Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 275/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20, art. 22, art. 24, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: par. 44 pkt 2, par. 47
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 26 ust. 1,  art. 26ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 124 poz 1361
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o księgach wieczystych i hipotece.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 275/06

U Z A S A D N I E N I E

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...].01.2006 r. /[...] /, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 20 ust. 1 i 2 i art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027/ po rozpatrzeniu odwołania S. G. od decyzji Starosty [...] z dnia [...].09.2004 r. /[...] / odmawiającej wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków wsi R. zmiany w odniesieniu do działki nr 1840/3, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie uzasadniono następująco: Wnioskiem z dnia 15.03.2001 r. S. G. wystąpiła do Starostwa Powiatowego [...] o sprostowanie błędu w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi R. odnośnie działki nr 1840/3, zarzucając, że część jej działek nr 1841 i 1842 została bezpodstawnie włączona do działki sąsiadów. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowo-wyjaśniającego organ I instancji decyzją z dnia [...].06.2001 r. /[...] / odmówił wprowadzenia w operacie ewidencyjnym żądanej zmiany. Wskutek odwołania S. G., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powyższą decyzję uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji /decyzję z dnia [...].09.2001 r. [...]/, a z kolei wniesiona na tę decyzję skarga przez S. K. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17.03.2004 r. sygn. Akt SA/Rz 2242/01. Starosta [...] po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowo-wyjaśniającego decyzją z dnia [...].09.2004 r. /[...] / ponownie odmówił dokonania żądanej zmiany w operacie ewidencyjnym wsi R. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania S. G. decyzją z dnia [...].11.2004 r. [...]/ uchylił powyższą decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 26.10.2005 r. sygn. Akt II SA/Rz 53/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpatrzeniu skargi S. K., uchylił powołaną wyżej decyzję z dnia [...].11.2004 r. /[...] /. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że sporny odcinek działki nr 1840/3 objęty jest dwoma księgami wieczystymi jako przedmiot własność różnych osób i w związku z tym w operacie ewidencyjnym nie może być dokonana zmiana granic tej działki, bowiem organ prowadzący ewidencję gruntów nie jest uprawniony do rozstrzygania sporów o własność. Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy stwierdził, że S. G. powołując się na wpis w księdze wieczystej nr [...] oraz postanowienie sądowe [...] zakwestionowała wykazany w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi R. stan odnośnie działki nr 1840/3. Zarzuciła bezpodstawne włączenie do działki sąsiadów nr 1840/3 części własnego gruntu i wnosiła o jego włączenie do jej działek nr 1841 i 1842. Organ odwoławczy wskazał, że z zebranych w sprawie dowodów wynika, iż K. D. była właścicielką parcel gruntowych nr 5648, 5649 i 5654/3 oraz parceli budowlanej nr 705. W 1962 r. zgodnie z planem sytuacyjnym sporządzonym w wyniku pomiaru na gruncie parcela nr 5648 podzieliła się na pGR 5648/1, 5648/2 i 5648/3, a parcela nr 5654/3 na pGR 5654/3, 5654/7 i 5654/8. Aktem notarialnym Rep. [...] K. D. darowała K. C. parcele gruntowe nr 5648/1, 5649 i 5654/3 oraz parcelę budowlaną nr 705, J. F. parcele gruntowe nr 5648/2 i 5654/7 i S. G. parcele gruntowe nr 5648/3 i 5654/8, ustanawiając jednocześnie służebność przejazdu i przechodu o szerokości 3 m na parcelach gruntowych nr 5654/3 i 5654/7 /wpisaną w księgach wieczystych/. Podczas założenia ewidencji gruntów wsi R. parcele gruntowe nr 5654/8 i 5648/3 utworzyły działkę ewidencyjną nr 1842, parcele gruntowe nr 5654/7 i 5648/2 – działkę ewidencyjną nr 1841, parcele gruntowe nr 5654/3, 5648/1 i 5649 oraz parcela budowlana w 705 – działkę ewidencyjną nr 1840. Aktem własności ziemi z dnia 28.10.1975 r. /[...] / S. G. została uwłaszczona działką nr 1842, natomiast aktem własności ziemi z dnia 28.10.1975 r. /[...] M. P. została uwłaszczona działką nr 1840. Następnie na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 30.06.1989 r. sygn. Akt [...] S. G. nabyła własność działki nr 1841. Podczas odnowienia w latach osiemdziesiątych operatu ewidencyjnego wsi R. mapa ewidencyjna w skali 1 : 2880 została zastąpiona mapą w skali 1 : 2000. Wówczas w miejsce działki nr 1840 wykazane zostały działki nr 1840/1, 1840/2 i 1840/3, w miejsce działki nr 1841 – działki nr 1841/1 i 1841/2, a w miejsce działki nr 1842 – działki nr 1842/1 i 1842/2. W obowiązującym operacie ewidencji gruntów i budynków wsi R. działka nr 1840/3 o powierzchni 0,05 ha, stanowiąca drogę dojazdową, wykazana jest na rzecz S. P. w ½ części oraz na rzecz M. i S. K. w ½ części i wpis ten jest zgodny z treścią księgi wieczystej nr [...]. Na rzecz S. G. w operacie ewidencyjnym wykazane są działki nr 1841/1, 1841/2, 1842/1 i 1842/2. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowo-wyjaśniające wykazało, że między S. G. a M. i S. K. istnieje spór o własność części działki nr 1840/3. Dla działki nr 1841 w Sądzie Rejonowym w Ł. założona jest księga wieczysta nr [...], w której prawo własności wpisane jest na rzecz J. i H. F., natomiast w księdze wieczystej nr [...] S. G. wpisana jest jako właścicielka parcel gruntowych nr 5648/3 i 5654/8. Zatem sporna część działki nr 1840/3 w granicach wykazanych na obowiązującej mapie w skali 1 : 2000 wykazana jest w dwóch księgach wieczystych jako przedmiot własności różnych osób. Stąd też z uwagi na istniejący między stronami spór o własność części działki nr 1840/3, brak jest podstaw do wprowadzenia w operacie ewidencyjnym żądanej zmiany.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję z dnia [...].01.2006 r. wniosła S. G. z zarzutem naruszenia art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przepisów Konstytucji RP dotyczących ochrony własności obywateli i kodeksu postępowania administracyjnego /rozdział 2/. Skarżąca podkreśliła, że wnioskiem z dnia 15.03.2001 r. wystąpiła do Starostwa Powiatowego [...] o sprostowanie błędu popełnionego podczas odnowienia ewidencji gruntów wsi R. dotyczącego działek nr 1841 i 1842 stanowiących jej własność, przez które przebiegała i nadal przebiega droga dojazdowa, a która to droga została połączona z drogą stanowiącą własność M. P. Oba odcinki tej drogi połączono w jedną całość wydzielając nową działkę nr 1840/3 o pow. 0,05 ha i wpisując na własność M. P. mimo, że nie posiadała ona żadnego dokumentu własności na drogę przebiegającą przez działki nr 1841 i 1842. W ten sposób naruszono przepisy Konstytucji RP dotyczące ochrony prawa własności obywateli. W sposób opisany wyżej powstał spór między stronami, jednakże fakt ten nie może przesądzać o tym, że sprawa dotyczy sporu odnośnie przebiegu granic działek i ich powierzchni, a rozstrzygnięcie tego sporu może nastąpić w postępowaniu przed sądem powszechnym. Nieprawdą jest stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji "zgodnie ze wskazaniem wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 26.10.2005 r. sygn. Akt II SA/Rz 78/2004", że sporna część działki nr 1840/3 poł. w R. wykazana jest w dwóch księgach wieczystych jako przedmiot własności różnych osób i nie można w związku z tym dokonać zmiany granic tej działki w operacie ewidencji gruntów. Z treści odpisu księgi wieczystej nr [...] wynika bowiem, że działka nr 1840 odpowiadała dawnym pgr nr 5648/1, 5649, 5654/3 i parceli budowlanej nr 705 oraz, że wpisu dotyczącego zmiany oznaczenia wymienionych parcel dokonano 29.08.1986 r., a więc przed odnowieniem ewidencji gruntów wsi R., natomiast kolejnego wpisu w tej księdze dokonano na wniosek z dnia 12.07.1999 r. wpisując zmianę oznaczenia działki nr 1840 na działki nr 1840/1, 1840/2 i 1840/3. Zdaniem skarżącej w szczególności organ I instancji przy załatwieniu sprawy nie przestrzegał przepisów K.p.a. dotyczących zasad postępowania administracyjnego m.in. obligujących organy administracji do wnikliwego prowadzenia postępowania i podejmowania wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nie zbadał tego, co podnosiła w swoim wniosku i dlatego uważa, że propozycja Starosty [...] zawarta w piśmie z dnia 12.04.2001 r. oraz wydanych przez niego decyzjach jest bezpodstawna.

Na tej podstawie skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...].09.2004 r. /[...] /.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Po myśli art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, który stanowi, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c, w pkt 2, jak również w przypadku przewidzianym w pkt 3 tegoż przepisu. W niniejszej sprawie – wbrew zarzutom skargi – brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 powyższej ustawy, skarga podlegała oddaleniu.

Materiał aktowy wykazuje, że sprawa objęta zakresem skargi była już przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie /wyrok z dnia 17.03.2004 r. SA/Rz 2242/01, z dnia 26.10.2005 r. II SA/Rz 53/05/. Z tej przyczyny obowiązkiem Sądu jest zbadanie, niezależnie od zarzutów skargi, czy organ administracji publicznej, ponownie rozpoznający sprawę /po wyroku WSA/ wypełnił powinność wynikającą z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ stanowiącym, że "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie (...) organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia". I tak wyrokiem z dnia 17.03.2004 r. została oddalona skarga S. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...].09.2001 r. /[...] /, wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania S. G. od decyzji Starosty [...] z dnia [...].06.2004 r. /[...] / odmawiającej wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi R. żądanej przez nią zmiany [polegającej na włączeniu do jej działek Nr 1841 i 1842 części działki Nr 1840/3]. Do wyroku tego nie zostało sporządzone uzasadnienie, co pozwala przyjąć, że Sąd przesądził wówczas o bezzasadności zarzutów skarżącego i jednocześnie nie stwierdził innego naruszenia przepisów prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Z kolei wskazanym wyżej wyrokiem z dnia 26.10.2005 r. Sąd uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...].11.2004r. /[...] /, wydaną w myśl art. 138 § 2 K.p.a. w wyniku rozpatrzenia odwołania S. G. od decyzji Starosty [...] z dnia [...].09.2004 r. /[...] / ponownie odmawiającej uwzględnienia jej wniosku dotyczącego wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi R. zmiany odnośnie działki nr 1840/3.

W omawianym wyroku z dnia 26.10.2004 r. II SA/Rz 53/05 Sąd stwierdził, że sytuacja, gdzie ten sam wycinek działki nr 1840/3 wykazany jest w dwóch księgach wieczystych /nr [...] i [...]/, jako przedmiot własności różnych osób /na rzecz S. P. oraz M. i S. K. i na rzecz S. G./ nie może zostać skorygowana w postępowaniu przed organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków. Organ ten nie jest powołany do rozstrzygania o własności spornego odcinka drogi /działki nr 1840/3/. Sąd też dodał, że rozstrzygając w sprawie był związany wyrokiem z dnia 17.03.2004 r. SA/Rz 2242/01, zaś kwestia stwierdzenia istnienia wpisu w innej księdze wieczystej odnośnie części tej samej nieruchomości ujawniła się dopiero w miesiącu wrześniu 2004 r. /po dołączeniu odpisów z w/w ksiąg wieczystych/, a zatem nie mogła być znana Sądowi w dniu wyrokowania w sprawie SA/Rz 2242/01.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w obecnym składzie stoi na stanowisku, wynikającym z lektury akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji z dnia [...].01.2006 r. /[...] /, iż organ II instancji – rozpatrując ponownie sprawę – wydał powyższą decyzję respektując stanowisko Sądu przedstawione w motywach wcześniej wskazanego wyroku WSA/II SA/Rz 53/05/. Nie można zatem przyjąć naruszenia w konkretnym przypadku dyspozycji z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi cyt. wyżej.

Przede wszystkim należy podnieść, że z przepisów art. 20, 22 i 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm./ wynika, iż ewidencja gruntów i budynków jest tylko zbiorem informacji oraz danych o gruntach i budynkach, które stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych /art. 21 ust. 1 ustawy/. Spełnia ona funkcje informacyjno-techniczne, rejestrując stany prawne ustalane w innym trybie i przez inne organy. Nie rozstrzyga ona sporów o prawo do gruntu ani też takich praw nie nadaje. Ewidencja ta winna być utrzymywana w stanie aktualności /art. 20 cyt. ustawy w zw. Z § 44 pkt 2 i § 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków – Dz.U. Nr 38, poz. 454/, co należy do zadań starosty /winien on dokonywać zmian zapewniających aktualność ewidencji/. Powstałe w wyniku wprowadzonych zmian do operatu ewidencji spory dotyczące m.innymi zmiany przebiegu granic, nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu z zakresu ewidencji gruntów /vide wyrok NSA z dnia 14.11.1996 r. II SA 1824/95/. Zmian w ewidencji gruntów – dotyczy to więc i zmiany przebiegu granicy – dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych /vide wyrok NSA z dnia 13.05.1999 r. II SA 566/99/. Ewentualne zaś kwestionowanie tych dokumentów może się odbywać w przepisanym trybie i nie należy do organów ewidencji gruntów /vide wyrok NSA z dnia 17.02.1993 r. II SA 1155/92 – ONSA 1994/2/61/.

W świetle tych wywodów, a więc co do charakteru ewidencji gruntów oraz warunków wprowadzania zmian do operatu ewidencji gruntów, a także aktualnego stanu dowodowego niniejszej sprawy, pogląd zaprezentowany w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...].09.2004 r. /[...] / zasługuje na akceptację Sądu. W szczególności nie można zgodzić się ze skarżącą, jakoby organy obu instancji błędnie ustaliły, iż sporna część działki nr 1840/3 /drogi/ została wykazana w dwóch księgach wieczystych jako przedmiot własności różnych osób.

Otóż udokumentowany materiał dowodowy w szczególności potwierdza, że w obowiązującym operacie ewidencji gruntów i budynków wsi R. działka nr 1840/3 o pow. 0,05 ha, stanowiąca drogę dojazdową, wykazana jest na rzecz S. P. oraz M. i S. K., po ½ części i wpis ten jest zgodny z treścią księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Ł. /k. 5 i 48 akt adm. I instancji/, przy czym prawo własności wymienieni wyżej uzyskali na mocy umowy darowizny rep. [...] /k. 9 akt adm. I instancji/. W wymienionym operacie ewidencji na rzecz skarżącej S. G. wykazane są działki nr 1842/1, 1842/2 oraz 1841/1 i 1841/2 /k. 4 w/w akt/.

Skarżąca aktem własności ziemi z dnia 28.10.1975 r. nr [...] Naczelnika Gminy [...] została uwłaszczona działką nr 1842 o pow. 0,35 ha, zaś własność działki nr 1841 o poz. 0,32 ha nabyła na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 30.06.1989 r. [...] /k. 19 i 8 w/w akt/. Natomiast działką nr 1840 o pow. 1,66 ha ostała uwłaszczona M. P. – aktem własności ziemi z dnia 28.10.1975 r. – nr [...] /k. 50 w/w akt/. Podczas odnowienia operatu ewidencji gruntów wsi R. /1987 r./ dotychczasowa mapa ewidencyjna w skali 1 : 2880 została zastąpiona mapą w skali 1 : 2000 i wówczas w tym operacie w miejsce działki nr 1840 zostały wykazane działki nr 1840/1, 1840/2 i 1840/3, a w miejsce działki nr 1841 – działki nr 1841/1 i 1841/2 oraz w miejsce działki nr 1842 – działki 1842/1 i 1842/2.

Należy też podnieść, że w powołanym wcześniej wyroku z dnia 26.10.2005 r. II SA/Rz 53/05 – a związanie nim Sądu w obecnym składzie wynika z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Sąd ustalił na podstawie kopii mapy ewidencyjnej w skali 1 : 2000 /k. 3 akt adm. I instancji/, że działka nr 1840/3 biegnie od drogi oznaczonej jako działka nr 1736/2 do działki nr 1838 i na całej swej długości jest ona wyodrębniona jako jedna działka. Mając przy tym na uwadze treść art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece /Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm./ przyjął, że aktualny wpis w ewidencji gruntów wsi R. wskazuje, iż księga wieczysta nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w Ł. obejmuje swoim wpisem działkę nr 1840/3 w granicach wynikających z ewidencji gruntów, a więc również na spornym odcinku.

Jak wcześniej wskazano, w wymienionej wyżej księdze wieczystej działka nr 1840/3 wpisana jest na rzecz S. P. w ½ części oraz M. i S. K. w ½ części.

W powyższym wyroku stwierdzono również, że w księdze wieczystej nr [...] również prowadzonej w Sądzie Rejonowym w Ł. widnieje wpis pgr 5654/8 i 5648/3 na rzecz skarżącej S. G., a które to parcele utworzyły później działkę nr 1842 /podczas założenia ewidencji gruntów wsi R./ i przyjmując oznaczenie nieruchomości z tej księgi wieczystej uznano, że obejmuje ona swoim wpisem sporny odcinek działki nr 1840/3.

Odpisy ze wskazanych wyżej ksiąg wieczystych, tj. nr [...], [...] znajdują się w aktach sprawy /k. 48 i 45 akt organu I instancji/, potwierdzając trafność powyższych ustaleń Sądu. Tym samym nie może zostać uwzględniony zarzut skargi, że organy administracji obu instancji błędnie ustaliły, iż sporna część działki nr 1840/3 została wykazana w dwóch księgach wieczystych jako przedmiot własność różnych osób.

W tym stanie rzeczy nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu, że istnieje spór o własność części działki nr 1840/3 między skarżącą a osobami wykazanymi jako jej właściciele – w księdze wieczystej nr [...] i aktualnym operacie ewidencji gruntów i budynków wsi R. Tym samym trafny jest pogląd organów, że dla tego rodzaju spraw droga przed organami właściwymi w sprawach ewidencji gruntów jest niedopuszczalna.

Nie można bowiem dokonywać żadnych zmian własnościowych, a należą do nich bez wątpienia zmiany granic i powierzchni działek – do takiej zmiany sprowadzało się w rzeczywistości żądanie zawarte we wniosku skarżącej - poprzez samoistne zmiany w ewidencji gruntów.

Sąd nie podziela zarzutu skargi, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów Konstytucji RP dotyczących ochrony własności obywateli. Zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w żaden sposób nie rozstrzyga o stanach własnościowych, akcentuje natomiast, iż kwestie własnościowe rozstrzygają sądy.

Błędnie także zarzucono w skardze naruszenie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 37 rozporządzenia MRRiB z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Wskazany przepis powyższej ustawy ustanawia dla ministra właściwego do spraw architektury i budownictwa upoważnienie do wydania rozporządzenia określającego sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków – nie może być więc mowy o jego naruszeniu przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Z kolei zarzut naruszenia § 37 w/w rozporządzenia, wydanego właśnie na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie został w skardze sprecyzowany ani tym bardziej uzasadniony, co nie pozwala na ocenę jego zasadności.

Nie jest też trafny zarzut skargi, jakoby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem "przepisów kodeksu postępowania administracyjnego /rozdz. 2/. Na jego uzasadnienie podano jedynie, że z zasad prowadzenia postępowania administracyjnego wynika, iż organy administracji publicznej winny prowadzić postępowanie wnikliwie i podejmować wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności w sprawie, w tym również wyjaśnienia stanu stanu faktycznego. Pozwala to więc przyjąć, że czyniony jest organom zarzut naruszenia art. 7 K.p.a., który ustanawia zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej. Badanie akt administracyjnych nie potwierdza zasadności tego zarzutu.

Mając to wszystko na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że na zasadzie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak w sentencji.