Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1059/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 157 § 1, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 410/17 w sprawie wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 22 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 410/17.

W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że postanowieniem z dnia 22 maja 2018 r. odrzucono zażalenie złożone przez K. J. (skarżący) na zarządzenie z dnia 2 marca 2018 r. przedmiocie wezwania skarżącego do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy oraz na zarządzenie z dnia 23 marca 2018 r. w części dotyczącej pouczenia o sposobie zażalenia. W ocenie Sądu I instancji w sposób zupełny rozstrzygnięto zatem o całości wskazanych zażaleń. Jednocześnie w punkcie 4 zarządzenia z dnia 22 maja 2018 r. zarządzono o nadaniu biegu zażaleniu na postanowienie z dnia 23 marca 2018 r. po spełnieniu wskazanych okoliczności.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skarżący wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego i właściwego rozpoznania przez pierwszą instancję. Podniósł, że "nie da się wywieść, iż zaskarżone postanowienie odmawiające uzupełnienia odpowiada wymaganiom prawnym w zakresie właściwego uzasadnienia prawnego i faktycznego zgodnie z nakazem z art. 141 § 4 ppsa, oraz w okolicznościach, o których sąd pierwsze instancji na skutek działania strony kwestionującej wprost czynności sądowe co do ich zgodności z przepisami prawa, faktycznie rozpoznał zakres wniesionych zarzutów uwzględniając je w całości jako uzasadnione dla wydania orzeczenia, oraz w zakresie, w jakim wniesione niezadowolenie i podniesienie zarzutu naruszenia porządku prawnego, faktycznie nie mogło prowadzić do czynności sądowych z urzędu, w okolicznościach, iż czynności w tym zakresie faktycznie podjęto na skutek wniosku strony w części nierozpoznanego i niezałatwionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w przypadkach, w których to strona wyznacza zakres sprawy, a sąd nie może tego zakresu ograniczać, a wprost z art. 134 ppsa wychodzić poza zakres podniesionych przez stronę zarzutów naruszenia prawa".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a." strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

W realiach niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 maja 2018 r. odrzucił zażalenie na zarządzenie z dnia 2 marca 2018 r. oraz na zarządzenie z dnia 23 marca 2018 r. Rozstrzygnięcie to nie wymagało zawarcia dodatkowych rozstrzygnięć, gdyż wydane postanowienie jest kompletne i zawiera wszystkie elementy wymagane prawem. W związku z powyższym Sąd I instancji prawidłowo odmówił uzupełnienia wskazanego postanowienia.

Wskazać również należy, że podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 141 § 4 nie mógł okazać się skuteczny, gdyż odnosi się on do kwestii elementów jakie zawierać powinno uzasadnienie orzeczenia. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd że w oparciu o art. 157 § 1 p.p.s.a. uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Wniosek złożony na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. może dotyczyć wyłącznie samego rozstrzygnięcia, a więc sentencji wyroku, a nie jego uzasadnienia (por.: B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2009 r., s. 421).

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.