Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 422/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłożenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 listopada 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie prawidłowości realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego przy ul. [...] w C.. W toku postępowania stwierdzono nieznaczne powiększenie wymiarów tego budynku w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, jak również ustalono, iż nie została zachowana wymagana odległość 4 metrów umiejscowienia jego zachodniej ściany od granicy od granicy z sąsiednią działką o numerze1 , a w ścianie tej są okna.

Decyzją z dnia [...] znak: [...] powiatowy organ nadzoru budowlanego, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał B. Z. i J. Ł. (inwestorom, właścicielom budynku), w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem zamurowanie otworów okiennych w ścianie zachodniej cegłą ceramiczną na pełną grubość ściany lub wypełnienie tychże otworów materiałem przepuszczającym światło takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, zaznaczając przy tym, iż klasa odporności ogniowej wypełnienia nie powinna być niższa niż E30. Termin wykonania powyższego obowiązku został określony do dnia 30 czerwca 2017 r.

W wyniku wniesionego przez zobowiązanych odwołania, rozpatrujący sprawę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak: [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, wskazując na braki w ustaleniach faktycznych.

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. ponownie nakazał inwestorom w celu doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem zamurowanie otworów okiennych w ścianie zachodniej cegłą ceramiczną na pełną grubość ściany lub wypełnienie tychże otworów materiałem przepuszczającym światło takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, zaznaczając przy tym, iż klasa odporności ogniowej wypełnienia nie powinna być niższa niż E30, w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r. Decyzja ta także została uchylona decyzją Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Po ponownym uzupełnieniu postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. decyzją z dnia [...] znak: [...] przywołując w podstawie prawnej art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332) nakazał inwestorom w celu doprowadzenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego do stanu zgodnego z prawem sporządzenie i przedłożenie projektu budowlanego zamiennego tego budynku oraz analogicznie jak w przypadku poprzednich decyzji zamurowanie otworów okiennych w ścianie zachodniej cegłą ceramiczną na pełną grubość ściany, względnie wypełnienie tychże otworów stosownym materiałem w terminie do 31 grudnia 2018 r.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że budynek został wybudowany z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] projektu budowlanego. Zgodnie z projektem budowlanym ściana zachodnia budynku, w której przewidziano dwa otwory okienne, miała znajdować się w odległości 4m od granicy nieruchomości. Tymczasem zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez organ (m.in. na podstawie informacji udzielonej przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Geodezji i Kartografii Urzędu Miasta C. w piśmie z dnia 26 kwietnia 2017 r.), zachodnia ściana budynku nie jest równoległa w stosunku do granicy między działką nr 1 i sąsiednią działką nr 2. Z ustaleń wynika, że północno-zachodni narożnik budynku znajduje się w odległości 3,65m natomiast południowo-zachodni w odległości 3,45m od granicy. Różnica 55cm w stosunku do wymaganej odległości 4m od granicy nie może, w ocenie organu, zostać uznana za niedokładność pomiarową. Został więc naruszony § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy.

Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania organ pierwszej instancji odwołał się do zaleceń organu drugiej instancji wskazującego na zmianę dotychczas prowadzonego postępowania na postępowanie w sprawie istotnego odstępstwa od projektu budowlanego. Stąd orzekający organ uznając istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, wydał decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zobowiązując do przedłożenia projektu zamiennego oraz wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem.

Pismem z dnia 12 lipca 2018 r. działający przez pełnomocnika, B. Z (inwestor, skarżący) wniósł odwołanie od powyżej decyzji, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię oraz przepisów postępowania tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej.

W uzasadnieniu podniósł, iż projekt budowlany nie pełni funkcji inwentaryzacyjnej, a określa sposób doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Organ pierwszej instancji dokonał błędnej interpretacji art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przyjmując, że "projekt budowlany zamienny ma zawierać projekt zagospodarowania terenu oraz dokumentacje projektową, która nie ulegnie zmianie, pomimo jej uprzedniego dołączenia do projektu". "Zamienny projekt budowlany, który inwestor miałby przedłożyć w wykonaniu decyzji organu nadzoru budowlanego może jedynie zatwierdzać wykonane już prace, ale nie może zawierać rozwiązań mających na celu ingerencję w już wykonane roboty celem doprowadzenia tych robót do stanu zgodnego z prawem".

W ocenie odwołującego organ nie podjął wszystkich czynności koniecznych do wyjaśniania stanu faktycznego. Organ winien ustalić wszystkie odstępstwa od zatwierdzonego uprzednio projektu budowlanego, a następnie dokonać ich kwalifikacji jako istotnych, zgodnie z art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Dodatkowo odwołujący wskazał, że ewentualnych odstępstw nie można oceniać samodzielnie w oderwaniu od całości okoliczności sprawy. Ocena czy na dzień budowy domu nastąpiło przekroczenie standardu odległości 4m wymaganych przy posadowieniu budynku, powinna zostać poprzedzona merytorycznym rozstrzygnięciem w przedmiocie rozgraniczenia, dokonanym przez sąd na stan z lat 90-tych, po sporządzeniu przez biegłego operatu geodezyjnego.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie legalności realizacji przedmiotowego budynku . W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wobec okoliczności, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stała się ostateczna w dniu 29 czerwca 1998 r., natomiast decyzja zatwierdzająca przebieg granicy między działkami wydana w dniu [...] przymiot ostateczności uzyskała w dniu 11 sierpnia 1998 r.. Nie można zatem zdaniem organu mówić o istotnym odstąpieniu od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Wobec skargi wniesionej przez A. J., rozpatrujący sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 24 maja 2019 r., sygn. akt II SA/G1 1050/18, uchylił wymienioną powyżej decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że powyższa decyzja została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy przez organ odwoławczy, podczas gdy decyzja o umorzeniu postępowania mogłaby zapaść jedynie wówczas gdyby zostało stwierdzone, że przedmiotowy budynek został wybudowany zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, względnie bez istotnych odstępstw od tego pozwolenia. Tymczasem w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że zachodnia ściana budynku z dwoma otworami okiennymi znajduje się w odległości mniejszej niż 4m od granicy, określonej w pozwoleniu na budowę. Dowolne jest zatem twierdzenie organu, że został wybudowany zgodnie z pozwoleniem na budowę. Sąd podkreślił przy tym, że wytyczenie budynku i jego budowa zgodnie z pozwoleniem na budowę powinno nastąpić w odniesieniu do granicy prawnej, zaś granica prawna w czasie tych czynności nie została ustalona. Geodeta wytyczający budynek nie jest uprawniony do ustalenia we własnym zakresie jej przebiegu w inny sposób niż wynika to z dokumentów geodezyjnych. Sąd zauważył jednocześnie, że decyzja o rozgraniczeniu z dnia [...] wydana przez Prezydenta Miasta C. wskazuje na inny przebieg granicy, aniżeli wskazywały strony w czasie wytyczania budynku, zaś twierdzenie jakoby w czasie wytyczania budynku inwestor nie miał wiedzy w zakresie istnienia graniczników nie zostało należycie udowodnione. Nadto, zgodnie z zaleceniem Sądu różnica pomiędzy wymaganą zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym pozwoleniem na budowę z dnia 26 maja 1998 r. odległością 4 metrów zachodniej ściany budynku z otworami okiennymi od granicy sąsiedniej działki a odległością rzeczywistą winna być rozważana przez organ odwoławczy w kontekście treści istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego, jak również w odniesieniu do treści § 12 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd zaznaczył przy tym, iż okoliczność znacznego upływu czasu od zakończenia budowy i przyjęcia zawiadomienia w tym przedmiocie nie stanowi przeszkody dla ewentualnego zastosowania art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego, podkreślając jednocześnie, iż ewentualne wykonanie obowiązku wypełnienia otworów okiennych materiałem przepuszczającym światło nie uniemożliwia korzystania z pomieszczeń, w których przedmiotowe otwory okienne się znajdują, lecz obniża jedynie komfort korzystania.

Rozpoznając ponownie odwołanie inwestorów Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] znak:[...] , uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, wyznaczając nowy termin - tj. 10 czerwca 2020 r., zaś w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ odwoławczy przyjął, że geodeta w trakcie czynności z dnia 4 lipca 1998 r. nie dokonał ustalenia przebiegu granicy prawnej, w związku z czym należało przyjąć, że wytyczenie i wybudowanie budynku nie nastąpiło zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym pozwoleniem na budowę. Organ uznał przy tym, iż różnica pomiędzy wymaganą odległością 4 metrów zachodniej ściany budynku z otworami okiennymi od granicy sąsiedniej działki a odległością rzeczywistą stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego. W świetle powyższego w ocenie organu należało zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt. 3 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego w ramach tzw. postępowania naprawczego utrzymać w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nakładające na Skarżącego obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego oraz zamurowania otworów okiennych w ścianie zachodniej cegłą ceramiczną na pełną grubość ściany lub wypełnienia tychże otworów materiałem przepuszczającym światło takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, zmieniając jedynie termin wykonania tego obowiązku, ażeby zapewnić realną możliwość jego wykonania. Jednocześnie w uzasadnieniu podkreślono, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2019 r., sygn. akt II SA/G1 1050/18, pozostaje dla organu wydającego decyzję w niniejszej sprawie wiążący.

Pismem z dnia 26 lutego 2020 r., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, B. Z (Skarżący) wniósł skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej:

1/ - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 1 § 2, art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 8 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i zawarcie w niej zbyt ogólnych twierdzeń, co narusza zasadę zaufania obywateli do organów państwa nakładającą na organ administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, które wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli,

- art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,

` 2/ - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię.

Stawiając wskazane powyżej zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu powtórzono argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący stwierdził, iż organ nie przeanalizował w pełni wyczerpująco materiału dowodowego. Ewentualnych odstępstw nie można oceniać bowiem w oderwaniu od pozostałych okoliczności sprawy.

W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2020 r. uczestnik postępowania A. J. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do rozważań w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż sprawa powyższa nie jest rozpatrywana pierwszy raz, lecz była już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 24 maja 2019 r., sygn. akt II SA/G1 1050/18 uchylił poprzednie rozstrzygnięcie organu drugiej instancji - tj. decyzję z dnia [...] uchylającą rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i umarzającą postępowanie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r. , poz. 2325 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wobec powyższego stanowisko wyrażone przez Sąd w tym wyroku pozostaje wiążące nie tylko dla organu drugiej instancji, ale także dla tutejszego Sądu. Związanie sądu administracyjnego oznacza bowiem, że nie może on orzekając w tej samej sprawie, formułować ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym uprzednio poglądem, lecz zobligowany jest do podporządkowania się im w całości oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia niezastosowania się organu administracji publicznej do wskazań odnośnie dalszego postępowania (zob: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12).

Rozpatrywana sprawa dotyczy oceny prawidłowości realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego przy ul [...] w C. Organy prowadzące postępowanie ustaliły w sposób bezsporny, że budynek ten powstał na podstawie decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] udzielającej skarżącemu pozwolenia na jego budowę, jednak z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co do zasady w przypadku budynku na działce budowlanej zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę granicy tej działki budynek ten należy sytuować w odległości nie mniejszej niż 4 m od tejże granicy. Taka sama odległość była wymagana w odniesieniu do usytuowania przedmiotowego budynku.

Niezaprzeczalnym jest zaś, iż budynek ten położony jest od granicy sąsiedniej działki w odległości 3,45 m (licząc do południowo-zachodniego narożnika budynku) oraz 3,65 m (licząc do północno-zachodniego narożnika budynku), a zatem niezgodnie z powyższymi wymogami. W ocenie Skarżącego stwierdzenie czy doszło do naruszenia wymaganej prawnie minimalnej odległości wymaga dokonania stosownej analizy w tym zakresie nie na dzień dzisiejszy, lecz na dzień wykonania spornej inwestycji budowlanej. Na tym gruncie wskazać należy, iż geodeta w trakcie czynności z dnia 4 lipca 1998 r. nie dokonał ustalenia przebiegu granicy prawnej działki, gdyż jak sam przyznał, wobec braku w terenie geodezyjnych znaków granicznych, wytyczając budynek kierował się on wskazywaną zgodnie przez strony granicą samoistnego posiadania. Co więcej, jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający uprzednio w niniejszej sprawie, decyzja o rozgraniczeniu z dnia [...] wydana przez Prezydenta Miasta C. nie wskazuje na taki przebieg granicy, jaki wskazywały strony w czasie wytyczania budynku. Nie ma przy tym żadnych dowodów świadczących o tym, iż w czasie wytyczania budynku inwestor nie miał wiedzy w zakresie istnienia graniczników. Z uwagi na powyższe należało przyjąć, że wytyczenie i wybudowanie budynku na dzień podjęcia tych czynności nie nastąpiło zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym pozwoleniem na budowę.

Organ odwoławczy słusznie przyznał za organem pierwszej instancji, iż różnica, pomiędzy wymaganą odległością 4 metrów zachodniej ściany budynku od granicy sąsiedniej działki a odległością rzeczywistą, stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego. Ocena, czy istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę ma miejsce i w jakim zakresie, należy do organu nadzoru budowlanego, który jest w tym zakresie związany postanowieniami art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Aktualnie obowiązująca ustawa Prawo budowlane w znacznym stopniu ograniczyła swobodę decyzyjną organu przy ocenie charakteru odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, wprowadzając powyższy przepis zawierający kryteria klasyfikacji odstępstw. Zmiana usytuowania budynku w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego i obowiązujących przepisów prawa, należy do zakresu objętego projektem zagospodarowania działki, a zatem zgodnie z art. 36a ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane jest odstąpieniem istotnym.

Należy przy tym podkreślić, iż wymieniony art. 36a nie przewiduje gradacji, która umożliwiałaby zmianę charakterystycznego parametru w części inwestycji. Nie można zatem przyjąć, iż określona zmiana o charakterze stosunkowo niewielkim (np. o kilkadziesiąt centymetrów, tak jak na gruncie niniejszej sprawy) nie będzie zmianą istotną. Gdyby bowiem zamiarem ustawodawcy było określenie jakiejkolwiek tolerancji odnośnie do wskazanych w art. 36a ust. 5 kryteriów, to uczyniłby to wprost. W tym zakresie nie można stosować wykładni rozszerzającej.

Wobec zatem ustalenia przez organ istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego bądź innych warunków pozwolenia na budowę zasadnym stało się wydanie decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

W decyzji tej nakłada się na inwestora obowiązek: sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, oraz, w razie potrzeby, wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Z brzmienia powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że nałożenie obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego jest obligatoryjne, podczas gdy nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych jest fakultatywne, jeżeli wynika to z okoliczności i potrzeb danej sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2571/11). Nałożenie samego obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego będzie zaś prawidłowe wyłącznie wtedy, gdy zakres odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego nie będzie wyłączał możliwości zalegalizowania tych zmian. W przeciwnym wypadku niezbędne będzie wydanie nakazu wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, zaś nakaz taki stanowi podstawę prawną do prowadzenia tych prac, na które inwestor nie musi uzyskać odrębnego pozwolenia na budowę (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn.. akt II SA/Kr 1032/16).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, organy zasadnie stwierdziły istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego bądź innych warunków pozwolenia na budowę. Stąd też w tych okolicznościach organ był zobligowany nałożyć na Skarżącego obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego. Jednocześnie, wobec stwierdzenia naruszenia obowiązujących przepisów (§ 12 ust. 1 cytowanego rozporządzenia) konieczne stało się zobowiązanie Skarżącego do zamurowania otworów okiennych w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem. Skarżący wprawdzie słusznie zauważa, iż wykonanie tego obowiązku prowadzi do trudnych do odwrócenia skutków, jednakże co istotne, nie uniemożliwia to korzystania z pomieszczeń, obniżając jedynie komfort korzystania z kuchni i łazienki.

Podkreślenia wymaga, iż projekt budowlany zamienny musi być opracowaniem dotyczącym całości inwestycji. Nie może on dotyczyć jedynie zmian stanowiących istotne odstępstwa. Co oczywiste, zmiany te powinny być uwzględnione w opracowaniu, lecz nie mogą stanowić jego wyłącznego przedmiotu. Zatwierdzeniu w trybie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane podlega bowiem projekt budowlany zamienny, nie zaś projekt budowlany pierwotny wraz z dokumentacją projektową dotyczącą zmian stanowiących istotne odstąpienia od pierwotnego projektu budowlanego. Wobec powyższego niezasadne pozostają zarzuty skargi w zakresie rzekomego naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, poprzez przyjęcie, iż projekt budowlany zamienny zawierać ma projekt zagospodarowania terenu oraz dokumentację projektową, mimo iż zostały one dołączone do pierwotnego projektu, a nie ulegną one zmianie.

Skarżący kwestionuje nadto, że z zaskarżonej decyzji nie wynika w jakim trybie ma być przedłożony zamienny projekt budowlany: w trybie zmiany pozwolenia na budowę czy też w drodze legalizacji istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego bez uzyskania decyzji zmieniającej pierwotne pozwolenie na budowę. W tym miejscu wskazać należy, iż tryb zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego określony jest w art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zaś wydana na tej podstawie decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zamienny kończy postępowanie legalizacyjne i w istocie zastępuje wydaną pierwotnie decyzję o pozwoleniu na budowę.

Nietrafne pozostają przy tym podniesione przez Skarżącego zarzuty rzekomego naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Po pierwsze, nie można uznać, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozostaje lakoniczne, jak to twierdzi Skarżący. Organ należycie umotywował wydane rozstrzygnięcie z powołaniem się na wiążące dla niego wskazania i oceny orzekającego uprzednio w niniejszej sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wobec wiążącego charakteru tychże zaleceń i zapatrywań niecelowe byłoby ponowne rozważanie kwestii przesądzonych już uprzednio w wyroku. Organ administracji wszechstronnie i dokładnie zbadał przy tym wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, dokładnie i wyczerpująco zgromadził materiał dowodowy i rzetelnie go ocenił. Nie bez znaczenia pozostaje na tym tle fakt, iż postępowanie w sprawie legalności budynku toczy się od stycznia 2017 r., a sama sprawa była już kilkukrotnie rozpatrywana przez organy pierwszej i drugiej instancji, co przemawia za uznaniem, iż materiał dowodowy zebrany na potrzeby rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest kompleksowy i wyczerpujący w oparciu o który organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Nie można tym samym podzielić zarzutów Skarżącego naruszenia art. 7, art. 8 czy art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.