Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 818/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20, art. 12 ust. 7, art. 28 ust. 2, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2018 r.nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] lutego 2018 r. wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r . Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 - zwana dalej w skrócie "K.p.a.").

Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia wynika, że wniosek

o udzielenie pozwolenia na budowę złożyła A Sp. z o.o. w [...] W wyniku jego rozpoznania decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. ([...]).

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Starosta decyzją

z dnia [...] lutego 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o.

w [...] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...]

o oznaczeniu [...] wraz z kablową linią zasilającą na działkach nr ewid. 1578/3, 1579, 1166 i 1553/2 obr. S. gm. [...].

Odwołanie od tej decyzji złożył Z. B. wnosząc o jej uchylenie i o odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. poprzez ich zastosowanie i wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany. Zarzucił też naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez wadliwe

i niezupełne wyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności ustalenie w jakiej odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowej anteny planowanej inwestycji znajdują się najbliższe zabudowania, jak również w zakresie ustaleń stwierdzających, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co w konsekwencji powoduje, że zbędne są decyzje środowiskowe warunkujące realizację przedsięwzięcia.

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Wojewoda, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wskazując na dotychczasowy przebieg postępowania podał, że analiza akt sprawy, nie daje podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Wyjaśnił, że stosownie do art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane inwestor – A Sp. z o.o. w [...] - spełniła wymagania określone ww. przepisami. Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono 4 egzemplarze projektu budowlanego zamierzonej inwestycji wraz z niezbędnymi uzgodnieniami

i opiniami, sporządzonego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane

Wskazując na treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego Wojewoda podał, że kontrola dokumentów złożonych przez inwestora, prowadzi do stwierdzenia, że załączony do wniosku projekt budowlany odpowiada przepisom prawa, jest zgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z 18 września 2006 r. (Dz. Urz. Woj. [....] Nr [...] poz. [...] z [...] października 2006 r.). Ponadto projekt budowlany jest kompletny, opracowany został przez uprawnionych projektantów oraz posiada wymagane uzgodnienia i opinie.

Wojewoda zaznaczył, że zgodnie z ustawą z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073), ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1); ponadto każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1). Organ uznał, że w analizowanej sprawie nie stwierdzono takich naruszeń.

Wyjaśnił, że z projektu budowlanego wynika, że dla przedstawionej konfiguracji projektowanych anten sektorowych (6 anten sektorowych typ Huawei A264518R0 i 6 anten sektorowych typ Huawei A794517R0 na azymutach 60°, 180° i 310° (po 4 anteny na każdym z azymutów), pola elektromagnetyczne

o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 nie wystąpią w miejscach dostępności dla ludności, tym samym, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 – dalej w skrócie "rozporządzenie"), przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie to nie osiąga progów wskazanych w ww. rozporządzeniu tj. § 3 ust. 1 pkt 8, a zatem uznać należy je za nieniosące ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko, tym samym nie podlega ono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Wskazując na art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, ze zm.) stwierdził, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ uznał zatem, że zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4

i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Odnośnie podnoszonych przez odwołującego zarzutów organ podał, że uwzględniając zawartą w projekcie budowlanym informację (str. 117) oraz mając na względzie ustalenia zawarte w planie miejscowym w którym określono, że maksymalna dopuszczalna wysokość projektowanych budynków, jakie mogą powstać w tym terenie wynosi 25m, to projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie wpłynie negatywnie na możliwość zabudowy sąsiednich nieruchomości zgodne z warunkami mpzp.

Na powyższą decyzję skargę do WSA w Rzeszowie złożył Z. B. wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. poprzez ich wadliwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 77 K.p.a. poprzez wadliwe i niezupełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy,

w szczególności ustalenia w jakiej odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowej anteny planowanej inwestycji znajdują się najbliższe zabudowania, jak również w zakresie ustaleń stwierdzających, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w kontekście nakładania się wiązek promieniowania, co w konsekwencji powoduje, że błędnie uznano zbędność decyzji środowiskowej warunkującej realizację przedsięwzięcia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania administracyjnego, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, powoływanej dalej jako "P.p.s.a."). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub

w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Wyjaśnić również należy, że sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień,

a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie,

tj. wynikającym z powołanych wyżej ustaw, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa,

w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 – zwana dalej "P.b."). Przedmiotem skargi jest natomiast decyzja

o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o oznaczeniu [...] wraz z kablową linią zasilającą na działkach nr ewid. 1578/3, 1579, 1166 i 1553/2 obr. S. gm. [...]

Przepisy art. 28, art. 32 ust. 1-4a, art. 33 ust. 1-3, art. 34 ust. 1-4 i art. 35 ust. 1 P.b. określają katalog warunków, jakie powinien spełnić inwestor aby uzyskać tego rodzaju decyzję. Przed jej wydaniem szczegółowemu sprawdzeniu przez organ podlega, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy, projekt budowlany pod względem kompletności i wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, z wymaganiami ochrony środowiska, jak również projekt zagospodarowania działki lub terenu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Konstrukcja przepisów prawa materialnego wskazuje, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego; przeciwnie – jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli inwestor nie spełnił określonych prawem wymogów, nie może zostać wydane rozstrzygnięcie uwzględniające jego wniosek o pozwolenie na budowę, natomiast jeśli spełnił wszystkie warunki – organ ma obowiązek wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wynika to zresztą wprost z treści art. 35 ust. 4 P.b., który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 P.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie

z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i złoży oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z przepisu art. 33 ust. 2 P.b. wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, a także oświadczenie i decyzję wymienione w cyt. wyżej art. 32 ust. 4 P.b. (pkt 1-3).

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazuje, że inwestor wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 P.b. przedkładając wraz

z wnioskiem cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z niezbędnymi uzgodnieniami i opiniami, sporządzonego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Przedmiotowa inwestycja planowana jest do realizacji na terenie na którym obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "[...]", zatwierdzony uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 18 września 2006 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [....] ze zm.). Nie ulega wątpliwości, że stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno – budowlanej dokonał sprawdzeń w zakresie określonym w tym przepisie, stwierdzając następnie, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami wyżej wskazanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja (stacja bazowa telefonii komórkowej) zaprojektowana jest bowiem na terenie oznaczonym w ww. planie symbolem P/U11 (produkcja, magazyny i składy, usługi, handel oraz obiektu administracyjne i socjalne o wysokości budynków do 25m).

Ponadto, co podkreślił organ, przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z takim stanowiskiem nie zgadza się skarżący, zarzucając dokonanie nieprawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia, lakoniczność wywodów organu w tym zakresie i brak stosownych obliczeń kumulacji pól samych anten sektorowych oraz sektorowych

i radioliniowych. Zarzucił także brak uwzględnienia możliwość zmiany położenia poszczególnych anten i wpływu tej okoliczności na środowisko.

Wyjaśnić należy, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten;

3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem,

6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 12 czerwca 2014 r.,

w sprawie II OSK 104/13 oraz z dnia 16 czerwca 2015 r. w sprawie II OSK 2706/13, dostępne na http://:orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wyżej wskazano, jednym z parametrów inwestycji do jakich zalicza się stacja bazowa telefonii komórkowej jest ilość i moc anten. Jak przyjmuje się

w orzecznictwie wykładnia systemowa § 2 ust. 1 i § 3 ust. 1 rozporządzenia prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji "mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2) lub "mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 3), co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne.

Uznając zasadność tego stanowiska, Sąd zauważa, że zarówno zebrany

w sprawie materiał dowodowy, jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji dowodzą, że organ dokonał wyczerpującej analizy w tym zakresie, opierając swe wywody na uzupełnionym przez inwestora projekcie budowlanym wraz z opracowaniami pt. "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej" oraz "Kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada

2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko".

Dokonana przez organy analiza projektu budowalnego wraz z wyżej wskazanym opracowaniami wykazała, że dla przedstawionej konfiguracji projektowanych anten sektorowych pola elektromagnetyczne, o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2, nie wystąpią w miejscach dostępności dla ludności. Wywiedziono, że równoważna moc promieniowana izotropowo dla projektowanych anten (EIRP anteny) wynosi od 908W do 1954W. Nadto w odległości nie większej niż 70m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Z tej przyczyny przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu - § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8. Nie podlega zatem konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Wskazano także, że w otoczeniu planowanej stacji bazowej nie występują instalacje radiokomunikacyjne i radionawigacyjne, inne instalacje emitujące pola elektromagnetyczne, w zbliżonym zakresie częstotliwości (najbliższe znajduje się w odległości 2400 m w kierunku południowym, od projektowanej stacji). Nie stwierdzono zatem zagrożenia sumowania się pól elektromagnetycznych tego samego rodzaju, co wyklucza zakwalifikowanie inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Jako zasadne Sąd uznał także argumenty organu dotyczące określenia obszaru oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 P.b.), co ma istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. Wyjaśniono, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje obszar w jakim poziom pól elektromagnetycznych na dowolnej wysokości przekracza dopuszczalny poziom określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. nr 192, poz. 1883). Jak wyjaśnił organ z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych i radiolinii pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi. Co istotne zgodnie z zapisami mpzp maksymalna dopuszczalna wysokość budynków z przeznaczeniem na pobyt ludzi (budynków jakie mogą powstać w tym obszarze) wynosi 25m. Natomiast z rysunków – część graficzna projektu – wynika, że przewidywany sumaryczny obszar pola o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2 na azymucie 600 znajduje się na wysokości 36,8m od terenu, na azymucie 1800 na wysokości 37,6m od terenu, zaś na azymucie 3100 na wysokości 37,0m od terenu.

Zatem projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie wpłynie negatywnie ma możliwość zabudowy sąsiednich nieruchomości, w uwzględnieniem – co istotne – zapisów mpzp na tym terenie.

Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut niewłaściwego określenia kręgu stron postępowania. Zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b. stronami postępowania w sprawie pozwolenie na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływani inwestycji. Akta administracyjne sprawy dowodzą, że stronami postępowania były wszystkie podmioty znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Co wymaga zaznaczenia projekt budowlany przedmiotowego zamierzenia został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia

i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem,

o którym mowa w art. 12 ust. 7 (a którzy dołączyli oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej). Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny, zawiera niezbędne uzgodnienia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Stwierdzić zatem należy, że w takiej sytuacji, tj. wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy, organ, zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy, nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak już wyżej wskazano, ostatnio powołany przepis, nie dopuszcza żadnej uznaniowości, ani też możliwości wprowadzenia jakichkolwiek dalszych warunków, od których spełnienia zależałoby wydanie takiego pozwolenia.

Wbrew wywodom skargi organy nie naruszyły prawa w zakresie wskazanym

w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Nie można podzielić poglądu, że w postępowaniu przed organem drugiej instancji doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, organy wyjaśniły sprawę w sposób należyty, dokonały poprawnej interpretacji przepisów prawa, czemu wyraz dały

w kwestionowanych rozstrzygnięciach.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.