Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 714/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 685
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Asesor WSA Grzegorz Potiopa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi K. M. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/ŁD 714/21

UZASADNIENIE

Zaskarżoną interpretacją z dnia [...] 2021 roku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko K. M. (dalej: Wnioskodawca, skarżący) przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji wyjaśniono, że w dniu 30 kwietnia 2021 r. wpłynął wniosek (uzupełniony późniejszym pismem) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży działek numer 5450, 5451, 5452, 5453, 5454, 5455, 5456, 5457, 5458.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

W dniu 31 sierpnia 1994 roku Wnioskodawca otrzymał od swojego dziadka tytułem darowizny udokumentowanej aktem notarialnym nr [...] grunt rolny o łącznej powierzchni 0,9522 ha (działka 5331/2 o powierzchni 0,8112 ha oraz 5331/3 obręb [...] o powierzchni 0,1410 ha). W 1997 roku nastąpiło rozszerzenie wspólności ustawowej małżeńskiej i z tytułu posiadanej działki

Wnioskodawca wraz z żoną płacił podatek rolny. W 2019 roku na okres roku Wnioskodawca wydzierżawił grunt rolny rolnikowi. Dzierżawa nie była zawarta w celach zarobkowych, lecz żeby wywiązać się z obowiązku utrzymania porządku na własności, co było wymagane przez Prezydenta Miasta S. Z uwagi na usytuowanie nieruchomości i fakt braku jakiegokolwiek wykorzystywania nieruchomości (nieruchomość była nieruchomością opuszczoną), osoby trzecie często pozostawiały na niej odpady, co skutkowało licznymi interwencjami organu wykonawczego Miasta S. W celu rozwiązania niniejszego problemu, została zawarta umowa dzierżawy. Opłata za dzierżawę wynosiła 220 zł była to opłata jednorazowa na pokrycie podatku rolnego zgodnie z corocznym nakazem płatniczym wydawanym przez Prezydenta Miasta S. za cały rok. Dzierżawa w istocie miała na celu jedynie poniesienie kosztów podatku, a Wnioskodawca nie uzyskiwał z tego tytułu jakichkolwiek korzyści majątkowych. Dzierżawa miała miejsce w 2019 roku, przed wydaniem decyzji Prezydenta Miasta S. o zatwierdzeniu podziału nieruchomości: działek 5331/2 oraz 5331/3 (obręb [...]).

Pod koniec 2019 roku Wnioskodawca postanowił dokonać podziału nieruchomości działek 5331/2 oraz 5331/3 obręb [...] na 9 działek rolnych. W tym celu wystąpił 23 września 2019 do Urzędu Miasta w S. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, żeby dokonać podziału nieruchomości na działki rolne zgodnie z przepisami prawa.

Podział nieruchomości został dokonany 23 września 2020 roku, gdzie z dwóch działek rolnych powstało 9 działek rolnych, dla których ustalono ogólne warunki zabudowy – podział nieruchomości, łącznie dla wszystkich 9 działek razem, żadna działka nie posiada oddzielnych warunków zabudowy.

Wnioskodawca zwrócił uwagę, iż działki dalej mają charakter rolny, leżą na obszarze gdzie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działki mają dostęp do drogi publicznej ul. A poprzez drogę powszechnego użytkowania, która ma status drogi polnej, nieutwardzonej. Do działek nie są podciągnięte żadne media oraz przyłącza (woda, prąd, kanalizacja itd.). Działki nie posiadają indywidualnych warunków zabudowy. Wnioskodawca nie będzie dokonywał uatrakcyjnienia tych działek. Wnioskodawca nie nabył przedmiotowej ziemi rolnej w celach zarobkowych, ale poprzez darowiznę.

Z posiadanych 9 działek Wnioskodawca dokonał sprzedaży 2 z nich w celu uzyskania dodatkowych środków na potrzeby osobiste i rodzinne. Pierwsza ze sprzedaży miała miejsce 28 grudnia 2020 roku, a druga 3 lutego 2021 roku.

W uzupełnieniu z dnia 5 lipca 2021 r. Wnioskodawca wskazał, że:

1) w wyniku podziału działek nr 5331/2 oraz 5331/3 powstały działki 5450, 5451, 5452, 5453, 5454, 5455, 5456, 5457, 5458.

2) nie zawarł i nie planuje zawrzeć umów przedwstępnych.

W związku z powyższym opisem zadał następuje pytanie - czy z tytułu sprzedaży 9 działek jako sprzedający jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż przedmiotowych działek gruntu nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Mając tak zarysowane stanowisko Wnioskodawcy Dyrektor Krajowej Informacji uznał je, w zaskarżonej interpretacji, za nieprawidłowe.

Organ wydający interpretację wskazał na treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm. –dalej jako ustawa lub ustawa VAT) oaz art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE i podkreślił, że za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Następnie, odnosząc się do przedstawionych elementów stanu faktycznego w pierwszej kolejności organ zauważył, że w sytuacji przedstawionej we wniosku opisane udostępnianie nieruchomości miało charakter odpłatny. W konsekwencji uznano, że dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej. Dzierżawa przez Wnioskodawcę działek będących przedmiotem wniosku spowodowała, że straciły one charakter majątku prywatnego. Wykorzystywanie przez Wnioskodawcę w sposób ciągły dla celów zarobkowych ww. działek spowodowało, że działki te były wykorzystywane w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego.

Wobec powyższego, w ocenie organu, w odniesieniu do sprzedaży działek nr 5450, 5451, 5452, 5453, 5454, 5455, 5456, 5457, 5458, powstałych w wyniku podziału działek 5331/2 i 5331/3, które były przedmiotem odpłatnej dzierżawy, Wnioskodawca będzie działał w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym, czynność sprzedaży ww. działek przez Wnioskodawcę podlega/będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

Ponadto organ podkreślił, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może mieć zastosowanie do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Przypomniano, że Wnioskodawca otrzymał grunt rolny – działki nr 5331/2 i 5331/3 – w formie darowizny. Z uwagi na okoliczność, iż nabycie tych działek nie nastąpiło w ramach czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, nie można uznać, że zainteresowanemu nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem. W takiej sytuacji nie można mówić, że Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu nieruchomości, lub że takie prawo mu nie przysługiwało.

Mając zatem na uwadze okoliczności sprawy, stwierdzono, że dostawa przez Wnioskodawcę działek nr 5450, 5451, 5452, 5453, 5454, 5455, 5456, 5457, 5458, powstałych w wyniku podziału działek nr 5331/2 oraz 5331/3, nie będzie korzystała także ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, iż nie zostały spełnione warunki, o których mowa w tym przepisie.

W związku z powyższym sprzedaż przez Wnioskodawcę ww. działek będzie opodatkowana podatkiem VAT według określonej stawki podatku od towarów i usług. W konsekwencji Wnioskodawca z tytułu dostawy działek będzie zobowiązany do zapłaty podatku VAT.

Na interpretacje Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] 2021 roku skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa materialnego art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż w stanie faktycznym opisanym w treści wniosku, wnioskodawca spełnia definicję podatnika podatku od towarów i usług dla transakcji we wniosku opisanej.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej indywidualnej i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W myśl art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach. Przy czym, zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej interpretacji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić (art. 146 § 1 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie stwierdzi naruszenia prawa, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej - w zakresie i według kryteriów określonych powołanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem udzielona interpretacja narusza prawo w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż przez stronę skarżącą – nieprowadzącą działalności gospodarczej - niezbudowanych działek rolnych zrodzi obowiązek naliczenia i zapłaty podatku VAT od wartości dokonanej transakcji?

W ocenie Sądu analizując argumenty stron postępowania, w świetle obwiązujących przepisów prawa i wypracowanego stanowiska judykatury, należy przyznać rację stronie skarżącej, iż tego rodzaju rozporządzenie – w okolicznościach faktyczno-prawnych tej konkretnej sprawy – jest rozporządzeniem majątkiem prywatnym.

Przypomnieć trzeba, iż jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei działalnością gospodarczą w rozumieniu tejże ustawy, stosownie do dyspozycji art. 15 ust. 2, jest wszelka działalność producentów, handlowców lub innych usługodawców, w tym również podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, jak również działalność osób wykonujących wolne zawody, także wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo, w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Na tle podobnych stanów faktycznych i prawnych wypracowane zostało stanowisko TSUE, do którego należy się odwołać przywołując chociażby orzeczenie z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 J. S. przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz E. K. i H. J.-K. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. (C-181/10), w którym wskazano m.in. kryteria, jakimi należy kierować się dla uznania danej transakcji dostawy (sprzedaży) gruntów za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. TSUE stwierdził m.in., iż czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego, gdyż zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Także okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Odwołać należy się również do orzecznictwa krajowego, które wypracowało jednolity pogląd (por. wyroki NSA: z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08, z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1289/10, z dnia 16 listopada 2011r., sygn. akt I FSK 1654/11 – dostępne, podobnie jak pozostałe przywołane w uzasadnieniu w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl), że do uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, konieczne jest ustalenie, że prowadzi on zawodowo, w sposób profesjonalny działalność gospodarczą w danym zakresie. Wymaga to każdorazowo zbadania, czy dana dostawa towarów (usług), została wykonana w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w tym konkretnym zakresie, gdyż podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Nie wystarczy zatem stwierdzenie, iż w ogóle dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą, ale musi to być działalność o określonym profilu, bowiem wykonanie danej czynności nawet wielokrotnie nie przesądza o jej opodatkowaniu. Przyjęcie więc, iż dana osoba fizyczna sprzedając grunty działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie pojedynczych z tych okoliczności.

I co istotne, stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ponadto, przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym (por. wyroki NSA: składu 7 sędziów NSA z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 45/18, z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08).

W świetle powyższych uwag, zdaniem Sądu, w analizowanym zdarzeniu przyszłym nie sposób pominąć już chociażby okoliczności w jakich skarżący stał się właścicielem nieruchomości. Z wniosku o wydanie interpretacji wynika, że w dniu 31 sierpnia 1994 roku podatnik otrzymał od swojego dziadka tytułem darowizny udokumentowanej aktem notarialnym nr [...] grunt rolny o łącznej powierzchni 0,9522 ha (działka 5331/2 o powierzchni 0,8112 ha oraz 5331/3 obręb [...] o powierzchni 0,1410 ha). W 1997 roku nastąpiło rozszerzenie wspólności ustawowej małżeńskiej i z tytułu posiadanej działki.

Mając na uwadze powyższe wymaga podkreślenia, że strona skarżąca stała się właścicielem przedmiotowego gruntu na skutek zdarzenia losowego i jako osoba prywatna. Niewątpliwie nie można przypisać stronie nabycia nieruchomości w celu dalszego zbycia, co wskazywałoby na podejmowanie czynności w formie zorganizowanej. Skarżąca na skutek nieplanowanego zdarzenia losowego stała się właścicielem nieruchomości, która nie była w żaden sposób wykorzystywana do czynności opodatkowanych, bądź zwolnionych z podatku VAT

Sąd nie podziela również oceny organu w kwestii zawartej w 2019 r. umowy dzierżawy przedmiotowej nieruchomości na okres roku. Z niekwestionowanego przez strony stanu faktycznego wynika, że umowa ta została zawarta po tzw. "kosztach" w celu zapewnienia porządku na działce, która jest własnością podatnika. Wnioskodawca wyjaśnił, że z uwagi na usytuowanie nieruchomości i fakt braku jakiegokolwiek wykorzystywania nieruchomości (nieruchomość była nieruchomością opuszczoną), osoby trzecie często pozostawiały na niej odpady, co skutkowało licznymi interwencjami organu wykonawczego Miasta S. W celu rozwiązania niniejszego problemu, została zawarta przedmiotowa umowa dzierżawy na kwotę 220 zł tj. w wysokości obciążeń podatkowych.

W ocenie organu działania strony nie można interpretować inaczej niż jako cel osiągania korzyści majątkowych, a więc cel zarobkowy. Jest to duże uproszczenie ze strony organu. Dostrzec bowiem trzeba, iż jakkolwiek art. 15 ust 1 ustawy o VAT za nieistotny przyjmuje cel czy rezultaty działalności gospodarczej, to na gruncie konkretnego stanu faktycznego, ocena założonych i oczekiwanych przychodów także może wspomagać interpretację co do celu podejmowanych działań.

Przyjmując, w ślad za organem, iż zawarcie tego rodzaju umowy jawi się jako przejaw prowadzonej działalności gospodarczej, należałoby zupełnie wykluczyć możliwość zawierania jakiekolwiek umów cywilnoprawnych mających na celu zwykłe administrowanie własnymi składnikami majątku ponieważ ich właściciel naraziłby się na niebezpieczeństwo uznania takiej umowy za przejaw działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu, powyższe stanowisko nie zasługuje na akceptację bowiem brak jest podstaw do kwalifikowania jako działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, podejmowanych przez podatnika czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie swoich potrzeb. Działań z zachowaniem - normalnych w takich przypadkach - reguł gospodarności nie należy z gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą.

Bezsprzecznie osoba fizyczna może rozporządzać swoim majątkiem prywatnym, w tym zarówno zawierać umowy mieszczące się w zakresie zwykłego zarządu jak i zbywać jego elementy, chociażby poprzez sprzedaż nieruchomości, a działania te należy oceniać jako racjonalne gospodarowanie swoim mieniem.

W efekcie działania podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność składników majątkowych (w tym mienia nieruchomego), wykazują cechy zorganizowania i ciągłości charakteryzujące działalność gospodarczą, gdy podejmowane przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania prawa własności, a nadto podatnik z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia stałego (a nie okazjonalnego) źródła zarobkowania (wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 421/17).

Natomiast w niniejszej sprawie Wnioskodawca nie dokonywał żadnej inwestycji w celu zwiększenia atrakcyjności działek, co mogłoby świadczyć, że prowadzi działalność gospodarczą w celach zarobkowych. Do działek nie są podciągnięte żadne media oraz przyłącza (woda, prąd, kanalizacja itd.) Działki nie posiadają indywidualnych warunków zabudowy, a Wnioskodawca nie będzie dokonywał uatrakcyjnienia tych działek.

Z tych wszystkich względów, nie można zaaprobować stanowiska organu, że dokonane i planowane przez stronę skarżącą transakcje sprzedaży nieruchomości będzie podejmowana w ramach działalności gospodarczej.

Co za tym, trafne okazały się zarzuty błędnej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Planowane przez skarżącą działania nie noszą znamion działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, co wyklucza zastosowanie względem nich art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a.

Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a.

lp