Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1093/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 11 par 1, art. 129 par 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Aldona Gąsecka - Duda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Akademii [...] w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 czerwca 2016 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez Akademię [...] w K. reprezentowaną przez Kanclerza mgr inż. H.Z. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31 marca 2016 r nr: [...] dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "Rozbudowa ulicy [...] w K. na działkach nr [...],[...],[...],[...] i [...], obr. [...] K.." Organ w uzasadnieniu przedstawił dotychczasową historię postępowania a następnie ustalił i wyjaśnił, że pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r A. w K. wniosła na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. o uzupełnienie decyzji z dnia 31 marca 2016r poprzez podanie w jej sentencji sposobu dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej oraz wskazania, jakie uzbrojenie – w postaci drogi – jest odpowiednie dla realizacji inwestycji. Postanowieniem z dnia 12 maja 2016 r znak: [...] organ I instancji odmówił uzupełnienia decyzji, wskazując, że wniosek w tej sprawie został złożony po upływie 14 dniowego terminu przewidzianego w art. 111 § 1 k.p.a. Po otrzymaniu tego postanowienia A. w K. złożyła odwołanie od decyzji. Dodatkowo w odwołaniu podniesiono, że do chwili obecnej A. w K. nie doręczono prawidłowo tej decyzji, bowiem pełnomocnikiem do reprezentowania A. ustanowiono Pana P.B. a decyzja została odebrana przez inna osobę (o innej płci) w budynku A. przy Al. [...] w K.

Organ wskazał, że decyzja będąca przedmiotem odwołania została prawidłowo doręczona w sekretariacie uczelni dnia 5 kwietnia 2016 r. w jej głównym budynku przy Al. [...] w K., co zostało potwierdzone pieczątką i podpisem pracownika sekretariatu. Przesyłka została prawidłowo zaadresowana wskazując, jako jej odbiorcę Pana P.B. wraz ze wskazaniem właściwego adresu uczelni wynikającego z udzielonego przez A. pełnomocnictwa. Jak stanowi art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Organ przywołał wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 września 2015 r, sygn. akt II GSK 1684/14 i posiłkując się jego argumentacją wskazał, że przepis posługuje się pojęciem osoby uprawnionej do odbioru pism, przez które należy rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo, czy tylko zwyczajowo uprawniona przez jednostkę organizacyjną do odbierania korespondencji przychodzącej do jej siedziby. Jeśli osoba taka przebywa w miejscu siedziby podmiotu i nie oświadczy doręczającemu, iż przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, nie można twierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Odwołanie od decyzji zostało złożone z uchybieniem 14 dniowego terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a., bowiem wniosek o uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a. nie został złożony w terminie (20 kwietnia 2016 r). Odbiór decyzji miał miejsce w siedzibie A. w K. w dniu 5 kwietnia 2016 r., a zatem termin do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji upłynął w dniu 19 kwietnia 2016 r. Organ zobligowany był wydać postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, a to spowodowało że nie następuje przewidziane w art. 111 § 2 k.p.a. przesunięcie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. Przewidziane w art. 111 § 2 k.p.a. przesunięcie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania od dnia doręczenia postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji następuje tylko wówczas, gdy żądanie uzupełnienia decyzji zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 111 § 1 k.p.a.

Z uwagi na wniesienie odwołania od decyzji z uchybieniem 14 dniowego terminu organ powołując się na art. 134 k.p.a. orzekł o wniesieniu odwołania po terminie. Kolegium zaznaczyło, że strona odwołująca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu oraz nie uprawdopodobniła że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, wobec tego nie było podstaw do zastosowania art. 58 k.p.a..

Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Akademia [...] w K., domagając się jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania.

Zarzuciła naruszenie art. 46 § 1, w związku z art. 42 § 1 k.p.a. polegające na błędnym uznaniu że stronie, której pełnomocnikowi (art. 40 § 2 k.p.a.) nie doręczono prawidłowo (art. 45 k.p.a.) decyzji rozpoczął bieg termin, o jakim mowa w art. 129 §2 k.p.a. - to jest na złożenie odwołania, jeśli powzięła wiedzę o wydaniu tej decyzji w inny sposób (np. wgląd w akta sprawy). Następnie naruszenie art. 107 § 1-3 oraz 7,8,9 k.p.a poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu skarżonego postanowienia do zarzutów A. kwestionujących prawidłowe doręczenie decyzji oraz fakt rozpoczęcia biegu terminu na wniesienie odwołania oraz niezastosowanie art. 111 § 2 w związku z art. 111 § 1b k.p.a.

Strona skarżąca wyjaśniła, że dotąd nie doręczono jej skutecznie decyzji, bowiem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak podpisu osoby odbierającej pismo. Decyzja powinna być doręczona pełnomocnikowi, czyli osobie fizycznej a nie jednostce organizacyjnej stąd w sprawie winien mieć zastosowanie art. 42 §1 k.p.a. Stronie nie rozpoczął biegu termin na złożenie wniosku o uzupełnienie decyzji oraz termin na złożenie odwołania, szczególnie że poprzez fakt wydania postanowienia (art. 111 § 1b k.p.a.) o odmowie uzupełnienia decyzji z 12 maja 2016 r rozpoczął bieg nowy termin na złożenie odwołania, który został zachowany.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy).

Dokonana w powyższym zakresie kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że jest ono prawidłowe. Skarga podlega oddaleniu.

Organ dokonał pełnych ustaleń a następnie rozważył je należycie i wyciągnął trafne wnioski.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 30, poz. 168 ze zm.) organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną, nie zależy od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianemu w art. 134 kpa. (Komentarz do kpa pod red prof. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014, str. 564)

Decyzja będąca przedmiotem odwołania została odebrana w siedzibie Akademii [...] w K. w sekretariacie Uczelni w dniu 5 kwietnia 2016r. ( dowód doręczenia k – [...] akt adm.) Na dowodzie doręczenia podpisany jest pracownik sekretariatu głównego strony skarżącej, obok pieczęci sekretariatu. Dowód doręczenia opatrzony jest adnotacją i podpisem doręczyciela, stwierdza, że pismo doręczono adresatowi. Pismo adresowane było do strony skarżącej Akademii [...] w K. reprezentowanej przez pełnomocnika pracownika uczelni P.B. i prawidłowo skierowane na adres siedziby osoby prawnej wskazany na udzielonym w dniu 15 grudnia 2015 r pełnomocnictwie (k – [...] akt adm.), jako właściwy do dokonywania doręczeń. Uczestnikiem postępowania administracyjnego była, bowiem osoba prawna – Akademia [...] w K. a nie P.B. - osoba fizyczna. W kwestii doręczeń miał zatem zastosowanie art. 45 k.p.a a nie art. 42 § 1 k.p.a. Z dniem 5 kwietnia 2016 r nastąpiło skuteczne doręczenie stronie skarżącej decyzji i od tej daty należy liczyć wszelkie terminy do wnoszenia środków odwoławczych bądź innych związanych z postępowaniem administracyjnym. Strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika powinna w prawidłowy sposób zadbać o własne interesy i zapewnić należyte funkcjonowanie pod adresem wskazanym - jako właściwy do dokonywania doręczeń. Wskazany adres jest jednocześnie głównym adresem siedziby strony skarżącej. Doręczenia dokonano w siedzibie osoby prawnej do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism.

Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt II OSK 1222/15 ( dostępny w cbosa), który skład rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela: przewidziane w art. 111 § 2 k.p.a. przesunięcie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania od dnia doręczenia postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji następuje tylko wówczas, gdy żądanie uzupełnienia decyzji zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 111 § 1 k.p.a., tj. w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. Art. 111 § 2 k.p.a. nie ma zatem zastosowania w przypadku, gdy przyczyną odmowy uzupełnienia decyzji było niezachowanie przewidzianego w art. 111 § 1 k.p.a. czternastodniowego terminu do wniesienia żądania uzupełnienia decyzji. W takiej sytuacji nie ulega zmianie przewidziany w art. 129 § 2 k.p.a. termin czternastu dni do wniesienia odwołania od tej decyzji, liczony od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie A. w K. pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r wniosła na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. o uzupełnienie decyzji. Wniosek ten jednak złożony został po terminie, bowiem przesyłkę z wnioskiem nadano w placówce pocztowej dnia 20 kwietnia 2016 r (środa k – [...] akt adm.) a decyzję odebrano przecież w dniu 5 kwietnia 2016 r. Termin do złożenia wniosku o uzupełnienie lub sprostowanie decyzji upłynął z dniem 19 kwietnia 2016 r. Złożenie przez A. wniosku jeden dzień po upływie terminu 14 dniowego oznaczało, że organ I instancji zobligowany był wydać postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji. Z tego względu przesunięcie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania od dnia doręczenia postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji (art. 111 § 2 kpa) nie miało miejsca. W tej sytuacji nie uległ zmianie przewidziany w art. 129 § 2 k.p.a. termin czternastu dni do wniesienia odwołania od tej decyzji, liczony od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia, co doprowadziło do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Zgodzić należy się z organem, że doręczenia decyzji dokonano skutecznie, bowiem jak stanowi art. 45 k.p.a.- jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Pracownik Sekretariatu Akademii czynny w jej głównej siedzibie i uprawniony do odbioru pism odebrał przesyłkę kierowaną do innego pracownika Akademii – P.B., na wskazany przez niego w sprawie administracyjnej prawidłowy adres siedziby reprezentowanej przez niego osoby prawnej, wynikający ze złożonego pełnomocnictwa. W tej sytuacji to na osobie prawnej spoczywa obowiązek takiego zorganizowania pracy w jej siedzibie by kierowana do niej za pośrednictwem jej pełnomocnika korespondencja została właściwie zakwalifikowana i aby zapoznała się z nią wyznaczona osoba. Inne doręczenia w trakcie trwania postępowania administracyjnego dokonywane w ten sam sposób (k – [...], [...], [...], [...], akt adm.) nie były w żaden sposób kwestionowane przez stronę skarżącą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze szczegółowo wyjaśniło swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Przedstawione przez organ poglądy są prawidłowe i nie budzą wątpliwości.

Kontrola zaskarżonego postanowienia wskazuje, że jego uzasadnienie odpowiadało wymogom art. 107 § 3 kpa. Organ odwoławczy odniósł się do zarzutów strony, dotyczących prawidłowości doręczenia, a następnie przeprowadził szczegółowe i trafne rozważania. Nie zostały naruszone w trakcie trwania postępowania żadne zasady postępowania wyrażone w art. 7, 8, 9 k.p.a. na które jedynie ogólnie powołuje się strona skarżąca we wniesionej skardze.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270).