Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SAB/Kr 3/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 1,  art. 200, 208
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygn. akt I SAB/Kr 3/09 | | POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk (spr.), Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2009r., sprawy ze skarg "M." sp. z o.o. z siedzibą w W., na bezczynność organu po prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 września 2008 r. sygn. akt. I, SA/Kr 640/07 uchylającym decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 marca 2007 r. oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji w, sprawie wniosku strony skarżącej w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000 oraz za rok 2001, postanawia I. umorzyć postępowanie sądowe, II. oddalić wniosek skarżącego w przedmiocie zasądzenia kosztów postępowania, III. zwrócić stronie skarżącej połowę wpisu uiszczonego od wniesionych skarg w kwocie 100, 00 zł (sto złotych 00/100).


UZASADNIENIE

Spółka z o.o, " M." złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego po prawomocnym wyroku tego Sądu z dnia 12 września 2008 r. w sprawie o sygn. I SA/ Kr 640/07 uchylającym decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 marca 2007 r. oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji w sprawie wniosku strony skarżącej w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego wnosił o oddalenie skarg podając , iż z uwagi na skomplikowany charakter spraw zawiadomiono stronę skarżącą , iż sprawy zostaną załatwione w terminie przewidzianym w art. 139 par. 1 i 4 Ordynacji podatkowej.. Jednocześnie organ podejmował działania w kierunku zakończenia przedmiotowych spraw.

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej spółki o rozpoznanie spraw w trybie uproszczonym kierując sprawy do rozpoznania w trybie zwykłym. Termin rozprawy wyznaczono na dzień 23 listopada 2009 r.

Pismem z dnia 2 października 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował Sąd o fakcie wydania w dniu 30 września 2009 r, decyzji w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 i 2001 rok.

Dnia 30 października 2009 r. do WSA wpłynęło pismo pełnomocnika strony skarżącej z wnioskiem o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 par. 1 pkt . 3 p.p.s.a z uwagi na jego bezprzedmiotowość przy zasądzeniu kosztów postępowania. Pełnomocnik złożył też wniosek o zasądzenie kosztów postępowania i podał , iż stosownie do przepisu art. 208 p.p.s.a, niezależnie od wyników spraw o których mowa w art. 200 art. 203 art. 204 i art. 207 , Sąd może nałożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów w całości lub części - wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem.

Naczelnik Urzędu Skarbowego domagał się oddalenia wniosku

o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.

Na uzasadnienie swego stanowiska podał , iż złożone skargi były bezzasadne , gdyż organ nie pozostawał w bezczynności i w dacie wyznaczonej do załatwienia sprawy zakończono je poprzez wydanie w dniu 30 września przedmiotowych decyzji.

Decyzje te w żadnym wypadku nie zostały wydane w wyniku autokontroli organu ,o której mowa w art. 54 par. 3 Ordynacji.

W powołanym przez pełnomocnika strony skarżącej przepisie art. 208 p.p.s.a chodzi wyłącznie o zachowanie strony w trakcie postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Wobec wydania w toku postępowania przez organ podatkowy decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 i 2001 rok uzasadniony jest wniosek o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość w oparciu o przepis art.161 par. 1 pkt. Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ.U . Nr. 153 , poz. 1270 ze zm./

Dlatego orzeczono jak w pkt. I -szym sentencji.

Jeśli chodzi o żądanie strony skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania zauważyć należy , że zgodnie z art.200 ustawy wyżej powołanej , w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu , który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności , zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Przesłanka do zasądzenia zwrotu kosztów w oparciu o powyższy przepis w niniejszej sprawie nie zachodziła.

Zdaniem Sądu , brak też było podstaw do zasądzenia kosztów postępowania na podstawie art. 201 par. 1 p.p.s.a bowiem do umorzenia postępowania sądowego nie doszło z przyczyny określonej w art. 54 par 3. , w świetle którego organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Jak wynika ze stanowiska organu prezentowanego w pismach procesowych składanych w toku postępowania , skargi były niezasadne a podnoszony zarzut bezczynności był nieprawdziwy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego jednoznacznie stwierdził , iż wydał decyzje w terminie ustalonym zgodnie z art. 140 Ordynacji a nie w wyniku autokontroli na podstawie art. 54 par. 3 p.p.s.a.

W ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienie żądanie zasądzenia kosztów postępowania na podstawie przepisu art. 208 p.p.s.a , gdyż w powyższym przepisie chodzi o niesumienne lub oczywiście niewłaściwe zachowanie strony w toku postępowania sądowoadministracyjnego , a nie poza nim lub przed jego wszczęciem / postanowienie NSA z 28 lutego 2005 r. FZ 284/04, OSNA/WSA 2005, nr 6, poz.122/.

Jest to przepis wyjątkowy , strona winna wykazać iż takie zachowanie organu miało miejsce , w czym się przejawiło - a tego nie uczyniła.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów wyżej powołanych , orzekł jak w pkt. 2 sentencji.