Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2031/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 612  Sprawy geodezji i kartografii
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie WSA Małgorzata Jużków,, Asesor WSA Małgorzata Walentek, Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Olender, po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2004 r. przy udziale - sprawy ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] r. Prezydenta Miasta S. o ustaleniu terenu budowlanego i podziale na normatywne działki budowlane oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 157 § 3 w zw. Z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), odmówiło wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. o ustaleniu terenu budowlanego w S. i jego podziale na normatywne działki budowlane – w części dotyczącej nieruchomości gruntowej zapisanej w Rozdziale II Ksiąg Hipotetycznych nr [...] w Archiwum Sądu Rejonowego w S. na nazwisko P. syn J. i M. córka F. z domu P.

W obszernym uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności podał przyczyny objęcia zakresem orzekania jedynie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Nr [...]. Następnie uznał, że decyzja ta, mimo swojej nazwy, nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a., w konsekwencji nie jest możliwe wszczęcie i prowadzenie w stosunku do niej postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności, bowiem tryb ten ma zastosowanie jedynie do decyzji administracyjnych oraz zaskarżalnych postanowień administracyjnych (art. 126 k.p.a.). Wskazał przy tym, że przedmiotowa decyzja została wydana w trybie przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. nr 27, poz. 192, ze zm.), która przewidywała podjęcie uchwały o cechach aktu generalnego, a nie indywidualnego. W przekonaniu organu świadczy o tym fakt, iż akt ten był skierowany do określonego kręgu adresatów oraz konieczności jego opublikowania, co w odniesieniu do decyzji Nr [...] nastąpiło w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z [...] r. Nr 4, poz. 32. Organ podkreślił, że oznaczenie strony (indywidualnie oznaczonego adresata aktu) – obok oznaczenia organu, rozstrzygnięcia oraz podpisu osoby upoważnionej – jest elementem decydującym o bycie prawnym decyzji administracyjnej, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem brak któregokolwiek, z tych elementów oznacza, że akt taki nie jest decyzją administracyjną. Wyjaśnił również, że Prezydent Miasta S. nie mógł zadecydować o formie uchwały o ustaleniu terenu budowlanego w S. i jego podziale normatywne działki budowlane, gdyż forma ta jest stosowana przez organy kolegialne, a nie jednoosobowe, taki zaś status miał Prezydent Miasta S. jako ówczesny terenowy organ administracji państwowej zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z 25 stycznia o radach narodowych (Dz. U. z 1973 r., nr 47, poz. 277), który w tym zakresie przejął kompetencje prezydium powiatowej rady narodowej (art. 99 ust. 1 ustawy o radach narodowych). Zatem decyzja Prezydenta Miasta S. jest aktem "zastępującym" uchwałę podejmowaną w trybie art. 2 ustawy o terenach budownictwa jednorodzinnego (..), który mógłby zostać nazwany zarządzeniem bądź określony w inny sposób, bowiem o istocie aktu decyduje jego treść a nie nazwa, ta zaś wskazuje na jego generalny a nie indywidualny charakter. Nadto organ stwierdził, że skoro decyzja Nr [...] jest aktem generalnym, stąd żaden organ administracyjny nie jest właściwy do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności w trybie k.p.a., dlatego decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w tym zakresie mogło wydać zarówno Kolegium jak i każdy inny organ, do którego byłby skierowany taki wniosek, co wynika z art. 157 § 3 k.p.a.

Od powyższej decyzji J. G. wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym szczegółowo przedstawił zarzuty stawiane procedurze zakładania operatu ewidencji gruntów [...] r. dotyczącej przedmiotowej nieruchomości, procedurze wydawania Decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] o stwierdzeniu wartości nieruchomości Skarbu Państwa – Urzędu Miejskiego w S., procedurze wydawania decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. o ustaleniu terenu budowlanego w S. i jego podziale na normatywne działki budowlane. Podniósł przy tym, że powyższe upoważnia go do stwierdzenia, iż realizacja ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach nie powinna mieć miejsca na nieruchomość, która jest zapisana w KW [...]. Dalej stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przy tak poważnym naruszeniu ustawy powinno "co najmniej cofnąć lub uznać za nieważną decyzję o stwierdzeniu własności nieruchomości Skarbu Państwa – Urzędu Miasta w S. nr, [...] z dnia [...] r. w pkt. 3 ppkt gih. Orzec przywrócenie stanu prawnego z okresu lat 60-tych Zalecić Urzędowi Miasta S. do wniesienia koniecznych poprawek w operacie ewidencji gruntów do uzupełnienia prawem przewidzianych dokumentów z "[...] jak i w K W [...]". Końcowo stwierdził, że w świetle ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. nieruchomości oznaczone na karcie mapy 106 nr [...] i [...] nigdy nie przeszły formalnie na rzecz Skarbu Państwa i nie mogą stanowić własności komunalnej.

Decyzja z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska w sprawie.

W uzasadnieniu organ podkreślił, że przedmiotem rozstrzygania z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy jest jedynie kwestia odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Oznacza to, że przedmiotem tego postępowania nie mogą być podnoszone przez J.G. kwestie nie załatwienia jego wniosku w zakresie dotyczącym decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] o stwierdzeniu własności nieruchomości Skarbu Państwa – Urzędu Miejskiego w S. oraz decyzji w przedmiocie zakładania ewidencji gruntów, dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Wskazał przy tym, że jeżeli w ocenie strony Kolegium jest w tym zakresie bezczynne, to strona może zwalczać zarzucaną bezczynność zażaleniem składanym w trybie art. 37 k.p.a. bezpośrednio do Kolegium.

Dodatkowo dla poparcia zajętego w zaskarżonej decyzji stanowiska, organ zwrócił uwagę na szczególną procedurę podejmowania aktów wydawanych na podstawie art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (zwanej dalej ustawa o terenach), uregulowaną w tej ustawie. Na tej podstawie przyjął, że decyzja Nr [...] nie została podjęta w trybie ówczesnych przepisów k.p.a. jako akt rozstrzygający indywidualną sprawę z zakresu administracji państwowej (art. 1 kpa). Dalej zauważył, że gdyby akt podejmowany w trybie art. 2 ustawy o terenach miał posiadać status decyzji administracyjnej, to ustawodawca dałby temu wyraz w tej ustawie, tak jak to uczynił w odniesieniu do decyzji podejmowanej w trybie art. 8 ust. 6, który stanowi, że zachowanie własności działki budowlanej lub nadanie działki na własność następuje z mocy decyzji stwierdzającej lub nadającej własność działki.

Wskazał, że innym zabiegiem byłoby odesłanie do przepisu, który przewiduje formę decyzji dla załatwienia określonej sprawy, tak jak to uczyniono w art. 9 ust. 3 ustawy o terenach w kwestii nadania działek, odsyłając do powołanego wyżej art. 8 ust. 6. Zatem zdaniem organu skutkiem wejścia w życie aktu podejmowanego w trybie art. 2 ustawy o terenach było przejście na własność Państwa określonych terenów mocy prawa (art. 5 ust. 2 ustawy o terenach), natomiast indywidualne odstępstwa od tego miały być realizowane w trybie art. 8 oraz 9 ustawy o terenach i te ostatnio wskazane przepisy stanowiły podstawę od wydania decyzji administracyjnych kierowanych do indywidualnych adresatów w procesie ustalania terenów budowlanych w trybie Rozdziału 1 ustawy o terenach. Wskazał nadto, że forma decyzji administracyjnej dla spraw wynikających z ustawy o terenach wynika również a art. 10 ust. 3 obowiązującego w dacie wydania Decyzji Nr [...], a następnie z art. 10 ust 1 obowiązującego w dacie wejścia w życie tej decyzji, które w kwestii odszkodowań za nieruchomości, które przeszły na własność Państwa odsyłały do przepisów o wywłaszczaniu nieruchomości, te zaś w ówczesnym stanie prawnym zamieszczone były w ustawie z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10 , poz. 64 z późn. zm.). Podniósł, że w świetle art. 23 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, decyzja o wywłaszczeniu powinna w szczególności zawierać ustalenia odszkodowania. Zatem zdaniem organu stosowanie w omawianym zakresie przepisów o wywłaszczeniu wiązało się z wydaniem decyzji administracyjnej, ustalającej wysokość odszkodowania za nieruchomości, które przeszły na własność Państwa na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o ternach.

Od powyższej decyzji J. G. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której nie zgodził się z orzeczeniem odmawiającym wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji Nr [...] Prezydent Miasta S. z dnia [...] r. Dla uzasadnienia swojego stanowiska skarżący wskazał zarzuty stawiane decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Nr [...] jak i procedurze jej podjęcia oraz zaprezentował szeroką argumentację na ich poparcie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymując w całości swoje stanowisko oraz argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje:

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach przed 1 stycznia 2004 r. Z tą datą uległ zmianie stan prawny i stosowanie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 85 na wstępie powołanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72 poz. 652), dla obszaru Województwa Śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w tej sytuacji jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z treści art. 145 § 1 powyżej wskazanej ustawy wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź to wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana przez Sąd wykazała, iż decyzja ta odpowiada prawu.

Organ administracji oparł zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia o przepis art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r., Dz. U. nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – zwany dalej k.p.a.), stanowiący podstawę do orzekania o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności może mieć miejsce z przyczyn podmiotowych np, gdy wniosek o stwierdzenie nieważności nie pochodzi od strony lub został złożony przez osobę nie posiadającą zdolności do czynności prawnych, bądź też z przyczyn przedmiotowych np., gdy sprawa nie była rozstrzygnięta w formie decyzji administracyjnej lub zaskarżalnego postanowienia administracyjnego, gdy żądanie stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji, która jeszcze nie została wydana.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest więc wyłącznie kwestia dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] Prezydenta miasta S. z dnia [...] r. o ustaleniu terenu budowlanego w S. i jego podziale na normatywne działki budowlane. Poza zakresem tej oceny pozostaje natomiast merytoryczna analiza wadliwości tego aktu.

Zgodnie z treścią art. 1 pkt 1 kpa, "Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Regulacja ta jak zauważył organ, przesądza, że przepisy kpa dotyczą decyzji administracyjnych. Zatem przedmiotem stwierdzenia nieważności w rozumieniu k.p.a. – jako jednej z nadzwyczajnych procedur służących wzruszeniu decyzji w trybie kpa – może być jedynie decyzja administracyjne. Kodeks postępowania administracyjnego wprawdzie nie zawiera przepisu, określającego materialną definicję pojęcia "decyzji". Zawiera natomiast wiele przepisów, które regulują warunki formalne decyzji administracyjnej, treść decyzji itp. (np. art. 104 do 107), a więc pojęcie decyzji administracyjnej w znaczeniu procesowym. Za decyzję administracyjną w znaczeniu materialnoprawnym uznaje się władczy, jednostronny akt woli organu administracji rozstrzygający w sprawie, skierowanej do imiennie oznaczonego adresata takiego aktu, którego podstawę stanowi powszechnie obowiązujący przepis prawa. Z powyższego wynika więc, że jeżeli akt nie ma waloru decyzji administracyjnej tj. rozstrzygnięcia organu administracyjnego, podejmowanego w indywidualnej sprawie, skierowanej do indywidualnie oznaczonego adresata, to wszczęcie i prowadzenie postępowania w trybie k.p.a. w sprawie stwierdzenia jego nieważności jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, bowiem nie istniej akt, którego prawidłowość można by oceniać w takim postępowaniu.

Kwestią zasadniczą w sprawie jest zatem, czy decyzja Nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. o ustaleniu terenu budowlanego w S. i jego podziale na normatywne działki budowlane jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów kpa. Należy podkreślić, że zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowym nie ulega wątpliwości, że o charakterze prawnym aktu nie decyduje jego nazwa, ale jego treść. Z tego względu sposób określania przedmiotowego aktu jako decyzji, nie może przesądzać powyższej kwestii, tym bardziej, że forma ta nie wynikała z przepisów na podstawie których akt ten został wydany.

Decyzja Nr [...] Prezydenta Miasta S. została podjęta w trybie art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz. 192; ze zm. Zwanej dalej ustawa o terenach), zgodnie z którym "Prezydia powiatowych rad narodowych ustalać będą w drodze uchwał, na podstawie szczegółowych planów zagospodarowania przestrzennego, które tereny przeznacza się w okresach do pięciu lat pod budownictwo jednorodzinne zagrodowe (tereny budowane). – ( ust. 1); Uchwały o ustaleniu terenów budowlanych zawierać będą również podział tych terenów na działki odpowiadające normatywnej powierzchni przeznaczonej pod budownictwo wielorodzinne lub budownictwo zagrodowe (działki budowlane)" (ust.2). Akty te były podejmowane zgodnie z procedurą określoną w tej ustawie (art. 4 i 5 ust 1), do której nie miały zastosowania przepisy k.p.a. Ustawa o terenach nie zawierała w tym zakresie odesłania do tej regulacji prawnej. Natomiast sama regulowała kwestie związane z uczestnictwem osób zainteresowanych w procesie projektowania uchwały, jak i również tryb rozpoznawania wniosków, uwag, odwołań. Akt ten był więc podejmowany w trybie szczególnych uregulowań prawnych.

Analizując przepisy ustawy o terenach organ orzekający zwrócił również uwagę na krąg osób, do których akt ten jest skierowany. Wskazał przy tym, że uchwała podejmowana w trybie art. 2 ustawy o terenach była skierowana nie tylko do osób wymienionych w art. 4 ust. 2 tej ustawy, tj. właścicieli ujawnionych w księdze wieczystej lub w zbiorze dokumentów; osób, którym służyło ograniczone prawa rzeczowe na tej nieruchomości ujawnionych w księdze wieczystej lub w zbiorze dokumentów oraz osób wykazanych w ewidencji gruntów i budynków władających nieruchomościami ale również do innych osób potencjalnie zainteresowanych zabudową tych terenów, skoro projekt uchwały stosowanie do art. 4 ust. 1 ustawy o terenach podlegał wyłożeniu do publicznego wglądu, a zawiadomienie o tym podawało się do powszechnej wiadomości. Zatem zainteresowanymi mogli być zarówno dotychczasowi właściciele, jak i osoby, które w przeszłości mogły stać się użytkownikami wieczystymi działek objętych uchwałą (art. 11 ustawy o terenach). Organ zasadnie uznał, że ustawa posługując się pojęciem osoby zainteresowanej nie zawęziła tego kręgu jedynie do osób wymienionych w art. 4 ust. 2 ustawy o terenach. Uchwała była aktem skierowanym do nieoznaczonego kręgu adresatów, co jest cechą charakterystyczną dla aktu generalnego nie indywidualnego. Świadczy o tym również konieczność jej opublikowania w dzienniku urzędowym wojewódzkiej rady narodowej (art. 5 ust. 1 ustawy o terenach), co w odniesieniu do przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta S. Miasta S. nastąpiło w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiego Rady Narodowej w K. z [...] r. Nr 4 poz. 32.

Ponadto jak trafnie zauważył organ skutkiem wejścia w życie aktu podejmowanego w trybie art. 2 ustawy o terenach było przejście z mocy prawa na własność Państwa terenów przeznaczonych pod budownictwo objętych tą uchwałą. Natomiast indywidualne odstępstwa w tym zakresie miały być realizowane w odrębnym trybie określonym w art. 8 i 9 ustawy o terenach, które to przepisy stanowiły podstawę do wydania decyzji skierowanych do indywidualnych adresatów w procesie ustalania terenów budowlanych w trybie Rozdziału 1 wskazanej ustawy, co dotyczyło zachowania własności działki budowlanej przez dotychczasowego właściciela (współwłaścicieli) nieruchomości objętej uchwałą oraz nadania działki na własność członkom ich rodzin. Również kwestia odszkodowań za nieruchomości, które przeszły na mocy tej uchwały na własność Państwa wiązała się z wydaniem decyzji zgodnie z art. 10 ust. 1 tej ustawy w związku z art. 23 ust 1 pkt 3 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64 ze zm.).

Ustawodawca w ustawie o terenach wyraźnie określił przypadki rozstrzygane indywidualnie w formie decyzji, zatem jak słusznie zauważył organ, gdyby uchwała podejmowana w trybie art.2 tej ustawy miała być decyzją administracyjną ustawodawca dałby temu wyraz nie tworząc szczegółowej procedury, do której nie miały zastosowania ówczesne przepisy k.p.a. odsyłając do ich stosowania.

Należy ponadto wskazać, że decyzja Prezydenta Miasta S. nie mogła być podjęta w formie uchwały, gdyż forma ta jest stosowana przez organy kolegialne jakimi były prezydia powiatowych rad narodowych, a nie jednoosobowe, taki zaś status posiadał Prezydent Miasta S. jako ówczesny terenowy organ administracji państwowej stosowanie do art. 49 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych (Dz. U. z 1973 r., Nr 47, poz. 277), którego z mocy art. 99 tej ustawy przeszły kompetencje w przedmiotowym zakresie. Decyzja jest zatem aktem "zastępującym" uchwałę podejmowaną w trybie art. 2 ustawy o terenach.

W tej sytuacji, mając na względzie powyższe Sąd uznał za trafne stanowisko organu, iż decyzja Nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. o ustaleniu terenu budowlanego w S. i jego podziale na normatywne działki budowlane podjęta w trybie art. 2 ustawy o terenach nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów kpa, w związku z czym nie było możliwe wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia je nieważności.

Zatem skoro decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.

R.M