Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 287/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1412
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 3 ust. 1, art. 2 pkt 21, art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 139
law: Ustawa z dnia  7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 287/17 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , , Dnia 27 listopada 2017 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Mirosław Rozbicka Ostrowska, , Sędziowie, Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków, , , Protokolant, sekretarz sądowy Katarzyna Leśniowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 r., sprawy ze skargi Gminy K., na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, we W., z dnia [...], nr. [...], w przedmiocie zaopatrzenia mieszkańców w wodę przeznaczoną do spożycia, , , , oddala skargę w całości., ,


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia 10 kwietnia 2017r.,Nr [...], wydaną na podstawie art. 12 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2015 r., poz.1412 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania Gminy K. od pkt II, ppkt 1 decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia 27 stycznia 2017r., Nr 24/17, w której organ m.innymi umarza w całości postępowanie administracyjne w stosunku do Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W., ul. [...] we W., w związku ze sprawą zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia mieszkańców budynków nr [...] i [...] w D., D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie oparte zostało na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych.

W dniu 29 czerwca 2016r. przedstawiciel Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. (zwany dalej PPIS) pobrał do laboratoryjnych badań mikrobiologicznych dwie próbki wody (bezpośrednio ze studni oraz z kranu w kuchni w mieszkaniu nr [...]) z indywidualnego ujęcia wody "Budynki mieszkalne D. [...], [...]". W wyniku przeprowadzonych badań laboratoryjnych w próbce wody pobranej bezpośrednio ze studni stwierdzono liczbę bakterii grupy coli w ilości 98 [jtk], liczbę bakterii Escherichia coli w ilości 18 [jtk], liczbę enterokoków kałowych w ilości 34 [jtk]) oraz liczbę bakterii Clostridium perfringens w ilości 65 [jtk], nie spełniającej wymagań jakim powinna odpowiadać woda przeznaczona do spożycia przez ludzi, określonych w załącznikach 1A i 3 A do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 listopada 2015 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. z 2015r., poz.1989). Zgodnie z w/w rozporządzeniem, liczba mikroorganizmów, powinna wynosić 0 [jtk].

W toku postępowania ustalono, że przedmiotowe ujęcie wody znajduje się na działce nr 237 położonej w D. Gmina K., której właścicielem jest Skarb Państwa, a uprawnienia z tego tytułu wykonuje Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W.

Z powyższego ujęcia przy użyciu hydroforu doprowadzana jest woda do budynków mieszkalnych – [...] i nr [...] w D., których Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. jest współwłaścicielem.

Według ostatnich danych przedstawianych przez Gminę K., zaopatrywanych w wodę jest 50 mieszkańców budynków nr [...] i nr [...] w D.

Mając na względzie bezpieczeństwo zdrowotne osób korzystających z ww. indywidualnego ujęcia wody, w dniu 30 czerwca 2016 r. PPIS w Z. wydał decyzję nr [...], w której stwierdził brak przydatności wody do spożycia z ujęcia "Budynki mieszkalne D. [...], [...]" (nadając rygor natychmiastowej wykonalności) oraz decyzję nr [...], którą zakazano spożywania wody z ujęcia objętego postępowaniem, a Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. nakazano doprowadzić wodę na tymże ujęciu do jakości odpowiadającej wymaganiom sanitarnym, zaopatrzyć odbiorców w wodę do spożycia odpowiadającą wymaganiom sanitarnym, a nadto nałożono dalsze obowiązki wynikające z zakazu spożywania wody. Decyzję zaopatrzono także w rygor natychmiastowej wykonalności.

W nagłówkach decyzji, o których mowa wyżej, PPIS w Z. wskazał Agencję Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. Powyższe decyzje otrzymał również Wójt Gminy Kamieniec Z.

W związku z wydaniem decyzji o zakazie spożywania wody z indywidualnego ujęcia wody dla budynków nr [...] i nr [...] w D., Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. poinformowała zainteresowanych o braku przydatności wody do spożycia przez ludzi oraz zamknęła czasowo ujęcie i zaprzestała dostarczania wody do wskazanych budynków.

W dniu 15 lipca 2016 r. pracownicy Urzędu Gminy w Kamieńcu Z. w obecności funkcjonariuszy Policji, dokonali wejścia na teren przedmiotowego ujęcia wody oraz budynku hydroforni. W celu otwarcia włazu studni oraz drzwi wejściowych do hydroforni zerwano kłódki. Działania te zostały podjęte w trybie zastępczym w ramach działań kryzysowych, po uprzednim poinformowaniu Agencji Nieruchomości Rolnych OT we W. Działania te zostały podjęte w celu doprowadzenia jakości wody z ujęcia na działce nr [...] do jakości odpowiadającej normom sanitarnym (adnotacja służbowa z dnia 21 lipca 2016 r.).

W dniu 18 lipca 2016 r. Agencja Nieruchomości Rolnych OT we W. wniosła do DPWIS we W. odwołanie od decyzji PPIS w Z. z dnia 30 czerwca 2016r., Nr [...], zarzucając organowi I instancji skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną w postępowaniu oraz nałożenie obowiązków na podmiot, który nie prowadzi działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i nie jest przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2017 r. poz. 328). Agencja Nieruchomości Rolnych podniosła także, że "adresatem zaskarżonej decyzji powinna być Gmina K., na terenie której posadowione są budynki mieszkalne nr [...] i [...] w D., a których mieszkańcy są członkami gminnej wspólnoty-samorządowej. Gmina nie może ani zaniechać obowiązku zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków ani przerzucić go na inne podmioty, ponieważ wówczas zaprzestałaby wykonywania swoich ustawowych zadań".

Agencja Nieruchomości Rolnych wskazała również na fakt, iż "w dniu 2 października 2014r. na podstawie decyzji, w podobnych okolicznościach faktycznych i w podobnym stanie prawnym PPIS w Z. nałożył obowiązki w zakresie doprowadzenia wody z ww. ujęcia do jakości zgodnej z normami sanitarnymi i dostarczenia wody zdatnej do spożycia mieszkańcom budynków mieszkalnych nr [...] i [...] w D. na Wójta Gminy K.".

DPWIS we W. w dniu 21 października 2016 r. wydał decyzję nr [...], w której uchylił w całości opisana wyżej decyzję PPIS w Z. z dnia 30 czerwca 2016r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Za przyczynę tego stanu rzeczy DPWIS we W. podał, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę jest zadaniem własnym gminy i w myśl odpowiednich przepisów zawartych w ustawie z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę jest wymagane uzyskanie zezwolenia wydawanego przez wójta w drodze decyzji. Ponadto DPWIS polecił organowi I instancji ustalenie w sposób jednoznaczny podmiotu odpowiedzialnego za jakość wody z ujęcia indywidualnego w D. [...] i [...], a także ustalenie kręgu stron postępowania.

W dniu 3 listopada 2016r. PPIS w Z. zawiadomił Gminę K. oraz Agencję Nieruchomości Rolnych OT we W. o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia mieszkańców budynków nr [...] i [...] w D. Gmina K. w odpowiedzi, pismem z dnia 8 listopada 2016r., Nr BGP.1511.3.2016 wyjasniła, że budynki mieszkalne D. [...] i [...] posiadają prywatne ujęcie indywidualne, będące własnością Agencji Nieruchomości Rolnych i to właściciel ujęcia jest podmiotem realizującym zbiorowe zaopatrzenie w wodę mieszkańców tych nieruchomości". Do ww. pisma Gmina dołączyła również kopie not korygujących do faktur wystawianych przez Agencję Nieruchomości Rolnych OT we W., związanych z pobieraniem opłat za zużycie wody i energii elektrycznej w związku z użytkowaniem lokali mieszkalnych.

Na ww. zawiadomienie organu, odpowiedziała również Agencja Nieruchomości Rolnych we W. pismem z dnia 9 listopada 2016r. nr WR.SGZ.MB.2211. 25.50.3866.2016.DW, w którym wyjasniła, że "nie dostarcza wody mieszkańcom budynków nr [...] i [...] w D. oraz nie prowadzi działalności handlowej w zakresie sprzedaży wody. Okoliczność, iż ujęcie wody wraz z hydrofornią i działka gruntu nr [...], na której są one posadowione, stanowi własność Skarbu Państwa, a prawo do własności w stosunku do nich wykonuje Agencja Nieruchomości Rolnych, nie przesądza o obowiązku Agencji do dostarczania wody mieszkańcom budynków nr [...] i [...] w D. i utrzymania wody w stanie, zdatnym do spożycia". Ponadto, Agencja informuje, że od dnia 1.01.2013 r. zaprzestała obsługi urządzeń dostarczających wodę do ww. budynków, o czym mieszkańcy oraz Wójt Gminy K. zostali poinformowani.

W piśmie tym Agencja podkreśliła również, że "nie ubiegała się o zezwolenie Gminy K .na dostarczanie wody do budynków mieszkalnych nr [...] i [...] w D., a także w żadnym czasie nie zawierała umowy i porozumienia z Gminą K.w tym zakresie".

W dniu 14 grudnia 2016 r. przedstawiciel PPIS w Z. pobrał do badań laboratoryjnych próbkę wody z mieszkania w D. [...], pochodzącej z ujęcia zlokalizowanego na ww. działce nr [...] (Protokół nr 83/HK/N/16 z dnia 14.12.2016 r.).

W wyniku przeprowadzonych badań, w zakresie objętych analizą, próbka wody wykazała zgodność z obowiązującymi wymaganiami sanitarnymi określonymi w w/w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 13 listopada 2015 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, zarówno pod względem mikrobiologicznym, jak i fizykochemicznym.

Decyzją z dnia 27 stycznia 2017 r. Nr [...] organ I instancji postanowił:

I. stwierdzić, że próbka wody nr [...] pobrana w dniu 14.12.2016 r. w punkcie D. [...], pochodzącej z ujęcia wody zaopatrującego budynki mieszkalne D. nr [...] i nr [...] położonego na działce nr [...], w D., w zakresie oznaczonych parametrów jest bezpieczna dla zdrowia ludzkiego i w związku z tym jest przydatna do spożycia przez ludzi;

II. umorzyć postępowanie administracyjne w stosunku do:

1. Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. w całości,

2. Gminy K. dotyczące nałożenia określonych obowiązków wynikających z braku przydatności wody do spożycia pobranej w dniu 29 czerwca 2016 r. z indywidualnego ujęcia wody "Budynki mieszkalne D. [...], [...]" - protokół pobrania próbek wody Nr 46/HK/W/16.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że mając na względzie ustalony stan faktyczny sprawy, to Gmina K. a nie Agencja Nieruchomości Rolnych OT we W. odpowiedzialna jest za zaopatrzenie w wodę, a co za tym idzie odpowiada za jakość wody przeznaczonej do spożycia, dostarczanej mieszkańcom budynków nr [...] i nr [...] w D. W tej sytuacji, postępowanie wobec Agencji Nieruchomości Rolnych OT we W. okazało się w całości zbędne.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Gmina K., zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisu art. 105 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, iż postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe w stosunku do Agencji Nieruchomości Rolnych OT we W., jak również naruszenie przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, w związku z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, że zadaniem własnym Gminy K. jest zaopatrywanie w wodę podmiotów korzystających z własnych (indywidualnych) ujęć wody znajdujących się na gruntach stanowiących ich własność. Strona w swym odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania i zaskarżoną decyzją z dnia 10 kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał m.innymi, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę, czyli działalność polegająca na ujmowaniu i dostarczaniu wody, przeprowadzana przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, jest zadaniem własnym gminy. Zgodnie z art 16 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków jest wymagane uzyskanie zezwolenia wydanego przez wójta w drodze decyzji. Art. 16 ust. 2 tej ustawy reguluje kwestię warunków wydania takiego zezwolenia na podstawie wniosku, z którym do wójta zwrócić się może zainteresowane świadczeniem usług zaopatrzenia w wodę na obszarze gminy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne Z przedstawionych DPWIS we W. dokumentów wynika, że Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. nie posiada wymaganego zezwolenia, a według oświadczenia Dyrektora Agencji, zawartego w piśmie z dnia 3.08.2016 r. "Agencja nie dostarcza odpłatnie wody do budynków mieszkalnych nr [...] i [...] w D., natomiast właściciele i najemcy mieszkań są obciążani jedynie za pobór energii elektrycznej przez hydrofor" wobec czego nie świadczy usług handlowych. Z przedstawionych dokumentów wynika również, że już w roku 2012 Agencja (pismo z dnia 11.09.2012 r.) podejmowała próby nieodpłatnego przekazania ww. ujęcia wody pod zarząd Gminy K.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało – zdaniem organu odwoławczego, że Wójt Gminy K. nie zlecił/zezwolił Agencji Nieruchomości Rolnych OT we W. zaopatrzenia w wodę do spożycia budynków nr [...] i [...] w D., a Agencja o takie zezwolenie nigdy się nie ubiegała. Biorąc pod uwagę również fakt, że poprzez wejście pracowników Urzędu Gminy w K. wraz z Policją, na teren ujęcia (hydroforni) i wznowienie dostarczanie wody poprzez doprowadzenie energii elektrycznej do pomp tłoczących wodę do instalacji wodociągowej, Gmina K. podjęła niniejszym czynności zmierzające do dostarczenia wody konsumentom. Ponadto, Gmina K. wskazała mieszkańcom budynków nr [...] i [...] punkt czerpalny poboru wody przeznaczonej do spożycia na istniejącym w D. wodociągu sieciowym, a także przystąpiła do działań naprawczych, mających na celu doprowadzenie jakości wody z ujęcia "Budynki mieszkalne D. [...], [...]" do stanu odpowiadającego wymaganiom sanitarnym. Fakty te jednoznacznie wskazują na to, że Gmina K. podjęła się czynności wynikających z ustawowego obowiązku zaopatrzenia w wodę do spożycia mieszkańców gminy, określonego w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Z powyższym wywodem koresponduje również zdaniem organu orzecznictwo (por. wyroki : II OSK 1085/06 NSA i IV SA/Wr 611/09 WSA we Wrocławiu).

W konsekwencji powyższego, organ stwierdził, że w sytuacji, kiedy Gmina K. nie rozwiązała w całości na swoim terenie problemu zbiorowego zaopatrzenia mieszkańców w wodę, nie można twierdzić, że obowiązek ten przestał istnieć i Gmina jest z niego zwolniona. Mieszkańcy budynków w D. [...] i [...], jako członkowie wspólnoty gminnej, mają prawo oczekiwać, że Gmina jeśli nie zorganizowała dla nich zbiorowego zaopatrzenia w wodę to przyczyni się chociaż do tego, że woda z której korzystają (z konieczności) będzie odpowiedniej jakości i będzie odpowiadała określonym wymaganiom higieniczno-zdrowotnym. W sytuacji, w której Agencja Nieruchomości Rolnych OT we W. nie podejmuje się zaopatrywania mieszkańców ww. budynków w wodę i nie zobowiązuje jej do tego żadna umowa podpisana z Gminą K., obowiązki niniejsze winna przejąć na siebie jednostka samorządu terytorialnego, w tym przypadku Gmina K.

Organ powołując się dodatkowo na stanowisko Sądu zaprezentowane w w/w wyroku oznaczonym sygn. akt IV SA/Wr 611/09, stwierdził, że skoro na gminie ciąży ustawowy obowiązek zaopatrzenia zbiorowego ludności w wodę to tym bardziej należy uznać odpowiedzialność gminy za dochowanie wymagań higieniczno-zdrowotnych wody, z której korzystają mieszkańcy gminy. Na tak pojmowaną odpowiedzialność, nie może mieć wpływu fakt, że ujęcie nie jest własnością Gminy. Należy bowiem rozgraniczyć sferę zagadnień natury cywilnoprawnej od realizacji zadań o charakterze publicznoprawnym z zakresu stosunków administracyjnoprawnych, a organy Gminy powinny ten problem uregulować albo stworzyć inne możliwości zaopatrzenia w wodę swoich mieszkańców.

Zważywszy na powyższe – zdaniem organu odwoławczego, zarzuty podniesione przez stronę nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Reasumując organ stwierdził, że PPIS w Z. uznał słusznie, iż postępowanie wobec Agencji Nieruchomości Rolnych OT we W. okazało się w całości bezprzedmiotowe, wobec czego umorzył je na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.. Należało orzec jak w sentencji decyzji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej decyzji skarżąca Gmina, podobnie jak w odwołaniu zarzuciła naruszenie:

1) przepisu art. 105 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, iż prowadzone postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe w stosunku do Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W.;

2) przepisu art. 75 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia zgromadzonych w sprawie dowodów;

3) przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji odpowiadającego wymogom k.p.a., wskutek braku odniesienia się i oceny kluczowych dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy;

4) przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, że zadaniem własnym Gminy K. pozostaje zaopatrywanie w wodę podmiotów prywatnych korzystających z własnych (indywidualnych) ujęć wody znajdujących się na gruntach stanowiących ich własność.

W obszernym uzasadnieniu skargi, strona skarżąca podniosła m. innymi, że błędnie przyjęto, że wykonanie przez skarżącą stronę określonych czynności faktycznych w ramach zarządzania kryzysowego wywołanego jednostronnym odstąpieniem przez Agencję Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. od obowiązku dostarczania wody w zamian za pobierane z tego tytułu opłaty uzasadnia przyjęcie, że podmiotem odpowiedzialnym za realizację dostaw wody pitnej dla mieszkańców budynków mieszkalnych D. nr [...] i nr [...] pozostaje jednostka samorządu terytorialnego. Takie rozumienie przez organ II instancji przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym pozostaje – zdaniem skarżącej strony, błędne legitymizuje zaistniałą sytuację faktyczną, która bez wątpienia nosi znamiona patologicznego i niedopuszczalnego naruszenia zobowiązania cywilnoprawnego ciążącego na Agencji Nieruchomości Rolnych.

Strona skarżąca odwołała się do wyroku Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 29 czerwca 2005 r. sygn. akt: III CK 655/04, gdzie przyjęto, że z przepisów art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków, nie można wywodzić roszczenia jako skutku zobowiązania (art. 353 § 1 KC) ani odpowiedzialności za szkodę w ramach art. 471 KC.

W tej sytuacji prawnej umorzenie postępowania administracyjnego w stosunku do Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. było - zdaniem skarżącej, procesowo niedopuszczalne, zwłaszcza, że przez szereg lat Agencja pobierała od mieszkańców budynków nr [...] i [...] w miejscowości D. opłaty za wodę, a co wprost wynika zarówno ze zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym dowodów rachunków, jak i fakt ten został urzędowo potwierdzony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu II instancji. Ujęcie wody na potrzeby wskazanych budynków nigdy nie było eksploatowane przez działające na terenie Gminy K. przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne ani też samorządowy zakład budżetowy.

Dla wskazanych nieruchomości woda była ujmowana z ujęcia znajdującego się w obrębie tych nieruchomości, których właścicielem jest Skarb Państwa - Agencja Nieruchomości Rolnych. Z przyczyn nieznanych Gminie K., Agencja w trakcie sprzedaży lokali nie zbyła wszystkich urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w tym ujęcia wody - studni głębinowej.

W ocenie skarżącej Gminy, obowiązkiem zbywcy (Agencji Nieruchomości Rolnych) lokali mieszkalnych w budynkach nr [...] i [...] w D. było zapewnienie nabywcom lokali uprawnienia (np. poprzez ustanowienie właściwej służebności gruntowej) do korzystania ze znajdującej się na tym terenie studni głębinowej na podobnych, jak przed datą zbycia samych lokali mieszkalnych, zasadach.

Ponadto skarżąca strona podkreśliła, że z samego faktu,iż zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty - np. w zakresie organizowania wysypisk, odbioru ścieków, zaopatrzenia w wodę - należy do zadań własnych gminy nie wynika już obowiązek gminy realizacji określonej inwestycji na zasadach i w terminie wskazanym przez podmiot indywidualny (vide: postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2011 r. sygn.akt II SAB/Gd 5/11). Identyczne stanowisko, odnośnie analogicznej sprawy związanej z oczekiwaniem wybudowania przez Gminę K. odcinaka sieci kanalizacyjnej na potrzeby konkretnej nieruchomości prywatnej zajął Sąd Apelacyjny we W. Wydział I Cywilny w wyroku z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt: I ACa 1155/27, z treści którego wynika, że nawet jeśli w danej miejscowości nie została wybudowana sieć kanalizacyjna, to żaden właściciel nie ma roszczenia o wykonanie takiej inwestycji przez Gminę.

Nadto wskazano, że zgodnie z art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne opracowuje wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych będących w jego posiadaniu, w którym określa m.in. przedsięwzięcia rozwojowo-modernizacyjne w poszczególnych latach, nakłady inwestycyjne w poszczególnych latach oraz sposoby finansowania planowanych inwestycji wodociągowych. Na terenie Gminy K. wskazanym przedsiębiorstwem jest spółka kapitałowa działająca pod firmą "Zakład Wodociągów i Kanalizacji" Sp. z o.o. z siedzibą w N. Z kolei, jak stanowi przepis art. 15 ust. 1 w/w ustawy, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, ustalonych przez gminę w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w zakresie uzgodnionym w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 w/w ustawy. Z treści zarówno dokumentów pianistycznych jak i z wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych dotyczącego Gminy K., nie wynika jednak, że jest planowana rozbudowa sieci wodociągowej celem przyłączenia budynków mieszkalnych nr [...] i [...] w D. W takim stanie prawnym przedmiotowa inwestycja nie została ujęta w uchwale budżetowej Gminy K. na rok 2016 r. oraz 2017, a zatem Wójt Gminy K . nie miał obowiązku przystępować do realizacji tej inwestycji ani też nie jest obowiązany do ponoszenia odpowiedzialności za prawidłowe funkcjonowanie ujęcia wody znajdującego się w zasobie Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. Tym samym stroną postępowania administracyjnego związanego z zapewnieniem wody o wymaganej jakości winna być Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. Podmiot ten winien zostać obciążony (co najmniej do czasu zbycia ujęcia wody na rzecz mieszkańców budynków mieszkalnych nr [...] i [...] w D.) obowiązkami wynikającymi z właściwych przepisów sanitarnych co do jakości wody dostarczanej na potrzeby ludności.

W tym stanie faktycznym – zdaniem strony skarżącej, niedopuszczalnym było umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 k.p.a. w stosunku do Agencji Nieruchomości Rolnych jako podmiotu posiadającego rzeczowe i obligacyjne uprawnienia oraz zobowiązania w stosunku do spornego ujęcia wody. Brak jest przy tym przepisów o charakterze kompetencyjnym bądź ustrojowym, które stanowiłby podstawę prawną dla przejęcia przez Gminę K. obowiązku bezpośredniego zaopatrywania w wodę (i badania jakości wody) właścicieli nieruchomości prywatnych, w tym pozostających w zarządzie Agencji Nieruchomości Rolnych oraz obowiązku eksploatacji indywidulanego ujęcia wody znajdującego się we władaniu właścicielskim tej Agencji.

W dalszej części uzasadnienia skargi, skarżąca wskazała, że w pierwszej kolejności obowiązanym do zapewnienia należytej jakości dostarczanej wody jest przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne, a zatem jedynie wówczas, gdy przedsiębiorstwo takie nie istnieje, gdyż gmina go nie utworzyła, to za podmiot zobowiązany do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych wody uznać należy gminę. W wypadku Gminy K. takie przedsiębiorstwo zostało utworzone i jest obecnie nim działająca pod firmą "Zakład Wodociągów i Kanalizacji" Sp. z o.o. z/s w N. spółka kapitałowa, której udziałowcem pozostaje m.in. Gmina K.

Zdaniem skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę w jej majątku, albowiem zapewnienie prawidłowej i nieprzerwanej eksploatacji spornego ujęcia wody będzie wymagało poniesienia wysokich wydatków (ekspertyzy, pozwolenia wodnoprawne, prawdopodobnie budowa stacji uzdatniania wody, nowy hydrofor), których mieszkańcy budynków mieszkalnych D. [...], [...] nie będą chcieli ponieść, a możliwym i mniej kosztownym pozostaje udostępnianie na ich rzecz wody pitnej za pośrednictwem pojazdów samochodowych.

Uwzględniając powyższe, konieczne pozostaje wyeliminowanie z obrotu prawnego w ocenie Gminy wadliwej decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując stanowisko w sprawie, organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami skargi, prezentując w tym względzie szczegółową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2016r., poz.1066 ze zm./w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /Dz. U. z 2017., 1369 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Stosując przedstawione wcześniej kryteria oceny Sąd w pierwszej kolejności ocenił prawidłowość zastosowania przy załatwianiu sprawy przepisów postępowania administracyjnego. Przepisy te rzutują bowiem na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego.

Oceniając w świetle przedstawionych kryteriów legalność zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie naruszyły prawa w sposób mogący mieć istotny wpływ na podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu nie są zasadne podniesione w skardze zarzuty dot. naruszenia przepisów proceduralnych, z tej to przede wszystkim przyczyny, że wbrew stanowisku strony skarżącej, organy obu instancji prowadząc w niniejszej sprawie postępowanie prowadziły je zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów art.7 i 77 § 1 k.p.a., dokonując właściwej oceny w oparciu o należycie zebrany materiał dowodowy. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że organy naruszyły obowiązek zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Organy dopełniły obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu niezbędnym do rozstrzygnięcia, ustalając wszystkie istotne dla sprawy okoliczności.

Niewątpliwe jest w sprawie, że kontrolowane postępowanie administracyjne, wszczęte przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z., toczyło się na warunkach i w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015r., poz.1412 ze zm.).

Zastosowanie do przedmiotu rozpoznawanej sprawy miały również przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016r., poz.446 ze zm.) , przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015r., poz.139 zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 listopada 2015r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. z 2015r., poz.1989).

Istotne jest w sprawie, że z przepisu art. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jednoznacznie wynika, że to ta Inspekcja została powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych.

Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowi, że do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących higieny środowiska, a zwłaszcza wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, powietrza w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, gleby, wód i innych elementów środowiska w zakresie ustalonym w odrębnych przepisach.

Uszczegółowienie tej roli Inspekcji następuje w art. 12 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, który stanowi, że nadzór nad jakością wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi sprawują organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej na zasadach określonych w przepisach o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Podkreślić przy tym należy, że wymagania w zakresie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, w tym wymagania bakteriologiczne, określa powołane wyżej rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, stanowiąc w § 3 ust. 1, że woda jest bezpieczna dla zdrowia ludzkiego, jeżeli jest wolna od mikroorganizmów chorobotwórczych i pasożytów w liczbie stanowiącej potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, wszelkich substancji w stężeniach stanowiących potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego oraz nie wskazuje agresywnych właściwości korozyjnych i spełnia m.in. podstawowe wymagania mikrobiologiczne określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

Z powyższego wynika, że priorytetem jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi jest jej jakość bakteriologiczna, a wszelkie nieprawidłowości i odchylenia od ustalonych wartości normatywnych w tym zakresie winny aktywizować organy inspekcji sanitarnej do podejmowania szybkich i adekwatnych działań zapobiegających zagrożeniu dla zdrowia i życia odbiorców wody.

W tym kontekście nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość działań podjętych przez organy inspekcji sanitarnej, zważywszy, że w myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, do zadań własnych gminy należy zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym zaopatrzenie w wodę (pkt 3).

Powyższe zadanie własne gminy w postaci zbiorowego zaopatrzenia w wodę znajduje dodatkowo potwierdzenie w zapisach ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, gdzie w art.3 ust.1 ustawodawca w sposób jednoznaczny stwierdził, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę jest zadaniem własnym gminy, równocześnie definiując art. 2 pkt 21 ustawy pojęcie "zbiorowe zaopatrzenie w wodę" – jako działalność polegająca na ujmowaniu, uzdatnianiu i dostarczaniu wody.

Podkreślić przy tym należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjęty został pogląd, w pełni podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, iż to do obowiązków gminy należy zaopatrzenie mieszkańców gminy w wodę, przy czym skoro jest to zadanie własne gminy, to gmina nie może tego obowiązku zaniechać ani scedować na inne podmioty.

Władztwo organów gminy i obowiązki z tym związane obejmują wszystkich mieszkańców gminy jako członków tej wspólnoty samorządowej i całe terytorium należące do danej gminy. Nie stoi temu na przeszkodzie to, że niektórzy mieszkańcy gminy, czy też grupy mieszkańców zaopatrują się w wodę z własnych studni, czy też ujęć wody, nienależących formalnie do gminy, czy też przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych, którym gmina powierzyła na swym terenie wykonywanie zbiorowego zaopatrzenia w wodę. Powyższe wyjątki od reguły nie zwalniają gminy z ustawowego obowiązku zaopatrzenia swoich mieszkańców w wodę (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2013r., sygn.akt II OSK 1129/12, wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007r., sygn.akt II OSK 1084/06).

Podobny pogląd – jak trafnie zauważył organ odwoławczy, zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lipca 2007r., sygn.akt II OSK 1085/06, stwierdzając także, że to do obowiązków gminy należy zaopatrzenie mieszkańców gminy w wodę. Jest to zadanie własne gminy. Nie czyniąc tak faktycznie przestaje wykonywać swoje ustawowe obowiązki, co w świetle prawa oznacza, że organy gminy działają niezgodnie prawem. Władztwo organów gminy i obowiązki z tym związane obejmują wszystkich mieszkańców gminy jako członków tej wspólnoty samorządowej i całe terytorium należące do danej gminy.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, mając na względzie cyt. wyżej przepis art.7 ust.1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym oraz art.3 ust.1 ustawy o zaopatrzeniu w wodę (...), jak i mając na względzie przepis art.1 ust.2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2017r., poz.827), zgodnie z którym gospodarka komunalna obejmuje szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej , których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych, co oznacza, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę jest niewątpliwie prowadzeniem gospodarki komunalnej w zakresie użyteczności publicznej, że z obligatoryjnych zadań gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę, za zobowiązaną do zaopatrzenia w wodę jak i zapewnienia wymagań higienicznych i zdrowotnych wody mieszkańcom budynków nr [...] i [...] w D. - w okolicznościach niniejszej sprawy, uznać należało skarżącą Gminę.

Podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, że Gmina K. nie jest właścicielem nieruchomości na terenie, której położona jest sieć wodociągowa doprowadzająca wodę do budynków nr [...] i [...] w D. ani też samego ujęcia nie ma w sprawie istotnego znaczenia, albowiem tak jak to już wyżej Sąd zauważył - przytaczając zapisy ustawy o samorządzie gminnym i ustawy o zapatrzeniu w wodę (...), skoro na Gminie ciąży generalny – ustawowy obowiązek zaopatrzenia ludności w wodę, to skarżąca Gmina zobowiązana jest do zaopatrzenia mieszkańców budynków nr [...] i [...] w D. w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi (art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 powołanej ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę), a tym samym do zapewnienia jej właściwych parametrów zdrowotnych.

Zgodzić się należy z organami, że w sytuacji kiedy Gmina K. nie rozwiązała na swoim terenie problemu zbiorowego zaopatrzenia mieszkańców - w wodę, to nie można twierdzić, że obowiązek ten przestał istnieć i Gmina jest z niego zwolniona. Mieszkańcy budynków w D. [...] i [...] jako niewątpliwie członkowie wspólnoty gminnej, mają prawo oczekiwać, że Gmina jeśli nie zapewniła im zbiorowego zaopatrzenia w wodę to spowoduje, że woda z której korzystają (z konieczności) będzie odpowiedniej jakości i będzie odpowiadała określonym wymaganiom higieniczno-zdrowotnym.

W sytuacji zatem, gdy Agencja Nieruchomości Rolnych OT we W. nie podejmuje się zaopatrywania mieszkańców ww. budynków w wodę i nie zobowiązuje jej do tego żadna umowa podpisana z Gminą K., to przedmiotowe obowiązki winna istotnie w takiej sytuacji realizować jednostka samorządu terytorialnego, w tym przypadku Gmina K.

W świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy - jak to już wyżej Sąd zauważył, kwestia nie uregulowanych stosunków własnościowych przedmiotowego ujęcia wody oraz związanej z nim infrastruktury nie ma znaczenia, albowiem jako zagadnienie natury cywilnoprawnej pozostaje poza oceną w niniejszej sprawie, gdy przedmiotem w niniejszej sprawie jest natomiast ocena realizacji zadań o charakterze publicznoprawnym z zakresu stosunków administracyjno-prawnych.

Zgodzić się także należy z organami, że Gmina nie przejmując choćby na podstawie art.44 ust.1 ustawy z dnia 19 października 1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U. z 2015r., poz.1014 ze zm.) – przedmiotowego ujęcia wody etc., nie może czuć się zwolniona od realizacji zadań nałożonych na nią ustawowo, tym bardziej, że ów wodociąg faktycznie służy zbiorowemu zaopatrywaniu w wodę mieszkańców Gminy, a to budynków nr [...] i [...] w D.

W ocenie Sądu stanowisko strony skarżącej nie odpowiada celowi przyjętych rozwiązań prawnych odnośnie funkcjonowania Gminy jako podmiotu powołanego do zaspakajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, wyrażonych w ustawie o samorządzie gminnym, a doprecyzowanych - w omawianej materii - w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę.

Nie może przy tym umykać z pola widzenia, że skarżąca Gmina już co najmniej od 2012 r. posiadała wiedzę, iż mieszkańcy budynków Nr [...] i [...] w D. nie korzystają ze zbiorowego zaopatrzenia w wodę, lecz korzystają z ujęcia wody nie stanowiącego własności Gminy. I tak ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. z 11 września 2012 r. (k. 80 akt administracyjnych) skierowanych do Wójta Gminy wynika konieczność zaprzestania obsługi urządzeń dostarczających wodę przez Agencję do budynków w D. [...] i [...], jak również konieczność przekazania urządzeń i sieci wodociągowej na rzecz Gminy K. Z wyżej przywoływanego dokumentu wynika także, że grunty zabudowane obiektami infrastruktury technicznej towarzyszące budynkom mieszkalnym wraz z innym mieniem niezbędnym do korzystania z tej infrastruktury, Agencja chciała przekazać nieodpłatnie na własność Gminie K. W piśmie tym Agencja zaoferowała również Gminie możliwość udzielenia bezzwrotnej pomocy finansowej na rzecz ewentualnego remontu przekazywanej infrastruktury.

W tym stanie rzeczy – wbrew zarzutowi skargi, zasadnie organy Inspekcji Sanitarnej uznały, że zachodzi podstawa z art.105 § 1 k.p.a. do umorzenia postępowania w stosunku do Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. w całości (pkt II pkt 1 decyzji organu I instancji z dnia 27 stycznia 2017r.), wywodząc to m. innymi z braku możliwości prowadzenia działalności handlowej przez w/w Agencję, a co za tym idzie braku możliwości świadczenia usługi zaopatrzenia w wodę mieszkańców budynków w D. [...] i [...].

Podkreślić przy tym należy, że skoro art. 105 § 1 k.p.a. przewiduje umorzenie postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe, to przyjąć należy, że postępowanie może się toczyć jedynie w sytuacji, kiedy ma ono swój przedmiot. Chodzi tu o przedmiot konkretnie oznaczonego postępowania administracyjnego, który będzie stanowić sprawa administracyjna mająca charakter indywidualny, co oznacza, że dotyczyć ona będzie oznaczonego podmiotu oraz konkretnych jego praw lub obowiązków. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego i z uwagi na to nie można wydać rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do jej istoty, a także w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, a co ma miejsce w niniejszej sprawie w stosunku do w/w Agencji Nieruchomości Rolnych.

Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dopatrzył się – jak to na wstępie podkreślił, uchybienia norm proceduralnych w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to art.75 k.p.a. Prawidłowo bowiem ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, zaś wnioski organów wyprowadzone z zebranego materiału dowodowego pozostają w zgodzie z art.80 k.p.a.

Również Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art.107 § 3 k.p.a., uznając, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom tegoż przepisu, albowiem analiza tegoż uzasadnienie, pozwala na stwierdzenie, iż po pierwsze przedstawia ustalone fakty, po drugie ustala ich znaczenie według przytoczonych w nim przepisów oraz zastosowanych w sprawie przepisów.

Także pozostałe zarzuty skargi, a dotyczące m.innymi planów rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych nie mogły odnieść zamierzonego skutku, ponieważ w tym postępowaniu Sąd uprawniony był i zarazem obowiązany jedynie do oceny zasadności wydanych decyzji w przedmiocie zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia mieszkańców budynków w D. [...] i [...] w sprawie w związku ze stwierdzeniem, że pobrana w dniu 29 czerwca 2016r., z przedmiotowego ujęcia woda nie spełniała wymagań, jakim powinna odpowiadać woda przeznaczona do spożycia przez ludzi.

W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała by ta wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art.145 § 1 p.p.s.a..

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 p.p.s.a.