Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1042/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 lit. b; art. 5b ust. 1; art. 6 ust. 1; art. 12 ust. 1b; art. 92a ust. 1 i 6; art. 92c ust. 1;
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 107 par 3; art. 7; art. 77; art. 80;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") zaskarżoną decyzją z [...] października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "WITD") z [...] maja 2012 r., która nałożono na z Z.J. (dalej "Skarżąca") karę pieniężną w kwocie 8.000 złotych.

Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., Dz.U. z 2011 r., nr 6, poz. 18), dalej "k.p.a." oraz art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 18 ust. 5, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm. Dz. U. z 2011 r., nr 244, poz. 1454), dalej "u.t.d.", a także Ip. 2.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (dalej "załącznik ustawy").

Podstawę faktyczną nałożenia kary stanowiło zaś wykonywanie przez Skarżącą przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.

Dnia [...] marca 2012 r. w [...], na ul. [...], funkcjonariusze Policji przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu o nr rej. [...] (dalej "skontrolowany pojazd"), którym kierował P, J, (dalej "Kierowca"). Przebieg i wyniki kontroli utrwalono w protokole, którego Kierowca nie podpisał bez podania przyczyny. W czasie kontroli sporządzono także dokumentację fotograficzną m.in. skontrolowanego pojazdu.

Z zapisów protokołu wynika, że skontrolowany pojazd przystosowany został do przewozu 8 osób (dodatkowe trzy miejsca zamontowano w bagażniku) i w chwili zatrzymania podróżował nim jeden pasażer. Nadto ustalono, że na boku skontrolowanego pojazdu umieszczony był znak graficzny przypominający szachownicę wraz z napisem "przewóz osób", zaś w prawym dolnym rogu czołowej szyby naklejony został cennik przewozów.

Kierowca do kontroli okazał m.in: dowód osobisty oraz dowód rejestracyjny pojazdu; łączącą go ze Skarżącą umowę o pracę jako kierowca; decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] o nadaniu numeru ewidencyjnego kasie rejestrującej, która znajdowała się w skontrolowanym pojeździe wraz z dobowym raportem fiskalnym z niej wydrukowanym z uwidocznionymi danymi "[...]"; wypis nr [...] z udzielonej w 2011 r. Skarżącej licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, ważnej do 2041 r.

W protokole kontroli zapisano, że dane adresowe widniejące na okazanej przez Kierowcę licencji były inne niż te znajdujących się na wydruku z kasy fiskalnej.

Mając na uwadze powyższe stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

W tym stanie rzeczy WITD wszczął wobec Skarżącej postępowanie w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, o czym ją zawiadomił i pouczył o przysługujących prawach.

W toku tego postępowania WITD wystąpił do Urzędu Miasta i Gminy [...], do Starostwa Powiatowego w [...] i do Starostwa Powiatowego w [...] o udzielenie informacji, czy Skarżąca posiada, bądź posiadała licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką lub licencję na wykonywanie transportu drogowego osób i czy do takich licencji zgłoszony został skontrolowany pojazd.

Starostwo Powiatowe w [...], które wskazało, że Skarżąca od lutego 2011 r. posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, do której 3 lutego 2012 r. został zgłoszony skontrolowany pojazd.

W konsekwencji WITD poinformował Skarżącą, że postępowanie dotyczy wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. i Ip. 2.9 załącznika ustawy.

WITD uznał, że w dniu kontroli Skarżąca wykonywała przewóz osób pojazdem upodobnionym do taksówki. Umieszczone na skontrolowanym pojeździe elementy graficzne mogły wszak sugerować potencjalnemu odbiorcy, że wykonywane są nim usługi przewozu w ramach licencji taksówkowej, której Skarżąca nie posiadała. Organ zaznaczył, że podobne elementy graficzne umieszczane są na licencjonowanych taksówkach świadczących usługi przewozu na terenie [...]. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 93 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. i lp. 2.9 załącznika ustawy, WITD nałożył na Skarżącą karę 8.000 złotych, tj. za wykonywanie w dniu kontroli przewozu okazjonalnego w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.

W złożonym w terminie odwołaniu Skarżąca zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust 5 lit b u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że umieszczenie na drzwiach skontrolowanego pojazdu szachownicy z napisem "przewóz osób" było równoznaczne z umieszczeniem na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem i telefonem przedsiębiorcy, a także art. 92 a ust. 1 u.t.d. poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 i art.107 § 1 i § 3 k.p.a.

W ocenie Skarżącej organ dokonał rozszerzającej interpretacji zakazów określonych w art. 18 ust 5 lit. b u.t.d. i błędnie przyjął, że napis "przewóz osób", umieszczony na wzorze graficznym szachownicy, był nazwą przedsiębiorcy. W jej ocenie nałożenie na nią kary świadczy o tym, że organ działał arbitralnie, w sposób dowolny ocenił materiał dowodowy i przyjął całkowicie dowolne reguły.

GITD ponownie rozpoznając sprawę wskazał, że stosownie do art. 18 ust. 5 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w chwili kontroli, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a. umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

b. umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy;

c. umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Naruszenie powyższych zakazów sanowane jest w art. 92a ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, przy czym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Organ wyjaśnił, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określa załącznik ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Według lp. 2.9 załącznika ustawy za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5, nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8.000 złotych.

GITD przyjął, że Skarżąca w chwili kontroli wykonywała przewóz z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d., za co zasadnie nałożono na nią karę pieniężną określoną w lp. 2.9 załącznika ustawy. Umieszczony na skontrolowanym pojeździe znak graficzny szachownicy z napisem "przewóz osób" stanowił bowiem nazwę przedsiębiorcy – Skarżącej, o której mowa w art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. w tym sensie, że określał on profil jej działalności, identyfikując jednocześnie na rynku usług przewozowych. Napis ten, w połączeniu z używanym w praktyce przez taksówkarzy znakiem graficznym w postaci szachownicy, mógł sugerować potencjalnym klientom, że przedsiębiorca wykonuje usługi taksówkowe.

Organ wyjaśnił, że przy interpretacji zakazu z art. 18 ust. 5 u.t.d. należy mieć na uwadze, poza wykładnią językową, również wykładnię celowościowo-funkcjonalną. Celem tego zakazu jest to, aby pojazdy, którymi wykonuje się okazjonalny przewóz osób nie wyróżniały się względem pozostałych oraz aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania w celu zawarcia umowy przewozu. Innymi słowy we wskazanym przepisie chodzi o taką nazwę przedsiębiorcy lub jego oznaczenie, które skierowane do nieograniczonej liczby osób wywiera wrażenie, że pojazd można zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu. Dla skutecznej ochrony przewoźników taksówkowych, a także pasażerów korzystających z ich usług, ustawodawca wprowadził ww. rozwiązanie legislacyjne, które nie pozwala podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne pozyskiwać klientów w sposób właściwy dla taksówkarzy.

GITD wyjaśnił, że zakaz objęty art. 18 ust 5 lit. b u.t.d. obejmuje umieszczanie na pojeździe wszelkiej nazwy przedsiębiorcy, choćby była to tylko nazwa powszechnie używana, nie natomiast nazwa np. wpisana do rejestru.

Organ stwierdził, że w przypadku Skarżącej nie mógł zostać zastosowany art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdyż z akt sprawy nie wynika jakoby Skarżąca nie miała wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia, tj. żeby naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których Skarżąca, jako podmiot wykonujący skontrolowany przewóz, nie mogła przewidzieć.

Skarżąca w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze wniosła o uchylenie decyzji GITD i zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj.:

a. art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez załatwienie sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie;

b. art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób powodujący utratę zaufania obywateli do organów Państwa oraz nie kształtujący świadomości i kultury prawnej obywateli;

c. art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

d. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

e. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób zawierający sprzeczności;

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust 5 lit b u.t.d., poprzez:

a. przyjęcie, że napis "przewóz osób"' oraz szachownica - rożna od szachownic korporacji taksówkowych - określonych w jednoznaczny sposób w uchwale [...] tj.: pas żółto-czerwony; numer boczny; herb [...], tabliczka zawierająca informacje o cenach (tabliczka oprócz informacji o stawce taryfy dziennej będzie zawierała także informację o wysokości opłaty początkowej);

b. przyjęcie, iż napis "przewóz osób" jest nazwą przedsiębiorcy.

W ocenie Skarżącej stwierdzenie w treści uzasadnienia decyzji, że umieszczone na skontrolowanym pojeździe oznaczenie jest "sugerujące", jest pojęciem nieostrym i wymaga dokładnego wskazania na czym miało polegać, czego zabrakło.

Podniosła, że każdy przedsiębiorca w obrocie gospodarczym występuje pod firmą, na którą, w przypadku osoby fizycznej, składa się imię i nazwisko oraz ewentualne – fakultatywne, dodatkowe oznaczenia. Korpus stanowi więc jedyny obowiązkowy składnik takiej firmy. Wobec tego zarzut umieszczenia nazwy uznała za chybiony.

W skardze zarzucono, że organy nie przeprowadziły analizy oznakowania skontrolowanego pojazdu w kontekście uchwały [...] określającej wygląd TAXI. Zadaniem Skarżącej dopiero poprzez takie porównanie można by było stwierdzić lub nie, czy doszło do naruszeń prawa.

Na koniec Skarżąca podniosła, że od kontroli upłynęło 7 lat, dlatego kara nie może być wykonana.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja WITD nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Sąd stwierdza, że wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczone na ten temat argumentacje są spójne i wyczerpujące.

W rozpatrywanej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny, czy umieszczone na skontrolowanym pojeździe oznaczenie, tj. znak graficzny przypominający szachownicę wraz z napisem "[...]" stanowi naruszenie zakazu z art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d.

Z akt sprawy wynika, że w chwili kontroli, skontrolowanym pojazdem, wykonywano przewóz pasażera, a za wykonaną usługę Kierowca pobrał 60 złotych. Przewóz ten realizowany był na terenie [...], w imieniu Skarżącej. W pojeździe znajdowała się zalegalizowana kasa fiskalna - decyzja wydana na Skarżącą, z podaniem adresu "[...]" i wskazaniem, jako adresu zainstalowania, "[...]". Z kasy wydrukowano raport dobowy, na którym widniej "[...]". Faktem jest również, że od 2011 r. Skarżąca posiada wydaną przez Starostwo Powiatowe w [...] licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, ważną do 2041 r., do której - od 3 lutego 2012 r., wpisany został skontrolowany pojazd. W licencji tej widnieje adres "[...]".

W myśl art. 5b ust. 1 u.t.d na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 ust. 1 u.t.d. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar. Zgodnie z art. 12 ust. 1b u.t.d. licencja na krajowy transport drogowy osób (taką legitymuje się Skarżąca od 2011 r.) nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką, gdyż przewozy wykonywane na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób są odrębnym rodzajem przewozów niż przewozy w ramach transportu drogowego taksówką.

Przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. składa się z trzech norm - zakazów, które zostały sformułowane w sposób bezwarunkowy. Wszystkie one służą jednemu, ogólnemu celowi, jakim jest eliminowanie nieuczciwej konkurencji dla taksówek ze strony podmiotów uprawnionych do wykonywania przewozów okazjonalnych. Tak więc reglamentowana działalność gospodarcza taksówkowa podlega ochronie, bowiem jednym z warunków jej wykonywania jest niekaralność. Przedsiębiorcy chcący legalnie wykonywać przewozy taksówkowe muszą spełnić wiele warunków formalnych, aby ostatecznie uzyskać stosowną licencję (art. 6 u.t.d.).

Zakazy te wprowadzono w celu zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców niemających stosownej licencji oraz w celu ochrony pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do rodzaju wykonywanego przewozu. Podkreślenia wymaga, że istotą takiej regulacji było to, aby pojazdy wykonujące przewóz okazjonalny nie wyróżniały się względem pozostałych, a także i to, aby sposób oznakowania pojazdu nie wprowadzał w błąd potencjalnych pasażerów. Zatem celem ustawodawcy było stworzenie całkowitego zakazu informowania przez przewoźników wykonujących przewozy okazjonalne pojazdami do 9 osób o wykonywanych przez siebie usługach przewozowych.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 803/11 "ratio legis wprowadzenia zakazów, określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d., było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (w omawianym znaczeniu) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą być przekonani, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką".

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się również, że umieszczenie nawet jednego z oznaczeń wskazanych w art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. daje podstawę do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie tego przepisu (np. wyrok NSA z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 1094/11, czy wyrok NSA z 12 sierpnia 2015 r. II GSK 1659/14). Dla złamania zakazów określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. wystarczające jest umieszczenie "w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu", choćby jednego z wymienionych w tym przepisie elementów, a więc oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej, albo reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi, albo właśnie innych, dodatkowych oznaczeń, mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a nie wszystkich tych elementów naraz (wyrok NSA z 26 lutego 2019 r. II GSK 5649/16)

Uzupełniając zatem argumentacje organu, skoro w sprawie zostało ustalone, a Skarżąca skutecznie tego ustalenia nie obaliła, że umieszczone na skontrolowanym pojeździe oznaczenie "[...]" stanowiło nazwę przedsiębiorstwa Skarżącej – "[...]" (jej część) w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d., to wobec jednoznacznego i bezwarunkowego brzmienia tego przepisu organy miały podstawę do nałożenia na Skarżącą kary 8.000 złotych, sztywno określonej w lp. 2.9. załącznika ustawy.

Z tego względu podniesione w skardze zarzuty, dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego przez błędną wykładnię (art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d.), są nieuzasadnione.

Reasumując stwierdzić należy, że skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu kontroli przez Skarżącą z jednoznacznym naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 2.9. załącznika ustawy, nakładając karę pieniężną w wysokości 8 000 złotych.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności zostały wyczerpująco zbadane istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzono w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, następczo dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. To, że ustalenia te Skarżąca interpretuje odmiennie, nie może prowadzić do wniosku o ich braku lub wadliwości. Jest bowiem poza sporem, że skontrolowany pojazd był oznakowany w sposób przywodzący na myśl usługi taksówkowe. Zatem odmienna interpretacja przez Skarżącą dotycząca spornego znaku graficznego na pojeździe - podobnego do szachownicy taksówek warszawskich, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadza się jedynie do polemiki. Zatem odwoływanie się w skardze do naruszenia w toku postępowania art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. było niezasadne.

Wskazać również należy, że Skarżąca korzystała z prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, czego wyrazem jest chociażby przywołane wyżej jej pismo z 18 maja 2012 r.

Sąd zauważa, że w okolicznościach niniejszej sprawy trafna jest także ocena organu o braku podstaw do zastosowania w niej art. 92c ust. 1 u.t.d. Zdaniem Sądu żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie zachodzi. Nie ma podstaw, aby przyjąć, że Skarżąca nie miała wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia, skoro zawarła z Kierowca umowę o pracę na stanowisku kierowcy, który w czasie kontroli zeznał, że pracę tą wykonuje skontrolowanym pojazdem na jej rzecz.

Odnosząc się do upływu czasu, jaki minął od wydania decyzji w 2012 r. do chwili jej doręczenia Skarżącej w 2019 r. to kwestia ta pozostaje bez wpływu na wynik sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.