Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 79/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.52 par.1 i 2, art.58 par.1 pkt 6, art.58 par.3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.37 par.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 października 2012 r. sprawy ze skargi M. C. – PHU Auto Naprawa Holowanie Złom w M. na bezczynność Starosty O. w sprawie zwrotu kosztów dozoru pojazdów usuniętych z drogi postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

M. C. – PHU Auto Naprawa Holowanie Złom w M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Starosty O. w przedmiocie ustalenia kosztów dozoru pojazdów usuniętych z drogi w oparciu o art. 50a ust. 2 i 4 oraz art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, żądając zobowiązania organu do ustalenia, że pojazdy stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej, a także przyznania nadzorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu usuniętego, w tym kosztów usunięcia z drogi w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jednocześnie skarżący wniósł o zobowiązanie odpowiedniego organu do bezzwłocznego usunięcia pojazdów z parkingu skarżącego i przeprowadzenia postępowania w sprawie pojazdów porzuconych, a usuniętych z drogi w oparciu o art. 50a ust. 2 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jako jednostka wyznaczona przez Starostę Powiatowego w O. oraz Wojewódzką Komendę Policji w O. do usuwania, przechowywania i dozorowania pojazdów, przystąpił do procedury przekazywania pojazdów usuniętych z drogi, w przypadkach o których mowa w art. 50a ust. 2 i 4 oraz art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Stosowne pismo w tej sprawie skierował do Komendy Policji w M., Starosty Powiatowego w O., Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. oraz Burmistrza M. wraz z kompletem dokumentów, w tym wykazem pojazdów, które nie zostały odebrane przez właścicieli w ciągu 6 miesięcy od dnia wydania w stosunku do nich odpowiedniej dyspozycji. Zaznaczył, iż sprawa dotyczy samochodów, które są przechowywane od 2000 roku, zaś ostatnia dyspozycja została wydana w dniu 5 maja 2010 r. Mimo licznych pism i ponagleń od stycznia 2009 r. żaden organ nie podjął jakichkolwiek czynności w tej sprawie. Nie przesłano żadnej informacji co do porzuconych samochodów, jak również nie przyznano wynagrodzenia za holowanie i dozorowanie tych pojazdów. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżący podniósł, iż jego roszczenia należy uznać za zasadne, bowiem w sytuacji, gdy właściciel nie odbierze pojazdu i nie uiści wskazanych należności, nie można pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie publiczne należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów. Podmiot, na którego parkingu pojazd został umieszczony w trybie określonym w art. 130a ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym nie jest zatem pozbawiony drogi sądowej w zakresie dochodzenia wynagrodzenia za przechowywanie takiego pojazdu. Skarżący zaznaczył, iż zgodnie z art. 130 a ust. 1 pkt 5 c i 6 cytowanej ustawy to rada powiatu ustala wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu. Opłaty te mają zastosowanie także wtedy, gdy właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie. Czynności wskazane w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym wiążą się bezpośrednio z zapewnieniem porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a w związku z tym, iż zadanie to ma charakter publicznoprawny, należy do zadań państwa i to jego organy decydują o podjęciu właściwych działań. Zatem Skarb

Państwa powinien ponosić finansowe następstwa tych działań.

W odpowiedzi na skargę Starosta O. wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ podniósł, iż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przysługujących mu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, tj. nie złożył w myśl art. 37 § 1 kpa zażalenia na bezczynność organu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. Tym samym, wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Jednocześnie organ poinformował, iż podjął stosowne czynności w celu zgromadzenia dokumentacji wymaganej do złożenia wniosków o orzeczenie przepadku pojazdów na rzecz Powiatu O., jednakże organy Policji nie posiadają kompletnej dokumentacji.

Zarządzeniem z dnia 6 września 2012 r. skarżący został wezwany do nadesłania w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma, pod rygorem odrzucenia skargi, informacji, czy przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Starosty O. w zwrocie kosztów dozoru pojazdów usuniętych z drogi składał zażalenie na niezałatwienie powyższej sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, a jeżeli zażalenie było składane, nadesłanie jego odpisu we wskazanym wyżej terminie.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący poinformował, iż składał jedynie pisma ponaglające do Starosty Powiatowego w O., w których zarzucał bezczynność organu i niezałatwienie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Jednocześnie zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej w dalszej części p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym w myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Starosty O. w przedmiocie ustalenia kosztów dozoru pojazdów usuniętych z drogi w oparciu o art. 50a ust. 2 i 4 oraz art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie jednak z treścią art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W związku z powyższym, skarżący zarządzeniem z dna 6 września 2012 r. został wezwany do nadesłania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, informacji, czy przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Starosty O. składał zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, a jeżeli zażalenie było składane, nadesłanie jego odpisu we wskazanym wyżej terminie.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący poinformował, iż składał jedynie pisma ponaglające do Starosty Powiatowego w O., w których zarzucał bezczynność organu i niezałatwienie sprawy.

W świetle powyższych okoliczności należy stwierdzić, iż skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, a tym samym, wniesiona przez niego skarga podlega odrzuceniu.

Jednocześnie należy wskazać, iż niniejsze rozstrzygnięcie Sądu nie pozbawia skarżącego możliwości obrony swoich praw, bowiem przysługuje mu uprawnienie do wniesienia skargi na bezczynność organu w rozpoznaniu jego wniosku, po uprzednim wyczerpaniu trybu, o którym mowa w art. art. 37 § 1 kpa. Skarżący uznając, iż dopełnił wszystkich przewidzianych prawem formalności, może złożyć do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie jego wniosku, podnosząc zarzut pozostawania organu pierwszej instancji w bezczynności, a następnie wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu w rozpoznaniu jego wniosku.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.