Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3021/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 142 ust. 1, art. 143
journal: Dz.U. 2018 poz 2094
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 lit. c , art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Agnieszka Szymańczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącej M. G. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] września 2018 r., Nr [...], Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2018 r., Nr [...], orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemce – obywatelce [...] M. G. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

M. G. 9 października 2017 r. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z prowadzoną na tym terytorium działalnością gospodarczą. Jak wynika z akt sprawy strona posiada udziały w firmach [...] Sp. z o. o. oraz [...] Sp. z o. o., przy czym w obu wyżej wymienionych spółkach pełni funkcję prezesa zarządu.

Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2018 r., Nr [...], na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 142 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach i art. 12 ustawy z 24 listopada 2017 r. i zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 107), odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia.

W toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, że w roku 2014 firma [...] Sp. z o. o. osiągnęła dochód w wysokości [...] złotych. W roku 2015 dochód ten spadł do poziomu [...] złotych, zaś w roku 2016, a więc poprzedzającym rok, w którym strona złożyła przedmiotowy wniosek wyniósł [...] złotych. Jednocześnie z załączonej dokumentacji wynikało, że ww. firma zatrudnia na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu dwie osoby, z którymi umowy o pracę zawarto odpowiednio 31 marca 2017 r. oraz 30 września 2017 r.

W oparciu o powyższe ustalenia Wojewoda [...] stwierdził, że [...] Sp. z o. o. nie spełnia warunków określonych w treści art. 142 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy o cudzoziemcach. W tej sytuacji organ I instancji zbadał, czy firma [...] Sp. z o. o. spełnia warunki określone w art. 142 ust. 1 pkt 3 lit b przedmiotowej ustawy i uznał, że strona w toku postępowania nie udokumentowała spełnienie przez [...] Sp. z o. o. powyższych wymogów. W konsekwencji organ uznał, że brak jest podstaw do udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

M. G. złożyła odwołanie od ww. decyzji, po którego rozpatrzeniu organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ przywołał przepisy ustawy o cudzoziemcach, traktujące o udzielaniu pozwolenia na pobyt czasowy i wyjaśnił, że zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o cudzoziemcach, udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

W celu zweryfikowania czy wnioskodawczyni i prowadzona przez nią działalność gospodarcza spełniają wymogi określone w art. 142 ust. 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach, organ I instancji wezwał stronę do przełożenia szeregu dokumentów, w tym rozliczeń CIT-8 firmy [...] Sp. z o. o. za lata 2015 i 2016, aktualnego biznes planu obydwu spółek prowadzonych przez stronę, zaświadczenia o posiadanych środkach na rachunku bankowym obydwu spółek, dokumentów poświadczających faktyczne działanie spółki (spółek) - tj. podpisanych umów, kontraktów, faktur, itp., dokumentów potwierdzających posiadanie przez stronę źródła stabilnego i regularnego dochodu. W odpowiedzi, strona przedłożyła dokumenty, aczkolwiek nie wszystkie z wymienionych w wezwaniu. W piśmie procesowym z 14 marca 2018 r. pełnomocnik strony poinformował organ I instancji o podwyższeniu kapitału zakładowego spółki [...] Sp. z o. o. z pięciu tysięcy do stu tysięcy złotych oraz zmianie ojej adresu, (a także adresu spółki [...] Sp. z o. o.) na ul. [...] w W. Na etapie postępowania odwoławczego, organ wzywał stronę do przedstawienia dodatkowych dokumentów i znowu wezwanie zostało wykonane w części. Nadto strona poinformowała o podwyższeniu kapitału zakładowego spółki [...] Sp. z o. o. z pięciu do stu tysięcy złotych.

Organ odwoławczy po analizie dokumentacji złożonej przez stronę wraz z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz dokumentów przedłożonych w toku postępowania przed organem I instancji, uznał że działalność gospodarcza prowadzona przez wnioskodawczynię w ramach spółek [...] Sp. z o. o. oraz [...] Sp. z o. o. nie spełnia wymogów określonych w art. 142 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, a co za tym idzie brak jest podstaw do udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ wyjaśnił, że przepisy ustawy o cudzoziemcach decydują, iż zezwolenie na pobyt czasowy w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej może być udzielone cudzoziemcowi, tylko w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza spełnia warunki z art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o cudzoziemcach, alternatywnie, jeśli wykaże on, że zgodnie z art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. b prowadzona działalność gospodarcza spełni te warunki w przyszłości. Innymi słowy – zgodnie z treścią postanowień ustawy o cudzoziemcach – podmiot gospodarczy winien charakteryzować się stabilnością ekonomiczną (przejawiającą się bądź w stabilności finansowej bądź zatrudnienia), alternatywnie dawać rękojmię generowania przedmiotowych korzyści w przyszłości.

Organ ocenił, iż działalność gospodarcza prowadzona przez panią M. G. nie spełnia przesłanek określonych w art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Żadna z zarządzanych przez nią spółek nie osiągnęła dochodu wskazanego w treści art. 142 ust 1 pkt 3 lit a, tj. 12-krotności aktualnego w dniu złożenia wniosku przeciętnego wynagrodzenia w województwie, w którym podmiot prowadzący działalność gospodarczą na siedzibę. Powyższe stwierdzenie odnosi się zwłaszcza do spółki [...] Sp. z o. o. - zarejestrowanej w Krajowym Rejestrze Sądowym w [...] lutego 2014 r. – a więc działającej od ponad czterech lat. W tym czasie roczny dochód spółki spadł z poziomu [...] złotych w roku 2014, poprzez [...] złotych w roku 2015 do [...] złotych w roku 2016, tj. roku poprzedzającym złożenie przedmiotowego wniosku. W 2017 roku obie prowadzone przez stronę spółki odnotowały stratę - spółka [...] Sp. z o. o. w wysokości [...] złotych, zaś zarejestrowana [...] stycznia 2017 r. spółka [...] Sp. z o. o. – w wysokości [...] złotych. Organ nadto zauważył, że działalność spółki [...] Sp. z o. o. z roku na rok przynosiła coraz niższe dochody, zaś ostatni rok podatkowy zakończyła stratą (podobnie jak pierwszy rok działalności drugiej ze spółek), co – oprócz tego, że działalność ta nie spełnia wspomnianego warunku zawartego w art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o cudzoziemcach – oznacza także, iż trudno uznać ją za mającą perspektywiczny charakter.

W podobny sposób należy, zdaniem organu, ocenić spełnienie przez obie spółki drugiej z przesłanek zawartych w art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. a - tj. zatrudnienia przez okres co najmniej 1 roku poprzedzającego złożenie wniosku na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy, co najmniej 2 pracowników będących obywatelami polskimi lub cudzoziemcami, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z analizy załączonej dokumentacji wynika, że żadna z prowadzonych przez stronę spółek jej nie spełnia. Z dokumentów nadesłanych przez stronę w postępowaniu odwoławczym wynika, że w chwili obecnej jedynie spółka [...] Sp. z o. o. zatrudnia dwie osoby spełniające wyżej wymienione kryteria zawarte w art. 87 ust. 1 pkt 1-9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Żadna z nich nie jest jednak zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, przy czym jedna z tych osób pracuje w wyżej wymienionej firmie od 20 listopada 2017 r., zaś druga od 1 sierpnia 2018 r.

W celu ustalenia, czy spółka [...] Sp. z o. o. spełnia kryteria określone w art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o cudzoziemcach organ II instancji dokonał całościowej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przed organem I instancji i załączonych przez stronę w postępowaniu odwoławczym.

W pierwszej kolejności organ wskazał, że należy ocenić czy obie spółki zarządzane przez stronę (łub przynajmniej jedna z nich) posiadają środki pozwalające na spełnienie w przyszłości warunków określonych w art. 142 ust 1 pkt 3 lit. a przedmiotowej ustawy. Zdaniem organu, analiza dokumentacji finansowej zgromadzonej w toku postępowania pokazuje, iż obie spółki obracają znacznymi kwotami. Według stanu na [...] lipca 2018 r. spółka [...] Sp. z o. o. dysponowała na swoich rachunkach bankowych środkami w wysokości [...] EUR, [...] USD i [...]PLN, natomiast spółka [...] Sp. z o. o. odpowiednio [...] EUR, [...] USD oraz [...] PLN. Organ wyjaśnił, że podobna sytuacja miała miejsce w 2017 roku, w którym obie spółki wykazywały znaczne obroty, (co ilustrują dane z rozliczeń podatkowych CIT-8), ale zakończyły stratą. Zdaniem organu trudno zatem uznać, że środki, jakimi obie spółki dysponowały w połowie 2018 roku, zostaną przeznaczone i wykorzystane do spełnienia wyżej wymienionego kryterium zawartego w art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o cudzoziemcach. Również, zdaniem organu, trudno uznać, aby spółki prowadziły działania przyczyniające się do spełnienia warunków określonych w art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. a przedmiotowej ustawy – w tym zwłaszcza, aby były to działania przyczyniające się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy. Brak natomiast dokumentacji, która by w bezpośredni sposób wskazywała na charakter działalności obu spółek prowadzone przez stronę uniemożliwia dokonanie oceny, czy działalność ta spełnia wyżej wymienione warunki. Przedstawiona przez stronę dokumentacja finansowa jak i wielkość zatrudnienia w obydwu spółkach, nie wskazują, aby ich działalność spełniała warunki wskazane w art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o cudzoziemcach. Dotyczy to zwłaszcza przesłanki prowadzenia działań przyczyniających się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzaniu korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy. Wyniki finansowe spółek, które w 2017 roku przyniosły strat trudno, zdaniem organu, uznać za korzystne z punktu widzenia gospodarki narodowej.

Organ odniósł się w dalszej kolejności do zarzutu odwołania dotyczącego nie przeprowadzenia dowodu z oględzin w spółkach wskazując, że dokumentacja załączona do akt sprawy w pełni pozwala na ocenę działalności spółek zarządzanych przez wnioskodawczynię, zaś ewentualne oględziny w ich siedzibie przeprowadzone w trybie art. 85 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie doprowadziłyby do stwierdzenia okoliczności innych niż okoliczności stwierdzone innymi dowodami, w tym przypadku załączoną dokumentacją finansową obu spółek i dokumentami stwierdzającymi ich sytuację kadrową. Organ podkreślił, że organ administracji rozpatruje sprawę w oparciu o dokumentację załączoną do akt sprawy, (w tym także załączoną na wezwanie organu) i nie ma podstaw do przeprowadzenia analizy materiału dowodowego w trybie art. 85 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe, organy I i II instancji wzywały o dostarczenie stosownych dokumentów, dotyczących prowadzonej przez cudzoziemkę działalności gospodarczej. W związku z tym, że pełnomocnik strony nie uczynił zadość wezwaniom organów administracji, sprawa została rozpatrzona w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy.

Organ wyjaśnił, że przy ocenie zasadności wniosku uwzględnił cały dostępny materiał dowodowy, w tym także podwyższenie w toku postępowania kapitału zakładowego obydwu spółek zarządzanych przez wnioskodawczynie z pięciu do stu tysięcy złotych (potwierdzony załączonymi dokumentami). W ocenie organu sam fakt podwyższenia kapitału zakładowego, który pełni przede wszystkim rolę gwarancyjną, chroniąc interesy wierzycieli spółki, nie może być podstawą uznania, że spółka spełnia warunki wskazane w treści art. 142 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Powyższe warunki z powodzeniem może spełniać spółka posiadająca kapitał zakładowy w wysokości minimalnej (tj. pięć tysięcy złotych) i odwrotnie - spółka o znacznie wyższym (od minimalnego) kapitale zakładowym może tych warunków nie spełniać i właśnie taka sytuacja – w ocenie organu odwoławczego – ma miejsce przypadku spółek zarządzanych przez stronę.

Organ zaznaczył, że rozpoznając wniosek cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu prowadzenia działalności gospodarczej, jest zobligowany do oceny stanu tej działalności, kondycji przedsiębiorstwa, jego pozycji i znaczenia w dniu wydania decyzji i nie może brać pod uwagę wyłącznie zamiarów, czy planów strony, co do realizacji określonych celów, nie ocenia też samych potencjalnych możliwości przedsiębiorcy na przykład w zakresie generowanych w przyszłości zysków, zamierzonych osiągnięć technologicznych czy tworzenia nowych miejsc pracy. Jednocześnie organ rozpoznający sprawę z art. 142 ustawy o cudzoziemcach nie może pominąć w ocenie działalności gospodarczej prowadzonej przez cudzoziemca tego, jakie były efekty tej działalności w całym okresie poprzedzającym wydanie rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma fakt, że działalność gospodarcza prowadzona przez panią M. G. od ponad czterech lata pod firmą [...] Sp. z o. o. z roku na rok wykazywała się coraz mniejszą efektywnością, przy czym w roku 2017, a więc poprzedzającym wydanie niniejszej decyzji przyniosła stratę, podobnie jak działalność w ramach nowej spółki [...] Sp. z o. o. zawiązanej w tym samym roku. W ocenie organu odwoławczego taki bieg wydarzeń nie pozwala na stwierdzenie, że udzielenie stronie wnioskowanego zezwolenia przyczyni się do wzrostu efektywności prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.

M. G. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej:

1) naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. 142 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne zastosowanie i niewłaściwe przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione warunki materialnoprawne niezbędne do udzielenia wnioskowanego zezwolenia, w sytuacji, w której to organ administracji nie wziął pod uwagę całości materiału dowodowego, w szczególności faktu, iż dwie spółki Skarżącej są w dobrej kondycji finansowej, jak również zatrudnia pracowników;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 78 § 1 w zw. z art. 85 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione niedopuszczenie dowodów polegających na przeprowadzenie oględzin w siedzibie spółek Skarżącej na okoliczność zatrudniania pracowników oraz prowadzenia działalności gospodarczej;

b) art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione niedopuszczenie dowodów na okoliczność m.in. podwyższenia kapitału zakładowego spółki [...] Sp. z o.o., co skutkowało brakiem właściwej oceny dowodów w sprawie;

c) art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów w sprawie, co skutkowało uznaniem przez organ I instancji, iż zachodzi podstawa do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia; jak również stworzenia fikcji prawnej polegającej na obowiązku złożenia biznes planu przez organ I instancji, co skutkowało odmową udzielenia zezwolenia.

Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej i zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że spółki nie wykazały straty i przedstawiono wyniki spółek w tabeli, wyjaśniając że straty za rok 2017 r. są nieduże a nadto kompensują się uzyskanym zyskiem z poprzednich lat oraz faktem, iż ochód spółki [...] Sp. z o.o. został przeznczony na kapitał zapasowy.

Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja jest tendencyjna i gołosłowna, zaś urzędnicy administracji nie rozumieją materii, np. w zakresie podwyższenia kapitału zakładowego. Wyjaśniła, że podwyższenie kapitału zakładowego odbywa się w sposób pieniężny w myśl art. 257 i nast. k.s.h., aby go zatem podwyższyć, spółka powinna mieć środki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych względów niż w niej podniesionych. W szczególności Sąd nie podziela tez o tendencyjności i gołosłowności decyzji, ani o braku kompetencji pracowników organu. Niemniej Sąd dostrzegł takie naruszenia, które nakazują wyeliminować decyzję z obrotu prawnego.

Zgodnie z treścią art. 142 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej udziela się cudzoziemcowi, jeżeli celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie na tym terytorium oraz spełnione są następujące warunki:

1. cudzoziemiec posiada:

a) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b) źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu,

c) zgodę właściwego organu na zajmowanie określonego stanowiska lub wykonywanie zawodu, gdy obowiązek jej uzyskania wynika z przepisów odrębnych;

2. cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania;

3. podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą:

a) w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemca osiągnął dochód nie niższy niż 12-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie, w którym podmiot ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, w trzecim kwartale roku poprzedzającego złożenie wniosku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r, o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz. U. z 2013 r. poz. 255) lub zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej przez okres 1 roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej 2 pracowników będących obywatelami polskimi lub cudzoziemcami, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub

b) wykaże, że posiada środki pozwalające na spełnienie w przyszłości warunków określonych w lit. a lub prowadzi działania pozwalające na spełnienie w przyszłości tych warunków, w szczególności przyczyniające się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy.

Z powyższych uregulowań prawnych – jak zasadnie wskazały organy – wynika, że ocenie organu w toku postępowania wszczętego wnioskiem o udzielenie zgody na pobyt czasowy, podlega spełnienie przez wnioskodawcę warunków określonych w art. 1 i 2 oraz wykazanie przez podmiot gospodarczy spełnienia przynajmniej jednego z warunków wymienionych w pkt 3.

Przedmiotem sporu w rozpoznanej sprawie jest czy spółki w ramach których prowadzi działalność skarżąca spełniają warunek określony w art. 142 ust. 1 pkt 3 lit b) ustawy o cudzoziemcach. Niespełnienie warunków opisanych w lit. a nie budzi zastrzeżeń. Ani strona skarżąca ani sąd z urzędu nie dopatrzył się błędnego ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie.

Art. 142 ust. 1 pkt 3 lit a) wymaga, aby podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemca osiągnął dochód nie niższy niż 12-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie, w którym podmiot ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, w trzecim kwartale roku poprzedzającego złożenie wniosku lub zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej przez okres 1 roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej 2 pracowników będących obywatelami polskimi lub cudzoziemcami, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Spółka [...] Sp. z o. o w chwili składania wniosku, nie mogła spełniać żadnego z określonych tu warunków, gdyż została założona w 2017 r., a zatem z oczywistych względów nie mogła zatrudniać żadnego pracownika przez okres 1 roku poprzedzający złożenie wniosku, tj. okres od 9 października 2016 r. do 9 października 2017 r., zaś spółka [...] Sp. z o. o., jakkolwiek zatrudnia dwie osoby w pełnym wymiarze czasu pracy, to jednak nie przez okres wskazany w tym przepisie. Odnośnie dochodu osiągniętego w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku, to spółka [...] Sp. z o.o. takiego roku podatkowego nie miała, albowiem rok 2017 r. to jej pierwszy rok podatkowy, zaś dokumentacja finansowa spółki [...] Sp. z o. o. wskazuje, że nie osiągnęła ona w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku, tj. w roku 2016 kwoty [...] PLN (zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 17 listopada 2017 r. w sprawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w województwach w 2016 r. (M. P. z 2017 r., poz. 1061).

Rolą zatem organów było dokonanie oceny, czy podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą wykaże, że posiada środki pozwalające na spełnienie w przyszłości warunków określonych w lit. a lub prowadzi działania pozwalające na spełnienie w przyszłości tych warunków, w szczególności przyczyniające się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy.

Organy obydwu instancji jakkolwiek deklarują, że dokonały oceny spełnienia opisanego wyżej warunku to jednak zdaniem Sądu, w sposób nieuprawniony nie odniosły się do całości jego treści, a w tym zakresie w którym dokonały oceny, ocena ta jest zbyt lakoniczna.

Mianowicie, analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji wskazuje, że organ rozważał spełnienie warunku określonego w art. 142 ust. 1 pkt 3 lit b) ustawy o cudzoziemcach jedynie w kontekście tego czy spółki, w których zarządzie wnioskodawczyni pełni funkcję ich prezesa, prowadzą działania przyczyniające się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy. Tymczasem ustawodawca wymaga, aby organ ocenił w pierwszej kolejności czy podmiot gospodarczy posiada środki pozwalające na osiągnięcie dochodu opisanego w art. 142 ust. 1 pkt 3 lit a) bądź na zatrudnienie wymaganej tym przepisem ilości osób lub prowadzi działania pozwalające na spełnienie tych warunków w przyszłości. Jakkolwiek organ odwoławczy odniósł się do posiadanych przez badane spółki środków, to jednak swoją ocenę zawęził wyłącznie do wypracowanego zysku i możliwości jego przeznaczenia na cele określone w ww. przepisie. Zdaniem Sądu nie jest to ocena wyczerpująca, o czym poniżej.

Ustawa nadto – w zakresie oceny działań spółki – jako zasadę wprowadza ocenę czy podmiot prowadzi działania pozwalającej na spełnienie warunków określonych w lit. a w przyszłości. Natomiast dodatkowo, niejako pomocniczo, ukierunkowując działania organu – o czym świadczy użycie zwrotu "w szczególności" – ustawodawca wskazuje że ocena może dotyczyć działań przyczyniających się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy. Mogą to być jednak również inne działania, byleby prowadziły do osiągnięcia stosownych dochodów bądź umożliwiały zatrudnienie wymaganej prawem liczby pracowników. Takiej oceny organ nie dokonał czym naruszył art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 142 ust. 1 pkt 3 lit b) ustawy o cudzoziemcach. Już tylko z tej przyczyny zaskarżona decyzja winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

Niezależnie w ocenie Sądu organ nie wyjaśnił również w sposób wyczerpujący swojego stanowiska, czym z kolei dopuścił się naruszenia art. 9, 11 i 107 § 3 k.p.a. Organ uzasadniając powzięte rozstrzygnięcie posługiwał się wyłącznie ogólnikami i zwrotami niemierzalnymi, typu "trudno przyjąć" bądź "trudni uznać", nie dokonując głębszej analizy. Tymczasem kwestia posiadania środków pozwalających na uzyskanie dochodu bądź zatrudnienie pracowników, wymaga dokonania oceny sytuacji finansowej spółki przy uwzględnieniu wszystkich składników jej kapitału własnego, analizy bilansu jej działalności, bądź innych dokumentów wymaganych dla oceny kondycji finansowej podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (również tych wskazanych przez skarżącą) i przedstawienie wniosków z tego wynikających.

W zakresie zaś podejmowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą działań, to wymagane jest dla dokonania oceny spełnienia tej przesłanki, bezwzględne współdziałanie wnioskodawcy i przedstawienie (na wezwanie organu bądź z własnej inicjatywy) stosownych informacji przez podmiot ubiegający się o zezwolenie, co z kolei umożliwi organowi dokonanie ich analizy z odniesieniem się do każdego przedstawionego przez spółki bądź wnioskodawcę rodzaju jej aktywności. W razie braku ich przedstawienia, organ będzie mógł w sposób usprawiedliwiony stwierdzić niewykazanie spełnienia przesłanek wynikających z art. 143 ust. 1 pkt 3 lit b) ustawy o cudzoziemcach. Szczególnie ta ostatnia okoliczność wymaga zdaniem Sądu podkreślenia wobec stanowiska prezentowanego w ramach postępowania administracyjnego przez pełnomocnika skarżącej.

Ponownie rozpatrując sprawę, organ będzie zobowiązany do dokonania oceny spełnienia przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą przesłanki wymienionej w art. 142 ust. 1 pkt 3 lit b) w jej całokształcie przy uwzględnieniu rozważań zawartych powyżej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 20102 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a") w pkt 1 sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. w pkt 2 sentencji wyroku.

.