Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 174/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Zobowiązano ...i stwierdzono, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 8a
journal: Dz.U. 2019 poz 288
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony  Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.
article: art. 149 par. 1 pkt 1 par. 1a, art. 119 pkt 4, art. 120, art. 151, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. zobowiązuje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpoznania wniosku A. B. z dnia [...] lutego 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywnę w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych); 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego A. B. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. A. B., reprezentowany przez adwokata, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

z dnia [...] stycznia 2019 r. wydanej po rozpatrzeniu wniosku wymienionego z dnia [...] lipca 2017 r. Pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 35 § 1 i 3 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie oraz prowadzenie sprawy w sposób przewlekły, znajdujący wyraz w wyznaczaniu w sposób nieuzasadniony coraz to kolejnych terminów załatwienia sprawy pomimo faktu, że wszystkie czynności dowodowe zaplanowane przez organ zostały przeprowadzone, a co skutkuje tym, że sprawa pozostaje nadal nierozpoznana pomimo upływu ponad 12 miesięcy od momentu złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (natomiast od momentu złożenia wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. do dnia złożenia niniejszej skargi minęło już przeszło 31 miesięcy).

- art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie sprawy w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, co znalazło wyraz w m.in. wyznaczeniu dodatkowego terminu na załatwienie sprawy pomimo zakończenia fazy zbierania materiału dowodowego, jak również nieuzasadnionego nierozpoznania ponaglenia skarżącego.

Wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania i że przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w terminie miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; wymierzenie organowi grzywny

w wysokości 12 011,64 zł zł (słownie: dwanaście tysięcy i jedenaście złotych, sześćdziesiąt cztery grosze); przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości 12 011,64 zł zł (słownie dwanaście tysięcy i jedenaście złotych, sześćdziesiąt cztery grosze) oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodów z: ponaglenia z dnia [...] stycznia 2020 r., potwierdzenia nadania ponaglenia wraz z numerem nadawczym, wydruku z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej (http://emonitoring.pocztapolska.pl/), na okoliczność złożenia ponaglenia.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał m.in., że organ po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. wydał w dniu [...] stycznia 2019 r. decyzję nr [...], w której odmówił zastosowania wobec wnioskodawcy art. 15c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Wobec powyższego, skarżący skorzystał ze swojego uprawnienia

i w dniu [...] lutego 2019 r. wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (wniosek został doręczony organowi w dniu [...] lutego 2020 r.). Pismem z dn. [...] marca 2019 r. organ poinformował, że przedmiotowa sprawa nie zostanie załatwiona w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a. W związku z tym. Organ przedłużył termin rozpoznania sprawy do dnia [...] lipca 2019 r. Pełnomocnik podniósł, że organ

nie uzasadnił swojej decyzji o przedłużeniu rozpoznania sprawy oprócz sformułowania,

że konieczne jest dokonanie wnikliwej analizy sprawy. Następnie pismem z dnia [...] lipca 2019 r. organ ponownie poinformował, że przedmiotowa sprawa nie zostanie załatwiona w terminie przewidzianym i ustalonym w poprzednim piśmie. Organ uzasadniał, że na długość terminu bezpośredni wpływ ma znaczna ilość spraw do rozpatrzenia przez organ, co uniemożliwia pełną realizację zasady szybkości postępowania. Organ poinformował, że rozpatrzenie wniosku powinno nastąpić do dnia [...] grudnia 2019 r. W kolejnym piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. organ powtórzył całkowicie treść pisma z [...] lipca 2019 r., zawiadamiając o niezałatwieniu w terminie sprawy i poinformował, że rozpatrzenie wniosku powinno nastąpić do [...]kwietnia 2020 r.

Pełnomocnik wskazał, że w dniu [...] stycznia 2020 r. wniósł ponaglenie oparte o art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. Stosownie do systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, ponaglenie to zostało doręczone organowi w dniu [...] stycznia 2020 r. Organ w żaden sposób nie ustosunkował się do złożonego ponaglenia. Ponadto, do dnia złożenia niniejszej skargi, wniosek skarżącego nie został rozpatrzony.

W ocenie pełnomocnika w sprawie organ bezzasadnie wyznaczał kolejne terminy załatwienia sprawy. Nawet gdyby uznać, że pierwsze przedłużenie terminu mogło znaleźć uzasadnienie w potrzebie dokonania przez inne organy administracji kwerendy w materiałach archiwalnych, to organ zakończył fazę zbierania materiału dowodowego, o czym poinformował w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. Oznacza to, że faza gromadzenia materiału dowodowego w sprawie została zakończona. Ponadto tak jak już było wskazane, w dniu [...] stycznia 2019 r. organ wydał decyzję w sprawie skarżącego, co świadczy o tym, że materiał dowodowy został skompletowany. Wszystko to przemawia za tym, że organ powinien był wydać ponowne rozstrzygnięcie w sprawie po złożeniu wniosku z dnia [...] lutego 2019 r. Mimo to organ pismami z dnia [...] marca 2019 r., [...] lipca 2019 r., [...] grudnia 2019 r. wyznaczał kolejne terminy załatwienia sprawy. Organ uzasadniał kolejne tak znaczne przedłużenie rozpoznania sprawy tym, że do organu wpływa znaczna liczba spraw do rozpatrzenia.

W ocenie pełnomocnika organ działa w sposób rażąco przewlekły. Trzykrotnie przedłużył termin rozpoznania sprawy od momentu złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Od dnia złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do dnia wniesienia niniejszej skargi minęło już przeszło 12 miesięcy. Natomiast od momentu złożenia wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. do dnia złożenia niniejszej skargi minęło już przeszło 31 miesięcy, co ukazuje jak długo toczy się postępowanie, w którym od [...] lutego 2018 r. jest zebrany kompletny materiał dowodowy. Pełnomocnik podkreślił,

że termin, który został wyznaczony na [...] kwietnia 2020 r. jest odległy, a przy tym nie ma żadnej pewności, że termin ten nie zostanie po raz ponowny przedłużony. Wskazał raz jeszcze, że nastąpiło zakończenie fazy gromadzenia materiału dowodowego.

W związku z tym wyznaczenie nowych terminów rozpoznania wniosku, nie znajduje żadnego uzasadnienia, albowiem organ nie musi dokonać już żadnych czynności. Organ nie ustosunkował się do ponaglenia. Takie działanie organu administracji, prowadzącego sprawę w sposób rażąco przewlekły, stanowi poważne naruszenie zasady działania organów administracji publicznej w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania. Pełnomocnik wskazał, że naruszenie przez organ konstytucyjnych praw skarżącego do niezwłocznego załatwienia sprawy jest tym bardziej rażące, że skarżący składając wniosek w trybie art. 8a ustawy dąży do obrony swych praw do świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego, które zostały radykalnie ograniczone. Niezwłoczne rozpatrzenie sprawy ma dla skarżącego szczególnie doniosłe znaczenie. Świadczenie ma bowiem stanowić zabezpieczenie na niemożność zarobkowania z uwagi na wiek. Jednocześnie skarżący jest w pełni przekonany, że art. 15c ustawy został w stosunku do niego zastosowany bezzasadnie i krzywdząco, zaś przedstawiony we wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. stan faktyczny w pełni przemawia za pozytywnym rozstrzygnięciem żądania i orzeczeniu o wyłączeniu w stosunku do skarżącego stosowania art. 15c ustawy. W takich warunkach każdy dzień zwłoki w rozpoznaniu sprawy pogłębia niepewność skarżącego, co do możliwości materialnego zabezpieczenia jego dalszej egzystencji.

Wskazał jednocześnie, że za koniecznością nałożenia grzywny we wskazanym w skardze wymiarze przemawiają trzy względy. Po pierwsze, tak poważne opóźnienie w rozpoznaniu sprawy nie znajduje żadnego uzasadnienia. Po drugie organ zachowuje się wobec skarżącego skrajnie nielojalnie, pozostawiając ponaglenie bez rozpoznania. Po trzecie, przewlekłość organu w tak kluczowej i wrażliwej dla stron materii (zaopatrzenie emerytalne) przemawia za nałożeniem kary w takiej wysokości, która odniosłaby skutek w postaci prewencji ogólnej, dyscyplinującej organ i zmuszającej go do prowadzenia wszystkich spraw w należytym tempie. Te same względy przemawiają, jak wskazał pełnomocnik, za zasądzeniem na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w tej samej wysokości, tj. trzykrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia (12 011,64 zł).

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2019 r. do organu wpłynął wniosek A. B. z dnia [...] stycznia 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] stycznia 2019 r. decyzji nr [...]. Minister, aby wydać decyzję w przedmiocie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288, ze zm.) musi dokonać wszechstronnej i wnikliwej analizy, gdyż każde postępowanie prowadzone w trybie art. 8a ww. ustawy dotyczy indywidualnej sprawy.

Organ wskazał, że wydłużenie terminu załatwienia przedmiotowej sprawy jest uzasadnione, a organ potrzebuje - realnego w okolicznościach sprawy - czasu do przeanalizowania stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz wydania i uzasadnienia rozstrzygnięcia w sprawie. Właściwy czas na wydanie i uzasadnienie rozstrzygnięcia w sprawie jest bardzo istotny ze względu na materię, którą obejmuje ustawa, a mianowicie dotyczącą wysokości zaopatrzenia emerytalnego/rentowego/rentowego rodzinnego funkcjonariuszy i ich rodzin.

Organ wskazał też, że do organu wpłynęła znaczna ilość spraw (na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę około 4 900 spraw) wniesionych na podstawie przywołanego wyżej art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r, o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a obiektywnie weryfikowalnymi czynnikami, które wpływają na terminy rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji.

Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło rażące naruszenie prawa, gdyż organ musi dokonać wszechstronnej analizy całego zebranego materiału dowodowego, aby merytorycznie rozstrzygnąć sprawę. pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. organ poinformował stronę, że rozpatrzenie wniosku, o którym mowa powyżej, nastąpi do dnia [...] kwietnia 2020 r. Stronie pismo zostało doręczone w dniu [...] stycznia 2020 r.

Ponadto w związku z prowadzonym postępowaniem pismem z dnia [...] lutego 2020 r. organ wystąpił do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o przesłanie szerszej dokumentacji dotyczącej przebiegu służby A. B. Stronie pismo zostało doręczone w dniu [...] lutego 2020 r.

Organ, na wezwanie Sądu, pismem z dnia [...] maja 2020 r. poinformował, że nie wydano decyzji administracyjnej. Także w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. organ wskazał, że postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zostało zakończone poprzez wydanie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy jest dopuszczalna, albowiem wnioskodawca przed jej wniesieniem wystąpił do organu z ponagleniem. Fakt złożenia ponaglenia nie był w sprawie sporny i nie wymagał przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego.

Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił

się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy

w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku –

nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu,

lub nie podjął stosownej czynności.

Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania obejmuje takie działanie organu, które nacechowane jest opieszałością i nieskutecznością. Ma ono miejsce

w sytuacji, gdy formalnie organowi nie można postawić zarzutu niepodejmowania czynności w sprawie, jednakże nieefektywne wykonywanie tych czynności prowadzi

w konsekwencji do braku możliwości realizacji przez stronę jej praw. Instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, tak jak skarga na bezczynność organu, ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zatem do ustalenia, czy istotnie organ administracji publicznej postępowanie w sprawie prowadzi przewlekle i bezpodstawnie nie kończy go wydaniem rozstrzygnięcia.

W doktrynie przyjmuje się, że o przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić, gdy organ administracji w jego toku podejmuje czynności zbędne lub też powstrzymuje się od podjęcia czynności niezbędnych do rozpoznania

i rozstrzygnięcia sprawy, co prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia (J.P.Tarno "Bezczynność organu a przewlekłe prowadzenie postępowania, Casus 2013 r., str. 11).

W sprawie niniejszej, nie ulega wątpliwości, że termin określony w przepisie art. 35 § 3 k.p.a. wyznaczony na rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został dotrzymany. Jest bezsporne, że postępowanie z wniosku strony z dnia [...] lutego 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zostało przez organ zakończone w tym czasie w wymaganej przez przepisy prawa formie.

W ocenie Sądu postępowanie to prowadzone było przez organ przewlekle,

a przewlekłość ta miała charakter rażącego naruszenia prawa. Zarzuty skargi w tym zakresie są zasadne. Organ nie rozpatrzył wniosku z dnia [...] lutego 2019 r. w terminie, nie wskazał przy tym na żadne okoliczności, które mogłyby zostać uznane za obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą rozpatrzenie tego wniosku w ustawowym terminie. Okoliczność wystosowania w dniu [...] lutego 2020 r., a zatem po wpływie do organu ponaglenia i skargi na bezczynność, dodatkowego pisma do IPN o przesłanie szerszej dokumentacji dotyczącej przebiegu służby strony, stanowi jedynie dodatkową czynność, która w żaden sposób nie usprawiedliwia dotychczasowego przewlekłego prowadzenia postępowania. Zresztą, organ – jeszcze zanim wystosował to dodatkowe wezwanie – już pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. zawiadomił stronę, że sprawy w poprzednio wyznaczonym terminie nie zakończy i wskazał, że nastąpi to do [...] kwietnia 2020 r. Działaniem swoim organ potwierdza tylko, że postępowanie prowadzi przewlekle. Skoro bowiem w ocenie organu konieczne stało się w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uzupełnienie materiału dowodowego, to odkładanie tego w czasie od dnia wpływu wniosku z [...] lutego 2019 r. na okres jednego roku (do [...] lutego 2020 r.) stanowi działanie niepotrzebnie przedłużające postępowanie. Zaznaczyć przy tym należy, że konieczność analizy sprawy jest normalną czynnością podejmowaną przed wydaniem rozstrzygnięcia, nie stanowi zatem zdarzenia mogącego wpłynąć na czas trwania postępowania. Także podniesiona w odpowiedzi na skargę okoliczność wpływu znacznej ilości spraw do organu nie stanowi usprawiedliwienia dla takiego działania organu, jak w niniejszej sprawie.

Sposób działania organu w tej sprawie narusza w sposób rażący zasadę pogłębiania zaufania strony do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Organ naruszył w sposób rażący także przepis art. 35 § 1 i § 3, jak również przepis art. 12 § 1 k.p.a. Obowiązek działania w sprawie wnikliwie i szybko (art. 12 k.p.a.) oznacza konieczność poszanowania praw strony do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki, czego w tej sprawie organ nie dopełnił. Z akt sprawy nie wynika, aby opieszałość w gromadzeniu materiału dowodowego i samym podjęciu rozstrzygnięcia była usprawiedliwiona.

Dokonując oceny Sąd wziął pod uwagę przepis art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0V1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późń. zm.), zgodnie z którym w okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg terminów procesowych i sądowych w innych postępowaniach administracyjnych - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Także uwzględnienie art. 15zzs ust. 10 pkt 1 tej ustawy nie zmienia stanowiska Sądu co do stwierdzonego w tej sprawie przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania. Przewlekłe prowadzenie postępowania istniało już przed wprowadzeniem stanu zagrożenia epidemicznego. Także po uchyleniu art. 15zzs powołanej ustawy przepisem art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875) organ do dnia rozpoznania niniejszej sprawy decyzji nie wydał.

W związku z tym, że organ nie rozpoznał sprawy z wniosku strony z dnia [...] lutego 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy konieczne stało się zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpoznania tego wniosku w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny

w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W sprawie tej Sąd uznał za zasadne wymierzenie organowi grzywny. Grzywna jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach, wskazujących, że bez tej dodatkowej sankcji (dolegliwości finansowej) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Grzywna jest środkiem mającym służyć przymuszeniu (zmobilizowaniu) organu do wydania aktu administracyjnego. Ustalając wysokość nałożonej grzywny Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności niniejszej sprawy.

W ocenie Sadu, grzywna w wysokości 500 zł (pięćset złotych) spełni swoją rolę dyscyplinująco-represyjną i przyczyni się do załatwienia przez organ wniosku A. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Grzywna w tej wysokości jest w ocenie Sądu - wbrew twierdzeniom skargi - wystarczająca, aby skłonić organ do właściwego procedowania i uwzględnienia zasady prowadzenia przez organ postępowania w sposób budzący zaufanie jednostki do władzy publicznej.

W sprawie tej Sąd nie uwzględnił wniosku o przyznanie od organu sumy pieniężnej. Powołany wyżej przepis nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej. Przyjąć należy, że kwota ta ma znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, że jej przyznanie ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła na skutek wadliwie działającej administracji publicznej. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie zwrotu "sąd (...) może" oznacza, ze rozstrzygnięcie w przedmiocie m.in. przyznania od organu sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Zaznaczyć przy tym należy, że ustawodawca nie powiązał stwierdzenia rażącego naruszenia prawa z obowiązkiem przyznania od organu sumy pieniężnej. Stąd też argumentacja skargi łącząca wniosek o przyznanie sumy pieniężnej z "rażącą przewlekłością" nie przemawia za uwzględnieniem tego żądania skargi. Także kwestia obniżonego świadczenia emerytalnego, które nie jest przedmiotem niniejszej sprawy, nie uzasadnia przyznania sumy pieniężnej. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie nie była kwestia prawidłowości stosowania przepisów prawa materialnego. Twierdzenia o bezzasadnym i krzywdzącym zastosowaniu w odniesieniu do strony art. 15c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) także nie stanowią podstawy do przyznania sumy pieniężnej w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z tych względów Sąd nie uwzględnił – w stanie faktycznym tej sprawy – żądania skargi w zakresie przyznania sumy pieniężnej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 powołanej ustawy. W punkcie 4 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy. O kosztach postępowania sądowego, jak w punkcie 5 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie adwokata reprezentującego skarżącego (480 zł).