Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2042/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 par. 1 par. 3 art. 21a art. 207 art. 210 art. 125 art. 121 art. 122 art. 124 art. 172
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2010 r. spraw ze skarg "P." S.A. z siedzibą w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2009 r. nr [...], [...], [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006, 2007 i 2008 rok oddala skargi


UZASADNIENIE

P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (powoływana dalej jako "Strona", "Skarżąca", "Spółka") w deklaracjach na podatek od nieruchomości na 2006 r., 2007 r. i 2008 r. zadeklarowała do zapłaty na kwotę podatku od nieruchomości odpowiednio w wysokościach 143.137 zł, 138.114 zł oraz 147.296 zł wykazując jako podstawę opodatkowania:

- powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 39.400 m², od których podatek obliczony wg stawki 0,55 zł/m² wyniósł 21.670 zł,

- pozostałe grunty 390 m² od których podatek obliczony wg stawki 0,09 zł/ m² wyniósł 35 zł ( w 2008 r. według stawki 0,10 zł wyniósł 39 zł),

- od budynków mieszkalnych 140 m² od których podatek obliczony wg stawki 0,40 zł/ m² wyniósł 56 zł,

- od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od powierzchni 7.108,30 m² od których podatek obliczony wg stawki 16 zł/ m² wyniósł 113.733 zł (w 2008 r. według stawki 17zł/m² i kwocie 120.841 zł),

- od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokościach 382.142,14 zł (za 2007 r. i 2008 r. – 131.000 zł) od których podatek obliczony wg stawki 2% wyniósł 7.643 zł (w latach 2007 – 2008 – 2.620 zł).

W dniu 13 lutego 2009 r. Spółka złożyła do Urzędu Miasta i Gminy L. korekty deklaracji rocznych za 2006 r., 2007 r. oraz 2008 r. W korektach zadeklarowała do zapłaty podatek od nieruchomości z tytułu posiadanych nieruchomości zabudowanych położonych na terenie miasta i gminy L. w kwocie odpowiednio 109.287 zł, 2.711 zł oraz 38.835 zł. Spółka zawarła ponadto informację o nieruchomościach zwolnionych, które jej zdaniem stanowią powierzchnia gruntów 39.400 m2, powierzchnia użytkowa budynków - 7.108,3 m i podała, iż zwolnienie przysługuje jej na podstawie uchwały Nr XXI/122/04 Rady Miasta i Gminy w Łosicach z dnia 6 grudnia 2004 r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości, z tytułu utworzenia nowych miejsc pracy na terenie miasta i gminy Łosice (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 306, poz. 9000) zwanej dalej "Uchwała". Ponadto wraz z korektą Spółka złożyła uzasadnienie korekty, w której wskazała, iż w październiku 2006 r. "P." Sp. z o.o. została wyodrębniona z "P." S.A. Z. i nie skorzystała z przysługującego jej zwolnienia, Do korekt dołączyła również wnioski o zwolnienie z podatku od nieruchomości oraz o stwierdzenie nadpłaty podatku.

Burmistrz Miasta i Gminy L. pismem z dnia 27 lutego 2009 r. poinformował Spółkę, iż brak jest podstaw do zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości budynków i ich części oraz gruntów za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 30 września 2008 r. oraz wezwał Spółkę pismem z dnia 9 marca 2009 r. do skorygowania ww. deklaracji na podatek od nieruchomości za 2006 r., 2007 r. i 2008 r. złożonych z dnia 13 lutego 2009 r.

Następnie postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2009 r. wszczął z urzędu postępowania podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r., 2007 r. i 2008 r.

Burmistrz Miasta i Gminy L. trzema decyzjami z dnia [...] czerwca 2009 r. określił Stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości w kwocie 143.137 zł (za 2006 r.), 138.114 zł (za 2007 r.) oraz 147.196 zł (za 2008 r.) wyjaśniając, że w korektach deklaracji Spółka niezasadnie zastosowała zwolnienie od gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za okres od dnia 1 października 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r. oraz od 1 stycznia do 30 września 2008 r. na podstawie uchwały. Do wyliczenia podatku organ pierwszej instancji przyjął wykazane przez Spółkę przedmioty i podstawy opodatkowania oraz stawki podatku, jednak uznał, iż nie przysługuje jej zwolnienie w podatku od nieruchomości.

Od powyższych decyzji Strona złożyła odwołania z dnia 29 czerwca 2009 r.

zarzucając naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego:

* przez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 21 §1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p.") w związku z § 1 Uchwały przez przyjęcie, że zasada stosowania przepisów obowiązujących w czasie powstania zdarzenia podatkowego nie ma zastosowania do ulg i zwolnień z ww. uchwały, a jedynie do określenia wysokości podatku;

* niezastosowanie art. 21 § 3a oraz art. 21a O.p. przez zaniechania formy decyzji w sprawie odmowy zastosowania ulgi i zaliczenie nadpłaty w podatku zadeklarowanym i już zapłaconym w oparciu o powyższe przepisy mimo złożenia przez Spółkę wniosków o zwolnienie oraz o zaliczenie nadpłaty w deklarowanym podatku;

* niezastosowanie art. 79 § 2 w związku z art. 70 § 1 oraz art. 80 O.p. oraz art. 75 w związku z art. 207 O.p. przez nieuwzględnienie wniosków o nadpłatę podatku i nie wydanie w tej kwestii stosownych decyzji mimo zachowania terminu do wniesienia wniosków o nadpłatę i oraz nieprzedawnienie roszczeń, ponadto art. 75 § 4 O.p. przewiduje wyraźnie, że jedynie uznanie nadpłaty nie wymaga wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty.

Spółka zarzuciła ponadto naruszenie przepisów postępowania, tj.:

* art. 207 w związku z 210 O.p. przez nieobjęcie rozstrzygnięciem merytorycznym wszystkich kwestii toczących się trzech postępowań faktycznie w końcowej fazie połączonych w jedno postępowanie i zakończone wydaniem rozstrzygnięcia merytorycznego tylko co do naliczenia wysokości podatku z pominięciem odmowy zastosowania zwolnienia i naliczenia nadpłaty w podatku od nieruchomości wnioskowanych 13 lutego 2009 r.,

* art. 166 O.p. przez niewydanie postanowienia o połączeniu trzech postępowań podatkowych mających za podstawę rozstrzygnięcia ten sam stan faktyczny,

- art. 125 w związku z art. 139-143 O.p. przez prowadzenie

postępowań w sposób opieszały i wydłużony,

- art. 121, 122, 124 w związku z art. 172 O.p. przez niezachowanie

zasad dokładnego wyjaśniania stanów faktycznych na każdym etapie postępowań,

pogłębiania zaufania podatnika do organu podatkowego, a także sporządzania z czynności protokołu, czy adnotacji,

- błędnego ustalenia stanów faktycznych przez przyjęcie niespełnienia wymogów merytorycznych przez wnioskodawcę do zastosowania zwolnienia z podatku, tj.: nieprzedłożenie wniosku i wymaganej dokumentacji ZUS oraz wielkości i przeznaczenia otrzymanej pomocy publicznej w terminie wymaganym w uchwale mimo, iż uchwała nie zawiera żadnego terminu do złożenia wniosku i załączników, które złożono 13 lutego 2009 r. oraz przyjęcie, że "P." Sp. z o.o. powstała wskutek przekształcenia.

Spółka zarzuciła, iż organ pierwszej instancji odmówił zwolnienia oraz naliczenia nadpłaty w podatku, gdyż strona wnioskowała o zwolnienie za okres 2006 -2008, w czasie gdy uchwała wówczas obowiązująca nie obowiązuje. Zdaniem strony istotny jest stan prawny z chwili zaistnienia zdarzenia podatkowego, a nie z chwili wnioskowania. Spółka twierdzi, iż Rada Gminy nie zawarła w Uchwale ograniczeń temporalnych do złożenia wniosków, wobec czego terminem tym jest termin 5 lat - przedawnienia się zobowiązań podatkowych. Dodatkowo wyjaśniła, że "P." Spółka z o.o. powstała jako nowy podmiot na rynku przedsiębiorstw.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. trzema decyzjami z dnia [...] września 2009 r. utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zgodnie z treścią § 10 Uchwały wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r. Natomiast jej § 6 stanowi, iż Uchwała ma zastosowanie do dnia 31 grudnia 2006 r. Organ wskazał, że wnioski złożone przez Spółkę po dniu 31 grudnia 2006 r. nie mogą być uwzględnione. Zgodnie z § 2 ust. 3 Uchwały, zwolnienie z podatku przysługuje od miesiąca, w którym został złożony pisemny wniosek wraz z dokumentami potwierdzającymi spełnienie warunków zwolnienia.

W ocenie SKO, organ pierwszej instancji prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa dokonał wyliczenia podatku od nieruchomości na lata 2006 – 2008.

W ocenie organu, gdyby przyjąć, że Spółka może skorzystać ze zwolnienia wynikającego z korekty deklaracji, to przedmiotowe zwolnienie przysługiwałoby jej od marca 2009 r. Organ uznał jednak, że takie założenie byłoby sprzeczne z intencją uchwałodawcy, bowiem w dniu 23 listopada 2007 r. Rada Miasta i Gminy Łosice podjęła uchwałę Nr XIV/76/07 w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 259, poz. 8266) zwana dalej "Uchwała z 2007 r.", która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2008 r. i ma zastosowanie do 31 grudnia 2013 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w Burmistrz Miasta i Gminy L. nie wydał decyzji w przedmiocie zwolnienia ani stwierdzenia nadpłaty, ale postanowieniami z dnia [....] kwietnia 2009 r. wszczął postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego dla Spółki w podatku od nieruchomości za lata 2006 - 2008. W ocenie SKO, działania organu pierwszej instancji zgodne było z art. 21 § 3 O.p.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie mógł mieć wpływu na treść rozstrzygnięć zarzut Spółki, dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego przez niezastosowanie art. 79 § 2 w związku z art. 70 § 1 O.p. oraz art. 80 i art. 75 w związku z art. 207 O.p. Wymienione przepisy stanowią podstawę prawną rozstrzygnięć w sprawie wniosków Spółki o stwierdzenie nadpłaty, natomiast wnioski te stanowią przedmiot rozstrzygnięcia w odrębnych postępowaniach.

Organ stwierdził, że zasadny jest zarzut naruszenia art. 139 O.p., jednak to naruszenie nie może wpłynąć na treść rozstrzygnięć w kwestii określenia wysokości zobowiązania Spółki w podatku od nieruchomości. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie można zarzucić, iż organ I instancji naruszył zasady postępowania podatkowego tj. art. 121, art. 122, art. 124 w zw. z art. 174 O.p. Organ podatkowy ma zatem obowiązek wyznaczyć termin do zapoznania z materiałem dowodowym, zaś sporządzenie protokołu z czynności zapoznania strony z materiałem dowodowym nie jest obligatoryjne, a służyć może utrwaleniu w materiale dowodowym, że strona postępowania zgłosiła się do urzędu i zapoznała się z aktami sprawy – co uczyniła.

W skargach z dnia 20 października 2009 r. wniesionych na powyższe decyzje Strona wniosła o ich uchylenie, jako naruszających prawo i interes skarżącej oraz zwrot kosztów postępowań według norm przepisanych.

Zaskarżonym decyzją Spółka zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego przez:

- niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p. w związku z § 1 Uchwały przez przyjęcie, że zasada stosowania przepisów obowiązujących w czasie powstania zdarzenie podatkowego nie ma zastosowania do ulg i zwolnień z Uchwały, a jedynie do określenia wysokości podatku, zaś do zwolnienia istotny jest stan prawny z dnia złożenia wniosku przez podatnika,

- pominięcie art. 21a O.p. wymagającego wydania decyzji administracyjnej w razie złożenia wniosków podatnika o zastosowanie ulgi, a wskazanie jedynie art. 21 § 3 O.p. jako ewentualnej podstawy prawnej załatwienia wniosków skarżącej z 13 lutego 2009 r. o zastosowanie ulg w podatku od nieruchomości.

2) naruszenie interesu strony, mające istotny wpływ na wynik sprawy, przez:

- nienależyte uzasadnienie lub pominięcie przez organ II instancji wszystkich zarzutów proceduralnych podnoszonych w odwołaniach,

- uzasadnienie decyzji przez organ II instancji arbitralnie wyłącznie na korzyść organu I instancji przy ocenie dowodów, faktów oraz postępowania organu I instancji i strony skarżącej.

W uzasadnieniach Strona stwierdziła, że organ podatkowy nie mógł zwykłym pismami niepozwalającymi na zaskarżenie rozstrzygnięć poinformować o odmowie zastosowania zwolnienia na podstawie w/w uchwały. Podniosła, że ordynacja podatkowa wyraźnie przyjmuje zasadę rozstrzygnięć merytorycznych w formie decyzji.

Skarżąca zarzuciła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło art. 207 w związku z art. 210, art. 121, art. 122, art. 124 w związku z art. 172, art. 125 w związku z art. 139-143 O.p. z uwagi na niezachowanie zasad dokładnego wyjaśniania stanów faktycznych na każdym etapie postępowań, pogłębiania zaufania podatnika do organu podatkowego, a także sporządzania protokołu z czynności spotkania się przedstawicieli organu i skarżącej w dniu 27 kwietnia 2009 r. oraz brak jakiegokolwiek wyjaśnienia rozciągnięcia spraw w czasie od 13 lutego 2009 r. aż do 15 czerwca 2009 r. Zarzuciła również zupełne pominięcie i brak uzasadnienia przez organ odwoławczy braku prawidłowego rozpatrzenia i załatwienia wniosków w formie decyzji administracyjnej o zastosowanie jako kluczowej kwestii mającej wpływ na meritum zaskarżonych decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedziach na skargi w całości podtrzymało stanowiska zawarte w zaskarżonych decyzjach i wniosło o oddalenie skarg.

W pismach procesowych z dnia 31 marca 2010 r. Skarżąca ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę przedstawioną przez SKO.

Sąd na rozprawie w dniu 7 września 2010 r., na podstawie art. 111 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") połączył sprawy o sygn. akt III SA/Wa 2042/09, III SA/Wa 2043/09, III SA/Wa 2044/09 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenia pod wspólną sygn. akt III SA/Wa 2042/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.)zwana dalej"u.o.s.a", sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwana dalej (p.p.s.a.), lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.

Kluczowe znaczenia dla rozstrzygnięcia zasadności zarzutów skargi, ma ocena stanowiska organu, który określając w zaskarżonej decyzji wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości nie uwzględnił wykazanego w deklaracji podatkowej przez Stronę zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie Uchwały Nr XXI/122/04 Rady Miasta i Gminy w Łosicach z dnia 6 grudnia 2004 r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości, z tytułu utworzenia nowych miejsc pracy na terenie miasta i gminy Łosice (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 306, poz. 9000). Aby odnieść się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności należy przytoczyć treść mających zastosowanie w sprawie przepisów Uchwały.

Uchwała ta w § 1 ust. 1 stanowi, iż: "Zwalnia się od podatku nieruchomości budynki lub ich części, oraz grunty na terenie miasta i gminy Łosice, zajęte na rozpoczęcie i prowadzenie działalności gospodarczej o charakterze produkcyjnym lub usługowym przez podmioty prowadzące działalność w tych budynkach po raz pierwszy .Warunkiem skorzystania z powyższego zwolnienia jest przedłożenie przez podatnika dokumentów potwierdzających spełnienie warunków uprawniających do objęcia zwolnieniem (§ 2 ust.1).Z kolei w myśl przepisu § 2 ust. 2 tegoż aktu: "Zwolnienie z podatku przysługuje od miesiąca, w którym złożony został pisemny wniosek wraz z dokumentami potwierdzającymi spełnienie warunków zwolnienia. Wreszcie zgodnie z § 6 przedmiotowej Uchwały: "Uchwała ma zastosowanie do dnia 31 grudnia 2006r.".

Powołana wyżej Uchwała uzależniała nabycie zwolnienia od podatku wyłącznie od spełnienia określonych przesłanek. Udzielenie ulgi podatkowej na jej podstawie nie wymagało wydania decyzji w tym zakresie (ani deklaratoryjnej ani konstytutywnej) bądź zawarcia stosownej umowy. Zwolnienie następowało z mocy prawa, po spełnieniu przewidzianych tą uchwałą warunków. Zaskarżona do Sądu decyzja nie rozstrzyga w przedmiocie zwolnienia podatkowego, z uwagi na brak podstaw prawnych do takiego działania, a dotyczy w swej istocie wyłącznie zobowiązania podatkowego. Jakkolwiek prawo do zwolnienia podatkowego stanowi okoliczność wpływającą na określenie podatnikowi zobowiązania podatkowego, jednak o jego istnieniu nie rozstrzyga się w drodze odrębnego aktu administracyjnego. Prawo do zwolnienia podatkowego badane jest w toku postępowania podatkowego w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, jako jeden z elementów stanu faktycznego sprawy, którego wyjaśnienie jest konieczne do jej załatwienia. Nie ulega zatem wątpliwości, że o prawie do zwolnienia na podstawie omawianej wyżej uchwały nie można orzekać w drodze odrębnej decyzji. Z tych względów za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art.207 i 210 O.p. poprzez nie wydanie rozstrzygnięcia co do istoty w przedmiocie odmowy przyznania Spółce zwolnienia podatkowego.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że Skarżąca nie złożyła stosownego wniosku w tym zakresie do dnia 31 grudnia 2006 r.

W przedstawionym wyżej stanie prawnym złożenie przez podatnika wniosku, w wymaganej formie i z wymaganymi dokumentami, po 31 grudnia 2006 r. jest prawnie bezskuteczne, bez względu na powody przekroczenia tego terminu. Z upływem powyższego terminu wygasa bowiem prawo do korzystania ze zwolnienia, a terminy materialnoprawne nie podlegają przywróceniu, w wyniku wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Powyższe stanowisko nie stoi w sprzeczności tak jak twierdzi Skarżąca z art.21§1 pkt 1 O.p. i nie stanowi naruszenia art.21 § 3 oraz art.21a O.p. Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w przypadku osób prawnych tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie powstaje z mocy prawa.(art.6 ust.9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych j.t. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz.84 z póżn.zm)powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana w zeznaniu, wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 O.p.). Wydanie takiej decyzji ma jednak tylko znaczenie deklaratoryjne. Nie kreuje ono zobowiązania podatkowego ciążącego na podatniku, a jedynie koryguje jego wysokość, błędnie określoną przez podatnika w zeznaniu.

Z treści przytoczonych wyżej przepisów Skarżąca błędnie wywodzi, iż zobowiązanie podatkowe już powstało, a więc bez znaczenia jest data złożenia wniosku przez Skarżącą. Wobec nie złożenia przez Stronę wniosku, o którym mowa w § 2 ust.2 Uchwały zobowiązanie podatkowe powstało w wysokości wskazanej w decyzjach organów podatkowych, bowiem Skarżąca nie nabyła prawa do zwolnienia podatkowego, które mogło mieć znaczny wpływ na wysokość jej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Warunkiem nabycia omawianego zwolnienia było dopełnienie warunków przewidzianych w uchwale i to wbrew twierdzeniom Skarżącej najpóźniej do 31 grudnia 2006 r. Tak się jednak nie stało i wobec wykazania w deklaracji podatkowej zobowiązania podatkowego w kwocie niższej o kwotę przysługującego zdaniem Spółki zwolnienia podatkowego organy podatkowe po przeprowadzeniu postępowań za poszczególne lata podatkowe wydały decyzje na podstawie art.21 § 3 O.p. określając prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego.

Nie miał również zastosowania w sprawie art.21 a O.p. zgodnie z którym podatnik, który zamierza skorzystać z ulgi podatkowej, której warunkiem, określonym w odrębnych przepisach, jest brak zaległości podatkowych, może złożyć wniosek do właściwego organu podatkowego o przeprowadzenie postępowania podatkowego. Do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego przepis art. 21 § 3 stosuje się odpowiednio. Z powyższego przepisu wynika, iż podatnik w sytuacji, gdy chce skorzystać z ulgi podatkowej, może złożyć wniosek o przeprowadzenie postępowania podatkowego. Spółka wniosku o przeprowadzenie postępowania podatkowego na okoliczność posiadanych zaległości podatkowych nie składała. W rozpoznawanej sprawie wszczęte zostały postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, w którym organ oceniał deklaracje podatkowe spółki również pod względem zasadności wykazanego w nich zwolnienia podatkowego, które właśnie w tym postępowaniu podlegało rozpatrzeniu przez organy podatkowe. Nie było więc podstaw prawnych do wszczęcia jeszcze jednego postępowania w sprawie.

Natomiast art.21 § 3a stanowi, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że kwota zwrotu podatku lub kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Przepis ten dotyczy zwrotu podatku od towarów i usług, który nie był przedmiotem zaskarżonej decyzji.

Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa procesowego podniesione w skardze.

Wskazane w skardze naruszenia art.125 w zw. z art.139-143 O.p. dotyczą, co do istoty, opieszałości i przewlekłości prowadzonych przez organy podatkowe postępowań. Zarzuty te organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji uznał za zasadne, jednakże pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Sąd rozpoznając skargę w niniejszej sprawie stwierdzić może jedynie, iż zarzuty te mogłyby być zostać rozpatrzone merytorycznie, gdyby Strona na podstawie art.3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wniosła skargę na bezczynność organu. W sprawie której przedmiotem jest decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego, zarzuty te nie podlegają merytorycznemu rozpatrzeniu i nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie skargi.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, iż niezasadny jest zarzut naruszenia art.121 i art.122, art.124 O.p. w zw. z art.172 skonkretyzowane w skardze w zasadzie do zarzutu nie sporządzenia protokołu ze spotkania przedstawicieli Spółki z przedstawicielami organu podatkowego Sąd oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, doszedł do przekonania, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Strona w skardze nie uprawdopodobniła nawet jakiegokolwiek związku jaki to uchybienie miało z rozstrzygnięciem merytorycznym w sprawie. Co do naruszenia art.121 i 122 O.p. to nie znajduje on potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Zdaniem Sądu materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych w sprawie jest kompletny i uzasadniał wydanie rozstrzygnięć w rozpoznawanych przez Sąd sprawach.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art.151 p.p.s.a oddalił skargę.