Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 527/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Prawo geologiczne i górnicze
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 106,  art. 145 par. 1  pkt 4,  art. 126
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 29 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie uzgodnienia wniosku w sprawie zmiany koncesji na wydobywanie surowca skaleniowego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz A. sp. z o.o. w K. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Postanowieniem nr [...] z dnia 29 września 2008 r., po ponownym rozpatrzeniu wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez Wójta Gminy M. postanowienia "w przedmiocie uzgodnienia wniosku o zmianę koncesji na wydobywanie surowca skaleniowego dla firmy "A." ten sam organ – na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 126 kpa odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wskazał w szczególności, iż w postępowaniu w sprawie uzgodnienia wniosku o zmianę koncesji na wydobywanie surowca skaleniowego ze złoża "[...]" L. i W. B. nie przysługiwał status strony, gdyż należąca do nich nieruchomość położona była poza granicami terenu górniczego w rozumieniu art. 6 pkt 9 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 228, poz. 1947 ze zm.; dalej jako "Prawo geologiczne i górnicze") i nie znajdowała się w przestrzeni objętej przewidywanym wpływem robót górniczych.

Od tego postanowienia wnioskodawcy wnieśli zażalenie podnosząc w uzasadnieniu, iż należąca do nich nieruchomość zabudowana, obejmująca działkę nr [...] w chwili wszczęcia postępowania w sprawie uzgodnienia wniosku o zmianę koncesji na wydobywanie surowca skaleniowego ze złoża "[...]", znajdowała się w granicach terenu górniczego. W ocenie żalących się, nieuzasadnione było przyjęcie przez organ treści wniosku o zmianę koncesji jako podstawy do ustalenia stron postępowania i powoływanie się na decyzje, w których ustalono granice terenu górniczego, czego konsekwencją było pozbawienie możliwości udziału wnioskodawców w postępowaniu w charakterze strony i sprawdzenia przez nich, czy wnioskowana zmiana granic terenu górniczego wynikała z faktu wykonania technicznych zabezpieczeń przed rozrzutem kamienia, czy z rezygnacji z wydobywania go metodą strzałową. Ponadto, zdaniem L. i W. B., należąca do nich działka ze względu na sferę rozrzutu kamienia, wstrząsy sejsmiczne, hałas wywoływany przez maszyny kopalniane i transport urobku – znajdowała się w granicach negatywnego oddziaływania kopalni, a stosowanie przez organ argumentacji właściwej dla kopalni głębinowych czy wód termalnych nie miało uzasadnienia.

Po rozpatrzeniu zażalenia S K O w J. G. skarżonym postanowieniem na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 28, art. 105 § 1, art. 126 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 6 pkt 9 i art. 16 ust. 5 i ust. 5a Prawa geologicznego i górniczego, uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu wskazało, iż z treści zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji wynika, że wydane ono zostało w trybie art. 149 § 3 kpa, po przeprowadzeniu postępowania, w wyniku którego organ ten stwierdził, że wnioskodawcom nie przysługiwał status strony postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem uzgadniającym zmianę koncesji na wydobycie surowca skaleniowego ze złoża "[...]", udzielonej spółce. W uzasadnieniu zwrócono uwagę, że zaskarżone postanowienie było kolejnym postanowieniem wydanym w sprawie zmiany koncesji, przy czym – w odróżnieniu od wcześniejszych – zawierało szczegółowe uzasadnienie faktyczne i oparte zostało na zebranym w sposób wyczerpujący materiale dowodowym wskazującym, że uprawnienie do udziału w postępowaniu uzgadniającym wnioskodawcy wywodzili nie tyle z faktu, że byli właścicielami gruntu położonego w granicach terenu górniczego, ustanowionego na warunkach zmienionej koncesji eksploatacyjnej, lecz nieruchomości zlokalizowanej w części w granicach terenu górniczego złoża, określonego na warunkach wydanej uprzednio koncesji.

S K O podkreśliło, iż w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa, przesłankami wznowienia postępowania jest niebranie w nim udziału przez stronę oraz brak winy strony, przy czym – stosownie do przepisu art. 28 kpa –o tym, czy podmiot legitymowany jest do udziału w postępowaniu decyduje istnienie po jego stronie interesu prawnego bądź obowiązku. Zgodnie ze stanowiskiem S K O przedstawionym w uzasadnieniu, związek przedmiotu postępowania z interesem lub obowiązkiem podmiotu powinien mieć charakter prawny (a nie faktyczny), a o jego występowaniu lub jego braku przesądzają także przepisy prawa materialnego, stanowiące przedmiot postępowania głównego.

Ponadto w uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 16 ust. 5 i ust. 5a Prawa geologicznego i górniczego, udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy, z wyjątkiem takiej działalności wykonywanej w granicach obszarów morskich R P, wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta i następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku – na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. S K O podkreśliło, iż z uwagi na brak w przepisach Prawa geologicznego i górniczego regulacji określającej jakie konkretnie podmioty mogą uczestniczyć na prawach strony w sprawach, o których mowa w tej ustawie, kwestia ta powinna być oceniana stosownie do przepisu art. 28 kpa, stanowiącego, że stroną postępowania jest "każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". W tym kontekście, przywołało wyroki, w których sądy administracyjne zgodnie orzekły, że przymiot strony postępowania w sprawach związanych z wydaniem, zmianą lub wygaśnięciem koncesji eksploatacyjnej przysługuje właścicielom gruntów położonych w granicach terenu górniczego, czyli – stosownie do art. art. 6 pkt 9 Prawa geologicznego i górniczego – "przestrzeni objętej przewidywanym szkodliwym wpływem robót górniczych". W związku z tym, każdy podmiot, który może być takim oddziaływaniem dotknięty, powinien brać udział w postępowaniu, związanym z określaniem warunków, na których działalność eksploatacyjna będzie prowadzona. W ocenie organu drugiej instancji udział takich osób nie ogranicza się jedynie do postępowania głównego, związanego z wydaniem koncesji eksploatacyjnej lub jej zmianą, lecz rozciąga się również na postępowania wszczęte przez organy współdziałające w sprawie, w tym w świetle przepisu art. 16 ust. 5 i ust. 5a Prawa geologicznego i górniczego.

Według Kolegium analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadziła do wniosku, że na warunkach zmienionej koncesji wydanej w celu eksploatacji kruszywa ze złoża "[...]", należąca do L. i . W. B. działka nr [...], położona była poza obrębem ustanowionego dla tej działalności terenu górniczego. Wspomniana działka w niewielkim stopniu zlokalizowana była jednak w granicach terenu górniczego oznaczonego jako "[...] " zarówno w chwili, gdy przedsiębiorca górniczy wystąpił o udzielenie koncesji, jak i wówczas, gdy ją uzyskał. Jak wskazał organ odwoławczy, granice terenu górniczego obowiązywały w momencie wystąpienia przez przedsiębiorcę górniczego z inicjatywą zmiany udzielonej mu koncesji oraz w momencie otrzymania przez Wójta pisma, zawierającego wniosek w przedmiocie uzgodnienia proponowanych zmian w koncesji udzielonej przedsiębiorcy górniczemu. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ II instancji przyjął, iż granice nowego terenu górniczego dla działalności polegającej na eksploatacji kruszywa ze złoża "[...]" zostały zatwierdzone decyzją o zmianie koncesji gdyż z jej osnowy wynikało, że jednocześnie ze zmianą koncesji, zmianie uległy zarówno granice obszaru, jak i terenu górniczego, któremu nadano oznaczenie "[...] ".

Ponadto, organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem zawartym w zażaleniu, że skoro w ramach wydanej uprzednio koncesji uznano, iż prowadzona eksploatacja wpływa negatywnie na należący do wnioskodawców grunt, tym samym powinni oni brać udział w postępowaniu związanym z uzgodnieniem zmiany jej warunków, gdyż gwarantowałoby im to możliwość zgłaszania zastrzeżeń do twierdzeń przedsiębiorcy górniczego, że wskutek proponowanych zmian oddziaływanie to nie będzie już miało miejsca, jak również do poddania tych kwestii kontroli instancyjnej tak ze strony organu wyższego stopnia, jak i sądu administracyjnego. Argumenty te przemawiały, zdaniem S K O – za uznaniem, że wnioskodawcom przysługiwał status stron postępowania zakończonego wydanym postanowieniem uzgadniającym. W związku z tym, Kolegium uznało, że zaskarżone postanowienie organu I instancji podlegało uchyleniu. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że skoro Wójt Gminy M. w odrębnej sprawie, wszczętej z inicjatywy innego podmiotu wydał postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej własnym postanowieniem uzgadniającym, czyli postępowanie w tej sprawie zostało już de facto wznowione, to nie zachodzi potrzeba jego odrębnego "otwierania" z inicjatywy żalących się, a jedynie dopuszczenia do niego na warunkach określonych w przepisach art. 28 i nast. kpa. Zdaniem organu, zważywszy, iż wskutek uprzedniej czynności Wójta Gminy, tj. wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, postępowanie z inicjatywy wnioskodawców utraciło swój przedmiot, zachodziła konieczność umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa.

Nie godząc się ze stanowiskiem organu odwoławczego, spółka A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, w której zaskarżyła w całości postanowienie S K O i zarzuciła naruszenie przepisów art. 77 § 1 i art. 80 kpa, art. 6 pkt 9 Prawa geologicznego i górniczego, a także art. 28 kpa. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zakwestionowano motywy zaskarżonego postanowienia, w świetle których wnioskującym przysługiwał status stron postępowania zakończonego postanowieniem uzgadniającym, jak również stanowisko wspomnianego organu, zgodnie z którym małżonkowie B. powinni brać udział w postępowaniu związanym z uzgadnianiem warunków zmiany koncesji, gdyż w ramach wydanej uprzednio koncesji uznano, że prowadzona w złożu eksploatacja wpływa negatywnie na należący do nich grunt. Skarżąca, nie negując, że w ramach uprzednio wydanej koncesji uznano, iż prowadzona eksploatacja wpływa negatywnie na grunt należący do L. i W. B. podniosła jednak, że zarówno w postępowaniu przed organem I instancji, jak i przed organem II instancji nie wskazali oni przepisu, z którego wynikałoby, iż przysługuje im prawo strony w postępowaniu zakończonym postanowieniem uzgadniającym. Tym samym - zdaniem skarżącej - nie przysługiwał im status strony w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem tego postanowienia.

Według spółki o występowaniu interesu prawnego po stronie wnioskodawców nie mógł przesądzać fakt, iż należąca do nich nieruchomość zawierała się nieznacznie w granicach terenu górniczego przed jego zmniejszeniem dokonanym decyzją marszałka. Jak wskazała w uzasadnieniu skargi wnioskodawcy nie byli właścicielami nieruchomości położonej w obszarze górniczym czy też w granicach terenu górniczego, gdyż w wyniku zmiany dokonanej decyzją marszałka należąca do nich nieruchomość znalazła się w całości poza granicami terenu objętego koncesją. W dalszych motywach skargi strona skarżąca podkreśliła, iż – co do zasady – skutek w postaci umorzenia postępowania przez organ I instancji był dla niej korzystny. Ze względu na błędne, zdaniem skarżącej, przyjęcie przez organ II instancji, że małżonkom B. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia uzgadniającego i założenie, że legitymowani byli do żądania wznowienia postępowania, skarżąca wskazała na konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia organu II instancji w części dotyczącej uzasadnienia. Wskazując jednak, iż odmowa uznania legitymacji małżonków B. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania prowadziła do uznania, że postanowienie Wójta było prawidłowe, skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia S K O w całości i utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu wskazano, iż wnioskodawcom przysługiwał status strony w postępowaniu, w którym wójt uzgodnił wniosek skarżącej o zmianę koncesji na wydobywanie surowca oraz podkreślono, że o tym, czy dany podmiot uprawniony jest do udziału w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym zmiany koncesji decydować powinien stan prawny istniejący w dniu, w którym przedsiębiorca wystąpił o zmianę udzielonej mu koncesji.

W takim stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2008 r. (III SA/Wr 715/08) oddalił skargę.

W motywach podniesiono, że Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, w związku z czym wniesioną skargę należało uznać za niezasadną. Wskazano dalej, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy małżonkom B. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o zmianę koncesji.

Mając na względzie zarówno przepis art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również przepisy prawa materialnego zawarte w Prawie geologicznym i górniczym, określające tryb i zasady ustalania oraz zmiany granic terenu górniczego, uzasadnione - zdaniem Sądu było przyjęcie, że wnioskodawcom przysługiwał status strony w postępowaniu o zmianę koncesji, gdyż w momencie wystąpienia przez skarżącą o zmianę koncesji część należącej do nich działki znajdowała się w granicach terenu górniczego i dopiero na skutek zmiany jego granic znalazła się poza tym terenem. Zdaniem Sądu ocena, czy podmiotowi innemu niż koncesjonariusz przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym zmiany koncesji, powinna być dokonywana z uwzględnieniem złożonych i wielopodmiotowych skutków prawnych koncesji na wydobywanie kopalin. Zauważyć bowiem należy, iż skutki prawne udzielonej stronie koncesji oddziaływać mogą w istotny sposób na interesy prawne osób trzecich.

Z wyrokiem tym nie zgodziła się spółka A. wnosząc skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 czerwca 2010 r., w sprawie II GSK 648/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu za zasądzeniem od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz strony wnoszącej kasację kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kwestionowane postanowienie Wójta Gminy M. z dnia 17 listopada 2006 r. zostało wydane w trybie art. 106 k.p.a. Wnoszący skargę kasacyjną trafnie podnosi, iż kwestia legitymacji L. i . W. B. do żądania wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem wydanym w trybie art. 106 k.p.a. nie została w pełni wyjaśniona. Jednakże wynika to przede wszystkim z relacji między postępowaniem, w którym zostało wydane kwestionowane postanowienie a postępowaniem o zmianę koncesji, dla potrzeb którego wydano kwestionowane postanowienie, zakończonym decyzją z dnia 18 grudnia 2006 r. (zmienioną decyzją z dnia 12 marca 2007 r.). W tym znaczeniu zasadny jest zarzut naruszenia art. 28 k.p.a.

Jeżeli wniosek o wznowienie postępowania dotyczy postanowienia wydanego na podstawie art. 106 § 5 k.p.a., przy czym podstawą żądania wznowienia postępowania jest to, że strona bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 126 k.p.a.), konieczne jest dokonanie ustalenia, czy nie toczy się postępowanie o wznowienie postępowania z tej samej przyczyny wznowieniowej zakończone ostateczną decyzją administracyjną dla potrzeb którego wydane zostało to postanowienie. Okoliczność ta nie została przez organy wyjaśniona, co prowadziło do takiej sytuacji, że kwestia legitymacji L. i W. B. do żądania wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 17 listopada 2006 r. była rozpatrywana niezależnie od oceny legitymacji L. i . W. B. do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją Marszałka Województwa D. z dnia 18 grudnia 2006 r. zmienioną 12 marca 2007 r., dla potrzeb którego zostało wydane kwestionowane postanowienie. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadomo z urzędu, ze wyrokiem dnia 28 września 2009 r. sygn. akt II GSK 62/09 został uchylony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2008 r. sygn. 1494/08 w sprawie ze skargi L. i . W. B. na decyzję odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o zmianie koncesji A. Sp. z o.o. w Krakowie. Oznacza to, że niezależnie od postępowania z wniosku małżonków B. o wznowienie postępowania zakończonego kwestionowanym po wydanym w trybie art. 106 k.p.a. toczyło się postępowanie z wniosku tychże o wznowienie postępowania zakończonego decyzją, dla potrzeb którego wydane kwestionowane postanowienie.

W tym stanie rzeczy konieczne jest wyjaśnienie, czy i jak zakończyło się postępowanie o wznowienie postępowania głównego, a także rozważenie jakie znaczenie ma to dla postępowania w tej sprawie.

Po uchyleniu wyroku WSA we Wrocławiu Sąd w obecnym składzie dodatkowo ustalił, że wyrokiem prawomocnym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2010 (sygnatura akt VI SA/Wa 2042/09) oddalono skargę L. i W. B. na decyzję Ministra Środowiska z dnia 29 kwietnia 2008 r. odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany koncesji na wydobywanie kopaliny. Odmowa uwzględnienia wniosku była podyktowana w pełni zaaprobowanym przez sąd poglądem, że w toku kontrolowanego postępowania nie wskazano przepisu prawa materialnego, z którego skarżący wywodzili by swój interes prawny. Skarżący (w tamtym postępowaniu) nie wykazali jakie uprawnienia właścicielskie zostały naruszone poprzez zmianę koncesji, a w dacie wszczęcia postępowania o wznowienie postępowania w przedmiocie zmiany koncesji ich działka nie znajdowała się ani w obszarze, ani w terenie górniczym.

Rozpoznając sprawę ponownie w wyniku uchylenia poprzedniego wyroku tutejszego sądu Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga jest zasadna, a co za tym idzie podlega uwzględnieniu.

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje wydane w toku postępowania administracyjnego; (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwana dalej w skrócie "u.p.p.s.a." - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z czym mamy do czynienia w sprawie niniejszej.

Należy przede wszystkim podnieść, że stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana jest związany wykładnią prawa, dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W związku z uzasadnieniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 należy wskazać, że Sąd ten uznał, iż organ drugiej instancji, wydając zakwestionowane postanowienie nie wyjaśnił w pełni kwestii legitymacji L. i W. B. do żądania wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem wydanym w trybie art. 106 k.p.a. Jak wskazał dalej NSA, wynika to przede wszystkim z relacji między postępowaniem, w którym zostało wydane kwestionowane postanowienie, a postępowaniem o zmianę koncesji, dla potrzeb którego wydano kwestionowane postanowienie, zakończonym decyzją z dnia 18 grudnia 2006 r. (zmienioną decyzją z dnia 12 marca 2007 r.). Jak dalej wywodzi Naczelny Sąd Administracyjny w motywach swego rozstrzygnięcia, w tym znaczeniu zasadny jest zarzut naruszenia art. 28 k.p.a.

Ponieważ wniosek o wznowienie postępowania dotyczy postanowienia wydanego stosownie do art. 106 § 5 k.p.a., a żądanie wznowienia postępowania wnioskodawcy upatrują w okoliczności, że bez własnej winy nie brali udziału w tym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 126 k.p.a.), w pierwszym rzędzie konieczne jest ustalenie, czy nie toczy się postępowanie o wznowienie postępowania z tej samej przyczyny zakończone ostateczną decyzją administracyjną dla potrzeb którego wydane zostało to postanowienie. Jak wskazuje NSA ta okoliczność nie została przez organy wyjaśniona, co doprowadziło sytuacji, w której kwestia legitymacji L. i W. B. do żądania wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 17 listopada 2006 r. była rozpatrywana niezależnie od oceny legitymacji tychże wnioskodawców do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją Marszalka Województwa Dolnośląskiego dla potrzeb którego zostało wydane kwestionowane postanowienie.

W tym stanie rzeczy konieczne jest wyjaśnienie, czy toczyło się w tamtej sprawie odrębne postępowanie w trybie nadzwyczajnym i jak ewentualnie zakończyło się tamto postępowanie, a także rozważenie jakie znaczenie ma to dla postępowania w tej sprawie. W konsekwencji skarżone orzeczenie narusza art. 7 i 28 kpa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu odwoławczego będzie zastosowanie się do wskazanych wytycznych i dopiero po uzupełnieniu materiału dowodowego w nakreślony w uzasadnieniu sposób organ będzie uprawniony do wydania ponownie postanowienia w sprawie.

Reasumując, mając na względzie treść przepisu art. 145 § 1 pkt 1c ppsa, należało orzec jak na wstępie. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 ppsa, a p. II wyrku znajduje swoje uzasadnienie w art. 152 tejże ustawy.