Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1104/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 34
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 12,
journal: Dz.U. 1994 nr 123 poz 600
law: Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 6 grudnia 2013 r. nr DD10/033/116/ZDA/13/RD-53035 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżąca – L. sp. z o.o. z siedzibą w W., zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej ("SSE") na podstawie zezwolenia z dnia 24 listopada 1998 r. udzielonego do dnia 8 sierpnia 2016 r. Skarżąca należy zatem do tzw. "starych inwestorów", którym początkowo przysługiwało zwolnienie podatkowe w związku z prowadzeniem działalności na terenie SSE nielimitowane wysokością poniesionych wydatków kwalifikowanych w całym okresie ważności zezwolenia. Wskazane w zezwoleniu warunki zostały przez Skarżącą spełnione. W dniu 1 maja 2004 r. Skarżąca posiadała status średniego przedsiębiorcy. W 2011 r. wpłacała zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych w formie uproszczonej.

Skarżąca zapytała:

1) czy korzystając do 31 grudnia 2010 r. ze zwolnienia dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej z podatku dochodowego od osób prawnych na zasadach obowiązujących w dniu uzyskania zezwolenia, zmienionych następnie w związku z akcesją Polski do UE, powinna pomniejszyć wysokość przysługującego jej zwolnienia podatkowego po dniu 31 grudnia 2010 r. o wartość pomocy publicznej otrzymanej do tego dnia?

2) Czy jeżeli jej stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe to powinna uwzględniać w kalkulacjach wykorzystanej pomocy tylko wartość pomocy wykorzystanej po dniu 1 stycznia 2001 r., czy też od początku obowiązywania zezwolenia?

Zdaniem Skarżącej, korzystając od 1 stycznia 2011 r. z przysługującego jej zwolnienia na zasadach ogólnych w miejsce dotychczasowego preferencyjnego zwolnienia, powinna uwzględnić wartość pomocy publicznej otrzymanej do dnia 31 grudnia 2010 r.

Skarżąca wskazała, że przedsiębiorcy, którzy uzyskali zezwolenie strefowe przed dniem 1 stycznia 2001 r. (tzw. "starzy inwestorzy") korzystali według ówczesnego prawa z nielimitowanego zwolnienia podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych. W okresie pierwszych 10 lat całość dochodu tych przedsiębiorców z działalności gospodarczej prowadzonej w SSE na podstawie zezwolenia Skarżąca była zwolniona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, natomiast po tym okresie dochód taki mógł podlegać zwolnieniu z podatku dochodowego w części nie przekraczającej 50% jego wysokości (bez ograniczeń wynikających z kwot poniesionych wydatków).

Zmiany przepisów o pomocy publicznej, które weszły w życie 1 stycznia 2001 r. wprowadziły limitowanie wysokości zwolnienia podatkowego poniesionymi wydatkami inwestycyjnymi oraz dopuszczalną intensywnością pomocy dla danego regionu. Przedsiębiorcy, którzy uzyskali zwolnienie strefowe po tej dacie nie mieli możliwości korzystania z nielimitowanej pomocy publicznej. Zachowali ją natomiast tzw. starzy inwestorzy (którzy uzyskali zezwolenie przed 1 stycznia 2001 r.).

Ustawą z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. Nr 188, poz. 1840 ze zm.) - dalej "ustawa zmieniająca z 2003 r.", wprowadzono limity czasowe obowiązywania nielimitowanych kwotowo zwolnień podatkowych uzyskanych przed dniem 1 stycznia 2001 r. w odniesieniu do podmiotów o statusie małego bądź średniego przedsiębiorcy.

W związku z tym, że Skarżąca w dniu 1 maja 2004 r. posiadała status średniego przedsiębiorcy, zachowała uprawnienie do korzystania z nielimitowanej pomocy publicznej do końca 2010 r. Po tym okresie Skarżąca zamierza korzystać z zezwolenia na zasadach ogólnych, tzn. do limitu kwotowego określonego przepisami.

W myśl ogólnych zasad wynikających z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) - dalej "u.p.d.o.p.", wolne od podatku są dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć maksymalnej dopuszczalnej wielkości pomocy.

Wielkość pomocy przysługującej Spółce na zasadach ogólnych (czyli po 2010 r.) stanowi iloczyn maksymalnej intensywności pomocy (65%) i wysokości poniesionych wydatków kwalifikowanych. Przepisy nie określają jednak, czy po dniu 31 grudnia 2010 r. Skarżąca powinna pomniejszyć wysokość przysługującej jej pomocy (zwolnienia podatkowego) o wartość pomocy publicznej otrzymanej do tego dnia.

Według Skarżącej pominięcie przy obliczaniu pomocy publicznej przysługującej na nowych warunkach wysokości zwolnienia uzyskanego do dnia 31 grudnia 2010 r. nie byłoby zgodne z wykładnią celowościową wprowadzonych przepisów, które w zamierzeniu miały ustanawiać szczególne zasady korzystania ze zwolnień podatkowych na terenie specjalnych stref ekonomicznych na warunkach ustalonych z UE przy akcesji.

Wprowadzone przepisy miały być kontynuacją dotychczasowych preferencyjnych rozwiązań, a nie całkowicie nowymi unormowaniami, zatem pomniejszenie wysokości przysługującego zwolnienia podatkowego po dniu 31 grudnia 2010 r. o wartość pomocy publicznej otrzymanej do tego dnia jest zgodne z celem zmian. Ponadto z ustawy zmieniającej z 2003 r. nie wynika uprawnienie do całkowitego pominięcia przy kalkulacji wysokości zwolnienia na nowych warunkach pomocy publicznej otrzymanej w okresie preferencyjnym.

W interpretacji indywidualnej z dnia 29 marca 2012 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, uznał stanowisko Skarżącej w zakresie pytania nr 1 - za prawidłowe. Na podstawie art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - dalej "Ordynacja podatkowa", odstąpił od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Skarżącej.

W zmianie interpretacji indywidualnej z dnia 6 grudnia 2014 r. Minister Finansów zmienił powyższą interpretację indywidualną i uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.

Minister odwołał się do art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123, poz. 600 ze zm.) - dalej "ustawa o SSE", § 5 ust. 1 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie ustanowienia katowickiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 397 ze zm.) - dalej: "rozporządzenie z 1996 r." oraz art. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 117, poz. 1228 ze zm.) - dalej "ustawa zmieniająca z 2000 r.". Wskazał, że ustawa zmieniająca z 2000 r. wprowadziła w art. 17 ust. 1 u.p.d.o.p. zwolnienie przedmiotowe z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

Organ stwierdził następnie, że dostosowując przepisy krajowe do wymogów związanych z akcesją Polski do UE oraz mając na celu rekompensatę związanych z tą zmianą utraconych przez przedsiębiorców korzyści, ustawodawca dokonał kolejnej zmiany ustawy o SSE – ustawą zmieniającą z 2003 r.. W sposób szczególny potraktowano tych inwestorów, którzy w dniu akcesji Polski do UE posiadali status średniego bądź małego przedsiębiorcy w rozumieniu rozporządzeń unijnych. Odwołał się przy tym do art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2003 r. i podkreślił, że przepis ten dotyczy zarówno zasad ustawowych, jak również zapisów rozporządzeń. W konsekwencji, mali i średni przedsiębiorcy posiadający zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej uzyskane przed dniem 1 stycznia 2001 r. zachowali prawo do zwolnień określonych w art. 12 ustawy o SSE oraz w przepisach wykonawczych do tej ustawy, w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r.

Minister zauważył ponadto, że art. 3 ustawy zmieniającej z 2003 r. uchylił art. 5 ustawy zmieniającej z 2000 r., który przewidywał zachowanie, przez okres ważności zezwolenia, prawa do zwolnień podatkowych, o których mowa w art. 12 ustawy o SSE w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. przez tych podatników, którzy posiadają zezwolenia wydane przed 1 stycznia 2001 r. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2003 r., przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001 r., może wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o jego zmianę polegającą na zastosowaniu do tego przedsiębiorcy przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 w miejsce przepisów art. 12 ustawy o SSE, w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. Termin złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 upłynął w dniu 31 grudnia 2007 r.

W ocenie Ministra Skarżąca miała takie same uprawnienia, jak inni przedsiębiorcy w obrębie danej kategorii, dlatego nie została pozbawiona możliwości wyboru stosowania zwolnienia podatkowego na nowych bądź starych zasadach. Miała możliwość wystąpienia z wnioskiem o zmianę zezwolenia, polegającą na zastosowaniu do niej przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 ustawy zmieniającej z 2003 r., w miejsce przepisów art. 12 ustawy o SSE w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2000 r.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego nie wynika jednak, aby Skarżąca złożyła taki wniosek. Zgodnie zaś z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Skarżąca nie występując o zmianę warunków zezwolenia zgodnie z art. 6 ustawy zmieniającej z 2003 r., wybrała korzystanie ze zwolnień od podatku dochodowego na "starych" zasadach, co oznacza dostosowanie działalności do stanu prawnego obowiązującego w dniu 31 grudnia 2000 r. Jednocześnie konsekwencją takiego wyboru jest utrata na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2003 r. zwolnienia w terminach określonych w tym przepisie, tj. w przypadku Skarżącej po dniu 31 grudnia 2010 r.

Według Ministra analiza regulacji prawnych odnoszących się do zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji, w tym prześledzenie procesu zmian stanu prawnego - nowelizacji przepisów, na które powołała się Skarżąca prowadzi do wniosku, iż zachowała ona prawo do zwolnienia podatkowego określonego w art. 12 ust. 1 ustawy o SSE w brzmieniu obowiązującym do końca 2000 r. Brak jest zatem podstaw do uznania, że Skarżąca, będąca średnim "starym przedsiębiorcą", która nie dokonała zmiany zezwolenia w trybie art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2003 r., ma prawo do zwolnienia podatkowego z tytułu działalności prowadzonej w specjalnej strefie ekonomicznej po dniu 31 grudnia 2010 r.

W konsekwencji Minister nie zgodził się ze Skarżącą, iż korzystając od 1 stycznia 2011 r. z przysługującego jej zwolnienia na zasadach ogólnych w miejsce dotychczasowego preferencyjnego zwolnienia, powinna uwzględnić wartość pomocy publicznej otrzymanej do dnia 31 grudnia 2010 r. Skarżąca po dniu 31 grudnia 2010 r. utraciła bowiem prawo do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Podkreślił przy tym, że poza unormowaniami zawartymi w art. 5 i art. 6 ustawy zmieniającej z 2003 r., brak jest innych przepisów, które określałyby prawo "starych przedsiębiorców" do korzystania z pomocy publicznej. Małych i średnich "starych przedsiębiorców" nie obejmuje żaden program pomocowy notyfikowany, czy zgłoszony UE. Stanowisko takie zbieżne jest z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym m. in. w wyrokach z dnia 11 grudnia 2008 r. o sygn. akt II FSK 1279/07 i z dnia 1 kwietnia 2010 r. o sygn. akt II FSK 1919/08.

Minister Finansów, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane przez Skarżącą, stwierdził brak podstaw do zmiany powyższej zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższej zmiany interpretacji indywidualnej z dnia 6 grudnia 2014 r., zarzucając błędną wykładnię art. 5 w związku z art 6 ustawy zmieniającej z 2003 r., poprzez przyjęcie, iż podmioty, do których odnoszą się te przepisy, po dniu 31 grudnia 2010 r. utraciły prawo do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. W ocenie Skarżącej uchylenie art. 3 ustawy zmieniającej z 2000 r. było bez znaczenia w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżona zmiana interpretacji dotyczy pierwszego z dwu postawionych we wniosku powiązanych ze sobą pytań - tj.: czy korzystając do 31 grudnia 2010 r. ze zwolnienia dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej z podatku dochodowego od osób prawnych na zasadach obowiązujących w dniu uzyskania zezwolenia, zmienionych następnie w związku z akcesją Polski do UE, Skarżąca powinna pomniejszyć wysokość przysługującego jej zwolnienia podatkowego po dniu 31 grudnia 2010 r. o wartość pomocy publicznej otrzymanej do tego dnia?

Jednakże zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ramach przedstawionego we wniosku o interpretację indywidualną stanu faktycznego dochód Spółki uzyskany po dniu 31 grudnia 2010 r. podlega zwolnieniu przedmiotowemu na zasadach określonych w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.

Zdaniem Sądu rację ma Minister Finansów, że stanowiska Spółki - wyrażonego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 21 grudnia 2011 r. potwierdzonego w interpretacji indywidualnej wydanej w dniu 29 marca 2012 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, nie można uznać za prawidłowe. Albowiem Skarżąca spółka po dniu 31 grudnia 2010 r. nie miała już prawa do zwolnienia z podatku dochodowego w związku z działalnością w SSE.

Zasady i tryb ustanawiania specjalnych stref ekonomicznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzania strefami oraz szczególne zasady i warunki prowadzenia na ich terytorium działalności gospodarczej określiła ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123, poz. 600 ze zm., dalej: ustawa o sse).

Minister w uzasadnieniu zaskarżonej zmiany interpretacji właściwie opisał zmiany przepisów podatkowych dot. zwolnień z tytułu działalności na terenie SSE, wskazując, że obecnie (a także w 2011 r., którego dotyczy interpretacja) na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 z późn. zm. dalej: updop), wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o sse, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Zwolnienia z podatku dochodowego w okresie obowiązywania ustawy o sse ulegały zmianom; i tak stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o sse, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2000 r., dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą mogły być, w drodze rozporządzenia Rady Ministrów, całkowicie zwolnione odpowiednio od podatku dochodowego od osób prawnych i podatku dochodowego od osób fizycznych w okresie równym połowie okresu, na jaki ustanowiona została strefa. W dniu uzyskania przez Spółkę zezwolenia, tj. 24 listopada 1998 r. obowiązywało dot. spółki rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie ustanowienia katowickiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 397, ze zm., dalej: rozporządzenie z 1996 r.). Na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia z 1996 r. zwolnieniu od podatku dochodowego w okresie 10 lat podlegał dochód podmiotu uzyskany z działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, a po upływie tego okresu zwolnieniu podlegała połowa dochodu (§ 6 rozporządzenia).

Przepisy powyższe zostały następnie zmienione ustawą z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 117, poz. 1228, ze zm., dalej: ustawa zmieniająca sse z 2000 r.), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. wprowadzając w art. 17 ust. 1 updop zwolnienie przedmiotowe z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

Stosownie do art. 5 ustawy zmieniającej sse z 2000 r., przedsiębiorcy, którzy przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskali zezwolenia na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o sse, zachowali przez okres ważności zezwolenia prawo do zwolnień i preferencji podatkowych określonych w art. 12 ustawy o sse, w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją.

Kolejna zmiana ustawy o sse związana była z dostosowaniem przepisów krajowych do wymogów związanych z akcesją Polski do Unii Europejskiej. W sposób szczególny potraktowano tych inwestorów, którzy w dniu akcesji Polski do Unii Europejskiej posiadali status średniego bądź małego przedsiębiorcy w rozumieniu rozporządzeń unijnych.

Na mocy art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej sse z 2003 r., przedsiębiorca, który posiadał zezwolenie uzyskane przed dniem 1 stycznia 2001 r., zachowywał prawo do zwolnień podatkowych określonych w art. 12 ustawy o sse, w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r.:

1) w okresie do dnia 31 grudnia 2011 r. - jeżeli był on w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy małym przedsiębiorcą,

2) w okresie do dnia 31 grudnia 2010 r. - jeżeli był on w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy średnim przedsiębiorcą.

Omawiany art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej sse z 2003 r., dotyczy zarówno zasad ustawowych, jak również zapisów rozporządzeń. W konsekwencji, mali i średni przedsiębiorcy posiadający zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w SSE uzyskane przed dniem 1 stycznia 2001 r. zachowali prawo do zwolnień określonych w art. 12 ustawy o sse oraz w przepisach wykonawczych do tej ustawy, w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r., ale tylko do upływu okresów wskazanych wyżej.

Jednocześnie art. 3 ustawy zmieniającej sse z 2003 r. uchylono art. 5 ustawy zmieniającej sse z 2000 r., który przewidywał zachowanie, przez okres ważności zezwolenia, prawa do zwolnień podatkowych, o których mowa w art. 12 ustawy o sse w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. przez tych podatników, którzy posiadają zezwolenia wydane przed 1 stycznia 2001 r.

Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2003 r., przedsiębiorca, który (tak jak Skarżąca) uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001 r., mógł wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o zmianę warunków zezwolenia, polegającą na zastosowaniu do tego przedsiębiorcy przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 w miejsce przepisów art. 12 ustawy o sse, w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. Termin złożenia wniosku, o zmianę warunków zezwolenia upływał w dniu 31 grudnia 2007 r. (art. 6 ust. 5 ustawy zmieniającej z 2003 r.).

Jak wynika ze stanu faktycznego Spółka prowadząc działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej - na podstawie zezwolenia z 1998 r. - w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej z 2003 r. była średnim przedsiębiorcą, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy. Spółka miała możliwość wystąpienia z wnioskiem o zmianę zezwolenia, polegającą na zastosowaniu do niej przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 ustawy zmieniającej z 2003 r., w miejsce przepisów art. 12 ustawy o sse, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2000 r. jednakże z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego nie wynika, aby Spółka złożyła taki wniosek. Spółka nie występując o zmianę warunków zezwolenia, wybrała korzystanie ze zwolnień od podatku dochodowego na "starych" zasadach. Jednakże konsekwencją takiego wyboru jest utrata zwolnienia po dniu 31 grudnia 2010 r. zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej sse z 2003 r.

Reasumując Spółka zachowała prawo do zwolnienia podatkowego określonego art. 12 ust. 1 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym do końca 2000 r. Jednakże prawo to zostało ograniczone w czasie; jako średniemu "staremu przedsiębiorcy", który nie dokonał zmiany zezwolenia w trybie art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2003 r., zwolnienie przysługiwało do dnia 31 grudnia 2010 r.

Zatem nie można zgodzić się z Wnioskodawcą, że od 1 stycznia 2011 r. Spółka powinna pomniejszyć wysokość przysługującego jej zwolnienia podatkowego po dniu 31 grudnia 2010 r. o wartość pomocy publicznej otrzymanej do tego dnia, ponieważ Spółka po dniu 31 grudnia 2010 r. utraciła prawo do zwolnienia, o którym mowa w art. 12 ustawy o sse, a nie dokonując zmiany zezwolenia nie ma prawa do zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 34 updop. Powyższe stanowisko jest zbieżne z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym m.in. w wyrokach z dnia 11 grudnia 2008 r. sygn. akt II FSK 1279/07 i z dnia 1 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1919/08.

Jednocześnie - poza regulacjami zawartymi w ww. art. 5 i art. 6 ustawy zmieniającej z 2003 r. - brak jest innych przepisów, które określałyby prawo "starych przedsiębiorców" do korzystania z pomocy publicznej. Małych i średnich "starych przedsiębiorców" nie obejmuje żaden program pomocowy notyfikowany, czy zgłoszony Unii Europejskiej.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż brak jest w rozpoznawanej sprawie przesłanek do uwzględnienia skargi i w związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).