Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 34/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Gospodarka komunalna
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Stwierdzono wydanie uchwały z naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 24,  art. 5a,  art. 5,  art. 9a,  art. 10,  art. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 123 poz 858
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w B. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta K. I. stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa; II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Gminy K. na rzecz strony skarżącej kwotę 557 zł (słownie: pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] r. nr [...] Rada Miejska w K. odmówiła zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta K. na okres od 1 września 2011 r. do 31 sierpnia 2012 r., przedłożonych przez A. Spółka z o. o. z siedzibą w B. (dalej jako A. ), z powodu ich niegodności z przepisami. W § 1 ust. 2 organ stanowiący wskazał, że szczegółowe wyjaśnienie przyczyn odmowy stanowi załącznik do uchwały. W załączniku będącym uzasadnieniem do takiego stanowiska, Rada wskazała, że po dokonaniu czynności kontrolnych przedłożonej taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, zgodnie z treścią art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, póz. 858 ze zm. zwanej dalej u.z.w.o.ś) ustaliła, że we wniosku o ich zatwierdzenie (który wpłynął do Urzędu Miejskiego w K. 22 czerwca 2011 r.) dokonano przyjęcia nieprawidłowych danych dotyczących okresu obowiązywania taryf oraz kosztów w przedłożonych taryfach. Wniosek spółki wodociągowej zawierał błąd formalny, ponieważ za okres obowiązywania taryfy przyjęto termin od 1 września 2011 r. do 31 sierpnia 2012 r.

Jak wskazała Rada, dnia 23 maja 2011 r. doręczone zostało Spółce A. pismo Wojewody D. [...], zawierające informację o niestwierdzeniu nieważności uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. w sprawie odmowy zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta K., w związku z czym okres obowiązywania obecnych taryf przedłużony powinien być o 90 dni, liczonych od dnia dostarczenia spółce wspomnianego pisma tj. 23 maja 2011 r. Obowiązywanie więc dotychczasowych taryf zostało przedłużone do dnia 21 sierpnia 2011 r. Tymczasem wniosek taryfowy wskazuje datę rozpoczęcia nowej taryfy na dzień 1 września 2011 r. Termin ten tworzy nieprawidłową sytuację wystąpienia przerwy pomiędzy datą zakończenia obowiązywania obecnej taryfy, a datą wprowadzeniem nowej, co w świetle art. 20 ust. 1, w związku z art. 24 ust. 10 u.z.w.o.ś. należy uznać za nieprawidłowe. Ponadto, we wniosku taryfowym nie wykazano jednoznacznie - jak twierdzi organ - kosztów funkcjonowania laboratorium pracującego na rzecz całej spółki, a zgodnie z zasadą celowości ponoszenia kosztów, w myśl ustawy, koszty funkcjonowania laboratorium powinny być ponoszone przez wszystkie oddziały przedsiębiorstwa.

Rada odniosła się ponadto do zasadności złożenia 12 lipca 2011 roku "korekty do wniosku o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków" stwierdzając, że w wyniku weryfikacji przez Burmistrza Miasta K. złożonego wniosku stwierdzono nałożenie nieuzasadnionych kosztów na obywateli Miasta. Zakres zmian w korekcie do wniosku obejmował kluczowe elementy (cenę taryf i marżę zysku), dlatego też wymagane było złożenie nowego wniosku (opinia Wojewody D. wyrażona w piśmie N[...]).

W skardze A. sp. z o. o. w B., pełnomocnik przedsiębiorstwa zarzucił omówionej uchwale naruszenie art. 24 ust. 5a w zw. z art. 24 ust. 5 u.z.w.o.ś., art. 24 ust. 9a w zw. z art. 24 ust. 5 u.z.w.o.ś., art. 24 ust. 10 w zw. z art. 24 ust. 1 u.z.w.o.ś. Przy tak sformułowanych zarzutach wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że uchwała została podjęta w sposób naruszający powszechnie obowiązujące przepisy prawa, w związku z czym naruszony został istotny interes prawny przedsiębiorstwa wodociągowo kanalizacyjnego.

Jak twierdzi strona skarżąca, w związku niezaakceptowaniem wniosku o przedłużenie obowiązywania taryfy (z dnia 19 maja 2011 r. Nr [...] PB 127/11), taryfa obowiązywała przez okres 90 dni, po czym występuje wyliczenie na podstawie cen i stawek według tejże taryfy. Natomiast po upływie tego terminu przedsiębiorstwo nie pozostawało w zwłoce wobec terminu do złożenia wniosku taryfowego. Ponadto żaden przepis ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzeniu ścieków nie nakłada bezwzględnego obowiązku ciągłości w obowiązywaniu taryfy.

Istotny z punktu widzenia zasadności skargi jest - zdaniem jej autora - fakt, że wniosek taryfowy został na podstawie art. 24 ust. 2 i 4 u.z.w.o.ś. pozytywnie zweryfikowany przez Burmistrza, który tym samym przedstawił Radzie Miejskiej projekt uchwały o zatwierdzeniu zgłoszonych taryf na dostarczanie wody odprowadzanie ścieków wraz z uzasadnieniem. Organ wykonawczy uznał, że taryfa

została sporządzona zgodnie z przepisami prawa oraz, że celowe jest ponoszenie

wskazanych w uzasadnieniu wniosku taryfowego kosztów. W skardze zwrócono uwagę, że z treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że organ stanowiący nie dokonał sprawdzenia taryf pod względem ich zgodności z przepisami ustawy

o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę oraz rozporządzania Ministra Budownictwa w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Rada nie dokonała również weryfikacji złożonej taryfy pod względem jej kompletności.

Przywołując orzeczenie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu (sygn. akt II SA/Wr 234/11) strona skarżąca zakwestionowała powołanie się przez Radę Gminy w uchwale odmownej jedynie na treść art. 24 ust. 5 u.z.w.o.ś., z uwagi na blankietowy charakter przepisu, a tym samym konieczność wskazania innej, skonkretyzowanej normy, którą naruszono przedstawionym do zatwierdzenia projektem taryfy, a ponadto uzasadnienia na czym owo naruszenie polega. Odmowa zatwierdzenia taryfy nie może być - jak twierdzi strona skarżąca - oparta wyłącznie na subiektywnej ocenie wysokości zaproponowanej taryfy lub na samym przekonaniu, że sporządzona ona została na podstawie nierzetelnych kalkulacji

danych.

W dalszej części skargi jej autor wskazał, że w dniu 23 maja 2011 r. przedsiębiorstwo zostało poinformowane przez Wojewodę D. o braku możliwości stwierdzenia nieważności uchwały Rady z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie odmowy zatwierdzenia taryf. W opinii strony skarżącej wystąpienie Wojewody nie stanowiło rozstrzygnięcia nadzorczego w rozumieniu art. 91 ustawy o samorządzie gminnym. Wobec tego informacja o braku możliwości do stwierdzenia nieważności uchwały nie wywołała skutku opisanego w art. 24 ust. 5 a u.z.w.o.ś.

Według strony skarżącej, złożenie wniosku taryfowego po upływnie 90 -dniowego terminu wynikającego z art. 24 ust. 5a u.z.w.o.ś. nie może skutkować "automatycznym" brakiem zatwierdzenia taryfy ze strony Rady Miasta. Dokonana zatem przez organ stanowiący interpretacja treści art. 24 ust. 5a u.z.w.o.ś. - która to wykładnia znalazła odzwierciedlenie również w treści pisma Wojewody D. z dnia [...] r. ([...]) jest niedopuszczalną wykładnią rozszerzającą, obciążającą przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne dodatkowym rygorem nie określonym wprost przez ustawę.

Ponadto w sprawie określenia terminu obowiązywania taryfy od 1 września 2011 r. do 31 sierpnia 2012 r. - zdaniem strony skarżącej - zastosowanie znajdzie art. 114 kc, zgodnie z którym "Jeżeli termin jest oznaczony w miesiącach lub latach, a ciągłość terminu nie jest wymagana, miesiąc liczy się za dni trzydzieści, a rok za dni trzysta sześćdziesiąt pięć". Zgodnie z tą regułą, przykładowy termin nieciągły rozpoczęty 1 września 2011 r. i wyznaczony na 1 rok zakończy się z upływem 31 sierpnia 2012 r. (24.00). W następnym dniu 1 września 2012 r. będzie już po upływie takiego terminu. Art. 112 kc - na który powołuje się Rada Miasta - zawiera definicję terminu ciągłego i w przypadku taryf z powyższego przykładu w dniu 1 września 2012 r. obowiązywałyby 2 ceny. Jak twierdzi strona skarżąca takim postępowaniem organ stanowiący naruszył w sposób istotny art. 24 ust. 10 w zw. z art. 24 ust. 1 u.z.w.o.ś., poprzez sformułowanie zarzutu niewłaściwego określenia okresu obowiązywania taryfy zgłoszonego we wniosku taryfowym tj. od dnia 1 września 2011 r. do 31 sierpnia 2012 r.

Odnosząc się do kosztów funkcjonowania laboratorium, strona skarżąca oświadczyła, że funkcjonuje ono od 1997 r. po wejściu K. Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w skład A. Sp. z o.o., laboratorium prowadzi badania wody i ścieków dla wszystkich oddziałów spółki, które rozliczane są notami wewnętrznymi. Przychody związane ze świadczeniem usług na rzecz pozostałych oddziałów spółki A. pomniejszają koszty funkcjonowania laboratorium. Wszyscy wspólnicy -Gminy uczestniczące w A. Sp. z o.o. wyraziły zgodę na podleganie laboratorium bezpośrednio pod Zarząd Spółki w celu zwiększenia dochodów i pozyskiwaniu nowych klientów. Ponadto laboratorium w K. świadczy również odpłatne usługi na rzecz podmiotów zewnętrznych, również te przychody pomniejszają koszty funkcjonowania laboratorium. Laboratorium koszty własnego funkcjonowania pokrywa z uzyskanych przychodów i nie obciąża ani mieszkańców Gminy K. ani innych Gmin uczestniczących w A.. W związku z tym funkcjonowanie laboratorium jest obojętne dla ustalania wysokości taryfy.

W odpowiedziach na skargę skierowanych przez pełnomocnika Gminy K. oraz Przewodniczącego Rady Miejskiej w K., zwrócono się o oddalenie skargi. Z uwagi na tożsamą treść obu odpowiedzi zostaną one omówione łącznie. Uzasadniając swe stanowisko organ przedstawił na wstępie kontrargumentację odnoszącą się do wniosku przedsiębiorstwa o przedłużenie obowiązywania taryf, co z uwagi na przedmiot skargi, pozostaje poza zakresem sprawy będącej przedmiotem niniejszych rozważań.

Odnosząc się do zarzutów skargi Rada podniosła, że wskazany przez przedsiębiorstwo wodociągowe we wniosku o zatwierdzenie taryfy termin rozpoczęcia jej obowiązywania (tj. 1 września 2011 r.), tworzy nieprawidłową sytuację wystąpienia przerwy pomiędzy datą zakończenia obowiązywania obecnej taryfy (21 sierpnia 2011 r.), a datą wprowadzenia nowej (1 września 2011 r.). Okoliczność ta stanowiła podstawę do przyjęcia przez organ stanowiący uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta K.. Są one bowiem - zdaniem Rady - nieprawidłowe i niezgodne z obowiązującymi przepisami (art. 20 ust. l i art. 24 ust. 10 ustawy) z tych względów należało odmówić ich zatwierdzenia. Zdaniem organu potwierdza to również fakt, że Wojewoda D., w toku postępowania nadzorczego - nie stwierdził istotnego naruszenia prawa w zakresie dotyczącym podjęcia zaskarżonej uchwały. Organ nadzoru stwierdził jedynie, że Rada liczyła dziewięćdziesięciodniowy termin przedłużenia obowiązywania dotychczasowych taryf od dnia otrzymania przez przedsiębiorstwo pisma Wojewody o braku możliwości stwierdzenia nieważności powyższej uchwały, tymczasem termin ten powinien być liczony po upływie trzydziestodniowego okresu na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego przez Wojewodę. Z uwagi jednak na fakt, że termin liczony przez Radę Miejską był tożsamy z upływem trzydziestodniowego okresu na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego, Wojewoda D. uznał, że brak jest istotnego naruszenia prawa w tym zakresie i nie stwierdził tym samym nieważności kontrolowanej uchwały.

W odpowiedziach na skargę podniesiono ponadto, że wniosek przedsiębiorstwa zawierał również inne błędy i nieprawidłowości. W szczególności we wniosku taryfowym nie wskazano jednoznacznie kosztów funkcjonowania laboratorium wody i ścieków w K. pracującego na rzecz całej Spółki (wszystkich jej oddziałów), w związku z czym nie można było ustalić, czy i w jakim zakresie koszty działania laboratorium w K. obciążą taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków dla Miasta K..

Jak wskazują autorzy odpowiedzi na skargę, strona skarżąca w dniu 12 lipca 2011 r., złożyła pismo zawierające korekty do wniosku o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzanie ścieków. Przedsiębiorstwo wodno - kanalizacyjne dokonało korekty, w wyniku weryfikacji przez Burmistrza Miasta omawianego wniosku w zakresie kluczowych jego elementów, tj. ceny taryf i marży zysku, stąd też - zdaniem Rady - koniecznym było złożenie nowego wniosku i tak też powyższa korekta została potraktowana (jako nowy wniosek).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 939/11) oddalił skargę A. Sp. z o.o. w B. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta K..

Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd podkreślił, że podstawą kwestionowanej uchwały jest art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Brzmienie tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że jest to norma o charakterze blankietowym. Cechą tego rodzaju przepisów jest to, że przewidują one powstanie określonych skutków prawnych, łącząc jednak ich zaistnienie z okolicznościami określonymi w innych przepisach. Tego typu normy nie rozstrzygają więc samodzielnie pewnych kwestii, lecz wydawane rozstrzygnięcia uzależniają od postanowień zawartych w innych przepisach. Taka dokładnie konstrukcja przyjęta została przez ustawodawcę w przypadku art. 24 ust. 5 ustawy. Przepis ten nie wskazuje w jakich konkretnie przypadkach może dojść do odmowy zatwierdzenia taryf, lecz uzależnia podjęcie uchwały od stwierdzenia, że taryfy sporządzono niezgodnie z przepisami, tym samym rada gminy podejmując uchwałę o odmowie zatwierdzenia taryf musi wskazać konkretne przepisy, które zostały naruszone przez przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne przy sporządzaniu taryf. W orzecznictwie przyjmuje się, że przepisy te mogą być wskazane w samej uchwale lub też w jej uzasadnieniu.

Analizując przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały przyczyny odmowy zatwierdzenia taryf Sąd uznał, że w pierwszym rzędzie rozważyć należy, czy ustalenie obowiązywania nowych taryf od dnia 1 września 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r. należy kwalifikować jako naruszenie standardów stanowiących o sporządzaniu taryf niezgodnie z przepisami. Wskazując zatem, iż według art. 20 ust. 1 u.z.w.o.ś. przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfy na 1 rok, Sąd stwierdził, że zasada ta skorelowana została z przepisem art. 24 ust. 10, który stanowi, iż taryfy obowiązują przez 1 rok, z zastrzeżeniem ust. 5a, 5b i 9a. Ustawodawca przewidział zatem wyjątki od rocznej zasady obowiązywania taryf określając jednocześnie sytuacje, w których z mocy ustawy lub też w wyniku odpowiedniej uchwały rady gminy, czas obowiązywania dotychczasowych taryf ulega przedłużeniu. Regulacja zawarta w art. 24 ust. 10 i wskazane w nim wyjątki ustawowe dotyczą głównie procedury zatwierdzania taryf, jednak nie mogą być pominięte przy sporządzaniu taryf i określeniu początku okresu ich obowiązywania w danym roku. Jeżeli zatem okres obowiązywania dotychczasowych taryf zostanie przedłużony, to bieg terminu obowiązywania nowych taryf powinien się rozpocząć się bezpośrednio po upływie przedłużonego terminu obowiązywania dotychczasowych taryf. Do takiego wniosku prowadzi wykładnia systemowa i celowościowa przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Szereg rozwiązań prawnych dotyczących zatwierdzenia taryf, zawartych w przepisach art. 24 ust. 2, ust. 5, ust. 5a, ust. 5b, ust. 8, ust. 9a, ust. 11 czy też art. 24a jednoznacznie wskazuje bowiem, że zamiarem ustawodawcy było zapewnienie ciągłości obowiązania taryf, nawet jeżeli taka zasada nie została wprost wyartykułowana w przepisach ustawy. W tym kontekście istotne również jest, że według przyjętego w art. 26 ustawy, systemu rozliczenia za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo – kanalizacyjnym a odbiorcami usług prowadzone są wyłącznie na podstawie określonych w taryfach cen i stawek opłat oraz ilości dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków. Tym samym brak obowiązujących taryf dla całego okresu rozliczeniowego lub jego części, powodować może istotne problemy z dokonaniem rozliczenia, co z kolei może prowadzić do sporów pomiędzy odbiorcami usług a przedsiębiorstwem. Aby umożliwić przeprowadzenie realnej kontroli w tym zakresie ustawodawca powierzył organom gminy kompetencje do zatwierdzania taryf stosowanych przez przedsiębiorstwo. Wykładnia celowościowa analizowanej ustawy prowadzi zatem do wniosku, że skoro ustawodawca dopuszcza rozliczenia pomiędzy przedsiębiorstwami a odbiorcami świadczonych przez nich usług jedynie na podstawie taryf – co do zasady – skontrolowanych i zweryfikowanych przez organy gminy, to przyjmuje on również ciągłość obowiązywania tych taryf. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że ustawa nie nakłada bezwzględnego obowiązku ciągłości w obowiązywaniu taryf. Przyjęcie takiego założenia jest znaczące dla dalszych rozważań dotyczących prawidłowości określenia terminu obowiązywania taryf w przedstawionej do zatwierdzenia w niniejszej sprawie taryfie.

Sąd podkreślił, że istota problemu rozpatrywanej sprawy sprowadza się przede wszystkim do kwestii interpretacji przepisu art. 24 ust. 5a ww. ustawy. Okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wystąpiło z wnioskiem z dnia 4 maja 2011 r. o zatwierdzenie taryf za okres od 14 maja 2011 r. do dnia 13 maja 2012 r. Uchwałą z dnia [...] r. Rada Miasta w K. odmówiła zatwierdzenia tych taryf. Spór, który powstał pomiędzy stronami, dotyczy przede wszystkim skutków jakie wywołała uchwała z dnia [...] r. w świetle regulacji zawartej w art. 24 ust.5a ww. ustawy. Przepis ten reguluje bowiem kwestię przedłużenia obowiązywania dotychczasowych taryf stanowiąc, że w razie stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności uchwały o zatwierdzeniu taryf albo niestwierdzenia nieważności uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, czas obowiązywania dotychczasowych taryf przedłuża się o 90 dni od dnia doręczenia przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu rozstrzygnięcia nadzorczego. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Odwołując się do literatury przedmiotu Sąd wskazał, że zauważa się szereg wątpliwości i trudności związanych z interpretacją przytoczonej regulacji. Zdaniem Sądu zastosowanie tylko wykładni gramatycznej ww. przepisu nie jest wystarczające dla jego prawidłowego odczytania i zastosowania. Wątpliwości dotyczą bowiem kwestii liczenia terminu przedłużenia obowiązywania dotychczasowych taryf w sytuacji, gdy organ nadzoru nie stwierdził nieważności uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf. Ustawodawca początek biegu 90 dniowego terminu wiąże z datą doręczenia przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu rozstrzygnięcia nadzorczego wojewody. Taki sposób liczenia terminu odnosi się jedynie do sytuacji w której organ nadzoru wydał rozstrzygnięcie nadzorcze w odniesieniu do uchwały o zatwierdzeniu taryf. Problem pojawia się jednak w przypadku, gdy organ nadzoru nie podejmie rozstrzygnięcia nadzorczego w stosunku do uchwały rady gminy o odmowie zatwierdzenia taryf. Przepis stanowi, że w takim przypadku czas obowiązywania dotychczasowych taryf również ulega przedłużeniu o 90 dni, jednak rodzi się problem związany z ustaleniem początku biegu tego terminu. Strona skarżąca wskazując na powyższą okoliczność wywodzi, właśnie z tego względu, że w niniejszej sprawie przepis ten nie znajduje zastosowania i Rada nie mogła się na niego powołać przy obliczaniu terminów obowiązywania nowych taryf. Sąd nie podzielił jednak tego stanowiska wskazując, że tworzyłoby to sytuację, w której po podjęciu uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, co do której nie zapadnie rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, nie będą obowiązywały żadne taryfy, co w ocenie Sądu pozostawałoby w sprzeczności z wynikającą z ustawy zasadą ciągłości obowiązywania taryf a tym samym nie pozwalałoby na realizację jednego z podstawowych celów ustawy, którym jest ochrona odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i opłat. Również zasada racjonalności ustawodawcy nie pozwala – zdaniem Sądu - na przyjęcie prezentowanego przez skarżącego założenia o niestosowaniu omawianej regulacji w okolicznościach niniejszej sprawy. Jeżeli bowiem ustawodawca postanowił w omawianym przepisie wprost, że w przypadku podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, termin obowiązywania dotychczasowych taryf ulega z mocy prawa przedłużeniu o 90 dni, to nie można zasadnie twierdzić, że po podjęciu przez radę uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf nie zakwestionowanej następnie przez wojewodę, reguła ta nie będzie znajdować zastosowania. Przeszkodą dla jej stosowania nie może być fakt, że ustawodawca nie określił wprost początku biegu terminu dla przedłużenia dotychczasowych taryf. Zastosowanie wykładni celowościowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, że w takiej sytuacji omawiany termin winien rozpocząć swój bieg w dniu następującym po dniu do którego obowiązywała uchwała zatwierdzająca dotychczasowe taryfy. Prawidłowo powinien to być więc planowany dzień wejścia w życie taryf w stosunku do których zaistniała uchwała negatywna. Taka wykładnia zapewnia nieprzerwane obowiązywanie taryf.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne składając wniosek taryfowy z dnia 22 czerwca 2012 r. winno było określić termin obowiązywania nowych taryf mając na uwadze konsekwencje wynikające z omawianego wyżej przepisu. Tymczasem ustalenie terminu obowiązywania nowych taryf od dnia 1 września 2011 r. świadczy, że przedsiębiorstwo wymogu tego nie uwzględniło. Jeżeli Rada Miejska w K. uchwałą z dnia [...] r. odmówiła zatwierdzenia taryf za okres od 14 maja 2011 r. do dnia 13 maja 2012 r. a organ nadzoru nie stwierdził nieważności tej uchwały rozstrzygnięciem nadzorczym, to termin 90 dniowy o którym mowa w art. 24 ust. 5a omawianej ustawy powinien rozpocząć swój bieg w dniu 14 maja 2011 r. (i trwać do dnia 14 sierpnia 2011 r.). W uchwale z dnia 13 kwietnia 2011 r. organ stanowiący gminy odmówił jednak zatwierdzenia taryf ze względu na błędne określenie terminu obowiązywania tych taryf wskazując, że jego początek powinien stanowić dzień 18 maja 2011 r. a nie dzień 14 maja 2011 r., jak określiło to przedsiębiorstwo we wniosku. W takiej sytuacji, możliwe jest również przyjęcie, że termin obowiązywania dotychczasowych taryf przedłużony o 90 dni kończył się z dniem 18 sierpnia 2011 r.

Reasumując Sąd stwierdził, że w kwestionowanej uchwale Rada odmawiając zatwierdzenia traf i oceniając czy sporządzone one zostały zgodnie z przepisami prawidłowo przyjęła, że istnieje konieczność uwzględnienia art. 24 ust. 5a i wynikających z niego konsekwencji przy sporządzaniu trafy i ustalaniu okresu jej obowiązywania, aczkolwiek wadliwie wiązała początek terminu przedłużenia dotychczasowych taryf z dniem doręczenia Spółce pisma Wojewody zawierającego informację o niestwierdzeniu nieważności uchwały z dnia [...] r. Niewątpliwie pismo to nie mogło być uznane za rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody i fakt jego doręczenia przedsiębiorstwu nie rodził skutku rozpoczęcia biegu terminu. Wskazana wadliwość nie miała jednak wpływu na prawidłowość podjętej uchwały, skoro trafnie przyjęto, że ustalenie daty rozpoczęcia nowej taryfy na dzień 1 września 2011 r. jest nieprawidłowe i tworzy wadliwą sytuację wystąpienia przerwy pomiędzy datą zakończenia obecnej taryfy a datą wprowadzenia nowej. Taka sytuacja narusza regulację zawartą w art. 24 ust. 5a ustawy przez jej nieuwzględnienie a w konsekwencji prowadzić też musi do naruszenia art. 24 ust. 10 w zakresie w jakim przepis ten wprowadza wyjątki od rocznego okresu obowiązywania taryfy. Argumentacja zawarta w kwestionowanej uchwale wskazuje jednoznacznie, że pomimo, iż Rada wskazała na naruszenie art. 24 ust. 10 ustawy, to podstawy odmowy zatwierdzenia taryf oparła też na regulacji zawartej w art. 24 ust. 5a.

Wobec powyższego Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia przez Radę Miejską w K. przepisu art. 24 ust. 5 a oraz art. 24 ust. 10 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że nie zasługuje na akceptację zarzut naruszenia art. 24 ust. 9a ww. ustawy, wskazując, że przepis ten nie był stosowany przez Radę przy podjęciu zaskarżonej uchwały i nie stanowił podstawy dla odmowy zatwierdzenia taryf, tym samym nie mógł być naruszony kwestionowanym aktem. Za odrębną kwestię – nie mieszczą się w granicach niniejszej sprawy – Sąd uznał podnoszoną przez Spółkę kwestię bezczynności Rady w rozpoznaniu wniosku złożonego na podstawie art. 24 ust. 9 a ustawy. Jak podkreślił Sąd, w literaturze przedmiotu wskazuje się, że ustawa nie określa skutków niepodjęcia przez radę uchwały w zakresie takiego wniosku. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że bezczynność rady w tym względzie powoduje przedłużenie czasu obowiązywania dotychczasowych taryf. Fakt złożenia przez przedsiębiorstwo ww. wniosku i bezczynności rady w tym zakresie nie ograniczał również działania art. 24 ust. 5a stanowiącego o ustawowym przedłużeniu obowiązywania dotychczasowych taryf o 90 dni.

Końcowo Sąd zgodził się ze skarżącym, że wskazując jako przyczynę odmowy zatwierdzenia taryf brak jednoznacznego określenia we wniosku taryfowym kosztów funkcjonowania laboratorium, Rada nie wskazała który konkretnie przepis prawa został w związku z powyższym naruszony i na czym owo naruszenie polega.

Z tego względu Sąd uznał, że nie jest możliwe przeprowadzenie dokładnej kontroli w tym zakresie. Zdaniem Sądu podstawy do odmowy zatwierdzenia taryf nie mógł też stanowić fakt złożenia przez Spółkę korekty do wniosku o zatwierdzenie taryf. Z przedstawionej dokumentacji wynika, że korekta ta została wniesiona w wyniku weryfikacji wniosku przez organ wykonawczy gminy. Z brzmienia art. 24 ust. 1 - 3 ww. ustawy przyjąć należy, że nie można wykluczyć takiej możliwości, iż w wyniku przeprowadzonej weryfikacji organ wykonawczy gminy stwierdzi konieczność wprowadzania do wniosku poprawek i zwróci się do przedsiębiorstwa o ich złożenie. W niniejszej sprawie takie poprawki do wniosku w związku z weryfikacją przeprowadzoną przez organ wykonawczy zostały dokonane. Z żadnego natomiast przepisu ustawy nie można wywieść, że w takiej sytuacji poprawki do wniosku winne być traktowane jako nowy wniosek. Rada stawiając w tym względzie zarzuty w zaskarżonej uchwale nie wskazała również który z przepisów ustawy został naruszony. Niemniej jednak fakt, że Sąd nie podzielił argumentacji Rady w przedstawionym wyżej zakresie, nie wpłynął na ocenę legalności zaskarżonej uchwały. Prawidłowo bowiem Rada wywiodła, że ustalenie terminu obowiązywania taryf nastąpiło z naruszeniem prawa, a ta okoliczność była wystarczająca do podjęcia uchwały o odmowie ich zatwierdzenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła spółka A. sp. z o.o. w B., reprezentowana przez radcę prawnego, podnosząc następujące zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego: art. 24 ust. 5a w zw. z art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków w zw. z art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędną ich wykładnię; art. 24 ust. 9a w zw. z art. 24 ust. 5 ww. ustawy w zw. z art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi poprzez błędną jego wykładnię; art. 24 ust. 10 w zw. z art. 24 ust. 1 ww. ustawy w zw. z art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędną wykładnię.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi stosownie do art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Ponadto wniesiono o zwrot kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miejska w K., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie tej skargi i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 listopada 2012 r. (sygn. akt II OSK 2199/12) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, zasądzając od Gminy K. na rzecz strony skarżącej kwotę 400 zł (słownie: czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uzasadniając rozstrzygniecie wskazał, że rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu wziął pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy, chociaż nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 24 ust. 9a w zw. z art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.). Sąd I instancji nie uznał zarzutu naruszenia art. 24 ust. 9a ustawy za zasadny, który to przepis nie był przez Radę stosowany przy podjęciu zaskarżonej uchwały i nie stanowił podstawy dla odmowy zatwierdzenia taryf, a tym samym nie mógł być naruszony kwestionowanym aktem. Temu rozumowaniu nie sposób odmówić słuszności, podobnie jak stwierdzeniu, że bezczynność Rady w rozpoznaniu wniosku skarżącej Spółki o przedłużenie czasu obowiązywania taryf nie powodowała – w braku stosownej uchwały przewidzianej w art. 24 ust. 9a - przedłużenia czasu obowiązywania dotychczasowych taryf. Na marginesie jedynie można dodać, że nieuzasadniona bezczynność Rady w odniesieniu do wniosku (którego mogła nie uwzględnić, ale w stosunku do którego była obowiązana zająć stanowisko) może być uznana za okoliczność, która przyczyniła się do powstania trudności w określeniu daty od której miałyby obowiązywać nowe taryfy.

Zasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 24 ust. 5 w zw. z art. 24 ust. 5a ustawy. Przepis art. 24 ust. 5 stanowi, że rada, w określonym w tym przepisie terminie, może odmówić zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Przepisu, który wprost odnosiłby się do sytuacji prawnej i faktycznej, która miała miejsce w rozpoznawanej sprawie i został naruszony przedstawionymi taryfami, Rada nie wskazała. W podstawie prawnej uchwały z dnia 4 sierpnia 2011 r. powołany został jedynie przepis art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Ponadto w uzasadnieniu uchwały został wskazany jako naruszony – poprzez określenie we wniosku o zatwierdzenie taryf nieprawidłowych terminów ich obowiązywania - przepis art. 20 ust. 1 w zw. z art.24 ust. 10 tej ustawy. W myśl art. 20 ust. 1 przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na 1 rok i taki też wniosek został złożony. Z kolei art. 24 ust. 10 stanowi, że taryfy obowiązują przez 1 rok, z zastrzeżeniem ust. 5a, 5b i 9a. Także ten przepis nie został naruszony. Nie można zatem uznać za prawidłową wykładnię dokonaną przez Radę Miejską w K., tym samym potwierdzenie w zaskarżonym wyroku zgodności uchwały z prawem naruszało wskazane przepisy.

Zdaniem NSA Wojewódzki Sąd Administracyjny niezasadnie uznał, że ustalenie terminu obowiązywania taryf nastąpiło z naruszeniem prawa wywodząc to naruszenie ze sformułowanej przez ten Sąd zasady ciągłości taryf. Zasada ta nie została wprost ujęta w przepisach ustawy i nie służy realizacji ochrony przed wzrostem cen i opłat. Oczywiście nie oznacza to, że zachowywanie ciągłości taryf jest bez znaczenia. Ciągłość taryf powinna być respektowana, ale jej naruszenie, zwłaszcza w sytuacji takiej jaka ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie skutkuje naruszeniem przepisów prawa, opieranym na rozszerzającej wykładni powoływanych wyżej przepisów. Potwierdzeniem dopuszczalności odstępstw od tej zasady są nie tylko wyjątki wskazane w art. 24 ust. 10 ustawy, ale także uzasadnienie uchwały z dnia 4 sierpnia 2011 r. Wynika z niego, że podstawę odmowy zatwierdzenia taryf stanowi nie tyle przepis art. 24 ust. 5 ustawy, ale błąd formalny, przy czym sama Rada wskazuje na wątpliwości co do sposobu liczenia terminu, od którego miałyby obowiązywać nowe taryfy i podnosi, że w zaistniałej sytuacji powinien być złożony nowy wniosek (co miałoby wpływ na termin wejścia w życie nowych taryf). Stanowisko Wojewody, na które powołuje się Rada nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, bo żaden przepis nie przewiduje kompetencji nadzorczych w postaci wstępnej oceny uchwały, a organy nadzoru mogą wkraczać w działalność gminną tylko w przypadkach określonych ustawami. W sytuacji, gdy przepis ustawy odmowę zatwierdzenia taryf wiąże z naruszeniem prawa, to naruszenie to musi zostać powiązane z konkretnymi naruszonymi przepisami prawa, a nie opierać się na rozszerzającej ich wykładni i to w sytuacji, gdy określenie daty, od której mają obowiązywać nowe taryfy może opierać się na różnych zasadach. Ewentualny, krótki brak obowiązującej taryfy - w wyjątkowych sytuacjach - nie powoduje skutków nie dających się pogodzić z obowiązującym porządkiem prawnym. Koszty usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obciążają ich odbiorcę. W razie braku taryfy przedsiębiorstwu będzie należało się wynagrodzenie odpowiadające wykonanej pracy na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu (art. 735 § 2 k.c. w zw. z art. 750 k.c. – por. wyroki SN z 25 marca 2010 r., sygn. akt I CSK 449/09 i z 22 września 2005 r., sygn. akt IV CK 91/05 oraz glosy: S. Kani do wyroku NSA z 11 września 2002 r., sygn. akt II SA/Ka 1201/02, Samorząd Terytorialny 2003/11/58-63 oraz B. Rakoczego do wyroku SN z 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt I CSK 149/05, Rejent 2008/11/150-156).

Zważywszy zatem, że skarga kasacyjna miała uzasadnione podstawy, w oparciu o przepis art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 ustawy.

Po zwrocie akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na rozprawie przed Sądem w dniu 7 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte, a pełnomocnik organu wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie i należało zaskarżoną uchwałę wyeliminować z obrotu prawnego.

Wyjaśniając motywy podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia, na wstępie należy zauważyć, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego inne niż akty prawa miejscowego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z przepisem art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) Nie stwierdza się nieważności uchwały organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba jest ona aktem prawa miejscowego. Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała traci moc prawną z dniem orzeczenia o jej niezgodności z prawem (art. 94 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym).

W rozpoznawanej sprawie należy mieć na uwadze, że w materii istotnej dla rozpoznania skargi wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznając sprawę obecnie – w myśl art. 190 p.p.s.a. – związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Biorąc pod uwagę powyższe należy powiedzieć, że zdaniem składu orzekającego Sądu rozpoznającego skargę obecnie zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 24 ust. 5 w związku z art. 24 ust. 5a ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.). Zdaniem Sądu wskazane naruszenie prawa powoduje, iż zaskarżona uchwała nie może ostać się w obrocie prawnym, a w związku z tym, że Sąd wydał wyrok po upływie roku od podjęcia uchwały, należało stwierdzić, że uchwała została wydana z naruszeniem prawa.

W myśl art. 24 ust. 5 ustawy Rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Zdaniem Sądu naruszenie tego przepisu przez Radę Miejską w K. polegało na tym, że ani w treści uchwały, ani w jej uzasadnieniu nie podano precyzyjnie i trafnie, jaki przepis prawa został w taryfach przedstawionych przez skarżącego naruszony. W uzasadnieniu uchwały został wskazany jako naruszony – poprzez określenie we wniosku o zatwierdzenie taryf nieprawidłowych terminów ich obowiązywania - przepis art. 20 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 10 cytowanej ustawy. W myśl art. 20 ust. 1 przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na 1 rok, a taki wniosek został w istocie złożony. Z kolei art. 24 ust. 10 stanowi, że taryfy obowiązują przez 1 rok, z zastrzeżeniem ust. 5a, 5b i 9a. Także ten przepis nie został w przełożonych do zatwierdzenia taryfach naruszony. W tym stanie rzeczy, nieuprawnione było – w ocenie Sądu – podjęcie uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf. Skoro bowiem w taryfach określono prawidłowo (jako 1 rok) czas ich obowiązywania, to Rada Miejska nie miała podstaw, by odmówić ich zatwierdzenia. Sąd rozpatrując skargę na obecnym etapie, w kontekście art. 190 p.p.s.a., podziela stanowisko, iż ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie wprowadza zasady "ciągłości taryf", a przynajmniej z potrzeby tej ciągłości nie można wyprowadzać normy pozwalającej radzie gminy odmówić zatwierdzenia taryf z powodu wystąpienia przerwy między obowiązywaniem jednej a drugiej taryfy. W tym stanie rzeczy ewentualna przerwa w obowiązywaniu taryf nie mogła być uznana przez Radę Miejską w K. za naruszenie prawa uzasadniające odmowę zatwierdzenia tych taryf. Idąc dalej, należy wskazać, że w zaskarżonej uchwale dokonano błędnej wykładni przepisów art. 24 ust. 1 ustawy w związku z art. 24 ust. 10 ustawy (taryfy obowiązują przez 1 rok, z zastrzeżeniem ust. 5a, 5b i 9a.). Niezasadnie bowiem przyjęto, iż taryfy przedstawione do zatwierdzenia nieprawidłowo określają termin ich obowiązywania.

W kontekście powyższego pamiętać należy, iż z zasady legalizmu wyrażonej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika zasada działania organów administracji publicznej na podstawie i w granicach prawa, to zaś oznacza, iż w sytuacji, gdy przepis ustawy wiąże rozstrzygnięcie negatywne w przedmiocie zatwierdzenia taryfy z naruszeniem prawa, to naruszenie to musi zostać powiązane z konkretnymi naruszonymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Nie może zasługiwać na aprobatę oparcie się na rozszerzającej czy celowościowej wykładni przepisów i to w sytuacji, gdy określenie daty, od której mają obowiązywać nowe taryfy może opierać się na różnych zasadach. W związku z tym, zdaniem Sądu, wobec stwierdzenia naruszenia prawa w zaskarżonej uchwale, należało akt ten wyeliminować z obrotu prawnego.

Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny ewentualny, krótki brak obowiązującej taryfy nie powoduje skutków nie dających się pogodzić z obowiązującym porządkiem prawnym. W tym kontekście jednak Sąd w składzie rozpoznającym obecnie skargę nie podziela rozważań Sądu II instancji dotyczących potrzeby stosowania w takim wypadku regulacji dotyczących instytucji bezpodstawnego wzbogacenia, albowiem w braku obowiązującej taryfy trwa przecież nadal stosunek zobowiązaniowy miedzy użytkownikiem wodociągu a przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym i to w tym stosunku prawnym należy upatrywać podstawy do ewentualnych "tymczasowych" rozliczeń między stronami umowy. Kwestia ta pozostaje jednak na marginesie rozważań dotyczących zaskarżonej uchwały.

Dalej natomiast powiedzieć trzeba, że nie można zaakceptować zarzutu naruszenia w zaskarżonej uchwale przepisu art. 24 ust. 9a w związku z cytowanym już art. 24 ust. 5. Przepis ten przewiduje, że na uzasadniony wniosek przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego rada gminy, w drodze uchwały, przedłuża czas obowiązywania dotychczasowych taryf, lecz nie dłużej niż o 1 rok. Przepis art. 24 ust. 9a ustawy nie stanowił podstawy prawnej podjęcia zaskarżonej uchwały, a tym samym nie mógł być naruszony.

Mając na uwadze powyższe rozważania, poczynione w świetle art. 190 p.p.s.a., Sąd w pkt I wyroku orzekł na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ustawy o samorządzie gminnym, a w pkt II wyroku Sąd wypełnił wymóg art. 152 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania (pkt III wyroku) składa się kwota 300 zł (słownie: trzysta złotych) z tytułu zwrotu wpisu sądowego od skargi i kwota 257 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.