Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 267/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28 ust. 1, art. 28 ust. 3a, art. 30
journal: Dz.U. 2016 poz 963
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.
article: par. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

SENTENCJA

Dnia 3 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Marzenna Kosewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi E. R. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia należności z tytułu składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] listopada 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P., po rozpatrzeniu wniosku E. R., na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3, art. 83b pkt 1 oraz art. 123 w zw. z art. 28 ust. 1, art. 30 i art. 28 ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1778 ze zm.), dalej: "u.s.u.s.", w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "K.p.a.", odmówił wszczęcia postępowania w sprawie:

1. umorzenia zadłużenia z tytułu składek w części dotyczącej składek za ubezpieczonych nie będących płatnikami składek (finansowane przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek):

- na ubezpieczenia społeczne za okres od kwietnia 2003 r. do maja 2014 r. w wysokości 4 126,69 zł,

- na ubezpieczenie zdrowotne za okres od sierpnia 2004 r. do listopada 2009 r. w wysokości 507,32 zł,

2. umorzenia zadłużenia z tytułu składek w części dotyczącej należności za ubezpieczonych nie będących płatnikami składek na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s.:

- na ubezpieczenia społeczne za okres od kwietnia 2003 r. do maja 2014 r. w łącznej wysokości 8 607,20 zł (4 126,69 zł + 4 480,51 zł) z odsetkami w łącznej wysokości 9 121 zł (4 484 zł + 4 637 zł),

- na ubezpieczenie zdrowotne za okres od sierpnia 2004 r. do listopada 2009 r. w wysokości 507,32 zł z odsetkami w wysokości 596 zł,

- na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od maja 2008 r. do grudnia 2013 r. w wysokości 160,11 zł z odsetkami w wysokości 75 zł.

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] listopada 2017 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, co następuje.

W dniu 4 września 2017 r. strona wniosła o umorzenie należności z tytułu nieuregulowanych składek.

Na podstawie art. 28 ust. 1 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4.

Zgodnie z art. 30 u.s.u.s. do składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek nie stosuje się art. 28 u.s.u.s.

W związku z powyższym nie podlega umorzeniu zadłużenie z tytułu nieopłaconych składek w części finansowanej przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek za:

- ubezpieczenia społeczne za okres od kwietnia 2003 r. do maja 2014 r. w wysokości 4 126,69 zł oraz

- ubezpieczenie zdrowotne za okres od sierpnia 2004 r. do listopada 2009 r. w wysokości 507,32 zł.

Ponadto, zgodnie z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. należności z tytułu składek ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Przepis ten nie znajduje zastosowania w odniesieniu do zadłużenia z tytułu składek w części dotyczącej należności za ubezpieczonych nie będących płatnikami składek:

- na ubezpieczenia społeczne za okres od kwietnia 2003 r. do maja 2014 r. w łącznej wysokości 8 607,20 zł (4 126,69 zł + 4 480,51 zł) z odsetkami w łącznej wysokości 9 121 zł (4 484 zł + 4 637 zł),

- na ubezpieczenie zdrowotne za okres od sierpnia 2004 r. do listopada 2009 r. w wysokości 507,32 zł z odsetkami w wysokości 596 zł,

- na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od maja 2008 r. do grudnia 2013 r. w wysokości 160,11 zł z odsetkami w wysokości 75 zł.

Na podstawie art. 123 u.s.u.s. w sprawach uregulowanych u.s.u.s. stosuje się przepisy K.p.a. Zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 [tzn. żądanie wszczęcia postępowania] z uzasadnionych przyczyn nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postępowanie o odmowie wszczęcia postępowania.

W skardze na decyzję z [...] lutego 2018 r. strona wskazała, że organ błędnie uznał niemożność umorzenia należności, szczególnie w zakresie odsetek od składek dotyczących pracowników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 28 ust. 1 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a.

Stosownie do art. 28 ust. 3 u.s.u.s. całkowita nieściągalność, o której mowa w jej art. 28 ust. 2, zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2015 r., poz. 233, 978, 1166, 1259 i 1844 oraz z 2016 r., poz. 615);

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Umorzenie należności z tytułu składek w innych sytuacjach niż całkowita ich nieściągalność możliwe jest w sytuacji, którą reguluje art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 141, poz. 1365). Zgodnie z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Zgodnie z § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia organ może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Wskazane powyżej regulacje nie mają jednak zastosowania do składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami tych składek. Zgodnie bowiem z art. 30 u.s.u.s. do składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek nie stosuje się art. 28 u.s.u.s.

Także zawarta w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. regulacja obejmuje wyłącznie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia. Zatem również w tym zakresie prawidłowe jest rozstrzygnięcie organu.

W przypadku składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących ich płatnikami ustawodawca w ogóle nie przewiduje zatem możliwości ich umarzania. Nie ma więc podstawy prawnej do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej o umorzenie należności z tytułu składek w części dotyczącej składek za ubezpieczonych nie będących jednocześnie płatnikami składek. Odmowa wszczęcia postępowania w tym zakresie była zatem zgodna z prawem.

Odnośnie zaś kwestii rozpatrzenia przez organ wniosku w zakresie umorzenia odsetek za zwłokę od składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących ich płatnikami należy podnieść, że rozpoznano go decyzją organu z [...] listopada 2017 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją z [...] lutego 2018 r. nr [...], zaskarżoną w sprawie o sygn. akt III SA/Po 266/17. Decyzje te nieprawomocnym wyrokiem z 3 lipca 2018 r. uchylono, a organ zobowiązano do ponownego rozpatrzenia sprawy w tym zakresie.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.