Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1986/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – referent stażysta Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Skarżący B. M. złożył do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych skargę na przetwarzanie jego danych osobowych przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" z siedzibą w K., przy ul. [...] i zakwestionował legalność udostępnienia jego danych osobowych najemcy lokalu B. Z. w zakresie informacji o stanie jego rozliczeń ze Spółdzielnią w związku z posiadanym przez niego prawem własności lokalu znajdującego się w jej zasobach. Kwestionowane udostępnienie danych dokonane zostało przez Spółdzielnię na rzecz Pani B. Z. Wymieniona bowiem w związku z postanowieniami umowy najmu ma co prawda obowiązek odprowadzać opłaty bezpośrednio do Spółdzielni, ale – w jego ocenie – nie daje to uprawnień do zasięgania informacji o stanie rozliczeń właściciela lokalu z tym podmiotem i w tym stanie rzecz wniósł, aby dokonano oceny legalności zakwestiowanego przez niego procesu przetwarzania jago danych osobowych przez Spółdzielnię.

W wyniku podjętych czynności ustalono, że B. M. wraz z małżonką są właścicielami lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...], który znajduje się w zasobach Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" i w dniu [...] listopada 2008 r. zawarł – jako wynajmujący – z B. Z. (jako najemcą) umowę najmu powyższego lokalu na czas nieokreślony od dnia [...] stycznia 2009 r., a zgodnie z § [...] umowy wynajmujący, oprócz czynszu najmu płaconego wynajmującemu, ponosi wszelkie opłaty związane z ww. mieszkaniem. Następnie B. Z., jako najemca, zgłosiła się do Spółdzielni z prośbą o wypełnienie "Wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego" kierowanego do Urzędu Miasta K., zaś w pkt 3 przedmiotowego wniosku w rubryce "Nazwa i siedziba zarządcy domu" wpisano nazwę i siedzibę Spółdzielni, natomiast w pkt 4 ppkt h w rubryce "Tytuł prawny do zajmowanego lokalu: inny tytuł prawny" pracownik Spółdzielni wpisał: "umowa najmu zawarta pomiędzy Państwem K. S. i B. M. a Panią B. Z.". Z kolei w pkt 12 wniosku zatytułowanym "Łączna kwota wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc", pracownik Spółdzielni wpisał kwotę aktualnej opłaty za dany miesiąc obowiązujący w Spółdzielni, zgodnie z datą na wniosku, natomiast w rubryce "Dane dodatkowe" wpisano, że wnioskodawca opłacał na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny oraz wskazano zarządcę i nr konta, na który ma być przekazywany dodatek mieszkaniowy. Z kolei skarżący w 2010 r. poinformował Spółdzielnię, że B. Z. zalega wobec niego z czynszem z tytułu najmu mieszkania i w związku z tym wniósł o zaprzestanie potwierdzania przez Spółdzielnię jej wniosków o dofinansowanie z funduszu socjalnego Urzędu Miasta K., a w dniu [...] stycznia 2011 r. poinformował Spółdzielnię, że omawiana umowa najmu jego lokalu, będzie trwać do dnia [...] marca 2011 r. i po tej informacji Spółdzielnia nie potwierdziła już żadnego wniosku B. Z. o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Ponadto Spółdzielnia wskazała, że Pani B. Z. zobowiązana była umową najmu lokalu mieszkalnego pozostającego w zasobie Spółdzielni do ponoszenia należnych Spółdzielni opłat z nim związanych oraz dysponowała tytułem prawnym do przedmiotowego lokalu i w tej sytuacji, wobec ubiegania się przez nią o przyznanie dodatku mieszkaniowego, była ona uprawniona do pozyskania ze Spółdzielni informacji o wysokości miesięcznego naliczenia opłaty za najmowany lokal dodając jednocześnie, iż we wniosku wskazywała aktualne naliczenie miesięczne i nie przekazała stanu rozliczeń z B. M.

Następnie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 12 pkt 2, art. 22 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.), odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego B. M.. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że ustawa określa zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych (art. 2 ust. 1 ustawy) i przetwarzanie może być uznane za zgodne z prawem jedynie wówczas, gdy administrator danych wykaże się spełnieniem co najmniej jednej z materialnych przesłanek przetwarzania danych osobowych, zaś przesłanki te – co do zasady – równoprawne odnośnie przetwarzania tzw. danych zwykłych, zostały enumeratywnie wymienione w art. 23 ust. 1 i na mocy tego przepisu przetwarzanie danych jest dopuszczalne m.in. wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 23 ust. 1 pkt 2). Odnosząc się zatem wobec skargi skarżącego kwestionującego legalność udostępnienia B. Z., jako najemcy lokalu mieszkalnego stanowiącego jego własność, we "Wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego" jego danych osobowych w zakresie informacji o kwocie miesięcznych wydatków na to mieszkanie stwierdzono, że kwestia przyznawania dodatków mieszkaniowych została szczegółowo określona w przepisach ustawy z dnia 21 czerwca 2011 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.). Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, a zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej, zaś do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Z kolei stosownie do treści art. 6 ust. 3 ustawy, wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego i zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy, wydatkami tymi są: czynsz (pkt 1), opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej (pkt 2), zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną (pkt 3). odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego (pkt 4), inne niż wymienione w pkt 1 – opłaty za używanie lokalu mieszkalnego (pkt 5), opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych (pkt 6) oraz wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału (pkt 7). Zgodnie zaś z brzmieniem § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2011 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817 ze zm.), osoba ubiegająca się o przyznanie dodatku mieszkaniowego powinna złożyć w urzędzie właściwej gminy wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia i stosownie do tego wzoru informacjami zawartymi w pkt 2 – 5 są adres zamieszkania wnioskodawcy, nazwę i siedziba zarządcy domu, tytuł prawny do zajmowanego lokalu, powierzchnia użytkowa lokalu, zaś informacjami zawartymi w pkt 7 – 9 są sposób ogrzewania lokalu, sposób ogrzewania wody i informacja o instalacji gazu przewodowego, a informację zawartą w pkt 12 tj. łączną kwotę wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc potwierdza zarządca domu. Zatem nie ulega wątpliwości, że wskazane powyżej przepisy prawa konstytuowały po stronie Spółdzielni obowiązek udostępnienia wnioskującej o przyznanie dodatku mieszkaniowego B. Z., jako najemcy lokalu mieszkalnego będącego własnością skarżącego, informacji o kwocie wydatków poniesionych za to mieszkanie za ostatni miesiąc. Podkreślono również, że zgodnie z zawartą pomiędzy skarżącym, a B. Z. umową najmu, to najemca zobowiązany był do regulowania wszelkich opłat związanych z eksploatacją mieszkania bezpośrednio do Spółdzielni i z powyższego wynika zatem, iż wymieniona, samodzielnie regulując opłaty związane z użytkowaniem mieszkania skarżącego, posiadała wiedzę o ich wysokości. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu kwestionującego zasadność przyznawania B. Z. przez Prezydenta Miasta K. dodatku mieszkaniowego podkreślono, że Generalny Inspektor, zgodnie z przyznanymi mu kompetencjami, jest organem właściwym do kontroli zgodności przetwarzania danych osobowych z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych oraz wydawania decyzji administracyjnych i rozpatrywania skarg w sprawach wykonania przepisów ustawy. Natomiast nie jest organem uprawnionym do dokonania oceny działania innych organów, bowiem podlega to ocenie w trybie postępowania instancyjnego uregulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, które może być wszczęte wskutek zaskarżenia decyzji Prezydenta Miasta K. o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. Ponadto organ do spraw ochrony danych osobowych nie jest władny do wypowiedzenia się w kwestii zarzutów skarżącego dotyczących niewywiązywania się wobec niego przez B. Z. z łączącej ich umowy najmu, bowiem przedmiotowa sprawa jest sprawą cywilną i jako taka podlega kognicji sądu powszechnego.

We wniosku do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący zakwestionował zasadność zawartego w skarżonej decyzji stwierdzenia, że B. Z. obowiązana była regulować czynsz z tytułu najmu lokalu mieszkalnego bezpośrednio do spółdzielni i dodał, że wymieniona "dokonywała wpłaty na moje ręce, a ja dokonywałem wpłaty na rzecz Spółdzielni (...)". W ocenie skarżącego kwestionowane udostępnienie jego danych osobowych przez spółdzielnię na rzecz wymienionej było niedopuszczalne w sytuacji braku jego zgody i stwierdził, że "(...) skoro stosunek prawny najmu łączył mnie jako wynajmującego i P. B. Z. jako najemcę, to obowiązkiem Spółdzielni było uzyskać moją zgodę na podanie ww. informacji (...)". Niezależnie od powyższego zarzucił, że "(...) żaden z przepisów prawa, wbrew temu co podnosi GIODO nie konstytuuje takiego prawa {prawa udostępnienia kwestionowanych informacji} po stronie Zarządcy /tu Spółdzielni Mieszkaniowej/, albowiem zarząd ten nie obejmuje zarządu lokalem mieszkalnym lecz tylko częściami wspólnymi, albowiem moje mieszkanie stanowi odrębną własność, a nadto na pewno już żaden z przepisów powołanych w decyzji nie nakłada na zarządcę obowiązku udostępnienia P. B. Z. jako wnioskującej o przyznanie prawa do dodatku mieszkaniowego bezpośrednio jej informacji o kwocie wydatków poniesionych za to mieszkanie (...)". Ponadto, po zapoznaniu się z aktami postępowania, skarżący raz jeszcze wypowiedział się w sprawie pismem z dnia [...] września 2012 r. koncentrując się na kwestiach prawidłowości wypełnienia przez pracownika spółdzielni "Wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego", z którym B. Z. wystąpiła do Urzędu Miasta K. i wysokości dofinansowania przyznanego jej w odpowiedzi na ten wniosek.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu – powołując się na zawarte w niej argumenty – podał, że ustawa o ochronie danych osobowych, określa zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych (art. 2 ust. 1 ustawy), a warunkiem legalności procesu przetwarzania danych (legalności każdej czynności mieszczącej się w tym pojęciu) jest spełnienie jednej z materialnych przesłanek przetwarzania danych osobowych wymienionych enumeratywnie w art. 23 ust. 1 pkt 1 – 5. Przesłanki te mają charakter samodzielny i równorzędny, co oznacza, że spełnienie którejkolwiek z nich jest wystarczające z punktu widzenia uznania przetwarzania danych za dopuszczalne, a zarazem żadna z nich (w tym przewidzianej w art. 23 ust. 1 pkt 1 przesłanka zgody osoby, której dane dotyczą na przetwarzanie jej danych) nie jest nadrzędna wobec pozostałych. Zatem błędnym jest przeświadczenie skarżącego, jakoby koniecznym warunkiem legalności kwestionowanego udostępnienia jego danych osobowych była jego zgoda na to udostępnienie. Przetwarzanie danych jest bowiem legalne nie tyko w sytuacji, gdy osoba której dane dotyczą wyraziła na nie zgodę (art. 23 ust. 1 pkt 1), ale także w szeregu innych sytuacji wymienionych w art. 23 ust. 1 pk 2-5 ustawy, w tym również, gdy przetwarzanie to jest niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełniania obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 23 ust. 1 pkt 2). W dalszej części odniósł się do kwestii związanych z przyznaniem dodatku mieszkaniowego podkreślając raz jeszcze, że wskazane w zaskarżonej decyzji przepisy zezwalały Spółdzielni na udostępnienie spornych danych, przy czym nie ma znaczenia fakt, czy B. Z. – jako wnioskująca o przyznanie dodatku mieszkaniowego w związku z najmem lokalu – była obowiązana regulować należne Spółdzielni opłaty bezpośrednio, czy też na ręce właściciela najmowanego lokalu, bowiem istotnym jest to, iż wymieniona będąc najemcą, miała tytuł do lokalu oraz obowiązek do regulowania na rzecz Spółdzielni należnych świadczeń. Zatem mogła się ubiegać o przyznanie dodatku składając w tym celu stosowny wniosek. Na koniec raz jeszcze dodano, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie jest uprawniony do rozstrzygania o zasadności przyznawania dodatku mieszkaniowego, ani też do wypowiadania się co do zarzutów dotyczących niewywiązywania się przez najemczynię z umowy, bowiem jest to sprawa cywilna podlegająca kognicji sądów powszechnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący B. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, bowiem nie uwzględniono w rozpoznawanej sprawie pisma Urzędu Miasta K. z dnia [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu podał, że nie przedstawił tego pisma wcześniej sądząc, że nie ma ono znaczenia w sprawie oraz dodatkowo załączył pismo kierowane do Spółdzielni.

W odpowiedzi na skargę, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że załączone do skargi pisma nie mają żadnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie, jakkolwiek nie można wykluczyć ich znaczenia z punktu prawidłowości ustosunkowania się organu przyznającego dodatek mieszkaniowy do wniosku o jego przyznanie. Jednakże oceny tej nie dokonuje Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych.

Prezes Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w odpowiedzi na skargę podkreślił, iż z chwilą kiedy skarżący poinformował, że wynajmująca zalega w stosunku do niego z opłatami za najem i że umowa najmu rozwiązuje się z dniem [...] marca 2011 r., to nie potwierdzono już żadnego wniosku wynajmującej o przyznanie dodatku mieszkaniowego, zaś wskazane przez niego pismo Urzędu Miasta K. wskazuje tylko na wprowadzenie nowych rozwiązań w Urzędzie.

W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżący stwierdził, że wynajmująca miała opłacać należny jemu czynsz oraz opłaty tzw. spółdzielcze, do jego rąk, na co przedstawił potwierdzenie odbioru pieniędzy od wymienionej z dnia [...] października 2005 r. Natomiast z pisma Urzędu Miasta K. wynika, że brak zaległości ma dotyczyć wszelkich opłat związanych z wynajmowaniem mieszkania, a obowiązkiem spółdzielni było również pozyskanie takich informacji od wynajmującego w zakresie czynszu płaconego przez najemcę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., nr 101, poz. 926 z późn. zm.), do zadań Generalnego Inspektora w szczególności należy kontrola przetwarzanych danych osobowych z przepisami o ochronie danych osobowych oraz – co wynika z pkt 2 – wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych. Z kolei według art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy, przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy osoba, której dane dotyczą wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych. Jednakże zgoda danej osoby na przetwarzanie jej danych nie zawsze jest wymagana i dotyczy to m.in. sytuacji, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, a mianowicie kiedy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący B. M. zawarł w dniu [...] listopada 2008 r. umowę najmu mieszkania spółdzielczego wyodrębnionego przy ul. [...] w K., którego jest właścicielem, na podstawie której wynajął owe mieszkanie B. Z.

Natomiast w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 z późn. zm.), dodatek mieszkaniowy przysługuje m.in. najemcom.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie nie budzi również wątpliwości fakt, że wymieniona podjęła starania o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego, do którego była uprawniona, jako najemca wspomnianego już wyżej mieszkania będącego własnością B. M. Zatem realizowała ona swoje uprawnienia (art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych) wynikające z powyższego przepisu ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Zgodnie zaś z treścią art. 7 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Z kolei według art. 6 ust. 3 ustawy, wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego i zgodnie z ust. 4 wydatkami tymi są: 1) czynsz, 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, 5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, 6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, 7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Wskazać w tym miejscu należy ponadto, że na podstawie § 5 ust. 1 pkt rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817 z późn. zm.), osoba ubiegająca się o przyznanie dodatku mieszkaniowego, powinna złożyć w urzędzie właściwej gminy wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia, zaś pozycję 12 wniosku stanowi "Łączną kwotę wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc", którą – poza innymi jeszcze danymi wynikającymi z pkt 2 – 5, 7 – 9 wniosku – potwierdza, zgodnie z adnotacją zawartą we wzorze wniosku, zarządca domu. Podobnie rzecz się ma z opłacaniem na bieżąco należności za zajmowany lokal, bowiem w myśl art. 7 ust. 11 ustawy, w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie B. Z. wypełniła w siedzibie Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" (zarządcy domu) przy pomocy pracowników spółdzielni – jak wyjaśniła spółdzielnia i czego skarżący nie kwestionuje – przedmiotowy wniosek i w pkt 12 wpisano aktualną kwotę opłaty za dany miesiąc, do czego spółdzielnia była zobowiązana poprzez opisane już wyżej potwierdzenie tego faktu.

Reasumując, Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w K., jako zarządca domu, w którym znajdował się lokal mieszkalny będący własnością skarżącego, miała nie tylko prawo, lecz obowiązek wynikający z przytoczonych już wyżej przepisów o przyznawaniu dodatku mieszkaniowego, do przetwarzania jego danych osobowych we wskazanym zakresie (potwierdzenie pkt 2 – 5, 7 – 9 i 12 wniosku) w sytuacji, kiedy osoba wynajmująca to mieszkanie zwróciła się o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego. Zatem Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych należycie wyważył racje i interesy zarówno skarżącego, jak i administratora danych oraz dokonał właściwej oceny w tym zakresie stwierdzając, że brak zgody skarżącego na udostępnienie danych osobowych nie narusza jego praw i wolności, co zarzucał we wniosku. Dodać ponadto należy, że nie ma w sprawie żadnego znaczenia fakt, czy wynajmująca wpłacała stosowne opłaty bezpośrednio do Spółdzielni i o czym skarżący sam oświadczył w powyższym wniosku, czy też jemu osobiście, bowiem wniosek o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego była zobowiązana sama sporządzić. Podobnie rzecz się ma z zasadnością przyznania jej tego dodatku, bowiem jak już wyżej wykazano, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych jest właściwy do kontroli zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych, a nie do oceniania prawidłowości wykonywania przez inne organy ich prawem określonych zadań. Stąd też pismo Urzędu Miasta K. z dnia [...] lipca 2011 r. nie ma żadnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.