzędowi Skarbowemu w O. faktu uzyskania w roku podatkowym 2007 przychodów w postaci wpłat w dniach 15 i 16 lutego 2007 r. w kwocie łącznej 1.850.000,00 zł tytułem "S. J. przekazanie środków" na osobisty rachunek bankowy w [...] i niezłożeniu deklaracji podatkowej wg określonego wzoru na druku PIT-37, co zostało ustalone w toku przeprowadzonej wobec Skarżącego kontroli skarbowej, w wyniku czego narażono Skarb Państwa na uszczuplenie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 726.100,00 zł, tj. o popełnienie przestępstwa skarbowego określonego w art. 54 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r. Nr 111 poz. 765 z późn. zm., dalej zwana : "k.k.s."), które nie zostało prawomocnie zakończone.

Organ podniósł, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. przy piśmie z dnia 29 stycznia 2014 r. nadesłał uwierzytelnione kserokopie następujących dokumentów:

- zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., w trybie art. 70c O.p., o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. na skutek wystąpienia przesłanki wynikającej z art. 70 § 6 pkt 1 O.p.,

- zwrotnego potwierdzenia odbioru niniejszego zawiadomienia przesłanego Skarżącemu na adres: ul. [...], [...] O..

Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów, nie budzi wątpliwości, że przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 O.p., Skarżący dowiedział się o prowadzonym wobec niego postępowaniu karnym skarbowym, skutkującym zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, a tym samym ziściła się przesłanka z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Wobec powyższego uznał, iż w przedmiotowym stanie faktycznym istnieje prawna możliwość kontynuowania postępowania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w stosunku do Skarżącego.

Odwołując się do okoliczności faktycznych sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił wiarygodności twierdzeniom Strony, z których wynika, że wszelkie wypłaty dokonywane z rachunku spółki jawnej na rzecz wspólników stanowiły wypłaty z dochodu uprzednio opodatkowanego przez każdego ze wspólników spółki osobowej, a środki przekazane przez spółkę P. na rzecz wspólnika stanowią dochód tego wspólnika wypracowany przez spółkę w latach poprzednich.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiotowym stanie faktycznym stanowisko Strony, iż sporna kwota 1.850.000,00 zł stanowi skumulowany z lat poprzednich udział w przypadających jej zyskach spółki nie znajduje odzwierciedlenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, wskutek czego w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasady jednokrotności opodatkowania w odniesieniu do dochodów uzyskanych przez Skarżącego ze spółki P. J. S. sp.j.

Organ uznał, iż Podatnik nie wskazał tytułu prawnego pochodzenia tych środków, w związku z tym zostały one właściwie zakwalifikowane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowanych na zasadach ogólnych przy zastosowaniu skali podatkowej. Zarzuty odwołania uznał za niezasadne.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o:

- I stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. - w przypadku uwzględnienia zarzutów wskazanych w pkt I skargi;

- II uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, w przypadku uznania, że wniosek wskazany w pkt I nie zasługuje na uwzględnienie;

- III zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, podobnie jak i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] grudnia 2014 r., bowiem wydane zostały po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, określonego w art. 70 § 1 O.p., co skutkuje tym, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. o numerze: [...], i poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] grudnia 2014 r. o numerze: [...] są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, określoną w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. W ocenie Skarżącego organ odwoławczy był więc zobowiązany zastosować normę art. 233 § 1 pkt 3 O.p., czyli uchylić zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. i umorzyć postępowanie w sprawie, czego nie czyniąc naruszył wskazany przepis.

II. wydanie jej z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 5b ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1, art. 14, art. 26 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1, ust. 1a, ust. 2 i 3, art. 24 oraz art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. wskutek uznania, że przekazanie środków pieniężnych z rachunku bankowego spółki jawnej S. na rachunek Skarżącego (wspólnika tej spółki) w dniach 15 i 16 lutego 2007 r., stanowi przychód z innych źródeł, wskazany w art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., mimo że środki te zostały uprzednio opodatkowane przez Skarżącego jako przychody z działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki jawnej.

III. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na treść zaskarżonego

rozstrzygnięcia, w szczególności:

a) art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p., poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń nie mających potwierdzenia w zebranych dowodach, wybiórczą i stronniczą ocenę materiału dowodowego, w szczególności: uznania wyjaśnień Strony za niewiarygodne, błędną ocenę treści zeznań świadka K. N., nieuwzględnienie ustaleń zawartych w protokole kontroli podatkowej z 18 października 2013 r. oraz wyniku kontroli z 9 grudnia 2013 r.; a w konsekwencji poprzez przekroczenie granic swobodnego uznania i - wskutek tego - dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i prawnych,

b) art. 220 § 1 i 2 O.p., wskutek nie rozpatrzenia wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] grudnia 2014 r. o numerze: [...],

c) zasady zaufania do organów państwa, zawartej w art. 121 § 1 O.p., wskutek nie uwzględnienia dowodów potwierdzających stanowisko Strony i zinterpretowania nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść Podatnika, to jest z naruszeniem zasady in dubio pro tributario.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2016 r. (protokół rozprawy karta 40,41 akt sądowych) pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że doręczenie pisma o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 c O.p., nastąpiło w trybie art. 148 § 2, punkt 2 O.p., powołując się na pisma Poczty Polskiej z 21 sierpnia 2015 roku i 11 września 2015 roku kierowane do organów podatkowych oraz pismo z 23 września 2015 roku Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. do Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Pełnomocnik organu wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych dokumentów w postaci:

- pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. do Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 września 2015 r., nr [...] (karta 36 akt sadowych);

- pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. do Poczty Polskiej S.A. Biura Ładu Korporacyjnego i Zgodności Działu Operacyjnego w W. z dnia 27 sierpnia 2015 r., nr [...] (karta 37 akt sadowych);

- pisma Poczty Polskiej Biura Ładu Korporacyjnego i Zgodności Działu Operacyjnego w W. z dnia 11 września 2015 r., znak [...] (karta 38 akt sadowych);

- pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. do Urzędu Pocztowego O. z dnia 22 lipca 2015 r., nr [...] (karta 39 akt sadowych);

- pisma Poczty Polskiej Biura Ładu Korporacyjnego i Zgodności Działu Operacyjnego w W. z dnia 21 sierpnia 2015 r. znak [...] (karta 39 akt sadowych);

na okoliczność, iż zawiadomienie o którym mowa w art. 70 c O.p, nastąpiło w trybie art. 148 § 2, pkt 2 O.p.

Pełnomocnik strony skarżącej nie oponował.

Sąd postanowił w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "p.p.s.a.") dopuścić dowód uzupełniający z wyżej wskazanych dokumentów.

Pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał stanowisko co do bezskuteczności doręczenia przedmiotowego zawiadomienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionego w skardze, zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r., w związku z niedoręczeniem stronie do 31 grudnia 2013 r. zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c O.p. Sąd stwierdził, iż argumentacja Strony nie zasługuje na uwzględnienie.

Analiza akt sprawy, w tym dokumenty złożone na rozprawie przez pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej w W., nie pozwalają na uznanie stanowiska Strony za zasadne. W ocenie Sądu podatnik został prawidłowo powiadomiony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Zastrzeżenia pełnomocnika strony w tym zakresie można by uznać za zasadne, gdyby nie dodatkowe dokumenty złożone na rozprawie, z których jednoznacznie wynika, iż zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, doręczono 4 grudnia 2013 r. pod adresem O. ul [...] czyli pod adresem spółki jawnej, w której Skarżący był wspólnikiem, a odbiór tej przesyłki pokwitowała A. B. –kierownik (pismo Poczty Polskiej znak [...] z dnia 21 sierpnia 2015 r. oraz z dnia 11 września 2015 r.), rozwiewające wszystkie wątpliwości pełnomocnika strony co do miejsca doręczenia przesyłki, jak i danych osoby je odbierającej.

Doręczenie to spełnia przesłanki określone w art.148 § 2 pkt 2 O.p. i jest skuteczne. Nastąpiło bowiem w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej Skarżącego do rak osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w firmie. Wyjaśnienia Dyrektora Izby Skarbowej zawarte w zaskarżonej decyzji, iż przesłane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. na adres zamieszkania Podatnika, tj. ul. [...], [...] O., zostało tam właśnie doręczone dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania przesyłki adresatowi, nie odpowiada rzeczywistości. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie spornej między stronami kwestii doręczenia omówionego wyżej pisma skierowanego do Strony.

Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego, iż zawiadomienie z dnia 29 listopada 2013 r. nie zawiera informacji wymaganych przez ustawę, określonych w przepisie art. 70c oraz art. 70 § 6 pkt 1 O.p., wobec czego nie spełnia ustawowych kryteriów zawiadomienia, o którym mowa w tych przepisach. W piśmie tym wbrew wywodom skargi wyraźnie bowiem wskazano na podstawie jakich przepisów następuje zawiadomienie podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, jakiego zobowiązania dotyczy postępowanie, w którym nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zaznaczono, iż bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., a zatem w związku z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Trafnie też wskazał organ odwoławczy, iż wskazane przez Skarżącego przepisy nie formułują dodatkowych wymagań, którym winno odpowiadać zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c O.p..

Z tych wszystkich względów Sąd doszedł do przekonania, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. został zawieszony w sprawie. Organy podatkowe, były więc uprawnione do orzekania co do istoty w przedmiocie zobowiązania Strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Na uwzględnienie nie zasługiwały więc zarzuty dotyczące stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie decyzji.

Sąd uznał również za bezzasadne podniesione w skardze naruszenia przepisom prawa materialnego dotyczące błędnej kwalifikacji osiągniętych przez Skarżącego przychodów oraz dwukrotnego opodatkowania przychodów podatkiem dochodowym od osób fizycznych jak i naruszeń przepisom postępowania.

W pierwszej kolejności Sąd chciałby wskazać, iż nie dopatrzył się naruszenia art. 121 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w prowadzonym w stosunku do Skarżącego postępowaniu podatkowym. Zebrany przez organy podatkowe materiał dowodowy pozwalał na dokonanie jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów i podjęcie rozstrzygnięcia.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy po uchyleniu decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., uzupełnił materiał dowodowy sprawy w szczególności przesłuchano w charakterze świadków główną księgową Spółki K. N., a także drugiego jej wspólnika W. S., wezwano także Spółkę do przekazania licznych dokumentów, których w większości nie przedłożyła, wskazując, iż nie przechowuje już dokumentów księgowych za 2007 r., bowiem obowiązek ten wygasł z końcem 2013 r. Stanowisko to jest błędne, bowiem jak już Sąd wskazał wyżej zobowiązanie strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. nie uległo przedawnieniu z końcem 2013 r. Strona nie może więc powoływać się na upływ terminu do przechowywania dokumentów. Zgodnie bowiem z art. 86 § 1 O.p. podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej. W rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania inne przepisy prawa podatkowego.

Organ uwzględniał również wnioski dowodowe Strony włączając do akt sprawy zeznania podatkowe J. S. za lata 2000-2006. Innych wniosków dowodowych Strona w tym zakresie nie składała.

Trafnie też wskazał organ odwoławczy na pogląd ugruntowany już w orzecznictwie sądowym, iż wprawdzie przepis art. 122 O.p. nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jednakże nie może to oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązek poszukiwania prawdy obiektywnej nie zakłada bowiem nakazu prowadzenia przez organy podatkowe bliżej nie sprecyzowanych i nieograniczonych w czasie postępowania dowodowego, jeżeli dowodów na swoją korzyść nie przedstawił sam Podatnik. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego wymaga aktywnego uczestnictwa strony, ponieważ nie zawsze organ podatkowy sam jest w stanie ustalić stan faktyczny w sposób nie budzący wątpliwości. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie, w którym został zebrany i w sposób wyczerpujący rozpatrzony cały materiał dowodowy, podjęto niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a materiał ten pozwalał na dokonanie jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów i podjęcie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.

Przechodząc do kolejnych zarzutów skargi nie ma sporu między stronami, że spółka jawna jest spółką osobową. Wynikają z tego określone konsekwencje polegające przede wszystkim na tym, że należy ją traktować jako odrębny od wspólników podmiot. Jak wynika z brzmienia art. 8 oraz art. 22 § 1 K.s.h., spółka jawna może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana, a swoje przedsiębiorstwo prowadzi pod własną firmą. Z art. 28 K.s.h. wynika z kolei, że jej majątek stanowi wszelkie mienie wniesione jako wkład lub nabyte przez spółkę w czasie jej istnienia. Spółka jawna jest odrębnym przedmiotem prawa, mającym zdolność prawną, zdolność do czynności prawnych, zdolność sądową, swój własny, niezależny od wspólników majątek i jest od nich wyodrębniona również organizacyjnie. Jednakże trzeba podzielić pogląd organu odwoławczego, iż to że wspólnikom spółki jawnej przysługuje prawo do udziału w zysku spółki, a w przypadku jej rozwiązania prawo do udziału w jej majątku, nie może uprawniać stanowiska, iż majątek spółki jawnej jest tożsamy z majątkiem jej wspólników, a tym samym dopuszczalne jest swobodne przemieszczanie składników majątku spółki jawnej do osobistych majątków wspólników tej spółki. Wspólnicy spółki nie powinni środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym spółki traktować jak ich wspólny prywatny rachunek bankowy, na który mogą dowolnie wpłacać bądź z niego wypłacać środki pieniężne. Wbrew wywodom skarżącego czynności tych nie można traktować jako wewnętrznych rozliczeń wspólników, bowiem sprzeciwiają się tej tezie przepisy K.s.h., chociażby powołany wyżej art.22 i art.28 K.s.h. Tak więc transakcje omawiane w rozpoznawanej sprawie na rachunkach bankowych pomiędzy Spółką a jej wspólnikiem traktować należy, jako transakcje pomiędzy odrębnymi podmiotami w sensie prawnych i ekonomicznym. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż J. S. w 2007 r. swobodnie dysponował środkami finansowymi spółki, przelewając wielokrotnie środki pieniężne na swój osobisty rachunek bankowy i tak tytułem "przekazania środków" bądź "przeksięgowania środków" dokonano na prywatny rachunek Strony z konta Spółki przelewów na łączną kwotę 1.976.500,00 zł, które to środki posłużyły Stronie do realizacji prywatnych wydatków i inwestycji. Podatnik nie zawarł ze Spółką jakichkolwiek umów cywilnoprawnych, które byłyby podstawą przekazania środków pieniężnych z konta Spółki na jego prywatny rachunek bankowy. Przelewy dokonane w dniach 15 i 16 lutego 2007 r. na łączną kwotę 1.850.000,00 zł pozostają bez bezpośredniego związku z opodatkowanymi uprzednio dochodami Skarżącego, osiągniętymi w trakcie działalności Spółki; uznać je zatem należy za przychód Strony osiągnięty w 2007 r. w rozumieniu art.11 u.p.d.o.f.

Nie sposób zaprzeczyć, iż jest to przysporzenie majątkowe strony i z uwagi na brak wskazania przez podatnika tytułu prawnego do tych środków, zostały one właściwie zakwalifikowane przez organy podatkowe do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowanych na zasadach ogólnych przy zastosowaniu skali podatkowej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy pozostają ustalenia dokonane w innych postępowaniach. Sąd zauważa również, że organ pierwszej jak i drugiej wskazał podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia wskazując na art.10 ust.1 pkt 9 w związku z art.20 ust.1 u.p.d.o.f.

Skarżący nie wykazał też, choć miał możliwość czynnego uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu, iż intencją wspólników było tylko czasowe zawieszenie prawa do wypłacenia zysku. Nie wyjaśnił również, dlaczego zamiast podejmowanych przez wspólników Spółki uchwał o podziale zysku między wspólników stosownie do postanowień zawartych w umowie spółki, nie podejmowano uchwał o pozostawieniu zysku w spółce do czasu rozporządzenia nim przez wspólników oraz ujęcie takiego zysku w bilansie na wyniku z lat ubiegłych lub w innych kapitałach rezerwowych. Natomiast w treści uchwał podjętych przez Zgromadzenie Wspólników P. J. S. spółka jawna nie ma zapisów, które wskazywałyby na zamiar zatrzymania przez wspólników osiągniętego w spółce zysku. Co warte zaznaczenia, analogiczne uchwały Zgromadzenia Wspólników "S." sp. z o.o., a zatem spółki w której prezesem jest Je. S., zawierają zapisy odnoszące się do sposobu podziału zysku spółki, który jak wskazano miał zostać przeznaczony na fundusz rezerwowy spółki. Trafnie zatem organy podatkowe przyjęły, iż zyski wypracowane przez S. sp.j. były w każdym roku przejmowane przez wspólników, nie mogło więc dojść do ich wypłaty łącznie dopiero w roku 2007. Stanowisko to potwierdzają zeznania głównej księgowej S. J. S. sp.j. K. N., która zeznała, iż nie posiada wiedzy w zakresie tego czy w 2007 r. spółka dokonała na rzecz Skarżącego wypłaty całego zysku za lata poprzednie. Świadek nie była też w stanie udzielić odpowiedzi czy zarówno w 2007 roku jak i latach poprzedzających, spółka dokonywała wypłaty zaliczek na poczet zysku na rzecz J. S.. Wskazała jedynie, iż były uznania na koncie wspólnika J. S., nie tylko z tytułu zysku, ale i zapłaty za materiału budowlane, finansowanie bieżącej działalności itd. Zeznała także, iż nie pamięta by miały miejsca zdarzenia w postaci zawierania umów cywilnoprawnych pomiędzy S. sp.j. a Skarżącym. Potwierdziła natomiast, iż J. S. mógł swobodnie dysponować wszystkimi środkami finansowymi jakimi dysponowała spółka.

Skarżący nie podważył skutecznie ustaleń faktycznych w tym zakresie, polemizując jedynie z ustaleniami organów podatkowych i cytując wybiórczo zeznania wskazanej wyżej K. N.. Nie wskazał jednak na konkretne fakty lub dowody, które wskazywałaby, iż ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez organy podatkowe jest błędna. Skoro tak, to w konsekwencji za niezasadny należało uznać zarzut skarżącego dwukrotnego opodatkowania przychodu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, bowiem środki finansowe, które Skarżący otrzymał na jego rachunek bankowy, nie pochodziły z udziałów w spółce jawnej, w której był wspólnikiem z wyżej wymienionych względów.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.