Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 155/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
658
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant spec. Anna Nader, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. O. na bezczynność Starosty P. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji administracyjnej 1. zobowiązuje Starostę P. do rozpoznania - w terminie miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku w niniejszej sprawie wraz z aktami administracyjnymi - wniosku skarżącego J. O. z dnia 3 lutego 2010 roku o wydanie decyzji administracyjnej; 2. stwierdza, że bezczynność Starosty P. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Staroście P. grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2010 r. J. O. (dalej także skarżący) zwrócił się do Starosty [...] o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków zgodnych ze stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w dokumentach potwierdzających własność działek o nr ewid. [...] w G. (dalej w przedmiocie zmian w ewidencji). Skarżący wskazał na rozbieżności pomiędzy jego dokumentami, a dokumentacją Starostwa.

Pismem z dnia [...] marca 2010 r., skierowanym do Starosty [...] oraz Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] (dalej WINGiK), skarżący wskazał, że jego sprawa nie została załatwiona w terminie przewidzianym w art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm, dalej k.p.a.). W odpowiedzi z dnia [...] kwietnia 2010 r. WINGiK wskazał, że ze względu na szczególną zawiłość sprawy może być dopuszczalny dwumiesięczny termin jej załatwienia.

Pismem z dnia [...] października 2010 r. skarżący został poinformowany przez Starostę, że kwestionowane przez skarżącego rozbieżności w ewidencji gruntów należy tłumaczyć poszerzeniem drogi powiatowej biegnącej wzdłuż nieruchomości oraz że prowadzone są w sprawie prace geodezyjne. Następnie Starosta przeprowadził ocenę pasa zajętości drogi powiatowej nr [...] i stwierdził pismem z dnia [...] grudnia 2010 r., że droga powiatowa nie zajmuje działek o nr [...]. Skarżący uzyskał także informacje ustne odnośnie działań podejmowanych w postępowaniu w styczniu i lutym 2011 r.

W dniu [...] marca 2011 r. skarżący złożył zażalenie na bezczynność Starosty [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej SKO). Wniósł o zobowiązanie Starosty do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Wskazywał także na brak zawiadomienia stron postępowania o przedłużeniu terminu na załatwienie sprawy oraz zarzucał Starostwu naruszenie zasady szybkości postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. SKO na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. uznało zażalenie za nieuzasadnione. Organ wskazał, że sprawy z zakresu geodezji i kartografii w I instancji prowadzi starosta, natomiast organem wyższego stopnia jest w tych sprawach wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Tym samym zażalenie J. O. powinno zostać skierowane do WINGiK. SKO nie jest w tej sprawie organem wyższego stopnia, dlatego uznało zażalenie za nieuzasadnione na podstawie art. 37 § 2 k.p.a.

W dniu 18 października 2011 r. J. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wprowadzenia zamian w ewidencji. W skardze przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy oraz argumenty podniesione w piśmie do SKO z dnia [...] marca 2011 r.

W odpowiedzi na skargę Starosta wskazał, że postępowanie o wprowadzenie wskazywanych wyżej zmian w ewidencji zostało wszczęte w dniu [...] listopada 2011 r. na kolejny wniosek J. O.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 152, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 -4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w k.p.a. lub akcie szczególnym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt lub czynność) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a. i przekroczenie tych terminów oznacza stan bezczynności zaskarżainej do sądu administracyjnego. Każdorazowe przedłużenie terminu załatwienia sprawy zgodnie z art. 36 § 1 i § 2 k.p.a. powinno mieć formę postanowienia, w którym organ zawiadamia strony o przyczynie powstałej zwłoki (zarówno zawinionej jak i niezawinionej) oraz wyznacza nowy termin załatwienia sprawy.

Warunkiem wniesienia skargi na bezczynność jest zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. wyczerpanie przysługujących środków zaskarżenia, tj. wniesienie zażalenia do organu wyższego stopnia, a w przypadku braku takiego organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Podstawową zasadą instytucji skargi na bezczynność jest zatem ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z treścią art. 149 p.p.s.a. uznając skargę na bezczynność organu za zasadną sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie przez siebie wskazanym. Sąd stwierdza także, czy bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz może wymierzyć organowi grzywnę.

W rozpatrywanej sprawie skargę należało uwzględnić.

W pierwszej kolejność należy odnieść się do samego stwierdzenia bezczynności Starosty [...]. Zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia [...] lutego 2010 r. Starosta został zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej. W toku sprawy organ nie wydał żadnego aktu władczego. Od dnia wpływu wniosku do dnia [...] marca 2010 r., tj. dnia, w którym skarżący skierował kolejne pismo do Starosty i WINGiK, organ nie podjął żadnych działań w sprawie, co potwierdzają akta administracyjne. W dalszym postępowaniu organ prowadził działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy, jednak postępowanie wszczęte z wniosku z dnia [...] lutego 2010 r. nie zakończyło się wydaniem decyzji administracyjnej.

Jednocześnie ocenie należy poddać charakter działań organu. Niewątpliwe jest też rażące naruszenie prawa powstałe w związku z bezczynnością organu. Starosta mimo wielokrotnego przekroczenia terminów załatwienia sprawy nie informował stron o przedłużeniu terminu, w którym wydane zostanie rozstrzygnięcie, nie podawał przyczyn opóźnienia, ani nowego terminu załatwienia sprawy. Na tej podstawie należy stwierdzić, że zgodnie z art. 35 oraz 36 § 1 k.p.a. bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.

Istotnym aspektem sprawy, który należy w tym momencie rozważyć jest kwestia wyczerpania środków zaskarżenia. Sąd, oceniając akta administracyjne sprawy, stwierdził, że zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia. Do właściwego organu wyższego stopnia - WINGiK skarżący zwrócił się pismem z dnia [...] marca 2010 r., które należy uznać za zażalenie na bezczynność Starosty. Sam skarżący wskazał, że działa na podstawie art. 37 k.p.a. Podniósł także, że Starosta pozostaje w bezczynności, gdyż nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie, dodatkowo nie poinformował skarżącego o przewidywanym terminie jej rozpatrzenia. Powyższe stanowi o dopuszczalności wniesienia skargi do Sądu.

Jednocześnie pismo zatytułowane "skarga na bezczynność" z dnia [...] marca 2011 r. skierowane do SKO oraz postanowienie z dnia [...] września 2011 r., w którym SKO ustosunkowuje się do tego pisma, nie mają znaczenia procesowego.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązuje Starostę [...] do rozpoznania - w terminie miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku w niniejszej spawie wraz z aktami administracyjnymi - wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2010 r. o wydanie decyzji administracyjnej. Wniosek ten nie został bowiem przez skarżącego cofnięty i w związku z tym powinien zostać rozpoznany przez organ. To właśnie brak rozpoznania tego wniosku do chwili obecnej stanowi o orzeczonej bezczynności Starosty.

Wymierzając grzywnę z urzędu Sąd wziął pod uwagę stopień naruszenia prawa powstały w związku z bezczynnością Starosty. Sąd uwzględnił przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w roku 2011 wynoszące 3399,52 zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2012 r. M.P. poz. 63) i na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. wymierzył organowi grzywnę w kwocie 1000 złotych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.