Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 877/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust.1
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant starszy referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

W wyniku kontroli samochodu ciężarowego [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierowanego przez kierowcę A. K., przeprowadzonej w dniu [...]r. w C., sporządzono pisemny protokół, a następnie zawiadomieniem z dnia [...] r. doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego.

Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. nałożył na "A" Sp. z o.o. w W. karę pieniężną w kwocie [...] zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia – tj. lp.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W podstawie prawnej tej decyzji przywołano art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 93 ust. 1 w związku z 92a ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1265). W uzasadnieniu wyjaśniono, iż w trakcie kontroli przeprowadzanej w dniu [...] r. w C. kierujący pojazdem samochodem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] podany kontroli, przedstawił m.in. funkcjonariuszom wypis [...] z zaświadczenia nr [...] na wykonywanie krajowego niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Uwzględniając stan faktyczny sprawy kontrolujący uznali, iż wykonywany był międzynarodowy przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, co potwierdziło oświadczenie kierowcy. Organ ustalił jednocześnie, iż strona nie posiadała licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy oraz zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie prowadzenia międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy na potrzeby własne jako działalności pomocniczej w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej (pismo Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z dnia [...] r.)

Rozpatrując sprawę organ wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, ustawa o transporcie drogowym określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego i międzynarodowego transportu drogowego oraz krajowego i międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego. Art. 5 ust. 1 tej ustawy stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, a art.33 ust.1 – że przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do wykonywania przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej uprawnia zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy.

W myśl art. 87 ust.1 ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a także wypis zaświadczenia na niezarobkowy przewóz drogowy (art.87 ust.2 ustawy). Za wyposażenie kierowcy wykonującego drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty odpowiedzialny jest przedsiębiorca wykonujący przewozy (ust. 3 cytowanego przepisu). Uprawnionymi do kontroli tych dokumentów są m.in. funkcjonariusze organów celnych (art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy).

Mając na uwadze powyżej przedstawioną regulację prawną, ustalenia poczynione w toku postepowania wyjaśniającego oraz zgromadzony materiał dowodowy organ stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów w zakresie wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia (punkt 1.3 załącznika do ustawy).

Jednocześnie organ stwierdził, iż w sprawie brak jest okoliczności wskazanych w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy. Wobec tego zgodnie z art.92a ust.1 ustawy – wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 zł. Przepisy szczególne dla tak skonkretyzowanego naruszenia przewidują karę w wysokości 8.000 zł – punkt 1.3. załącznika. Wobec powyższego postanowiono jak w sentencji.

Nie godząc się z powyższą decyzją "A" Sp. z o.o. w W. złożyła odwołanie. Spółka zarzuciła organowi oparcie się wyłącznie na oświadczeniu, osoby prowadzącej pojazd, bez dokonania ustaleń o posiadaniu zaświadczeń na dokonywanie przewozu na potrzeby własne w stosownych ewidencjach właściwych dla miejsca siedziby ukaranego. Stąd doszło do błędnych ustaleń w sprawie.

Nadto odwołująca Spółka zarzuciła, iż organ nie zastosował w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy. Podkreśliła, że osoby zarządzające firmą nie miały wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie można było przewidzieć, gdyż przekroczenie granicy państwa nastąpiło bez wiedzy władz Spółki.

Podniesiono też, że organ nie zastosował możliwości miarkowania kary i uwzględnienia okoliczności łagodzących. Dlatego też decyzji winna zostać uchylona.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, stwierdził, iż niezarobkowy przewóz drogowy i przewóz na potrzeby własne zdefiniowany został w art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym Prawo stąd też rozpatrując ponownie sprawę organ wskazał, iż ustawa o transporcie drogowym. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza ustalenia organu pierwszej instancji, iż wykonywany w dniu [...] r. przewóz drogowy należało zakwalifikować jako niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne), a przedsiębiorcą realizującym ten przewóz była "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W.

Nie sposób zgodzić się z zawartym w odwołaniu zarzutem nie zastosowania w sprawie przez organ pierwszej instancji normy wynikającej z art. 92c ust.1 pkt 1 ustawy. Organ podniósł, odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wielokrotnie wskazywano na walor dowodowy protokołu z kontroli drogowej na okoliczność stwierdzonego przez organ kontrolujący naruszenia przepisów ustawy. Co do zasady, znaczenia dowodowego takiego protokołu nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzeni. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu kontroli drogowej stanowi dowód w sprawie.

W niniejszej sprawie do protokołu kontroli kierowca oświadczył, że udaje się do Czech w celu przywozu towaru należącego do Spółki w postaci szpul na kable (zwrot pustych szpul). Zasadnie zatem kontrolujący ustalili, że przedsiębiorcą wykonującym przewóz na potrzeby własne była "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W., co szczegółowo utrwalono w protokole podpisanym przez kierowcę pojazdu, opatrzonym adnotacją , iż nie zgłosił on żadnych uwag, ani zastrzeżeń co do przeprowadzonej kontroli, czy treści protokołu.

Strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających jej twierdzenia, że przedmiotowy międzynarodowy przewóz drogowy był wykonywany bez jej wiedzy. Z przedłożonych w trakcie kontroli dokumentów wynikało, że dostawcą towaru ujętego w dokumentach jest "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W., a nabywcą "B" w O.

Nadto z art.92c ust. 1 pkt 1 ustawy przewiduje możliwość nie wszczynania postępowania, ewentualnie umorzenia wszczętego postępowania, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Zatem przedsiębiorca może uwolnić się od odpowiedzialności za delikt określony w ustawie, gdy wyłączną winę za naruszenia ponosi osoba trzecia, najczęściej kierowca lub powstanie deliktu jest wynikiem okoliczności od wykonującego przewóz całkowicie niezależnych.

Okoliczności objęte hipotezą wymienionego przepisu (dawnej 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym), powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów. Skarżący powinien przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów. Na zakres obowiązków przewoźnika zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. TK SK 75/06. Trybunał stwierdził, iż za działalność przedsiębiorstwa na zasadzie ryzyka zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca, a regulacje w ustawie (...) zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia. Taka też jest idea i taki jest prewencyjny cel sankcji ustanowionej w (...) art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym (zob. wyrok WSA z dnia 24 listopada 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1486/05 LEX nr 213461). Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorców na jego kierowców".

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w K. strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że wykonywany w dniu [...] r. międzynarodowy przewóz drogowy był wykonywany bez jej wiedzy i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Nie wystarczy bowiem zakwestionować swojej odpowiedzialności, należy jeszcze wykazać, iż wykonując przewóz drogowy pomiot nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a w sprawie wystąpiły nadzwyczajne zdarzenia lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Tego odwołujący się w niniejszej sprawie nie wykazał.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do wykonywania przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej uprawnia zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy.

W trakcie przeprowadzania kontroli drogowej w dniu [...] r. kierowca przedstawił kontrolującym wypis nr [...] z zaświadczenie nr [...] na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne. Jednocześnie oświadczył, że nie ma wiedzy czy spółka "A" posiada zaświadczenie na wykonywanie międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego na potrzeby własne.

Organ dodał, że w trakcie prowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego sprawdzono, czy Spółka posiada licencję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy bądź zaświadczenie na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na potrzeby własne, ustalając, że nie dzień kontroli Spółka nie posiadała ani takiej licencji, ani takiego zaświadczenia. Nie można zatem uznać zarzutu strony, że organ oparł się w swych ustaleniach jednie na oświadczeniu kierowcy.

Z kolei odnosząc się do zarzutu, że organ pierwszej instancji nie zastosował możliwości markowania kary i uwzględnienia okoliczności łagodzących w przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy wskazał, że organy administracji stosując przepisy prawa administracyjnego nie relatywizują stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności bądź nieumyślności zachowania się strony tego postępowania. Zatem kwestia winy lub jej braku w zachowaniu się strony nie mają znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego i wydania rozstrzygnięcia. W postępowaniu z zakresu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym organy administracji ustalają tylko czy doszło do naruszenia tych przepisów, a w przypadku stwierdzenia naruszenia powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej wskazanej w przepisach i od obowiązku tego odstąpić nie może. Decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny, wydawane są w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego organom administracji

Mając na uwadze powyższe w myśl art.92a ust.1 ustawy, skutkiem prawnym naruszenia powyższego obowiązku jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku nr 3 do ustawy – lp. 1.3..

Reasumując organ stwierdził, że przepisy ustawy o transporcie drogowym w sposób precyzyjny i ścisły określają prawa i obowiązki przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy oraz konsekwencje niezastosowania się do nich, tak więc organ kontrolny pozbawiony jest możliwości dowolnego wyboru sankcji oraz jej wysokości.

Organ odwoławczy wziął w szczególności pod uwagę fakt, że zgodnie z art.87 ust.3 ustawy to przedsiębiorca jest odpowiedzialny za wyposażenie kierowcy wykonującego na jego polecenie przewóz drogowy w wymagane dokumenty. Tak więc przedsiębiorca ponosi konsekwencje ich braku, niewypełnienia, nieokazania tak samo jak i innych czynności bądź zaniechań, które wiążą się z funkcjonowaniem przedsiębiorstw.

Za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która jej prowadzi – przedsiębiorca.

Niezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia skarżąca Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. i zasądzenie kosztów postępowania. Spółka zarzuciła, że oparto się wyłącznie na oświadczeniu osoby prowadzącej pojazd, bez dokonania ustaleń o posiadaniu zaświadczeń na dokonywanie przewozu na potrzeby własne w stosownych ewidencjach właściwych dla siedziby ukaranego. Doszło więc do błędnych ustaleń co do stanu faktycznego.

Nadto organ oparł się na brzmieniu dokumentu WZ, który wskazywał jako nabywcę "B", ale z zapisu tego nie można wnioskować faktu, że miejsce dostawy miało miejsce w Czechach. Towar zakupiła bowiem czeska firma, a odbiór pustych szpul miał miejsce w Polsce.

Zdaniem skarżącej Spółki organ błędnie nie zastosował w sprawie art. 92c ust. 1 ustawy. To na organie chcącym nałożyć karę spoczywa ciężar wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jej wymierzenie, a w niniejszej sprawie organ tego nie dopełnił. Spółka podkreśliła, iż osoby zarządzające firmą nie miały wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogli przewidzieć, gdyż przekroczenie granicy państwa nastąpiło bez ich wiedzy.

Dodatkowo Spółka zarzuciła, iż organ nie zastosował możliwości miarkowania kary i uwzględnienia okoliczności łagodzących. Nie wyłącza tej możliwości ściśle określona ich wysokość w załączniku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powtórzył ponownie, że wykonywany przez skarżącego przewóz nie mógł być uznany za przewóz na potrzeby własne, wobec nie spełnienia wymogów o których mowa w art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Dodatkowo pokreślił, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należało przewóz ten uznać za przewóz zarobkowy, z konsekwencjami wskazanymi w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 27 września 2013 r. pełnomocnika organu wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę i zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca o nałożeniu na skarżącego jako przedsiębiorcy kary pieniężnej z tytułu stwierdzonego w trakcie postępowania naruszenia przepisów dotyczących transportu drogowego nie naruszają prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracji nie naruszyły reguł procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania.

Zgodnie zaś z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Zatem kontrolują czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.).

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje fakt naruszenia przez kierowcę, w trakcie wykonywania zadań przewozowych zleconych przez przedsiębiorcę "A" Sp. z o.o. w W. przepisów ustawy o transporcie drogowym. Istota sporu sprowadza się natomiast do oceny przepisu art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (t.jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.), który zdaniem skarżącej Spółki niezasadnie został pominięty w sprawie.

W myśl tego przepisu nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Zdaniem składu orzekającego sytuacja taka nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie. Także organy obydwu instancji nie dopatrzyły się przesłanek do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy.

Ustawa o transporcie drogowym określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego i międzynarodowego transportu drogowego oraz krajowego i międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego. Art. 5 ust. 1 tej ustawy stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, a art.33 ust.1 stwierdza, że przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do wykonywania przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej uprawnia zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy.

Z kolei w myśl art. 87 ust.1 ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a także wypis zaświadczenia na niezarobkowy przewóz drogowy (art. 87 ust.2 ustawy). Za wyposażenie kierowcy wykonującego przewóz drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty odpowiedzialny jest przedsiębiorca wykonujący przewozy (ust. 3 cytowanego przepisu). Uprawnionymi do kontroli tych dokumentów są m.in. funkcjonariusze organów celnych (art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy).

Mając na uwadze powyżej przedstawioną regulację prawną, ustalenia poczynione w toku postępowania wyjaśniającego oraz zgromadzony materiał dowodowy organ potwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów w zakresie wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia (punkt 1.3 załącznika do ustawy).

Wobec tego zgodnie z art.92a ust.1 ustawy – wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 zł. Przepisy szczególne dla tak skonkretyzowanego naruszenia przewidują karę w wysokości 8.000 zł.

Wskazać trzeba, że pomimo informacji w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania o możliwości składania wniosków i uwag w toku prowadzonego postępowania, w tym także wszelkich materiałów mających na celu wykazanie okoliczności wymienionych w przywołanych powyżej przepisach, skarżąca Spółka nie złożyła żadnych dokumentów i dopiero w odwołaniu zakwestionowała ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji. Nadal jednak nie przedłożyła żadnego dowodu czy dokumentu potwierdzającego jej twierdzenia. Pozostały one zatem gołosłowne i nie poparte obiektywnymi dowodami.

Należy podzielić opinie organów, że przedsiębiorca w żaden sposób nie wykazał, iż nie ponosi odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Podzielić trzeba też stanowisko prezentowane przez organy, że to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wyposażenia kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty oraz takiego organizowania pracy kierowcy, aby nie dochodziło do naruszeń przepisów.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko w myśl którego w zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd i trudno jest sprawować przedsiębiorcy osobisty nadzór. Jednakże tej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach "braku wpływu" czy okoliczności "których nie można przewidzieć", bowiem przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcy pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń, m.in. w postaci ewentualnych samowolnych przewozów poza jego kontrolą i wiedzą. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem przepisów, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Brak stosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę i nie jest żadnym usprawiedliwieniem. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu, posiadać kontrolę na wykonywanymi zadaniami oraz właściwie zorganizować funkcjonowanie przedsiębiorstwa, by w ten sposób uniemożliwić naruszanie obowiązujących przepisów.

Odnosząc się do zarzutów skargi, iż ustalenia organów są błędne, należy uznać je za niezasadne. Podkreślić trzeba, że organ ustalił fakt wykonywania międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego na potrzeby własne – wyjazd po puste szpule opierając się na dokumentach tj. na podstawie okazanego dokumentu WZ, wskazującego jako nabywcę "B" oraz na oświadczeniu kierowcy. Z kolei strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających jej tłumaczenie, iż przewóz drogowy był wykonywany bez jej wiedzy. Nie zostało wykazane w żaden sposób przez przedsiębiorcę, iż dołożył należytej staranności dla zorganizowania pracy w przedsiębiorstwie przewozowym. Trudno w tych warunkach uznać, by naruszenie powyższe nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć.

Jak wskazano już powyżej wykonywanie przedmiotowego przewozu możliwe było na podstawie zaświadczenia na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy na potrzeby własne, którego skarżąca Spółka nie posiadała. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, iż jest to twierdzenie nie poparte dogłębnym ustaleniem, gdyż organ poczynił w tym zakresie własne ustalenia i a podstawie korespondencji z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego, uzyskał jednoznaczne potwierdzenie, iż skarżąca nie posiada licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy, ani zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie prowadzenia międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy na potrzeby własne jako działalności pomocniczej w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej.

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, iż w brew zarzutom skargi, organ odwoławczy przeanalizował dokładnie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i w żaden sposób nie naruszył reguł z art. 7, art. 8 i art. Kodeksu postępowania administracyjnego uznając, że skarżąca nie wykazała okoliczności ekskulpujących. Organ odwoławczy wskazał też na wadliwą organizację pracy poprzez brak kontroli kierowców w trasie.

Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 tej ustawy.