Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 459/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 19 ust. 1a,
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,
article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 53 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Małgorzata Herman, Protokolant Specjalista Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2019 r. sprawy ze skargi T. M. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odebrania za pokwitowaniem broni palnej z amunicją oraz pozwolenia na broń oddala skargę.


UZASADNIENIE

W skardze z 8 marca 2019 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, T.M., (dalej: strona, skarżący) działający przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej z dnia [...] r. polegającą na odebraniu mu broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego wraz z nabojami oraz z pozwoleniem na broń. Czynności tej zarzucił naruszenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. przepisów prawa materialnego, a to:

1) art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz.1839 ze zm., dalej: ustawa o broni, lub "u.o.b." albo też: ustawa) poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, iż do odebrania za pokwitowaniem broni wraz z amunicją i dokumentami potwierdzającymi legalność posiadania broni w oparciu o dyspozycję w/w przepisów wystarczające jest wystąpienie przesłanki w postaci toczenia się postępowania karnego wobec osoby posiadającej broń, co skutkowało bezzasadnym odebraniem skarżącemu broni palnej myśliwskiej wraz z amunicją i dokumentem potwierdzającym legalność posiadania broni, albowiem dokonanie zaskarżonej czynności materialno – technicznej wskutek przyjęcia takiej optyki przez organ nastąpiło w sposób automatyczny właściwy dla normy prawnej stanowiącej o obligatoryjności działania organu administracyjnego, podczas, gdy wskazana wyżej norma ma li tylko charakter fakultatywny, zaś jej zastosowanie jest dopuszczalne wyłącznie wówczas, gdy zachodzi obawa, iż podejrzany o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.o.b. stanowiłby zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego albo dla wolności i praw innych osób, co w realiach przedmiotowego stanu faktycznego nie zostało względem skarżącego wykazane;

2) art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez niepouczenie skarżącego o przysługujących mu środkach zaskarżenia i sposobie oraz terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na dokonaną względem niego czynność materialno – techniczną podczas, gdy obowiązek udzielenia takiego pouczenia wynika z ogólnej zasady praworządnego działania organów administracji publicznej, jak również z zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, które to zasady wynikają z przywołanych powyżej przepisów Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skargi, jej autor, zakwestionował w całości zasadność działania organu przytaczając rozwinięte argumenty przedstawione w jej petitum. Zaprezentował ocenę prawną podstawy działania organu, podnosząc, że pismem z dnia [...] r., Komenda Wojewódzka Policji w K. Wydział Postępowań Administracyjnych, poinformowała Komendanta Miejskiego Policji w J. o prowadzonym postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego T.M.. Ponadto, w wyżej wskazanym piśmie za podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego wskazano treść art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ponieważ ustalono, że przeciwko niemu toczy się postępowanie karne o popełnienie czynów określonych w art. 258 § 1 k.k. i art. 271 § 3 k.k. W związku z tym, w przedmiotowym piśmie zwrócono się o odebranie mu – w trybie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji – jednostek broni palnej myśliwskiej wraz z amunicją oraz legitymacją posiadacza broni o numerze [...] i o przekazanie ich do depozytu Wydziału Postępowań Administracyjnych. Z kolei pismem z dnia [...] r., skierowanym do niego, jak kontynuował, Komenda Wojewódzka Policji w K. Wydział Postępowań Administracyjnych, poinformowała, iż wobec w/w wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Jako uzasadnienie wszczęcia przedmiotowego postępowania z urzędu podano treść art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, które stanowią, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Organ Policji pozyskał bowiem informację, iż przeciwko stronie toczy się postępowanie karne o popełnienie czynów określonych w art. 258 § 1 k.k. i art. 271 § 3 k.k. Powzięcie takich informacji spowodowało konieczność ustalenia, czy należy ona do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Następnie dnia [...] r. Komenda Miejska Policji przeprowadziła czynność materialno – techniczną polegającą na odebraniu od T.M. broni (w postaci dubeltówki marki [...] o nr [...] kal 16/70 oraz sztucera marki [...] o nr [...] kal 30/06) wraz z pozwoleniem na broń seria AC nr [...] wydanej [...] r. oraz nabojami.

W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie nie zaistniała materialna podstawa do dokonania tej czynności materialno - technicznej w postaci istnienia obawy, iż podejrzany o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.o.b. stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób. Działania organu wskazują, iż uznał on za wystarczające do przeprowadzenia zaskarżonej czynności wystąpienie przesłanki w postaci toczenia się postępowania karnego o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.o.b. wobec osoby posiadającej broń, co skutkowało w realiach niniejszej sprawy bezzasadnym odebraniem skarżącemu broni palnej myśliwskiej wraz z amunicją i dokumentem potwierdzającym legalność posiadania broni, albowiem dokonanie takiej czynności materialno - technicznej, wskutek przyjęcia takiego stanowiska organu, nastąpiło w sposób automatyczny właściwy dla normy prawnej stanowiącej o obligatoryjności działania organu administracyjnego, podczas, gdy – jak zaakcentował – wskazana wyżej norma ma li tylko charakter fakultatywny, zaś jej zastosowanie jest dopuszczalne wyłącznie przy wystąpieniu wskazanej powyżej przesłanki materialnej.

Takie stanowisko, na co zwrócił uwagę, koresponduje z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt P 43/12, zgodnie z którym użycie przez ustawodawcę słowa "może", powinno stanowić wyraźną wskazówkę dla organów stosujących prawo, że dokonanie analizowanej czynności materialno - technicznej jest dopuszczalne wówczas gdy zachodzi obawa, że oskarżony (podejrzany) o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób. Dopiero zatem taka wykładnia art. 19 ust. 1a u.o.b. powoduje, iż norma 1a może być uznana za zgodną z Konstytucją RP.

Zdaniem autora skargi bezspornym jest, iż organ nie ustalił, czy w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzi po stronie strony skarżącej wyżej wskazana obawa. Wskazuje na to, co podniósł, twierdzenie zawarte w piśmie skierowanym do skarżącego z dnia [...] r., albowiem w jego treści organ w kontekście poinformowania strony o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego stwierdził, iż powzięcie informacji o toczącym się względem skarżącego postępowaniu karnym, spowodowało, iż zachodzi "konieczność ustalenia, czy należy do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego".

Konstatacja taka, w jego opinii, świadczy o tym, że de facto ustalenie powyższych okoliczności stanowi przedmiot wszczętego postępowania administracyjnego. Ponadto, przeciwko przyjęciu, iż w niniejszej sprawie organ ustalił wystąpienie podanych powyżej okoliczności przemawia fakt, że w piśmie, z tego samego dnia, organ wydał Komendantowi Miejskiemu Policji w J. polecenie odebrania broni, amunicji oraz pozwolenia na broń. Stąd też, w jego ocenie, nie może być mowy, aby w przedmiotowej sprawie organ ustalił, że skarżący należy do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Wskazał następnie, że w orzecznictwie Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, zasadnie podnosi się, iż czynność materialno - techniczna odebrania broni, amunicji oraz dokumentów składa się w istocie z dwóch elementów, a mianowicie aktu, który poprzedza przeprowadzenie tejże czynności, zawierającego wyjaśnienie przez organ powodów dokonania przedmiotowej czynności oraz z samej czynności. Przy czym, wskazuje się, iż wynika to z ciążącego na organie obowiązku dania wyrazu swemu przekonaniu, iż konkretnym stanie faktycznym dopatruje się ze strony osoby posiadającej broń, której przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z katalogu zawartego w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.o.b., obawy stanowienia przez nią zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku prawnego albo dla wolności i praw innych osób. Bez znaczenia pozostaje w jakiej formie organ dokona owego uzasadnienia konieczności dokonania zaskarżonej czynności materialno – technicznej. Jedynym wymogiem pozostaje okoliczność, aby przedmiotowe uzasadnienie było precyzyjne i jednoznaczne. Zatem zaznaczył, że za w zupełności wystarczające należy uznać skierowanie do posiadacza broni pisma, w którym wyjaśnione zostały powody dokonania czynności. Podniósł także, że takie uzasadnienie może być również zawarte na dokumencie pokwitowania odebrania broni (zob. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 297/14; w Poznaniu z 16 kwietnia 2014 r., sygn, akt II SA/Po 235/14).

Podsumowując wywód w tym zakresie, skonstatował, iż do przeprowadzenia zaskarżonej czynności materialno - technicznej niezbędnym jest wykazanie, iż posiadacz broni stanowiłby zagrożenie dla siebie, bezpieczeństwa bądź porządku publicznego. Natomiast za nieuzasadnione winno zostać uznane, przeprowadzenie takiej czynności w sposób automatyczny, niezwłocznie po powzięciu informacji o toczącym się wobec posiadacza broni postępowaniu karnym o przestępstwo określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.o.b., tak jak to miało miejsce w tej sprawie. Podniósł także, że sam fakt, iż takie postępowanie toczy się względem posiadacza broni nie uzasadnia automatycznego wniosku stwarzania przez nią zagrożenie. Zaznaczył przy tym, że bez wątpienia takie działanie organu rozmija się w zupełności ze wskazaniami zawartymi w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. (sygn. akt P 43/12), co w konsekwencji czyni zasadnym twierdzenie, że przeprowadzenie zaskarżonej czynności na gruncie niniejszej sprawy było niedopuszczalne. W jego opinii przyjęcie odmiennej optyki skutkowałoby dopuszczalnością odebrania broni oraz amunicji i dokumentu potwierdzającego na posiadanie broni każdorazowo, gdy posiadaczowi broni przedstawiono zarzuty dotyczące popełnienia przestępstwa określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.o.b., i to już w momencie wydania stosownego postanowienia bez konieczności ustalania merytorycznej podstawy dokonania takiej czynności. Ponadto, w takiej sytuacji zupełnie pominięta byłaby treść art. 19 ust. 1a u.o.b., zgodnie z którym Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 obligatoryjne przesłanki odmowy wydania pozwolenia na broń, ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lala. Następnie stwierdził, że słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, iż dokonanie tej czynności ma charakter fakultatywny, a nie obligatoryjny na co wskazuje użyty przez prawodawcę zwrot "może", co winno być poczytywane przez organy stosujące prawo za wskazówkę, że przeprowadzenie zaskarżonej czynności jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy zachodzi obawa, że podejrzany/oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób. Natomiast takich ustaleń nie poczynił organ, który polecił dokonanie zaskarżonej czynności względem strony. Podobnież stwierdził, iż niepodobna oprzeć się w tym miejscu konstatacji, że w świetle brzmienia pism z dnia [...] r., organ ograniczył się li tylko do stwierdzenia, że powziął informację o toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniu karnym, które to twierdzenia winny zostać uznane za lakoniczne oraz zdawkowe i w żadnym razie nieuzasadniające dokonania zaskarżonej czynności, zwłaszcza w kontekście regulacji stanowiącej podstawę do podjęcia takiego działania przez organ. Na marginesie zaznaczył, iż przeciwko "automatycznemu" działaniu organu, polegającemu na odebraniu broni wraz z amunicją i stosownym pozwoleniem, przemawia obowiązująca na gruncie procedury karnej zasada domniemania niewinności, która powoduje, iż sam fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego nie świadczy o tym, iż popełnił on bądź mógł popełnić zarzucany czyn. Uznał, że w realiach sprawy postawione skarżącemu zarzuty dotyczą okresu czasu od marca do czerwca 2013 r., co oznacza, że skarżący ponad 5 lat od czasu rzekomo popełnionych czynów korzystał z posiadanej do celów łowieckich broni zgodnie z jej przeznaczeniem. Okoliczność ta winna stanowić swoistą rękojmię, iż nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku bądź bezpieczeństwa publicznego.

Konkludując podał, że w niniejszej sprawie organ nie wykazał zaistnienia merytorycznej przesłanki dopuszczalności dokonania zaskarżonej czynności, albowiem w przedmiotowej sprawie nie wykazano, że dokonanie jej jest konieczne ze względu na istnienie obawy, iż strona może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku prawnego albo dla wolności i praw innych osób. Przedmiotowe naruszenie niewątpliwie ma wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia zwarty w petitum wniosek, aby w oparciu o dyspozycję art, 146 § 1 w zw. z art, 145 § 1 pkt 1 lit, a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), uznać za bezskuteczną czynność odebrania skarżącemu broni wraz z amunicją i pozwoleniem na broń.

Równocześnie stwierdził, że organ naruszył w przedmiotowej sprawie także art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez nie pouczenie skarżącego o przysługujących mu środkach zaskarżenia i sposobie oraz terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na dokonaną względem niego czynność materialno - techniczną. Zauważył, że co prawda zaskarżona czynność materialno - techniczna podejmowana jest poza sformalizowanym postępowaniem administracyjnym, co oznacza, iż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają do niej bezpośredniego zastosowania, to jednakże nie oznacza to, iż organ nie jest zobowiązany do pouczenia osoby, względem której skierowana jest czynność, o przysługujących jej środkach zaskarżenia i sposobie oraz terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Wskazał, że w judykaturze podnosi się, iż obowiązek udzielenia wyżej omawianego pouczenia, ciąży na organie również w wypadku innych, aniżeli decyzje oraz postanowienia unormowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjne, władczych form działania administracji. Obowiązek ten wynika bowiem z ogólnej zasady praworządnego działania organów administracji publicznej, jak również z zasady pogłębienia zaufania do organów administracji publicznej, które to zasady wynikają z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Posiłkując się orzecznictwem sądowoadministracyjnym na poparcie zawartych w niej argumentów, przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych, jak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 694/16; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 61/12; a także dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1592/11, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA.

Na zakończenie podniósł także, że w przedmiotowej sprawie nie sposób dopatrzeć się w żadnym z pism, stosownego pouczenia skarżącego o przysługujących mu środkach zaskarżenia i sposobie oraz terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, co dało podstawy do sformułowania niniejszego zarzutu.

Formułując powyższe zarzuty i podniesione na ich uzasadnienie argumenty wniósł o:

1) stwierdzenie – stosownie do dyspozycji przepisów art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – bezskuteczności zaskarżonej czynności odebrania broni palnej od skarżącego;

2) zasądzenie na rzecz skarżącego od Komendanta Wojewódzkiego w K. kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw – w oparciu o art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

3) skierowanie sprawy na rozprawę celem jej rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w dniu [...] r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia stronie pozwolenia na broń myśliwską do celu łowieckiego. Podstawą prawną uzasadniającą wszczęcie przedmiotowego postępowania była treść art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którymi właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zaakcentował, że z urzędu uzyskał informację, że przeciwko stronie zostało wszczęte postępowanie karne, za sygn. akt [...], o popełnienie czynów określonych w art. 258 § 1 kk i inne, tj. działania w zorganizowanej grupie przestępczej.

Podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, że prokurator Prokuratury Okręgowej we W. przedstawił stronie zarzuty tego, że:

1) w okresie od marca do czerwca 2013 r. w J. i innych miejscowościach na terenie RP i Czech, działając w ramach "A" Sp. z o.o., "B" Sp. z o.o. i inne, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw, związanych z wprowadzeniem do obrotu handlowego oleju rzepakowego importowanego spoza granic kraju unikając zapłaty należności podatkowych, zmiany przeznaczenia olejów mineralnych a następnie praniem pieniędzy uzyskanych w wyniku nielegalnego procederu za pośrednictwem kont bankowych oraz przestępstw firmanctwa, wyłudzenia podatku VAT w wyniku przyjmowania i wystawiania fikcyjnych faktur VAT i innych, tj.: o czyn z art. 258 § 1 kk;

2) w okresie od marca do czerwca 2013 r. w J. i innych miejscowościach na terenie RP i Czech w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w wykonaniu tego samego zamiaru oraz z wykorzystaniem takiej samej sposobności (...) uczestniczył w fikcyjnym, karuzelowym obrocie olejem rzepakowym, granulatem foliowym, folią stretch i innych towarów oraz wystawianiem nierzetelnych, poświadczających nieprawdę co do przeprowadzonych transakcji, niezgodnych ze stanem rzeczywistym faktur VAT (...) przez co popełnił czyn zabroniony polegający na nierzetelnym prowadzeniu ksiąg rachunkowych (...) przez co naraził Skarb Państwa na uszczuplenie VAT w kwocie co najmniej [...] zł, czyniąc sobie z popełnianych przestępstw stałe źródło dochodów, tj.: o czyn z art. 56 § 1 i 2 kks w zb. z art. 62 § 1 i 2 kks w zb. z art. 61 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 9 § 1 i 3 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 kks i art. 38 § 2 pkt 1 kks;

3) w okresie od marca do czerwca 2013 r. w J. i innych miejscowościach na terenie RP i Czech w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w wykonaniu tego samego zamiaru oraz z wykorzystaniem takiej samej sposobności (...) uczestniczył w fikcyjnym, karuzelowym obrocie olejem rzepakowym, granulatem foliowym, folią stretch i innych towarów oraz wystawianiem nierzetelnych, poświadczających nieprawdę co do przeprowadzonych transakcji, niezgodnych ze stanem rzeczywistym faktur VAT (...) przez co popełnił czyn zabroniony polegający na nierzetelnym prowadzeniu ksiąg rachunkowych (...) przez co naraził Skarb Państwa na uszczuplenie VAT w kwocie co najmniej [...] zł czyniąc sobie z popełnianych przestępstw stałe źródło dochodów, tj.: o czyn z art. 271 § ł i 3 w zb. z art. 286 § ł kk w zb. z art. 294 § ł kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk.

Powyższe okoliczności, jak kontynuował, determinowały konieczność skorzystania przez organ Policji z uprawnień określonych przepisem art. 19 ust. la ustawy o broni i amunicji, tj.: zabezpieczenia prewencyjnego broni i amunicji stanowiącej własność strony skarżącej. W następstwie tego w dniu [...] r., w ramach pomocy prawnej, funkcjonariusz z Komendy Miejskiej Policji w J. odebrał za pokwitowaniem od dwa egzemplarze broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego wraz z amunicją do tej broni i dokumentem potwierdzającym legalność posiadania broni – legitymację posiadacza broni. Zaznaczył, że pełnomocnik skarżącego w dniu 12 marca 2019 r. złożył równoległe skargę na czynność materialno-techniczną Komendy Miejskiej Policji w J., polegającą na odebraniu broni palnej należącej do strony skarżącej.

W dalszych motywach wskazał, że słusznie zauważyła strona skarżąca, powołany powyżej przepis art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji był przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt P 43/12, poza konkluzją przywołaną przez skarżącego wskazano, że przepis ten w zakresie, w jakim wskazuje przesłanki umożliwiające dokonanie czynności materialno-technicznej odebrania broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni osobie, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. – jest zgodny z zasadą legislacji. Stwierdzono też, że w przypadku oskarżonego o popełnienie przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. – w przeciwieństwie do skazanego – ustawodawca dozwala Policji na czynność materialno-techniczną odebrania broni, amunicji oraz dokumentu potwierdzającego legalność posiadania broni. Ustawodawca nie posłużył się w kwestionowanym przepisie ani zwrotem ocennym, ani klauzulą odsyłającą. Trybunał podkreślił także, iż polskie prawo – ani ustawa zasadnicza, ani ustawa o broni – nie gwarantuje prawa do posiadania broni. Zgodnie z art. 2 u.b.a. Poza przypadkami określonymi w ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Oznacza to, że w Polsce posiadanie broni jest reglamentowane i dopuszczalne jedynie pod warunkiem spełnienia określonych przesłanek. Na mocy ustawy o broni i amunicji ustawodawca zdecydował się ograniczyć możliwość wykonywania prawa własności broni. W przypadku legalnego posiadania broni można mówić o wykonywaniu prawa własności, jednak jest to ograniczone prawo wykonywania własności. W konkluzji Trybunał – mając na uwadze obowiązujące regulacje ustawowe oraz wykonawcze dotyczące warunków posiadania broni – stwierdził, że kwestionowany przepis art. 19 ust. 1a u.b.a. jest proporcjonalną konstytucyjnie ingerencją w prawo własności. Ograniczenie wykonywania prawa własności uzasadnione jest koniecznością ochrony praw i wolności innych osób. Wyjaśnił, że sposób ograniczenia jest adekwatny do założonego celu (broń pozostaje w depozycie do czasu zakończenia postępowania sądowego lub też może zostać zbyta przez dotychczasowego właściciela) i nie jest nieproporcjonalny (osoba ta – zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 u.b.a. – nie ponosi kosztów pozostawienia broni w depozycie, a po zakończeniu postępowania karnego, jeżeli nie zostanie skazana, będzie mogła korzystać z dotychczasowego prawa własności broni).

Podkreślił, że Policja została powołana w Polsce jako umundurowana i uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi. Do jej podstawowych zadań należy właśnie ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. W polskim systemie prawnym, do praw i wolności gwarantowanych na poziomie konstytucyjnym nie należy prawo do posiadania broni. Posiadanie i używanie broni – podobnie jak w innych państwach UE jest poddane licznym ograniczeniom. Nadto, z racji przyjętych przez prawodawcę przesłanek, to na Policji spoczywa odpowiedzialność za prowadzenie takiej polityki dostępu do broni, by nie naruszała ona interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wyraz temu dał właśnie poprzez reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji.

Na poparcie wyrażanych konkluzji odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego zacytował wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1775/13, że "w polskim prawodawstwie uprawnienie do posiadania broni palnej nie należy do zakresu konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich. Wręcz przeciwnie, uprawnienie to stanowi odstępstwo od generalnej zasady, iż prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i zagwarantowane jedynie dla ogólnie ujmowanej grupy funkcjonariuszy służb mundurowych. Skoro więc omawiane uprawnienie stanowi wyjątek od reguły, to takie ustalenie prowadzi do konkluzji, iż przepisy regulujące przedmiotową kwestię winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny. Racjonalny ustawodawca założył, że prawo do broni może być wydane tylko w szczególnych okolicznościach i tylko przy spełnieniu restrykcyjnych wymogów ustawowych. Wobec tego nie dopuszcza do sytuacji, by dostęp do broni palnej miały osoby, które swym postępowaniem w sposób umyślny naruszają prawo, za które to naruszenie ustawodawca przewiduje sankcję karną".

Podobne poglądy, jak zaznaczył, prezentowane są w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle których warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania powinny być badane w sposób restrykcyjny, zaś możliwość niewyrażenia zgody na jej posiadanie powinna być postrzegana jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (wyrok z 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1296/07). Posiadanie broni oraz posługiwanie się nią jest reglamentowane i stanowi rodzaj przywileju. W związku z tym od osoby takie pozwolenie posiadającej wymaga się kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania nie budzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego (tak: NSA w wyroku z 28 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1562/10). Zdaniem sądu, na co zwrócił uwagę, powyższe ustalenie prowadzi do konkluzji, że przepisy regulujące przedmiotową kwestię, winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny.

Przypominał następnie, że z akt sprawy wynika, iż w toku postępowania karnego wydane zostało postanowienie z dnia [...] r., sygn. akt [...], o przedstawieniu stronie zarzutów o przestępstwa umyślne związane z udziałem w działającej na terenie RP i Czech zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu, wiarygodności dokumentów oraz przestępstw skarbowych. Skutkiem tej działalności było narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku VAT w kwocie co najmniej [...] zł. Z postanowienia tego wynika też, że skarżący mógł uczynić sobie z popełnianych przestępstw stałe źródło dochodów.

Na zakończenie wyraził ocenę, że należy mieć na względzie, iż waga postawionych zarzutów uzasadnia powzięcie przez organ Policji obawy, że może on stanowić zagrożenie dla porządku publicznego. Podobnie w tej kwestii wypowiedział się np. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. W swoim wyroku z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 455/18, stwierdził m.in., że "zarzut przestępstw związanych z udziałem w zorganizowanej grupie zajmującej się wprowadzaniem do obrotu fikcyjnych faktur z czym wiążą się uszczuplenia w podatku od towarów i usług (nienależne zwroty podatku), daje podstawy do uznania, że skarżący może stanowić zagrożenie dla porządku publicznego. Przy czym, jak zasadnie wskazał Komendant, poza jego kompetencjami pozostaje kwestia zasadności zarzutów stawianych stronie w prowadzonym postępowaniu karnym". Podobnie orzekł w wyroku z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt. II OZ 191/17, Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając m.in., że "przesłanką omawianego odebrania broni jest prowadzenie przeciwko tej osobie postępowania karnego o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, lub nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu bądź przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Co istotne, zastosowanie omawianej instytucji z art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji nie przesądza o winie oskarżonego w postępowaniu karnym, bowiem warunkiem jest wyłącznie fakt prowadzenia określonego postępowania karnego". Zaznaczył także, że w innym prawomocnym orzeczeniu z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 508/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał m.in., że "zdaniem składu orzekającego. Komendant Wojewódzki Policji przy dokonywaniu zaskarżonej czynności prawidłowo uznał, że zachodzi obawa, że skarżący, jako oskarżony o popełnienie przestępstw umyślnych, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit.a ustawy o broni, może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób. Wynik tej oceny – twierdzący – mieści się, zdaniem Sądu, w granicach uznania przyznanego organom Policji przez ustawodawcę na gruncie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i nie ma ono charakteru arbitralnego. Poza kompetencjami Sądu pozostaje ocena stopnia realności tego zagrożenia, choć zdaniem Sądu każda osoba dopuszczająca się przestępstw umyślnych może być uznana za stanowiącą zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego".

Mając to na uwadze stwierdził, że organ Policji dokonując prewencyjnego odebrania broni, amunicji oraz dokumentu potwierdzającego legalność posiadania broni nie uchybił przepisom u.b.a., jak również zaleceniom zawartym w przywołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Podsumowując podkreślił, że u.b.a. nie nakłada na organy Policji obowiązku wydawania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w zakresie realizacji przepisu art. 19 ust. 1a, co oznacza, że podejmowane na jego podstawie czynności mają charakter czynności materialno– technicznych. Brak było zatem podstaw do wydawania jakichkolwiek uzasadnień w sprawie odebrania broni, amunicji i legitymacji posiadacza broni do depozytu Policji. Stanowisko to potwierdza też orzecznictwo sądów administracyjnych, gdzie niejednokrotnie wskazywano, że art. 19 ust. 1a u.b.a. nie określa w jakiej formie organ powinien zająć stanowisko. Przepis ten wymaga jedynie, żeby prewencyjne odebranie broni, amunicji i uprawniającego dokumentu zostało dokonane za pokwitowaniem (np. wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 508/18, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 455/18). Przy czynności materialno-technicznej odebrania stronie broni, amunicji i dokumentu potwierdzającego legalność posiadania broni dopełniono tej formalności. Czynność ta została dokonana za pokwitowaniem z dnia [...] r., i sygnowana podpisem zarówno osoby jej dokonującej jak i strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm., dalej: P.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 P.u.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 P.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. W świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie – na podstawie art. 135 P.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty, bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest, zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa.

Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie

Nadto mocą art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji przedstawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Zasadniczy w sprawie spór sprowadza się do oceny czy w przedmiotowej sprawie ziściły się okoliczności do odebrania skarżącemu leganie posiadanej broni – jak twierdzi organ czy też nie – jak wywodzi strona.

Mając zatem na uwadze zakreślony w sprawie spór w pierwszej kolejności zauważenia wymaga, że przedmiotem kontroli – jak wskazano na wstępie – jest podjęta na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy czynność odebrania skarżącemu za pokwitowaniem broni palnej wraz z amunicją oraz pozwolenia na broń, stanowiąca inną czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Kwestię zaskarżania takiej czynności do sądu administracyjnego reguluje art. 53 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

W niniejszej sprawie, brak pouczeń wskazywanych przez stronę o trybie zaskarżenia przedmiotowej czynności nie stanowi uchybienia mającego wpływu ani na nią, ani na jej kontrolę, gdyż strona złożyła na nią skargę poddaną w przedmiotowym postępowaniu kontroli sądowej. Skarżący dochował powyższej wskazanego terminu, skoro jego skarga na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji poddana została osądowi.

Równocześnie zauważyć należy, że przypadku czynności odebrania broni i amunicji na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji, żadne rozstrzygnięcie przez organ nie jest wydawane. Ponadto błąd organu nie spowodował dla skarżącego żadnych ujemnych skutków procesowych, skoro – jak wskazano powyżej – wniósł skargę w terminie do tut. Sądu.

Przechodząc natomiast do merytorycznego rozpoznania skargi należy w pierwszej kolejności wskazać, że podniesione w niej zarzuty i argumenty na ich poparcie nie zasługują na uwzględnienie, w drugiej zaś, że zgodnie z art. 19 ust. 1a u.o.b., który stanowił podstawę prawną podjęcia przez organ zaskarżonej czynności – Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata. Wskazanie przez ustawodawcę fakultatywności działania, w kontekście unormowań kompleksowo zawartych w ustawie nie może być interpretowane bez przesłanek obligatoryjności działania, dla ich właściwego zastosowania. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b) skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

Tym samym fakultatywność działania wzmocniona jest przesłankami obligatoryjnymi ziszczonymi się w zależności od etapu i fazy postępowania karnego przy wystąpieniu inkryminowanych zdarzeń prawnych w aspekcie umyślności czynu zabronionego i jego rodzaju, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.

Jak wynika z akt sprawy, co nie jest sporne, przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne, w którym zarzucono mu popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego związanych z jego udziałem w działającej na terenie RP i Czech zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu, wiarygodności dokumentów oraz przestępstw skarbowych. Skutkiem tej działalności było narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku VAT w kwocie co najmniej [...] zł. Z postanowienia o przedstawieniu zarzutów wynika też, że skarżący mógł uczynić sobie z popełnianych przestępstw stałe źródło dochodów. Nie można skutecznie podważyć stanowiska organu prezentowanego w odpowiedzi na skargę, że waga postawionych mu zarzutów uzasadnia obawę, że skarżący może stanowić zagrożenie dla porządku publicznego. Charakter popełnionych czynów, ich okoliczności, sposób działania modus operandi, jak i grożąca skarżącemu kara dają podstawy do uznania, że skarżący może stanowić zagrożenie dla porządku publicznego. Przy czym, jak zasadnie wskazał Komendant, poza jego kompetencjami pozostaje kwestia zasadności zarzutów stawianych stronie w prowadzonym postępowaniu karnym.

Podkreślenia wymaga, że w postępowanie karne, w czasie działania organu, prowadzone było w fazie in persona, w którym status podejrzanego ma (i miała) strona skarżąca. Ta okoliczność wskazuje, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uprawdopodobnił zachowania stanowiące o kształcie zarzutów stawianych stronie, zwłaszcza co do okoliczności ich popełnienia, a w następstwie uzasadniają działania organu w niniejszej sprawie. Podobne stanowisko wyraził także zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 455/18, stwierdzając, z czym w pełni utożsamia się skład orzekający w przedmiotowej sprawie, że zarzut przestępstw związanych z udziałem w zorganizowanej grupie zajmującej się wprowadzaniem do obrotu fikcyjnych faktur z czym wiążą się uszczuplenia w podatku od towarów i usług (nienależne zwroty podatku), daje podstawy do uznania, że skarżący może stanowić zagrożenie dla porządku publicznego. Przy czym, jak zasadnie wskazał Komendant, poza jego kompetencjami pozostaje kwestia zasadności zarzutów stawianych stronie w prowadzonym postępowaniu karnym, jak i NSA w wyroku z 28 lutego 2017 r., sygn. akt. II OZ 191/17, uznając że "przesłanką omawianego odebrania broni jest prowadzenie przeciwko tej osobie postępowania karnego o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, lub nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu bądź przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Co istotne, zastosowanie omawianej instytucji z art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji nie przesądza o winie oskarżonego w postępowaniu karnym, bowiem warunkiem jest wyłącznie fakt prowadzenia określonego postępowania karnego".

Podkreślenia wymaga także, że przepis art. 19 ust. 1a u.d.a. był przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 18 grudnia 2013 r., w sprawie o sygn. P 43/12 stwierdził, że przepis ten w zakresie, w jakim wskazuje przesłanki umożliwiające dokonanie czynności materialno-technicznej odebrania broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni osobie, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, jest zgodny z zasadą prawidłowej legislacji, wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

W uzasadnieniu Trybunał zwrócił m.in. uwagę na to, że w przypadku oskarżonego o popełnienie przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni – w przeciwieństwie do skazanego – ustawodawca daje podstawę prawną Policji na czynność materialno-techniczną odebrania broni, amunicji oraz dokumentu potwierdzającego legalność posiadania broni. Ustawodawca nie posłużył się w kwestionowanym przepisie ani zwrotem ocennym, ani klauzulą odsyłającą.

Ponadto, co jakby pomija autor skargi odwołując się do tegoż wyroku, Trybunał stwierdził, że użycie przez ustawodawcę słowa "może", stanowi wyraźną wskazówkę dla organów stosujących prawo, że dokonanie analizowanej czynności materialno-technicznej jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zachodzi obawa, że podejrzany/oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób (zob. wyrok TK z 18 grudnia 2013 r., P 43/12, OTK–A 2013, nr 9, poz. 139). Zatem "obawa" jest ocenną wynikającą z okoliczności podmiotowych i przedmiotowych, jest przy tym nierozerwalnie związana osobą sprawcy czynu zabronionego wespół z rodzajem i charakterem czynów mu stawianych. Uwaga ta jawi się jako istotna albowiem nie sam czyn stanowi ziszczenie przesłanki "obawy" stosownie do ww przepisów, ale jego ujawnienie i okoliczności oraz warunki jego popełnienia. Stąd za chybiony uznał Sąd argument, że od czasu popełnienia czynu do postawienia stronie zarzutów upłynęło lat 5, co w ocenie strony skarżącej, umniejsza możliwości ziszczenia się obawy zagrożenia dla życia lub porządku publicznego. Poza kompetencjami Sądu pozostaje ocena stopnia realności tego zagrożenia, choć zdaniem Sądu każda osoba dopuszczająca się przestępstw umyślnych może być uznana za stanowiącą zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Doświadczenie życiowe, zawodowe dowodzi, że sprawcy czynów zabronionych po ich ujawnieniu w obawie przed konsekwencjami prawnymi (nie tylko karnymi) podejmują działania godzące w porządek prawny. Zatem nie tylko czas ich popełnienia ale czas ich ujawnienia jest istotny dla oceny ziszczenia się tej przesłanki. Tym samym zdaniem składu orzekającego organ dokonując zaskarżonej czynności prawidłowo uznał, że zachodzi obawa, że skarżący, jako oskarżony o popełnienie przestępstw umyślnych, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit.a ustawy o broni, może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób. Wynik tej oceny – twierdzący – mieści się, zdaniem Sądu, w granicach uznania przyznanego organom Policji przez ustawodawcę na gruncie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i nie ma ono w żaden sposób, jak zdaje się wykazać to strona skarżąca, charakteru arbitralnego.

Podkreślenia wymaga także, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane są poglądy, w świetle których warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania powinny być badane w sposób restrykcyjny, zaś możliwość niewyrażenia zgody na jej posiadanie powinna być postrzegana jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (zob. wyrok NSA z 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1296/07). Posiadanie broni oraz posługiwanie się nią jest reglamentowane i jest raczej rodzajem przywileju, niż prawa podmiotowego. W związku z tym od osoby takie pozwolenie posiadającej wymaga się kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania niebudzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego (zob. także wyrok NSA z 28 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1562/10).

W konsekwencji, co wymaga z uwagi na zarzuty skargi powtórzenia i wyeksponowania, powyższe ustalenie prowadzi do konkluzji, że przepisy regulujące przedmiotową kwestię winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny.

Na zakończenie należy podnieść, że na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.o.b. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2–6, a więc między innymi do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, a w będącym podstawą zaskarżonej czynności przepisie art. 19 ust. 1a ustawy o broni, przesłanką jego zastosowanie nie jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i aminicji, ale samo toczenie się postępowania karnego o takie przestępstwa.

Równocześnie Sąd zaznacza, że w okolicznościach faktycznych i prawnych zbieżnych z przedmiotowymi stanowisko tożsame wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 3 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 508/18, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 694/17 czy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 455/18, oraz NSA w wyroku z 28 lutego 2017 r., sygn. akt. II OZ 191/17, podnosząc, czego nie można nie powtórzyć, że "przesłanką odebrania broni jest prowadzenie przeciwko tej osobie postępowania karnego o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, lub nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu bądź przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Co istotne, zastosowanie omawianej instytucji z art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji nie przesądza o winie oskarżonego w postępowaniu karnym, bowiem warunkiem jest wyłącznie fakt prowadzenia określonego postępowania karnego".

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.