Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 598/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 156 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 537/20 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie udzielenia wsparcia dla producentów owoców i warzyw oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 537/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę (...) na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie udzielenia wsparcia.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu (...)r. do Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Warszawie (dalej "Dyrektor OT ARR") wpłynęło powiadomienie o zamiarze wycofania z rynku jabłek w ramach mechanizmu "Dalsze tymczasowe wsparcie producentów owoców i warzyw" złożone przez skarżącego. W powiadomieniu strona zaznaczyła, że jest ono składane przez producenta owoców i warzyw niebędącego członkiem organizacji producentów owoców i warzyw. W dniach (...) r. przeprowadzono kontrole jakości handlowej dwóch partii jabłek, które miały być poddane operacji wycofania z rynku (łącznie 40.000 kg jabłek). Decyzją z (...) r. Dyrektor OT ARR udzielił stronie wsparcia w łącznej kwocie 18.472 EUR co stanowiło 69.035,80 zł.

Pismem z (...) r. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wystąpił do Prezesa ARiMR z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora OT ARR nr z (...) r. w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku z wydaniem jej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu do wniosku wskazano na przepisy § 4 ust. 1 rozporządzenia RM z 23 października 2014 r. oraz podkreślono, że skarżący w momencie wycofania jabłek z rynku pozostawał członkiem organizacji producentów owoców i warzyw (...) Sp. z o.o. realizującej program operacyjny. W dniu (...) r. Prezes ARiMR poinformował stronę o wszczęciu z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności wyżej powołanej decyzji, a w dniu (...) r. strona przedstawiła pisemne stanowisko w sprawie.

Decyzją z (...) r. Prezes ARiMR stwierdził nieważność decyzji nr z (...) r. Jako podstawę prawną organ I instancji wskazał przepisy art.158 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 kpa, art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1505) oraz art. 5 ust. 1 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1031/2014 z 29 września 2014 r. ustanawiającego dalsze tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 284 z 30.09.2014 r., str. 22-39, ze zm.; dalej: "rozporządzenie nr 1031/2014"), w zw. z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 23 października 2014 r.

Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji.

Organ odwoławczy, w uzasadnieniu decyzji z (...) r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na tę decyzję.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu I instancji, Minister, wbrew zarzutom skargi, nie naruszył art. 156 § 1 k.p.a., ponieważ wyraźnie wskazał, który przepis został w sposób rażący naruszony przez Dyrektora OT ARR przy wydawaniu decyzji ostatecznej z 2015 r. i jakie są tego konsekwencje. Jego ustalenia w tym zakresie są bezsporne, spójne i oczywiste. Sąd I instancji podzielił ustalenia Ministra, że prawidłowe odczytanie i zastosowanie przez Dyrektora OT ARR przepisu § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 23 października 2014 r. wykluczało możliwość podwójnego finansowania. Art. 9 ust. 4 rozporządzenia delegowanego nr 1031/2014 nakłada na producentów indywidualnych obowiązek dołączenia do wniosku o wsparcie dokumentacji dodatkowej uzasadniającej przyznanie kwoty pomocy finansowej Unii, której dotyczy wniosek, i pisemnego oświadczenia, że w odniesieniu do operacji kwalifikujących się do otrzymania pomocy finansowej Unii na mocy niniejszego rozporządzenia wnioskodawca nie otrzymał i nie otrzyma żadnego podwójnego finansowania unijnego lub krajowego ani odszkodowania w ramach polisy ubezpieczeniowej. Tym samym do przyznania wsparcia wymagany był nie tylko udokumentowany wniosek, ale i oświadczenie o braku podwójnego finansowania. Sąd I instancji zgodził się z organem odwoławczym, że ryzyko wystąpienia podwójnego finansowania było jedynie konsekwencją błędnego zastosowania przez Dyrektora OT ARR przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia RM z 23 października 2014 r.

W ocenie WSA w przedmiotowej sprawie nie zaszła negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności z art. 156 § 2 k.p.a. w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 8, art. 9 i art. 107 k.p.a. Zaskarżona decyzja, zdaniem Sądu I instancji, zawiera również wyczerpujące uzasadnienie, spełnia wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., dokładnie przedstawia proces kontroli decyzji ostatecznej z 2015 r. pod względem jej legalności. Bezspornie organy orzekające w tej sprawie ustaliły, że decyzja o przyznaniu skarżącemu wsparcia z 2015 r. dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną w postaci rażącego naruszenia § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 23 października 2014 r. Niezasadne okazały się także zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. a także art. 10 i art. 81 k.p.a.

Od przedmiotowego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), zwanej dalej "Kpa", przez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie oraz przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zachodzi negatywna przesłanka do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 2 Kpa, w wyniku błędnego przyjęcia, że nieodwracalność skutków prawnych w rozumieniu tego przepisu zachodzi wyłącznie wtedy, gdy brak jest przepisów prawnych, które mogłyby stanowić podstawę prawną do podjęcia aktów lub czynności mogących cofnąć, znieść lub odwrócić skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności, pomijając zupełnie, że:

1) nieodwracalność skutków prawnych w rozumieniu tego przepisu nie dotyczy skutków wynikających z samego wydania decyzji nieważnej, lecz z podjęcia kolejnej czynności prawnej dokonanej w związku ze skutkami decyzji obarczonej wadą nieważności, i nie ogranicza się jedynie do braku przepisów prawnych, które mogłyby stanowić podstawę prawną do podjęcia aktów lub czynności mogących cofnąć, znieść lub odwrócić skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności;

2) brak jest podstawy prawnej do odzyskania przez Stronę owoców przeznaczonych na bezpłatną dystrybucję, których własność została nieodpłatnie przekazana jako warunek przyznania wsparcia na podstawie decyzji, której nieważność stwierdzono, a z uwagi na charakter prawny wsparcia przyznanego Stronie skutki prawne stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej Stronie wsparcie są nieodwracalne i mieszczą się w zakresie przepisu art. 156 § 2 Kpa;

3) w stanie faktycznym sprawy nie zachodzi wprawdzie formalny brak przepisów prawnych, które mogłyby stanowić podstawę prawną do podjęcia aktów lub czynności mogących cofnąć, znieść lub odwrócić skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności, ale w świetle art. 59 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz.U poz. 624 z późn. zm.) brak jest możliwości prawnej zakończenia postępowania wszczętego powiadomieniem Skarżącego (...) złożonym dnia (..) r. oraz wnioskiem Skarżącego o przyznanie wsparcia (...) złożonym dnia (...)r., w przypadku stwierdzenia nieważności Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego nr (...) z dnia (...) r.

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 156 § 2 Kpa przez;

1) nie odniesienie się w uzasadnieniu skarżonego wyroku do argumentacji zawartej w skardze Strony, powołanej na poparcie tezy o zajściu nieodwracalnych skutków prawnych, w szczególności do argumentu, że:

a) nieodwracalność skutków prawnych w rozumieniu tego przepisu nie dotyczy skutków wynikających z samego wydania decyzji nieważnej, lecz z podjęcia kolejnej czynności prawnej dokonanej w związku ze skutkami decyzji obarczonej wadą nieważności, i nie ogranicza się jedynie do braku przepisów prawnych, które mogłyby stanowić podstawę prawną do podjęcia aktów lub czynności mogących cofnąć, znieść lub odwrócić skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wada nieważności;

b) powiadomienie Strony o zamiarze bezpłatnej dystrybucji owoców i jego milczące przyjęcie przez organ administracji, wywołało doniosłe skutki prawne w postaci nieodpłatnego zbycia owoców przez Stronę; skutki te są skutkami nieodwracalnymi, przy czym są to skutki nie tylko faktyczne, ale przede wszystkim skutki prawne (w tym przeniesienie własności owoców); skutki te jako skutki czynności materialno-technicznej dokonane przez stronę w ramach postępowania o przyznanie wsparcie nie są objęte przepisem art. 156 Kpa i nie mogą być ta tej podstawie wyeliminowane z obrotu prawnego;

2) nie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku w zakresie nie uwzględnienia nieodwracalnych skutków prawnych decyzji, w wyniku braku wszechstronnej analizy prawnej, w tym doktryny i orzecznictwa, i przyjęcia zawężającej wykładni art. 156 § 2 Kpa, zgodnie z którą nieodwracalność skutków prawnych w rozumieniu tego przepisu zachodzi jedynie wtedy, gdy brak jest przepisów prawnych, które mogłyby stanowić podstawę prawną do podjęcia aktów lub czynności mogących cofnąć, znieść lub odwrócić skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności.

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 2 Kpa przez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a i nieuchylenie decyzji organów obu instancji - w sytuacji gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy organy administracji obu instancji błędnie uznały, że nie zachodni negatywna przesłanka do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 2 Kpa, wobec możliwości odwrócenia jej skutków, biorąc pod uwagę jedynie przesłankę, że istnieją przepisy prawa, na podstawie których możliwe jest zniesienie nadanego Stronie prawa do otrzymania wsparcia i odzyskania środków wypłaconych na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego nr (...) z dnia (...) r., i nie biorąc pod uwagę, iż:

1) powiadomienie strony o zamiarze bezpłatnej dystrybucji owoców i jego milczące przyjęcie przez organ administracji, wywołało doniosłe skutki prawne w postaci nieodpłatnego zbycia owoców przez stronę; skutki te są skutkami nieodwracalnymi, przy czym są to skutki nie tylko faktyczne, ale przede wszystkim skutki prawne (w tym przeniesienie własności owoców); skutki te jako skutki czynności materialno-technicznej dokonane przez stronę w ramach postępowania o przyznanie pomocy nie są objęte przepisem art. 156 Kpa i nie mogą być ta tej podstawie wyeliminowane z obrotu prawnego;

2) w świetle art. 59 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz.U. poz.624 z późn. zm.) brak jest możliwości prawnej zakończenia postępowania wszczętego powiadomieniem Skarżącego (...) złożonym dnia (...) r. oraz wnioskiem Skarżącego o przyznanie wsparcia (...) złożonym dnia (...) r., w przypadku stwierdzenia nieważności Dyrektora Oddziału Trenowanego Agencji Rynku Rolnego nr (...) z dnia (...) r.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutem skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zd. drugie p.p.s.a. – przedstawienie w odniesieniu do tego zarzutu motywów rozstrzygnięcia.

Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił błędną wykładnię prawa oraz niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 2 k.p.a. i wynikające z tego naruszenia, naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej w stanie faktycznym sprawy weryfikowana decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Podniósł, że nieodwracalność skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. nie dotyczy skutków wynikających z samego wydania decyzji nieważnej, lecz z podjęcia kolejnej czynności prawnej, a nadto, że w świetle art. 59 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa brak jest możliwości prawnej zakończenia postępowania wszczętego powiadomieniem i wnioskiem strony o przyznanie wsparcia. W jego ocenie nie ma też podstawy prawnej do odzyskania przez stronę owoców przeznaczonych na bezpłatną dystrybucję.

Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja stwierdzająca nieważność decyzji z (...) r., na podstawie której organ przyznał stronie wsparcie z tytułu wycofania z rynku jabłek. Przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji było ujawnienie w trakcie kontroli, że strona jest członkiem uznanej organizacji producentów owoców i warzyw (...) Sp. z o.o., która w latach 2016 – 2018 realizowała program operacyjny i która w 2015 r. otrzymała z tego tytułu wsparcie na łączną kwotę 69 035, 80 zł. Organ uznał więc, stosownie do art. 5 ust. 1 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1031/2014 i § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2014 r., że strona nie spełniła jednego z wymogów otrzymania wsparcia.

Wnoszący skargę kasacyjną nie kwestionuje braku podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (nie podnosi w tym zakresie zarzutów kasacyjnych), a jedynie wskazuje, że w jego ocenie w sprawie zachodzi negatywna przesłanka, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a., uniemożliwiająca stwierdzenie nieważności decyzji z (...) r.

Stanowisko to nie znajduje oparcia w stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Stosownie do art. 156 § 2 k.p.a., w brzmieniu właściwym dla sprawy, nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Przepis ten wprowadza dwie przesłanki negatywne uniemożliwiające stwierdzenia nieważności decyzji mimo wystąpienia jednej z przesłanek pozytywnych, o których mowa w § 1 pkt 3, 4 i 7 art. 156 k.p.a. W skardze kasacyjnej tzw. przesłanka przedawnienia do wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji nie jest podnoszona, a więc pozostaje poza zakresem niniejszych rozważań. Na marginesie można jedynie zauważyć, że ówczesne brzmienie tego przepisu, nie przewidywało ograniczenia czasowego dla stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyny wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rozwiązanie to zostało poddane kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku (zakresowym) z 12 maja 2015 r. w sprawie P 46/13 (OTK-A 2015/5, poz. 62) stwierdził, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Orzeczenie to nie doprowadziło samo w sobie do zmiany normatywnej, a w związku z tym do czasu nowelizacji tego przepisu, która weszła w życie w 16 września 2021 r. (art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., Dz.U.2021.1491), orzecznictwo organów i sądów administracyjnych w tym zakresie było niejednolite, co jednak nie ma znaczenia dla tej sprawy.

Odnosząc się natomiast do drugiej z wymienionych w art. 156 § 2 k.p.a. przesłanek negatywnych, tzw. nieodwracalnych skutków prawnych, wypada wskazać, że nie odnosi się ona do faktów, co oznacza, że prawnie obojętne jest to, czy istnieją faktyczne możliwości cofnięcia następstw wykonania decyzji. Nieodwracalność skutków prawnych, o jakiej mowa w art. 156 § 2, należy bowiem rozpatrywać wyłącznie na gruncie obowiązującego prawa i środków prawnych jakimi posługuje się w swym działaniu organ. Natomiast badając nieodwracalność skutków prawnych decyzji administracyjnej należy ograniczyć się bezpośrednio do skutków wywołanych przez weryfikowaną decyzję. Stąd, w przypadku decyzji przyznającej wsparcie nie można mówić, że wywołuje ona nieodwracalne skutki prawne, skoro co do zasady może być ona zmieniona w drodze postępowania administracyjnego, o ile postępowanie takie w określonym stanie prawnym i faktycznym jest wskazane. Nieodwracalność skutków prawnych odnosi się do skutków materialnoprawnych decyzji i nie polega na tym, aby w wyniku stwierdzenia jej nieważności nastąpiło przywrócenie całego stanu prawnego istniejącego poprzednio, ponieważ w istocie nie chodzi o odwrócenie wszystkich skutków prawnych, do czego w istocie zmierza wnoszący skargę kasacyjną, lecz wyłącznie o odwrócenie tych skutków prawnych, które wywołała sama decyzja dotknięta wadą nieważności. Nieodwracalność skutków prawnych jest związana bowiem ze zdarzeniem prawnym powstałym po wydaniu kwestionowanego aktu, którego organ administracji nie może odwrócić, działając w granicach przysługujących mu kompetencji. W stanie faktycznym sprawy taka sytuacja nie zachodzi. Zadaniem organu było odzyskanie nienależnie przyznanego stronie wsparcia z tytułu wycofania z rynku jabłek, a nie – samych jabłek, których dystrybucja nastąpiła notabene przed wydaniem poddanej weryfikacji decyzji i stanowiła jeden z warunków otrzymania wsparcia. Rzeczą wtórną jest bowiem odzyskanie przez stronę jabłek, tym bardziej, że ich dystrybuowanie miało charakter nieodpłatny. Trzeba też przyjąć, że skoro nieodpłatna dystrybucja jabłek stanowiła warunek niezbędny do uzyskania wparcia, to wymóg ten nie może w żaden sposób determinować możliwości stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji, w przeciwnym razie w takich sytuacjach organ nigdy nie mógłby odzyskać nienależnie wypłaconej płatności. Zasadą jest natomiast odzyskiwanie środków unijnych wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem albo z naruszeniem warunków ich przyznania. Obowiązkiem organów jest więc prowadzenie kontroli prawidłowości przyznawanych płatności (w toku ich przyznawania jaki i post factum) i w razie stwierdzenia nieprawidłowości podejmowanie odpowiednich działań. Przedmiotowego wsparcia nie można też przyrównać do przypadków, w których przyznawana stronie korzyść stanowi rekompensatę za nałożenie ciężaru lub ograniczenia prawa. Wsparcie, jakie otrzymał wnoszący skargę kasacyjną zostało udzielone na jego wniosek i po złożeniu wymaganego prawem oświadczenia co do spełnienia warunków do jego otrzymania oraz, że znane są mu zasady przyznania przedmiotowego wsparcia.

Jak słusznie podnosi autor skargi kasacyjnej nieodwracalność skutku prawnego danego aktu administracyjnego należy rozpatrywać, mając również na uwadze zakres właściwości organów administracji publicznej oraz ich kompetencję, tzn. umocowanie do stosowania władczych i jednostronnych prawnych form działania. Niemniej jednak, wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną zmiany organizacyjne organów, jakie miały miejsce w 2017 r., nie pozbawiły tych organów kompetencji w rozpoznawanym zakresie. W tym względzie z nieodwracalnością skutku prawnego wywołanego wydaniem decyzji mamy do czynienia wówczas, gdy ani przepisy prawa materialnego, ani przepisy procesowe stanowiące podstawę działania organu administracji publicznej nie czynią danego organu właściwym do cofnięcia tego skutku przez wydanie decyzji. W okolicznościach sprawy organ był właściwy do wydania zaskarżonej decyzji.

Na skutek dokonanych zmian organizacyjnych kompetencje zniesionej z dniem 31 sierpnia 2017 r. Agencji Rynku Rolnego i Agencji Nieruchomości Rolnych (art. 45 ust. 1 ustawy z 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa; Dz. U. poz. 624) przejął z dniem 1 września 2017 r. Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa (art. 45 ust. 2 w/w ustawy). Dalszy podział kompetencji nastąpił pomiędzy Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa a Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (art. 46 – 48 w/w ustawy). Organy KOWR i organy ARiMR, stosownie do swojej właściwości, zostały upoważnione do prowadzenia spraw należących do właściwości zlikwidowanych jednostek, w tym do – uchylania, zmiany, stwierdzenia nieważności decyzji, wygaśnięcia decyzji albo wznowienia postępowania w sprawach prowadzonych przez organy ANR albo organy ARR.

W okolicznościach sprawy organem uprawnionym do wzruszenia ostatecznej decyzji Dyrektora OT ARR z (...) r. był organ ARiMR, który w dalszej kolejności miał możliwość zakończenia postępowania wszczętego wnioskiem z 3 i 6 czerwca 2015 r. i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty.

Z powyższych względów wiązanie nieodwracalności, o jakiej mowa w art. 156 § 2 k.p.a. z kompetencjami orzeczniczymi organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nieważności nie wydaje się trafne.

Powyższej oceny nie podważa też powołany w skardze kasacyjnej art. 59 w/w ustawy, który stanowi, że działania prowadzone przez Agencję Rynku Rolnego na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 12a ustawy zmienianej w art. 22 są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych do dnia zakończenia tych działań, przy czym zadania związane z prowadzeniem tych działań, w szczególności związane z: 1) ustanowieniem tymczasowej nadzwyczajnej pomocy dla rolników w sektorach hodowlanych, (...), 3) ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej, 4) ustanowieniem tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej, 5) ustanowieniem nadzwyczajnych środków wspierania rynku wieprzowiny, 6) ustanowieniem tymczasowych nadzwyczajnych środków wspierania rynków owoców i warzyw, 7) ustanowieniem szczególnych środków wspierania rynku mleczarskiego - realizuje Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Treść tego przepisu potwierdza, że organem właściwym w zakresie przedmiotowego wsparcia producentów jabłek jest co do zasady ARiMR. Powierzenie realizacji tych zadań ARiMR (do dnia zakończenia działań) oznacza również, że organowi temu powierzone zostały kompetencje w zakresie wykonania tych zadań pod względem materialnym i procesowym. Tak więc wnoszący skargę kasacyjną błędnie wywodzi z tego przepisu ograniczenie kompetencji ARiMR do okresu trwania samego działania pomijając niejako uprawnienia organu z tym związane, a których realizacja może nastąpić w późniejszym terminie i być związana z ujawnieniem nieprawidłowości w realizacji tego programu. Organ jest bowiem władny do kontroli realizacji programów w czasie ich trwania oraz po ich zakończeniu. Przeszkodą w podjęciu działań mogą być jedynie wskazane przez prawo okoliczności, w tym upływ terminu przedawnienia do dochodzenia danych należności, co w sprawie nie miało miejsca. Należność została przyznana i wypłacona stronie we wrześniu 2015 r., a postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z (...) r. zostało wszczęte i zakończone decyzją z (...) r. (utrzymaną w mocy decyzją z (...) r.). Okoliczność ta nie jest też kwestionowana.

Odnosząc się natomiast do argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej należy wskazać, że opiera się ona na błędnym pojmowaniu praw i obowiązków, jakie ciążą na stronie w ramach mechanizmu przyznawania przedmiotowego wsparcia. Przede wszystkim należy wskazać, że stosownie do przepisów rozporządzenia nr 1031/2014 i rozporządzenia z 2014 r. przedmiotowe wsparcia było udzielane na wniosek producenta, w związku z wcześniejszym powiadomieniem organu o zamiarze wycofania z rynku określonych owoców. Przyznanie wsparcia następowało po tym jak producent oświadczył, że spełnia nakazane prawem wymogi oraz, że znane mu są warunki uczestnictwa w programie operacyjnym. Z kolei ustalenie przez organ, że strona nie spełnia wymogów powodowało odmową przyznania wparcia, a jeśli nastąpiło to po wydaniu decyzji przyznającej wsparcie – wszczęciem postępowania w celu odzyskania wypłaconej nienależnie kwoty.

Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 156 § 2 k.p.a. W stanie sprawy nie mamy do czynienia ani z nieodwracalnością bezwzględną postrzeganą jako nieodwracalność skutków prawnych decyzji, ani też z nieodwracalnością względną odnoszoną do organu administracji publicznej i prawnych podstaw jego działania w sprawach indywidualnych.

W konsekwencji, za niezasadny należało uznać powiązany z tym zarzutem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Przepis wymieniony jako pierwszy określa konieczne elementy uzasadnienia wyroku, co nie oznacza, że sąd I instancji jest zobowiązany do szczegółowego odniesienia się do podniesionej w skardze argumentacji, a jedynie w stopniu pozwalającym na rozpoznanie sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada tym wymogom. WSA w sposób jasny odniósł się do spornej kwestii oraz przedstawił motywy rozstrzygnięcia. To, że wnoszący skargę kasacyjną nie zgadza się z zajętym przez Sąd I instancji stanowiskiem nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zaskarżony wyrok nie narusza też drugiego z wymienionych przepisów, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., skoro w sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.