Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 928/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18  ust. 10  pkt 2 w zw. z  art. 18  ust. 7  pkt 9,  art. 18  ust. 6  pkt 4
journal: Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.
article: art. 65  ust. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 171 poz 1225
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Gabriela Jyż (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2010 r. przy udziale – sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obrotu alkoholami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną tu decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej jako SKO) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia o numerach [...], [...], [...] na sprzedaż napojów alkoholowych wydanych w dniu [...] r. dla Sklepu Ogólnospożywczego prowadzonego przez J. S. w G., przy ul. [...]

W podstawach prawnych organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.).

W uzasadnieniu faktycznym i prawnym swego rozstrzygnięcia SKO wskazało, iż Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...] roku Nr [...] cofnął przedmiotowe zezwolenia o numerach [...], [...], [...] na sprzedaż napojów alkoholowych. J. S. w dniu [...] grudnia 2007 r. złożył w UG G. wniosek o wydanie zezwolenia na detaliczną sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w Sklepie Ogólnospożywczym położonym w G., przy ul. [...]. Organ I instancji wyjaśnił również, że strona wraz z wnioskiem przedłożyła decyzję o warunkowym zatwierdzeniu zakładu, która zezwalała na handel w powyższym sklepie do dnia [...] lutego 2008 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono także, iż strona do chwili wydania decyzji nie dostarczyła decyzji o przedłużeniu warunkowego zatwierdzenia zakładu lub decyzji o zatwierdzeniu zakładu. Powołując się natomiast na wynik ustaleń poczynionych w toku postępowania organ I instancji wyjaśnił, że decyzja taka nie została wydana. Mając na uwadze powyższe oraz normę zawartą w art. 18 ust. 10 pkt. 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt. 9 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi organ I instancji uznał, że strona nie przestrzega zasad i warunków sprzedaży napojów alkoholowych wobec czego należało cofnąć zezwolenia na ich sprzedaż.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. S. wskazując na swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W odwołaniu wskazał m.in., że sklep posiada zgodę Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej PPIS) w W. na sprzedaż napojów alkoholowych. Pismem z dnia [...] marca 2009 r. odwołujący się wyjaśnił ponadto, że organowi I instancji zarzuca świadomy błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że decyzja PPIS w W. z dnia [...] r. ważna była tylko do dnia [...] lutego 2008 r.

SKO zważyło, iż w dniu [...] r. Wójt Gminy Godów wydał zezwolenia o numerach [...], [...], [...] na sprzedaż napojów alkoholowych dla Sklepu Ogólnospożywczego prowadzonego przez J. S. w G. przy ul. [...]. Zezwolenia te wydane zostały na czas określony od dnia [...] 2008 r. do [...] 2012 r. SKO wskazało, że stosownie do art. 18 ust. 6 pkt. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225). SKO zwróciło również uwagę, że ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie różnicuje sytuacji podmiotów legitymujących się decyzją państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu oraz decyzją o warunkowym zatwierdzeniu zakładu. Stosownie bowiem do art. 18 ust. 9 tej ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas oznaczony, nie krótszy niż 4 lata, a w przypadku sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - nie krótszy niż 2 lata.

SKO odnosząc się do argumentów podnoszonych przez stronę w toku postępowania oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazało, że brzmienie art. 18 ust. 6 pkt. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie pozostawia wątpliwości, iż warunkiem uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest posiadanie decyzji właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Tymczasem z akt sprawy wynika, że jedyną decyzją w powyższym zakresie jaką uzyskała strona jest decyzja PPIS w W. z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającą warunkowo do [...] lutego 2008 r. zakład usytuowany w G. przy ul. [...]. W szczególności decyzjami o zatwierdzeniu zakładu nie są pozostałe decyzje PPIS w W. wymieniane przez stronę.

SKO wyjaśniło, że stosownie do art. 18 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest:

posiadanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1;

wniesienie opłaty, o której mowa w art. 111;

3) zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców posiadających odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych;

w terminach do dnia 1 lutego, 1 czerwca, 1 października każdego roku kalendarzowego objętego zezwoleniem, okazanie przedsiębiorcy zaopatrującemu dany punkt sprzedaży napojów alkoholowych odpowiedniego zaświadczenia potwierdzającego dokonanie opłaty, o której mowa w art. 111, wydanego przez gminę;

posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży;

6) wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu;

7) zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany;

8) prowadzenie sprzedaży w punkcie sprzedaży spełniającym wymogi określone przez radę gminy, na podstawie art. 12 ust. 1 i 2;

9) przestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa.

Stosownie natomiast do art. 18 ust. 10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku:

1) nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności:

a) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw,

b) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4 ustawy,

2) nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych,

3) powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu

sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego,

4) wprowadzenia do sprzedaży napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych źródeł,

5) przedstawienia fałszywych danych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 111 ust. 4 ustawy,

6) popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez osobę

odpowiedzialną za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie,

7) orzeczenia, wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby

odpowiedzialnej za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, zakazu prowadzenia działalności gospodarczej objętej zezwoleniem.

Ponadto, stosownie do art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia zakłady o których mowa w art. 61 podlegają obowiązkowi zatwierdzenia. Zgodnie natomiast z art. 65 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wpis do rejestru zakładów prowadzonego przez właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego następuje na podstawie decyzji o zatwierdzeniu lub warunkowym zatwierdzeniu zakładów, jeżeli są spełnione wymagania określone w art. 31 ust. 2 lit. b-d rozporządzenia nr 882/2004.

W ocenie SKO skoro zatem strona nie dysponuje wymaganą decyzją właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, uznać należy, że nie przestrzega zasad i warunków określonych przepisami prawa, warunkujących prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, a co za tym idzie stosownie do art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi cofnięcie zezwoleń jest zasadne.

Decyzja SKO z dnia [...] r. stała się przedmiotem skargi J. S. do WSA w Gliwicach. W skardze zarzucił on tej decyzji naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez wydanie decyzji pomimo niewyjaśnieni wszystkich istotnych okoliczności sprawy, błędne ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, ze jedyną decyzja jaką uzyskał skarżący jest decyzja zatwierdzająca warunkowo zakład, błędna interpretację art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez przyjęcie, ze jedyną decyzja warunkującą uzyskanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu jest posiadanie decyzji o zatwierdzeniu zakładu, o której mowa w art. 65 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie jej wykonania, przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez niego, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż: 1) decyzja z [...] r. została wydana w oparciu o art. 27 ust. 1 i ust. 2 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia. Stosownie do art. 27a tej ustawy państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni prowadzą wykazy zakładów produkujących lub wprowadzających do obrotu żywność objętą nadzorem tych organów, które uzyskały decyzję w trybie art. 27 ust. 2. Stąd też w jego ocenie winien on być wpisany do rejestru prowadzonego przez organ sanitarny; 2) nowa ustawa z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia nałożyła obowiązek uzyskiwania zatwierdzeń zakładów przez podmioty prowadzące działalność na rynku spożywczym, przy czym w ocenie skarżącego art. 63-65 tejże ustawy regulują tylko sytuację prawną nowopowstających podmiotów lub takich, które istnieją, ale rozpoczynają działalność podlegającą zatwierdzeniu. Do niego natomiast stosuje się przepis przejściowy, tj. art. 122 ust. 2 i 3 tej ustawy. W oparciu o jego treść skarżący wyciągnął wniosek, iż organ sanitarny winien go z urzędu wpisać do właściwego rejestru, prowadzonego w oparciu o art. 62 tejże ustawy, skoro w okresie 6 miesięcy nie był on wzywany przez ten organ do składania wniosku o zatwierdzenie lub uzupełnienie danych. Końcowo wskazał także na treść art. 31 ust. 2 lit. e rozporządzenia (WE) nr 822/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 29 kwietnia 2004 r., który reguluje procedurę przeprowadzania urzędowych kontroli.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, zaprezentowane w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji. Końcowo SKO zwróciło uwagę, iż część podniesionych w skardze argumentów dotyczy działania organów sanitarnych, a nie decyzji wydawanych przez organy właściwe w sprawach zezwoleń na sprzedaż alkoholu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę

rozstrzygniętą w zaskarżonym postanowieniu ostatecznym z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa.

Aby stwierdzić, że wystąpiło naruszenie prawa, czy materialnego czy procesowego prowadzące do uchylenia zaskarżonego aktu lub stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) Sąd musi w pierwszej kolejności ustalić treść obowiązujących norm prawnych mających zastosowanie w sprawie, aby wywieść z nich określone prawa i obowiązki, następnie ustalić zakres niezbędnych okoliczności faktycznych, które należy wykazać w ramach postępowania dowodowego i w końcu ocenić prawidłowość dokonanej przez organy subsumcji ustalonych faktów do hipotetycznego stanu prawnego.

W przedmiotowej sprawie badanie zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego przez SKO i poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji dało pozytywny dla tych organów rezultat. Sąd zatem uznał iż skarga nie jest zasadna.

Należy przypomnieć, iż Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...] roku nr [...] cofnął zezwolenia o numerach [...], [...], [...] na sprzedaż napojów alkoholowych wydane w dniu [...] r. dla Sklepu Ogólnospożywczego prowadzonego przez skarżącego w G. przy ul. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ I podniósł m.in., że skarżący w dniu [...] grudnia 2007 r. złożył w UG G. wniosek o wydanie zezwolenia na detaliczną sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w Sklepie Ogólnospożywczym położonym w G. przy ul. [...]. Wraz z tym wnioskiem przedłożył decyzję o warunkowym zatwierdzeniu zakładu, która zezwalała na handel w powyższym sklepie do dnia [...] lutego 2008 r. Do chwili wydania przez organ I instancji decyzji o cofnięciu zezwoleń, skarżący nie dostarczył decyzji o przedłużeniu warunkowego zatwierdzenia zakładu lub decyzji o zatwierdzeniu zakładu. Powołując się natomiast na wyniki ustaleń poczynionych w toku postępowania organ I instancji wyjaśnił, że decyzja taka nie została wydana. Mając na uwadze powyższe oraz normę zawartą w art. 18 ust. 10 pkt. 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt. 9 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi Wójt Gminy G. uznał, że skarżący nie przestrzega zasad i warunków sprzedaży napojów alkoholowych wobec czego należało cofnąć zezwolenia na ich sprzedaż.

Stosownie do treści art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 zez zm.; dalej jako ustawa o wychowaniu w trzeźwości) sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez organ zezwalający, którym jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie takie wydawane jest na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy (ust. 2 tegoż artykułu ustawy). Do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć cały szereg dokumentów, w tym, zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 4) ustawy o wychowaniu w trzeźwości decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225 ze zm.; dalej jako ustawa z 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia). Jak słusznie zauważyło SKO w uzasadnieniu swej decyzji ustawa o wychowaniu w trzeźwości nie różnicuje sytuacji podmiotów legitymujących się decyzją państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu oraz decyzją o warunkowym zatwierdzeniu zakładu. Stosownie bowiem do art. 18 ust. 9 ustawy o wychowaniu w trzeźwości zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas oznaczony, nie krótszy niż 4 lata, a w przypadku sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - nie krótszy niż 2 lata.

Art. 18 ust. 6 pkt. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wskazuje jednoznacznie, iż warunkiem uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest posiadanie decyzji właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Tymczasem z akt sprawy wynika, że jedyną decyzją w powyższym zakresie jaką uzyskał skarżący jest decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora w W. z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającą warunkowo do [...] lutego 2008 r. zakład usytuowany w G. przy ul. [...].

Stosownie do art. 18 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest:

posiadanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1;

wniesienie opłaty, o której mowa w art. 111;

3) zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców posiadających odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych;

w terminach do dnia 1 lutego, 1 czerwca, 1 października każdego roku kalendarzowego objętego zezwoleniem, okazanie przedsiębiorcy zaopatrującemu dany punkt sprzedaży napojów alkoholowych odpowiedniego zaświadczenia potwierdzającego dokonanie opłaty, o której mowa w art. 111, wydanego przez gminę;

posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży;

6) wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu;

7) zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany;

8) prowadzenie sprzedaży w punkcie sprzedaży spełniającym wymogi określone przez radę gminy, na podstawie art. 12 ust. 1 i 2;

9) przestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa.

Stosownie natomiast do art. 18 ust. 10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku:

1) nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności:

a) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw,

b) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4 ustawy,

2) nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów

alkoholowych,

3) powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu

sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego,

4) wprowadzenia do sprzedaży napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych

źródeł,

5) przedstawienia fałszywych danych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 111 ust.

4 ustawy,

6) popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez osobę

odpowiedzialną za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie,

7) orzeczenia, wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby

odpowiedzialnej za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, zakazu prowadzenia działalności gospodarczej objętej zezwoleniem.

Należy wskazać, iż stosownie do art. 63 ust. 1 ustawy z 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia zakłady, o których mowa w art. 61 tej ustawy podlegają obowiązkowi zatwierdzenia. Zgodnie natomiast z art. 65 ust. 1 pkt 2) tejże ustawy wpis do rejestru zakładów prowadzonego przez właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego następuje na podstawie decyzji o zatwierdzeniu lub warunkowym zatwierdzeniu zakładów, jeżeli są spełnione wymagania określone w art. 31 ust. 2 lit. b-d rozporządzenia nr 882/2004.

Wskazywana w przedmiotowej sprawie przez stronę skarżącą decyzja z dnia [...] r., nr [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego w W., wydana na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (tekst jedn.: D. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 265 ze zm.; dalej jako ustawa z 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia), stwierdzała, iż kiosk spożywczy w G., przy ul. [...] spełnia wymagania konieczne do zapewnienia higieny w procesie produkcji lub w obrocie oraz do zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej artykułów spożywczych w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych. Zgodnie z treścią art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia obrót żywnością, w tym także napojami alkoholowymi, wymagał uprzedniego uzyskania decyzji o stwierdzeniu, o której mowa jest wyżej. A zatem była to decyzja, która była warunkiem do uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, ponieważ zgodnie z brzmieniem w 2003 r. art. 18 ust. 6 pkt 4) ustawy wychowaniu w trzeźwości (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r., Nr 167, poz. 1372 ze zm.) do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych należało dołączyć: "decyzję właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, potwierdzającą spełnienie warunków sanitarnych przez punkt sprzedaży". Charakter tej decyzji był zatem, w ocenie Sądu, zezwalający.

Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia oraz innych ustaw (Dz. U. Ne 135, poz. 1145 ze zm.) decyzje zezwalające wydane na podstawie ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 63, poz. 634 ze zm.), zachowują ważność na okres, na jaki były wydane, nie dłużej jednak niż do dnia uzyskania przez Polskę członkowstwa w Unii Europejskiej. Zdaniem Sądu przedmiotowa decyzja z [...] r., nr [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego w W. miała charakter zezwalający.

Odnosząc się do treści powołanego przez stronę skarżącą przepisu art. 122 należy wskazać, iż przepis ten dotyczy przede wszystkim czynności wpisu do rejestru, o którym mowa jest w art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Należy zauważyć, iż art. 62 ust. 1 określa właściwość miejscową państwowego powiatowego inspektora sanitarnego lub państwowego granicznego inspektora sanitarnego w zakresie różnych czynności, tj: 1) prowadzenia rejestrów zakładów, 2) wydawania decyzji w sprawie zatwierdzenia, warunkowego zatwierdzenia, przedłużenia warunkowego zatwierdzenia, zawieszenia lub cofania zatwierdzenia zakładów określonych w art. 61 oraz odmowy wpisu do rejestru zakładów, 3) wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru zakładów, 4) wydawania zaświadczeń o wpisie do rejestru zakładów.

Stosownie do treści art. 122 ust. 1 ustawy z 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia: "Podmioty działające na rynku spożywczym, których zakłady nie zostały wpisane do rejestru, o którym mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1, są obowiązane, w okresie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, złożyć wnioski o wpis do rejestru lub o zatwierdzenie zakładu". W przedmiotowe sprawie skarżący złożył do organu sanitarnego wniosek o zatwierdzenie zakładu, w wyniku którego otrzymał w dniu [...] grudnia 2007 r. decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora w W., nr [...], zatwierdzającą warunkowo do [...] lutego 2008 r. zakład usytuowany w G. przy ul. [...]. A zatem skarżący wiedział, iż jego zakład nie został wpisany do stosownego rejestru przez organ sanitarny. Nie wiadomo z jakiego powodu skarżący nie wystąpił do organu sanitarnego, po upływie terminu wskazanego w tej decyzji, o przedłużenie warunkowego zatwierdzenia zakładu lub o zatwierdzenie zakładu. Jeśli skarżący uważał, iż decyzja o zatwierdzeniu zakładu jest w jego przypadku zbędna, ponieważ w oparciu o art. 122 ust. 2 i ust. 3 ustawy z 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, winien był być wpisany do rejestru prowadzonego na podstawie art. 27a ustawy z 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia przez organ sanitarny z urzędu, to winien tę okoliczność podnieść w toku odrębnego postępowania, prowadzonego przez właściwe organy sanitarne, w sprawie wpisu do rejestru lub w sprawie zatwierdzenia zakładu.

Sąd uznał, iż organy właściwe w sprawie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych I i II instancji w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęły, iż skoro strona nie dysponuje wymaganą decyzją właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, uznać należy, że nie przestrzega zasad i warunków określonych przepisami prawa, warunkujących prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, a co za tym idzie stosownie do art. 18 ust. 10 pkt. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości cofnięcie zezwoleń jest zasadne. W tym zakresie Sąd w pełni podzielił stanowisko i argumenty prawne organów administracji orzekających w tej sprawie. Słusznie także organ II instancji stwierdził w odpowiedzi na skargę, iż skarżący kwestionuje działania innych organów w ramach innych postępowań administracyjnych, co nie mieści się w granicach tej sprawy administracyjnej. Sąd nie dopatrzył się w tej sprawie naruszenia wskazanych w skardze przepisów materialnych i procesowych, w tym wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej.

Reasumując powyższe Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, zatem stosownie do postanowień art. 151 ustawy P.p.s.a. skargę należało oddalić.