Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 267/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 13r ust. 13
journal: Dz.U. 2015 poz 187
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia NSA Sędzia WSA Anna Moskała, Anetta Chołuj (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi L.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. w przedmiocie przyznania pomocy finansowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi L. K. (dalej strona, skarżący) jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu (organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia 24 kwietnia 2020 r. nr 9001-00000004188/20 utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Oleśnicy z/s w Sycowie (organ I instancji) z dnia 10 marca 2020 r. nr BP014.8110.12.2020.KP/DM przyznającą pomoc finansową o wartości brutto w wysokości 20.227,50 zł.

Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy w dniu 4 października 2019 r. skarżący złożył do organu I instancji wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, powstałe na powierzchni uprawy objęły co najmniej 30% danej uprawy. Przedmiotowym wnioskiem rolnik wystąpił o wsparcie do gruntów rolnych, położnych na obszarze gminy Syców w woj. dolnośląskim dotkniętych w 2019 roku zjawiskiem suszy.

Zgodnie z danymi zawartymi w sekcji IX Wniosku, rolnik wystąpił o pomoc publiczną, udzielaną na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 w przypadku gdy szkody wyniosły powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej w gospodarstwie rolnym z trzech ostatnich lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły szkody, albo z trzech lat w okresie pięcioletnim poprzedzającym rok, w którym wystąpiły szkody, z pominięciem roku o najwyższej i najniższej wielkości produkcji.

W sekcji IX.II. Część B beneficjent wnioskował o udzielenie pomocy finansowej do:

- powierzchni upraw rolnych (z wyłączeniem wieloletnich użytków zielonych), na której wystąpiły szkody w wysokości co najmniej 30% danej uprawy na powierzchni tej uprawy, i mniej niż 70 % danej uprawy na powierzchni tej uprawy, spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi – [...] ha

- powierzchni wieloletnich użytków zielonych, na której wystąpiły szkody w wysokości co najmniej 30% danej uprawy na powierzchni tej uprawy i mniej niż 70% danej uprawy na powierzchni tej uprawy, spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi - [...] ha.

W sekcji VIII wniosku strona oświadczyła, że w dniu wystąpienia szkód posiadała ubezpieczenie co najmniej 50% powierzchni upraw rolnych w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem wieloletnich użytków zielonych co najmniej od jednego z ryzyk: suszy, gradu, deszczu nawalnego, ujemnych skutków przezimowania, przymrozków wiosennych, powodzi, huraganu, pioruna, obsunięcia się ziemi, lawiny.

Wraz z wnioskiem skarżący złożył polisę nr [...] ubezpieczenia upraw rolnych o powierzchni [...] ha za okres od 30.06.2019 r. do 29.06.2020 r., zgodnie z którą ubezpieczonym jest skarżący. Załącznikiem do wniosku był również protokół nr [...] z dnia 4 lipca 2019 z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym. Zgodnie z jego treścią, łączna wysokość oszacowanych szkód wg kwoty obniżenia dochodu w gospodarstwie rolnym skarżącego wynosiła ogółem 54,08% średniej rocznej produkcji w gospodarstwie rolnym, a powierzchnia upraw dotknięta zjawiskiem suszy, wynosiła [...] ha. W dniu 15 stycznia 2020 r. beneficjent dostarczył poprawiony protokół nr [...] z którego wynikało, że łączna wysokość oszacowanych szkód wg kwoty obniżenia dochodu w gospodarstwie rolnym wynosiła ogółem 55,15 % średniej rocznej produkcji w gospodarstwie rolnym, a powierzchnia upraw dotknięta zjawiskiem suszy, wynosiła [...] ha.

W tym stanie faktycznym organ I instancji ww. decyzją z dnia 10 marca 2020 r. przyznał stronie pomoc finansową o wartości brutto 20227,50 zł, stanowiącej równowartość 4684,89 euro. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że pomoc finansowa została pomniejszona o 50 % w oparciu o § 13v ust. 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 roku w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015, poz. 187 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, ponieważ zakres ubezpieczenia upraw rolnych w polisie nie obejmował żadnego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia.

W odwołaniu skarżący zarzucił: naruszenie art. 11 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. - dalej k.p.a.) poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji i wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję, naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i brak wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia złożonego przez stronę skarżącą dowodu w postaci polisy nr [...], naruszenie art.7a k.p.a. poprzez błędną wykładnię normy prawnej, naruszenie § 13 ust. 12 rozporządzenia poprzez jego błędna wykładnię i uznanie, iż zachodzą podstawy do zastosowania sankcji, naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 6 ustawy o ubezpieczenia upraw rolnych, do którego doszło wskutek pominięcia i niezastosowania ustawowej definicji szkody spowodowanej przez jedno z ryzyk i niezasadne utożsamienie wystąpienia samego "ryzyka" ze "szkodą".

Organ II instancji ww. zaskarżoną decyzją z dnia 24 kwietnia 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Wskazał organ, że rozpatrywanej sprawie istotą sporu między rolnikiem wnioskującym o udzielenie pomocy finansowej a organem orzekającym jest redukcja przyznanego wsparcia o 50%, z uwagi na brak ubezpieczenia upraw od co najmniej jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, na poziomie nie niższym niż 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnika. Organ powołał niesporna treść § 13v ust. 13 rozporządzenia. Polisa ubezpieczeniowa upraw rolnych w gospodarstwie musi spełniać zarówno warunek powierzchni jak zakresu ubezpieczenia.

Organ podkreślił, że jak wynika z zapisu w polisie nr [...] (w odwołaniu numer polisy został błędnie oznaczony jako [...]) ubezpieczeniem objętych było [...] ha upraw rolnych, co stanowi 66,69 % powierzchni upraw w gospodarstwie. To oznacza, że został spełniony warunek ubezpieczonego areału. Natomiast nie został spełniony warunek zakresu ubezpieczenia, który we wspomnianej polisie ogranicza się do ognia, który nie jest wymieniony wśród ryzyk w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Ustawodawca w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich (t.j Dz.U. z 2019 r. poz. 477) zdefiniował pojęcia szkód spowodowanych przez huragan, powódź, deszcz nawalny, grad, piorun, obsunięcie się ziemi, lawinę, suszę, ujemne skutki przezimowania, przymrozki wiosenne oraz ubój z konieczności. Zgodnie z tym zapisem "piorun - oznaczają szkody będące następstwem wyładowania atmosferycznego pozostawiającego bezsporne ślady tego zdarzenia".

Organ wskazał, że do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 kwietnia 2006 r. o zmianie ustawy o dopłatach do ubezpieczeń upraw rolnych i zwierząt gospodarskich (Dz. U. z 2006 r. Nr 120, poz. 825), tj. do dnia 21 lipca 2006 r. przepis art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych, zawierający katalog definiowanych przez ww. ustawę ryzyk), zawierał pojęcie "szkody spowodowanej przez ogień". "Szkoda spowodowana ogniem" zdefiniowana została przez ustawodawcę jako szkoda powstała w wyniku działania ognia, który przedostał się poza palenisko lub powstał bez paleniska i rozszerzył się o własnej sile. W ustawie, zgodnie z obowiązującym jej brzmieniem, znajduje się definicja pojęcia "szkoda spowodowana piorunem", która oznacza szkodę będącą następstwem wyładowania atmosferycznego.

Organ wyjaśnił, że twierdzenie skarżącego, że ubezpieczenie od ognia należałoby interpretować, jak ubezpieczenie od pioruna, nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Przedmiotowe ryzyka są odrębne pod względem zarówno definicji, jak i zakresu odpowiedzialności ubezpieczyciela. Zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia upraw rolnych, szkody spowodowane przez ogień nie są równoznaczne z wystąpieniem pioruna. Ubezpieczyciel wystąpienie ognia (co oznacza szkody powstałe w wyniku działania ognia, który przedostał się poza palenisko łub powstał bez paleniska i rozszerzył się o własnej sile w następstwie zdarzenia losowego lub działalności człowieka) i pioruna (co oznacza szkody będące następstwem wyładowania atmosferycznego pozostawiającego bezspornie ślady tego zdarzenia) traktuje jako dwie różne kategorie szkód.

W skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k,p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, a w szczególności dowodu w postaci polisy ubezpieczeniowej nr [...] i w konsekwencji - na niewłaściwym przyjęciu, że uprawy rolne skarżącego nie były ubezpieczone od żadnego z ryzyk - tj. suszy, huraganu, pioruna, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, podczas gdy właściwa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że umowa ubezpieczenia zawarta przez skarżącego obejmowała ubezpieczenie od szkód spowodowanych ogniem, a zatem jego uprawy rolne ubezpieczone były od ryzyka związanego z uderzeniem pioruna;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą wątpliwości co do treści normy prawnej, które należy rozstrzygnąć na korzyść skarżącego, a w szczególności wątpliwości co do treści § 13v ust. 13 w zw. z art. § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, podczas gdy zastosowanie różnego rodzaju wykładni w dalszym ciągu poddaje pod wątpliwość prawidłową interpretację sformułowania "ubezpieczenia od ryzyk", którą to wątpliwość należy rozstrzygnąć na korzyść skarżącego - tj. należy utożsamić ją ze szkodą powstałą wskutek wystąpienia danego zjawiska, a nie z samym zjawiskiem;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 ust. 2 pkt 6 ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich poprzez jego błędną wykładnię i posłużenie się przez organ przepisem aktualnie nieobowiązującym - tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, a dotyczącym wykładni pojęcia "szkody spowodowanej przez ogień " i niewłaściwe przyjęcie, że ryzyko "ognia " i "pioruna " są odrębne zarówno pod względem definicji jak również zakresu odpowiedzialności ubezpieczyciela, podczas gdy uchylenie przepisu zawierającego legalną definicję pojęcia "szkody spowodowanej przez ogień " jednoznacznie wskazuje na konieczność utożsamiania ze sobą ryzyka "pioruna" i "ognia";

4, naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 ust. 2 pkt 6 ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, do którego doszło wskutek pominięcia i niezastosowania ustawowej definicji szkody spowodowanej przez jedno z ryzyk i niezasadne nieutożsamienie wystąpienia samego "ryzyka" ze szkodą", która jest jego następstwem i które to następstwa w postaci szkody winny zostać objęte ubezpieczeniem (nie zaś samo zjawisko);

5. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie błędną wykładnię § 13v ust. 13 rozporządzenia polegającą na literalnym określeniu "ryzyka" zawartego w tym przepisie i nieutożsamianie go z pojęciem "następstw wywołanych wystąpieniem ryzyka" oraz nieuwzględnienie przez organ istoty regulacji dotyczącej pomocy finansowej w przypadku szkód w uprawach, która ma na celu nakłonienie rolników do zawierania umów ubezpieczenia obejmujących określoną część produkcji od ryzyk wywołujących szkody materialne, podczas gdy ocena spełnienia warunku statuowanego przez ten artykuł nie powinna być odnoszona do literalnego brzmienia rodzaju "ryzyka" określonego w polisie ubezpieczeniowej lecz do rodzaju skutku tegoż ryzyka - tj. szkody, jak nastąpiła w jego wyniku;

6. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy § 13v ust. 13 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do zastosowania sankcji w postaci obniżenia kwoty pomocy finansowej przyznanej skarżącemu, podczas gdy ocena spełnienia warunku posiadania ubezpieczenia nie powinna być odnoszona do literalnego nazewnictwa "ryzyka" w polisie ubezpieczeniowej lecz do skutku tegoż ryzyka, jakie nastąpiło w wyniku jego zaistnienia w postaci szkody.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w we Wrocławiu zważył, co następuje;

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było przyznanie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2019 roku suszy.

Według organu odwoławczego, skarżący jako producent rolny nie posiadał ubezpieczenia co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Uznał tym samym, że organ I instancji prawidłowo przyjął, iż należna pomoc finansowa podlega w związku z tym zmniejszeniu o 50%.

Skarżący kwestionuje zaskarżoną decyzję wskazując że przysługuje mu 100% pomocy. Zdaniem Skarżącego, dokonał on ubezpieczenia własnych upraw w swoim gospodarstwie rolnym na podstawie umowy ubezpieczenia z dnia 29 czerwca 2019 r. polisa ubezpieczenia P. uprawy nr [...], co potwierdza objęcie ubezpieczeniem od ryzyka "ognia" upraw pszenicy i żyta na ziarno na powierzchni [...] ha.

W badanej sprawie nie było sporne, że z powodu szkody w uprawach spowodowanych suszą skarżącemu przysługiwała - co do zasady - pomoc finansowa. W rozpatrywanej sprawie istotą sporu między rolnikiem wnioskującym o udzielenie pomocy finansowej a organem orzekającym jest redukcja przyznanego wsparcia o 50%, z uwagi na brak ubezpieczenia upraw od co najmniej jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, na poziomie nie niższym niż 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnika.

Skarżący twierdził, że posiadana przez niego polisa ubezpieczeniowa obejmująca zakresem ryzyko "ogień" mieści się w zakresie szkody spowodowanej przez piorun, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia.

Organy kwestionując twierdzenie skarżącego stwierdziły, że określona w przedłożonej przez niego polisie ubezpieczeniowej szkoda w postaci "ognia" nie znajduje się w zakresie pojęć ryzyka jakie wymienia przywołane rozporządzenie, co oznacza brak wymaganej ochrony ubezpieczeniowej.

W tak zakreślonym sporze rację należało przyznać organom.

Wyjaśnić należy, że zasady przyznawania pomocy finansowej dla producentów rolnych, w których gospodarstwach powstały szkody na skutek suszy w 2019 r., zostały określone w wydanym na podstawie art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1505) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187 z późn. zm.) oraz w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz.UE.L z 2014 r. poz. 193 s. 1.).

Stosownie do treści § 13 ust. 1 rozporządzenia w 2019 i 2020 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu:

1)któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

2)w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, powstałe na powierzchni uprawy objęły co najmniej 30% danej uprawy;

3)będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014.

2. Pomoc, o której mowa w ust. 1, jest udzielana:

1)na warunkach określonych w przepisach rozporządzenia nr 702/2014 oraz zgodnie z przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - w przypadku gdy szkody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oszacowane przez komisję, o której mowa w § 5 ust. 5, wynoszą powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej w gospodarstwie rolnym z trzech ostatnich lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły te szkody, albo z trzech lat w okresie pięcioletnim poprzedzającym rok, w którym wystąpiły szkody, z pominięciem roku o najwyższej i najniższej wielkości produkcji, albo

2)zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1408/2013 oraz przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - w przypadku gdy szkody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oszacowane przez komisję, o której mowa w § 5 ust. 5, wynoszą nie więcej niż 30% średniej rocznej produkcji rolnej, o której mowa w pkt 1.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, jest przyznawana, w drodze decyzji kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego, na wniosek tego producenta rolnego złożony na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję na jej stronie internetowej (ust.4).

Wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, ustala się jako iloczyn deklarowanej przez producenta rolnego we wniosku, o którym mowa w ust. 4, powierzchni uprawy, na której powstały szkody spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, oraz stawki pomocy (ust. 7).

Wysokość stawki pomocy, o której mowa w ust. 7, będzie uzależniona od wielkości szkód powstałych na powierzchni danej uprawy, o których mowa w ust. 1 pkt 2, lub od obsady posiadanych przez producenta rolnego zwierząt z gatunku bydło, owce, kozy lub konie na powierzchnię wieloletnich użytków zielonych w gospodarstwie rolnym tego producenta (ust. 8).

Zgodnie z § 13v ust. 13 pomoc, o której mowa w ust. 1, pomniejsza się o 50%, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem wieloletnich użytków zielonych, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3.

Powyższy przepis uzależnia zatem wysokość ostatecznie przyznawanej pomocy od posiadania ubezpieczenia do co najmniej 50% powierzchni upraw, od jednego z ryzyk wymienionych w rozporządzeniu. Z brzmienia cytowanego powyżej przepisu wynika, że pomniejszenie pomocy odnosi się do sytuacji braku umowy ubezpieczenia w dniu wystąpienia szkody.

Powołany ww. przepis § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, odwołuje się również do przepisów ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych. Stosownie do tej regulacji Agencja udziela pomocy finansowej z przeznaczeniem na wznowienie produkcji w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej, w których wystąpiły szkody spowodowane przez grad, deszcz nawalny, ujemne skutki przezimowania, przymrozki wiosenne, powódź, huragan, piorun, obsunięcie się ziemi lub lawinę, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich.

Ustawodawca w art. 3 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych zdefiniował pojęcia szkód spowodowanych przez huragan, powódź, deszcz nawalny, grad, piorun, obsunięcie się ziemi, lawinę, suszę, ujemne skutki przezimowania, przymrozki wiosenne oraz ubój z konieczności.

Wskazać należy, że do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 kwietnia 2006 r. o zmianie ustawy o dopłatach do ubezpieczeń upraw rolnych i zwierząt gospodarskich (Dz. U. z 2006 r. Nr 120, poz. 825), tj. do dnia 21 lipca 2006 r. przepis art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych, zawierający katalog definiowanych przez ww. ustawę ryzyk), zawierał pojęcie "szkody spowodowanej przez ogień", zaś w pkt 7 ustawy - pojęcie "szkody spowodowanej przez eksplozję" (bez znaczenia dla niniejszej sprawy). "Szkoda spowodowana ogniem" zdefiniowana została przez ustawodawcę jako szkoda powstała w wyniku działania ognia, który przedostał się poza palenisko lub powstał bez paleniska i rozszerzył się o własnej sile. W ustawie także znajduje się definicja pojęcia "szkoda spowodowana piorunem", która oznacza szkodę będącą następstwem wyładowania atmosferycznego. Nadto, jak wynika z uzasadnienia do tych zmian, celem projektowanych zmian w ustawie z dnia 7 lipca 2005 r. o dopłatach do ubezpieczeń upraw rolnych i zwierząt gospodarskich (Dz. U. Nr 150, poz. 1249), polegających na wyłączeniu stosowania dopłat do składek z tytułu zawarcia umów ubezpieczenia od ryzyka wystąpienia szkód spowodowanych przez ogień i eksplozję, jest dostosowanie przepisów tej ustawy do wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnictwa (2000/C 28/02). Po uchwaleniu przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 7 lipca 2005 r. ustawy o dopłatach do ubezpieczeń upraw rolnych i zwierząt gospodarskich (Dz. U. Nr 150, poz. 1249), ustawa została przesłana Komisji Europejskiej.

Pismem z dnia 19 grudnia 2005 r., znak D-40646, Komisja Europejska zwróciła się o dokonanie zmian w przedłożonym przez Polskę systemie dopłat do ubezpieczeń upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, polegających na wyłączeniu z tego systemu ryzyka ognia i eksplozji. Jako uzasadnienie przyjętego stanowiska Komisja Europejska wskazała na wytyczne Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnictwa (2000/C 28/02), wyjaśniając, że ryzyko ognia i eksplozji powinno wchodzić w zakres ubezpieczenia handlowego. Zgodnie ze stanowiskiem Komisji Europejskiej wyłącznie rozprzestrzeniający się pożar powodujący szkody na obszarze należącym do kilku przedsiębiorstw (np. w przypadku rozległego pożaru lasu) mógłby zostać uznany za zdarzenie nadzwyczajne w rozumieniu powyższych wytycznych.

Powyższe dowodzi, że ustawodawca rozróżniał szkodę spowodowana "ogniem" od "szkody spowodowanej piorunem", co przesądza że w rozumieniu ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych pojęcia te nie były stosowane zamiennie. W obowiązującym w niniejszej sprawie stanie prawnym, ww. ustawa nie definiuje już pojęcia "szkody spowodowanej ogniem", brak ponadto takiego ryzyka w przedmiotowym rozporządzeniu (por. wyrok WSA w Szczecinie z 7 sierpnia 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 265/19, CBOSA).

W świetle powyższego Sąd podziela stanowisko organu, że nie został spełniony warunek zakresu ubezpieczenia, który we wspomnianej polisie ogranicza się do ognia, który nie jest wymieniony wśród ryzyk w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Twierdzenie skarżącego, że ubezpieczenie od ognia należałoby interpretować, jak ubezpieczenie od pioruna, nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Przedmiotowe ryzyka są odrębne pod względem zarówno definicji, jak i zakresu odpowiedzialności ubezpieczyciela. Zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia upraw rolnych, szkody spowodowane przez ogień nie są równoznaczne z wystąpieniem pioruna. Ubezpieczyciel wystąpienie ognia (co oznacza szkody powstałe w wyniku działania ognia, który przedostał się poza palenisko lub powstał bez paleniska i rozszerzył się o własnej sile w następstwie zdarzenia losowego lub działalności człowieka) i pioruna (co oznacza szkody będące następstwem wyładowania atmosferycznego pozostawiającego bezspornie ślady tego zdarzenia) traktuje jako dwie różne kategorie szkód. Ogień może być wywołany w następstwie różnych zdarzeń losowych lub działania człowieka, w tym także ogień wywołany działaniem pioruna. Jednak rozróżnić należy ubezpieczenie od danego ryzyka, a nie następstw wywołanych wystąpieniem ryzyka. W ogólnych warunkach ubezpieczenie upraw ubezpieczyciel dokładnie wskazał definicje poszczególnych ryzyk: ognia i pioruna, tym samym rozgraniczył je na dwie różne grupy ryzyk. Powoduje to, że następstwa jednego ryzyka mogą zwierać się w definicji kolejnego ryzyka, ale nadal są to dwie oddzielne grupy ryzyk i nie należy ich taktować jako tożsame.

Zdaniem Sądu, twierdzenie skarżącego, że ubezpieczenie od ognia należałoby interpretować, jak ubezpieczenie od pioruna, nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Przedmiotowe ryzyka są odrębne pod względem zarówno definicji, jak i zakresu odpowiedzialności ubezpieczyciela.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 107 § 3 oraz art. 11 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżącego, organ odwoławczy właściwie ustalił stan faktyczny oraz wskazał mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa. Dokonując ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyczerpująco wyjaśnił podjęte rozstrzygnięcie opierając argumentację na zgromadzonym materiale dowodowym, odwołując się do wniosku o udzielenie pomocy finansowej, polisy ubezpieczeniowej, protokołu z oszacowania zakresu i wysokości szkód spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego.

Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. k.p.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. O istnieniu wątpliwości co do treści normy prawnej można niezaprzeczalnie mówić wówczas, gdy treść normy prawa po zastosowaniu różnych metod wykładni przepisów nadal budzi wątpliwości. Zasadne jest przyjęcie stanowiska, że we wskazanym przepisie chodzi o taką wątpliwość, która pozostaje aktualna po zastosowaniu reguł interpretacji językowej oraz systemowej (por. P.M. Przybysz - "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany" Lex 2019, komentarz do art. 7a). W przedmiotowej sprawie, skarżący poddaje pod wątpliwość prawidłową interpretację sformułowania "ubezpieczenie od ryzyk" którą należy utożsamiać ze szkodą powstałą wskutek wystąpienia danego zjawiska, a nie z samym zjawiskiem. Wątpliwości skarżącego są wynikiem pominięcia przez niego odrębności pomiędzy "szkodą spowodowaną piorunem" i "szkodą spowodowaną ogniem" przez sprowadzenie ryzyka ubezpieczeniowego do następstwa, a nie zjawiska. Należy na gruncie niniejszej sprawy uznać, że fakt rozróżnienia odrębnych kategorii szkody na podstawie ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych znajduje swoje odzwierciedlenie w rozporządzeniu. Regulacje te są jednoznaczne, co nie rodzi wątpliwości co do normy prawnej stanowiącej o pomniejszeniu pomocy finansowej i znajdującej zastosowanie w badanej sprawie.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych występujących w badanej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób, który miał lub mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.