Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 128/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 190, art. 149 par. 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 pkt ta, art. 3 pkt 11.
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 64 par. 2.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi [...] w L. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie pozwolenia na budowę I. zobowiązuje Prezydenta Miasta do załatwienia wniosku [...]w L. z dnia 11 września 2012 r. w sprawie pozwolenia na budowę w zakresie ocieplenia i wzmocnienia ścian szczytowych budynku wielorodzinnego przy ul. M.B. [...] w L. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz [...] w L.kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 11 września 2012 r. L. S. M. w L. złożyła do Prezydenta Miasta L. wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na dociepleniu i wzmocnieniu ścian szczytowych budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na działce nr 203 przy ul. M. B. 9 w L.

Pismem z dnia 14 września 2012 r. organ wezwał S. w trybie art. 64 § 2 kpa. do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez załączenie prawidłowo wypełnionego oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane tj. wskazanie współwłaścicieli nieruchomości, ich adresów oraz podanie daty wniosku o pozwolenie na budowę obejmującego roboty budowlane, na wykonywanie których posiada zgodę współwłaścicieli. Prezydent zażądał ponadto złożenia uchwały właściwego organu s., na podstawie której Zarząd występuje o pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych. W wykonaniu wezwania S. 20 września 2012r. przedłożyła oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ze wskazaniem w załączniku osób, którym przysługuje prawo odrębnej własności lokali w budynku przy ul. M. B. 9 z powołaniem się na zgodę tych osób na wykonanie robót budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia 11 września 2012 r. Jednocześnie podniosła, że żądanie zgody współwłaścicieli i uchwały Rady Nadzorczej nie znajduje podstawy prawnej. Po bezskutecznym upływie 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 64 § 2 kpa organ pozostawił wniosek z dnia 11 września 2012 r. bez rozpoznania, o czym poinformował S. pismem z dnia 28 września 2012 r.

S. wniosła do Wojewody L. zażalenie na pozostawienie wniosku bez rozpoznania podnosząc m.in. że żądanie uzupełnienia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę następuje w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a nie w trybie art. 64 § 2 kpa, a niewykonanie żądania skutkuje odmową udzielenia pozwolenia na budowę oraz, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy oprzeć tylko na oświadczeniu inwestora bez konieczności przedłożenia dodatkowych dokumentów.

Wojewoda L. nie uwzględnił zażalenia, wobec czego S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność domagając się zobowiązania Prezydenta Miasta L. do wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącej, żądanie przedstawienia uchwały Rady Nadzorczej było bezpodstawne, gdyż żaden przepis nie uzasadnia takiego żądania, a S. wykazała, że posiada prawo własności nieruchomości. Nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że roboty polegające na dociepleniu ścian szczytowych budynku stanowią modernizację, będącą czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu, co wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli. W przekonaniu S. roboty te są remontem, a konieczność ich wykonania wynika z audytu energetycznego, w którym potwierdzono, że budynek nie spełnia obowiązujących norm energetycznych. Jej zdaniem nie musi posiadać zgody wszystkich właścicieli lokali stanowiących odrębny przedmiot własności, gdy załatwia formalności związane z remontem budynku, wykonuje bowiem zarząd nieruchomością wspólną na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, w ramach którego ma obowiązki w zakresie eksploatacji i utrzymania oraz remontu budynku (art. 4 ust. 4 i art. 61 tej ustawy). Zdaniem skarżącej zgoda współwłaścicieli byłaby wymagana wyłącznie w przypadku czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, a do takich czynności nie należy remont polegający na dociepleniu ścian budynku. Remont jest bowiem czynnością nie powodującą zmiany przeznaczenia rzeczy i naruszenia, ani zagrożenia dla współwłaścicieli niedziałających. Ponadto za przyjęciem tezy, że projektowane docieplenie jest remontem, czyli czynnością zwykłego zarządu, przemawia niski koszt inwestycji wynoszący ok. 6,50 zł na jedno mieszkanie miesięcznie.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta L. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że zastosowanie art. 64 § 2 kpa było uzasadnione, gdyż S. nie dołączyła do wniosku dokumentów wymaganych zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane tj. dokumentów odzwierciedlających prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Samo oświadczenie inwestora nie było wystarczające, a swoje prawo powinien wykazać w oparciu o dokumenty, których brak jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 kpa. Zdaniem organu docieplenie i wzmocnienie ścian szczytowych budynku nie stanowi remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego mieszczącego się w ramach czynności zwykłego zarządu, lecz przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7 tej ustawy, polegającą na zmianie parametrów użytkowych lub technicznych obiektu. Z opisu technicznego projektowanej inwestycji wynika bowiem, że na skutek docieplenia ścian zwiększy się parametr izolacyjności termicznej budynku, zaś ze względu na wzmocnienie ścian łącznikami stalowymi ulegnie zmianie obciążenie zewnętrznych warstw ściany. Przebudowa jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu, na dokonanie której S. powinna posiadać zgodę wszystkich właścicieli odrębnych lokali, której nie przedstawiła, a zatem jej oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie spełniło warunków formalnych określonych w art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Prezydent wskazał ponadto, że zarząd S. nie jest organem uprawnionym do decydowania samodzielnie o inwestycji przekraczającej zakres zwykłego zarządu i czynności takiej nie może podejmować bez uchwały Rady Nadzorczej, do której kompetencji – zgodnie z art. 46 § 1 pkt 1 ustawy Prawo spółdzielcze, należy uchwalanie planów gospodarczych i inwestycji. Zdaniem Prezydenta zarząd powinien więc przedstawić zarówno zgody wszystkich współwłaścicieli, jak i uchwałę Rady Nadzorczej o inwestycji objętej wnioskiem. Wobec braku tych dokumentów uzasadnione było zatem wezwanie S. w trybie art. 64 § 2 kpa do ich uzupełnienia, a następnie pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2011 r. (sygn. akt II SAB/Lu 255/13) oddalił skargę. Wskazał, że organowi nie można zarzucić bezczynności. Docieplenie budynku mieszkaniowego wielorodzinnego należy do robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, dlatego złożenie przez L. S. M. w L. wniosku o udzielenie pozwolenia na jego wykonanie było uzasadnione. Trafnie organ odwoławczy wskazał, że docieplenie budynku powoduje zmianę jego parametrów technicznych, w szczególności obciążenia budynku, dlatego tego rodzaju roboty należy potraktować jako przebudowę, o której mowa w art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zgodnie bowiem z tym przepisem przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zdaniem sądu docieplenie nie jest remontem w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy, gdyż przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym – docieplenie budynku nie stanowi odtworzenia stanu pierwotnego, w jego wyniku zmieniają się bowiem parametry użytkowe i techniczne budynku – zmniejsza się zużycie energii wewnątrz lokali i zwiększa obciążenie ścian nośnych. S. mieszkaniowa, występując z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na docieplenie budynku mieszkaniowego wielorodzinnego, w którym wyodrębniono lokale stanowiące odrębny przedmiot własności - co ma miejsce w niniejszej sprawie – powinna złożyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz ze zgodami wszystkich właścicieli tych lokali. Sąd zwrócił uwagę, że zgodnie na uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r., ( II OPS 2/12 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) wykonywany przez s. mieszkaniową, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.) zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność s. uprawnia ją do samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), bez potrzeby uzyskania zgody właścicieli lokali mieszkalnych stanowiących odrębny przedmiot własności, wyłącznie w zakresie eksploatacji i utrzymania zarządzanej nieruchomości wspólnej. Oznacza to, że w zakresie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną s. powinna uzyskać – jak wskazał NSA w trybie przepisów k.c dotyczących współwłasności tj. art. 199 - zgodę właścicieli lokali mieszkalnych stanowiących odrębny przedmiot własności. Docieplenie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, z tych samych przyczyn, które przemawiają za uznaniem, że jest to przebudowa i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Czynności bowiem zwykłego zarządu polegają na załatwianiu bieżących spraw związanych ze zwykłą eksploatacją i utrzymaniem rzeczy w stanie niepogorszonym w ramach aktualnego przeznaczenia. Pozostałe czynności należą do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu i obejmują one m.in. modernizację i większy remont, nadbudowę i przebudowę, podział nieruchomości i łączenie lokali. Docieplenie budynku jest czynnością jednorazową, co również wskazuje na to, że nie ma ona charakteru bieżącego, ani powtarzalnego remontu, jest natomiast czynnością powodującą trwałe zmiany właściwości użytkowych i technicznych budynku. Prezydent Miasta L. prawidłowo stwierdził, że L. S. M. występując z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę powinna załączyć oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z pisemną zgodą pozostałych współwłaścicieli. Zasadnie również organ uznał, że zgoda wraz z oświadczeniem zarządu S. stanowią braki formalne wniosku o pozwolenie na budowę, podlegające uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 kpa. W sytuacji, gdy z wnioskiem występuje s. m., w której wyodrębniono lokale stanowiące odrębny przedmiot własności, oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinno również zawierać oświadczenia właścicieli tych lokali o wyrażeniu zgody na inwestycję polegającą na dokonaniu czynności. Prezydent Miasta L. dokonując takiej formalnej oceny wniosku L. S. M. o udzielenie pozwolenia na budowę w zakresie docieplenia i wzmocnienia ścian szczytowych budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na działce nr 203 przy ul. M. B. w L. - miał zatem obowiązek wezwać S. na podstawie art. 64 § 2 kpa. do przedstawienia pisemnej zgody wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych stanowiących odrębny przedmiot własności, a wobec niewykonania wezwania w zakreślonym terminie pozostawił wniosek bez rozpoznania. Dopiero na dalszym etapie postępowania organ ocenia, czy zarząd s. m. był uprawniony, w świetle postanowień statutu, do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę i złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane bez zgody rady nadzorczej i czy taką zgodę posiadał. Wobec niewykonania przez skarżącą wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę poprzez złożenie pisemnej zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości objętej wnioskiem na realizację inwestycji, Prezydent Miasta L. zasadnie wniosek ten pozostawił bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 kpa.

Na skutek skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta L. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r. (II OSK 2555/13) uchylił powyższy wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Prezydent Miasta L. w piśmie z dnia 26 maja 2014 r. wniósł o oddalenie skargi, w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi o nie orzekanie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o niewymierzanie grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu pisma podniesiono, że stan faktycznie sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, gdyż w toku postępowania skarżąca S. złożyła oświadczenie o samodzielnym dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane i równocześnie oświadczenie zaprzeczające temu pierwszemu. W ocenie organu świadczy to o pozorności złożenia oświadczenia, którego z tego powodu nie można uznać za realnie złożonego. Nie został spełniony zatem warunek formalny z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, co uprawnia organ do zastosowania art. 64 § 2 kpa. Uzasadniając wniosek o nie orzekanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Prezydent zwrócił uwagę na to, iż pozostawieniu wniosku bez rozpoznania i będąca tego wynikiem bezczynność organu stanowiła następstwo błędnej wykładni art. 64 § 2 kpa w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2, art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na powyższe pismo skarżąca S. w piśmie z dnia 9 czerwca 2014 r. podtrzymała zarzuty skargi i wniosła o wskazania 30 dniowego terminu do załatwienia sprawy, orzeczenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia Prezydentowi Miasta L. grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w powołanym przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciąży na sądzie, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania i może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1311/07). Przy czym o istotnej zmianie stanu faktycznego sprawy można mówić wówczas, gdy po wydaniu wyroku przez NSA zmieni się on w takim zakresie, że nie można do niego stosować przepisów prawa wyjaśnionych przez NSA bądź gdy stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II FSK 481/10). W piśmie z dnia 26 maja 2014 r. Prezydent wskazuje na okoliczność, która występowała już na etapie postępowania administracyjnego, pomijając przy tym fakt, że w toku postępowania nie uznał on ją za istotną na tyle, aby przesądzała o pozostawieniu wniosku skarżącej bez rozpoznania. Ponadto już z samego pisma z dnia 26 maja 2014 r. wynika, że skarżąca złożyła oświadczenie o dysponowanie nieruchomości na cele budowlane, a Prezydent obecnie wyraża jedynie wątpliwości co do jego rzetelności. Nie można zatem przyjąć, aby wystąpiły okoliczności uzasadniające odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2014 r. Uchylając wyrok Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 kpa powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. W ocenie NSA brak było zatem podstaw do pozostawienia wniosku o pozwoleniu na budowę bez rozpoznania z powodów wskazanych przez Prezydenta Miasta L. W istocie bowiem jak wynika z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wnioskujący o pozwolenie na budowę zobowiązany jest przy wniosku złożyć jedynie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Brak zatem podstaw by w tym trybie domagać się dostarczenia innych dokumentów potwierdzających prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem NSA badanie prawdziwości tego oświadczenia winno być dokonywane podczas merytorycznego rozpoznania sprawy, wtedy też możliwe jest wezwanie wnioskodawcy o inne dokumenty, potwierdzające prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane. Skutkiem zaniechania ich dostarczenia może być jedynie merytoryczne zakończenia sprawy w postaci oddalenia wniosku, a nie pozostawienia go bez rozpoznania. Zdaniem NSA wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 kpa nie może zmierzać do merytorycznej oceny złożonego wniosku oraz jego załączników. Sąd podkreślił, że skierowane do strony skarżącej żądanie nie może być rozpatrywane z uwzględnieniem przesłanek przepisu art. 64 § 2 kpa. Tylko bowiem, gdy przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może żądać ich spełnienia. Natomiast merytoryczna ocena dostarczonego przez zainteresowany podmiot materiału następuje już po zakończeniu kontroli formalnej, a więc wyeliminowaniu tych wniosków, które zawierają wynikające z przepisów wady formalne. Sąd odwoławczy podkreślił również, że zasadą jest, iż organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej (art. 104 § 2 k.p.a.). Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest zaś czynnością procesową organu administracji polegającą na stwierdzeniu, że wniosek zawiera wadę, która nie została usunięta. NSA wyjaśnił, że choć przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności, to w piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym, lub nie podjął wymaganej czynności (por. Tadeusz Woś - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wyd. Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005 r., str. 86). Uchybienie temu obowiązkowi niewątpliwe świadczy o bezczynności organu. W ocenie NSA pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpoznania i w konsekwencji niedziałanie organu od tego momentu świadczy o bezczynności organu w sytuacji, gdy zamiast tej czynności organ winien był podjąć działania prowadzące do merytorycznego rozpoznania wniosku. Żaden z przepisów nie nakładał bowiem obowiązku dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę żądanej uchwały organu s. ani też zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Kwestia badania prawdziwości oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a co się z tym wiąże potrzeba dostarczenia dokumentów potwierdzających taki stan rzeczy, stanowi o merytorycznym rozpoznaniu sprawy, które możliwe jest dopiero po zakończeniu formalnej oceny wniosku.

W przekonaniu sądu bezczynność Prezydenta Miasta L. nie miała natomiast miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Stan taki ma miejsce wówczas, gdy bezczynność ma charakter oczywisty, widoczny bez bliższego zapoznawania się ze sprawą. W tym jednak przypadku bezczynność organu spowodowana była błędną interpretacją art. 64 § 2 kpa, który ostatecznie zastosowano. Z tego też powodu sąd nie uznał za uzasadnione wymierzenie organowi grzywny.

Z tych względów na podstawie art. 149 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. , poz. 270 ze zmianami ) należało zobowiązać Prezydenta Miasta L. do załatwienia wniosku S. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 §2 wspomnianej ustawy oraz §2 ust.3 w związku z §14 ust. 2 pkt.1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U z 2013 r. poz. 490).

[pic]