Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2307/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 art. 47 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1822
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi D. M. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Policji uchyla zaskarżone orzeczenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem z [...] lutego 2021 r., nr [...], Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej także: "CKL" lub "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 398 ze zm. - dalej: "u.k.l.MSW"), po rozpoznaniu odwołania D. M. (dalej także: "skarżący", "strona") od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej także: "RKL", "organ I instancji") z [...] września 2020 r., nr [...], w sprawie ustalenia zdolności do służby w Policji – uchyliła orzeczenie organu I instancji, jednocześnie decydując o wydaniu orzeczenia własnego.

Zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej zostało wydane

w następującym stanie faktycznym sprawy.

Skierowaniem Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z [...] kwietnia 2020 r. wystawionym na podstawie art. 40 pkt 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, skarżący D. M. – [...] Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego KP w [...] KPP w [...], został skierowany na wykonanie badań do RKL, celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby.

W dniu [...] września 2020 r. organ I instancji wydał orzeczenie nr [...], w którym stwierdził w rozpoznaniu (vide: pkt 11 orzeczenia RKL):

1. Zaburzenia adaptacyjne - § 87 p.2, (r.5), kat. C

2. Przebyte zapalenie stawów w przebiegu boreliozy - § 118 p.1, (r.5), kat. B

3. Zespół bólowy korzeniowy C i L-S w wywiadzie – bez §.

W konsekwencji powyższych ustaleń, RKL stwierdziła w pkt 12 orzeczenia określającym zdolność do służby, że skarżący jest trwale niezdolny do służby

w Policji – kategoria C, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2018 r., poz. 2035). Jednocześnie zaliczono skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą w Policji od [...] września 2020 r., tj. od daty podjęcia decyzji orzeczniczej.

Od powyższego orzeczenia organu I instancji strona w piśmie z [...] września 2020 r. wniosła odwołanie do CKL. Zarzuciła naruszenie:

1) art. 6 u.k.l.MSW poprzez błędne określenie zdolności do służby jako: kat. C trwale niezdolnego do służby w Policji i zaliczenie do 3 grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą w Policji od [...] września 2020 r., tj. od daty podjęcia decyzji orzeczniczej. Zdolny do pracy zarobkowej, podczas gdy dokonanie powyższej kwalifikacji jest niespójne z materiałem zebranym w sprawie, oraz sprzeczne z powypadkowym protokołem nr [...] z [...] marca 2020 r., a nadto poprzez dokonanie oceny stanu zdrowia na podstawie niekompletnego materiału dowodowego wymagającego wykonania niezbędnych dodatkowych badań lekarskich;

2) art. 32 u.k.l.MSW poprzez brak przeprowadzenia badania lekarskiego strony, nie zapoznania się przez komisję z dokumentacją medyczną, oraz następcze wydanie decyzji przez lekarzy nie biorących udziału w przeprowadzonym w dniu [...] września 2020 r. badaniu, a także poprzez określenie w protokole daty wykonania badania na dzień [...] września 2020 r. - podczas gdy badanie odbyło się dzień wcześniej [...] września 2020 r.;

3) art. 33 u.k.l.MSW poprzez błędną ocenę stanu zdrowia strony, bez przeprowadzenia badania lekarskiego, niezapoznania się przez komisję orzeczniczą z kompletną dokumentacją lekarską a także nie podjęcia żadnych czynności

w postaci zlecenia wykonania przez stronę badań dodatkowych, specjalistycznych

i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego

i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania oceny zdolności do służby oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia przez co doszło do wadliwej oceny, że przechodzona przez stronę choroba nie pozostaje w związku ze służbą;

4) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 u.k.l.MSW poprzez brak szczegółowego uzasadnienia prawnego i faktycznego orzeczenia;

5) poz. 24 załącznika nr 1 do rozporządzenia MSWiA z dnia 23 maja 2019 r.

w sprawie wykazu chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej - poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że przebyta choroba i stwierdzone u strony schorzenia nie spełniają łącznie kryteriów określonych w ww. załączniku podczas gdy schorzenie wywołane czynnikiem zewnętrznym ugryzienia przez kleszcza podczas pełnienia służby wywołało chorobę zakaźną w postaci boreliozy, która powinna być kwalifikowana zgodnie z poz. 24 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia;

6) załącznika nr 2 do rozporządzenia MSWiA z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu chorób i schorzeń pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U.2019.1046) - poprzez jego zastosowanie, podczas gdy załącznik ten odnosi się do chorób i schorzeń, które istniały przed przyjęciem do służby, co nie dotyczy przypadku strony, gdyż schorzenie skarżącego powstało po ugryzieniu kleszcza

w trakcie pełnienia przez niego obowiązków służbowych, a następnie wywołało zakażenie boreliozą i jest wyłączną przyczyną jego obecnego stanu zdrowia.

W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie orzeczenia organu I instancji w całości i wydanie nowego orzeczenia lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez RKL.

Wskazanym na wstępie orzeczeniem z [...] lutego 2021 r. organ odwoławczy uchylił zaskarżone orzeczenie RKL. Jednocześnie wydał orzeczenie własne,

w którym stwierdził w rozpoznaniu (vide: pkt 11 orzeczenia CKL):

1. Zaburzenia nerwicowe przewlekłe z somatyzacją u osoby z cechami osobowości neurotycznej niedojrzałej emocjonalnie - § 86 p.2, (r.5), kat. B;

2. Zmiany zwyrodnieniowo - dyskopatyczne kręgosłupa L-S, skrzywienie boczne kręgosłupa Th, bez objawów podrażnienia korzeni rdzeniowych - § 64 p.2, (r.5), kat. B;

3. Stan po leczeniu zapalenia stawów w przebiegu boreliozy, z utrzymującymi się nawracającymi dolegliwościami bólowymi stawów – § 118 p.1 (r.5), kat. B.

W konsekwencji powyższych ustaleń, CKL stwierdziła w pkt 12 orzeczenia określającym zdolność do służby, że skarżący jest zdolny do służby w Policji

z ograniczeniami – kategoria B. Jednocześnie organ odwoławczy w pkt 13 orzeczenia uznał, że schorzenie wymienione w punkcie 11.1 rozpoznania nie pozostaje w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w załączniku Nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej oraz właściwości i warunki służby powodujące ich ujawnienie lub pogorszenie stanu zdrowia (Dz. U. z 2019 r. poz. 1046 ze zm.).

W uzasadnieniu orzeczenia CKL zauważyła m.in., że po zapoznaniu się

z całością zgromadzonej dokumentacji orzeczniczej skierowała stronę na konsultację neurologiczną oraz psychiatryczną. Następnie wskazała na rozpoznanie specjalisty neurologa, tj. "Zmiany zwyrodnieniowo - dyskopatyczne kręgosłupa L-S, skrzywienie boczne kręgosłupa Th, bez objawów podrażnienia korzeni rdzeniowych w aktualnym badaniu neurologicznym". Organ odwoławczy zauważył, że w opisie badania stwierdzono cyt.: "kończyny górne i dolne z prawidłowym napięciem mięśniowym oraz siłą mięśniową, bez zaburzeń czucia, bez objawów patologicznych. Odruchy symetryczne, Kręgosłup - bez istotnych ograniczeń ruchomości, bez cech podrażnienia korzeni rdzeniowych. Próby móżdżkowe prawidłowe, chód wydolny, sprawny". Następnie CKL odniosła się do rozpoznania konsultującej psychiatry, która rozpoznała: "Zaburzenia nerwicowe przewlekłe z somatyzacją". Wskazano, że "badany był w poprawnym kontakcie werbalnym, bez zaburzeń orientacji,

w sytuacyjnie obniżonym nastroju, bez zaburzeń toku i treści myślenia. Nieco napięty emocjonalnie, zgłaszał wzmożoną drażliwość "wybuchowość", problemy ze snem oraz liczne skargi somatyzacyjne takie jak: bóle głowy, pieczenie oczu, drętwienie palców rąk, nadmierna potliwość, łatwe męczenie się". Z kolei przedstawiona dokumentacja psychiatryczna wskazuje na to, że strona korzysta z pomocy psychiatrycznej z różną częstotliwością od 2007 r. Zgłaszane skargi i obecny obraz kliniczny nie mają zatem charakteru zaburzeń adaptacyjnych. Psycholog badająca orzekanego, na podstawie wywiadu i wykonanych testów, rozpoznała: "Cechy osobowości neurotycznej, niedojrzałej emocjonalnie".

Organ odwoławczy wskazał na rozpoznanie zawarte w pkt 11 orzeczenia CKL z [...] lutego 2021 r. Podniósł, że wskazane schorzenia w swoim obecnym obrazie klinicznym nie zaburzają funkcjonowania orzekanego w stopniu powodującym inwalidztwo. Schorzenie wymienione w punkcie 11.1 pozostaje w związku ze służbą w Policji lecz nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, gdyż nie spełnia kryteriów załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej oraz właściwości i warunki służby powodujące ich ujawnienie lub pogorszenie stanu zdrowia (Dz. U. z 2019 r. poz. 1046 ze zm.). Z kolei schorzenie wymienione w punkcie 11.2, zdaniem CKL, nie pozostaje w związku ze służbą w Policji, zaś schorzenie wymienione w punkcie 11.3 orzeczenia pozostaje w związku z wypadkiem w służbie udokumentowanym protokołem powypadkowym Nr [...] z [...] marca 2020 r.

Mając na względzie powyższe, organ odwoławczy uchylił zaskarżone orzeczenie na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l.MSW i w jego miejsce wydał własne orzeczenie.

W piśmie z [...] maja 2021 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie CKL z [...] lutego 2021 r., zaskarżając je "w części dotyczącej określenia zdolności do służby w Policji oraz naruszeń norm przepisów prawa materialnego w postępowaniu odwoławczym II instancji oraz dotyczącej ustalonych niezgodności ze stanem faktycznym i prawnym".

Autor skargi zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa, tj.:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu całego materiału dowodowego w orzeczeniach obu instancji i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jednostek chorobowych

i niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w pominięciu wieloletniego leczenia jednostki chorobowej ujętej w pkt 11.1 orzeczenia w PZP w [...] Bazy Wojsk Lotniczych

w [...], co CKL całkowicie pominęła nie odnosząc się w ogóle do przedłożonych dokumentów, co doprowadziło do orzeczenia zupełnie innej jednostki chorobowej, która to jednostka chorobowa w ogóle nie była przedmiotem leczenia i której to RKL w ogóle nie orzekała, a w konsekwencji - niewłaściwej ich kategoryzacji wymienione w załącznikach Nr 1 i nr 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r poz. 2023) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie chorób i ułomności wraz

z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. 2019 poz. 1046); 2) art. 8 § 1 i 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l.MSW poprzez brak szczegółowego uzasadnienia prawnego i nienależyte uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia organu odwoławczego;

3) art. 6 u.k.l.MSW poprzez przyjęcie i zmianę błędnej kwalifikacji kategorii zdrowia

z kategorii C orzeczonej przez RKL, tj. niezdolny do służby w Policji na kategorię B - zdolny do służby w Policji z ograniczeniem i przez to niezaliczenie strony do żadnej grupy inwalidzkiej w wydanym orzeczeniu CKL podczas, gdy dokonanie kwalifikacji jest niespójne z materiałem dowodowym zebranym w sprawie oraz sprzeczne

z protokołem nr [...] z [...] marca 2020 r., a nadto poprzez dokonanie oceny stanu zdrowia na podstawie niekompletnego materiału dowodowego wymagającego wykonania niezbędnych dodatkowych badań, w tym lekarza z zakresu chorób zakaźnych;

4) art. 33 ust. 1 u.k.l.MSW poprzez błędną ocenę stanu zdrowia strony, bez przeprowadzenia badania lekarskiego specjalisty z zakresu chorób zakaźnych

w kierunku prawidłowo określenia i kwalifikacji choroby boreliozy względnie dodatkowej neuroboreliozy, której posiada ewidentne cechy tej jednostki nie stwierdzone przez badanie neurologa i psychiatrę, a której to orzeczenie na podstawie badania lekarza z zakresu chorób zakaźnych ma istotne znaczenie dla ustalenia prawidłowej jednostki chorobowej, określenia uszczerbku na zdrowiu

i właściwej kwalifikacji i treści orzeczenia;

5) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 u.k.l.MSW poprzez brak szczegółowego uzasadnienia prawnego i faktycznego w tym braku zmiany decyzji dot. zmiany kwalifikacji C na kategorię B.

Skarżący wniósł o stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa lub stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie uchylenie decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów k.p.a. wskazała, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi spraw wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, ma swój autonomiczny byt prawny i znajduje swoje umocowanie w u.k.l.MSW, jedynie w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy k.p.a. Odnosząc się do pozostałych twierdzeń zawartych w skardze, organ odwoławczy wskazał, że uzasadnienie skargi stanowi opis schorzeń i polemikę skarżącego z zakwalifikowaniem schorzeń jako ograniczających zdolność do służby w Policji. Subiektywne zaś odczucia skarżącego na temat jego stanu zdrowia,

z punktu widzenia orzeczniczego, nie mają istotnego wpływu na ustalenie kategorii zdolności do służby. Rozstrzygnięcie CKL zostało postawione na podstawie dokumentacji medycznej zebranej w sprawie. Wbrew zaś twierdzeniu skarżącego, CKL wnikliwie przeanalizowała całość zgromadzonej dokumentacji, czemu wyraz dała dokonując szczegółowej analizy dokumentacji medyczno-orzeczniczej,

w efekcie czego zadecydowała o konieczności ponownej oceny stanu zdrowia

w odniesieniu do oceny dokonanej przez RKL. Organ odwoławczy w wystarczający sposób zebrał i ocenił materiał dowodowy, a następnie w przekonywujący sposób uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Nie naruszył zatem przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. Zaskarżone orzeczenie w ocenie CKL zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w związku z czym, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga D. M. jest zasadna, albowiem zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] lutego 2021 r., nr [...] narusza obowiązujące przepisy prawa.

Na wstępie należy zaznaczyć, że kontrola orzeczeń komisji lekarskich

o uznaniu funkcjonariusza za zdolnego do służby, dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia tego funkcjonariusza, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności funkcjonariusza do służby była słuszna. Do kompetencji wojewódzkiego sądu administracyjnego nie należy natomiast rozważanie kwestii medycznych. Sąd nie jest zatem uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby. Kontroluje natomiast przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, w tym także

o k.p.a.

Przeprowadzając kontrolę zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w świetle wskazanych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.k.l.MSW, zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby:

1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby został zawarty w załączniku do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 2035). Na podstawie art. 47 ust. 1 u.k.l.MSW po rozpatrzeniu odwołania Centralna Komisja Lekarska: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo 2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Zgodnie zaś z art. 47 ust. 2 ww. ustawy Centralna Komisja Lekarska nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Tryb postępowania przed komisjami lekarskimi uregulowany w przepisach rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 2 u.k.l.MSW, ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory k.p.a. Sąd zatem nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych

u skarżącego badań, a zatem weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny

i zakwalifikować do innej kategorii zdolności do służby, niż uczyniła to komisja

w oparciu o przeprowadzone badania, ani też zlecać przeprowadzenia dodatkowych badań innej komisji, celem weryfikacji dotychczasowych badań. Sąd kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał faktyczny i dowodowy zgromadzony

w postępowaniu przed organem administracji. W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie CKL nie odpowiada prawu bowiem Centralna Komisja Lekarska, rozpoznając odwołanie skarżącego od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] z [...] września 2020 r., nr [...], wydanego w sprawie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego do służby w Policji - dopuściła się naruszenia art. 47 ust. 2 u.k.l.MSW. Przede wszystkim, CKL zaskarżonym orzeczeniem z [...] lutego 2021 r. uchylając w całości zaskarżone orzeczenie organu I instancji i jednocześnie wydając orzeczenie własne w przedmiocie zdolności do służby skarżącego, nie zawarła w treści swojego orzeczenia przekonywującego uzasadnienia, z którego wynikałoby jednoznacznie, że orzeczenie organu I instancji jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. A tylko w takiej sytuacji CKL mogłaby wydać nowe orzeczenie orzekając na niekorzyść osoby badanej. Należy bowiem zauważyć, że Centralna Komisja Lekarska w postępowaniu odwoławczym zakwalifikowała skarżącego do kategorii "B" - zdolny do służby z ograniczeniem, która oznacza, iż stwierdzone choroby lub ułomności zmniejszają sprawność fizyczną lub psychiczną i uniemożliwiają pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, ale nie stanowią przeszkody do służby na innym stanowisku. Tymczasem orzeczona wcześniej przez RKL kategoria zdolności do służby wskazywała na trwałą niezdolność skarżącego do służby w Policji, tj. kategoria "C" i jednocześnie zaliczono go do trzeciej grupy inwalidzkiej. A zatem sytuacja prawna skarżącego uległa pogorszeniu. Sąd administracyjny nie czyni w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych, a jedynie, kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednak taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego (tj. zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a.) uzasadnienia decyzji. Inaczej Sąd uchyla decyzję z powodu naruszenia formalnoprawnych zasad prowadzenia postępowania, gdy mogło to rzutować na wynik sprawy, a Sądowi uniemożliwia prześledzenie przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję. W kontrolowanej sprawie taka sytuacja miała miejsce, gdyż, jak wskazano powyżej, w wyniku powyższego uchybienia, CKL nie wyjaśniła jednoznacznie, w treści uzasadnienia wydanego orzeczenia, dlaczego - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego - zasadne było zastosowanie w niniejszej sprawie art. 47 ust. 2 u.k.l.MSW. i przyjęcie oceny, że skarżący jest zdolny do służby w Policji

z ograniczeniami. Dodatkowo zauważyć należy, że w przekazanych Sądowi aktach administracyjnych sprawy brak jest powołanej w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia konsultacji psychiatrycznej z dnia [...] stycznia 2021 r., która to - jak wskazał organ odwoławczy - znajduje się w dokumentacji na podstawie której podjęto przedmiotowe rozstrzygnięcie. Nie można więc zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego zawartym w odpowiedzi na skargę, że CKL w wystarczający sposób zebrała i oceniła materiał dowodowy, a następnie w przekonywujący sposób uzasadniła swoje rozstrzygnięcie. Tym samym, Sąd uznał, że konieczne stało się uchylenie spornego orzeczenia CKL, jako ewidentnie naruszającego ww. przepis prawa materialnego, jak i regulację prawną przewidzianą w art. 107 § 3 k.p.a. Powyższe uchybienie, zdaniem Sądu, miało istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie, organ zobowiązany będzie uwzględnić przedstawione wyżej rozważania i ocenę Sądu, co do wymogów należytego zebrania niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia materiału dowodowego oraz uzasadnienia orzeczenia lekarskiego w sprawie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby w Policji. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329) - orzekł, jak w sentencji wyroku.