Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 117/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca - Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej [...] "K." S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 400/16 w sprawie ze skargi [...] "K." S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 400/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę [...] "K." S. A. z siedzibą w K. (nazywanej dalej Spółką) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 12 stycznia 2016 r. Jako podstawę prawną orzeczenia wskazano art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.").

W skardze kasacyjnej Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) dalej jako: "u.p.o.l." w zw. z art. 4 pkt 1, 1a i 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 16, poz. 94 ze zm.) oraz przepisów dyrektywy 91/440/EWG poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

- brak wykładni pojęcia "budowla kolejowa" i wyłączenie z tego pojęcia budynków nastawni i posterunków kolejowych;

- art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto Spółka podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez naruszenie art. 153 P.p.s.a. polegające na prostym przyjęciu, że przepis ten znajduje zastosowanie w sprawie.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, jak również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się wokół zakresu zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Zdaniem Spółki, budynki nastawni oraz posterunki kolejowe mieszczą się w granicy pojęcia "infrastruktury kolejowej", którym posłużono się we wspomnianym przepisie, ponieważ stanowią one nierozerwalny element składowy linii kolejowych. Bez tych obiektów linia kolejowa przestałaby pełnić swoją funkcję, a co za tym idzie przestałaby być linią kolejową. W swojej argumentacji Spółka odwołała się między innymi do ustawy o transporcie kolejowym, jak również art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym linie kolejowe należy uznać za budowle.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że tożsame zagadnienie prawne w kontekście analogicznego stanu faktycznego, w odniesieniu do Spółki, było przedmiotem oceny sądów administracyjnych w tym m. in. w sprawach o sygn. akt II FSK 2204/16, wyrok z 30 sierpnia 2018 r., oraz sygn. akt II FSK 1102/16, II FSK 1103/16, II FSK 1104/16, wyroki z 26 kwietnia 2018 r. (www.orzecznictwo.nsa.gov.pl).

W powołanych orzeczeniach, w odniesieniu do art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przyjęto, że przepis ten "nie zwalnia od podatku całej «infrastruktury kolejowej», lecz tylko tworzące ją budowle i zajęte pod nie grunty. Po wtóre, art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. nie odsyła do przepisów o transporcie kolejowym w zakresie rozumienia pojęcia «budowla», jako że sama ustawa podatkowa (w związku z regulacjami Prawa budowlanego) to pojęcie definiuje. Wskazany przepis odsyła natomiast do ustawy o transporcie kolejowym w zakresie rozumienia «infrastruktury kolejowej», ale tylko w kontekście określenia kategorii budowli, które podlegają zwolnieniu podatkowemu. Celem omawianego odesłania do «przepisów o transporcie kolejowym» jest ograniczenie zwolnienia podatkowego (na tej podstawie) tylko do budowli, które wchodzą w skład infrastruktury kolejowej. W konsekwencji, analizowanemu zwolnieniu podatkowemu nie podlegają: a) budynki, nawet jeśli stanowią element tej infrastruktury, b) budowle, które nie wchodzą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu regulacji ustawy o transporcie kolejowym."

Przedstawioną wyżej ocenę prawną Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w pełni aprobuje.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez naruszenie art. 153 P.p.s.a jest niezrozumiały w stanie faktycznym przyjętym przez Sąd I instancji. Także uzasadnienie tego zarzutu nie wyjaśnia na czym zarzucane uchybienie miałoby polegać w tej konkretnej sprawie.

Według art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a." ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Warunkiem koniecznym zastosowania tego przepisu jest sytuacja, w której w danej sprawie sąd administracyjny wydał wyrok, którym uchylił zaskarżony akt administracyjny i sformułował ocenę prawną co do dalszego postępowania.

W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie mamy jednak do czynienia z taką sytuacją. Powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1662/13 dotyczył podatku od nieruchomości za rok 2009 zaś w rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny jest decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2014. Należy podkreślić, że z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji stosował w niniejszej sprawie przepis art. 153 p.p.s.a., w szczególności zaś aby działał w warunkach związania wcześniejszym orzeczeniem Sądu.

Ponieważ strona skarżąca poza wskazaniem zarzutu naruszenia art. 87 ust. 1 Konstytucji RP nie wykazała na czym konkretnie zarzucane naruszenie polegało Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze regulację zawartą w art. 174 pkt 1 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznanie tego zarzutu uznał za niedopuszczalne.

Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się do zarzutu naruszenia Dyrektywy 91/440/EWG albowiem strona skarżąca nie wskazała, który konkretnie przepis Dyrektywy został naruszony, oraz w żaden sposób zarzutu nie uzasadniła.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.