Wyrok NSA, sygn. akt II SA 205/98
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1998-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Cudzoziemcy
Bezrobocie
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128
law: Obwieszczenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Teza: Zatrudnienie cudzoziemców na terenie Polski ma mieć charakter uzupełniający. Wyrażenie zgody na zatrudnienie cudzoziemca musi przede wszystkim uwzględniać sytuację na miejscowym rynku pracy. Taki pogląd wynikający z treści uzasadnień zaskarżonych decyzji uznać trzeba za prawidłowy.

TEZY

Zatrudnienie cudzoziemców na terenie Polski ma mieć charakter uzupełniający. Wyrażenie zgody na zatrudnienie cudzoziemca musi przede wszystkim uwzględniać sytuację na miejscowym rynku pracy. Taki pogląd wynikający z treści uzasadnień zaskarżonych decyzji uznać trzeba za prawidłowy.


UZASADNIENIE

Mustafa U., lat 44, obywatel T., posiadający wykształcenie średnie, główny udziałowiec i prezes firmy Przedsiębiorstwo P.-U. "T." Spółka z o.o. w K., wystąpił w imieniu ww. przedsiębiorstwa o udzielenie zezwolenia na zatrudnienie go w tym przedsiębiorstwie na stanowisku prezesa zarządu - dyrektora generalnego tej firmy, na pełnym etacie, z wynagrodzeniem 1.400 zł miesięcznie.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. decyzją z dnia 30.10.1997 r., na podstawie art. 50 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ odmówił uwzględnienia powyższego wniosku. Rozstrzygnięcie takie uzasadnił tym, że na tamtejszym rynku pracy znajdują się bezrobotni posiadający praktykę w prowadzeniu działalności handlowej, a zatem niecelowe jest zatrudnianie na omawianym stanowisku cudzoziemca.

Rejonowy Urząd Pracy w K. skierował do ww. Przedsiębiorstwa co najmniej 3 kandydatów do pracy, posiadających podobną praktykę jak cudzoziemiec, których nie przyjęto do pracy, bez podania dokładnych przyczyn. Odmowę zatrudnienia tych osób uzasadniano ogólnie nieposiadaniem przez nich odpowiednich kwalifikacji i niespełnianiem warunków. Zdaniem Dyrektora WUP, kandydat na prezesa ww. firmy - dyrektora generalnego nie musi legitymować się znajomością języka tureckiego ani znajomością wypełniania dokumentów celnych itp.

Prezes Krajowego Urzędu Pracy powyższą decyzję uznał za prawidłową i decyzją z dnia 20.01.1998 r. utrzymał ją w mocy.

Pełnomocnik Przedsiębiorstwa P.-U. "T.", Spółka z o.o. zaskarżył powyższą decyzję i wniósł o jej uchylenie. Skarżący wywodzi, że skoro do zadań dyrektora generalnego firmy należy reprezentowanie jej wobec instytucji oraz osób zewnętrznych, to tym samym uznać trzeba, że winien on posiadać znajomość języka tureckiego, a takich osób nie ma zarejestrowanych w RUP w K. Wprawdzie można sobie wyobrazić, że dla wykonania tych zadań można zatrudnić inne osoby, lecz takie rozwiązanie byłoby niecelowe i ekonomicznie nieuzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny badając legalność zaskarżonej decyzji zważył, co następuje:

Z treści przepisów powołanych w zaskarżonej decyzji, zwłaszcza z art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128/ wynika, że zatrudnienie cudzoziemców na terenie P. ma mieć charakter uzupełniający. Wyrażenie zgody na zatrudnienie cudzoziemca musi przede wszystkim uwzględniać sytuację na miejscowym rynku pracy. Taki pogląd wynikający z treści uzasadnień zaskarżonych decyzji uznać trzeba za prawidłowy.

Zdaniem Sądu, w sprawie niniejszej nie zostało jednak dostatecznie wyjaśnione, czy wśród zarejestrowanych bezrobotnych na terenie K. są osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje do pracy na stanowisku wymienionym we wniosku o wydanie zezwolenia, w firmie, która jak to wynika z załączonego do akt zaświadczenia Urzędu Statystycznego, zajmuje się sprzedażą detaliczną i hurtową odzieży, hurtową sprzedażą obuwia oraz handlem detalicznym artykułami konsumpcyjnymi.

Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w K. w piśmie z dnia 21.10.1997 r. podał, że w ewidencji tego urzędu brak jest osób posiadających m.in. doświadczenie w kierowaniu firmą handlową /vide K. 20/.

Do tego dowodu mającego w sprawie istotne znaczenie organy administracji obu instancji w ogóle się nie ustosunkowały, pominęły go w swoich rozważaniach. Tego rodzaju uchybienie stanowi poważne naruszenie art. 80 i art. 107 par. 3 Kpa.

W zaskarżonych decyzjach nie zostało też wszechstronnie rozważone, czy osoby skierowane do pracy w skarżącej Spółce rzeczywiście posiadają odpowiednie kwalifikacje do kierowania tą firmą.

Z akt sprawy wynika, że do pracy na wnioskowane stanowisko prezesa zarządu - dyrektora generalnego firmy skierowano cztery następujące osoby:

1/ Andrzeja J., lat 37, o wykształceniu średnim ogólnokształcącym, zatrudnionego dotychczas na stanowisku robotnika, elektromontera i sprzedawcy w obwoźnym handlu detalicznym;

2/ Leszka G., lat 41, o wykształceniu podstawowym, zatrudnionego kolejno jako malarz budowlany, kierowca samochodu i sprzedawca w handlu detalicznym,

3/ Tadeusza K., lat 36, o wykształceniu podstawowym, zatrudnionego dotychczas jako murarz i sprzedawca w handlu detalicznym,

4/ Huberta B., lat 19, który dotychczas pracował tylko jako uczeń sprzedawca.

Pierwsze wymienione trzy osoby, jak wynika z załączonych do akt kwestionariuszy, prowadziły handel na własny rachunek i w końcu stały się bezrobotnymi. W takiej sytuacji rozważyć należało, czy osoby te posiadają odpowiednie kwalifikacje do kierowania obcą firmą handlową, skoro zrezygnowały z prowadzenia własnej firmy handlowej.

Za trafne natomiast uznaje Sąd stanowisko wyrażone w zaskarżony decyzjach, iż kandydaci na wnioskowane stanowisko nie muszą posiadać znajomości języka tureckiego, między innymi dlatego, że skarżąca Spółka nie prowadzi handlu zagranicznego, a jedynie działalność handlową na terenie K.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy i na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 55 par. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzekł jak w sentencji wyroku.