Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 45/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 67 par. 5, art. 177 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 3 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 212 poz 2075
law: Rozporządzenie MInistra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu  przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z  urzędu

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Juliusz Antosik po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 83/07 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 6 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2004 r. do lipca 2005 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 83/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną M. S.w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 6 listopada w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2004 r. do lipca 2005r.

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 478/08, oddalił zażalenie M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 października 2008r. w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 10 stycznia 2008 r. Tym samym kwestia odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej została prawomocnie przesądzona. Skoro zaś termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie został przywrócony, zasadne jest odrzucenie samej skargi kasacyjnej jako wniesionej po upływie terminu.

Na to postanowienia strona wniosła zażalenie. W jego osnowie wniosła o uchylenie tegoż postanowienia oraz postanowienia NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 478/08. Wniosła również o "zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania i prawa pomocy według norm przypisanych". W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że pełnomocnictwo udzielone w dniu 9 maja 2007 r. nie było pełnomocnictwem ogólnym lecz dotyczyło jedynie "sprawy ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P.". Sprawa ta została zaś zakończona wyrokiem z dnia 10 stycznia 2008 r. Ponadto podkreślono, że Sąd I instancji trzymał przez ponad 10 miesięcy stronę skarżącą w niepewności co do rozstrzygnięcia jej wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym, dopiero w dniu otrzymania rozstrzygnięcia co do złożonego ponownie wniosku o przyznanie prawa pomocy zaczął biec termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, że w rozpatrywanej sprawie kwestia przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej została ostatecznie rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 478/08, oddalił zażalenie M. S.na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 października 2008 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 10 stycznia 2008 r. Ponowne analizowanie sprawy w tym zakresie jest zgodnie z treścią art. 170 p.p.s.a. niedopuszczalne.

Niemniej jednak, z uwagi na treść zarzutów zawartych w zażaleniu należy ocenić, czy Sąd I instancji postąpił prawidłowo, wysyłając odpis wyroku na adres pełnomocnika strony skarżącej. Zgodnie z treścią art. 67 § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), w przypadku gdy ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Sąd I instancji, otrzymawszy ważne pełnomocnictwo, był zobligowany zatem kierować pisma do ustanowionego w sprawie pełnomocnika. W piśmie z dnia 9 maja 2007 r. (k. 82 akt sądowych) skarżąca udzieliła dor.pod. P. H. "...pełnomocnictwa ogólnego do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi w sprawach sądowej kontroli decyzji administracyjnych, w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt I SA/Po 83/07. Pełnomocnictwo zostaje udzielone na czas nieokreślony." Niewątpliwie zakres tak ustanowionego pełnomocnictwa uprawniał pełnomocnika strony skarżącej również do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Skoro zaś we wniosku z dnia 10 stycznia 2008 r. o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie wskazano innego niż pełnomocnik odbiorcy korespondencji, to Sąd I instancji, stosując się do treści art. 67 § 5 p.p.s.a., prawidłowo postąpił wysyłając odpis wyroku na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Odpis wyroku został zatem doręczony w dniu 10 marca 2008 r. pełnomocnikowi strony skarżącej. Z tym też dniem rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin, o którym mowa w art. 177 § 1 p.p.s.a. Skarga kasacyjna została wniesiona wraz z wnioskiem z o przywrócenie terminu w dniu 29 września 2008 r. Skoro zaś termin do wniesienia skargi kasacyjnej od rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji nie został przywrócony, zaś postanowienie w tym przedmiocie uzyskało walor prawomocności, to Sąd I instancji zobligowany był do odrzucenia skargi kasacyjnej jako wniesionej po upływie terminu.

Mając powyższe na uwadze należało uznać, że zaskarżone orzeczenie Sądu I instancji odpowiada prawu. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej nie mógł zostać rozpatrzony z uwagi na brak oświadczenia, o którym mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075). Po uzupełnieniu tego braku pełnomocnik może jednakże zwrócić się z wnioskiem o przyznanie stosownego wynagrodzenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (§ 2 ust. 2 pkt 4 wskazanego rozporządzenia w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).