Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 26/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 83 f ust 1 pkt    3 a
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: st. referent sąd. Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2020 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 listopada 2019 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzewa skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 listopada 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 83f ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. 2018 r. poz. 1614) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2018 r. poz. 2096.), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez P. C. od decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia 26 sierpnia 2019 r., znak [...], którą wymierzono P. C. administracyjną karę pieniężną za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 1 szt. drzewa, gatunek jesion wyniosły, rosnącego na działce nr ew. [...] obręb K., w wysokości [...] zł oraz stwierdzono, że karę należy uiścić na konto Urzędu Miejskiego w K. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Burmistrz Gminy K., decyzją z dnia 21 lutego 2018 r. wymierzył P. C. administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za usunięcie bez zezwolenia 1 szt. drzewa, gatunek jesion wyniosły, rosnącego na działce nr ew. [...] obręb K.; określił sposób i termin uiszczenia kary; pouczył o skutkach nieuiszczenia kary. Na skutek odwołania P. C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 maja 2018 r., działając na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1, art. 88 ust. 1 pkt 1, art. 83f ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, a także art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 12 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 820/18, uchylił wspomnianą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 maja 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy K.. Sąd stwierdził w szczególności, że kontrolowane postępowanie administracyjne nie spełniało standardów, o jakich jest mowa w art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., ponieważ przepisy te naruszono w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ I instancji nie ustalił stanu faktycznego sprawy w sposób niebudzący wątpliwości, a organ II instancji błędnie zaaprobował powyższe uchybienia. Zasadniczą kwestią, wymagającą stanowczego wyjaśnienia i ustalenia, jest w rozpatrywanej sprawie cel dokonanej przez skarżącego w dniu 25 lutego 2017 r. wycinki drzewa.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz Gminy K., decyzją z dnia 26 sierpnia 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1 oraz art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 142 ze zm.), zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz.U. z 2017 r. poz. 1330) – orzekł o wymierzeniu P. C. administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 1 szt. drzewa, gatunek jesion wyniosły, rosnącego na działce nr ew. [...] obręb K., w wysokości: [...] zł zgodnie z wyliczeniem zamieszczonym w tabeli nr 1; określono też sposób i termin uiszczenia kary oraz pouczono o skutkach nieuiszczenia kary.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Burmistrz Gminy K. wyjaśnił w szczególności, że przy pierwotnym rozpatrywaniu sprawy zebrano następujące dowody: 1) akta postępowania administracyjnego, znak: [...], wszczętego na wniosek złożony przez P. C. w dniu 10 marca 2015 r., w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie jesionu wyniosłego rosnącego na działce [...] obręb K.; 2) dokumentacja postępowania, znak: [...], w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzewa na działce ew. nr [...] obręb K.; 3) nagrania z monitoringu miejskiego z okresu od 23 lutego 2017 r. godz. 600 do 25 lutego 2017 r. godz. 1200; 4) dokumentacja postępowania wyjaśniającego w sprawie wniosku o uznanie jesionu wyniosłego, rosnącego na działce nr ew. [...] obręb K., za pomnik przyrody; 5) dokumentacja fotograficzna, przedstawiająca przedmiotowe drzewo, w szczególności wykonana: w dniu 26 października 2016 r. z działki gminnej w ramach przeglądu istniejącej zieleni; w dniu 1 września 2015 r. w ramach postępowania [...]; w dniu 28 lutego 2017 r. za pomocą dronu na cele niniejszego postępowania; 6) opinie sporządzone na potrzeby niniejszego postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, w tym opinia dendrologiczna sporządzona przez rzeczoznawcę mgr inż. W. G. oraz opinia w celu ustalenia stanu fitosanitarnego drzewa sporządzona przez biegłego sądowego mgr inż. T. K.. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy uwzględniono wszystkie dotychczas zgromadzone dowody, a dodatkowo: 1) ogłoszenie dotyczące wynajmu nieruchomości; 2) dokumentację fotograficzną wykonaną w dniu 28 lutego 2019 r.; 3) decyzję Burmistrza Gminy K. znak [...] z dnia 14 lutego 2017 r. zezwalającą na zajęcie pasa drogowego, wydaną na wniosek A. C. i P. C., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] s.c.

Następnie organ I instancji przedstawił kluczowe elementy postępowania o wydanie zezwolenia na usunięcie przedmiotowego drzewa, w trakcie trwania którego drzewo zostało usunięte: 1) dnia 10 marca 2015 r. P. C. złożył wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa, gatunek jesion wyniosły, rosnącego na działce ew. nr [...] obręb K., z uwagi na zły stan zdrowotny drzewa i zagrożenie; 2) dnia 6 maja 2015 r. przeprowadzono oględziny w terenie na działce nr ewid. [...] obręb K. z udziałem A. C. – przedstawiciela właściciela działki, które nie potwierdziły złego stanu zdrowotnego drzewa; 3) dnia 28 maja 2015 r. wpłynęło pismo A. C. i P. C. informujące o zmianie przyczyny planowanego usunięcia drzewa w związku z planowaną inwestycją na działce nr ewid. [...] obręb K.. W piśmie strony postępowania wskazały cyt.: "Realizacja projektu, zakłada budowę przeszklonego pawilonu, podpiwniczonego, z przejściem na płytę Rynku z obu stron budynku. Inwestycja spowoduje zmianę nawierzchni i utwardzenie terenu. W związku z powyższym, prace przy realizacji budynku mogą uszkodzić system korzeniowy, a co za tym idzie obumarcie drzewa, rosnącego na działce. Drzewo - jesion, z uwagi na jego okazałą wielkość może również zagrozić realizacji planowanej inwestycji". Do pisma załączono kopię decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego. Ponadto do pisma załączono kopię mapy do celów projektowych oraz kopię przekrojów budynku; 4) dnia 9 czerwca 2015 r. złożono dokumentację projektową inwestycji pn.: "Budynek usługowy z wewnętrznymi instalacjami (...)"; 5) dnia 23 czerwca 2015 r. Burmistrz Gminy K. wydał decyzję znak: [...], w której nie zezwolił na usunięcie drzewa na działce ew. nr [...] obręb K.; 6) decyzją z dnia 31 marca 2016 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy K. [...]; 7) wyrokiem z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 697/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję SKO i poprzedzającą ją decyzję I instancji; 8) dnia 9 stycznia 2017 r. pełnomocnik wnioskodawców złożył pismo, w którym wobec zmiany przepisów jaka nastąpiła z dniem 1 stycznia 2017 r. wskazywał, że wnioskodawca podtrzymuje chęć wycięcia drzewa, bowiem uważa, że drzewo stwarza zagrożenie oraz koliduje z rozpoczętą inwestycją budowlaną; równocześnie wnosił o wydanie postanowienia o umorzeniu toczącego się postępowania w sprawie wydania zezwolenia gdyby uznano, że wobec w/w zmiany mają zastosowanie przepisy art. 83f ust. 1 pkt 3a; 9) zawiadomieniem z dnia 7 lutego 2017 r. poinformowano strony o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy z uwagi na konieczność sporządzenia ekspertyzy dendrologicznej (ustalono firmę do przeprowadzenia badania tomografem akustycznym oraz biegłego wpisanego na listę biegłych sądowych w celu wykonania ekspertyzy dendrologicznej; przedłużenie terminu wynikało z faktu, że badania tomografem są możliwe przy utrzymujących się temperaturach dodatnich, inaczej badanie nie jest miarodajne); 10) dnia 25 lutego 2017 r. nastąpiło wycięcie drzewa na działce nr ew. [...] obręb K., mimo braku orzeczenia o umorzeniu postępowania w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie jesionu wyniosłego; 11) w związku z usunięciem drzewa, decyzją znak: [...] z dnia 10 kwietnia 2017 r. Burmistrz Gminy K. umorzył postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie jesionu wyniosłego na działce [...] w miejscowości K., z uwagi na bezprzedmiotowość.

Oceniając materiał dowodowy, Burmistrz Gminy K. wskazał, że drzewo zostało usunięte w dniu 25 lutego 2017 r., a prace polegające na usunięciu drzewa zostały zarejestrowane przez kamery monitoringu miejskiego; osoby wykonujące ścinkę działały za zgodą i na zlecenie właściciela nieruchomości. Budowa budynku usługowego jest niewątpliwie związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w art. 83f ust. 1 pkt 3a nie ma wymogu aby ta działalność była prowadzona osobiście przez właściciela, ani nie wynika z niego, że działalność gospodarcza musi być prowadzona z czasie wycięcia drzewa. Zgodnie z definicją ustawy o swobodzie działalności gospodarczej działalność usługowa jest działalnością gospodarczą. Gdyby P. C. usunął przedmiotowe drzewo w celu budowy budynku mieszkalnego istotnie nie byłoby podstaw do wszczęcia postępowania. Na usunięcie przedmiotowego drzewa konieczne było uzyskanie zezwolenia, a przepisy art. 83f ust. 1 pkt 3a nie mają zastosowania w niniejszym przypadku. W ocenie organu, nie sposób uznać za słuszne twierdzenie o braku związku usunięcia drzewa z działalnością gospodarczą, gdy usunięcie drzewa następuje w trakcie trwającego już procesu inwestycyjnego polegającego na budowie budynku usługowego w oparciu o ostateczną decyzję pozwolenia na budowę, a postępowanie administracyjne w sprawie wydania zezwolenia na jego usunięcie było w toku, a jako powód usunięcia wskazywano również kolizję z realizowaną inwestycją. Właśnie w prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie drzewa na działce [...] obręb K. można było wykazać wystąpienie przesłanek do jego umorzenia lub wydania zezwolenia na usuniecie drzewa za opłatą lub w przypadku potwierdzenia złego stanu drzewa bez opłat. Obecnie proces inwestycyjny jest na ukończeniu, natomiast w aktach postępowania znajdują się ogłoszenia dotyczące możliwości wynajęcia powstałego budynku usługowego na cele komercyjne, co również potwierdza, że usunięcie drzewa wynikało z celu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ustosunkowując się do twierdzenia strony, że w okresie kiedy usunięto drzewo nie obowiązywała umowa użyczenia działki [...] na rzecz spółki [...] Spółka Cywilna – organ wskazał, że przeczy temu fakt, że w dniu 14 lutego 2017 r. Burmistrz Gminy K. wydał decyzję znak [...] zezwalającą A. C. i P. C., prowadzącym działalność gospodarczą pn. [...] Spółka Cywilna, na zajęcie pasa drogowego drogi publicznej gminnej ul. [...] w celu prowadzenia robót związanych z inwestycją pn.: "Budowa budynku usługowego z wewnętrznymi instalacjami" (...) w terminie od dnia 20 lutego 2017 r. do dnia 20 kwietnia 2017 r. Decyzja ta została wydana na wniosek złożony w dniu 16 stycznia 2017 r. Nawet gdyby doszło do wypowiedzenia umowy to na podstawie art. 88 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody kara jest nakładana na posiadacza nieruchomości lub inny podmiot jeżeli działał bez wiedzy i zgody właściciela. W niniejszym postępowaniu nie wykazano działania osób trzecich. Spółka cywilna nie posiada osobowości prawnej. Wspólnicy, nie spółka, prowadzą ewentualne przedsiębiorstwo, które podlega rejestracji w CEIDG. To wspólnicy są przedsiębiorcami i to oni mają firmy. Każdy ze wspólników jest zarówno zobowiązany, jak i uprawniony do prowadzenia spraw spółki. W związku z powyższym nawet w przypadku wypowiedzenia obowiązywania umowy użyczenia w dacie wycięcia drzewa, adresatem kary za usunięcie drzewa bez wymaganego zezwolenia jest właściciel nieruchomości P. C.. Usunięcie drzewa było związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem budowa przez właściciela budynku usługowego ma na celu uzyskiwanie z niego dochodów, co jest równoznaczne z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W związku z tym usunięcie drzewa miało związek z prowadzeniem działalności gospodarczej i na usunięcie drzewa konieczne było uzyskanie zezwolenia. Ponadto przemawia za tym fakt, iż przedmiotowe drzewo zostało usunięte w trakcie trwania na ww. nieruchomości procesu inwestycyjnego polegającego na budowie budynku usługowego w oparciu o decyzję Starosty [...] [...] z dnia 23 października 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestora P. C. dla zamierzenia budowlanego pod nazwą: "Budynek usługowy z wewnętrznymi instalacjami (wodną, kanalizacyjną, gazową, elektryczną, odgromową, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji), powierzchnie utwardzone, instalacja kanalizacji opadowej ze zbiornikiem na wody opadowe, rozbiórka ogrodzeń oraz fragmentu powierzchni utwardzonych, na działce nr [...] obręb nr [...] K., jednostka ewidencyjna [...]" oraz decyzję Wojewody [...], znak: [...], z dnia 13 lutego 2015 r. utrzymującą w mocy w/w decyzję pozwolenia na budowę oraz decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 18 maja 2015 r. o przeniesieniu ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia 23 października 2014 r. na rzecz A. C. i P. C. reprezentujących firmę [...] Spółka Cywilna, a postępowanie o wydanie decyzji zezwalającej na usunięcie drzewa było w toku, bowiem nie wydano orzeczenia o jego umorzeniu wobec zmiany przepisów ustawy o ochronie przyrody jaka miała miejsce w dniu 1 stycznia 2017 r., co więcej poinformowano pełnomocnika stron o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy w związku z koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego o ekspertyzę dendrologiczną. Organ I instancji podkreślił, że opinia dendrologiczna oraz opinia o stanie fitosanitarnym drzewa zostały sporządzone na potrzeby postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

Burmistrz Gminy K. wyjaśnił następnie, że gatunek drzewa – jesion wyniosły oraz obwód pnia pomierzony na wysokości 1,3 m nad ziemią, który wynosił 233 cm ustalono bezsprzecznie podczas oględzin prowadzonych w dniu 6 maja 2015 r. z udziałem przedstawiciela właściciela nieruchomości A. C.. Stwierdzono, że nie ma podstaw do zastosowania art. 89 ust. 3 ustawy, bowiem zarówno pień jak i kłoda drzewa znajdują się na nieruchomości. Ponadto przyjęcie szacunkowego wyliczenia obwodu pnia powiększanego o 50% mogłoby być niekorzystne dla strony. Wysokość naliczonej kary, która wynosi [...] zł, ustalono jako dwukrotność opłaty za usunięcie drzewa, obliczonej jako iloczyn: obwodu pnia drzewa i stawki opłaty dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew w zależności od obwodu pnia określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów. Szczegółowy sposób obliczeń przedstawiono w tabeli zamieszczonej w decyzji. Organ zaznaczył, że w ramach przeprowadzonego postępowania dowodowego zbadano czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 89 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody. Materiał dowodowy w postaci nagrań z kamer monitoringu miejskiego wykazał, że przedmiotowy jesion nie stanowił złomu w rozumieniu art. 5 pkt 26c lub wywrotu w rozumieniu art. 5 pkt 26d ustawy o ochronie przyrody. Ponadto wykonana dokumentacja fotograficzna, opinia dendrologiczna i opinia biegłego o stanie fitosanitarnym wykazują, że drzewo nie było obumarte lub nierokujące szans na przeżycie. Nagranie z monitoringu miejskiego potwierdza również, że usunięcia drzewa dokonały osoby zajmujące się wycinką drzew; nie zostało ono usunięte w stanie wyższej konieczności przez służby do tego uprawnione. W związku z powyższym nie ma podstaw do obniżenia administracyjnej kary pieniężnej lub do jej niewymierzania w oparciu o art. 89 ust. 6 i ust. 7 ustawy o ochronie przyrody. W końcowej części uzasadnienia decyzji organ I instancji szczegółowo odniósł się do zastrzeżeń stron podnoszonych w toku postępowania.

W dniu 20 września 2019 r. odwołanie od powyższej decyzji Burmistrza Gminy K. złożył P. C., zarzucając tej decyzji naruszenie: 1) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a to w szczególności poprzez błędne ustalenie, że usunięcie drzewa nastąpiło na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie istniało żadne zagrożenie z nim związane, 2) art. 8 k.p.a. poprzez nierówne traktowanie skarżącego w stosunku do działań podejmowanych przez samą Gminę w trakcie usuwania drzew na rynku w K. i brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, 3) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie przy rozstrzyganiu oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wydanym w sprawie wyroku z dnia 12 października 2018 r, sygn. akt II SA/Kr 820/18, odnoszącej się przede wszystkim do wytycznych co do potrzeby uwzględnienia przy rozpatrywaniu sprawy okoliczności, iż przepisy o zezwoleniu na wycinkę drzewa mają niezwykle restrykcyjny charakter i nie dają podstaw do orzekania na podstawie przypuszczeń i domniemań, jakie zostały przez organ I instancji zastosowane w sprawie przy rozpatrywaniu przesłanki celu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, 4) art. 83f ust. 1 pkt 3a ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, stawianie przypuszczeń i domniemań poprzez tłumaczenie przesłanek na niekorzyść skarżącego mimo, iż usunięcie przedmiotowego drzewa zostało dokonane przez osobę fizyczną (skarżącego) na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy jednoczesnym nałożeniu na skarżącego kary na podstawie art. 88 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów, mimo braku zaistnienia ustawowych przesłanek do ich zastosowania. Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Na skutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 12 listopada 2019 r. o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, a w tym art. 88 ust. 1 pkt 1, art. 88 ust. 1 pkt 6 i art. 83f ust. 4. Organ odwoławczy wskazał, że w zmienionym stanie prawnym od dnia 17 czerwca 2017 r. w sytuacji usuwania drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej konieczne jest dokonanie zgłoszenia zamiaru usuwania drzew jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza: 1) 80 cm – w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego; 2) 65 cm – w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego; 3) 50 cm – w przypadku pozostałych gatunków drzew. Natomiast zaniechanie temu obowiązkowi skutkuje wymierzeniem administracyjnej kary pieniężnej. W świetle art. 89 ust. 1 ustawy administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, 5 i 6 ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, o której mowa w 84 ust. 1, a w przypadku, w którym usunięcie drzewa lub krzewu jest zwolnione z obowiązku uiszczenia opłaty, administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości takiej opłaty, która byłaby ponoszona, gdyby takiego zwolnienia nie było. Z kolei art. 83f reguluje wyjątki od obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. Ust. 1 pkt 3a tego artykułu mówi, że przepisów art. 83 ust. 1 nie stosuje się do drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że w rozważanej sprawie z akt sprawy wynika, i nie jest to kwestionowane, iż w dniu 25 listopada 2017 r. na działce nr [...] obr. K. został usunięty jesion wyniosły. Organ prowadząc ponownie postępowanie prawidłowo wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawarte w wyroku z dnia 12 października 2018 r., sygn. akt II SA/ Kr 820/18. Działka nr [...] obr. K. stanowi własność osoby fizycznej, jednego ze wspólników spółki cywilnej – P. C. i została użyczona tejże [...] [...] s.c. na czas budowy budynku usługowego o powierzchni 91m2. W toku procesu inwestycyjnego spółka miała wydaną przez Burmistrza Gminy K. decyzję z dnia 14 lutego 2017 r., znak [...], na zajęcie pasa drogowego w okresie od dnia 20 lutego 2017 r. do dnia 20 kwietnia 2017 r. w celu prowadzenia robót związanych z inwestycją. Zatem w dniu, kiedy usunięto drzewo tj. w dniu 25 lutego 2017 r. spółka prowadziła roboty budowlane na działce nr [...] obr. K.. Dlatego w przedmiotowej sprawie zostało prawidłowo ustalone, że drzewo zostało usunięte w związku z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą – budową budynku usługowego. P. C. powinien był uzyskać zezwolenie na usunięcie jesionu wyniosłego, a skoro takiego zezwolenia nie uzyskał, to obecnie musi zapłacić karę pieniężną. Organ odwoławczy nie podzielił argumentu odwołania, jakoby nie zostało prawidłowo przez organ I instancji ustalone, że nie istniało żadne zagrożenie związane z drzewem. Otóż w opinii dendrologicznej znajdującej się w aktach sprawy, na karcie 249 biegły stwierdza, że usunięte drzewo odznaczało się dobrą zdrowotnością, że według niego wycinka jesiona rosnącego na działce [...] została wykonana pochopnie i wycinka w tym przypadku nie była konieczna. Organ odwoławczy zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie organy administracji zajmują się wyłącznie ustaleniami dotyczącymi wycięcia w dniu 25 lutego 2017 r. jesiona wyniosłego na działce [...] w K., a nie wycinką wszystkich drzew na rynku miasta, dlatego argumentacja odwołującego się dotycząca nierównego traktowania skarżącego nie może zostać uwzględniona. Jeśli odwołujący się nie zgadzał się z wycinką innych drzew wokół rynku miejskiego, to powinien był zgłaszać wówczas swe postulaty do właściwych organów. W przedmiotowej sprawie organ zastosował również właściwą stawkę i prawidłowo obliczył opłatę oraz karę, która wynika z matematycznego wyliczenia, zamieszczonego w tabeli na stronie pierwszej decyzji. Z akt sprawy wynika, iż organ podjął wszelkie czynności w celu ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności. Ustalono miejsce usunięcia drzewa, jego gatunek rodzaje i wielkość. Ustalono osobę odpowiedzialną za usunięcie drzewa. Zapewniono czynny udziału w tym postępowaniu jego stronom. Poinformowano strony o prawie do zapoznania się z zebranymi w sprawie dokumentami. W ocenie organu odwoławczego wymierzona administracyjna kara pieniężna została oparta o prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, zaś wydana decyzja odpowiada prawu. W zakresie wysokości kary zastosowano przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów. Jak stanowi art. 85 ust. 4 u.o.p. opłatę za usunięcie drzewa ustala się mnożąc liczbę cm obwodu pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm i stawkę opłaty. Co do jesiona wyniosłego o obwodzie 233 cm stawka opłaty wynosi 30 zł zatem opłata to 233x30=6990 zł, kara natomiast stanowi dwukrotność opłaty, czyli [...] zł. W konsekwencji wyliczenie wysokości kary jest prawidłowe.

Pismem z dnia 11 grudnia 2019 r. P. C. wniósł skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: a) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a to w szczególności poprzez błędne ustalenie, że usunięcie drzewa nastąpiło na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie istniało żadne zagrożenie z nim związane, nie pozostające w związku z faktem usunięcia innych drzew o podobnym wieku i stanie w rejonie rynku w K., b) art. 75 § 1 w zw. z art. 84 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przekroczenie granic oceny dowodów i oparcie rozstrzygnięcia na spostrzeżeniach biegłego co do okoliczności faktycznych sprawy, a nie na opinii co do stanu drzewa wymagającej wiadomości specjalnych, c) przepisów powołanych w tiret pierwsze w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez nierówne traktowanie skarżącego w stosunku do działań podejmowanych przez samą Gminę w zakresie usuwania drzew na rynku w K. i brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, b) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż organ I instancji prawidłowo wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wydanym w sprawie wyroku z dnia 12 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 820/18, mimo rzeczywistego pominięcia przy rozstrzyganiu sprawy oceny prawnej w nim wyrażonej, odnoszącej się przede wszystkim do wytycznych co do potrzeby uwzględnienia przy rozpatrywaniu sprawy okoliczności, iż przepisy o zezwoleniu na wycinkę drzewa mają niezwykle restrykcyjny charakter i nie dają podstaw do orzekania na podstawie przypuszczeń i domniemań, jakie zostały przez organ I instancji zastosowane w sprawie przy rozpatrywaniu przesłanki celu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, c) art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. w zw. z § 1 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 83f ust. 1 pkt 3a ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, stosowanie przypuszczeń i domniemań poprzez tłumaczenie przesłanek na niekorzyść skarżącego mimo, iż usunięcie przedmiotowego drzewa zostało dokonane przez osobę fizyczną (skarżącego) na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy jednoczesnym nałożeniu na skarżącego kary na podstawie art. 88 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów, mimo braku zaistnienia ustawowych przesłanek do ich zastosowania, czego konsekwencją było niezastosowanie przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie w całości decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości oraz morzenie postępowania w sprawie, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Zważywszy że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie było już przedmiotem kontroli sądowej, należy zwrócić uwagę na: art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; art. 171 p.p.s.a., który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 55, dalej u.o.p.), w szczególności art. 83 ust. 1, art. 83f ust. 1 pkt 3a oraz art. 88 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 – przy czym w niniejszej sprawie liczy się brzmienie tych przepisów na dzień dokonania usunięcia przedmiotowego drzewa, tj. na dzień 25 lutego 2017 r. Z przepisów tych wynika przede wszystkim zasada, że usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia (art. 83 ust. 1 ab initio u.o.p.). Od zasady tej istnieją wyjątki – nie stosuje się jej w szczególności do drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 83f ust. 1 pkt 3a u.o.p.). Za usunięcie drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną (art. 88 ust. 1 pkt 1 u.o.p.). Kara, o której mowa w ust. 1, jest nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości (art. 88 ust. 2 u.o.p.).

W niniejszej sprawie bezsporne jest to, że w dniu 25 lutego 2017 r. jesion wyniosły, rosnący na działce nr ew. [...] obręb K., został usunięty bez uprzedniego zezwolenia. Kluczowego znaczenia nabrała w tej sytuacji okoliczność, czy zezwolenie to było wymagane, czy też – inaczej rzecz ujmując – czy spełnione były przesłanki wspomnianego wyżej wyjątku dotyczącego drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym zaś zakresie oczywiste jest to, że nieruchomość, na której rosło drzewo, stanowiła własność osoby fizycznej (P. C.), natomiast sporny okazał się cel usunięcia drzewa – skarżący kwestionuje ustalenia organu, z których wynika, iż był to cel związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W świetle wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 października 2018 r., sygn. akt II SA/ Kr 820/18, ta kwestia miała być dokładniej wyjaśniona w ponownym postępowaniu sprawie.

W tym kontekście wypada wpierw zauważyć, że w toku postępowania przed organem I instancji zgromadzony został co do powyższej kwestii obszerny materiał dowodowy, na który składają się: 1) akta postępowania administracyjnego, znak: [...], wszczętego na wniosek złożony przez P. C. w dniu 10 marca 2015 r., w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie jesionu wyniosłego rosnącego na działce [...] obręb K.; 2) dokumentacja postępowania, znak: [...], w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzewa na działce ew. nr [...] obręb K.; 3) nagrania z monitoringu miejskiego z okresu od dnia 23 lutego 2017 r. godz. 600 do dnia 25 lutego 2017 r. godz. 1200; 4) dokumentacja postępowania wyjaśniającego w sprawie wniosku o uznanie jesionu wyniosłego, rosnącego na działce nr ew. [...] obręb K., za pomnik przyrody; 5) dokumentacja fotograficzna, przedstawiająca przedmiotowe drzewo, w szczególności wykonana: w dniu 26 października 2016 r. z działki gminnej w ramach przeglądu istniejącej zieleni; w dniu 1 września 2015 r. w ramach postępowania [...]; w dniu 28 lutego 2017 r. za pomocą dronu na cele niniejszego postępowania; 6) opinie sporządzone na potrzeby niniejszego postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, w tym opinia dendrologiczna sporządzona przez rzeczoznawcę mgr inż. W. G. oraz opinia w celu ustalenia stanu fitosanitarnego drzewa sporządzona przez biegłego sądowego mgr inż. T. K. 7) ogłoszenie dotyczące wynajmu nieruchomości; 8) dokumentacja fotograficzna wykonana w dniu 28 lutego 2019 r.; 9) decyzja Burmistrza Gminy K. znak [...] z dnia 14 lutego 2017 r. zezwalająca na zajęcie pasa drogowego, wydana na wniosek A. C. i P. C., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] s.c. W ocenie Sądu, ten materiał dowodowy jest kompletny, został zebrany z uwzględnieniem dyrektyw wynikających z art. 7 i art. 77 k.p.a., a także z uwzględnieniem wynikającej z art. 75 § 1 k.p.a. reguły, w myśl której "jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem". Analiza i ocena zebranego materiału dowodowego – przeprowadzona szczególnie skrupulatnie przez organ I instancji – nie budzi żadnych wątpliwości, odpowiada wymogom z art. 80 k.p.a.

W ocenie Sądu, organy obu instancji w pełni prawidłowo skonstatowały, że usunięcie drzewa nie nastąpiło "na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej", a wręcz przeciwnie nastąpiło na cel bardzo ściśle związany z prowadzeniem takiej działalności – tym celem była budowa budynku usługowego na działce nr [...] obręb [...] w oparciu o projekt zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia 23 października 2014 r. Dobitnie świadczy o tym ogół okoliczności sprawy. Wszak skarżący wpierw sam zainicjował postępowanie zmierzające do uzyskania zezwolenia na usunięcie drzewa, przy czym zarówno z jego twierdzeń, jaki i stanu faktycznego oraz dokumentacji wynikało, że drzewo jest przeszkodą w realizacji inwestycji – jego usunięcie miało tę realizację umożliwić względnie ułatwić. Zaprezentowawszy w piśmie z dnia 9 stycznia 2017 r. własny pogląd co do interpretacji znowelizowanych przepisów, skarżący – mając pełną świadomość toczącego się postępowania administracyjnego, które nie zostało umorzone i w ramach którego były zaplanowane dalsze czynności procesowe – usunął czy też dozwolił na usunięcie drzewa już w dniu 25 lutego 2017 r. Działo się to – jak wskazuje uzupełniony materiał dowodowy – w znamiennej koincydencji z wykonywaniem decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia 14 lutego 2017 r. zezwalającej na zajęcie pasa drogowego. Obecnie budynek jest już wybudowany i wykorzystywany na cele komercyjne. Jednocześnie zebrany dowodowy (w tym opinia dendrologiczna i opinia dotycząca stanu fitosanitarnego drzewa) w sposób jednoznaczny przeczy twierdzeniom skarżącego, jakoby usunięcie drzewa było uwarunkowane jego stanem. Mając na uwadze te wszystkie okoliczności nie sposób uznać, że usunięcie drzewa nastąpiło "na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej" w rozumieniu art. 83f ust. 1 pkt 3a u.o.p. W ocenie Sądu, organy trafnie też uznały, że adresatem normy sankcjonującej statuującej powinność poniesienia kary administracyjnej jest skarżący P. C., który był właścicielem i zarazem samoistnym posiadaczem nieruchomości i który akceptował usunięcie drzewa. Nie ma tu znaczenia to, czy status inwestora w procesie budowalnym przysługiwał jemu, czy też wspólnikom spółki cywilnej z jego udziałem, ani też to, czy formalnie obowiązywała wówczas umowa użyczenia między właścicielem a spółką. W ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły również okoliczności faktyczne relewantne z punktu widzenia wysokości kary i prawidłowo tę wysokość określiły na kwotę [...]zł.

Powyższe rozważania w istocie zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. Ponownie podkreślić w tym miejscu wypada, że materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony należycie, a stan faktyczny został dokładnie wyjaśniony, w szczególności w zakresie odnoszącym się do celu usunięcia drzewa – wobec czego zarzut naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art 77 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a. jest chybiony. Na marginesie warto dodać, że sąd administracyjny tak naprawdę nie dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego, lecz jedynie kontroluje ocenę tegoż materiału dokonaną wcześniej przez organ administracji. Ma to rozliczne implikacje, a w szczególności tę, że beneficjentem zagwarantowanej w art. 80 k.p.a. swobody pozostaje wspomniany organ, zaś podstawą uwzględnienia skargi przez sąd może być dopiero przekroczenie jej granic. Jeżeli do takiego przekroczenia nie dochodzi, sąd – bacząc na kryterium legalności – nie jest władny kwestionować stanowiska organu; nie jest też władny zastępować oceny dokonanej przez organ swoją własną, nawet gdyby – hipotetycznie rzecz ujmując – była ona inna. W niniejszej sprawie te niuanse mają jednak drugorzędne znaczenie, bowiem ocenę materiału dowodowego, dokonaną wpierw przez Burmistrza Gminy K., a potem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Sąd uznał nie tylko za mieszczącą się w granicach wyznaczonych przez art. 80 k.p.a., ale także za w pełni prawidłową i zasługującą na aprobatę. Uwaga ta dotyczy także dowodu z opinii biegłego, toteż niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 75 § 1 w zw. z art. 84 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 820/18, zostały prawidłowo wykonane. Materiał dowodowy został uzupełniony w szczególności o ważki i wymowny dowód z decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia 14 lutego 2017 r. zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, dalszą dokumentację fotograficzną oraz ogłoszenie dotyczące wynajmu nieruchomości. Ustalenia faktyczne zostały poczynione z uwzględnieniem standardów wymaganych przez stosowaniu norm sankcjonujących i wbrew zarzutom skargi nie opierają się na "hipotezach i domniemaniach".

W ocenie Sądu, nie doszło też do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji zreferował zarzuty odwołania i do nich się odniósł, wskazując w szczególności, że zasadzają się one na twierdzeniach sprzecznych z zebranymi dowodami. Zauważyć przy tym trzeba, że już decyzja organu pierwszej instancji była bardzo precyzyjnie uzasadniona zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym – i w tej sytuacji organ odwoławczy, który na skutek odwołania rozstrzygnął sprawę tak samo jak wcześniej organ pierwszej instancji (co mieści się w konwencjonalnej formule o "utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji"), nie był obowiązany ponawiać wszystkich twierdzeń faktycznych tudzież omawiać wszystkich zebranych dowodów z równie wielką szczegółowością; mógł odwołać się do uznanych za prawidłowe ustaleń organu pierwszej instancji. Natomiast okoliczności istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zostały przez organ odwoławczy prawidłowo przywołane i wyeksponowane. Wskazywanych w skardze nieścisłości czy usterek uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie można zatem uznać za istotną wadę rozstrzygnięcia.

Jako niezasadny, a po części niezrozumiały (w zakresie, w jakim dotyczy nierównego traktowania skarżącego), jawi się zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. W szczególności nie znajduje żadnego uzasadnienia supozycja, jakoby "organ celowo dopuścił do wycinki drzewa aby następnie nałożyć na skarżącego karę pieniężną". Jak już wyżej znaczono, w czasie dokonywania wycinki skarżący miał świadomość toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na usunięcie drzewa, które nie zostało umorzone i w ramach którego były zaplanowane dalsze czynności procesowe (traktuje o tym choćby pismo organu z dnia 7 lutego 2017 r., awizowane pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 lutego 2017 r., k.145aa) – nie miał zatem żadnych podstaw, by przyjmować, iż "organ przychyla się do jego poglądu".

W niniejszej sprawie nie wyłoniły się żadne wątpliwości odpowiadające hipotezie reguły z art. 7a § 1 k.p.a., a wchodzące w rachubę przepisy prawa materialnego zostały przez organy prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. W szczególności nie doszło do naruszenia art. 83f ust. 1 pkt 3a u.o.p.

Zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. w zw. z § 1 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w założeniu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.