Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1309/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Piotr Fronc - po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 3 października 2022 r. znak: WI-I.7840.5.205.2021.BS w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę • I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza na rzecz skarżącego M. L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 września 2021 r. znak: AU-01-4.6740.1.1984.2020.KPA Prezydent Miasta Krakowa, działając na podstawie art. 97 §1 pkt 4 i art. 101 k.p.a. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pn. Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego – segment A i B ze wspólnym garażem podziemnym na działce nr ewid.[...], [...] obr[...] w K. ul. [...].

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania prowadzonego z wniosku M. L. ustalono, że przymiot strony przysługuje właścicielom działki nr [...] obr. [...], która to nieruchomość z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo z terenem inwestycji została objęta obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. Współwłaścicielami działki są: B. i J. S., M. R., A. D., J. D., J. i J. F.. Ustalono również, iż właściciele przedmiotowej nieruchomości, tj. B. S. i J. S. nie mieszkają już pod adresem wskazanym w systemie ewidencji gruntów, zaś A. D., M. R. i J. F. są osobami zmarłymi.

Zdaniem organu, ujawnienie w toku postępowania okoliczności, że podmiot posiadający interes prawny w istocie już nie żyje, aktualizuje obowiązek ustalenia

i zawiadomienia następców prawnych zmarłego, by można było kontynuować postępowanie z ich udziałem. Z kolei w przypadku osób nieznanych z miejsca pobytu powstaje obowiązek ustalenia aktualnego miejsca pobytu i powiadomienia ich o prowadzonym postępowaniu, realizując tym samym zasadę wyrażoną w art. 10 k.p.a. Organ wskazał, że ustawodawca przewidując wystąpienie zdarzeń prawnych niezależnych od organu, przewidział możliwość czasowego wstrzymania toku postępowania aż do czasu usunięcia przyczyny wstrzymania.

Na ww. postanowienie zażalenie wniósł inwestor.

Postanowieniem z dnia 3 października 2022 r. znak: WI-I.7840.5.205.2021.BS, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1, art. 81 ust. 1 i art. 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2021. 2351 ze zm.) Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżone postanowienie w zakresie podstawy prawnej wskazanej w postanowieniu (art. 97 §1 pkt 4 k.p.a.) i na podstawie art. 97 §1 pkt 1 k.p.a. orzekł o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wskazał, że w niniejszej sprawie, w części opisowej projektu zagospodarowania terenu (pkt 9 karta nr [...]) projektant określił, że obszar oddziaływania oprócz działek inwestora nr ew. [...] ze względu na projektowane mury oporowe w granicy działki obejmuje ponadto działki [...] i [...]. Ponadto uznał, że w przypadku realizacji ścian oporowych na długości granicy z działką nr [...] ze względu na odsunięcie murów od granicy na odległość pół metra nie ma konieczności obejmowania tej działki obszarem odziaływania.

Organ ustalił, że obszar oddziaływania inwestycji określony przez projektanta został przez Prezydenta Miasta Krakowa rozszerzony o trzy działki (nr ew. [...]

i [...] bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji. Wyjaśnił jednak, że

w przedmiotowym postępowaniu ocenia wyłącznie prawidłowość zawieszenia postępowania i nie ma uprawnień do merytorycznego wypowiadania się w zakresie obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. Jedynie na marginesie stwierdził, że z akt administracyjnych sprawy ani zaskarżonego postanowienia nie wynika, na jakiej podstawie organ l instancji ustalił odmienny od określonego przez projektanta obszar oddziaływania inwestycji, w tym jakimi przepisami prawa obowiązującymi w tym zakresie kierował się w swoich ustaleniach.

Zauważył, że po weryfikacji obszaru oddziaływania inwestycji, organ pierwszej instancji podjął kroki mające na celu zawiadomienie "nowych" stron o prowadzonym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Do akt sprawy dołączono informacje z rejestru gruntów dla działek sąsiednich oraz działek stanowiących teren inwestycji. W toku tych czynności ustalono, że współwłaścicielami działki nr [...] jest siedem osób, z których dwie nie mieszkają już pod adresem wskazanym w ewidencji, a trzy osoby nie żyją (jedna z nich prawdopodobnie zmarła w czasie, gdy postępowanie było w toku).

Ujawnienie w toku postępowania okoliczności, że podmiot posiadający przymiot strony nie żyje, powoduje obowiązek ustalenia i zawiadomienia następców prawnych zmarłego w celu zaproszenia ich do udziału w postępowaniu, a w przypadku osób nieznanych z miejsca pobytu obowiązek ustalenia aktualnego adresu do kontaktu i powiadomienia ich prowadzonym postępowaniu.

W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta Krakowa był uprawniony do zawieszenia postępowania, ale na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., a nie jak to uczynił organ na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że zarówno z akt sprawy, jak też uzasadnienia skarżonego postanowienia o zawieszeniu postępowania nie wynika, aby w sprawie miał zastosowanie powyższy przepis; nie załączono żadnych informacji o podjęciu przez inny organ lub sąd, postępowania, wynik którego miałby wpływ na sposób rozstrzygnięcia lub przyszłego prowadzenia niniejszej sprawy.

Na powyższe postanowienie M. L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając organowi odwoławczemu naruszeni przepisów:

- art. 97 § 1 pkt 1 w zw. z art. 101 § 3 w zw. z art. 144 w zw. z art. 140 w zw. z art. 28

k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że rozpatrując zażalenie na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania organ odwoławczy nie ma obowiązku samodzielnego ustalenia kręgu stron postępowania, w tym zbadania wszystkich przesłanek, od których ten status zależy;

- art. 138 § 2 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 124 § 2 w zw. z art. 126 w zw. z art. 144 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie uchylenia w całości postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa w sytuacji braku przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania w zakresie kluczowej dla prawidłowości postępowania administracyjnego kwestii ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji, rzutującej na krąg stron postępowania;

- art. 8 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie podjęcia działań zmierzających do usunięcia dostrzeżonych uchybień, jakie miały miejsce w postępowaniu w l instancji, w postaci braku uzasadnienia ustaleń co do obszaru oddziaływania inwestycji i zidentyfikowania kręgu stron postępowania;

- art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że obejmuje on także przypadek, w którym osoba, której przysługiwałby w danym postępowaniu status strony, zmarła przed wszczęciem postępowania;

- art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że obejmuje on także przypadek, w którym organ zawieszający postępowanie nie poczynił stanowczych ustaleń co do daty śmierci osoby, której przysługiwałby w danym postępowaniu status strony, i nie ma pewności czy osoba ta zmarła jeszcze przed wszczęciem postępowania;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie ustalenia dat zgonu osób, w związku ze śmiercią których Wojewoda zawiesił postępowanie.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z przepisami regulującymi procedurę oraz prawem materialnym. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu w wyżej opisanych ramach Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sądowej kontroli w przedmiotowej sprawie jest postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022 r. poz. 2000, dalej: k.p.a.), którym Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa o zawieszeniu postępowania w zakresie podstawy prawnej wskazanej w postanowieniu (art. 97 § 1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego) i jednocześnie na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego orzekł o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie.

Postanowienie to nie jest prawidłowe.

Wyjść należy od tego, że organy administracji orzekające w postępowaniu administracyjnym zobowiązane są z urzędu określić krąg stron postępowania i zapewnić im czynny udział w postępowaniu (vide: art. 10 § 1, art. 28, art. 61 § 4 k.p.a.). Obowiązek ten dotyczy również organów administracji architektoniczno-budowlanej, z tym że w tym postępowaniu krąg stron organ ustala, biorąc pod uwagę art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2021, poz. 2351, dalej: P.b.). Zgodnie z przywołanymi normami, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, którym to obszarem jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Krakowa ustalił krąg stron postępowania, stwierdzając jednocześnie że stronami przedmiotowego postępowania powinni być współwłaściciele działki nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, tj. B. S., J. S., M. R., A. D., J. D., J. F., J. F.. Zgodzić się należy z Wojewodą, że organ ten, orzekając w przedmiocie zawieszenia postępowania, nie bada prawidłowości ustaleń organu pierwszej instancji co do przyjętego kręgu stron; powinien zweryfikować jedynie, czy postanowienie skierowane zostało do podmiotów, które w sprawie zostały uznane za strony postępowania, nie zaś to czy prawidłowo zostały uznane za strony postępowania. W ocenie Sądu przywołane przez skarżącą orzeczenia sądów administracyjnych wskazujące na obowiązek organów weryfikowania kręgu stron na każdym etapie postępowania nie podważają przyjętego stanowiska; zapadły bowiem w odmiennych okolicznościach, przede wszystkim wskutek skarg na decyzje kończące postępowania, nie zaś w sprawach wpadkowych.

Przechodząc do kwestii zawieszenia postępowania, należy wskazać, że Prezydent Miasta Krakowa w postanowieniu z 10 września 2021 r. zawiesił postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ze względu na to, że współwłaściciele działki nr [...], tj. A. D., M. R. i J. F. zmarli. Natomiast Wojewoda Małopolski w postanowieniu z 3 października 2022 r. stwierdził, że istnieje podstawa zawieszenia, lecz nie stanowi jej zagadnienie wstępne (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.), lecz podstawa, o której stanowi art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 97 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie:

1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony albo zarządcy sukcesyjnego do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105);

2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony;

3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych;

3a) w razie wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego, gdy postępowanie toczyło się z udziałem zarządcy sukcesyjnego, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłego do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105);

4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd;

5) na wniosek Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, w przypadku gdy stroną postępowania jest podmiot w restrukturyzacji, o którym mowa w art. 2 pkt 44 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2022 r. poz. 793, 872 i 1692).

Zauważyć należy, że zawieszenie postępowania administracyjnego ma charakter wyjątkowy, bowiem tamuje tok postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu jest wskazanie konkretnej, znajdującej poparcie w okolicznościach sprawy, podstawy zawieszenia powiązanej z ustaloną przeszkodą do wydania decyzji, a następnie dążenie do usunięcia tej przeszkody (vide: art. 99, 100, 102 k.p.a.).

Podzielić należy stanowisko Wojewody, który wprawdzie częściowo błędnie zinterpretował art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., przyjmując, że zagadnienie wstępne występuje wówczas, gdy toczy się postępowanie przed innym organem lub sądem, jednak finalnie prawidłowo ustalił, że w rozpatrywanej sprawie zagadnienie wstępne nie zaistniało.

W orzecznictwie wskazuje się, że na konstrukcję "zagadnienia wstępnego" składają się cztery elementy: (1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; (2) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie danej sprawy i wydanie decyzji; (3) rozstrzygnięcie należy do kompetencji innego organu albo sądu; (4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (tak: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1020/18). Podzielić należy przy tym pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2017 r., I OSK 732/15, zgodnie z którym "związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Zawieszając postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno bowiem zależeć rozpoznanie sprawy w ogóle, a nie wydanie mniej lub bardziej pozytywnej bądź negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Organ musi tym samym ustalić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym."

Warto przy tym dostrzec, że pojęcie zagadnienia wstępnego wiąże się z przedmiotem postępowania przed innym organem lub sądem, które toczy się lub może się toczyć. Jednoznacznie wskazuje na taką alternatywę art. 100 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4, wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu.

W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie rozważał w sprawie podstawę zawieszenia postępowania, o której stanowi art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., jednak orzekł o zawieszeniu postępowania, nie rozważywszy okoliczności istotnych dla tej podstawy zawieszenia. Zobowiązuje ona mianowicie organ administracji do stwierdzenia w pierwszej kolejności faktu śmierci strony, następnie - wezwania spadkobierców osoby zmarłej do udziału w postępowaniu, a dopiero gdy wezwanie spadkobierców zmarłej strony nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności określone w art. 30 § 5 K.p.a. lub postępowanie nie może być umorzone jako bezprzedmiotowe - organ administracji zawiesza postępowanie. W orzecznictwie podkreśla się jednolicie, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a. jest obligatoryjne wtedy, gdy ustalenie spadkobierców zmarłej strony przez organ nastręcza trudności i osób tych nie można zawiadomić o toczącym się postępowaniu (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2000 r., I SA 972/99).

Tymczasem w przedmiotowej sprawie zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. nastąpiło bez zweryfikowania wskazanych okoliczności. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika nawet, że Wojewoda nie zweryfikował tego, czy wskazane przez organ pierwszej instancji osoby nie żyją, skoro wskazał tylko na prawdopodobieństwo tego, że jedna ze stron zmarła, gdy postępowanie było w toku (s. 3 postanowienia). Tym samym organ odwoławczy wydał zaskarżone postanowienie z istotnym naruszeniem art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy dokona pełnej weryfikacji przesłanek zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponownie orzekając Wojewoda uwzględni również, że na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (który stosuje się odpowiednio w postępowaniu zażaleniowym na podstawie art. 144 k.p.a.) organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Jak słusznie wskazuje się w literaturze, "częściowe uchylenie decyzji i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy wchodzi w grę tylko wówczas, gdy posiada ona przymiot "podzielności" (w sensie możliwości wyodrębnienia takich elementów rozstrzygnięcia, których brak nie podważa bytu prawnego innych jego elementów traktowanych jako całość). Nieuchylona część decyzji uzyskuje, wraz z "nowym", fragmentarycznym rozstrzygnięciem sprawy, atrybut ostateczności." (Z. Kmieciak, w: Z. Kmieciak, W. Chróścielewski (red.), "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", WKP 2019, art. 138). Zdaniem Sądu w przypadku zakwestionowania przez organ odwoławczy podstawy prawnej orzeczenia pierwszej instancji, nie zachodzi podstawa do wydania rozstrzygnięcia częściowego. Podstawa prawna decyzji (postanowienia) nie jest bowiem częścią, którą można "oderwać" od pozostałej części rozstrzygnięcia. Na marginesie Sąd wskazuje, że z tej samej przyczyny rozpoznał sprawę ze skargi M. L. na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania w całości, nie zaś tylko w zakresie zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a.

Tym samym zarzuty skargi okazały się w części zasadne. Niezasadne okazały się zarzuty skargi – jak wskazano powyżej – w zakresie, w jakim strona skarżąca kwestionowała sposób ustalenia kręgu stron postępowania, jak również w zakresie, w jakim twierdziła, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. może nastąpić tylko wtedy, gdy śmierć strony postępowania nastąpiła w toku postępowania administracyjnego (po jego wszczęciu). Sądowi orzekającemu w przedmiotowej sprawie znane są korespondujące z tym stanowiskiem poglądy orzecznictwa i doktryny (por. np. A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 97). Sąd uznał jednak, że w postępowaniu administracyjnym obowiązki organu w sytuacji stwierdzenia śmierci osób fizycznych uznanych za strony postępowania są tożsame zarówno wtedy, gdy śmierć strony nastąpiła po wszczęciu postępowania, jak i wtedy, gdy śmierć strony nastąpiła przed wszczęciem. W obu tych przypadkach, zdaniem Sądu, może zachodzić konieczność zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a.

Wobec powyższego Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., o czym orzekł w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.