Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 990/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56,  art. 10  ust. 1 pkt 6 i 7 art. 53  ust. 3-5 art. 54
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski ( spr ) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2007r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

E. złożył do Wójta Gminy T. wniosek z dnia 2 stycznia 2006 r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie wskazanych fragmentów linii światłowodowej dla S.

w miejscowościach W., T., M. na obszarze gminy T. We wniosku inwestor określił położenie działek, przez które ma zostać przeprowadzony światłowód oraz ich oznaczenie geodezyjne. Do wniosku została załączona mapa w skali 1:2000 określająca granice terenu objętego wnioskiem. W dniu 20 stycznia 2006 r. Wójt Gminy T. obwieścił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i zawiadomił strony postępowania. Następnie w dniu 27 lutego 2006 r. projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został przesłany do stron postępowania oraz właściwych organów celem jego uzgodnienia.

Wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2006 r. C. S. wniósł do Wójta Gminy T. o dopuszczenie go do udziału w sprawie na prawach strony w związku z planowaną inwestycją. Pismem 7 kwietnia 2006 r. Wójt Gminy T. dopuścił go do udziału w postępowaniu administracyjnym.

Postanowieniem z dnia [...] 2006 r. nr [...] Starosta L. uzgodnił pozytywnie przedłożony projekt na postawie art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz.717, ze zm.). Projekt decyzji otrzymał również uzgodnienie Marszałka Województwa [...] (postanowienie z dnia [...] 2006 r. nr [...] – podstawa prawna art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz uzgodnienie Dyrektora [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we W. (postanowienie z dnia [...] 2006 r. nr [...] – podstawa prawna art. 53 ust. 4 pkt 6, ust. 5 art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Pismem z 14 marca 2006 r. inwestor wniósł zastrzeżenia i uwagi do projektu. Zwrócił uwagę na warunki przytoczone w pkt 2 ust. 5 i 6 projektu decyzji i wyjaśnił, że pas roboczy związany z planowaną budową nie będzie wykraczał poza granice działek określonych we wniosku. Zasygnalizował również to, że na załączniku graficznym nr 1 w skali 1: 2000 niezgodnie z wnioskiem i bez uzasadnienia linie rozgraniczające terenu inwestycji wkraczają poza istniejące działki o nr ewid. [...] drogę

gminą. Wskazał też, że na załączeniu graficznym niezgodnie z wnioskiem linie rozgraniczające terenu inwestycji wykraczają poza granice działek [...] naruszając teren działki nr [...], stanowiącej drogę gminną.

Decyzją z dnia [...] 2006 r. Wójt Gminy T., znak [...], umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał w szczególności, że w sprawie budowy gazociągu i linii światłowodowej były już wydanie decyzje i na ich podstawie inwestycja została zlokalizowana. Organ stwierdził, że kabel światłowodowy powinien być zlokalizowany w zarezerwowanym korytarzu technicznym gazociągów co uchroni gminę przed "pajęczyną" inwestycji liniowych i organ nie znajduje podstaw do rezerwowania nowych terenów pod ułożenie Systemu Gazociągów Tranzytowych, ponieważ wystarczy zainstalować światłowód w wybudowanej rurze ochronnej.

Od powyższej decyzji pełnomocnik E. wniósł odwołanie zarzucając naruszenie art. 7, 8, 77 oraz 105 kpa. Skarżący podniósł, że wprawdzie zrealizował budowę gazociągu tranzytowego oraz rury ochronnej dla kabla światłowodowego, jednak na kilku odcinkach na terenie gminy T. nie zainstalowano kabla światłowodowego z uwagi na brak zgody właścicieli gruntów. Z tego powodu wobec braku możliwości zainstalowania kabla światłowodowego w pierwotnie planowanej trasie wystąpiono wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie fragmentów linii światłowodowej z pominięciem terenów niedostępnych.

Decyzją z dnia [...] 2006 r. sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uchyliło w/w decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że postępowanie z wniosku E. nie było bezprzedmiotowe i organ powinien był wydać w sprawie decyzję merytoryczną.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy T. decyzją z dnia [...] 2006 r. znak [...] w postępowaniu art. 50 ust. 1, art. 51ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy ( Dz. U. z 2003 r., Nr 80 poz. 717 ze zm. ) i art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) oraz art.104 kpa ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym dla inwestycji polegającej na budowie fragmentu linii światłowodowej dla E. w miejscowościach; W. na działkach o nr ewid. [...], T. na działce o nr [...], M. na działce o nr ewid. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził m. in., że teren objęty projektem decyzji znajduje się na obszarze, na którym brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T. (Uchwała nr [...] Rady Gminy T. z dnia [...] 1999 r.) wynika, że teren znajduje się strefie rolnej – aktywizacji działań wielofunkcyjnych. W uzasadnieniu decyzji podano również, że na terenie gminy T. przebiega nitka gazociągu wysokiego ciśnienia Jamał – Europa Zachodnia. Planowany jest przebieg II nitki, na który została wydana w dniu 10 września 2003 r. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższe gazociągi ujęte są również w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] 2003 r. (Dz. Urzęd. Woj. [...] z [...]).

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł C. S. właściciel nieruchomości sąsiadującej z działami nr [...] objętych w/w decyzją. Skarżący zarzucił decyzji, że narusza ona art. 7, 8 i 107 oraz art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Podniósł, że przedmiotowa inwestycja będzie kolidowała z jego zmierzeniami inwestycyjnymi.

Decyzją z dnia [...] 2006 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] 2006 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołując się na treść art. 2 pkt 5 i art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stwierdziło, że sporna inwestycja jest inwestycją celu publicznego, a brak planu miejscowego uzasadnia wydanie decyzji. Inwestycja ta może być realizowana prze podmiot niepubliczny i może przynosić zyski inwestorowi, gdyż przepisy w tym zakresie nie ograniczają uznania inwestycji za cel publiczny.

Decyzja organu I instancji zdaniem Kolegium posiada uzasadnienie faktyczne i prawne. Zdaniem Kolegium w postępowaniu pierwszoinstncyjnym nie naruszono przepisów art. 7, 8, 77 i 107 kpa. Po pierwsze skarżący nie podjął jakichkolwiek czynności zmierzających do realizacji zamierzonych inwestycji. Brak dowód także na to, że inwestycja będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji kolidowałaby z niedookreśloną inwestycją skarżącego. Nie było zatem żadnych kolizji interesów skarżącego i wnioskodawcy. Po drugie brak jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia obrazy zasady określonej w art. 8 kpa. Zarzuty skarżącego dotyczą, bowiem innego postępowania i koncentrują się na instytucji wywłaszczania, która nie jest przedmiotem zaskarżonej decyzji. Po trzecie, organ wszechstronnie wyjaśnił sprawę i należycie uzasadnił orzeczenie faktycznie i prawnie. Organ pierwszej instancji nie naruszył przy tym, co zarzuca skarżący, przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086, ze zm.). Jak stanowi przepis art. 39 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, zarządca drogi w trakcie budowy lub przebudowy drogi może zlokalizować w pasie drogowym kanał technologiczny, służący umieszczaniu podziemnych urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, w szczególności linii telekomunikacyjnych. Jak wynika z pisma Wójta Gminy T. z dnia [...] 2006 r. do E., Gmina T. planuje wykonać nawierzchnię asfaltową i przebudowę drogi gminnej zlokalizowanej na działce nr [...] w W., na której m.in. ma przebiegać linia światłowodowa. Po czwarte w sprawie nie zachodziły przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania na mocy art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Okoliczność, że wszczęto postępowanie rozgraniczeniowe działek nr [...], na których planowana jest inwestycja nie uzasadniała zawieszenia postępowania, bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie rodzi praw do nieruchomości (art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a adresat decyzji nie musi się legitymować prawem do nieruchomości. Prawo do nieruchomości badane jest dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Tym samym spory graniczne na tym etapie procesu inwestycyjnego nie mają wpływu na decyzje co do możliwości realizacji inwestycji. Nadto zgodnie z art. 58 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 36 dotyczy m.in. roszczeń odszkodowawczych właściciela nieruchomości związanych ze zmianą sposobu zagospodarowania nieruchomości.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożył C. S. zaznaczając naruszenie;

1.Przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2006 r. zawłaszcza art. 9 ust. 4 art. 53 ust. 3

2. Przepisów odrębnych, szczególnie zawartych m.in.

- w ustawie o drogach publicznych

- w ustawie o gospodarce nieruchomościami

3. Kodeksu postępowania administracyjnego

Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o :

1. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

2. Zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie powołał się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Pismo procesowe złożył również uczestnik postępowania E. z wnioskiem o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 – dalej zwaną p. p. s. a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przy sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa.

Stosownie do art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717, ze zm.) decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną. Na postawie akt sprawy Sąd stwierdził, że wniosek inwestora o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy z 27 maja 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowanymi przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym. W związku z powyższym organy w rozpoznawanej sprawie były zobowiązane wydać decyzję pozytywną dla inwestora.

W ocenie sądu planowana inwestycja, której dotyczy zaskarżona decyzja w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603, ze zm.) jest celem publicznym, gdyż dotyczy fragmentów linii światłowodowej dla E. Zgodnie z art. 6 ust. 2 tej ustawy celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wobec takiej decyzji dla oceny spełnienia przesłanki "celu publicznego" nie ma znaczenia, kto ten cel realizuje i kto jest jego inwestorem - Skarb Państwa, samorząd terytorialny czy inna osoba prawna (vide także: wyrok NSA z dnia 9 lutego 2000 r. sygn. akt SA 363/99 LEX nr 55777).

Nie można też w ocenie Sądu podzielić stanowiska skarżącego, iż narusza przepisy prawa warunek zwarty w pkt 2.1 decyzji organu I instancji. Nie było, bowiem przeszkód prawnych do uzależnienia przyszłego przedsięwzięcia przy realizacji projektu i budowy od norm zakładowych T. oraz innych norm określonych dla tego typu inwestycji, jak również zasad wiedzy technicznej w tym zakresie. Warunek ten wynika stąd, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, w tym odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach prawa budowlanego oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń i ich usytuowania. Podstawowe parametry projektowanej inwestycji określone w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wiążą projektanta obiektu budowlanego, jak również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę lub zatwierdzający projekt budowlany. Zawarte w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie stanowią katalogu zamkniętego. Warunek ustanowiony przez organ podyktowany jest chociażby przepisem art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.) i aktem wykonawczym do ustawy Prawo budowlane, tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Odniesienie do norm zakładowych T. będzie związane z wymogami ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., Nr 171, poz.1800) oraz innymi przepisami dotyczącymi telekomunikacji.

W ocenie Sądu organ w dostateczny sposób uzasadnił zgodność przyszłego zamierzenia lokalizacyjnego z przepisami odrębnymi. Organ dokonał bowiem analizy terenu i wytypował organy, z którymi uzgodniono projekt decyzji, co potwierdzają dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych.

Przepisy art. 53 ust. 3-5 obejmują kwestie postępowania wyjaśniającego. Wynika z nich, iż w ramach rozpatrywania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji organ właściwy w sprawie ustala stan faktyczny terenu, w tym między innymi stan infrastruktury technicznej, ukształtowania terenu, jego zabudowy. Dokonuje także ustaleń, czy - a jeżeli tak, to w jakim zakresie - będą miały do danego przypadku zastosowanie przepisy szczególne (np. : przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska, o ochronie przyrody, o odpadach, Prawo geologiczne i górnicze, przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami itp.). Działania te wiążą się bezpośrednio z ustaleniem statusu prawnego terenu, na którym ma być lokalizowana inwestycja celu publicznego. Położenie terenu oraz jego status prawny wpływają na zakres i konieczność uzgodnień, o których mowa w ust. 4.

Zajęcie stanowiska przez organy wymienione w ust. 4, dokonywane w trybie art. 106 kpa, wiąże organ prowadzący postępowanie. Zdaniem Sądu zastrzeżenia inwestora zawarte w piśmie z dnia 14 marca 2006 r. nie musiały być ponownie przedmiotem uzgodnień z odpowiednimi organami. Zmiana dokonana na załączniku mapowym do decyzji sprowadzona została, bowiem wyłącznie do zmniejszenia obszaru na terenie rozgraniczającym, a nie jego zwiększenia. Zmieniono bowiem treść projektu, która wcześniej została uzgodniona przez te organy. Zatem jeżeli organy przy uzgodnieniu przyznały szersze uprawnienia, to tym bardziej mniejszy teren został objęty tym uzgodnieniem.

Chybiony jest także zarzut braku zgodności planowanej inwestycji celu publicznego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T. Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istnieje obowiązek określenia w Studium obszarów, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym oraz obszarów, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami programów, o których mowa w art. 48 ust. 1. Organy w zaskarżonych decyzjach wspomniały, że istnieje plan zagospodarowania przestrzennego województwa [...] zatwierdzony uchwałą z dnia [...] 2003 r. Nr [...] Sejmiku Województwa [...]. W ten sposób organy wykazały zgodność powyższego planu ze Studium.

Przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organy nie mają na podstawie przepisów prawa obowiązku badania zgodności decyzji w tym zakresie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych należy wskazać, że lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu, za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, dopuszcza art. 39 ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. u. z 2000 r., Nr 71, poz. 838, z późn. zm.). Należy też wskazać odwołując się do przytoczonych przepisów, że na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor nie musi wskazać prawa do dysponowania terenem na cele budowy.

Chybiony jest także zarzut, jakby nastąpiło ustalenie lokalizacji inwestycji już zrealizowanej. Z akt sprawy wynika bowiem, że zaznaczona przez E. inwestycja, dla której lokalizacja została ustalona w skarżonej decyzji, przebiega po trasie zamiennej, z ominięciem terenów będących własnością skarżącego i nie może być uznana za tożsamą z inwestycją wcześniej już zrealizowaną.

Nie doszło więc przy wydaniu zaskarżonej decyzji do naruszenia obowiązującego prawa i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako nieuzasadnioną.