Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 610/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: § 12 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie NSA Jacek Surmacz WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B.P. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Decyzją z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.; dalej: P.b.) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.; dalej: K.p.a.) Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorce J.A. pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny oraz wykonanie wewnętrznej instalacji gazowej na działce o nr 185/2 w miejscowości [...]. W uzasadnieniu wskazał, że przedłożony projekt jest zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, decyzją Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2015 r. o warunkach zabudowy oraz wymogami ochrony środowiska.

W odwołaniu od powyższej decyzji B.P. zarzuciła naruszenie:

- art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. przez jego błędne zastosowanie polegające na pominięciu, że sytuowanie budynku w odległości mniejszej niż wynikające z obowiązujących w tym zakresie przepisów techniczno-budowlanych dozwolone jest tylko w wyjątkowych wypadkach, które z reguły nie zachodzą gdy inwestor ma możliwość jego usytuowania w prawidłowej odległości od granicy sąsiedniej nieruchomości oraz pominięciu, że zasada równego traktowania stron przemawia przeciwko pozwoleniu inwestorowi na budowę w odległości mniejszej aniżeli dozwolona obowiązującymi przepisami z cudzą nieruchomością,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 i 4 P.b. w związku z art. 32 ust. 4 P.b. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że zgodność projektu budowlanego z decyzją o "warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" oraz wymaganiami ochrony środowiska, kompletność projektu budowlanego i sprawdzenia, czy został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane, stanowią jedyne i wystarczające w rozpoznawanej sprawie przesłanki zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę,

- art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez niedokonanie oceny przedłożonego przez inwestora projektu z uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [....] z dnia [...] czerwca 2014 r.,

- art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji tych naruszeń organ pierwszej instancji dokonał wadliwej (w ocenie skarżącej przedwczesnej) oceny materiału dowodowego, co z pewnością miało wpływ na rozstrzygnięcie istoty sprawy,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych zaskarżonej decyzji, podczas gdy w związku z art. 11 k.p.a. zasadą wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi organ administracji kierował się przy załatwianiu sprawy organ I instancji winien odnieść się do okoliczności i zarzutów powołanych przez stronę w toku postępowania,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się w treści zaskarżonej decyzji co do kwestionowanej przez skarżącą okoliczności, że odległość budynku gospodarczego położonego w m. [...] na działce o nr 185/2 od granicy tej działki w rzeczywistości jest mniejsza aniżeli wymagana przepisami P.b.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wskazał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Wyrokiem z dnia 26 października 2017 r. sygn. II SA/Rz 899/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., wskazując na konieczność ustalenia, czy planowana inwestycja spełnia wymogi określone w § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 – dalej: rozporządzenie).

Mając na uwadze zalecenia Sądu, decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 ust. 1, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i 4 P.b., ponownie utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] marca 2017 r. znak: [...]. Zdaniem organu odwoławczego dokonana analiza projektu budowlanego potwierdza spełnienie wszystkich warunków określonych w § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Jak wskazał organ, projektowana rozbudowa budynku istniejącego planowana jest poza 3 m pasem. Z rysunków wynika, że odległość części rozbudowanej budynku od granicy działki nr ewid. 185/1 wynosi 5,50 m (1,50 m + 4,00 m). Z kolei nadbudowa obejmować będzie nie więcej niż jedną kondygnację. Zarówno ściana parteru budynku, jak też nadbudowana ściana poddasza, zwrócona w stronę granicy z w/w działką (od strony zachodniej) nie będzie posiadać otworów okiennych i drzwiowych, gdyż zlokalizowana jest w odległości mniejszej niż 4 m od granicy tej działki. Otwory okienne i otwór drzwiowy zaprojektowane w ścianach od strony północnej i południowej zlokalizowane są w odległości większej niż 4 m od granicy działki skarżącej. Odnosząc się do spełnienia wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej organ stwierdził, że ściany budynku bez otworów okiennych i drzwiowych usytuowane w odległości mniejszej niż 4 m od granic działek sąsiednich, tj. 1,5 m od granicy z działką nr ewid. 185/1 (własność skarżącej) i 3,19 m od granicy z działką nr ewid. 186, będą ścianami oddzielenia przeciwpożarowego klasy REI60. Ponadto stwierdzono, że spełnione zostały również wymagania określone w § 13 i 60 rozporządzenia. Analiza projektu budowlanego wykazała, że wysokość projektowanego po rozbudowie i nadbudowie budynku będzie mniejsza niż odległość od istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 185/1, która wynosi 11,86 m. Wobec powyższego organ ocenił, że spełniony został warunek określony w art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Dokonując sprawdzenia projektu budowlanego w pozostałym zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pkt 1, 3, 4 P.b. stwierdzono jego zgodność z decyzją o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy ustalił ponadto, że działka inwestycyjna usytuowana jest na terenie Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, utworzonego na mocy uchwały Nr XLVIII/998/14 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 23 czerwca 2014 r. w sprawie Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Podk. z 2014 r. poz. 1951 z późn. zm.). Dalej ocenił, że pomimo, iż organ I instancji nie dokonał oceny w aspekcie zgodności projektu budowlanego z przytoczonym wyżej aktem prawa miejscowego, który w § 3 uchwały formułuje zakazy obowiązujące na terenie w/w obszaru, to nie miało to wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Wojewoda stwierdził, że kwestia ta została już wyjaśniona w decyzji tego Organu z dnia [...] czerwca 2016 r.. Końcowo podkreślono, że projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie B.P. zarzuciła wyżej opisanej decyzji naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, z pominięciem istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wskazujących na to, że objęty wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynek gospodarczy, mający w zamierzeniu inwestora być przebudowany na budynek mieszkalny jednorodzinny w rzeczywistości posadowiony jest w odległości mniejszej aniżeli dopuszczalne w drodze wyjątku 1,50 m od granicy nieruchomości sąsiedniej,

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy oraz nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich wskazywanych przez skarżąca kwestii w szczególności zastrzeżeni skarżącej dotyczących aktualnego stanu technicznego objętego inwestycją budynku gospodarczego oraz spełnienia w tym konkretnym przypadku wymogów prawa budowlanego,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych zaskarżonej decyzji,

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji pomimo lakonicznego, nieodpowiadającego przepisom k.p.a. uzasadnienia tę decyzji,

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu zaskarżonej decyzji polegającą na niedostatecznym i niepełnym wyjaśnieniu, z którego wynikałoby dlaczego dwukrotne sporządzenie przez organ I instancji, analogicznych a przy tym niepełnych, nieodpowiadających wymogom kpa uzasadnień decyzji administracyjnych wydawanych w sprawie, powoduje odmienna ich ocenę oraz odmienne rozstrzygniecie organu odwoławczego, a także poprzez dowolne przyjęcie, że pomimo iż wytkniętych temu organowi uprzednio w tym zakresie uchybień, w uzasadnieniu decyzji organu I instancji po raz wtóry nie dokonano oceny przedłożonego projektu zagospodarowania działki w aspekcie zgodności przedłożonego przez inwestora projektu z uchwałą Nr XLVIII/998/14 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 23 czerwca 2014 r., pozostaje to bez wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 32 ust. 4 P.b. przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że zgodność uzupełnionego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska oraz fakt, że projekt został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane, stanowią jedyne i wystarczające w rozpoznawanej sprawie przesłanki zatwierdzenia przedłożonego projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę,

- art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. przez jego błędne zastosowanie, polegające na pominięciu, że: sytuowanie budynku w odległości mniejszej niż wynikająca z obowiązujących w tym zakresie przepisów techniczno-budowlanych z sąsiednią nieruchomością dozwolone jest tylko w wyjątkowych wypadkach, które podobnie jak w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą, gdy inwestor ma realną możliwość jego usytuowania budowli w prawidłowej odległości do granicy sąsiedniej nieruchomości,

- art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. przez jego błędne zastosowanie, polegające na pominięciu, że zasada równego traktowania stron przemawia przeciwko pozwoleniu inwestorowi na budowę w odległości mniejszej aniżeli dozwolona obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi z cudzą nieruchomością, jeżeli strona przy zachowaniu dobrej woli i należytej w tym zakresie staranności ma możliwość zachowania odpowiedniej, wymaganej przepisanymi prawa odległości od wznoszonych przez siebie budynków do granicy sąsiedniej nieruchomości,

- § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że zostały spełnione wskazane w tym przepisie przesłanki szczególne, gdyż w aktach sprawy znajduje się ekspertyza techniczna w sprawie warunków zabezpieczeń pożarowych, która została zaakceptowana przez Komendant Wojewódzkiego PSP w [...], podczas gdy w rzeczywistości w aktach znajduje się jedynie stanowisko tego Komendanta, z którego wynika, że w/w ekspertyza nie podlega uzgodnieniu z powołaniem się na art. 272 ust. 3 rozporządzenia.

Opierając skargę na powyższych zarzutach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Skarga jako niezasadna została przez Sąd oddalona, bowiem decyzja Wojewody nie narusza przepisów prawa procesowego i materialnego w stopniu, który miałby jakikolwiek wpływ na ustalony wynik sprawy. Organy ustalił stan faktyczny sprawy w sposób nienaruszający reguł postępowania dowodowego w administracji tj. art. 7, 77 i 80 K.p.a. Dlatego dokonane ustalenia faktyczne mogą stanowić dla Sądu podstawę wyrokowania.

Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku konkretyzacji m.in. przepisów art. 35 ust. 1 i 4 P.b. Organy obu instancji stwierdziły na podstawie regulacji P.b., złożonego przez inwestora wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, załączonego do niego projektu budowlanego, zgodność zamierzenia budowlanego z obowiązującymi regulacjami systemu prawa budowlanego. Wobec tego stwierdzenia zobowiązane były uwzględnić żądanie i wydać wnioskowane pozwolenie na budowę, które stanowi w świetle art. 35 ust. 4 P.b. decyzję związaną. Z tak dokonaną oceną i wyprowadzonymi wnioskami należało się zgodzić, pomimo złożonej skargi i wyrażonych w nim zarzutów.

Znaczenie kluczowe dla takiej oceny należało przyznać ustaleniu czy Wojewoda wykonał wytyczne wynikające z treści uzasadnienia prawomocnego wyroku WSA z 26 października 2017 r., sygn. II SA/Rz 899/17. W myśl bowiem art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Należy przypomnieć, iż na mocy w/w orzeczenia Sąd zobowiązał Organ odwoławczy do wyjaśnienia czy projektowana rozbudowa, nadbudowa i przebudowa spełnia wymogi określone w przepisie § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422; dalej zwane: rozporządzeniem). Otóż powołany przepis dopuszczał w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych.

W niniejszej sprawie zastosowanie miał § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej przepisami rozporządzenia Ministra Budownictwa i Infrastruktury z 14 listopada 2017 r. o zmianie rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2017 r., poz. 2285). Na taki stan prawny wskazuje przepis intertemporalny zawarty w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego.

Należy przyznać, że Wojewoda dokonał w toku postępowania szczegółowej kontroli projektu budowlanego pod kątem spełnienia wymogów wynikających z przytoczonego wyżej przepisu rozporządzenia. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono jednoznacznie:

- istniejący budynek, która ma zostać rozbudowany jest zlokalizowany w odległości 1,5 m od granicy z działką skarżącej o nr 185/1,

- w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki zostaną zachowane jego wymiary,

- projektowana rozbudowa jest planowana poza pasem 3 m od granicy działki sąsiedniej,

- nadbudowa istniejącego obiektu budowlanego nie obejmuje więcej niż jedną kondygnację,

- ściana parteru budynku jak i nadbudowana ściana poddasza zwrócona w stronę granicy z działką skarżącej nie posiada otworów zarówno okiennych jak i drzwiowych,

- otwory drzwiowe i okienne w ścianach od strony południowej i północnej znajdują się w odległości większej niż 4 m od granicy działki skarżącej.

Organ odwoławczy ustalił także, że ściany budynku bez otworów okiennych i drzwiowych usytuowane w odległości 1,5 m od granicy działki 185/1 i 3,19 m od granicy działki o nr 186, zostały zaprojektowane jako ściany oddzielania przeciwpożarowego o klasie REI60. Organ powołuje się przy tym na ekspertyzę techniczną sporządzoną przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i rzeczoznawcę budowalnego, z której to jednoznacznie wynika że projektowane przedsięwzięcie spełnia wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej (vide strona 35 projektu budowlanego). W aktach sprawy znajduje się także pismo [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 7 grudnia 2015 r., wyrażające opinie w/w Organu o spełnieniu przez projekt wymogów z zakresu ochrony przeciwpożarowej jakie określają przepisy rozporządzenia (vide strona 27 projektu budowlanego). PKWPSP nie stwierdza w tym piśmie potrzeby dokonania uzgodnienia, gdyż uznaje zachowanie w projekcie obowiązujących standardów ochrony przeciwpożarowej. Zachowanie minimalnych odległości jakie określają przepisy rozporządzenia ze względu na ochronę przeciwpożarową nie jest zdaniem Komendanta wymagane. Dlatego też, jego uzgodnienie nie jest niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się do zarzutów skargi nie sposób było uznać je za uzasadnione. Przede wszystkim Sąd podziela stanowisko Organu o niewykazaniu przez Stronę niezachowania odległości 1,5 m od granicy z działką stanowiącą przedmiot przysługującego jej prawa współwłasności. Przekonująco wyjaśniono stronie, że oświadczenia osób sporządzających projekt budowlany podlegających odpowiedzialności prawnej, są wystarczająco wiarygodne i mogą stanowić podstawę rozstrzygnięć w niniejszej sprawie. Podniesiony zarzut jest tym bardziej nieuzasadniony, że § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia nie wymagał zachowania przy rozbudowie budynku istniejącego odległości 1,5 m, lecz zachowania dotychczasowych wymiarów tego obiektu. Taka odległość występuje, lecz w § 12 ust. 2 rozporządzenia, który nie miał w niniejszej sprawie zastosowania.

Wojewoda [...] dokonał też pozytywnej dla inwestora konfrontacji projektu budowalnego z przepisami prawa w tym regulacjami prawa miejscowego. Uzasadnienie decyzji Organu odwoławczego poprzez odniesienie się do wszystkich istotnych dla sprawy kwestii naprawia uchybienia decyzji Starosty w zakresie zasady przekonywania – art. 11 K.p.a.. Wojewoda podaje w swym rozstrzygnięciu wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne oraz dokonuje ich właściwej i przekonującej oceny.

Przypomnieć tu należy, że Wojewoda w swej kasacyjnej decyzji z dnia [...] września 2016 r., o nr [...], zwrócił uwagę Staroście na istotne braki w złożonym przez inwestora projekcie technicznym, tj. konieczność ponumerowania projektu budowlanego, brak danych dotyczących fundamentów budynku gospodarczego, a także na konieczność zbadania zgodności zamierzenia z postanowieniami uchwały Sejmiku Podkarpackiego z 23 czerwca 2014 r. w sprawie Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Organ pierwszej instancji wykonuje wytyczne wzywając inwestora do uzupełnienia wadliwego projektu budowlanego – postanowienie z [...] października 2016 r. Inwestor w toku postępowania przy piśmie z dnia 24 stycznia 2017 r. przedkłada projekt uwzględniający uwagi PINB w [...]. Kwestie zgodności zabudowy z regulacjami uchwały Sejmiku Wojewoda ocenia ponownie w zaskarżonej decyzji już we własnym zakresie i stwierdza w niej, że pomimo, iż Organ pierwszej instancji nie dokonał oceny zgodności inwestycji z przepisami uchwały, to nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie. Jednocześnie Wojewoda powołuje się na swą własną ocenę tej kwestii, wyrażoną uprzednio w swej decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. i ją podtrzymuje (w uzasadnieniu błędnie przytoczono rok 2017 r.). To zdanie Wojewody znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], gdzie na stronie nr 8 wyrażono jednoznaczną i prawidłową ocenę na temat zgodności planowanej inwestycji z zapisami § 3 uchwały Sejmiku. Tak sformułowane stanowisko nie zostało przez WSA zakwestionowane w przytoczonym już wyżej prawomocnym wyroku. Oznacza to, że wcześniej dostrzeżone uchybienia w decyzji Organu pierwszej instancji zostały usunięte w ramach postępowania odwoławczego, przez co nie było konieczności wydawania kolejnej decyzji kasacyjnej.

Nie można również zarzucać Wojewodzie braków w uzasadnieniu skarżonej przez WSA decyzji. Skontrolowana decyzja zawiera obszerne i przekonujące uzasadnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz prawnych. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu odwołania opartego na naruszeniu przez Starostę przepisu art. 107 § 3 K.p.a., i kierując się zasadą dwuinstancyjności postepowania wyjaśnia, że niewątpliwa wada decyzji Organu pierwszej instancji została sanowana poprzez wytłumaczenie przyczyn wydanej decyzji w postępowaniu odwoławczym przez Wojewodę. Podniesione przez Skarżącą uchybienia nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, w postaci wydanego przez Starostę pozwolenia na budowę.

Nie ma racji strona skarżąca podnosząc, że decyzja Organu pierwszej instancji nie różni się od poprzednio wydanej, a uchylonej przez Wojewodę. Te różnice są bardzo istotne, a wynikają z tego, że decyzja Starosty [...] z [...] marca 2017 r. nr [...], została wydana po uwzględnieniu wytycznych zawartych w kasacyjnej decyzji Wojewody z dnia [...] września 2016 r., znak [...]. Nie sposób pominąć, iż decyzja ta została wydana po wykonaniu przez inwestora nakazu uzupełnienia projektu budowlanego o braki wyszczególnione w postanowieniu Starosty z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. Uzupełnienie tych braków nastąpiło dzięki złożeniu w dniu 27 stycznia 2017 r. w Starostwie Powiatowym w [...] przez J.A. poprawionych 4 egzemplarzy projektu budowalnego.

Wobec tego należało uznać, że decyzja Wojewody jest prawidłowa pod względem zgodności z przepisami prawa procesowego oraz materialnego. Decyzja ta jako w pełni legalna winna pozostać w obrocie prawnym. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł też takich uchybień, które nakazywałyby skorzystanie z art. 134 i 135 P.p.s.a.

Przedstawione motywy musiały zadecydować o oddaleniu w całości wniesionej skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.