Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 583/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odmowa sporządzenia uzasadnienia
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do sporządzenia uzasadnienia
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części przyznanego dofinansowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia [...] września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S.

Pismem z dnia [...] października 2014 r., nadanym w polskim urzędzie pocztowym w dniu [...] października 2014 r., pełnomocnik skarżącego wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a jednocześnie zawarł w tym piśmie wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 11 września 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 583/14.

Uzasadniając wniosek podniósł, iż w dniu [...] września 2014 r. wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku, jednakże na skutek niezawinionej pomyłki pismo zawierające wniosek zostało opatrzone inną sygnaturą akt – V SA/Wa 1075/14. Wskazał także, iż w dniu [...] października 2014 r. otrzymał postanowienie z dnia [...] października 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 1075/14, odmawiające sporządzenia uzasadnienia wyroku w sprawie V SA/Wa 1075/14, z uwagi na fakt, iż w tej sprawie wyrok nie został wydany. W ocenie pełnomocnika, niezawiniona omyłka wynikająca z prowadzenia dwóch niemal tożsamych spraw skarżącego nie powinna powodować dla niego niekorzystnych następstw procesowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Zgodnie z literalnym brzmieniem cytowanego przepisu oraz jednolitą linią orzecznictwa, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy. Jak to zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r. o sygn. akt GZ 139/04, chodzi o to, że strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego uwzględniającego subiektywny miernik staranności wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić jednakże należy, iż przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, zaś o braku winy można mówić jedynie wtedy, gdy nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Mając na uwadze, iż strona skarżąca jest w niniejszej sprawie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, należy dodatkowo wskazać, iż przy ustalaniu istnienia bądź braku winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, zaś jego zaniedbania nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu. Stosunek pełnomocnictwa ze swej natury oparty jest na szczególnym zaufaniu mocodawcy do ustanowionego przez niego zastępcy procesowego i niesie ze sobą to następstwo, że wszelkie działania, czy zaniedbania pełnomocnika odnoszą bezpośredni skutek w sferze praw i obowiązków reprezentowanego. Dodać należy, iż charakter wzajemnych relacji, panujących w ramach omawianego stosunku – ich poprawność bądź jej brak – nie podlega ocenie Sądu.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, pełnomocnik nie wskazał istnienia takich okoliczności, które świadczyły by o tym, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Co więcej, zdaniem Sądu, w sprawie mamy do czynienia z oczywistym niedbalstwem przy sporządzaniu pism procesowych. Nie można przyjąć jakoby zaistniała "omyłka" miała charakter niezawiniony tylko z tego powodu, że pełnomocnik prowadzi w tutejszym Sądzie dwie sprawy skarżącego, które mają tożsame przedmioty. Jak to się przyjmuje w orzecznictwie, od profesjonalnego pełnomocnika należy wymagać szczególnej staranności przy sporządzaniu pism procesowych. W niniejszej sprawie takiej staranności pełnomocnik skarżącego nie wykazał. Poza zainteresowaniem i oceną Sądu pozostają natomiast kwestie techniczne związane z generowaniem pism procesowych sporządzanych przez pełnomocnika. Oczywistym wydaje się, że należyta staranność w prowadzeniu sprawy obejmuje zapoznanie się z treścią pisma przed jego podpisaniem i skierowaniem do Sądu.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż w aktach sprawy o sygn. akt V SA/Wa 1075/14 znajduje się pismo pełnomocnika, w którym zawarł wniosek o "sporządzenie i doręczenie wyroku zapadłego w niniejszej sprawie wraz z uzasadnieniem". Pismo to zostało opatrzone przez pełnomocnika sygn. akt V SA/Wa 1075/14, przy czym podkreślić trzeba, iż prócz powyżej cytowanego wniosku, nie zawiera ono informacji, które pozwoliłyby na przyporządkowanie go do akt innej sprawy, choćby poprzez wskazanie daty ogłoszenia orzeczenia w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 583/14.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu ustawowego terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.