Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1743/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64f par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 52 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 217
law: Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek WSA Waldemar Michaldo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 15 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych skargę oddala.


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K., działając jako organ egzekucyjny, prowadzi wobec K. Spółka z o.o. w K. postępowanie egzekucyjne, obejmujące nieopłacone należności z tytułu składek w okresie od października 2013 r. do czerwca 2017 r. Skierowanie należności z tytułu składek na drogę przymusowego dochodzenia spowodowało powstanie kosztów egzekucyjnych w kwocie 74.994,30 zł.

Pismem z dnia 18 maja 2021 r. Spółka K. wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o rozłożenie należnych kosztów egzekucyjnych na 120 rat płatnych do 20-tego każdego miesiąca.

Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2021 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. odmówił rozłożenia na raty należności z tytułu kosztów egzekucyjnych przypadających na rzecz organu egzekucyjnego w łącznej kwocie 74.994,30 zł, powstałych w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji powołał się na treść art. 64f ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wyjaśnił, że dla oceny zaistnienia ustawowych przesłanek udzielenia ulgi niezbędna jest ocena sytuacji finansowej wnioskodawcy. W związku z tym organ pismem z dnia 19 lipca 2021 r. poinformował Spółkę o konieczności dostarczenia sprawozdań finansowych za okres 2018-2021. W odpowiedzi Spółka złożyła w dniu 26 lipca 2021 r. bilans oraz rachunek zysków i strat za lata 2018-2020 i pierwsze półrocze 2021 r. Organ I instancji stwierdził jednak, że sprawozdania te nie zawierały podpisów osób odpowiedzialnych za ich sporządzenie, a zatem nie mogły stanowić dokumentów w sprawie. Organ uznał więc, że Spółka nie przedłożyła żądanych sprawozdań finansowych, co uniemożliwiło stwierdzenie, czy w sprawie zachodzą uzasadnione względy społeczne lub gospodarcze. Organ egzekucyjny uwzględnił także fakt, że Spółka w dniu 8 kwietnia 2021 r. złożyła w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wniosek o rozłożenie na raty należności z tytułu składek. Wniosek pozostał bez rozpoznania z powodu niedostarczenia przez Spółkę dokumentów niezbędnych do jego rozpatrzenia.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. K. Spółka z o.o. stwierdziła, że zostało ono wydane sprzecznie z prawem i z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Zdaniem Spółki, organ I instancji bezpodstawnie odmówił uznania za dowód w sprawie niepodpisane sprawozdania finansowe. W ocenie Spółki, ustawa o rachunkowości przewiduje możliwość odmowy podpisania sprawozdania, a więc sytuację, w której zbiór danych finansowych zobowiązanej pozostaje niepodpisany. Zdaniem zobowiązanej, brak podpisu w sprawozdaniu ma charakter neutralny na gruncie prawa podatkowego, zaś na podstawie art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego organ egzekucyjny winien dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Powołując się na zasadę oficjalności wprowadzoną art. 7 i art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego, uznał, że organ winien był podjąć wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy.

Postanowieniem z dnia 15 października 2021 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 19 sierpnia 2021 r. nr [...]. Powołując się na treść art. 64f ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ II instancji wskazał, że organ egzekucyjny dokonał prawidłowej oceny sprawy poddając analizie sytuację zobowiązanego, jak również zebrane dane o ulgach w spłacie należności i stwierdził, że nie stanowi ona podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi. W związku z tym organ II instancji uznał, że organ egzekucyjny rozpatrzył wniosek zobowiązanego zgodnie z procedurą przewidzianą w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ nie podzielił argumentacji Spółki o możliwości odmowy podpisania sprawozdania finansowego, a jednocześnie uznania go za rzetelne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wskazał, że zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy o rachunkowości sprawozdanie finansowe podpisuje - podając zarazem datę podpisu - osoba, której powierzono prowadzenie ksiąg rachunkowych, i kierownik jednostki, a jeżeli jednostką kieruje organ wieloosobowy - wszyscy członkowie tego organu. Odmowa podpisu wymaga pisemnego uzasadnienia dołączonego do sprawozdania finansowego. W ocenie organu II instancji, słusznie więc organ egzekucyjny uznał, iż wydruki przedłożonych, a niepodpisanych sprawozdań nie stanowią źródła informacji w sprawie, przez co uniemożliwiły ocenę sytuacji finansowej zobowiązanego.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. K. Sp. z o.o. w K. pismem z dnia 10 listopada 2021 r. wniósł na nie skargę, domagając się jego uchylenia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie:

1. art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez przyjęcie, że sprawozdania finansowe nie mogą stanowić dowodu w sprawie, gdyż nie są dokumentami;

2. art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niewykorzystanie informacji posiadanych przez organ z urzędu do ustalenia sytuacji finansowej Spółki a w szczególności danych dotyczących prowadzonego przez organ przeciwko Spółce postępowania egzekucyjnego;

3. art. 107 § 1 pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez fikcyjne i ogólnikowe uzasadnienie decyzji.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przytoczyła argumenty, które jej zdaniem przemawiają za zasadnością podniesionych zarzutów. Wskazała też, że organ naruszył art. 124 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niewystarczające i nielogiczne uzasadnienie postanowienia, z którego nie wynika powód wydania postanowienia tej treści.

W odpowiedzi na skargę Dyrektora Izby Administracji Skarbowej K. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 19 sierpnia 2021 r. nr [...]w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Podstawę prawną tych postanowień stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.), a w szczególności jej art. 64f § 1. Zgodnie z tym przepisem na wniosek zobowiązanego organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne może rozłożyć na raty zapłatę kosztów egzekucyjnych, w przypadku uzasadnionym względami społecznymi lub gospodarczymi.

Powołany przepis daje organowi możliwość podjęcia rozstrzygnięcia w zakresie rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych w przypadku uzasadnionym względami społecznymi lub gospodarczymi. Z punktu widzenia dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie udzielenia powyższej ulgi istotne znaczenie ma ustalenie faktycznej sytuacji materialnej i finansowej strony wnioskującej o ulgę, a co za tym idzie gruntowne wyjaśnienie i udokumentowanie wysokości osiąganych dochodów i ponoszonych wydatków. Jednocześnie składane przez stronę oświadczenia powinny zostać poparte stosownym materiałem dowodowym.

Należy przy tym podkreślić, że rozstrzygnięcie w tym zakresie podejmowane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym świadczy użycie w art. 64f u.p.e.a. określenia "może". Konstrukcja uznania administracyjnego oznacza, że stwierdzenie przez organ egzekucyjny w sprawie istnienia określonej przesłanki może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek strony. Należy jednak mieć na uwadze, że tego rodzaju konstrukcja uznania administracyjnego nie wyraża się w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy, ale w możliwości negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia, nawet przy ustaleniu zaistnienia ustawowej przesłanki. Przesłankę tę należy przy tym oceniać w oparciu o kryteria zobiektywizowane albowiem z subiektywnego punktu widzenia praktycznie każdy obowiązek zapłaty jest dolegliwy dla zobowiązanego do jego wykonania.

Należy mieć też na uwadze, że sądowa kontrola legalności rozstrzygnięć wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona, co oznacza, że sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia, gdyż jest to wyłączna kompetencja organu. Kontrola ta sprowadza się przede wszystkim do oceny, czy organy egzekucyjne prawidłowo przeprowadziły postępowanie, a w szczególności, czy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy do rozstrzygnięcia sprawy, przeanalizowały wszystkie okoliczności mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku, czy wyciągnięte wnioski mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym i czy dokonana ocena mieściła się w ustawowych granicach - czy organ egzekucyjny, a także organ wyższego stopnia, prawidłowo zinterpretował pojęcia niezdefiniowane (niedookreślone) na tle stanu faktycznego w konkretnej sprawie - czy wreszcie uzasadnienie rozstrzygnięcia zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Sąd nie może natomiast wartościować wydanego postanowienia pod kątem jego słuszności czy sprawiedliwości i z tego względu orzekać o zasadności skargi.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji nie przekroczyły granic przyznanego im uznania administracyjnego. Organy przeprowadziły bowiem postępowanie i podjęły działania w celu dokonania ustaleń co do sytuacji majątkowej skarżącej Spółki.

Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 27 maja 2021 r. organ I instancji szczegółowo poinformował skarżącą Spółkę o dokumentach jakie należy przedłożyć do wniosku w przypadku ubiegania się o pomoc de minimis, a jakie w przypadku ubiegania się o pomoc mającą na celu naprawę szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi nadzwyczajnymi zdarzeniami. Organ poinformował też, że w celu umożliwienia dokonania oceny możliwości płatniczych Spółki powinna ona przedłożyć sprawozdania finansowe za ostatnie trzy lata (bilans, rachunek zysków i strat, sprawozdanie o przepływach pieniężnych) oraz za rok bieżący, a także oświadczenie o stanie majątkowym osoby prawnej.

W odpowiedzi Spółka nadesłała pismo z dnia 11 czerwca 2021 r., do którego dołączyła: formularz informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, oświadczenie o nieotrzymaniu pomocy de minimis, oświadczenie o stanie majątkowym osoby prawnej, sprawozdania finansowe za rok obrotowy 2018 i 2019, bilans za 2020 r., rachunki zysków i strat za 2020 r. i 2021 r. oraz bilans za I kwartał 2021 r. Spółka poinformowała też, że nie sporządza sprawozdań o przepływach pieniężnych, gdyż nie ma takiego obowiązku.

Kolejnym pismem z dnia 19 lipca 2021 r. organ I instancji poinformował skarżącą Spółkę, że w celu umożliwienia dokonania oceny jej możliwości płatniczych powinna przedłożyć sprawozdania finansowe za lata 2018-2021 (bilans, rachunek zysków i strat, sprawozdanie o przepływach pieniężnych).

W odpowiedzi Spółka nadesłała pismo z dnia 26 lipca 2021 r., do którego dołączyła bilanse oraz rachunki zysków i strat za lata 2019-2021 r.

Pomimo przedłożenia przez skarżącą Spółkę powyższych dokumentów prawidłowo, zdaniem Sądu, organy obu instancji odmówiły ich uwzględnienia z uwagi na to, że nie zostały one podpisane. Rację ma bowiem organ II instancji, że zgodnie z treścią art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2021 r. poz. 217 ze zm.) sprawozdanie finansowe podpisuje - podając zarazem datę podpisu - osoba, której powierzono prowadzenie ksiąg rachunkowych, i kierownik jednostki, a jeżeli jednostką kieruje organ wieloosobowy - wszyscy członkowie tego organu. Odmowa podpisu wymaga pisemnego uzasadnienia dołączonego do sprawozdania finansowego. Zaopatrzenie sprawozdania w podpis osoby, której powierzono prowadzenie ksiąg rachunkowych, i kierownika jednostki, a w przypadku organu wieloosobowego - wszystkich osób wchodzących w skład jej organu ma istotne znaczenie nie tylko z punktu widzenia odpowiedzialności cywilnej i karnej, ale pełni też ważną rolę gwarancyjną, dając rękojmię, że złożone sprawozdanie jest rzetelne. Składając bowiem podpis pod sprawozdaniem każdy tych osób zapewnia, że sprawdziła ów dokument i jest on rzetelny. Natomiast w przypadku odmowy jego podpisania przez te osoby, znane są motywy braku podpisu pod sprawozdaniem i tym samym zastrzeżenia do rzetelności tego dokumentu. W konsekwencji stwierdzić należy, że brak pod sprawozdaniem podpisów właściwych osób powoduje, że nie może ono być uznane za źródło informacji o sytuacji finansowej strony, której to sprawozdanie dotyczy.

Za niezasadny należy zatem uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak to już zostało powyżej wskazane, na przedłożonych przez skarżącą Spółkę sprawozdaniach brak jest podpisów zobowiązanych do tego osób. W aktach sprawy brak jest przy tym informacji, czy osoby te nie wywiązały się ze swojego obowiązku, czy też miały zastrzeżenia co do rzetelności tych dokumentów, gdyż brak jest również pisemnego uzasadnienia odmowy podpisania dołączonego do sprawozdania finansowego. Niepodpisane sprawozdania finansowe nie mogły zatem zostać dopuszczone przez organy jako dowody w niniejszej sprawie, gdyż co najwyżej mogły być traktowane jako ich projekty. Nie mogły więc dowodzić okoliczności w nich przywołanych.

Należy zatem uznać, że skarżąca Spółka, pomimo wystosowanego do niej przez organ I instancji wezwania, nie przedłożyła dokumentów przedstawiających jej możliwości płatnicze uniemożliwiając tym samym organom rozpoznanie je wniosku o rozłożenie na raty kosztów egzekucyjnych. Prawidłowo zatem organy obu instancji odmówiły rozłożenia tych kosztów na raty.

Za niezasadne należy także uznać wymienione w skardze zarzuty naruszenia art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób rzetelny oraz wyczerpujący, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w obszernych uzasadnieniach zaskarżonych postanowień, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem uznać należy, że organy zgromadziły wszelkie dostępne dowody (skarżąca Spółka była dwukrotnie informowana o konieczności przedłożenia stosownych dokumentów niezbędnych do rozpoznania jej wniosku), dokonały wszechstronnej analizy oraz oceny materiału dowodowego i odtworzyły stan faktyczny sprawy, który zdaniem tut. Sądu nie budzi wątpliwości. Tak ustalony stan faktyczny, organy poddały ocenie prawnej i stosując właściwe przepisy, dokonały właściwego rozstrzygnięcia w sprawie.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd podziela stanowisko organu II instancji zawarte w odpowiedzi na skargę, że toczące się wobec Spółki postępowania egzekucyjne opierają się na różnych tytułach wykonawczych i dotyczą różnych należności. Zgromadzone przez organy egzekucyjne materiały dowodowe również mogą być różne, a ich ocena odmienna. Porównywanie zatem rozstrzygnięć dokonanych przez różne organy egzekucyjne jest bezcelowe, gdyż każdy z tych organów dokonuje swojej oceny samodzielnie. Zauważyć przy tym należy, że rozpoznając wniosek strony o rozłożenie kosztów egzekucyjnych na raty organ powinien zbadać jej sytuację materialną i finansową aktualną na dzień złożenia wniosku. Sytuacja podmiotów prowadzących działalność gospodarczą ulega bowiem nieustannym zmianom, a zatem organ powinien mieć możliwość zweryfikowania, czy do takiej zmiany doszło, a jeżeli tak, to jaka była jej skala. Do tego zaś niezbędne są jak najbardziej aktualne informacje o sytuacji finansowej Spółki.

Zauważyć należy, że strona skarżąca w piśmie z dnia 11 czerwca 2021 r. stwierdziła, że część przedłożonych przez nią wraz z tym pismem dokumentów, zostało już przez nią wcześniej złożonych do sprawy toczącej się z jej wniosku o rozłożenie na raty zaległości z tytułu składek ZUS. Jak jednak zauważyły organy obu instancji w swoich decyzjach, wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania, gdyż Spółka nie dostarczyła dokumentów niezbędnych do jego rozpatrzenia. Tym samym wbrew twierdzeniom Spółki, organ nie dysponował dokumentami pozwalającymi mu ocenić zasadność złożonego przez nią wniosku o rozłożenia na raty koszów egzekucyjnych.

W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, gdyż nie były one zasadne.

Końcowo należy jeszcze raz podkreślić, iż oba kontrolowane postanowienia maja charakter rozstrzygnięcia uznaniowego, dokonana przez organ ocena wniosku strony skarżącej jest zarówno logiczna jak i przekonywująca. Z uwagi na powyższe nie można zarzucić jej cech dowolności. Wnioskodawca nie poczynił natomiast zadość ciężarowi dowodu, który w tym postępowaniu go obciążał.

Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonego postanowienia (art. 134 p.p.s.a.).

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.