Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3537/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe styczeń i marzec 2012 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Skarżący M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe styczeń i marzec 2012 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] maja 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, iż konieczność uregulowania należności podatkowych określonych w zaskarżonych decyzjach, czy też ich egzekucja spowoduje znaczną szkodę w majątku Skarżącego. Należności te w zestawieniu z sytuacją finansową Skarżącego stanowią bardzo wysoką kwotę, której uiszczenie pozbawiłoby Skarżącego nie tylko bieżących środków na koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale i środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjonalnych Skarżącego i jego bliskich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Jego twierdzenia powinny odwoływać się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jego sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. postanowienia NSA z: 14 marca 2014 r., II FZ 171/14; 10 grudnia 2013 r., I FSK 2109/13; 29 października 2013 r., I FZ 388/13; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229).

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Jego uzasadnienie sprowadza się w istocie do ogólnego stwierdzenia, iż egzekucja zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją pozbawi Skarżącego środków do życia oraz utrudni prowadzenie działalności gospodarczej przez Skarżącego

Skarżący nie podał żadnych konkretnych informacji (o ich udokumentowaniu nie wspominając), z których wynikałoby, czy i w jakim ewentualnie stopniu kwota zobowiązań podatkowych przekracza jego możliwości płatnicze.

Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której poniesienie mogłoby skutkować powstaniem po stronie Skarżącego znacznej szkody. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia ich wniosku.

Na marginesie zauważyć należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia NSA z: 15 stycznia 2014 r., II FSK 2165/13; 15 marca 2013 r., II FSK 410/13).

Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.

Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.