Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 444/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia WSA Jerzy Siegień Asesor WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Marcin Michrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2007 r. sprawy ze skargi spółki [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o nabyciu z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego do gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Minister Transportu i Budownictwa decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1994 r. nr [...] dotyczącą uwłaszczenia Zakładów [...] nieruchomościami położonymi w W. przy ul. [...] - w części odnoszącej się do działki nr [...], objętej Hip. [...].

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 1994 r., wydaną na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464, ze zm.), stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Zakłady [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...] o pow. [...] m2 oraz nabycie własności budynków, budowli i urządzeń położonych na tym gruncie. Dnia 22 kwietnia 2002 r. M. C. i R. C., spadkobiercy byłego właściciela nieruchomości M. C., złożyli wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej z 1994 r. - w części odnoszącej się do działki nr [...], o pow. [...] m2, objętej Hip. [...]. Po jego rozpatrzeniu Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu wojewódzkiego w powyższym zakresie. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 234/05 uchylił przedmiotowe decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. W uzasadnieniu swojego orzeczenia Sąd wskazał na braki w zebranym materiale dowodowym, które uniemożliwiają ocenę przedmiotu postępowania oraz wniosku spadkobierców byłego właściciela, a także zwrócił uwagę na nierozważenie przez organy skutków prawnych, jakie wywołała decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2001 r. stwierdzająca nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] maja 1960 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości Hip. [...]. Równocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie podziela stanowiska organu co do możliwości zastosowania w rozpatrywanej sprawie trybu postępowania administracyjnego określonego w art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż wobec stwierdzenia nieważności orzeczenia dotyczącego tzw. gruntów warszawskich wystąpił skutek ex tunc i przywrócony został istniejący przed wydaniem tego orzeczenia stan faktycznoprawny.

Ponownie rozpatrując sprawę, realizując zalecenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2005 r., Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2005 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1994 r. w części odnoszącej się do działki nr [...], objętej Hip. [...]. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem [...] wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku Minister Transportu i Budownictwa stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że rozpatrywana sprawa dotyczy zbadania, czy decyzja uwłaszczeniowa, w przedmiotowym zakresie, jest obarczona wadą z art. 156 § 1 kpa, a zwłaszcza z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawca podniósł zarzut zastosowania niewłaściwego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji Wojewody [...], tj. nieważnościowego a nie trybu wznowieniowego opartego na art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Powyższy zarzut, jak wyjaśnił Minister, nie może zostać uwzględniony z uwagi na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zajęte w wyroku zapadłym w sprawie, w którym nie podzielono wcześniejszego stanowiska organu co do konieczności zastosowania art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Organ wyjaśnił, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wiążą w sprawie organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Minister uznał także, że wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w zaskarżonej decyzji organ odniósł się i wyjaśnił wszystkie aspekty sprawy wskazane w uzasadnieniu wyroku, zwłaszcza co do identyczności przedmiotu sprawy. W tym zakresie Minister Transportu i Budownictwa powołał się na uzasadnienie kwestionowanej decyzji z dnia [...] września 2005 r., z którego wynika, że nieruchomość o nr hipotecznym [...], na którą składają się działki o nr ewidencyjnych [...] i [...], wykazane na mapie sytuacyjnej do celów prawnych, na którą to mapę powołano się w decyzji uwłaszczeniowej, odpowiadają działkom nr [...] i [...] oraz działce bez numeru wykazanymi na mapie nieruchomości z dnia 25 czerwca 1941 r. nadesłanej przez stronę. Decyzją uwłaszczeniową (wynikającą z decyzji Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej b. PRN W. z dnia [...] lutego 1969 r. ustanawiającej prawo zarządu na rzecz jednostki uwłaszczonej) z nieruchomości Hip. [...] została objęta jedynie działka nr [...] o pow. [...] m2, stanowiąca własność Skarbu Państwa. W tej sytuacji wniosek M. C. i R. C. nie mógł dotyczyć działki nr [...]. Potwierdza to, zdaniem organu, pismo wnioskodawców z dnia 9 listopada 2002 r., gdzie wyraźnie wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej działki nr [...], objętej Hip. [...].

Równocześnie organ wyjaśnił, że decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2001 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. stwierdzono nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1960 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu oznaczonego nr Hip. [...]. Kwestionowana decyzja uwłaszczeniowa dotyczyła natomiast działki nr [...] o pow. [...] m2 objętej Hip. [...], której Skarb Państwa stał się właścicielem w związku z dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279) oraz przepisami ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. z 1950 r. Nr 14, poz. 130). W tej sytuacji organ stanął na stanowisku, że prawa osób trzecich wynikające z powyższej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2001 r., wywołującej skutki ex tunc, stanowiły przeszkodę do stwierdzania uwłaszczenia, w zakresie objętym tą decyzją, zatem decyzja uwłaszczeniowa, w części objętej działką nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, tj. z rażącym naruszeniem art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. (prawa osób trzecich). Minister Transportu i Budownictwa wyjaśnił również, że z akt sprawy nie wynika, aby w rozpatrywanej sprawie nastąpiły nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 158 § 2 kpa.

Mając powyższe na uwadze, organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r.

Na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. W jej bardzo obszernym uzasadnieniu strona skarżąca podtrzymała swoje zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uznając za zasadny zarzut rażącego naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 3 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 i art. 156 § 2 kpa a także naruszenie art. 6, 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Strona skarżąca podniosła, że jej zdaniem decyzja Ministra Infrastruktury została podjęta w oparciu o założenie, iż w wyniku wcześniejszego stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] maja 1960 r. odmawiającego byłemu właścicielowi gruntu M. C. prawa własności czasowej do gruntu oznaczonego dawnym nr Hip. [...], decyzja Wojewody [...] nr [...] została podjęta z rażącym naruszeniem prawa. Tak określona przez organ administracyjny podstawa rozstrzygnięcia w I instancji oznacza, zdaniem strony skarżącej, iż zostało ono podjęte z rażącym naruszeniem zasady praworządności, stanowionej w art. 6 kpa. Organ ten ocenił bowiem legalność decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] nie z punktu widzenia stanu prawnego sprawy istniejącego w dacie jej podejmowania (1994 r.), lecz z punktu widzenia przesłanek ukształtowanych dopiero w 2002 r. Jedną z fundamentalnych podstaw zasady praworządności, jak wywodzi skarżący, musi być ocena legalności aktu administracyjnego wydanego w sprawie indywidualnej z punktu widzenia stanu prawnego i faktycznego, istniejących w dacie jego podejmowania. Nie można natomiast dokonywać takiej oceny z punktu widzenia okoliczności istniejących w jakiejkolwiek innej dacie. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje zarówno odrębne tryby postępowania dla tego rodzaju sytuacji (art. 145 § 1 pkt 8), jak również przesłanki negatywne stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (nieodwracalne skutki prawne). Ustawa stanowi więc, zdaniem skarżącego, prawne instrumenty prawidłowego rozstrzygnięcia o sytuacji i bycie prawnym decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...], z których jednak organy obydwu instancji nie skorzystały. Zamiast tego dokonały wykładni stanu sprawy i zastosowały przepisy w sposób z ustawą całkowicie sprzeczny.

Ponadto zdaniem skarżącego zaprezentowana przez organy interpretacja stanu prawnego sprawy oraz wskazana przesłanka podjętego rozstrzygnięcia dokładnie odpowiadają dyspozycji art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Oznacza to, iż w prowadzonym postępowaniu nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]. Cała sprawa powinna bowiem być rozpoznana w innym trybie postępowania (trybie wznowieniowym) i dlatego zdaniem skarżącego nastąpiło naruszenie zasady niekonkurencyjności obydwu postępowań nadzwyczajnych. Równocześnie skarżący uznał, że powołanie się przez organ odwoławczy na ocenę stanu sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartą w wyroku z dnia 4 kwietnia 2005 r. (sygn. l SA/WA 234/05) jest rażącym uchybieniem przez ten organ zasadzie praworządności, ponieważ z art. 6 kpa wynika obowiązek dla organu działania na podstawie przepisu prawa. W systemie źródeł prawa polskiego nie ma zaś wyroków sądów administracyjnych. Zdaniem skarżącego zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażona w sprawie przez sąd wiążą organ administracyjny. W żadnym wypadku jednak organ nie może wykonywać takich wskazań całkowicie mechanicznie, a tym bardziej wskazania te nie mogą zastępować przepisów obowiązującego prawa lub uzasadniać rozstrzygnięć całkowicie z tymi przepisami sprzecznych. W tej sytuacji skarżący stanął na stanowisku, że jeżeli organ administracyjny rozstrzyga sprawę w taki sposób, iż obowiązujące przepisy zastępuje wskazaniami sądu administracyjnego, to rozstrzygnięcie takie kwalifikuje się jako podjęte z rażącym naruszeniem prawa.

Dodatkowo skarżący podniósł, że obydwa organy wydające w rozpatrywanej sprawie decyzje naruszyły wymogi wynikających z art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie decyzji Ministra Infrastruktury jest niezwykle ogólnikowe i w istocie nie wyjaśnia dlaczego organ stwierdza nieważność decyzji w sprawie podlegającej rozpoznaniu w trybie wznowienia postępowania. Skarżący stanął na stanowisku, że żaden z organów rozpatrujących sprawę nie spełnił wymogów w zakresie faktycznego i prawnego uzasadnienia podjętych decyzji. Mając powyższe argumenty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności kwestionowanych decyzji, ewentualnie o ich uchylenie w całości.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W trakcie postępowania sądowego spółka [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przesłała, przy piśmie z dnia 28 grudnia 2006 r., dokumenty potwierdzające posiadanie prawa własności do będącej przedmiotem sporu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] (działka nr [...]). Jednocześnie poinformowała, że jako właściciel przedmiotowej nieruchomości podtrzymuje w całości skargę z dnia 6 lutego 2006 r. wniesioną przez [...] S.A. (k-134).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi, choć z innych przyczyn niż w niej podniesiono.

Postępowanie administracyjne w przedstawionej sprawie prowadzone było na skutek złożenia przez M. C. i R. C., spadkobierców byłego właściciela spornej nieruchomości M. C., wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1994 r. dotyczącej uwłaszczenia Zakładów [...] nieruchomościami położonymi w W. przy ul. [...], w części odnoszącej się do działki nr [...], objętej Hip. [...].

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że wydając zaskarżoną decyzję Minister Transportu i Budownictwa, a przed nim Minister Infrastruktury, opierali się na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2005 r. sygn. akt. I SA/Wa 234/05. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Jak wynika z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ewentualne naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 powodowałoby konieczność, w razie złożenia skargi, uchylenia zaskarżonej decyzji (bądź innego aktu czy czynności). Stanowi to gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem Sądu. Z kolei związanie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozumieniu art. 153 powołanej ustawy oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1999 r., sygn. akt IV SA 527/97). W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie tak długo, jak wyrok Sądu nie zostanie uchylony w prawem określonym trybie, bądź też nie ulegnie zmianie stan prawny, będący podstawą orzekania (np. wyrok NSA z dnia 16 października 1997 r., I SA/Po 263/97; wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/1999, nr 1, poz. 2; wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r., IV SA 1177/97; wyrok NSA z dnia 6 września 2001 r., III SA 3377/00; wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r., SA/Rz 434/00, Palestra 2002, nr 9-10, s. 199). Oznacza to, że przy ponownym rozpatrywaniu niniejszej sprawy organy administracji wydając decyzje miały obowiązek dostosowania się do oceny prawnej, wyrażonej we wcześniejszym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2005 r., który stwierdził, iż nie podziela stanowiska co do możliwości zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa, gdyż wobec stwierdzenia nieważności orzeczenia dotyczącego tzw. gruntów w. wystąpił skutek ex tunc i przywrócono istniejący przed wydaniem tego orzeczenia stan faktycznoprawny. W tej sytuacji za całkowicie niezasadne uznać należy zawarte w skardze zarzuty dotyczące zastosowania przez organy rozpatrujące niniejszą sprawę do weryfikacji ostatecznej decyzji Wojewody [...] niewłaściwego trybu nadzwyczajnego, tj. nieważnościowego (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), zamiast trybu wznowieniowego opartego na treści art. 145 § 1 pkt 8 kpa, na skutek czego, zdaniem skarżącego organy naruszyły zasadę niekonkurencyjności. Przypomnieć jedynie wypada, że jedyną możliwą drogą podnoszenia takich zarzutów było zaskarżenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w trybie skargi kasacyjnej, poprzedniego wyroku Sądu pierwszej instancji. Skoro jednak takie działanie nie zostało podjęte, to obecnie podniesione tych zarzutów stanowi w istocie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2005 r. sygn. akt. I SA/Wa 234/05.

W powołanym wyroku z dnia 4 kwietnia 2005 r. Sąd wskazał również na braki w zebranym materiale dowodowym, które uniemożliwiają ocenę przedmiotu postępowania oraz wniosku spadkobierców byłego właściciela. Z nadesłanych do Sądu akt sprawy wynika, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy poczyniły wystarczające ustalenia umożliwiające, w oparciu o przywołane dokumenty, jednoznaczne określenie, że przedmiotem toczącego się postępowania oraz wniosku spadkobierców byłego właściciela jest zbadanie prawidłowości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1994 r. w części dotyczącej jedynie działki dawnym nr [...], objętej Hip. [...]. Ustalenia te nie były w trakcie obecnego postępowania kwestionowane przez wnioskodawców.

Jednakże w rozpatrywanej sprawie okazało się, że spółka [...] S.A. , będąca stroną postępowania pierwszoinstancyjnego jeszcze przed złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zbyła przedmiotową nieruchomość na rzecz spółki [...] sp. z o.o. (obecnie spółka [...] Sp. z o.o.). Zbycie nieruchomości pociąga za sobą określone skutki prawne dotyczące zarówno określenia stron toczącego się postępowania administracyjnego, jak i konieczności rozważenia ewentualnego powstania nieodwracalnych skutków prawnych, które winny być rozpatrzone. Tych rozważań nie poczynił natomiast organ II instancji, przez co nie w pełni zrealizowane zostały zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2005 r. Brak ten może mieć, zdaniem Sądu, istotny wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.

Ponadto wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeśli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu lub wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, to w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się takie postępowanie administracyjne. Sąd zaś niezwiązany granicami skargi, z urzędu ma obowiązek wziąć pod uwagę fakt naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt b ustawy o ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że przedstawiona sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji, a w szczególności rozważenia skutków prawnych jakie wywołał ujawniony fakt obrotu prawnego przedmiotową nieruchomość oraz decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2001 r. stwierdzająca nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] maja 1960 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do spornej nieruchomości.

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.