Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 371/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz (spr.) Sędzia NSA Grażyna Radzicka Asesor sąd. Edyta Podrazik Protokolant ref. staż. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 października 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi R.S. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia 03 lutego 2004r. Nr XXXVII/328/IV/2004 w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego o d d a l a s k a r g ę /-/E. Podrazik /-/R. Batorowicz /-/G. Radzicka


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2001r. R. S. wniósł zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w P. Podniósł, że projektowane zapisy planu naruszały jego interes prawny i uprawnienia wywodzone z prawa własności, którego przedmiotem była nieruchomość położona w P. przy ul. [...] oznaczonej geodezyjnie jako obręb [...], arkusz [...], działka nr [...]. Wywodził, że w projekcie wprowadzono ograniczenia, nakazy i zakazy, do których stanowienia, jak to określił, nie dawał delegacji art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.).

R. S. odniósł swe zarzuty do kolejno wymienionych zapisów części opisowej projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podnosząc, że:

1. w § 5 ust. 4 pkt 3 wprowadzającym zakaz dokonywania wtórnych podziałów w oparciu o inne drogi niż wewnętrzne naruszono jego prawo do dokonywania wtórnego podziału;

2. w § 4 ust. 4 pkt 8 stanowiącym nakaz lokalizowania pomieszczeń pomocniczych od strony ulicy i ograniczającym powierzchnią tych pomieszczeń do 1/3 powierzchni budynków, ograniczono prawo do rozwiązywania funkcji budynków;

3. w § 5 ust. 4 pkt 9 wyłączającym lokalizację niektórych usług poza budynkami mieszkalnymi na części objętych planem terenów zaniechano wyznaczenia terenów pod usługi podstawowe;

4. rozwiązania określone w § 5 ust. 4 pkt 11 (maksymalna powierzchnia budynku pomocniczego – 40 m2) i § 5 ust. 4 pkt 11 (maksymalny procent zabudowy działki: 25% i 35% zależnie od położenia) miał naruszać uprawnienia właścicielskie;

5. w § 5 ust. 4 pkt 11 określającym na 50% udział zieleni w zagospodarowaniu działki, a 60% dla działek położonych w obszarze zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "[...]", przyjęto rozwiązania, których nie zakładała wcześniejsza uchwała Rady Miasta P. z dnia 10 maja 1994r. o ustanowieniu obszaru ochronnego zespołu przyrodniczo – krajobrazowego strumyka [...];

6. określony w § 5 ust. 4 pkt 16 nakaz budowy budynków z dachami stromymi nie znajdował uzasadnienia w aktualnym stanie zabudowy terenu objętego planem przeważnie budynkami z dachami płaskimi;

7. wynikające z § 5 ust. 4 pkt 19 obowiązki dotyczące ogrodzeń (ogrodzenia na granicach działek do wysokości 1,5 metra, ażurowe co najmniej na 70% długości, koniecznie wzbogacone zielenią) kolidowały z wymogami art. 29 ust. 1 pkt 7 oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.);

8. określony w § 5 ust. 4 pkt 21a zakres lokalizowania usług na działkach przyległych do projektowanych ulic wewnętrznych w sposób nieuzasadniony naruszał prawa właścicielskie;

9. w § 8 ust. 3 (ustalenie minimalnej szerokości ulic publicznych w liniach rozgraniczających oraz dojazdów indywidualnych) wykroczono poza nadane uprawnienia ustawowe, ponieważ zagadnienie dojść i dojazdów regulował rozdział 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1995r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz. U. Nr 10, poz. 46 ze zm.);

10. w § 11 ust. 5 wykluczającym lokalizację urządzeń reklamowych wolnostojących oraz ograniczającym wprowadzanie tablic informacyjnych wykroczono poza uprawnienia ustawowe i naruszono uprawnienia wynikające z art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego oraz § 293 ust. 1 wymienionego w pkt 9 rozporządzenia.

W § 3 pkt 6 uchwały Rady Miasta P. z dnia 03 lutego 2004r. Nr XXXVII/328/IV/2004 zawarto rozstrzygnięcie o odrzuceniu zarzutów R. S. W § 38 pkt 6 tej uchwały uwzględniono zarzuty R. S. w sprawie zakazu podziału nieruchomości w oparciu o inne drogi wewnętrzne niż zaznaczone na rysunku planu, zakazu lokalizacji usług podstawowych poza budynkiem mieszkalnym, nakazu stosowania dachów stromych na obszarze objętym planem.

Uzasadniając uchwałę w przedmiocie odrzucenia zarzutów, odnosząc się do kwestionowania ustaleń określających standardy zabudowy stwierdzono, że art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym obliguje do ustalenia w planie lokalnych warunków, zasad i standardów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów obiektów.

W kwestii zapisów dotyczących zwiększonego procentu zieleni na obszarze zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "[...]" podniesiono, że w uchwale nr CV/610/94 Rady Miejskiej P. z dnia 10 maja 1994 dotyczącej obszaru "[...]" określono cele w postaci miedzy innymi: zachowanie i odtworzenie cieków wodnych i stojących wód otwartych wraz z ich roślinną obudową, opracowanie projektu wprowadzania zadrzewień o funkcjach ochronnych i krajobrazowych oraz w granicach osiedli mieszkaniowych. Poza tym powołano się na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P. uchwalone uchwałą nr XXII/276/III/99 Rady Miasta P. z dnia 23 listopada 1999r.

Co do zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na działkach położonych przy drogach wewnętrznych stwierdzono, że art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym obejmuje między innymi problematykę ustalenia linii rozgraniczających terenów oraz zasad ich zagospodarowania. Wyjaśniono, że przemieszanie zabudowy mieszkaniowej (MN) i mieszkaniowo – usługowej (MN/u) oraz dopuszczenie działalności gospodarczej na działkach położonych w głębi kwartałów, powodowałoby konflikty na tle przemieszania funkcji. Powołano się też na niskie parametry dróg wewnętrznych i niewielką minimalną powierzchnię działek jako źródła zagrożeń dla komfortu mieszkańców, a co za tym szło do naruszeń art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego.

W kwestii ustalenia minimalnej szerokości dróg wewnętrznych powołano się na wymogi dotyczące infrastruktury podziemnej. Wyjaśniono, że w wyniku uwzględnienia części zarzutów dopuszczono w wyjątkowych przypadkach zmniejszenie szerokości dróg do 5,0 metra. Dalsze zmniejszanie szerokości pozostawałoby w sprzeczności z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 600 ze zm.).

Co do zakazu lokalizacji wolnostojących urządzeń reklamowych i ograniczeń dotyczących tablic informacyjnych powołano się na art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym upoważniający do ustalenia w planie lokalnych warunków, zasad i standardów kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymieniono też wymogi ładu przestrzennego oraz walory architektoniczne i krajobrazowe jako objęte normą art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

R. S. wniósł do sądu administracyjnego skargę, której treść wskazywała, że domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.

Skarżący zarzucał, że przywołaną podstawą prawną uchwały winna być wyłącznie ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. Jako nieuprawnione określił przyjęcie podstaw prawnych ustaw: o ochronie środowiska, prawa wodnego, o samorządach zawodowych architektów i urbanistów, o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów państwa, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. za wyjątkiem art. 85 ust. 2.

Podniósł też, że podstawą prawną do przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] była uchwała Rady Miejskiej P. nr XXXI/213/96 z dnia 16 stycznia 1996r. zmieniona uchwałą nr LXXII551/II/98 z dnia 19 maja 1998r., która określiła ostateczne granice opracowania w załączniku graficznym. W tej uchwale nie określono, wbrew wymogom art. 12 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustaleń dla planu, o których mowa w art. 10 ust.1 tejże ustawy.

Skarżący podtrzymał zastrzeżenia do poszczególnych zapisów projektu planu wymienione w zawierającym zarzuty piśmie, a dotyczące tych zarzutów, które nie zostały uwzględnione. Nadto wywodził, że tylko pozornie uwzględniono zarzut dotyczący nakazu stosowania dachów stromych (§ 5 ust. 4 pkt 16 projektu) gdyż utrzymano nakaz stosowania stromych dachów dla nowopowstających budynków.

Skarżący wyraził pogląd, że utrzymano nakazy, ograniczenia i zakazy, które nie wynikały z przepisów szczególnych, i do których Rada i Zarząd Miasta P. "nie otrzymały delegacji prawnej".

Rada Miasta P. wniosła o odrzucenie skargi, a ewentualnie o oddalenie skargi.

Wniosek o odrzucenie skargi wyprowadzono z założenia, że zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarżący przed wniesieniem skargi winien wezwać właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Wykazując, że zaskarżoną uchwałę doręczono skarżącemu 27 lutego 2004r., jej kopię skarżący doręczył Radzie 26 marca 2004r., a skargę wniesiono 02 kwietnia 2004r., miało dojść do naruszenia terminów z art. 52 § 3 upsa ze skutkami z art. 58, pkt 6 tej ustawy.

Uzasadniając ewentualny wniosek o oddalenie skargi podnoszono, że ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym jest jednym z aktów prawnych wyznaczających granice prawa własności o jakich mowa w art. 140 kc. Powołano się na art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i wywodzono, że ograniczenia prawa własności wynikające z ustaleń planów przestrzennych są skuteczne gdy zostały wprowadzone z zachowaniem przepisów o planowaniu przestrzennym.

W kwestii podstawy prawnej uchwały podniesiono, że powołano jedynie podstawy prawne z ustaw o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśniono, że w 1998r. podjęto uchwałę zmieniającą jedynie granice obszaru objętego planem i nie zmieniającą pozostałych ustaleń uchwały podjętej w 1996r. Co do kwestii szczegółowych wskazywano argumenty wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Poza tym powoływano się na art. 37 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Nie był zasadny najdalej idący wniosek Rady Miasta P. o odrzucenie skargi. Art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym regulował tryb i termin zaskarżenia uchwały rad gmin w przedmiocie odrzucenia zarzutów w taki sposób, że wnoszący zarzut mógł wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.

Wymieniony przepis wyczerpująco regulował materię zaskarżania uchwał, brak więc było podstaw do stosowania art. 52 § 3 i 4 i 53 § 2 upsa dotyczących obowiązku wezwania do usunięcia naruszenia prawa i biegu terminu do zaskarżania aktów, których dotyczyły wezwania w tym zakresie. Zauważyć należało, że wola ustawodawcy odrębnej regulacji trybu i terminu zaskarżania uchwał o odrzuceniu zarzutów została jednoznacznie wyrażona już choćby przez to, że wyczerpanie trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa czyniłoby niewykonalnym zachowanie trzydziestodniowego terminu z art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Równocześnie stwierdzić należało, że zaskarżoną uchwałę doręczono skarżącemu 27 lutego 2004r. skarga natomiast została złożona w siedzibie sądu w dniu 26 marca 2004r. (prezentata sądu), tak więc termin do wniesienia skargi został zachowany.

Mając na względzie treść art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 134 § 1 upsa sąd z urzędu sprawdził czy nie doszło do naruszenia prawa w zakresie procedury planistycznej i nie doszukał się uchybień, w szczególności w zakresie regulowanym przez art. 18 ust. 2 pkt 1-10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Pewne wątpliwości wynikać mogły z faktu, że w aktach sprawy znajdował się egzemplarz uzasadnienia zaskarżonej uchwały podpisany przez zastępcę Prezydenta Miasta P., to jest osobę nieuprawnioną do reprezentowania rady gminy w świetle art. 19 ust. 2, 26 ust. 1 i 26a ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Wątpliwość ta była o tyle istotna, że w myśl art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie uzasadnienia uchwały o odrzuceniu zarzutu miało charakter obligatoryjny, gdyby więc przyjąć, że uzasadnienie uchwały nie pochodziło od rady gminy doszłoby do naruszenia przepisu.

Ani przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ani przepisy ustawy o samorządzie gminnym nie zawierały regulacji w zakresie trybu sporządzania i podpisywania uzasadnień uchwał rad gmin. Nie znajdowałoby podstaw stosowanie art. 107 § 1 i 3 kpa. W tej sytuacji oceny czy uzasadnienie uchwały pochodziło od rady czy też od innego podmiotu oprzeć należało na regułach dotyczących podejmowania uchwał i wchodzenia ich do obrotu prawnego. Przyjąć należy, że faktem prawotwórczym jest podjęcie uchwały poprzez dokonanie różnego rodzaju czynności, które reguluje ustawa o samorządzie gminnym, statut gminy i regulamin rady. Czynności te, określone jako konwencjonalne w szczególności głosowanie radnych, zamyka proces kreowania uchwał. Do tego procesu nie należą natomiast formy utrwalania uchwał, w szczególności ich ogłaszanie (por. St. Wronkowska, Glosa do wyroku NSA z dnia 06 lipca 1994r., sygn. akt SA/Ł 1024/94, Państwo i Prawo z 1996r., nr 3, str. 105).

W sprawie niniejszej na podstawie zgromadzonych w postępowaniu sądowym dokumentów, to jest: projektu uchwały wraz z uzasadnieniem, protokołu sesji Rady Miasta P. z dnia [...] lutego 2004r., ordynacji proceduralnej Rady Miasta P., statutu Miasta P., ustalono, że Radzie Miasta P. przedłożono projekt uchwały o odrzuceniu zarzutów wraz z uzasadnieniem, zarówno projekt uchwały jak i jej uzasadnienie były przedmiotem debaty podczas sesji Rady, a następnie przedmiotem głosowania. Zatem uznać należało, że nie tylko sama uchwała ale i jej uzasadnienie były przedmiotem czynności konwencjonalnych powodujących wejście uzasadnienia do obrotu prawnego. Obojętnym było w jaki sposób utrwalono uzasadnienie uchwały skoro brak było wymogu jego publikacji. Tak wiec jedynie cel uniknięcia wątpliwości co do podmiotu sporządzającego uzasadnienie uchwały przemawiałby za tym, by w przyszłości posługiwano się egzemplarzami uzasadnienia uchwały podpisanymi przez podmiot uprawniony do reprezentowania rady gminy.

Skarżący podniósł w skardze dwa zarzuty dotyczące procedury planistycznej i oba okazały się niezasadne. Wbrew twierdzeniom skarżącego jako podstawy prawne zaskarżonej uchwały powołano jedynie art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. oraz art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717). Odniesienia do innych ustaw zawarte w uzasadnieniu uchwały nie sprawiały by traktować je jako wskazanie wadliwej podstawy prawnej. Tak więc jedynie dla porządku zaznaczyć należało, że nawet powołanie wadliwej podstawy prawnej nie stanowiłoby naruszenia art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i tym samym nie powodowałoby nieważności uchwały w świetle art. 27 ust. 1 tej ustawy.

Podstawą wszczęcia procedury planistycznej była uchwała Rady Miasta P. z dnia 16 stycznia 1996r. Uchwała ta w § 1 zawierała wszelkie elementy o jakich mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwałą z dnia 19 maja 1998r. zmieniono tę uchwałę jedynie w części dotyczącej granic terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, pozostałe elementy wcześniejszej uchwały, w tym przedmiot i zakres ustaleń pozostawały bez zmian. W tej sytuacji nie można było przyjąć by w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zawarto elementów o jakich mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do merytorycznych zarzutów skarżącego w pierwszym rzędzie stwierdzić należało, że nie był trafny pogląd skarżącego jakoby wszelkie ograniczenia, nakazy i zakazy wnikające w materię uprawnień właścicieli nieruchomości były możliwe tylko wtedy, gdy rada gminy działała na podstawie wyraźnej delegacji ustawowej, której zdaniem skarżącego, jak się wydawało, należałoby poszukiwać poza ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym.

Art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oddawał gminom tak zwane władztwo planistyczne, to jest uprawnienie do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Najogólniejsze kompetencje z tego zakresu określone zostały w art. 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym traktować należy jako unormowanie określające granice wykonywania prawa własności, o jakich mowa w art. 140 kc. Zgodnie z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa i sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Władztwo planistyczne gmin znajduje granice w obowiązujących przepisach prawa (por. m.in. wyrok NSA z 22 grudnia 1999r., sygn. akt IVSA 1412/99, LEX nr 48218). Brak jednak podstaw by z zespołu takich przepisów wyłączać art. 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co w szczególności oznacza dopuszczalność określania reguł zabudowy terenu, nie wyłączając stopnia zainwestowania terenu i intensywnej zabudowy (por. wyrok NSA z 09 kwietnia 1998r., sygn. akt IVSA 2423/97, Wspólnota 1999/16/25). W konsekwencji nie znajduje uzasadnienia teza, że wprowadzanie ograniczeń dotyczących wykonywania prawa własności możliwe jest tylko wtedy gdy rozwiązania planistyczne z tego zakresu dopuszczane są wprost w przepisach szczególnych względnie gdy poza ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym funkcjonuje jednoznaczne upoważnienie gmin do wprowadzania konkretnych rozwiązań.

Odnosząc się do szczegółowych zarzutów skarżącego najogólniej stwierdzić należało, że wszystkie kwestionowane zapisy stanowiły wykonywanie kompetencji określonych co najmniej w art. 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Równocześnie mieć należało na względzie, że do wszystkich tych zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu uchwały racjonalne argumenty wynikające z warunków lokalnych.

Ograniczenia dotyczące sytuowania i powierzchni urządzeń pomocniczych stanowiły działania, do których rada była uprawniona na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Podobne źródła znajdowały kompetencje do wprowadzania nakazów i ograniczeń w zakresie dotyczącym ogrodzeń oraz reklam wolnostojących i tablic informacyjnych. W ostatnio wymienionej kwestii trafnie powołano się na art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne i krajobrazowe). Bez istotnego związku z kwestią dopuszczalności ograniczeń we wskazanym zakresie pozostawały powoływane przez skarżącego przepisy prawa budowlanego dotyczących zwolnień od obowiązku uzyskania pozwoleń na budowę i zgłaszania robót budowlanych dotyczących sadowienia ogrodzeń i urządzeń reklamowych. Przepisy te nie pozostawały w jakiejkolwiek kolizji z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można też było uznać ich za wprowadzające zasadę pełnej dowolności w wykonywaniu prawa własności.

W kwestii wymagań dotyczących procentowo określonej powierzchni zieleni na terenie zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "[...]" podnieść należało, że wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały argumenty odpowiadały realizacji kompetencji określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego i kulturowego). Brak było argumentów przemawiających za przyjęciem, by rozwiązania dotyczące wymaganej powierzchni zieleni musiały być ustanowione już w uchwale o utworzeniu zespołu.

Wbrew stanowisku skarżącego ograniczenia dotyczące prowadzenia działalności usługowej znajdowały oparcie w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (określanie przeznaczenia terenu). Nie stanowiło nadużycia władztwa planistycznego rozwiązanie polegające na tym, że w obrębie terenu, na którym generalnie dopuszczono działalność usługową, wyznaczono tereny gdzie funkcja taka nie była dopuszczana. W uzasadnieniu uchwały przekonująco przedstawiono argumenty przemawiające za ograniczeniem wykonywania usług poza działkami stycznymi z drogami. Ochrona prawa własności o jakiej mowa była w art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym obejmowała również ochronę właścicieli działek położonych w głębi kwartałów przed intensyfikacją różnorakich immisji, w szczególności wpływem hałasu i spalin.

Odnosząc się do regulacji dotyczących dróg wewnętrznych dojazdów stwierdzić należało, że kompetencje w tym zakresie wynikały z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Lokalne warunki, w szczególności wskazywane wymogi dotyczące podziemnej infrastruktury technicznej, o której mowa również w art. 10 ust. 1 pkt 5 wskazanej ustawy, mogą przemawiać za zaostrzeżeniem minimalnych wymogów dotyczących szerokości ulic wewnętrznych w stosunku do tych o jakich mowa w przepisach z zakresu warunków technicznych i sytuowania budynków.

Poza dopuszczalną granicę skargi na uchwałę o odrzuceniu zarzutów wykraczały uwagi dotyczące rozstrzygnięcia o uwzględnieniu zarzutów.

Z wymienionych powodów oddalono skargę na podstawie art. 151 upsa.

/-/E. Podrazik /-/R. Batorowicz /-/G. Radzicka

kk