Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 326/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h) i pkt 24, art. 33 ust. 4 pkt 1 i ust. 4ca
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca),, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania A. W. (dalej: skarżąca), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h) i pkt 24, art. 33 ust. 4 pkt 1 i ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2015 r. oraz nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku ze złożonym przez skarżącą w Miejskim Urzędzie Pracy w L. w dniu 15 październiku 2015 r. wnioskiem o skierowanie na szkolenie, urząd pismem z dnia [...] października 2015 r. wezwał ją do stawienia się w siedzibie urzędu, celem złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących złożonego wniosku. Skarżąca zgłosiła się do organu w dniu [...] listopada 2015 r. i w złożonym piśmie zwróciła się z prośbą o "niewyrejestrowywanie mnie z Urzędu Pracy z powodu przychodu osiągniętego w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia z tytułu dywidendy od akcji". Oświadczyła ponadto, że przychód ten otrzymała w dniu [...].07.2015 r. jednorazowo w roku. Mając powyższe na uwadze, organ pierwszej instancji wspomnianą decyzją orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2015 r., nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ wskazał, że powodem utraty statusu bezrobotnego jest uzyskanie przez skarżącą miesięcznego przychodu z innego tytułu niż zatrudnienie lub inna praca zarobkowa, podlegającego opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyższego od połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę. Utrzymując tę decyzję w mocy organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu pierwszej instancji.

W złożonej do Sądu skardze skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, z uwagi na naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że uzyskany jednorazowo dochód z tytułu dywidendy od akcji stanowi podstawę do utraty statusu osoby bezrobotnej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.) bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej, jeżeli nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych.

W myśl zaś art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, a więc także osobę, która uzyskała przychód w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h) tej ustawy.

Pojęcie "przychód" jest zwrotem ustawowym, którego treść określona została w art. 2 ust. 1 pkt 24 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym za przychody uznaje się przychody z innego tytułu niż zatrudnienie, inna praca zarobkowa, działalność gospodarcza, zasiłek lub inne świadczenie wypłacane z Funduszu Pracy, podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W tym stanie prawnym nie może budzić wątpliwości, że uzyskanie przez bezrobotnego przychodu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 24 cyt. ustawy stanowi – co do zasady – podstawę do pozbawia tej osoby statusu bezrobotnego.

W ocenie Sądu, w rozstrzyganej sprawie przesłanki te zostały spełnione, co nakładało na organy obu instancji obowiązek pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej.

Jest bezsporne w sprawie, że w roku 2015 skarżąca uzyskała przychód z tytułu prawa do dywidendy (wypłata z zysku z dnia [...] lipca 2015 r., k. 18 akt postępowania administracyjnego), w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Skoro wypłata z zysku (dywidenda) nastąpiła w lipcu 2015 r., oznacza to, że w tym miesiącu kwota ta stanowiła przychód skarżącej. Jest także bezsporne w sprawie, że owa wypłata z zysku wynosiła ponad [...] zł (wyjaśnienia skarżącej, k. 23 akt sprawy), a więc była to kwota przekraczająca połowę wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę (w roku 2015 minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 1750 zł – § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2014 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2015 r.; Dz. U. z 2015 r., poz. 1220).

Zgodnie z przepisem art. 30a ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 7 oraz w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), dywidendy i inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych faktycznie uzyskane z tego udziału, jako przychód z kapitałów pieniężnych podlegają zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu. Oznacza to, że dywidenda, podlegając opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi przychód w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 24 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co prawidłowo ustaliły organy obu instancji.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skargi, że wypłata dywidendy była zdarzeniem jednorazowym i nie miała charakteru przychodu uzyskiwanego miesięcznie w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest zasadny.

Zarówno wykładnia językowa, jak i celowościowa przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h) prowadzi do wniosku, że zawarta w nim norma prawna odnosi się do okoliczności uzyskania przez bezrobotnego przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę – miesięcznie, co oznacza, że miarodajnym okresem dla oceny spełnienia tego warunku jest pełny miesiąc kalendarzowy, w którym dla uzyskania bądź zachowania statusu osoby bezrobotnej nie jest dopuszczalne uzyskanie przychodów przekraczających połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Jeśli więc w trakcie jednego miesiąca jednorazowo – jak to miało miejsce w przypadku skarżącej – bądź kilkukrotnie uzyskiwane kwoty przychodów przekroczą te kryterium, spełniona zostaje negatywna przesłanka określona w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z tego względu ten zarzut skargi uznać należało za bezzasadny.

Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził więc, że organy administracji naruszyły prawo materialne, jak i nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.