Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 22/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 157, art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. S. i R. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2015r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania [...] – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015r., [...]umarzającą - na wniosek [...] - postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013r., nr [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie Miastu [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego komunalnego –wielorodzinnego na działce nr ew. [...], obr. [...] oraz zjazdu z ulicy [...] na działkach nr ew. [...]obr. [...], przy ul. [...]w [...].

Organ odwoławczy przytaczając orzecznictwo, wyjaśnił pojęcie strony i interesu prawnego powołując się na art. 28 kpa i art. 28 ust. 2 Prawo budowlane oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

Dalej wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż [...]jest współwłaścicielem działek nr ew. [...] oraz [...] (KW nr [...]). Pozostali wnioskodawcy są właścicielami: [...] - działki nr ew. [...],[...]- działki nr ew. [...],[...]- działki nr ew. [...], [...]- działki nr ew. [...].

W oparciu o projekt zagospodarowania terenu i kopię mapy ewidencyjnej organ ustalił, że żadna z ww. nieruchomości nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną, ponieważ oddzielają je działki ew. [...] oraz [...]o szerokości nie mniejszej niż 11 m, stanowiące ul. [...].

Zaznaczył, że inwestycja dotyczy budynku mieszkalnego komunalnego – wielorodzinnego o wysokości (do kalenicy) 15,75 m, zaprojektowanego w odległości 20 - 25,5 m od granicy działki nr [...]z 26 miejscami postojowym wzdłuż granicy z działką nr [...], w odległości nie mniejszej niż 3 m. Usytuowanie inwestycji względem ww. nieruchomości oraz jej wysokość wykluczają zatem ograniczenia w ich swobodnym zagospodarowaniu wynikające w szczególności z § 12 ust. 1, 13, 19 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2, 57. 60. 271 i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Organ zaznaczył, że przewidziano odprowadzanie wód opadowych przyłączami do kolektora deszczowego biegnącego przez działkę inwestycyjną (pzt – k. 71), co wyklucza interes prawny z § 126 warunków technicznych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ewentualne obarczenie decyzji wadą rażącego naruszenia prawa z uwagi na warunki zabudowy podczas gdy winien zostać opracowany miejscowy plan nie wskazuje na interes prawny.

Ustosunkowując się do stanowiska, że na terenie inwestycji przewidziana jest zieleń urządzona do rekreacji i wypoczynku mieszkańców osiedla organ wskazał, że ww. przeznaczenie terenu wynika z uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2006r., Nr [...]w sprawie przystąpienia do sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...]przy ul. [...], która nie stanowi źródła interesu prawnego. Podobnie źródłem interesu prawnego nie mogą być uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2013r., Nr [...], w sprawie stanowienia kierunków działania Prezydenta Miasta w zakresie ustalenia sposobu zagospodarowania terenów przy ul. [...] , jak również uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000r., Nr [...]o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, która w myśl art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2012r., poz. 647 ), która nie jest aktem prawa miejscowego.

Organ zaznaczył, że powyższe stanowisko podzielił WSA w Warszawie w wyroku z dnia 26 lutego 2015r., sygn. akt VII SA/Wa 1439/14 oddalającym skargę na postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2013r.

GINB nie podzielił również argumentacji, że źródło interesu prawnego stanowi art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588), albowiem zagadnienia związane z ustaleniem warunków zabudowy pozostają bez wpływu na ocenę przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Podobnie zarzut naruszenia art. 3 pkt 20 - Prawa budowlanego w zw. z art. 71-75 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013r., poz. 1232) organ uznał za chybiony. Wyjaśnił przy tym, że źródłem interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę nie może być art. 71, art. 72, art. 73, art. 73a ww. ustawy.

Dodał, że inwestycja nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.).

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 74 ustawy - Prawo ochrony środowiska, organ wyjaśnił, że nie wynikają z powyższego jakiekolwiek prawa, bądź obowiązki mogące stanowić podstawę wywodzenia interesu prawnego.

W ocenie organu źródłem interesu prawnego nie może być również ustawa z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013r., poz. 627 ze zm.), z uwagi na brak oddziaływania inwestycji na którąkolwiek z form ochrony przyrody, tym bardziej, że wnioskodawca nie wskazał w jaki sposób inwestycja ogranicza zagospodarowanie, w tym zabudowę, działek nr ew. [...] oraz [...].

Ograniczenia w swobodnym zagospodarowaniu, w tym zabudowie działek nr ew. [...] i [...] nie wynikają także z ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015r., poz. 460 ze zm.). Nie ma zastosowania § 123 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.).

Podobnie przepisów prawa materialnego mogących wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu działek nie zawiera rozporządzenie z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010r., nr 109, poz. 719) tym bardziej, że projekt spełnia wymagania ochrony przeciwpożarowej.

Odnosząc się następnie do argumentacji odwołania wskazującej jako źródło interesu prawnego wzmożony ruch i utrudnienia swobodnego dojazdu wyjaśnił, że powyższe świadczy o interesie faktycznym.

Organ nie znalazł przepisów prawa materialnego pozwalających na stwierdzenie, że odwołujący się posiada przymiot strony w tej sprawie. Z akt nie wynika też, aby dla inwestycji utworzono obszar ograniczonego użytkowania.

Jako niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 4 w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ponieważ inwestycja nie wpływa negatywnie na możliwość swobodnego zagospodarowania, w tym zabudowy, działek nr ew. [...].

Skargę na ww. decyzję złożyli [...] i wnosząc o uchylenie obu decyzji zarzucili:

1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj:

- art. 3 ust. 20 Prawo budowlane w zw. z art. 73 Prawo ochrony środowiska oraz art. 157 i 164 cyt. warunków technicznych i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegającą na przyjęciu, że obszar oddziaływania obiektu został ustalony poprawnie i w sposób zgodny z przepisami cyt. rozporządzenia, podczas gdy przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych , a więc także np. przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013r. , poz. 627 ze zm.), ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r., poz. 260 ze zm.), czy też rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010r., nr 109, poz. 719 ), a nawet ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska czy ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. - Prawo geologiczne i górnicze, albowiem obszar oddziaływania obiektu dotyczy zarówno terenu niezagospodarowanego jak i już zagospodarowanego, a ograniczenia zabudowy terenu mogą dotyczyć również zmiany sposobu zagospodarowania terenu, w szczególności jeśli teren przedmiotowej inwestycji i nieruchomości skarżącego znajduje się w obszarze górniczym-kopalnia gazu ziemnego "[...]".

Zdaniem skarżących organy błędnie stwierdziły, że ich nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w sytuacji w której zarówno inwestycja jak i nieruchomość skarżącego leżą w obszarze oddziaływania Kopalni Gazu Ziemnego "[...]", a udzielenie pozwolenia na budowę w bezpośredniej jej bliskości stanowi naruszenie przepisów wskazanych ustaw i rozporządzeń.

Skarżący podnieśli, iż organ przy ustalaniu wpływu nieruchomości zabudowanej na nieruchomość sąsiednią, bezpodstawnie nie wziął pod uwagę wszystkich ww. aktów prawnych i przepisów, w szczególności pominął uwagi dotyczące zachowania warunków przyrodniczych terenów zielonych oraz prawidłowych warunków życia mieszkańców znajdujących się w ich otoczeniu oraz zakaz lokalizacji w obszarze czynnej kopalni gazu ziemnego "[...]" budynków mieszkalnych- takich jak ten na który zostało udzielone pozwolenie na budowę.

Skarżący wskazali także naruszenie art. 4 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. –Prawo budowlane w zw. z art. 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. –Prawo ochrony środowiska oraz art. art. 157 i 164 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że tylko aktualny stan nieruchomości sąsiednich (działek nr [...]) w stosunku do nieruchomości inwestycyjnej jest wystarczający do stwierdzenia, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza przepisów prawa budowlanego, podczas gdy, oddziaływanie inwestycji, może ograniczyć prawo do zgodnego z przepisami zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej. W ocenie skarżących jeżeli ich nieruchomość leży w tym samym obszarze górniczym co nieruchomość inwestycyjna to już z tego powodu posiadają interes prawny.

Zaznaczyli, że organy bezpodstawnie wskazują, iż strona nie wykazała w świetle istniejących przepisów interesu prawnego.

Skarżący zarzucili również naruszenie art. 7 w zw. z art. 77, 78 § 1 79 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie (art. 78 i art. 79 § 1 kpa) bądź niezastosowanie (art. 7 i 77 kpa). Pomiaru odległości pomiędzy inwestycją, a działkami nr [...]dokonano bowiem poprzez "przymiar liniowy z uwzględnieniem skali rysunku" i odległości te są poprawne, czego skarżący nie kwestionowali, podczas gdy pomiar ww. odległości i ustalenie na jego podstawie obszaru oddziaływania powinno być dokonane poprzez przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości.

Zdaniem skarżących brak jest dokładnego określenia wpływu planowanej inwestycji na ich nieruchomość i to nie tylko odnośnie przepisów o usytuowaniu budynków, ale i możliwego wpływu realizowanej inwestycji wynikające z innych przepisów np. ustawy Prawo ochrony środowiska, przepisów dotyczących usytuowania budynków i budowli od danego urządzenia przesyłowego w tym wypadku posadowienie przedmiotowej inwestycji w obszarze terenu górniczego.

Według skarżących należało uwzględnić nie tylko aktualny stan zagospodarowania nieruchomości i ten sposób jej zagospodarowania, ale również planowany sposób korzystania i ograniczenia z nim związane.

Ponadto zarzucili naruszenie art. 138 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zachodzą przesłanki do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy błędnie przyjął, że nieruchomości skarżących nie leżą w obszarze o którym mowa w art. 3 pkt 20 cyt. ustawy.

Dalej ponownie podnieśli, że organ nie rozważył norm materialnoprawnych z których wynika przymiot strony w tym postępowaniu, ani orzecznictwa stwierdzającego, że jeżeli nieruchomość oddzielona jest od inwestycji jedynie drogą to należy uznać, że w istocie graniczy z inwestycją.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.). sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta żadną z wad uzasadniających jej uchylenie.

Stanowisko organów co do braku interesu prawnego skarżących i w konsekwencji umorzenie postępowania jest prawidłowe.

Przystępując do wyjaśnienia wątpliwości prawnych, przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Postępowanie to składa się – co do zasady – z dwóch etapów. W pierwszym etapie badane są wyłącznie kwestie formalne, warunkujące dopuszczalność wszczęcia i prowadzenia z takiego wniosku postępowania. Dopiero gdy badanie wstępne zakończone będzie wynikiem pozytywnym, organ - już po wszczęciu postępowania, prowadzi merytoryczne postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego. Niemniej w przypadku konieczności przeprowadzenia szerszych czynności w powyższym zakresie organ winien wszcząć postępowanie, a w przypadku ustalenia, że brak jest podstaw do jego prowadzenia postępowania, postępowanie to umorzyć.

Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Należy mieć bowiem na uwadze, że stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. Nadto, dostrzec trzeba, iż za punkt wyjścia przy ustalaniu kręgu stron postępowania nieważnościowego należy przyjąć przedmiot rozstrzygnięcia pierwotnego.

Skoro kwestionowana decyzja dotyczy pozwolenia na budowę, to dla ustalenia przymiotu strony wnioskodawców decydujące znaczenie ma - jak słusznie wyjaśnił organ odwoławczy - art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowiący unormowanie szczególne w stosunku do art. 28 kpa. Wskazana regulacja zawęża krąg osób, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę nie zmieniają swojego zasadniczego przedmiotu. Nadal dotyczą pozwolenia na budowę, tyle że prowadzone są w trybie nadzwyczajnym. Tym samym, zarówno w sprawie pozwolenia na budowę w trybie zwykłym, jak i w trybie nadzwyczajnym, krąg stron postępowania ustalany jest identycznie, tj. w oparciu o ww. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Taki pogląd dominuje w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1540/08).

Przypomnieć zatem trzeba, że zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę uznaje się jedynie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 20 ww. ustawy, przez obszar oddziaływania obiektu (planowanej inwestycji) należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Dla określenia obszaru oddziaływania inwestycji niezbędne jest więc uwzględnienie nakazów i zakazów wynikających z przepisów odrębnych oraz indywidualnych cech samej inwestycji, jej przeznaczenia oraz sposobu zagospodarowania terenu. W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" materializuje się, gdy na podstawie indywidualnych parametrów danego obiektu budowlanego, konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010r., sygn. II OSK 666/09).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż organy dokonały pełnej oceny w zakresie ustalenia czy nieruchomości będące własnością m.in. skarżacych znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013r. nr [...].

Wskazać należy, że wniosek o wszczęcie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji złożył m.in. [...], który nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013r.

Z akt administracyjnych wynika, że [...]jest współwłaścicielem działek nr ew. [...], które nie graniczą bezpośrednio z działką inwestycją bowiem oddzielone są działkami nr ew. [...] oraz [...]stanowiącą ulicę [...]. Inwestycja dotyczy zaś budowy budynku mieszkalnego komunalnego wielorodzinnego na działce nr ew. [...]o wysokości 15,75 m zaprojektowanego w odległości 20 - 25,50 m od granicy działki nr ew. [...]z 26 miejscami postojowymi usytuowanymi wzdłuż granicy z działką nr ew. [...] w odległości nie mniejszej niż 3 m.

Zgodzić się należy zatem ze stanowiskiem że takie usytuowanie budynku tak co do odległości od działek wnioskodawców jak i wysokości obiektu budowlanego nie ogranicza skarżących w swobodnym zagospodarowaniu działek stanowiących ich własność. Wskazane położenie obiektu nie narusza bowiem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w szczególności § 12 ust. 1, 13, 19 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 , 57, 60, 271.

Przymiot strony wnioskodawców nie mógł być również wywiedziony z § 126 cyt. rozporządzenia skoro odprowadzanie wód opadowych przewidziano przyłączami do kolektora deszczowego biegnącego przez działkę inwestycyjną.

Z przedstawionych przez organy ustaleń wynika, że stwierdzenie braku legitymacji materialnoprawnej wnioskodawców nie wymagało złożonego procesu wykładni, jak i dokonywania innych szczegółowych ustaleń, jak tego domagali się skarżący. Organy zasadnie wskazały na oczywiste i jednoznaczne okoliczności wynikające z akt sprawy, w związku z tym zarzuty skargi należy uznać za bezpodstawne.

Z art. 71-75 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013r., poz. 1232) nie wynikają dla skarżących takie nakazy lub zakazy, które wprowadzałyby jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Wymienione przepisy dotyczą bowiem wyłącznie zasad sporządzania koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, zawartości studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego zagospodarowania gmin, określają elementy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Źródłem interesu prawnego skarżących w niniejszej sprawie nie mogły być również kwestie związane z ustaleniem warunków zabudowy. Pozostają one bowiem bez wpływu na ocenę przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Podobnie, ograniczeń w swobodnym zagospodarowaniu, w tym zabudowie, działek nr ew. [...], nie można wywieść z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015r., poz. 460 ze zm.).

Zaznaczyć trzeba, że czym innym jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane przepisy prawa materialnego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Co do zasady każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla właścicieli nieruchomości sąsiednich. Nie jest to jednak równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, a w konsekwencji również kwestionowania takiej decyzji w postępowaniu nieważnościowym. Nie można bowiem uciążliwości związanych ze wzmożonym ruchem na drodze lub w postaci zwiększonego hałasu utożsamiać z oceną obszaru odziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Jest to bowiem odziaływanie o charakterze faktycznym a nie prawnym.

Organ odwoławczy prawidłowo ponadto wskazał, że zamierzenie inwestycyjne, którego dotyczy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] nie zostało wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.).

Wbrew stanowisku skarżących przytoczone uchwały: Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2006r., Nr [...]w sprawie przystąpienia do sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...]przy ul. [...] w [...], Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2013r., Nr [...], w sprawie stanowienia kierunków działania Prezydenta Miasta w zakresie ustalenia sposobu zagospodarowania terenów przy ul. [...] , oraz Rady Miasta [...] z dnia [...]lipca 2000r., Nr [...]o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, która w myśl art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2012r., poz. 647 ), wskazują jedynie na rozpoczęcie procedury związanej z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jako takie nie stanowią jeszcze prawa miejscowego, jak słusznie wyjaśnił organ odwoławczy.

Sąd nie dopatrzył się również zarzucanego w skardze naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 i 79 kpa. Wnikliwie i wyczerpująco rozpatrzono bowiem cały materiał dowodowy, w stopniu wystarczającym do stwierdzenia braku interesu prawnego skarżących.

W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Odnosząc się natomiast do nieprzeprowadzenia czynności w terenie Sąd wyjaśnia, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu jedynie dokonanie oceny ważności decyzji, której organ dokonuje na podstawie stanu dowodowego i przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania. Organy administracji nie przeprowadzają w takim przypadku odrębnych dowodów, lecz co do zasady, opierają się na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym (por. wyrok WSA z dnia 1 grudnia 2006r. VII SA/Wa 1880/06, LEX nr 301837). W takim też zakresie, na podstawie dokumentacji zgromadzonej w postepowaniu zwyczajnym, organy dokonują badania obszaru oddziaływania obiektu w myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego..

Skoro zatem skarżący nie posiadali przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013r. nr [...], to zasadnym było umorzenie wszczętego na ich wniosek postępowania w omawianej sprawie z przyczyn podmiotowych. Zgodnie bowiem z art. 105 §1 kpa, jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.