Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1738/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
article: art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy:

Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ I instancji), po rozpoznaniu wniosku Starostwa Powiatowego w [...] (dalej: wnioskodawca) z [...] czerwca 2019 r., decyzją z [...] marca 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 73 ust. 1, ust. 3 i ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm., dalej: ustawa z 13 października 1998 r.), art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 470 ze zm., dalej: u.d.p.), stwierdził nabycie przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położonej w obrębie [...], jedn. ewid. [...], zajętej pod drogę powiatową nr [...] relacji [...] (stary nr [...]).

Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. G. (dalej: skarżący, strona), podnosząc, iż w dacie 31 grudnia 1998 r. działka nr [...] nie była zajęta pod drogę powiatową nr [...] relacji [...] (stary nr [...]).

Minister Rozwoju, Pracy i Technologii (dalej: Minister, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z [...] maja 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody.

W uzasadnieniu Minister wskazał, że materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowi art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Tym samym nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ww. ustawy nastąpiło, jeżeli 31 grudnia 1998 r. zostały spełnione następujące przesłanki: - nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, - nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną,

- nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że w dacie 31 grudnia 1998 r. działka nr [...], wydzielona z działki nr [...], nie stanowiła własności ani Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego, tylko była współwłasnością A. D. i Z. D. na podstawie aktu własności ziemi Nr [...] z [...] stycznia 1975 r. Obecnie ww. działa stanowi własność M. G., co potwierdza księga wieczysta nr [...].

W dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną nr [...] relacji [...] - ([...]), co ustalono na podstawie:

- rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii wojewódzkich w województwach: białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, sieradzkim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz. U. Nr 30, poz. Nr 151),

- art. 103 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r. ww. droga z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą powiatową, obecnie droga oznaczona jest nr [...] relacji [...],

- mapy z projektem podziału nieruchomości, przyjętej do zasobu geodezyjnego

i kartograficznego [...] grudnia 2013 r. pod nr [...], sporządzonej przez geodetę uprawnionego, na której widnieje jego adnotacja, że granice podziału nieruchomości ustalono według jej zajęcia pod drogę publiczną na 31 grudnia 1998 r.

Poza tym Minister ustalił, że 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznym, o czym świadczy:

- wykaz stanu drogi nr [...] relacji [...]/, z którego wynika, że w latach 1988 - 1999 dokonywano jej przeglądów oraz wykonywano liniowe roboty nawierzchniowe,

- oświadczenie Zarządu Powiatu [...] z [...] czerwca 2019 r., z którego wynika, że droga nr [...] relacji [...] była do 31 grudnia 1998 r. administrowana przez Generalną Dyrekcję Dróg Publicznych Oddział [...] - Rejon Dróg Krajowych w [...], a od 1 stycznia 1999 r. przez zarządcę drogi powiatowej wykonywane były m.in. następujące prace: odcinkowe modernizacje, cząstkowe odnowy nawierzchni, wymiana oznakowania pionowego, czyszczenie rowów, uzupełnienie poboczy kruszywem oraz prace związane z zimowym utrzymaniem dróg.

Wskazano również, że władanie nieruchomością, oznaczoną jako działka nr [...], potwierdza protokół zdawczo – odbiorczy, spisany [...] stycznia 1999 r., na podstawie którego przekazano Zarządowi Powiatu [...] m.in. przedmiotową drogę powiatową. Minister podkreślił, że ww. protokół jest dokumentem urzędowym

w rozumieniu art. 76 k.p.a., określającym stan władania mieniem Skarbu Państwa przez jednostki organizacyjne przejmowane z dniem 1 stycznia 1999 r. przez właściwe jednostki samorządu terytorialnego. Nieuwzględnienie protokołu jako dokumentu urzędowego narusza art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. oraz art. 76 k.p.a.

Ponadto Minister stwierdził, że władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu. Trudno bowiem uznać, że istnieje możliwość wykazania dokonywania czynności tylko na konkretnych działkach. Nie można bowiem wymagać, aby zarządca drogi wskazał wykonawcy numery ewidencyjne działek, które mają być np. odśnieżone. Ze wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego wynika, iż służby drogowe wykonują czynności zarządcze na całym odcinku drogi jako pasa terenu przeznaczonego do ruchu i postoju pojazdów i pieszych.

Skargę na decyzję Ministra złożył skarżący, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

- art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli. Organy nie zgromadziły w sprawie żadnego dowodu z własnej inicjatywy, opierając się jedynie na materiale dostarczonym przez wnioskodawcę;

- art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego

z przepisami prawa prowadzenia postępowania, mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa;

- art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w zakresie niezbędnym do prawidłowego i zgodnego z prawdą obiektywną rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niewywiązanie się w sposób należyty z kontroli instancyjnej w zakresie legalności rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji, jak i oceny przez ten organ stanu faktycznego sprawy, w wyniku czego - wbrew istnieniu ku temu przesłanek - nie wydano decyzji kasacyjnej, kierując się zawężonym materiałem dowodowym organu I instancji, który w istocie nie został zbadany pod kątem rzetelności i prawdziwości.

W związku z podniesionymi wyżej zarzutami skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji, gdyż zostały one wydane niezgodnie z prawem. W ocenie skarżącego organy w toku prowadzonego postępowania nie dążyły do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, pomijając możliwy do wykorzystania asortyment dowodowy odstąpiły od zbadania rzetelności przedstawionych w postępowaniu argumentów i dowodów, a orzekając kierowały się jedynie automatyzmem trybu prowadzonego postępowania wg. treści art. 73 ust 1 ustawy z 13 października 1998 r.

Zarzuty skargi skarżący uzupełnił w piśmie procesowym z [...] grudnia 2021 r.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd, rozpoznając skargę, ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.

Nabycie z mocy prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. następuje wówczas, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. zostały spełnione łącznie 3 przesłanki: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, pozostawanie nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego oraz brak przysługiwania prawa własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego.

Organy orzekające w przedmiotowej sprawie wykazały, że ww. przesłanki

w odniesieniu do nieruchomości, oznaczonej nr [...] o powierzchni [...] ha, zostały spełnione, dlatego skarga strony nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd w pełni podziela ustalenia Ministra zawarte w zaskarżonej decyzji i uznaje je za własne.

Zgodnie z art. 1 u.d.p., również w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 1998 r., drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami

i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Warunkiem uzyskania przez drogę statusu drogi publicznej jest zaliczenie jej do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 u.d.p. (drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe

i gminne). Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, zaś drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy (art. 2a u.d.p.).

W rozumieniu art. 103 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r. dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie, nie wymienione w wykazie tych dróg określonym przez Radę Ministrów do dnia 31 października 1998 r., stały się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami powiatowymi.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 1998 r. drogą lub pasem drogowym był wydzielony pas terenu przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jej ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu, chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami

i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem

i zabezpieczeniem ruchu. Natomiast jezdnię stanowiła i nadal stanowi część drogi przeznaczona do ruchu pojazdów (art. 4 ust.1 pkt 3 u.d.p.).

Przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r.,

w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 1998 r.) jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów

i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r., bądź sposób korzystania

z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1342/13, publ. Lex nr 1464948).

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy droga powiatowa nr [...][...], która taki status posiada od 1 stycznia 1999 r., wcześniej (na podstawie rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii wojewódzkich) była drogą wojewódzką nr [...], administrowaną przez Generalną Dyrekcję Dróg Publicznych Oddział [...] - Rejon Dróg Krajowych [...]. W związku z reformą administracyjną kraju stała się drogą powiatową, przekazaną protokołem zdawczo-odbiorczym z [...] stycznia 1999 r. Zarządowi Powiatu [...]. Tak więc droga powiatowa o numerze [...] jest drogą od dawna istniejącą, a częścią tej drogi jest działka nr [...] o powierzchni [...] ha, wydzielona z działki nr [...] w celu prawnego wyodrębnienia części gruntu zajętego pod drogę publiczną.

Sąd w pełni podziela ocenę prawną Ministra dotyczącą opracowania geodety uprawnionego R. R. (strona [...] akt administracyjnych), którego przedmiotem jest mapa z projektem podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian danych ewidencyjnych, przyjęta [...] grudnia 2013 r. do zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem ewidencyjnym [...], na której widnieje adnotacja tego geodety, że granice podziału nieruchomości ustalono według jej zajęcia pod drogę publiczną na datę 31 grudnia 1998 r. Z mapy tej ewidentnie wynika, że działka nr [...] o powierzchni [...] ha, wydzielona z działki nr [...], była zajęta pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r.

W ocenie Sądu powyższe opracowanie, sporządzone przez geodetę -upoważnionego funkcjonariusza państwowego, stanowi dokument urzędowy, o którym mowa w art. 76 k.p.a., który korzysta z domniemania prawdziwości zawartych w nim oświadczeń i zapisów (por. wyrok NSA z 11 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1331/05, publ. CBOSA, wyrok NSA z 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2505/12, publ. Lex nr 1484846). Wzruszenie mocy dowodowej tego dokumentu jest możliwe wyłącznie przez przeprowadzenie przeciwdowodu zdecydowanie bardziej przekonującego (wyrok NSA z 16 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2/12, wyrok NSA z 3 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 389/10, oba wyroki publ. CBOSA).

Rację ma organ odwoławczy, że dowód w postaci ww. mapy z projektem podziału nieruchomości stanowi jeden z podstawowych dowodów w tego rodzaju sprawach, przeprowadzanych na okoliczność, czy dana nieruchomość w dacie 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną.

Poza tym z opracowaniem geodezyjnym korespondują inne dowody zebrane

w sprawie na okoliczność, że nieruchomość nr [...] w dacie 31 grudnia 1998 r. była we władaniu publicznym, np. oświadczenie Zarządu Powiatu [...] z [...] czerwca 2019 r. o wykonywaniu prac jako zarządca drogi (odcinkowe modernizacyjne, cząstkowe odnowy nawierzchni, wymiana oznakowania pionowego, czyszczenie rowów, uzupełnienie poboczy kruszywem, prace związane z zimowym utrzymaniem dróg) oraz wykaz stanu drogi nr [...] relacji [...] o jej przeglądach i liniowych robotach nawierzchniowych dokonywanych w latach 1988-1999.

W tym zakresie należy zauważyć, że w tego rodzaju sprawach w przypadku dróg publicznych od dawna istniejących bada się aktywność zarządcy drogi na całej jej długości w ramach pasa drogowego (jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi, pasem izolacyjnym), a nie tylko na odcinku obejmującym przedmiotową działkę skarżącego, tj. nr [...].

Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że z istoty zarządu sprawowanego na podstawie art. 19-22 u.d.p., a wykonywanego wobec drogi publicznej przez jej zarządcę, wynikają określone czynności, jakie ten zarządca musi wykonywać wobec zarządzanej przez siebie drogi (np. budowa, przebudowa, remont, utrzymanie

i ochrona dróg), które to czynności świadczą w sposób niebudzący wątpliwości

o władaniu nieruchomością, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. (por. wyroki WSA w Warszawie z 27 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1785/07, z 25 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 787/21, oba publ. CBOSA).

Dlatego nie mają znaczenia dowodowego w przedmiotowej sprawie inne wskazywane w skardze przez stronę mapy z [...] lutego 2009 r., [...] listopada 2009 r. i [...] kwietnia 2010 r. Stanowisko skarżącego, że działka nr [...] stała się poszerzeniem drogi powiatowej nr [...] dopiero w latach 2009-2011 nie podważa ustaleń organów w zakresie zajętości tej działki pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. Do spełnienia tej przesłanki nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości, a jedynie wykazanie faktycznego władania nią w powyższej dacie, nawet wbrew woli jej właściciela.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że mapa do celów prawnych z [...] grudnia 2013 r., na którą powołują się organy orzekające, nie jest wiarygodnym dowodem w niniejszej sprawie na wykazanie zajętości przedmiotowej działki w dacie 31 grudnia 1998 r., z uwagi na dołączone do skargi opracowania (mapy, wydruki zdjęć lotniczych). W ocenie Sądu osoba posiadająca uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii może na podstawie dokumentów znajdujących się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym odtworzyć na aktualnej kopii mapy zasadniczej faktyczny stan przebiegu granic danego ciągu komunikacyjnego według stanu na określoną datę (w niniejszej sprawie 31 grudnia 1998 r.). To biegły geodeta ustala przebieg granic nieruchomości na określony dzień i wrysowuje go na stanowiącą podstawę opracowania mapę, a organy w tego rodzaju sprawach mają obowiązek ustalić konieczne przesłanki właśnie na tę datę (art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r.). Na mapie z [...] grudnia 2013 r. wyraźnie zaznaczono, że operat podziału nieruchomości sporządzono w trybie art. 73 ww. ustawy, co oznacza wydzielenie w granicach użytkowania pasa drogowego według stanu na 31 grudnia 1998 r.

W tym miejscu warto zauważyć, że z aktu notarialnego umowy sprzedaży z [...] kwietnia 2009 r. Rep. A numer [...] wynika, że część działek stanowiących przedmiot tej umowy (tj. nr [...] i nr [...]) położona jest w pasie drogi oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z [...] grudnia 2005 r. symbolem [...] – tereny drogi powiatowej głównej. Tak więc w dacie zakupu przez skarżącego działki nr [...] wiedział on, że jej część, która później została formalnie wydzielona jako działka nr [...], była zajęta przez właściwego zarządcę drogi powiatowej, oznaczonej wówczas nr [...]. Dowody przeprowadzone przez organy orzekające w niniejszej sprawie wykazały, że to zajęcie miało miejsce już w dacie 31 grudnia 1998 r. Należy przy tym pamiętać, że decyzja wydana w trybie ustawy z 13 października 1998 r. jest decyzją deklaratoryjną ze skutkiem ex tunc; nie tworzy więc nowego stanu prawnego, tylko ustala i potwierdza stan prawny na datę 31 grudnia 1998 r. ze skutkiem na 1 stycznia 1999 r.

Tym samym, w ocenie Sądu, zarzuty skargi są nieuzasadnione, bowiem organy orzekające dokonały wszechstronnej oceny dowodów zebranych w sprawie, prawidłowo ustaliły stan faktyczny, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co pozwoliło im pozytywnie rozpoznać wniosek wnioskodawcy z [...] czerwca 2019 r. na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Zostały wykazane wszystkie przesłanki z tego przepisu, w szczególności zarówno element zajętości, jak i władania przedmiotową nieruchomością na dzień 31 grudnia 1998 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza: prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy (w tym wskazanych w skardze), prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również brak jest przesłanek do stwierdzenia jej nieważności lub wydania decyzji z naruszeniem prawa.

Dlatego Sąd w sentencji wyroku oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.