Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 885/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 197 par. 2, art. 214, art. 220 par. 1 i 3, art. 227 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 12 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.A. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1321/12 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi M. M., T. T., E.W., A. K. i J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakazującej przywrócenie do stanu poprzedniego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M., T. T., E. W., A. K. i J. A. wniosły skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakazującej przywrócenie do stanu poprzedniego.

Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarządzeniami z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1321/12, wezwał każdą ze skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowej skargi w kwocie 300 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącym wraz z pismem przewodnim, w którym wskazano, że uiszczenie wpisu przez którąkolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe z obowiązku uiszczenia wpisu.

Zarządzeniem z dnia 7 września 2012 r., w związku ze stwierdzeniem błędnego wykonania zarządzeń z dnia 17 lipca 2012 r., wezwano do ponownego wykonania zarządzeń wzywających skarżące (każdą z osobna) do uiszczenia wpisu od skargi, wyjaśniając przy tym powody ponownego wezwania do uiszczenia wpisu.

W piśmie przewodnim z dnia 10 września 2012 r., z którym ponownie przesłano skarżącym odpis zarządzenia do uiszczenia wpisu od skargi wskazano, iż poprzednie wezwanie dotyczące uiszczenia wpisu zostało błędnie zredagowane, gdyż wpis w niniejszej sprawie każdy ze skarżących powinien uiścić z osobna a nie solidarnie jak wcześniej wskazywano.

Zażaleniem z dnia 17 września 2012 r. J. A. zaskarżyła zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wzywające ją do uiszczenia wpisu i działając na podstawie art. 227 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wniosła o jego uchylenie.

Zdaniem skarżącej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego przez każdego ze skarżących z osobna a nie solidarnie jak wskazano wcześniej, nie ma podstaw prawnych, ponieważ ani art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. ani § 2 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), na które powołuje się Przewodniczący Wydziału, nie wynika, aby wpis pobierany był od osoby, ale tylko od sprawy. Skarżąca wskazała, że skargę złożyło pięć osób. Jedna z nich, solidarnie, zgodnie z jednoznacznym pouczeniem, w ustawowym terminie, wniosła wymaganą opłatę sądową w wysokości 300 zł. Ponadto, zdaniem skarżącej, uzasadnienie przedstawione w piśmie przewodnim z dnia 10 września 2012 r. jest nieprawdziwe bowiem informacja zawarta w piśmie przewodnim doręczonym skarżącym uprzednio nie jest błędem reakcyjnym, ponieważ jest ona wyraźna i jednoznaczna i nie ma nic wspólnego z niefortunnym sformułowaniem jakim jest błąd w zredagowaniu. Na poparcie powyższych twierdzeń do zażalenia załączono kopię zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w innej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż z treści przedmiotowego zażalenia wynika, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2012r. wzywające do uiszczenia wpisu od skargi, a nie zarządzenie z dnia 7 września 2012r., na które nota bene nie przysługuje zażalenie bowiem nie jest to zarządzenie, o którym mowa w art. 227 § 1 p.p.s.a. a jedynie zarządzenie wzywające do wykonania wcześniejszego zarządzenia w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu (por. postanowienie NSA z dnia 21 września 2012, sygn. akt II OZ 779/12).

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Art. 214 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. Opłata ta obciąża wówczas te osoby solidarnie.

Wynikająca z powyższego przepisu zasada, że wnoszone pismo podlega jednej opłacie ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, to jest wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Sytuacja taka ma miejsce wówczas, gdy przedmiotem jest wspólne uprawnienie a skarżący mogą występować tylko wspólnie. Wynika z tego, iż o wspólnych uprawnieniach można mówić wówczas, gdy jest tożsame, a nie uprawnienie takie same. Przykładem takiej sytuacji jest sytuacja, kiedy skargę wnoszą osoby będące współwłaścicielami jednej nieruchomości i z tego tytułu, a więc z praw do jednej nieruchomości, wywodzą swe uprawnienia do posiadania statusu strony postępowania. Natomiast w przypadku współuczestnictwa formalnego każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze współuczestnictwem formalnym, gdyż wynika ono tylko z tego, że skargi zostały wniesione w jednym piśmie i dotyczą tego samego aktu (por. postanowienie NSA z 28 października 2010 r., sygn. akt II OZ 1079/10). Z akt niniejszej sprawy wynika, że każdej ze skarżących przysługuje prawo własności do innej działki. Uznać zatem należy, że każda z nich reprezentuje w sprawie swój własny interes prawny, czego nie zmienia fakt, że cel, który chcą one osiągnąć skarżąc decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2012 r., jest dla nich wspólny (por. postanowienie NSA z dnia 2 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1637/04).

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że Przewodniczący Wydziału słusznie zaskarżonymi zarządzeniami z dnia 17 lipca 2012 r. wezwał każdą skarżącą z osobna do uiszczenia wpisu od jej skargi. Powyższej oceny nie zmienia fakt, iż w piśmie przewodnim, wraz z którym po raz pierwszy przesłano skarżącym odpis zarządzenia z dnia 17 lipca 2012 r., błędnie pouczono skarżące, że uiszczenie wpisu od skargi przez którąkolwiek z nich zwalnia pozostałe z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Podkreślenia wymaga, że skarżące zostały poinformowane o powyższym błędzie i ponownie wezwane, tym razem w sposób prawidłowy, do wykonania zarządzeń z dnia 17 lipca 2012 r. wzywających do uiszczenia wpisu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.