Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1583/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Skarżony organ: Komendant Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie NSA Andrzej Kozerski, p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant asystent sędziego Kinga Brykalska - Stepień, po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi R. D. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...], Nr [...], 2. orzeka, że do dnia uprawomocnienia się wyroku zaskarżone orzeczenia nie podlegają wykonaniu, 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz R. D. kwotę 240,00 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1583/03

UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w R. orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] wymierzył st.asp. R. D. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

W uzasadnieniu orzeczenia organu I instancji stwierdzono, że R. D. jest winny popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk polegającego na tym, że w dniu 13 listopada 2001roku kierując samochodem marki Peugot , umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym , a w szczególności określone w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997roku Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 1997r. Nr 98 poz. 602 z późń. zm.) w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,38 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), nie dostosował prędkości kierowanego przez siebie pojazdu do warunków panujących na drodze, a nadto nieostrożnie ją obserwował, w wyniku czego uderzył w znajdujących się przy krawędzi jezdni: A. G. i W. K., którzy przeprowadzali prostopadle do osi drogi betoniarkę, w wyniku czego pokrzywdzeni doznali rozległych wielonarządowych obrażeń ciała w obrębie kończyn dolnych i głowy, skutkujących ich zgonem na miejscu zdarzenia. Popełnienie przedmiotowego przestępstwa jest oczywiste w rozumieniu § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997r. (Dz.U. z 1998r. Nr 4 poz. 14) i uniemożliwia pozostawienie obwinionego w służbie. W toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego zebrano materiał dowodowy, korzystając w części z akt śledztwa za zezwoleniem Prokuratury i Sądu Rejonowego w S. Wnikliwa analiza zebranego materiału dowodowego, pozwala na ustalenie, iż w momencie zaistnienia wypadku drogowego w M., skutkującego śmiercią dwóch osób pieszych, samochodem Peugot [...], kierował st.asp. R. D. Tym samym popełnił on przewinienie o znamionach przestępstwa, określonego w art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 kk. Dowodami, które jednoznacznie potwierdzają taki stan faktyczny są: wyniki badania stanu trzeźwości policjanta, zeznania świadków P. W., M. S., B. R., jako naocznych świadków zdarzenia oraz pośrednio zeznania świadków A. S. i D. W.

Zeznania te są spójne w opisie co do faktu, iż za kierownicą samochodu w momencie wypadku siedział i kierował tym pojazdem R. D. Ponadto zeznania te potwierdza przeprowadzona ekspertyza kryminalistyczna z zakresu badań osmologicznych, która wykazała, że jadąca wraz z R. D. tym samochodem B. B., siedziała na fotelu pasażera. A zatem opinia ta w sposób oczywisty uwiarygodniła zeznania wymienionych świadków. Przesłuchana w charakterze świadka B. B., potwierdza wyjaśnienia obwinionego R. D., twierdząc, że to ona kierowała samochodem w chwili wypadku. Dla potwierdzenia swych zeznań, nie przedstawiła żadnych dowodów. W tej sytuacji Komendant Powiatowy Policji w R. nie znajdując żadnych okoliczności łagodzących uznał, że kara wydalenia ze służby jest karą współmierną do popełnionego przewinienia.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł., który rozpatrywał ponownie odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji w związku z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 24 lipca 2003 roku orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. nr [...]z dnia [...] - utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu orzeczenia Nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że analiza zgromadzonych w sprawie dowodów pozwala stwierdzić w sposób oczywisty, że w czasie zdarzenia st. asp. R. D. znajdował się w stanie nietrzeźwości. Lektura akt postępowania dyscyplinarnego, w szczególności protokoły przesłuchań świadków ex visu w osobach P. W., M. S., B. R. i J. R., tworzą spójną i logiczną całość oraz dają obraz zdarzenia w krytycznym dniu. Dowody te potwierdzają, że w chwili wypadku samochodem kierował właśnie obwiniony. Wersję tą potwierdza również opinia wydana na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań osmologicznych. W tej sytuacji Komendant Powiatowy Policji w R. wymierzając policjantowi karę dyscyplinarną słusznie zatem przyjął, że popełnienie przez obwinionego czynu o znamionach przestępstwa jest oczywiste – w rozumieniu § 21 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 grudnia 1997r. i uniemożliwia pozostawienie go w służbie. W postępowaniu dyscyplinarnym ocena oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa leży w gestii przełożonego właściwego w sprawach dyscyplinarnych i daje możliwość merytorycznego zakończenia postępowania dyscyplinarnego przed rozstrzygnięciem w postępowaniu karnym. Reasumując należy stwierdzić, że ponowne rozstrzygnięcie zostało dokonane w rzeczywistości na podstawie tożsamego materiału dowodowego z materiałem, w wyniku którego wcześniej zakończono merytorycznie postępowanie dyscyplinarne. Materiał dowodowy w ocenie organu odwoławczego dawał podstawę do wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w R. zaskarżonej decyzji.. Naczelny Sąd Administracyjny wydając wyrok sygn.akt II SA/Łd 66/03 nie zakwestionował materiału dowodowego, wskazał natomiast, iż materiały załączone do akt postępowania administracyjnego są niekompletne. Mając jednak na względzie, że dowody na podstawie których wydano zaskarżone orzeczenie faktycznie istnieją i znajdują się w aktach postępowania dyscyplinarnego Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji.

Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone przez R. D. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze R. D. wnosi o uchylenie zaskarżonego orzeczenie i poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji ewentualne stwierdzenie ich nieważności, zarzucając zaskarżonym orzeczeniom obrazę art. 132 i 134 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji oraz § 22 ust. 7, § 24 ust. 1 pkt 2, § 27, § 32 ust. 1 i ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997r. sprawie szczegółowych zasad i trybu wyróżnień oraz przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów oraz art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa..

W uzasadnieniu skarżący podnosi, że Komendant Wojewódzki Policji wydając zaskarżone orzeczenie nie zebrał żadnego dodatkowego materiału dowodowego i że zaskarżone orzeczenie zostało podjęte wbrew regulacji wynikającej z art. 132 ustawy o Policji w świetle którego policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa, a nie za przypuszczenia, że je popełnił.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że rozpatrzył sprawę ponownie z uwzględnieniem stanowiska Sądu zawartego w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 lipca 2003 roku.. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 kpa jest więc bezpodstawny natomiast podnoszony zarzut obrazy szeregu przepisów ustawy o Policji oraz przepisów obowiązującego do 30 września 2003r, rozporządzenia MSWiA z dnia 19 grudnia 1997r. nie został przez skarżącego uzasadniony poprzez wskazanie na czym jego zdaniem miałaby polegać obraza powołanych przepisów, tym bardziej, że podnoszony zarzut naruszenia § 22 ust. 7 jest nieuzasadniony, bowiem z akt sprawy wynika, że zarówno postanowienie o zamknięciu postępowania dowodowego jak i sprawozdanie zawierające elementy wskazane w tym przepisie znajdują się na karcie 146 i 147 akt.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego przedstawił zaświadczenie Sądu Rejonowego w S. , z którego wynika, że Sąd Rejonowy II Wydział Karny w S. zaświadcza, że wyrok w sprawie R. D. skazujący go na karę 7 lat pozbawienia wolności jest nieprawomocny. W tej sytuacji z uwagi na toczące się postępowanie karne przeciwko skarżącemu pełnomocnik R. D. wniósł o zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W odpowiedzi pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. oponował przeciwko wnioskowi. Sąd mając na uwadze przepis art. 125§ 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił oddalić wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego uznając, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie zależy od wyniku postępowania sądowego toczącego się w II Wydziale Karnym Sądu Rejonowego w S.

Pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił, że w aktach sprawy nie ma wezwania obwinionego do raportu o czym mówi § 22 ust. 8 rozporządzenia MSWiA z 19 grudnia 1997r. oraz, że zebrany materiał dowody jest szczątkowy i nie pozwala na podjęcie decyzji.

Pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. oświadczył, że skarżący był informowany o raporcie, ale nie potrafi określić w jakiej formie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń.zm.) Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz.U. z 2003r. Nr 52 poz. 652).

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów określona jest w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jednolity Dz.U. z 2002r. Nr 7 poz. 58 z późń.zm) . Zgodnie z art. 132 tej ustawy – w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego orzeczenia – policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia niezależnie od odpowiedzialności karnej. Przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz.U. z 1998r. Nr 4 poz. 14) wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 139 ust. 2 ustawy o Policji regulują szczegółowo przebieg postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów.

Należy zauważyć, że w wyroku z dnia 8 października 2002r. (OTK-A 2002/5/63) Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in., że art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji.

W orzeczeniu tym Trybunał Konstytucyjny orzekł jednocześnie, iż art. 139 ust. 2 ustawy o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego traci moc z dniem 30 września 2003r. Z tego właśnie powodu Sąd uznał, iż organ mógł prowadzić postępowanie dyscyplinarne w oparciu o przepis wykonawczy wydany na podstawie przepisu niezgodnego z Konstytucją RP. Ocena legalności zaskarżonego orzeczenia sprowadza się więc do zbadania, czy przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia nie naruszono przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, reguł prowadzenia postępowania dyscyplinarnego w oparciu o przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 19 grudnia 1997r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, którego uregulowania miały zastosowanie z uwagi na treść § 45 cyt. rozporządzenia.

Zgodnie z § 20 ust. 2 cyt. rozporządzenia w sprawach prowadzonych przeciwko policjantowi podejrzanemu o popełnienie przestępstwa postępowanie dyscyplinarne prowadzi się niezależnie od postępowania przygotowawczego. Bezspornym jest w sprawie, że taka właśnie sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Oba postępowania prowadzone były w celu wyjaśnienia przede wszystkim, czy skarżący dopuścił się czynu określonego w art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 kk. Należy podkreślić, że zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia postępowanie dyscyplinarne ma na celu wszechstronne wyjaśnienie okoliczności i przyczyn popełnienia przewinienia lub naruszenia dyscypliny służbowej /.../ W tym celu prowadzący postępowanie zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje świadków, przyjmuje wyjaśnienia od obwinionego oraz zleca przeprowadzenie odpowiednich badań.( § 15 ust. 2). W postępowaniu dyscyplinarnym można, za zgodą prokuratora, wykorzystywać dowody zebrane w postępowaniu przygotowawczym (§ 20 ust. 2 zdanie ostatnie).

W niniejszej sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym wykorzystano przede wszystkim materiały zgromadzone w trakcie śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w S. W zasadzie oprócz przesłuchania obwinionego R. D. oraz świadka B. B. w trakcie postępowania dyscyplinarnego nie zebrano żadnych innych dowodów w sprawie.

Z treści § 21 ust. 1 cyt. rozporządzenia wynika, że zasadą jest to, że przełożony, który wszczął postępowanie dyscyplinarne, zawiesza je do czasu zakończenia postępowania karnego, jeżeli czy zarzucany policjantowi jest przedmiotem tego postępowania i nie stanowi naruszenia dyscypliny służbowej. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja opisana w ust. 2 § 21, który stanowi, że przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy popełnienie przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa jest oczywiste i uniemożliwia pozostawienie go w służbie.

W tym miejscu Sąd wyraźnie podkreśla, iż mając na uwadze treść art. 1 i art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, a zwłaszcza konieczność posiadania przez policjanta nieposzlakowanej opinii stwierdzić należy, że w przypadku popełnienia przez policjanta przestępstwa polegającego na spowodowaniu pod wpływem alkoholu wypadku drogowego , w którym śmierć poniosły dwie osoby, pogląd organu o uniemożliwieniu pozostawienia w służbie takiego policjanta – zasługuje w pełni na aprobatę. Jednak treść § 21 ust. 2 wskazuje na to, że dwa warunki zawarte w tym przepisie muszą być spełnione łącznie i uniemożliwienie pozostawienia policjanta w służbie musi wystąpić łącznie z oczywistością popełnienia przez niego czynu o znamionach przestępstwa.

Obwiniony R. D. nigdy nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, była więc to okoliczność sporna pomiędzy skarżącym, a organem prowadzącym postępowanie dyscyplinarne.

Oczywisty to nie budzący wątpliwości, bezsporny, pewny (Słownik Języka Polskiego PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 1995 , tom II str.421). Oczywistość jest więc kategorią obiektywną i zachodzi wtedy, gdy wina i okoliczności popełnienia czynu są niesporne, nie budzą żadnych wątpliwości i nie wymagają prowadzenia postępowania dowodowego.

Nie można zatem przyjmować, iż sprawa jest oczywista w sytuacji, gdy policjant nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a wręcz wskazuje na inną osobę, która ten czyn popełniła.

W tym miejscu należy wskazać na przepis art. 132 ustawy o Policji w świetle którego policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia – niezależnie od odpowiedzialności karnej. W tym kontekście z przepisem art. 132 ustawy o Policji współgra przepis § 21 ust. 1 cyt. rozporządzenia i tylko oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa uprawnia do zastosowania § 21 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Postępowanie dyscyplinarne nie może bowiem stanowić przedsądu i gdy popełnienia czynu mającego charakter przestępstwa nie jest oczywiste, gdyż istnieje w tym względzie spór między obwinionym, a organem prowadzącym postępowanie dyscyplinarne zasadnym jest zawieszenie postępowania dyscyplinarnego do czasu zakończenia postępowania karnego. Oceniając zebrany materiał dowodowy organ mógł stwierdzić duże prawdopodobieństwo popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu czynu, lecz w braku przyznania się do jego popełnienia, a wręcz w sytuacji konsekwentnego zaprzeczania jego popełnienia nie mógł stwierdzić oczywistości.

Przyjąć zatem należy, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia § 21 ust. 1 cyt. rozporządzenia, gdyż w przedmiotowej sprawie przełożony, który wszczął postępowanie dyscyplinarne winien je zawiesić do czasu zakończenia postępowania karnego (przygotowawczego i sądowego).

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że zarzut naruszenia § 22 ust. 7 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 grudnia 1997r. nie ma uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. W aktach sprawy znajduje się bowiem zarówno podpisane przez obwinionego postanowienie o zamknięciu postępowania dowodowego oraz doręczone obwinionemu sprawozdanie sporządzone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w tej kwestii. Należy również dodać, że obwiniony zapoznany z aktami postępowania i pouczony o możliwości i prawie zgłoszenia wniosku o ich uzupełnienie w terminie 3 dni, wniosku takiego nie składał. Za nieuprawniony natomiast należy uznać wyrażony w decyzji organu odwoławczego pogląd, że w wyroku NSA OZ w Łodzi II SA/Łd 66/03 z dnia 9 czerwca 2003r. Sąd nie zakwestionował materiału dowodowego, wskazał natomiast, iż materiały załączone do akt postępowania administracyjnego są niekompletne. Należy stwierdzić, że Sąd na podstawie przedstawionego wówczas niekompletnego materiału dowodowego w ogóle nie mógł skontrolować prawidłowości zaskarżonego orzeczenia. Przedstawiony obecnie materiał dowodowy składa się prawie w całości (z wyjątkiem przesłuchania obwinionego oraz świadka B. B.) z dowodów zgromadzonych w trakcie przeprowadzonego postępowania karnego.

Sąd stwierdza, że w aktach administracyjnych brak jest dowodu na to, aby w postępowaniu dyscyplinarnym zachowano procedurę wynikająca z § 22 ust. 8 rozporządzenia zgodnie z którym – w przypadku wniosku o wymierzenie kary wydalenia ze służby przełożony właściwy w sprawach dyscyplinarnych, przed wydaniem orzeczenia o ukaraniu, wzywa obwinionego do raportu w celu zapoznania go z wnioskami prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i wysłuchania obwinionego. W raporcie uczestniczy prowadzący postępowanie. O terminie raportu należy powiadomić organizację związkową, której przedstawiciel może uczestniczyć w raporcie. Obwinionemu doręcza się sprawozdanie w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed raportem. Bezspornym jest, że informacja o terminie raportu została skierowana do Przewodniczącego NSZZ-Policjantów przy KPP R. i jej odbiór pokwitowano w dniu 31 października 2002r. Brak jest jednak w aktach sprawy dowodu na to, że wezwanie do stawienia się do raportu otrzymał obwiniony R. D.. Sporządzona w dniu [...], przez prowadzącego postępowanie dyscyplinarne, notatka urzędowa, w której stwierdza się , że obwiniony nie stawił się do raportu i nie przedstawił żadnego usprawiedliwienia, a został o terminie powiadomiony osobiście przez prowadzącego postępowanie dyscyplinarne – wobec braku jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego ten fakt nie pozwalała na odstąpienie od wymogów określonych w § 22 ust. 8 rozporządzenia. W tym miejscu należy podnieść, iż z brzmienia przepisu § 22 ust. 8 cytowanego rozporządzenia wynika, że to przełożony właściwy w sprawach dyscyplinarnych ( a nie prowadzący postępowanie) wzywa obwinionego do raportu. Zgodnie z § 45 rozporządzenia w sprawach nieuregulowanych stosuje się przepisy K.p.a. W tej sytuacji do wezwań mają zastosowanie przepisy art. 54 i 55 K.p.a.. W świetle tych przepisów zasadą jest pisemne wezwanie, które powinno spełniać wymogi wynikające z art. 54 K.p.a. Natomiast wezwania dokonane w inny dopuszczalny sposób powodują skutki prawne tylko wtedy, gdy nie ma wątpliwości, że dotarły do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie (art. 55 § 2 K.p.a.).

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135. art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.