Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 364/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 713
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
article: art. 9 ust. 4, art. 17, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska (spr.),, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant sekretarz sądowy Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2022 r. sprawy ze skargi M. S., C. M. i L. G. na uchwałę Rady Gminy Brenna z dnia 28 grudnia 2020 r. nr XX/200/20 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 lutego 2022 r. M. S., L. G., C. M. (dalej: "Skarżący"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na uchwałę Nr XX/200/20 Rady Gminy Brenna z dnia 28 grudnia 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna dla obszaru w rejonie góry Kotarz w Brennej – Etap II. Skarga została oparta o cztery zasadnicze zarzuty:

1. naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 z późn. zm., dalej jako: ,,u.p.z.p.") oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. - poprzez naruszenie zasady proporcjonalności w wykonywaniu władztwa planistycznego i przekroczenie przysługującego gminie Brenna władztwa planistycznego, przejawiające się w istotnym naruszeniu zasad ogólnych planowania i zagospodarowania przestrzennego, w szczególności braku uwzględnienia prawa własności Skarżących i wynikających z niego uprawnień do korzystania z nieruchomości - w konsekwencji umożliwienia lokalizowania m.in. infrastruktury narciarskiej, narciarskich tras zjazdowych, wyciągów narciarskich czy kolei linowych na terenie: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN); zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i rekreacji indywidulanej (ML) i zabudowy mieszkaniowo-usługowej (MU),

2. naruszenie art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 17 pkt 4, 12 i 13 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wadliwe rozpatrzenie uwag do projektu planu przez wójta oraz radę gminy, polegające na nierozpoznaniu uwag Skarżącej M. S., a także całkowicie wadliwe uzasadnienie nieuwzględnienia uwag i wniosków pozostałych Skarżących, a więc dokonanie ustaleń przeznaczenia terenu, sposobu jego zagospodarowania i korzystania z niego z pominięciem zgłaszanych w trakcie procedowania wniosków i uwag Skarżących i pozostałych mieszkańców, a także przedłożenia interesu Inwestora nad interesy prywatne Skarżących i pozostałych mieszkańców,

3. naruszenie art. 9 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 2, 3, 3a i 7 u.p.z.p. i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszającego ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Brenna w związku z brakiem uchwalenia zakazów dotyczących grodzenia, wyznaczenia pasów zieleni wolnych od zabudowy, przewidzenia rozwiązań zapobiegających lub ograniczających możliwość negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 Beskid Śląski PLH240005 pomimo tego, iż Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Brenna (uchwalone uchwałą Nr XXl/237/17 z dnia 13 lipca 2017 r.) warunkuje możliwość realizacji inwestycji wprowadzeniem rozwiązań zapobiegających lub ograniczających możliwe negatywne oddziaływania na integralność i powiązania obszaru Natura 2000 Beskid Śląski PLH240005 i wprowadza obowiązek zachowania drożności korytarza ekologicznego poprzez wprowadzenie pasów zieleni, terenów wolnych od zabudowy oraz ustalenie zakazu grodzenia na terenach wyznaczonych jako niezbędne do zachowania korytarza, jak również naruszenie w zakresie ustaleń wartości wskaźników zagospodarowania i użytkowania terenów (niedopuszczalne zróżnicowanie maksymalnej wysokości obiektów, minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej oraz maksymalnej wysokości zabudowy w MPZP względem wskaźników przyjętych w Studium), a tym samym naruszenie wymagań ładu przestrzennego i ustalenie zagospodarowania terenu w sposób bezsprzecznie naruszający istniejący ład;

4. naruszenie § 3 ust. 2 tiret 1, § 3 ust. 2 tiret 4 oraz § 3 ust. 3 tiret 1 Rozporządzenia Nr 10/98 Wojewody Bielskiego z dnia 16 kwietnia 1998 r. w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego (Dz. Urz. Województwa Bielskiego z dnia 26 czerwca 1998 r., Nr 9, poz. 111, dalej: "rozporządzenie") poprzez uchwalenie MPZP niezgodnego z Rozporządzeniem, będącym powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego, w zakresie umożliwienia trwałej zmiany stosunków wodnych, podczas gdy na terenie Parku i jego otuliny obowiązuje stosowanie ogólnych zasad i kierunków działania: Ochrona środowiska i krajobrazu przed zakłóceniami stosunków wodnych; dopuszczenie lokalizacji słupów kolei linowych o maksymalnej wysokości do 25 m, które to ustalenie narusza ustanowiony obowiązek ochrony środowiska i krajobrazu przed zakłóceniami harmonii w krajobrazie; umożliwiając lokowanie uciążliwych przyrodniczo i środowiskowo inwestycji narciarskich uchwalony MPZP narusza podstawowy nakaz Rozporządzenia dotyczący czynnej ochrony środowiska poprzez likwidację lub ograniczenie na terenie Parku działalności gospodarczej szkodliwej dla środowiska (§ 3 ust. 3 tiret 1 Rozporządzenia) na terenach oznaczonych symbolami MN, ML, MU, USR, UT i UC, naruszając jednocześnie interes Skarżących.

Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżących kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Skarżący w pierwszej kolejności uzasadnili swój interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej Uchwały, wywiedziony z prawa własności działek położonych w obrębie MPZP, tj. działek o numerach ewidencyjnych:

1. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 będących przedmiotem współwłasności majątkowej małżeńskiej Skarżącej M. S.,

2. 9, 10, 11, 12 należących do Skarżącego C. M.,

3. 13 będącej współwłasnością Skarżących C. M. i L. G.,

4. 14 należącej do Skarżącego L. G..

W tym zakresie podali, iż postanowienia zaskarżonego planu dotyczące terenów oznaczonych symbolami 1MN i 3ML naruszają interes prawny Skarżących, ponieważ w obszarze tym znajdują się nieruchomości stanowiące ich własność, a ustalenia MPZP ograniczają możliwość zagospodarowania tych nieruchomości w sposób oczekiwany przez Skarżących, to jest jako terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (str. 6-7 uzasadnienia skargi). Argumentację w zakresie naruszenia interesu prawnego Skarżących zawarto również w dalszej części uzasadnienia (pkt IV, str. 14 i nast. uzasadnienia skargi).

Następnie przedstawiono argumentację sformułowanych zarzutów skargi.

Uzasadniając zarzut nr 2 skargi zrelacjonowano treść poszczególnych wniosków oraz uwag wniesionych w toku procedury planistycznej przez każdego ze Skarżących.

Na skutek obwieszczenia Wójta Gminy Brenna z dnia 27 października 2017 r. wnioski do projektu planu złożyli: L. G. pismem z dnia 15 listopada 2017 r., C. M. pismem z dnia 16 listopada 2017 r. oraz M. S. pismem z dnia 15 listopada 2017 r., natomiast po obwieszczeniu Wójta Gminy Brenna z dnia 21 grudnia 2017 r. – Skarżący ponowili wnioski składając pisma w dniu 22 stycznia 2018 r.

W konsekwencji obwieszczenia Wójta Gminy Brenna z dnia 12 marca 2019 r. dotyczącego wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu Skarżący wnieśli uwagi: M. S. w dniu 23 kwietnia 2019 r., C. M. w dniu 25 kwietnia 2019 r. i L. G. w dniu 25 kwietnia 2019 r., wyrażając sprzeciw wobec postanowień planu, które dopuszczają realizację inwestycji narciarskich. Skarżący podkreślili m.in., że niemal na całym obszarze obowiązywania planu (MU, UT, USR, KS, W) dopuszczono lokalizowanie wysokich słupów kolei linowych (do 25 m) niezależnie od ograniczeń wysokości zabudowy w strefach MU i UT (w niektórych przypadkach nawet o połowę niższych), kosztem ładu przestrzennego gminy. Skarżący sprzeciwili się dopuszczeniu - na obszarze własnych nieruchomości oraz w ich sąsiedztwie, realizacji uciążliwej, prywatnej inwestycji biznesowej jaką jest KCAW, a także lokowaniu dojazdów niewydzielonych zapewniających obsługę terenów inwestycji CAW na całym obszarze objętym planem. W tym miejscu treść złożonych uwag do planu również została szczegółowo przywołana w uzasadnieniu skargi.

Uwagi wniesiono również w związku z obwieszczeniem Wójta Gminy Brenna z dnia 24 maja 2019 r. - Skarżąca M. S. w dniu 6 lipca 2019 r., L. G. w dniu 5 lipca 2019 r., C. M. w dniu 7 lipca 2019 r.

W ocenie Skarżących, skoro nieuwzględnienie wniesionych przez Skarżących uwag zostało uzasadnione w sposób lakoniczny jako "sprzeczne z przedmiotem sporządzenia projektu planu miejscowego", to nie sposób uznać, że procedura rozstrzygnięcia przez Radę Gminy Brenna o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu była prawidłowa, a w konsekwencji wadliwie nie uwzględniono skutecznie wniesionych uwag i wniosków Skarżących (str. 10 uzasadnienia skargi). Zdaniem Skarżących w sprawie nie da się właściwie ustalić z jakiego powodu Rada Gminy Brenna nie uwzględniła poszczególnych uwag, co musi zostać zakwalifikowane jako zaniechanie ich rozpatrzenia.

W dalszej części uzasadnienia Skarżący zwrócili uwagę na naruszenia postanowieniami zaskarżonego MPZP ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna przyjętego uchwałą Nr XXI/237/17 z dnia 13 lipca 2017 r. Wskazano, iż obszar objęty MPZP obejmuje: teren strefy rozwoju sportów zimowych (tereny N-02 "Hyrca" oraz N-05 "Hołcyna''), oraz częściowo strefę rozwoju sportów całorocznych i aktywnego wypoczynku C-01 i C-02.

W tym zakresie przytoczono zapisy pkt 3 Rozdziału 3.2. Studium oraz Rozdziału 12 Studium, z których wywiedziono następujące naruszenia przez MPZP ustaleń Studium:

- wprowadzenie zapisu § 4 MPZP nie zawiera jednoczesnych ograniczeń o których mowa w Studium, tj. brak doprecyzowania, które pozwoliłoby na kształtowanie zagospodarowania terenu zgodnie z "koniecznością zachowania drożności korytarza ekologicznego'' tj. brak zakazów dotyczących grodzenia czy wyznaczania pasów zieleni wolnych od zabudowy. Brak też rozwiązań zapobiegających lub ograniczających możliwość negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 Beskid Śląski PLH240005, dlatego kształtowanie zagospodarowania terenu związanego z obsługą i rozwojem infrastruktury może odbywać się w sposób dowolny,

- teren 1UC został wyznaczony poza strefą rozwoju sportów całorocznych i aktywnego wypoczynku (na rysunku Studium został oznaczony jako teren U), plan nie doprecyzowuje jakiego rodzaju mieszkalnictwo jest na tym terenie przewidziane,

- nieścisłość w zakresie maksymalnej wysokości obiektów - Studium przewiduje max. 18 m plan przewiduje dla zabudowy maksymalnie 25 m, oraz nieścisłość w zakresie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (Studium przewiduje min. 30%, natomiast plan 20%), natomiast dla terenów ML – Studium dopuszcza wysokość zabudowy do 10m, a plan do 12m.

Nadto wskazano, iż przyjęte w planie rozwiązania naruszają również ustalenia Studium w zakresie przestrzegania regulacji odnoszących się do Rozporządzenia Nr 10/98 Wojewody Bielskiego z dnia 16 kwietnia 1998 r., w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego: w związku z dopuszczeniem w MPZP maksymalnych wysokości słupów kolei liniowych do 25 m niezależnie od ustalonych maksymalnych wysokości zabudowy dla poszczególnych terenów, oraz wyznaczenie w granicach planu terenów W - terenów zbiorników wodnych na terenach leśnych.

W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, iż plan został uchwalony przez Radę Gminy Brenna pomimo częściowo negatywnej opinii Starosty C. w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na terenach zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych.

Skarżący przywołali również uwagi do ,,Prognozy oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna dla obszaru w rejonie góry Kotarz w Brennej'', sporządzone w opinii M. S., stosownie do których Prognoza oddziaływania na środowisko zawiera szereg błędów formalnych i merytorycznych. Zarzucono, iż w toku sporządzania Prognozy nie uwzględniono m.in.: danych przyrodniczych od Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w K., danych przyrodniczych od Stowarzyszenia "G" w G. i Klubu Ornitologów w B., oraz inwentaryzacji przyrodniczej wykonanej na zlecenie inwestora Centrum Aktywnego Wypoczynku w okresie od marca do grudnia 2017 r. Nadto w ramach uchybień Prognozy w w/w opinii wymieniono m.in. iż Prognoza nie wskazuje wymaganych celów ochrony środowiska oraz nie zawiera ocen prognozowanego oddziaływania ustaleń miejscowego planu na poszczególne komponenty środowiska. Zakwestionowano także wnioski wskazane w Prognozie (str. 23-28 uzasadnienia skargi).

Skarżący przedstawili również argumentację dla podniesionego zarzutu sprzeczności Uchwały z Rozporządzeniem Nr 10/98 Wojewody Bielskiego z dnia 16 kwietnia 1998 r.: zapis § 4 ust. 2 pkt 3 MPZP umożliwia zmianę stosunków wodnych, co jest sprzeczne z § 3 ust. 2 rozporządzenia, § 4 ust. 1 pkt 4 MPZP pozostaje sprzeczny z § 3 ust. 2 tiret 4 oraz § 3 ust. 3 tiret 1 rozporządzenia. Naruszenia te dotyczą również obszarów 1MN i 3ML, na których położone są nieruchomości Skarżących (str. 15-16 uzasadnienia skargi).

W odniesieniu do zarzutu naruszenia zasady proporcjonalnego wykonywania władztwa planistycznego i przekroczenia przysługującego Gminie Brenna władztwa planistycznego, wskazano, że przejawia się ono w istotnym naruszeniu zasad ogólnych planowania i zagospodarowania przestrzennego, braku uwzględnienia prawa własności Skarżących i wynikających z niego uprawnień do korzystania z nieruchomości, co doprowadziło do umożliwienia lokalizowania m.in. infrastruktury narciarskiej na terenach MN i ML. Gmina Brenna uwzględniła jedynie interes Inwestora, a ochrona prawa własności Skarżących nie została zapewniona przez Gminę w zaskarżonym MPZP (str. 16-18 uzasadnienia skargi).

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Brenna wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także dopuszczenie dowodów z dokumentacji planistycznej.

Na wstępie organ zwrócił uwagę, że Wojewoda Śląski jako organ nadzoru, nie stwierdził nieważności zaskarżonego planu miejscowego.

Następnie organ dokonał analizy, przedstawionej również w formie tabeli, w której zawarto porównanie sytuacji planistycznej nieruchomości Skarżących na tle zapisów skarżonego planu (Uchwała nr XX/200/20) jak również w uprzednio obowiązującym planie (Uchwała Nr XXIV/198/04), która doprowadziła organ do stwierdzenia, że przeznaczenie każdej z działek na skutek uchwalenia zaskarżonej Uchwały nie uległo zmianie.

W ocenie organu w związku z uchwaleniem skarżonego MPZP nie nastąpiło ograniczenie korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób i zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem. Sam fakt posiadania prawa własności, nie przesądza o wykazaniu naruszenia interesu prawnego. W okolicznościach niniejszej sprawy można mówić ewentualnie o naruszeniu interesu faktycznego Skarżących, który nie daje podstawy do zaskarżenia prawa miejscowego.

W powołaniu na orzecznictwo sądów administracyjnych organ podkreślił, iż plan miejscowy określa przeznaczenie gruntu na przyszłość, wyznacza zasady jego zagospodarowania. Przepisy planu zasadniczo nie nakazują ich aktywnego wdrażania właścicielom.

Nietrafione w ocenie organu pozostaje stanowisko Skarżących, że skarżone ustalenia planu ograniczają możliwość zagospodarowania ich nieruchomości (zlokalizowanych w obszarach oznaczonych symbolem 1MN i 3ML) w sposób oczekiwany przez Skarżących tj. na cele mieszkaniowe. Nieruchomości Skarżących zostały przeznaczone pod realizację m.in. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (1MN) i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i rekreacji indywidualnej (3ML), co pozostaje całkowicie zgodne z oczekiwaniami Skarżących co do możliwości zagospodarowania ich nieruchomość. Natomiast rozszerzenie katalogu sposobów zagospodarowania nieruchomości stanowi jedynie nowe możliwości na przyszłość.

Podniesiono również, że Skarżący jedynie co do swoich nieruchomości wykazywali swój interes prawny, gdyż tylko w tym zakresie przedłożyli dokumenty potwierdzające ich prawa, zatem nie posiadają w szerszym zakresie uprawnień, aby kwestionować skarżony akt.

Organ nie podzielił argumentacji skargi w zakresie podnoszonego zarzutu naruszenia proporcjonalności w wykonywaniu władztwa planistycznego i przekroczenia tego władztwa.

Następnie podkreślił, iż realizacja dopuszczonych elementów infrastruktury narciarskiej nie będzie ingerowała, ograniczała ani zmieniała dotychczas nabytych praw Skarżących. Plan nie nakazuje realizować inwestycji w konkretnych miejscach, daje swobodę ich realizacji w obrębie prawa własności i obowiązujących przepisów prawa.

Samo uchwalenie zaskarżonej Uchwały nie eliminuje ani nie ogranicza praw właścicieli związanych z ochroną własności przed jej naruszeniami, niedopuszczalnymi emisjami, albo praw do uczestnictwa w charakterze strony w ewentualnych procedurach budowlanych czy środowiskowych. W efekcie za niezasadne organ uznał zarzuty jakoby § 4 ust. 1 pkt 2 i 4 uchwały naruszał prawo własności oraz w proporcjonalny sposób nie ważył interesu publicznego z interesem prywatnym (art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 1 ust. 3 u.p.z.p.).

W dalszej części uzasadnienia zwrócono uwagę, iż utworzenie ,,Kotarz Areny - Centrum Aktywnego Wypoczynku'', jest projektem kluczowym ujętym w Strategii Rozwoju Gminy Brenna do 2020 r. (aktualizacja), przyjętej uchwałą Nr V/48/19 Rady Gminy Brenna z dnia 21 marca 2019 r. Nadto inicjatywa jego powołania stanowi pilotażowy projekt rządowej Strategii na Rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju, przyjętej przez Radę Ministrów w dniu 14 lutego 2017 r. pod nazwą ,,Beskidzkie Centrum Narciarstwa'' (planowany do realizacji w ramach Kontraktu Terytorialnego), a także jest wpisany do "Programu dla Śląska''. Rada Gminy Brenna na mocy Uchwały Nr XVII/209/17 z dnia 23 lutego 2017 r. wyraziła poparcie dla przedmiotowej inicjatywy.

Zgodnie z ustaleniami obowiązującego Studium przyjmuje się utrzymanie istniejącej infrastruktury narciarskiej na terenie gminy z możliwością jej przebudowy i rozbudowy, a także realizację nowej infrastruktury w ramach wyznaczonych stref rozwoju sportów zimowych i całorocznych. Rozwój ośrodków przewiduje się w ramach ich obecnych lokalizacji z możliwością rozszerzenia w ramach wyznaczonych stref. Działki Skarżących znajdują się, zgodnie z ustaleniami obowiązującego Studium, w strefie rozwoju sportów całorocznych i aktywnego wypoczynku, obejmującą Centrum Aktywnego Wypoczynku, w ramach której dopuszcza się m.in. całoroczne koleje liniowe wraz z trasami narciarskimi.

Organ zaakcentował, że w ramach skarżonej uchwały organy planistyczne przestrzegały obowiązującego prawa, w tym procedury planistycznej, a skarga nie zawiera żadnych skutecznych zarzutów, które wskazywałyby takie naruszenia i uzasadniały stwierdzenie nieważności planu.

Organ nie podzielił również zarzutu w zakresie naruszenia prawa własności Skarżących.

W odniesieniu do wniosków i uwag Skarżących organ uznał za pozbawiony podstaw zarzut naruszenia art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 17 pkt 4, 12 i 13 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

Wójt Gminy Brenna sporządził projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko rozpatrując jednocześnie wnioski, które wpłynęły do organu po wszczęciu procedury planistycznej (art. 17 pkt 4 u.p.z.p.), czego wyrazem jest załącznik zatytułowany ,,Wykaz wniosków złożonych do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego''. Natomiast ustawa nie wymaga ani określenia sposobu uwzględnienia wniosków w planie, ani uzasadnienia odrzucenia wniosków. Nadto złożenie wniosku w procedurze planistycznej, nie rodzi po stronie organu sporządzającego projekt planu miejscowego obowiązku jego uwzględnienia. Ustawa nie określa formy, w jakiej następuje rozpatrzenie uwag przez organ wykonawczy gminy.

Wyjaśniono, iż w toku procedury planistycznej uwagi Skarżących zostały rozpatrzone przez Wójta Gminy Brenna łącznie z uwagami innych podmiotów i przedstawione w formie tabeli, w której organ wskazał, że uwaga Skarżących nie została uwzględniona oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Następnie uwagi te zostały przedstawione Radzie Gminy Brenna, która również ich nie uwzględniła. Zatem procedura planistyczna w tym zakresie nie została naruszona.

Nadto zastosowana forma tabelarycznego ujęcia wykazu uwag pozostaje zgodna z § 12 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587) oraz załącznikiem nr 9 do w/w rozporządzenia. Podkreślono, że rozstrzygnięcie w przedmiocie uwag jest niezaskarżalne i nie podlega uzasadnieniu. W toku prac planistycznych nie doszło również do naruszenia zasad postępowania, skoro wykaz zgłoszonych uwag stanowi załącznik Nr 2 do zaskarżonej uchwały. Organ wskazał również, że zarówno w u.p.z.p. jak i aktach wykonawczych brak wymogu uzasadniania stanowiska organów planistycznych w procedurze rozstrzygania uwag, a stanowi się jedynie o rozstrzygnięciu o sposobie rozpatrzenia uwag.

Organ przedstawił także etapy pogłębionej analizy każdej z nieuwzględnionych uwag, zauważając przy tym, iż każdy z radnych miał możliwość zapoznania się z nieuwzględnionymi uwagami i propozycją ich rozstrzygnięcia, celem podjęcia stosownej decyzji.

Organ przedstawił stanowisko, iż uprawnienia Skarżących nie zostały naruszone ustaleniami skarżonego planu miejscowego.

Nieruchomości Skarżących nie zostały przeznaczone pod realizację inwestycji narciarskiej, a jedynie na terenach oznaczonych symbolami MN, ML, MU, USR, UT i UC dopuszczono lokalizację takich elementów zagospodarowania przestrzennego jak: zieleń urządzona, wiaty i zadaszenia, infrastruktura narciarska, narciarskie trasy zjazdowe, wyciągi narciarskie, koleje linowe, obiekty związane z ratownictwem górskim, terenowe urządzenia sportowo-rekreacyjne oraz obiekty i urządzenia towarzyszące infrastrukturze narciarskiej, uwzględniając przepisy odrębne w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Przez przeznaczenie dopuszczalne należy rozumieć przeznaczenie inne niż podstawowe, które go wzbogaca i uzupełnia, lecz nie powoduje z nim kolizji i nie ogranicza realizacji przeznaczenia podstawowego. Co więcej jego realizacja jest całkowicie zależna od decyzji inwestycyjnej właściciela nieruchomości.

Kwestie wpływu powyższych dopuszczeń zostały przeanalizowane w Prognozie oddziaływania na środowisko, która wykazała (co zostało potwierdzone przez opinie RDOŚ i PPIS), że realizacja planu miejscowego nie będzie miała znacząco negatywnego wpływu na przedmioty ochrony obszaru Natura 2000 Beskid Śląski, walory przyrodniczo-krajobrazowe Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego oraz drożność korytarzy ekologicznych, a tym samym ład przestrzenny.

Co do kwestii lokalizowania dojazdów niewydzielonych (§ 4 ust. 1 pkt 1 uchwały) organ wyjaśnił, iż przez dojazdy niewydzielone należy rozumieć niewydzielone liniami rozgraniczającymi na rysunku planu istniejące i projektowane dojazdy, zapewniające obsługę terenów inwestycji przez dostęp do dróg publicznych, których celem jest zagwarantowanie dostępu poszczególnych nieruchomości do dróg publicznych. Jednocześnie w planie określono zasady rozbudowy i budowy komunikacji.

W odniesieniu do uwagi przywrócenia granicy terenu Parku, wyjaśnił, że postanowieniem znak: [...] z dnia 4 października 2018 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., na podstawie art. 16 ust. 7 i art. 30 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 17 ust. 6 pkt b u.p.z.p. uzgodnił projekt MPZP, tym samym potwierdzając, że przebieg granicy formy ochrony przyrody jest prawidłowy. Nadto granica Parku i jego otuliny, w przywołanym rozporządzeniu, została jedynie opisana w załączniku nr 1 i 2 do rozporządzenia, bez jej odwzorowania graficznego.

Co do sprzeciwu Skarżącej M. S. dotyczącego wydzielenia jednostki 4ZL, wyjaśnił, że wskazana jednostka nie jest objęta ustaleniami skarżonego planu miejscowego. Podobnie w zakresie uwagi dotyczącej kolizji istniejącej drogi gminnej prowadzącej do terenu 2ML i 4MU.

Odnosząc się natomiast do braku wydzielenia w planie miejscowym dróg leśnych stwierdził, że zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy o lasach drogi leśne są lasem, dlatego nie wydziela się w planie miejscowym dróg leśnych, a obejmuje się je przeznaczeniem ,,las''.

Odnośnie kolejnej uwagi podał, że z treści art. 14 ust. 3 u.p.z.p. nie wynika obowiązek objęcia jednym planem miejscowym wszystkich obszarów przewidzianych w Studium do zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, nawet gdyby te obszary znajdowały się w różnych rejonach gminy. Dopuszcza się bowiem możliwość etapowania planowania na takim obszarze.

Organ nie zgodził się ze stanowiskiem, że Prognoza oddziaływania na środowisko, sporządzona do projektu planu miejscowego, zawiera szereg błędów merytorycznych i formalnych. W tym zakresie, w powołaniu na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał, iż prognoza jest częścią dokumentacji prac planistycznych, nie stanowi jednak załączników do uchwały w sprawie planu miejscowego, a także nie jest jej integralną częścią. Nadto nie ma charakteru normatywnego, jej ustalenia nie wiążą organów administracji ani organu planistycznego, który ją przygotował, jest dokumentem informacyjnym. Natomiast zarzuty, że prognoza oddziaływania na środowisko jest wadliwa, nie mogą stanowić samoistnej podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały.

Podkreślono, iż projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został pozytywnie zaopiniowany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (opinia znak: [...] z dnia 4 października 2018 r.), a także uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (postanowienie znak: [...] z dnia 4 października 2018 r.).

W ocenie organu uwagi Skarżących do prognozy oddziaływania na środowisko mają charakter polemiczny z oceną autora prognozy i wyspecjalizowanego organu jakim jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, który pozytywnie ocenił prognozę. Następnie zauważył, iż znaczna część podniesionych przez Skarżących braków znajduje się w opracowaniu, oraz wymienił poszczególne kwestie stanowiące przedmiot oceny w ramach wydanej Prognozy. Prognoza oddziaływania na środowisko jest dokumentem przedstawiającym analizę stanu środowiska terenu objętego planem przed oraz po jego zagospodarowaniu, zaś szczegółowy raport oddziaływania na środowisko zostanie przygotowany dopiero przez ewentualnych przyszłych inwestorów wobec konkretnych rozwiązań projektowych.

Za całkowicie chybiony organ uznał zarzut Skarżących dotyczący naruszenia przez plan miejscowy Rozporządzenia Nr 10/98 Wojewody Bielskiego z dnia 16 kwietnia 1998 r. w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego.

Wskazał, że postanowieniem znak: [...] z dnia 4 października 2018 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., na podstawie art. 16 ust. 7 i 30 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 17 ust. 6 pkt b u.p.z.p. uzgodnił projekt MPZP gminy Brenna dla obszaru w rejonie góry Kotarz w Brennej Etap II (wersja trzecia). W procedurze uzgodnienia projektu planu miejscowego wprost stwierdził, że realizacja planu miejscowego nie będzie miała znacząco negatywnego wpływu na walory przyrodniczo-krajobrazowe Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego.

W ocenie organu Skarżący nie wykazali w jaki sposób możliwość przebudowy i zmiany przebiegu cieków miałaby doprowadzić do trwałej zmiany stosunków wodnych, tym bardziej, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie dopatrzył się takiego zagrożenia (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Ponadto nie wskazali w jaki sposób powyższe ustalenie miałoby ingerować w ich interes prawny, gdyż jest to ustalenie dające tylko możliwość przebudowy istniejących cieków, przy generalnej zasadzie utrzymania ich ciągłości. Podobne stanowisko podniósł w odniesieniu do wysokości słupów kolei liniowych do 25m. Zauważył także, że w kwestionowane przez Skarżących ustalenia planu miejscowego wpisują się w zasady i kierunki działania przewidziane na terenie Parku.

Podniesiono, że zapisy rozporządzenia mają charakter bardzo ogólny, dlatego też ich interpretacja pozostawiona jest do etapu konkretnego procesu inwestycyjnego, a na etapie tworzenia planu miejscowego kluczowe pozostaje stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K.

W kontekście zarzutu naruszenia ustaleń Studium zwrócono uwagę na nakaz uwzględniania potrzeb i możliwości rozwojowych Gminy Brenna, w tym wykorzystania jej potencjału turystycznego, o precyzyjnym i wyraźnym wyznaczeniu na terenie Gminny Brenna strategicznej strefy rozwoju sportów zimowych i całorocznych (Część 2, Rozdział 12, str. 105 i następne) oraz nakaz kompleksowej realizacji Centrum Aktywnego Wypoczynku, pozwalający na lokalizację obiektów i infrastruktury do całorocznego uprawiania różnych form sportu wraz z obiektami obsługi ruchu turystycznego (Część 1, Rozdział 17, str. 56), nakaz zapewnienia zrównoważonego rozwoju między innymi poprzez realizowanie kompleksowego systemu terenów wypoczynku związanego ze sportami zimowymi, wykorzystującymi naturalne predyspozycje gminy (Cześć 2, Rozdział 2, pkt 2.2, str. 63).

W ramach skarżonego planu podtrzymano zasadniczo przeznaczenie terenów wskazanych w dotychczas obowiązujących planach miejscowych, modyfikując jedynie w niewielkim zakresie dopuszczalne przeznaczenia oraz wskaźnik zabudowy, utrzymując jednak kierunki zagospodarowania wskazane w Studium.

Zwrócono uwagę, iż w ramach stref rozwoju sportów zimowych i całorocznej strefy aktywnego wypoczynku (KCAW) dopuszcza się inne kierunki zagospodarowania od pokazanego na rysunku Studium, zgodne z zasadami opisanymi w Rozdziale 12 Studium (str. 67). Ponadto w celu zapewnienia elastyczności w stosowaniu ustaleń Studium zakłada się możliwość dookreślenia ustalonych w studium kierunków i linii rozgraniczających terenów, ale tylko w uzasadnionych przypadkach wynikających z uwarunkowań ekonomiczno-społecznych, bądź środowiskowych, na etapie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (str. 108). Podkreślono, iż Studium dopuszcza w przyszłych planach wprowadzenie w granicach konkretnych terenów przeznaczeń uzupełniających.

W ramach terenu 1UC tj. terenu usług ogólnodostępnych centrotwórczych dopuszczono zabudowę mieszkaniowo-usługową, co jest zgodne z postanowieniami Studium, gdyż w kierunkach dopuszczalnych przewidziano zabudowę mieszkaniową. Skoro w planie nie wprowadzono w tym zakresie żadnych ograniczeń (podobnie jak w Studium), w ocenie organu istniała możliwość realizacji obiektów, które będą łączyły w sobie zarówno funkcję usługową, jak również mieszkaniową.

Stosownie do zapisów Studium (Rozdział 13, część 13.1, str. 108), przyjęto dla terenów ML maksymalną wysokość zabudowy do 12 metrów, gdyż obowiązujący plan miejscowy przewidywał wysokość budynków do 3 kondygnacji nadziemnych, uwzględniając dotychczas obowiązujące ustalenia planu miejscowego.

Natomiast skoro w ramach zasad zagospodarowania określonych w Rozdziale 12 Studium dotyczącym Strefy rozwoju sportów zimowych i całorocznych nie wprowadzono żadnych ograniczeń co do maksymalnej wysokości zabudowy i pozostałych wskaźników zabudowy, Rada Gminy uprawniona była do ustalenia maksymalnej wysokości zabudowy do 25 metrów i minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 20%.

W zakresie zarzutu sprzeczności zaskarżonej uchwały z zapisami Studium co do braku wprowadzenie pasów zieleni, terenów wolnych od zabudowy oraz ustalenie zakazu grodzenia, organ nie podzielił stanowiska Skarżących. Zauważył, że żadne z wprowadzonych zasad zagospodarowania przestrzennego nie naruszają celów formy ochrony przyrody w postaci korytarza ekologicznego. Ocena organu środowiskowego, ani sporządzona prognoza nie wskazały na możliwość zagrożenia drożności korytarza ekologicznego, czy na konieczność wprowadzania dodatkowych ograniczeń na jakichkolwiek konkretnie wyznaczonych terenach. Rada Gminy nie mogła wprowadzić do planu miejscowego zakazu grodzenia na terenach wyznaczonych jako niezbędne do zachowania korytarza ekologicznego, zgodnie z ustaleniami Studium, nawet wtedy, gdyby takie tereny byłyby konieczne do wyznaczenia. Kwestia sytuowania ogrodzeń nie stanowi materii planu miejscowego od zmiany u.p.z.p. wprowadzonej z dniem 11 września 2015 r. (uchylono art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p.).

W trakcie prac planistycznych nie ustalono możliwości szczególnego negatywnego wpływu planowanych zasad zagospodarowania na przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Beskid Śląski. Stąd rozwiązania zapobiegające lub ograniczające możliwość negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 Beskid Śląski PLH240005 zawarte są w ustaleniach szczegółowych dotyczących konkretnych terenów objętych formą ochrony przyrody. Prawidłowość tych rozwiązań potwierdzona została w postanowieniu znak: [...] z dnia 4 października 20I8 r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K..

Ponadto organ wskazał, iż w granicach planu nie wyznaczono terenów W - terenów zbiorników wodnych na terenach leśnych.

Co do kwestii uchwalenia planu miejscowego, mimo częściowo negatywnej opinii Starosty C. (co do konieczności wykonania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej), wyjaśnił, że wprowadzenie do zapisów planu miejscowego obowiązku w zakresie sporządzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, wykracza poza wymieniony w art. 15 ust. 2 u.p.z.p.

Końcowo organ podkreślił, iż skarga na przedmiotowy plan miejscowy pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Zasygnalizował przy tym, iż troska o przyrodę i krajobraz obszaru objętego planem miejscowym nie stanowi troski samych Skarżących, a raczej głównego oponenta inwestycji tj. Stowarzyszenia P, który uiścił wpis od skargi.

Pismem z dnia 8 sierpnia 2022 r. Skarżący w uzupełnieniu skargi wskazali, że zaskarżają w całości postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 4 października 2018 r. uzgadniające projekt zaskarżonego planu miejscowego oraz wnoszą o uchylenie w/w postanowienia w całości. Nadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wnieśli o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu pt. "Opinia na temat wpływu ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna dla obszaru w rejonie góry Kotarz w Brennej na walory przyrody tego obszaru, w szczególności podlegających ochronie prawnej w Polsce i w Unii Europejskiej" autorstwa dra J.P., na okoliczność ustalenia wadliwości Prognozy oddziaływania na środowisko i wadliwości postanowienia RDOŚ. Skarżący podtrzymali stanowisko prezentowane w uzasadnieniu skargi rozszerzając je o wyniki sporządzonej opinii przedłożonej do pisma.

W odpowiedzi na pismo Skarżących, organ wniósł o pominięcie dowodu uzupełniającego z dokumentu – opisanej wyżej opinii oraz pominięcie wniosków Skarżących wskazanych w pkt I i pkt II pisma, tj. nieuprawnionego zaskarżenia w całości postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 4 października 2018 r., oraz wniosku o uchylenie w całości tego postanowienia, z uwagi na brak podstaw prawnych. Zwrócono uwagę, iż postanowienie RDOŚ podlega kontroli sądów administracyjnych, z tym zastrzeżeniem, że uprawnionym do zainicjowania tej kontroli jest odpowiedni organ, tj. podmiot uchwalający MPZP.

Pismem z dnia 5 września 2022 r. Skarżący podtrzymali aktualne stanowisko w sprawie. Sprecyzowali, iż wniosek o uchylenie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 4 października 2018 r., został oparty o art. 135 p.p.s.a. Zaznaczyli, że obecny etap postępowania jest pierwszym, na którym mogli zainicjować kontrolę w/w postanowienia. Nadto wskazali, iż nie istnieją formalne przeszkody dopuszczenia dowodu z dokumentu, tj. przedłożonej do poprzedniego pisma strony skarżącej opinii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5).

Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych, Sąd uznał, że zaskarżona Uchwała Nr XX/200/20 Rady Gminy Brenna z dnia 28 grudnia 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna dla obszaru w rejonie góry Kotarz w Brennej – Etap II (opublikowana w Dz. Urz. Woj. Śl. z dnia 8 stycznia 2021 r. poz. 221), w zakresie objętym interesem prawnym Skarżących, odpowiada prawu.

Zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Zaskarżona Uchwała została wydana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 713 z późn. zm.), przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym szczegółowymi regulacjami dotyczącymi procedury planistycznej, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Uchwała, w ocenie Sądu, w badanym zakresie, nie narusza także ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna przyjętego uchwałą Nr XXI/237/17 z dnia 13 lipca 2017 r.

Skarga została oparta o przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stosownie do którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, zatem w pierwszej kolejności wymagało ustalenia, czy zaskarżona uchwała naruszyła interes prawny lub uprawnienie Skarżących.

Stosownie do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych w tym przedmiocie, legitymacja do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wymaga, aby zaskarżony akt aktualnie i realnie godził w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego.

Nie jest bowiem wypełnieniem przesłanki, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym naruszenie uprawnienia w przyszłości w postaci ewentualnych przyszłych zdarzeń (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2020 r. I OSK 1503/18).

Skarżący wnieśli natomiast o stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały w całości. Jak wynika z uzasadnienia złożonej skargi Skarżący wiążą naruszenie interesu prawnego z prawa własności przysługującego Skarżącym do wymienionych w skardze działek.

W ocenie Sądu żadna z podniesionych w skardze okoliczności nie daje podstaw do przypisania Skarżącym jako właścicielom wskazanych w skardze działek, interesu prawnego do zaskarżenia planu miejscowego w całości, tj. w zakresie, w jakim zmienia przeznaczenie innych działek objętych planem.

Skarżący wykazali swój interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej Uchwały jedynie co do swoich nieruchomości. W zakresie szerszym Skarżący nie posiadali natomiast uprawnień by kwestionować wskazaną Uchwałę.

Stosownie do legitymacji Skarżących skarga podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu.

Analiza zgodności z prawem zaskarżonej Uchwały Rady Gminy Brenna Nr XX/200/20 w zakresie objętym interesem prawnym Skarżących oraz podniesionych zarzutów skargi doprowadziła Sąd do następujących wniosków.

W odniesieniu do zarzutu nr 1 petitum skargi, Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasady proporcjonalności w wykonywaniu władztwa planistycznego ani przekroczenia przysługującego gminie władztwa planistycznego.

Należy zwrócić uwagę, iż proces uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się niewątpliwie z koniecznością ingerencji w istniejące na terenie objętym planem prawa podmiotów prywatnych, a tym samym może prowadzić do ujawnienia sprzecznych interesów pomiędzy wspólnotą samorządową, a obywatelami. Sprzeczności te dotyczą zwłaszcza sposobu wykonywania uprawnień właścicielskich do gruntu (w szczególności prawa do zagospodarowania i zabudowy) (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2012 r. II OSK 1575/12).

Ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Jak wynika z treści art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Zainteresowane podmioty nie mogą więc oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień, a jedynie dostosuje się do żądań właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 1995 r., IV SA 346/93).

Organy planistyczne, uchwalając plan, nie naruszają więc norm ogólnych regulujących prawo własności, choć oczywiście ingerują w samo prawo własności i w interesy prawne właścicieli. Ingerencja ta jest jednak dozwolona na gruncie obowiązujących przepisów, jeśli nie godzi w istotę prawa własności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2012 r. II OSK 1575/12, z dnia 21 marca 2017 r. II OSK 1656/15, z dnia 14 czerwca 2022 r. II OSK 1937/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2020 r., IV SA/Wa 2427/19).

Jak wynika natomiast ze szczegółowej analizy przeprowadzonej na podstawie akt sprawy każdej z działek wskazanych przez Skarżących w skardze, należące do:

I. działki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 (współwłasność Skarżącej M. S.):

1. w zaskarżonej Uchwale Nr XX/200/20 zostały oznaczone symbolem: 3ML

- przeznaczenie terenów ML - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i rekreacji indywidulanej (§ 3 ust. 1 pkt 4 zaskarżonej Uchwały),

- przeznaczenie podstawowe: (§ 7 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej Uchwały): a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, b) zabudowa rekreacji indywidualnej;

- przeznaczenie dopuszczalne: (§ 7 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej Uchwały): a) zabudowa usługowa, b) obiekty drobnej wytwórczości i rzemiosła.

2. natomiast w Studium (Część II Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego, str. 71-72):

- Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i rekreacji indywidualnej - "ML"

- Kierunki wiodące terenów: 1. zabudowa rekreacji indywidualnej, 2. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, 3. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami,

- Kierunki dopuszczalne: 1. obiekty i budynki gospodarcze o architekturze dostosowanej do budynków mieszkalnych, 2. zabudowa usługowa i zagrodowa, 3. zagospodarowanie związane z hodowlą koni i prowadzeniem działalności w formie ujeżdżalni, szkółki itp., 4. sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, 5. drogi dojazdowe, miejsca postojowe i garaże, 6. zieleń ogólnodostępna urządzona, 7. obiekty i urządzenia sportowo-rekreacyjne, 8. zieleń izolacyjna oraz urządzenia służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi.

3. w uprzedniej Uchwale Nr XXIV/198/04 – tereny oznaczone symbolem 7.ML.161:

- ML - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o charakterze rezydencjonalnym oraz sezonowym, letniskowym (§ 6 ust. 1 Uchwały z 2004 r.).

Jak wynika z przywołanych regulacji, przeznaczenie działek Skarżącej położonych na terenie objętym zaskarżonym MPZP symbolem ML nie uległo zmianie.

Podobnie zapisy zaskarżonej Uchwały nie naruszają ustaleń Studium co do maksymalnej wysokości zabudowy na wskazanym terenie - (12m - § 7 ust. 2 pkt 3 zaskarżonej Uchwały; 10m - Część II Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego, str. 71-72 Studium; do 3 kondygnacji nadziemnych - § 104 pkt 3 lit. ab Uchwały z 2004 r.), jak również minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (60% - § 7 ust. 2 pkt 4 zaskarżonej Uchwały; 50% - Część II Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego, str. 71-72; 60 % - § 104 pkt 8 Uchwały z 2004 r.).

II. działka nr 9 (własność Skarżącego C. M.):

Działka częściowo położona na obszarze objętym skarżonym MPZP, i w tej części w terenie oznaczonym symbolem 1MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a także w terenie 11R - teren rolny. Pozostała część działki (podobnie jak całość działki o nr 9 przed uchwaleniem zaskarżonej Uchwały) objęta symbolem planu – 7.RŁ.144 teren większych kompleksów łąk (Uchwała Rady Gminy nr XXIV/198/04). W tym zakresie zmiana nie ogranicza uprawnień właścicielskich.

III. działka nr 10 (własność Skarżącego C. M.):

1. w zaskarżonej Uchwale Nr XX/200/20 zostały oznaczone symbolem: 1MN

- przeznaczenie terenów MN – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (§ 3 ust. 1 pkt 4 zaskarżonej Uchwały),

- przeznaczenie podstawowe: (§ 5 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej Uchwały) – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna,

2. natomiast w Studium (Część II Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego, str. 68-69):

Kierunki wiodące terenów: 1. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z wolnostojącymi i wbudowanymi usługami, 2. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, 3. obiekty i budynki użyteczności publicznej, 4. budynki zamieszkania zbiorowego, w tym pensjonaty, domy wczasowe i hotele.

- Kierunki dopuszczalne: nieuciążliwe funkcje usługowe na odpowiednio dużych wydzielonych działkach, umożliwiających izolację od podstawowego i sąsiadującego z działką kierunku mieszkaniowego oraz na eliminację ewentualnych uciążliwości, 2. obiekty sakralne, 3. obiekty i budynki gospodarcze o architekturze dostosowanej do budynków mieszkalnych, 4. reklamy wolnostojące, 5. zabudowa zagrodowa z możliwością przebudowy i rozbudowy, oraz inne obiekty i urządzenia służące prowadzeniu działalności rolniczej, 6. zagospodarowanie związane z hodowlą koni i prowadzeniem działalności w formie ujeżdżalni, szkółki itp., 7. sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, 8. drogi dojazdowe, miejsca postojowe i garaże, 9. zieleń osiedlowa ogólnodostępna urządzona, 10. obiekty i urządzenia sportowo-rekreacyjne, place zabaw itp., 11. zieleń izolacyjna oraz urządzenia służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi.

3. w uprzedniej Uchwale Nr XXIV/198/04 teren oznaczony symbolem: 7.ME.145:

- ME - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem zabudowy bliźniaczej (§ 6 ust. 1 Uchwały z 2004 r.).

Jak wynika z przywołanych regulacji, przeznaczenie działki Skarżącego położonych na terenie objętym zaskarżonym MPZP symbolem MN nie uległo zmianie.

Podobnie brak sprzeczności zapisów zaskarżonej Uchwały co do maksymalnej wysokości zabudowy na wskazanym terenie - (12m - § 5 ust. 2 pkt 3 zaskarżonej Uchwały; 12m - Część II Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego, str. 69 Studium; do 3 kondygnacji nadziemnych - § 103 pkt 3 lit. ab Uchwały z 2004 r.), jak również minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (60% - § 5 ust. 2 pkt 4 zaskarżonej Uchwały; 40% - Część II Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego, str. 69; 60 % - § 103 pkt 8 Uchwały z 2004 r.).

IV. działki nr 11 (własność Skarżącego C. M.):

Działka częściowo objęta obszarem o symbolu 1MN, dla którego uprzednio na gruncie Uchwały z 2004 r. teren oznaczony symbolem 7.ME.145 (analiza jak dla działki o nr 10).

Natomiast w pozostałej części o symbolu 12R:

1. w zaskarżonej Uchwale Nr XX/200/20 zostały oznaczone symbolem: 12R

- przeznaczenie terenów R – tereny rolne (§ 3 ust. 1 pkt 4 zaskarżonej Uchwały),

- przeznaczenie podstawowe: grunty rolna (§ 12 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej Uchwały),

- przeznaczenie dopuszczalne: zabudowa zagrodowa (§ 12 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej Uchwały),

2. natomiast w Studium (Część II Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego, str. 76-77):

- Kierunki wiodące terenów: 1. tereny rolniczej przestrzeni produkcyjnej i łąki 2. prowadzenie rolnictwa zrównoważonego i ekologicznego, 3. kompleksy użytków rolnych, łąk, pastwisk, upraw sadowniczych, ogrodniczych, szklarniowych

- Dopuszczalne zagospodarowanie: 1. obiekty budowlane, budynki i urządzenia służące prowadzeniu działalności rolniczej, 2. zabudowa zagrodowa (siedliskowa), 3. zagospodarowanie związane z hodowlą koni i prowadzeniem działalności w formie ujeżdżalni, szkółki itp., 4. ścieżki piesze i rowerowe itp.,5. działalność rolnicza nie związana z produkcją roślinną, 6. leśne, 7. infrastruktura techniczna oraz drogi niezbędne do obsługi terenów rolnych, 8. ścieżki piesze i rowerowe, 9. obiekty budowlane hydrotechniczne związane z ochroną przeciwpowodziową, 10. istniejące zagospodarowanie – zachowanie istniejących budynków i obiektów z możliwością przebudowy, rozbudowy i remontu.

3. w uprzedniej Uchwale Nr XXIV/198/04 oznaczone symbolem: 7.RŁ.146

- RŁ – tereny większych kompleksów łąk z zachowaniem istniejącej na nich zabudowy (§ 9 ust. 1 Uchwały z 2004 r.; "utrzymuje się istniejące urządzenia dla uprawiania sportów zimowych z możliwością zwiększenia ich ilości i rodzaju, w porozumieniu z Zespołem Parków Krajobrazowych Województwa Śląskiego" - § 107 pkt 6).

Podobnie brak sprzeczności zapisów zaskarżonej Uchwały co do maksymalnej wysokości zabudowy na wskazanym terenie - (12m - § 12 ust. 2 pkt 3 zaskarżonej Uchwały; 12m zabudowy mieszkaniowej do 15m obiektów gospodarczych - Część II Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego, str. 77 Studium; brak określenia wysokości dla tych terenów w treści Uchwały z 2004 r.), jak również minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (60% - § 12 ust. 2 pkt 4 zaskarżonej Uchwały; 40% - Część II Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego, str. 77; brak określenia w Uchwale z 2004 r.).

W odpowiednich częściach przeznaczenie działki nie uległo zatem zmianie.

V. działka nr 12 (własność Skarżącego C. M.):

Działka objęta obszarem o symbolu 12R, dla którego uprzednio na gruncie Uchwały z 2004 r. teren oznaczony symbolem 7.RŁ.146 (analiza jak dla części działki o nr 11),

Brak zmian w przeznaczeniu działki.

VI. działka nr 13 (współwłasność Skarżących C. M. i L. G.):

Działka objęta obszarem o symbolu 12R, dla którego uprzednio na gruncie Uchwały z 2004 r. teren oznaczony symbolem 7.RŁ.146 (analiza jak dla części działki o nr 11),

Brak zmian w przeznaczeniu działki.

VII. działka nr 14 (własność Skarżącego L. G.):

Działka częściowo objęta obszarem o symbolu 1MN, dla którego uprzednio na gruncie Uchwały z 2004 r. teren oznaczony symbolem 7.ME.145 (analiza jak dla działki o nr 10). Natomiast w pozostałej części o symbolu 11R, w uprzednim planie z 2004 r. 7.RŁ.144 (analiza jak dla części działki o nr 11).

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w przypadku Skarżących, istotne uprawnienia właścicielskie zostały zachowane. Skarżący mogą zagospodarować działki poprzez przeznaczenie ich pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i rekreacji indywidualnej dla obszarów ML (działki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 należące do Skarżącej M. S.) oraz pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne dla obszarów MN (częściowo działka nr 9, nr 10, częściowo nr 11 należące do Skarżącego C. M., częściowo działka 14 należąca do Skarżącego L. G.), względnie pod grunty rolne dla obszarów R (częściowo działka nr 9, częściowo działka nr 11, działka nr 12 należące do Skarżącego C. M., działka nr 13 należąca do Skarżących C. M. i L. G., częściowo działka nr 14 należąca do Skarżącego L. G.), mogą swobodnie zbywać posiadane nieruchomości i zabudowywać zgodnie z warunkami odpowiednio dla w/w terenów.

Podkreślenia wymaga, że na skutek uchwalenia zaskarżonej Uchwały przeznaczenie działek Skarżących nie uległo zmianie.

Nadto, co wynika z Załącznika graficznego do Studium, wszystkie działki należące do Skarżących, wskazane w skardze, pozostają objęte zgodnie z zapisami Studium (Uchwała Nr XXI/237/17 Rady Gminy Brenna z dnia 13 lipca 2017 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Brenna), obszarem C-01 - Strefą rozwoju sportów całorocznych i aktywnego wypoczynku, obejmującą realizację Centrum Aktywnego Wypoczynku.

W rezultacie brak podstaw do wywodzenia naruszenia prawa własności z określenia na terenach oznaczonych symbolem MN i ML, (w odniesieniu do terenów objętych symbolem MU Skarżący nie wykazali położenia swoich działek w tym obszarze), w ramach dopuszczalnego (nie: podstawowego) przeznaczenia w postaci: infrastruktury narciarskiej, narciarskich tras zjazdowych, wyciągów narciarskich czy kolei linowych.

Jednocześnie samo Studium nie jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, zatem rozwiązania w nim przyjęte nie mogą być w toku niniejszego postępowania oceniane a tym bardziej podważane. Jak zasadnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 maja 2019 r., II OSK 1544/17, prawo do zaskarżenia studium, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym oraz aktualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego i wskażą okoliczności świadczące o tym, że interes ten został naruszony kwestionowanym aktem.

Zasygnalizować należy, iż żaden ze Skarżących nie kwestionował postanowień Uchwały Rady Gminy Brenna Nr XXI/237/17 z dnia 13 lipca 2017 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (protokół rozprawy z dnia 20 września 2022 r., karta nr 217 akt sądowych).

Powyższa analiza niewątpliwie prowadzi do wniosku, iż zapisy zaskarżonej w niniejszym postępowaniu Uchwały nie naruszają prawa własności Skarżących oraz wynikających z niego uprawnień do korzystania z nieruchomości.

Jak podkreśla się w orzecznictwie prawo własności naruszone mogłoby być tylko wówczas, gdyby proces planistyczny ograniczył prawa właścicielskie co do ich istoty (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2012 r. II OSK 1575/12, podobnie m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2016 r. II SA/Kr 566/16). Właściciel dotknięty takim ograniczeniami jest właścicielem jedynie nominalnie. Ograniczeniem takim byłby na przykład zakaz zbywania nieruchomości, zakaz jakiegokolwiek zagospodarowania nieruchomości, nakaz podziału nieruchomości na działki o powierzchni tak małej, że wykluczałoby to ich racjonalne zagospodarowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. II OSK 2249/12).

Sygnalizowane natomiast potencjalne zagrożenie związane ze wzrostem immisji w przypadku powstania nowych inwestycji narciarskich, wymaga odnotowania, iż przepisy Kodeksu cywilnego regulujące zagadnienie immisji nie są podstawą uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, lecz są nimi przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dające możliwość ingerencji w prawo własności zgodnie z ograniczeniami wynikającymi z przepisów prawa.

Uwzględniając wskazaną wykładnię rozwiązań przyjętych w zaskarżonej Uchwale w stosunku do nieruchomości Skarżących stwierdzić należało, że bez wątpienia nie naruszają one istoty prawa własności.

Sąd w składzie orzekającym w sprawie, nie dostrzegł, aby poprzez zapisy przedmiotowej Uchwały doszło w zaskarżonym zakresie do przekroczenia przez gminę granic władztwa planistycznego. Stąd też Sąd nie podziela zarzutu naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. (pkt 1 petitum skargi).

Jedynie na marginesie zauważenia w tym miejscu wymaga, iż w przypadku, gdy w wyniku uchwalenia planu miejscowego, korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, Skarżącym przysługuje żądanie od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części w trybie art. 36 u.p.z.p.

W odniesieniu do zarzutu nr 2 petitum skargi, zauważenia wymaga, iż jak wynika z akt administracyjnych, wnioski Skarżących złożone w toku procedury planistycznej, podlegały rozpatrzeniu stosownie do treści art. 17 pkt 4 u.p.z.p. Wszystkie wniesione wnioski Skarżących znalazły się w kolejnych Wykazach, tj. Wykazie wniosków o sporządzenie/zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna dla obszaru w rejonie góry Kotarz składane od dnia 27 października 2017 r. do dnia 20 listopada 2017 r.: nr 90 – wnioski M. i K. S., nr 91 m.in. M. S., nr 96 L. G., nr 96 C. M., (karta nr 44-57 akt administracyjnych, a także karta nr 58-59, 64, 67, akt administracyjnych), oraz w Wykazie wniosków o sporządzenie/zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna dla obszaru w rejonie góry Kotarz składanych od dnia 21 grudnia 2017 r. do dnia 23 stycznia 2018 r.: nr 12 C. M., nr 13 M. S., nr 14 M. i K. S., nr 15 L. G., nr 19 m.in. L. G. (karta nr 133-167, a także nr 186, 187, 188, 190, 198 akt administracyjnych).

Analiza akt planistycznych doprowadziła również do wniosku, iż w sprawie nie doszło do naruszeń w zakresie rozpatrzenia uwag do projektu planu złożonych przez Skarżących. Organy planistyczne zachowały tryb, o którym mowa w art. 17 pkt 9 – 14 u.p.z.p.

Zgodnie z treścią art. 17 ust. 9 i 11 u.p.z.p. Wójt ogłasza o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu, także przez jego udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie co najmniej jedną dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami, oraz wyznacza w ogłoszeniu termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu.

Obwieszczeniem Wójta Gminy z dnia 12 marca 2019 r. nr Bd.6721.4.2017 ogłoszono o wyłożeniu do publicznego wglądu projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna dla obszaru w rejonie góry Kotarz w Brennej (karta nr 387-391 akt administracyjnych) z zakreśleniem terminu wniesienia uwag do 29 kwietnia 2019 r., zatem zgodnie z termin określonym przepisami (art. 17 pkt 11 u.p.z.p.). Dyskusja publiczna została przeprowadzona w dniu 10 czerwca 2019 r., w której nie uczestniczył żaden ze Skarżących (karta nr 560-565 akt administracyjnych).

Z kolei zgodnie z art. 17 pkt 12 Wójt rozpatruje uwagi, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania, wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia (pkt 13), przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag (pkt 14).

Zachowanie powyższej procedury znajduje swoje odzwierciedlenie w aktach planistycznych.

Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego złożonych w dniach od dnia 25 marca 2019 r. do 29 kwietnia 2019 r. (karta nr 405-550 akt administracyjnych):

- rozpatrzenie uwagi nr 2 (karta nr 405, Skarżąca M. S., karta nr 549),

- rozpatrzenie uwagi nr 31 (karta nr 406, Skarżący C. M., karta nr 497-498),

- rozpatrzenie uwagi nr 32 (karta nr 406, Skarżący L. G., karta nr 495-496),

- rozpatrzenie uwagi nr 48 (karta nr 408, Skarżąca M. S. karta nr 433-436),

- rozpatrzenie uwagi nr 49 (karta nr 408, Skarżąca M. S. karta nr 430-432).

Następnie Obwieszczeniem Wójta Gminy z dnia 24 maja 2019 r. nr [...] ogłoszono o wyłożeniu do publicznego wglądu projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna dla obszaru w rejonie góry Kotarz w Brennej (karta nr 552-559 akt administracyjnych) z zakreśleniem terminu wniesienia uwag do 8 lipca 2019 r., zatem zgodnie z terminem określonym. przepisami (art. 17 pkt 11 u.p.z.p.).

Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego złożonych w dniach od 31 maja 2019 r. do 8 lipca 2019 r. (karta nr 661-663 akt administracyjnych): rozpatrzenie uwagi nr 19 (karta nr 663, Skarżąca M. S., uwaga karta nr 587-589), rozpatrzenie uwagi nr 20 (karta nr 663, Skarżąca M. S., uwaga karta nr 590-592), rozpatrzenie uwagi nr 15 (karta nr 662, Skarżący C. M., uwaga karta nr 602-603), rozpatrzenie uwagi nr 7 (karta nr 661, Skarżący L. G. M. S., uwaga karta nr 635-637).

Uwagi pozostawały również przedmiotem analizy w toku prac Komisji, co potwierdza Protokół z posiedzenia wspólnego Komisji Oświaty i Spraw Społecznych Gminy Brenna oraz Komisji Rozwoju i Finansów Gminy Brenna z dnia 21 grudnia 2020 r. wraz z Załącznikiem do protokołu (akta administracyjne, karty bez numeru). Komisja Oświaty i Spraw Społecznych Gminy Brenna w dniu 21 grudnia 2020 r. zaopiniowała pozytywnie projekt uchwały.

Całkowicie pozbawiony podstaw pozostaje zarzut "nierozpoznania" uwag Skarżącej M. S.. Mianowicie uwagi Skarżącej wniesione do projektu planu w dniach od 25 marca 2019 r. do 29 kwietnia 2019 r. (karta nr 661-663 akt administracyjnych): rozpatrzenie uwagi nr 2 (karta nr 405, uwaga karta nr 549), rozpatrzenie uwagi nr 48 (karta nr 408, uwaga karta nr 433-436), rozpatrzenie uwagi nr 49 (karta nr 408, uwaga karta nr 430-432), oraz wniesione do projektu planu w dniach od 31 maja 2019 r. do 8 lipca 2019 r. (karta nr 661-663 akt administracyjnych): rozpatrzenie uwagi nr 19, (karta nr 663, uwaga karta nr 587-589), rozpatrzenie uwagi nr 20 (karta nr 663, uwaga karta nr 590-592).

Uchwała Nr XX/200/20 Rady Gminy Brenna z dnia 28 grudnia 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna dla obszaru w rejonie góry Kotarz w Brennej Etap II. (karta nr 844-860 akt administracyjnych) wraz z Rozstrzygnięciem Rady Gminy Brenna o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu w dniach od 25 marca 2019 r. do 29 kwietnia 2019 r. – Załącznik Nr 2 do Uchwały Nr XX/200/20 (karta nr 861 – 864 akt administracyjnych): rozpatrzenie uwagi nr 2 (karta nr 861, Skarżąca M. S., karta nr 549), rozpatrzenie uwagi nr 31 (karta nr 862, Skarżący C. M., karta nr 497-498), rozpatrzenie uwagi nr 32 (karta nr 862, Skarżący L. G., karta nr 495-496), rozpatrzenie uwagi nr 48 (karta nr 864, Skarżąca M. S. karta nr 433-436), rozpatrzenie uwagi nr 49 (karta nr 864, Skarżąca M. S. karta nr 430-432), oraz nieuwzględnionych uwag wniesionych do ponownie wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego w dniach 31 maja 2019 r. do 9 lipca 2019 r. (karta nr 864-867 akt administracyjnych): rozpatrzenie uwagi nr 19 (karta nr 866, Skarżąca M. S., uwaga karta nr 587-589), rozpatrzenie uwagi nr 20 (karta nr 866, Skarżąca M. S., uwaga karta nr 590-592), rozpatrzenie uwagi nr 15 (karta nr 866, Skarżący C. M., uwaga karta nr 602-603), rozpatrzenie uwagi nr 7 (karta nr 864, Skarżący L. G. M. S., uwaga karta nr 635-637), została opublikowana w wymaganej formie. Względem każdej z uwag przedstawiono syntetyczne uzasadnienie, które pozostaje w ocenie Sądu wystarczające.

W toku procedury planistycznej doszło do rozstrzygnięcia uwag, merytorycznego uzasadnienia ich odmowy ich uwzględnienia, oraz poddania ich głosowaniu. Przepis art. 17 pkt 12 u.p.z.p. stanowi jedynie o konieczności rozpoznania uwag, nie zawiera jednak sposobu ich rozpoznania, ani też nie wymaga obszernego uzasadnienia.

Należy pamiętać, iż organy planistyczne, a zwłaszcza rada gminy decydując ostatecznie o uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu wniesionych w toku postępowania planistycznego uwagach oraz uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie mają obowiązku uwzględniania wniosków i uwag właścicieli nieruchomości (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2018 r. II SA/Kr 97/18).

Sąd podziela dominujący pogląd orzecznictwa, iż uwagi do projektu planu mogą zostać rozpoznane na jednym posiedzeniu.

Uzupełniająco należy wskazać, że zbiorcze głosowanie uwag zestawionych w załączniku do uchwały w sprawie planu miejscowego (zamiast indywidulanego podejmowania uchwały w sprawie każdej ze zgłoszonych uwag) nie narusza prawa (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2016 r., II OSK 3099/14). W szczególności u.p.z.p. w żadnym przepisie nie zabrania zbiorczego głosowania nad uwagami, zaś w art. 20 ust. 1 tej ustawy wprowadzono jedynie wymóg jednoczesnego rozstrzygnięcia o uwagach do projektu planu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2017 r. IV SA/Wa 1977/16).

Zwracając uwagę, iż część uzasadnienia skargi zawiera przytoczenie treści złożonych w toku procedury planistycznej wniosków i uwag do projektu planu, Sąd wyjaśnia, iż argumentacja uwag podlegała rozpoznaniu w określonym przepisami trybie w toku prac planistycznych, a ich wynik nie podlega zaskarżeniu. Stąd też nie podlegają one w tym zakresie kontroli w toku niniejszego postępowania. Kontroli podlegało natomiast zachowanie procedury ich rozpatrzenia, zatem zgodność w tym zakresie z przepisami prawa na kolejnych etapach prac planistycznych. I w tym zakresie, jak już wskazano, Sąd nie dopatrzył się uchybień.

Brak w ocenie Sądu podstaw do stawiania zarzutu naruszenia art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 17 pkt 4, 12 i 13 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wadliwe rozpatrzenie uwag do projektu planu przez Wójta oraz Radę Gminy.

W odniesieniu do kolejnego zarzutu - nr 3 petitum skargi, Sąd nie stwierdził sprzeczności planu miejscowego z zapisami Studium.

Należy pamiętać, iż regulacje planu miejscowego nie stanowią kopii zapisów Studium. Zgodność planu ze studium, którego zapisy mają charakter kierunkowy, ogólny, wyznaczający zarys zagospodarowania, nie oznacza konieczności mechanicznego powielania postanowień studium w projekcie planu. Studium wiąże bowiem organ planistyczny, co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i tylko w tym zakresie postanowienia planu muszą pozostawać w zgodzie z założeniami studium (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2022 r. VII SA/Wa 2654/21).

Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy zatem w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. II OSK 35/20).

W treści Studium w Części II Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego (str. 56 i nast. Studium), Rozdział 3. Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy, 3.1.Wiodące i dopuszczalne kierunki terenów (str. 66-67 Studium), wskazano definicję kierunków wiodących terenów oraz kierunków dopuszczalnych.

Jednocześnie w Studium zawarto zapisy dotyczące Strefy rozwoju sportów całorocznych i aktywnego wypoczynku oznaczonych symbolem C-01 i C-02. W treści Rozdziału 12. Strefy rozwoju sportów zimowych i całorocznych (str. 105-107 Studium), istotnego z punktu widzenia przedmiotu sprawy, przewidziano utrzymanie istniejącej infrastruktury narciarskiej na terenie gminy z możliwością jej przebudowy i rozbudowy a także realizację nowej infrastruktury w ramach wyznaczonych stref rozwoju sportów zimowych i całorocznych, oraz rozwój ośrodków w ramach ich obecnych lokalizacji z możliwością rozszerzenia w ramach wyznaczonych stref (pkt 1). Wyznaczono Strefę rozwoju sportów całorocznych i aktywnego wypoczynku, obejmującą realizację Centrum Aktywnego Wypoczynku, oznaczoną symbolami C-01 – stanowiącą część dolną strefy oraz C-02 – stanowiącą część górną strefy (pkt 5). Dopuszczono również lokalizacje całorocznych kolei linowych wraz z trasami narciarskimi (pkt 6).

Stosownie natomiast do treści (stanowiącego zasadniczą oś sporu) § 4 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej Uchwały: Poza ustalonymi przeznaczeniami dla poszczególnych terenów w rozdziale II - Ustalenia szczegółowe, dopuszcza się w terenach oznaczonych symbolami: MN, ML, MU, USR, UT i UC, lokalizowanie takich elementów zagospodarowania jak: zieleń urządzoną, wiaty i zadaszenia, infrastrukturę narciarską, narciarskie trasy zjazdowe, wyciągi narciarskie, koleje linowe, obiekty związane z ratownictwem górskim, terenowe urządzenia sportowo - rekreacyjne oraz obiekty i urządzenia towarzyszące infrastrukturze narciarskiej, uwzględniając przepisy odrębne w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Natomiast zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 4 zaskarżonej Uchwały: Dla wszystkich terenów dopuszczających lokalizację kolei linowych określa się maksymalną wysokość słupów kolei linowych do 25 m, niezależnie od ustalonych maksymalnych wysokości zabudowy dla poszczególnych terenów określonych w ustaleniach szczegółowych (rozdziału II uchwały).

Z kolei zapis § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 zaskarżonej Uchwały zawiera definicję przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego. Przez przeznaczenie podstawowe należy rozumieć ustalony w planie sposób zagospodarowania i zabudowy działek budowlanych (w przypadku terenów przeznaczonych pod zabudowę), działek lub części działek ewidencyjnych (w przypadku pozostałych terenów), w obrębie terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi, któremu winny być podporządkowane inne sposoby zagospodarowania określone jako dopuszczalne (§ 2 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej Uchwały), zaś przez przeznaczenie dopuszczalne - należy rozumieć przeznaczenie inne niż podstawowe, które go wzbogaca i uzupełnia, lecz nie powoduje z nim kolizji i nie ogranicza realizacji przeznaczenia podstawowego (§ 2 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej Uchwały).

W ocenie Sądu, w zaskarżonej Uchwale Nr XX/200/20, w zakresie objętym interesem prawnym Skarżących, tj. w odniesieniu do części uchwały dotyczącej nieruchomości, których Skarżący są właścicielami, dokonano konkretyzacji postanowień Studium i nie doszło do sprzeczności z jego postanowieniami.

Uchwała nie zmieniła przeznaczenia terenu, lecz przy uwzględnieniu istniejącej zabudowy stanowi kontynuację zapisów Studium.

Jak szczegółowo wskazano powyżej, w odniesieniu do każdej z działek Skarżących pochylając się nad zarzutem nr 1 sformułowanym w treści skargi, zapisy zaskarżonej Uchwały (w zestawieniu z zapisami Studium) nie spowodowały: naruszenia w zakresie ustaleń wartości wskaźników zagospodarowania i użytkowania terenów (zróżnicowania maksymalnej wysokości obiektów, minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej oraz maksymalnej wysokości zabudowy w MPZP względem wskaźników przyjętych w Studium), ani też naruszenia wymagań ładu przestrzennego i ustaleń zagospodarowania terenu w sposób bezsprzecznie naruszający istniejący ład.

Należy przy tym rozróżnić wysokość zabudowy, o której mowa w: § 7 ust. 2 pkt 3 (12m w odniesieniu do obszaru oznaczonego symbolem 3ML, obszar obejmujący działki Skarżącej M. S.) i § 5 ust. 2 pkt 3 (12m w odniesieniu do obszaru oznaczonego symbolem MN, obszar obejmujący działki C. M. i L. G.) zaskarżonej Uchwały, od wysokości słupów kolei linowych wskazanych w § 4 ust. 1 pkt 4 zaskarżonej Uchwały.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że wysokość do 25m odnosi się wyłącznie do słupów kolei linowych, nie zaś do wszelkiej zabudowy na wskazanym terenie. Jednocześnie określenie ograniczenia wysokość słupów do 25m stanowi konkretyzację zapisów Studiów, dla obszarów, które znajdują się w strefie C-01 stosownie do przywołanego wyżej Rozdziału 12 Studium (str. 106 Studium).

Ponadto infrastruktura narciarska została wskazana jedynie jako uzupełniające przeznaczenie terenu dla obszarów oznaczonych symbolem ML i MN (§ 4 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej Uchwały).

W odniesieniu natomiast do powierzchni biologicznie czynnej: dla obszaru 3ML: 60% (§ 7 ust. 2 pkt 4 zaskarżonej Uchwały), 60% (§ 104 pkt 8 uprzednio obowiązującego MPZP z 2004 r. dla 7.ML.161), 50% (str. 72 Studium), a dla obszaru MN: 60% (§ 5 ust. 2 pkt 4 zaskarżonej Uchwały), 60% (§ 103 pkt 8 uprzednio obowiązującego MPZP z 2004 r., dla 7.ME.145), 40% (str. 69 Studium).

Co natomiast tyczy się maksymalnej wysokości zabudowy: dla obszaru 3ML: 12m (§ 7 ust. 2 pkt 3 zaskarżonej Uchwały), do 3 kondygnacji nadziemnych (§ 104 pkt 3 lit. ab uprzednio obowiązującego MPZP z 2004 r. dla 7.ML.161), 10m (str. 72 Studium), a dla obszaru MN: 12m (§ 5 ust. 2 pkt 3 zaskarżonej Uchwały), do 3 kondygnacji nadziemnych (§ 103 pkt 3 lit. ab uprzednio obowiązującego MPZP z 2004 r., dla 7.ME.145), 12m (str. 69 Studium).

Odstępstwo poprzez zwiększenie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do zapisów Studium, w sytuacji, gdy uprzednio obowiązujący MPZP z 2004 r. przewidywał wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego tym obszarem w wysokości tożsamej jak ustalono w zaskarżonej Uchwale, podobnie odstępstwo 2m wysokości zabudowy dla obszaru 3ML w stosunku do zapisów Studium, w sytuacji, gdy dla 3 kondygnacji wskazanych w MPZP z 2004 r. przyjmowano w Studium 12m, co zostało również zawarte dla obszaru 3ML w zapisach zaskarżonej Uchwały, pozostaje w ocenie Sądu odstępstwem nieistotnym, i nie może stanowić o sprzeczności zaskarżonej Uchwały z zapisami Studium, które stanowią jedynie wyznaczone kierunki, konkretyzowane na etapie sporządzania planu miejscowego, a tym bardziej nie wywołuje skutku nieważności zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Skarżący poza wskazanymi wyżej naruszeniami obejmującymi obszar oznaczony symbolem ML i MN, na którym położone są nieruchomości Skarżących, wskazali również na kwestie dotyczące terenów sąsiednich, w tym zakresie zwracając uwagę na: brak uchwalenia zakazów dotyczących grodzenia, wyznaczenia pasów zieleni wolnych od zabudowy, oraz wprowadzenia rozwiązań zapobiegających lub ograniczających możliwość negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 Beskid Śląski PLH240005, pomimo iż nie mają interesu prawnego, by ustalenia zaskarżonej Uchwały co do powyższego podważać, i w tym zakresie nie wykazali wymaganego rzeczywistego, realnego, konkretnego ograniczenia prawa własności. Sąd zauważa, że treść zaskarżonej Uchwały, przeciwnie niż twierdzą Skarżący, zawiera m.in. zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, w tym: nakaz uwzględnienia położenia obszaru objętego planem w granicach terenu Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego oraz jego otulinie, zgodnie z pozostałymi ustaleniami zawartymi w niniejszej uchwale (§ 4 ust. 2 pkt 6 zaskarżonej Uchwały), nakaz uwzględnienia położenia fragmentu obszaru objętego planem w granicach obszaru specjalnego obszaru ochrony siedlisk NATURA 2000 "Beskid Śląski" PLH 240005, zgodnie z pozostałymi ustaleniami zawartymi w niniejszej uchwale (§ 4 ust. 2 pkt 7 zaskarżonej Uchwały).

W rezultacie, brak było podstaw do podzielenia podniesionego przez Skarżących zarzutu naruszenia art. 9 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 2, 3, 3a i 7 u.p.z.p. i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie MPZP naruszającego ustalenia Studium.

W odniesieniu do zarzutu nr 4 petitum skargi, tj. naruszenia wskazanych w pkt 4 skargi zapisów Rozporządzenia Nr 10/98 Wojewody Bielskiego z dnia 16 kwietnia 1998 r. w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego, należy wskazać, iż w skardze podnoszono trzy naruszenia w tym zakresie: 1. umożliwienia trwałej zmiany stosunków wodnych, 2. dopuszczenie lokalizacji słupów kolei linowych o maksymalnej wysokości do 25 m, które to ustalenie zdaniem Skarżących narusza ustanowiony obowiązek ochrony środowiska i krajobrazu przed zakłóceniami harmonii w krajobrazie, 3. umożliwiając lokowanie uciążliwych przyrodniczo i środowiskowo inwestycji narciarskich.

W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że jedynie nieruchomości Skarżącej M. S. położone są na terenie Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego.

Niezależnie od tego, stosownie do przywołanych w skardze przepisów rozporządzenia "obowiązuje stosowanie następujących ogólnych zasad i kierunków działania" – w § 3 ust. 2 tiret 1 rozporządzenia: "ochrona środowiska i krajobrazu przed zakłóceniami stosunków wodnych" - Skarżąca w ocenie Sądu nie wykazała jakoby w zakresie posiadanego w rozpoznawanej sprawie interesu prawnego mogło dojść do wskazanej w skardze "trwałej zmiany stosunków wodnych". Jednocześnie formułując zarzut nie uwzględniono, iż zapisy zaskarżonej Uchwały przewidują ochronę w tym zakresie m.in. w ramach zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, przewidziano konieczność zapewnienia ciągłości przepływu istniejących cieków, z możliwością ich przebudowy i zmiany przebiegu (§ 4 ust. 2 pkt 3 zaskarżonej Uchwały), a także przywołane już wcześniej zapisy (§ 4 ust. 2 pkt 6 i 7 zaskarżonej Uchwały).

Natomiast zgodnie z podniesionym zarzutem naruszenia § 3 ust. 2 tiret 4 rozporządzenia ("ochrona środowiska i krajobrazu przed zakłóceniami harmonii w krajobrazie) oraz § 3 ust. 3 tiret 1 rozporządzenia ("czynna ochrona środowiska poprzez likwidację lub ograniczenie na terenie Parku działalności gospodarczej szkodliwej dla środowiska") Sąd zważył, iż obszar C-01 położony jest częściowo na terenie Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego, co zostało przewidziane w Studium, zgodnie z wynikami uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K. "realizacja zapisów trzeciej wersji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna dla obszaru w rejonie góry Kotarz – Etap II, nie będzie miała znaczącego negatywnego wpływu na przedmioty ochrony obszaru Natura 2000 Beskid Śląski, walory przyrodniczo-krajobrazowe Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego oraz drożność korytarzy ekologicznych" (postanowienie z dnia 4 października 2017 r., nr [...], karta nr 364-366 akt administracyjnych,), nadto, jak wynika z załączników graficznych do Studium, na terenie Parku znajdują się już inwestycje narciarskie.

W ocenie Sądu jako nieuzasadniony należało zatem ocenić zarzut naruszenia § 3 ust. 2 tiret 1, § 3 ust. 2 tiret 4 oraz § 3 ust. 3 tiret 1 rozporządzenia.

W sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów regulujących procedurę planistyczną.

Uchwała Rady Gminy o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego podjęto w dniu 20 kwietnia 2017 r. (Uchwała Nr XIX/218/17, karta nr 2 akt administracyjnych).

Stosownie do art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Wójt Gminy Brenna ogłosił w prasie miejscowej – Głos Ziemi Cieszyńskiej Nr 43 z dnia 27 października 2017 r. (karta nr 6 akt administracyjnych), przez Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna dla obszaru w rejonie góry Kotarz w Brennej z dnia 27 października 2017 r. nr [...] (karta nr 4 akt administracyjnych), oraz udostępnienie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej (karta nr 5 akt administracyjnych), o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia.

Następnie zgodnie z art. 17 pkt 2 u.p.z.p. Wójt zawiadomił na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu: zawiadomienie z dnia 27 października 2017 r. (karta nr 10-20 akt administracyjnych), wystąpienie o uzgodnienie do: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia 27 października 2017 r. (kart nr 8 akt administracyjnych) i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 27 października 2017 r. (kart nr 9 akt administracyjnych, wraz z odpowiedzą pismem z dnia 24 listopada 2017 r. nr [...] karta nr 36), ustosunkowanie się organów na piśmie (karta nr 21- 43 akt administracyjnych).

Wójt Gminy Brenna ponownie ogłosił przez obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna dla obszaru w rejonie góry Kotarz w Brennej z dnia 21 grudnia 2017 r. oraz przez ogłoszenie w prasie miejscowej i udostępnienie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej (karta nr 86-89 akt administracyjnych), a następnie zawiadomił właściwe organy o ponownym obwieszeniu z dnia 18 grudnia 2017 r. (karta nr 92-101 akt administracyjnych), ponownie wystąpił o uzgodnienie do: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia 18 grudnia 2019 r. (kart nr 90 akt administracyjnych), Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 18 grudnia 2017 r. (karta nr 91 akt administracyjnych, z odpowiedzą pismem z dnia 4 stycznia 2018 r. nr [...], karta nr 131, oraz postanowieniem z dnia 11 maja 2018 r. [...], karta nr 268-272), ustosunkowanie się organów (karta nr 102- 131 akt administracyjnych).

W toku procedury planistycznej, zgodnie z art. 17 pkt 4 i 5 u.p.z.p. sporządzono projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w art. 17 pkt 1 u.p.z.p., Prognozę oddziaływania na środowisko, Brenna maj 2019 r. (karta nr 227-266 akt administracyjnych) oraz Prognozę skutków finansowych, Cieszyn 2020 r. (karta nr 209-226 akt administracyjnych).

Wójt wystąpił do właściwych organów, o których mowa w art. 17 pkt 6 u.p.z.p. o opinie o projekcie planu (lit. a) oraz o uzgodnienie projektu planu (lit. b). Pismem z dnia 28 czerwca 2018 r. Wójt Gminy Brenna zwrócił się do właściwych organów z prośbą o zaopiniowanie projektu (karta nr 279- 294 akt administracyjnych). Pozostające w aktach wykazy: Wykaz opinii projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (karta nr 297-305 oraz 381-386 akt administracyjnych), oraz Wykaz uzgodnień do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (karta nr 306-307 oraz 386 akt administracyjnych) pozostają zgodne z pozostającymi w aktach odpowiedziami udzielonymi przez właściwe organy opiniodawcze i uzgodnieniowe (karta nr 308-379 akt administracyjnych).

Jak wskazano w poprzedniej części uzasadnienia (w odniesieniu do zarzutu nr 2 skargi), procedura planistyczna pozostawała zgodna również na dalszych jej etapach, tj. zgodna z art. 17 pkt 9-14 u.p.z.p.

W ocenie Sądu żaden z wyżej wskazanych wymogów procedury planistycznej nie został naruszony w stopniu istotnym. Nie doszło także do zarzucanego w skardze naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W tym miejscu odniesienia wymaga również treść pisma strony skarżącej z dnia 8 sierpnia 2022 r., w którym "zaskarżono" w całości postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 4 października 2017 r., nr [...] (karta nr 364-366 akt administracyjnych) wnosząc o jego uchylenie w całości. W piśmie zawarto również wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu pt. "opinia na temat wpływu ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna dla obszaru w rejonie góry Kotarz w Brennej na walory przyrody tego obszaru, w szczególności podlegających ochronie prawnej w Polsce i w Unii Europejskiej", na okoliczność ustalenia wadliwości prognozy oddziaływania na środowisko i wadliwości postanowienia RDOŚ.

Przepis art. 24 ust. 1 u.p.z.p. reguluje tryb uzgadniania projektu planu miejscowego. Jak słusznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 maja 2012 r., II OSK 1254/12, postępowanie związane ze sporządzaniem projektu studium bądź planu miejscowego, nie jest postępowaniem administracyjnym, lecz postępowaniem prawotwórczym, uchwałodawczym, do którego nie stosuje się k.p.a. Stronami postępowania uzgodnieniowego są jedynie gmina i organ uzgadniający. Z pewnością stronami takiego postępowania nie będą właściciele nieruchomości objętych projektem planu, czy też studium (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, C.H.Beck 2011 r., wyd. 6 str. 230, podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2015 r. IV SA/Wa 351/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 czerwca 2018 r. II SA/Ol 334/18).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w całości podziela wskazany pogląd judykatury.

Uzgadnianie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jednym z etapów procedury planistycznej. Zajęcie stanowiska przez inny organ przy sporządzaniu projektu planu miejscowego ma charakter aktu nadzoru nad działalnością gminy przewidzianego przepisami szczególnymi. Współdziałanie w toku procedury planistycznej zachodzi w płaszczyźnie horyzontalnej (relacja organ - organ). To zaś wpływa na zakres uprawnień podmiotów, których prawa i obowiązki wiążą się z prawem własności (użytkowanie wieczyste) nieruchomości położonych na terenie objętym procedurą planistyczną. Stronami postępowania uzgodnieniowego są jedynie gmina i organ uzgadniający. Właściwą zaś formą kontroli odmowy uzgodnienia jest wniesienie zażalenia przez organ planistyczny, na podstawie art. 106 § 5 k.p.a., do którego odsyła art. 24 ust. 1 u.p.z.p. A zatem, stronami takiego postępowania nie będą właściciele nieruchomości objętych projektem planu, czy też studium (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2012 r. II OSK 1765/12; Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, C.H.Beck 2011 r., wyd. 6 str. 230).

Z powyższego nie można jednak wywodzić, iż skoro właściciele nieruchomości objętych projektem planu, czy też studium, nie są stronami postępowania uzgodnieniowego, to sąd administracyjny winien dokonać kontroli uzgodnień planu w postępowaniu sądowym ze skargi na plan miejscowy. Podkreślić należy, iż w przypadku skargi na plan miejscowy sąd administracyjny kontroluje, czy organ planistyczny dokonał wymaganych przepisami prawa uzgodnień z właściwymi organami, czy została zachowana procedura uzgodnieniowa oraz czy organ planistyczny uwzględnił prawidłowo dokonane uzgodnienia (pozytywne i negatywne - odmowa uzgodnienia). Sąd administracyjny, rozpoznając skargę na plan miejscowy, nie posiada jednak kompetencji do kontroli merytorycznej uzgodnień projektu planu przez właściwe organy czy też przyczyn odmowy dokonania takiego uzgodnienia (uzgodnienie negatywne - odmowa uzgodnienia) (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2016 r. II OSK 556/15)

Z tego też względu Sąd nie był uprawniony w niniejszym postępowaniu oceniać z jakich względów i czy zasadnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z dnia 4 października 2017 r. uzgodnił projekt MPZP (wersja trzecia).

Przeprowadzona przez Sąd analiza procedury planistycznej w w/w zakresie wskazuje na zachowanie przez organy planistyczne przepisów normujących uzyskanie wymaganych uzgodnień, zachowanie procedury uzgodnieniowej oraz uwzględnienia wyników pozytywnego uzgodnienia dokonanego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w/w postanowieniem z dnia 4 października 2017 r., zważając iż poprzedzającym go postanowieniem RDOŚ odmówił uzgodnienia (postanowieniem z dnia 11 maja 2018 r. [...], karta nr 268-272), co znalazło swoje odzwierciedlenie na kolejnych etapach procedury planistycznej. Dalsze prace organów planistycznych doprowadziły bowiem końcowo do pozytywnego uzgodnienia przez wskazany organ.

Wobec powyższego okoliczności wskazane w tezie dowodowej wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z przedłożonej opinii prywatnej, zmierzające w istocie do merytorycznej kontroli w/w postanowienia, nie mogły mieć wpływu na uwzględnienie wniosku dowodowego strony skarżącej. Stąd też Sąd za zasadne uznał nieuwzględnienie przedmiotowego wniosku dowodowego (protokół rozprawy z dnia 20 września 2022 r., akta nr 217 akt sądowych).

Podobnie w odniesieniu do Prognozy oddziaływania na środowisko Skarżący nie zarzucają naruszeń w zakresie zachowania procedury jej przeprowadzenia. Uchybień w tym zakresie Sąd również się nie dopatrzył.

Skarżący podnoszą jedynie zarzuty merytoryczne względem Prognozy, które nie są przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu.

Prognoza oddziaływania na środowisko nie ma charakteru normatywnego, wobec czego nie jest wiążąca dla gminy. Prognoza zawiera informacje o przewidywanych przyrodniczych skutkach gospodarowania przestrzenią, określonych w planie.

Zgodnie z art. 17 pkt 4 i 5 wójt sporządza projekt planu miejscowego, rozpatrując wnioski, o których mowa w art. 17 pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, a także sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia tego planu. Zgodnie z § 12 pkt 8 i 13 wówczas obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587) dokumenty te są częścią dokumentacji prac planistycznych. Nie stanowią one załączników do uchwały w sprawie planu miejscowego, a także nie są jej integralną częścią. Nie mają też charakteru normatywnego.

Prognoza oddziaływania na środowisko jest dokumentem informacyjnym, który ma na celu możliwie dokładne określenie skutków środowiskowych wywołanych realizacją ustaleń projektowanego planu miejscowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1998 r., IV SA 2261/97). Zakres informacji, jakie mają zostać zawarte w prognozie oddziaływania na środowisko, określają przepisy art. 51 ust. 2 i art. 52 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 283 z późn. zm.) (zob. A, Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, Lex el. 2021).

Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nałożyła na radę gminy obowiązek uzgadniania z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym zakresu i stopnia szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko (art. 53 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Organ opracowujący projekt dokumentu (planu zagospodarowania przestrzennego) bierze bowiem pod uwagę oprócz ustaleń zawartych w prognozie oddziaływania na środowisko także opinie organów - regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (art. 55 w zw. z art. 57 i 58 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku) (zob. K. Buczyński i in., Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, LexisNexis 2014, Lex el.)

W toku procedury planistycznej wymóg ten został wypełniony (opinia RDOŚ z dnia 4 października 2018 r. nr [...], karta nr 377-379 akt administracyjnych, opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 8 października 2018 r. nr [...], karta nr 379 akt administracyjnych).

Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku wprowadziła również obowiązek zapewnienia udziału społeczeństwa w strategicznej ocenie oddziaływania na środowisko (art. 54 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Osoby zainteresowane mogą na zasadach przewidzianych w komentowanej ustawie składać wnioski i uwagi do sporządzanej prognozy oddziaływania na środowisko (art. 54 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku) (zob. K. Buczyński i in., Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, LexisNexis 2014, Lex el.)

Skarżący mieli zatem możliwość kwestionowania warstwy merytorycznej Prognozy na etapie procedury planistycznej.

W rezultacie należało uznać, że w toku procedury planistycznej nie naruszono art. 17 pkt 4 i 9 u.p.z.p.

Prognoza zawiera przewidziane prawem elementy określone w art. 51 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Uwzględniając powyższe Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej nie dopatrzył się naruszeń, a tym bardziej naruszeń istotnych (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.), mogących mieć wpływ na stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały Rady Gminy Brenna, jednocześnie stwierdził, że nie ma podstaw do uznania któregokolwiek zarzutu skargi za uzasadniony.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.