Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 451/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3 i 4, 4 ca, art. 71, art. 75 ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1100
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.
article: art. 7, art. 7a par. 1, art. 10 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 81a par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie: Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant st. asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2022 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 18 maja 2022 r. nr RPS-II.8641.47.2022 w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję. a.l. [pic]


UZASADNIENIE

Decyzją z 18 maja 2022 r., nr RPS-II.8641.47.2022, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 , art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4, ust. 4ca, art. 71, art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 690 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia", Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 20 kwietnia 2022 r., nr 2520/akar/04/22 o utracie przez T.M. statusu osoby bezrobotnej od 7 kwietnia 2022 r. na okres 270 dni oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 7 kwietnia 2022 r. i nadaniu decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że na mocy decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 14 marca 2022 r., nr 1805/egi/03/22 T.M. uzyskał status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. 11 marca 2022 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100% zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia na okres uzupełniający od 11 marca do 30 sierpnia 2022 r., o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku. Powyższa decyzja została skutecznie doręczona stronie za pośrednictwem portalu praca.gov.pl 14 marca 2022 r. (UPD – Urzędowe Poświadczenie Doręczenia, Identyfikator Poświadczenia: EU-UPO-ID-25699757 w aktach sprawy). W decyzji z 14 marca 2022 r. zawarta była informacja o terminie obowiązkowej wizyty u doradcy klienta wyznaczonym na 7 kwietnia 2022 r. Pozostając w ewidencji bezrobotnych skarżący zobowiązany był zgłaszać się do Powiatowego Urzędu Pracy w Łodzi w wyznaczonych terminach w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

7 kwietnia 2022 r. skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi. W okresie 7 dni nie poinformował urzędu o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa.

Wobec powyższego Prezydent Miasta Łodzi decyzją z 20 kwietnia 2022 r. pozbawił T.M. statusu osoby bezrobotnej od 7 kwietnia 2022 r. na okres 270 dni oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 7 kwietnia 2022 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 33 ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił brak "Klauzuli obowiązku informacyjnego" w trakcie rejestracji w formie elektronicznej oraz brak "Informacji o prawach i obowiązkach bezrobotnego" podczas rejestracji. Skarżący stwierdził, że nie otrzymał z Powiatowego Urzędu Pracy w Łodzi żadnej informacji o terminie wizyty. Po zalogowaniu się do systemu 25 kwietnia 2022 r. były dostępne cztery dokumenty. Jednym z nich była decyzja o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100% zawierająca informację o terminie wizyty u doradcy klienta 7 kwietnia 2022 r. w pokoju nr 010A. Skarżący poprosił o wyjaśnienie, na jakiej podstawie w uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że 7 kwietnia 2022 r. nie stawił się po raz trzeci w wyznaczonym terminie, skoro 7 kwietnia 2022 r. jest wpisany jako pierwszy termin.

Organ drugiej instancji utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji podniósł, że skarżący dokonał rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi 11 marca 2022 r. Od tego dnia organ nie prowadził żadnego postępowania administracyjnego i nie uzyskał żadnych nowych dokumentów, z którymi skarżący nie byłby zapoznany. Wobec tego organ drugiej instancji odstąpił od powiadomienia skarżącego o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. przed podjęciem ostatecznej decyzji w sprawie.

Według organu drugiej instancji z akt sprawy wynika, że skarżący miał obowiązek stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi 7 kwietnia 2022 r. u doradcy klienta. Skarżący został odpowiednio wcześnie poinformowany o konieczności stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi. Termin obowiązkowej wizyty został bowiem wskazany w decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 14 marca 2022 r., która została odebrana przez skarżącego 14 marca 2022 r. za pośrednictwem portalu praca.gov.pl (UPD – Urzędowe Poświadczenie Doręczenia, Identyfikator Poświadczenia: EU-UPO-ID-25699757 w aktach sprawy). W dniu złożenia wniosku o dokonanie rejestracji, tj. 11 marca 2022 r. skarżący wyraził zgodę na kontakt poprzez konto w systemie praca.gov.pl. Akta sprawy nie potwierdzają, żeby skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w Łodzi w wyznaczonym terminie bądź poinformował urząd o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w ciągu 7 następnych dni, tj. do 14 kwietnia 2022 r. (czwartek) włącznie. Skarżący nie zgłaszał pobytu za granicą i nie wskazał, aby z jakichkolwiek innych przyczyn pozostawał w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Znał zasady potwierdzania gotowości do pracy. Dokonując 11 marca 2022 r. rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej skarżący zadeklarował zdolność i gotowość do podjęcia pracy. Został pouczony o obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach w powiatowym urzędzie pracy, potwierdzania gotowości do pracy, o zasadach usprawiedliwiania nieobecności w wyznaczonym terminie i w przypadku niezdolności do pracy, o okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej, o możliwości zgłoszenia czasowego braku gotowości do pracy w okresie do 10 dni ("Prawa i obowiązki" zawarte we "Wniosku o dokonanie rejestracji jako bezrobotny/poszukujący pracy" z 11 marca 2022 r.). Treść wskazanego pouczenia jest jednoznaczna, a skarżący potwierdził, że zapoznał się powyższymi informacjami. Pomimo stosownego pouczenia skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie i nie poinformował Powiatowego Urzędu Pracy w Łodzi w terminie 7 dni, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Skarżący 7 kwietnia 2022 r. po raz trzeci nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, czyli po raz trzeci nie stawił się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi. Po raz pierwszy utracił status osoby bezrobotnej od 5 lipca 2011 r. na okres 120 dni z powodu niestawiennictwa (decyzja ostateczna Prezydenta Miasta Łodzi z 15 lipca 2011 r., nr 2875/mad/07/11). 26 kwietnia 2013 r. skarżący po raz drugi nie stawił się w wyznaczonym terminie. Wówczas organ pierwszej instancji zastosował sankcję utraty statusu osoby bezrobotnej na okres 180 dni (decyzja ostateczna Prezydenta Miasta Łodzi z 9 maja 2013 r., nr 2943/aam/05/13). Zatem stosownie do treści 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia Prezydent Miasta Łodzi zasadnie pozbawił skarżącego statusu osoby bezrobotnej od 7 kwietnia 2022 r. na okres 270 dni oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 7 kwietnia 2022 r. Wraz z utratą statusu bezrobotnego bezrobotny traci wszelkie uprawnienia przysługujące osobom bezrobotnym, wynikające z ustawy o promocji zatrudnienia. Skarżący może ponownie dokonać rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi, jako bezrobotny, po okresie 270 dni od dnia niestawiennictwa, jeżeli będzie spełniał warunki określone w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję T.M. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej od 7 kwietnia 2022 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od 7 kwietnia 2022 r.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że 11 marca 2022 r. zarejestrował się jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnego w formie elektronicznej i myślał, że otrzyma odpowiednie w tym kierunku przeszkolenie również w formie elektronicznej – w postaci dokumentu w formie PDF. W chwili otrzymania informacji wysłanej pocztą elektroniczną przez Powiatowy Urząd Pracy oczekującym dokumentem za pośrednictwem portalu praca.gov.pl w systemie dostępny był tylko "Załącznik_okresów_zaliczanych_[...] 17:38". Z uwagi na brak pozostałych dokumentów w systemie nie miał wtedy informacji na temat wyznaczonego terminu wizyty. Po zalogowaniu się do systemu 25 kwietnia 2022 r. były dostępne cztery dokumenty. Jednym z nich była decyzja o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100%. W dokumencie tym wskazany jest termin wizyty u doradcy klienta 7 kwietnia 2022 r. Nie został odpowiednio przeszkolony przez organ w formie elektronicznej, jeżeli chodzi o ten portal i dlatego nieprawidłowo ustalono stan faktyczny co daty odebrania pisma w systemie komputerowym o terminie wizyty 7 kwietnia 2022 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, zgodnie z 134 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego w stopniu obligującym sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W myśl art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni.

Sankcję za niewypełnienie obowiązku "zgłoszenia się" przewiduje art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 (który to przepis w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania), pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw.

Przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia stanowi natomiast, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres:

a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy,

b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy,

c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.

W świetle wyżej przywołanego, odpowiednio stosowanego art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawiennictwa na okres:

a) 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa,

b) 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa,

c) 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa.

W rozpoznawanej sprawie sporne jest, czy skarżący został prawidłowo przez organ administracji zawiadomiony o wyznaczonym na 7 kwietnia 2022 r. terminie obowiązkowej wizyty u doradcy klienta w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi, który został wskazany w decyzji z 14 marca 2022 r. Sporne jest także, czy zasadnie skarżący został pozbawiony statusu bezrobotnego na 270 dni, gdyż według organów administracji po raz trzeci nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny w wyznaczonym przez urząd terminie. Przy czym z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, kiedy skarżący nie stawił się poprzednio w wyznaczonym przez urząd terminie. Dopiero w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji wyjaśnił, że skarżący utracił status osoby bezrobotnej od 5 lipca 2011 r. na okres 120 dni z powodu niestawiennictwa (decyzja ostateczna Prezydenta Miasta Łodzi z 15 lipca 2011 r.), zaś 26 kwietnia 2013 r. po raz drugi nie stawił się w wyznaczonym terminie. Wówczas organ pierwszej instancji zastosował sankcję utraty statusu osoby bezrobotnej na okres 180 dni. Organ drugiej instancji wskazał przy tym na decyzję ostateczną Prezydenta Miasta Łodzi z 9 maja 2013 r., czyli decyzję wydaną 9 lat wcześniej.

Z akt sprawy wynika, że w okresie, który upłynął pomiędzy wydaniem decyzji z 26 kwietnia 2013 r. a wydaniem decyzji z 20 kwietnia 2022 r. skarżący jeszcze kilkukrotnie posiadał status bezrobotnego (decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 8 stycznia 2015 r., nr 1907/mmi/01/15, decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 9 listopada 2015 r., nr 2881/spa/11/15, decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 11 października 2021 r., nr 1512/krykuc6911/10/21) i status ten tracił z innych przyczyn (decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 19 maja 2015 r., nr 4807/agr/05/15 o utracie statusu bezrobotnego z powodu przerwania z własnej winy stażu/szkolenia lub wykonywania prac społecznie użytecznych lub innych form pomocy, decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 22 lipca 2016 r., nr 6069/akar/07/16 o utracie statusu osoby bezrobotnej z uwagi na podjęcie zatrudnienia (innej pracy zarobkowej), decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 15 listopada 2021 r., nr 1741/dbz/11/21 o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z uwagi na podjęcie zatrudnienia (innej pracy zarobkowej)). W okresach od 24 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2014 r., od 1 czerwca 2016 do 30 września 2021 r. oraz od 18 października do 31 grudnia 2021 r. skarżący był zatrudniony na podstawie umów o pracę.

Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 5 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 210/18), że wobec niejednoznaczności przepisu art. 33 ust. 4 pkt 3 (w związku z pkt 4) ustawy o promocji zatrudnienia można go rozumieć w szczególności w ten sposób, że ewentualne odmowy (odpowiednio: niestawiennictwa) przypadające po każdym okresie zatrudnienia danej osoby, kończącym się po okresie karencji, należy liczyć od początku, tj. nie doliczać ich do odmów (niestawiennictw) wcześniejszych, sprzed podjęcia zatrudnienia (które ulegałyby wówczas swoistemu "zatarciu"). Przemawia za tym nie tylko wzgląd na cel ustawy (osiąganie pełnego i produktywnego zatrudnienia – art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia) oraz trudności w racjonalnym zaakceptowaniu stanowiska przeciwnego (o swoiście "wieczystym", tj. obejmującym cały okres potencjalnej aktywności zawodowej danej osoby, sumowaniu odmów/niestawiennictw tej osoby), ale także brzmienie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, a ściślej: użycie w nim określenia "kolejny" [verba legis: "c) 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa"]. Na gruncie reguł językowych określenie to znaczy bowiem tyle, co "występujący w porządku następczym, jeden po drugim, następny" (zob. hasło "kolejny" [w:] Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003, t. 2). Z powodzeniem można zaś bronić zapatrywania, że dwa niestawiennictwa danej osoby w powiatowym urzędzie pracy, przedzielone okresem zatrudnienia tej osoby, nie są niestawiennictwami występującymi "jedno po drugim". Skoro zachodzą istotne wątpliwości co do treści art. 33 ust. 4 pkt 3 w związku z pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, to w kontrolowanej sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. (obowiązujący od 1 czerwca 2017 r.), który stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Nie budzi wątpliwości, że pozbawienie statusu osoby bezrobotnej jest "odebraniem uprawnienia" w powyższym rozumieniu; w sprawie tej nie występują inne strony ani nie wchodzą w grę interesy osób trzecich. Ponadto nie zachodzą okoliczności wykluczające zastosowanie cytowanego wyżej przepisu, wymienione w art. 7a § 2 k.p.a., w myśl którego przepisu § 1 nie stosuje się: 1) jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego; 2) w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych.

W konsekwencji należy uznać, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 w związku z pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia powinien być interpretowany na korzyść skarżącego.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że organ drugiej instancji nie odniósł się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do zawartego w odwołaniu twierdzenia skarżącego, że w portalu praca.gov.pl był dla niego dostępny tylko załącznik "Zastawienie_okresów_zaliczanych_[...] 17:38" i dopiero gdy zalogował się 25 kwietnia 2022 r. były dostępne cztery dokumenty, w tym decyzja z 14 marca 2022 r. o przyznaniu statusu bezrobotnego. Organ drugiej instancji winien był więc zweryfikować tę część akt administracyjnych, która jest prowadzona w formie elektronicznej, a wyniki tych ustaleń przedstawić w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodać należy, że ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku UPD – Urzędowego Poświadczenia Doręczenia z 12 maja 2022 r. nie wynika jednoznacznie, że dotyczy on decyzji z 14 marca 2022 r. Z uwagi na to, że organy obu instancji nie zastosowały w sprawie art. 10 § 1 k.p.a., skarżący nie miał jednak możliwości przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w tym co do podstawowego dokumentu w rozpoznawanej sprawie, jakim jest powyższe UPD – Urzędowe Poświadczenie Doręczenia.

Z tych względów sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego i przepisów prawa materialnego – art. 7, art. 7a § 1, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1, art. 107 § 3 k.p.a., art. 33 ust. 4 pkt 3 w związku z pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia.

W sytuacji ustalenia przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, że decyzja z 14 marca 2022 r. faktycznie skutecznie została doręczona skarżącemu 14 marca 2022 r. i w tej dacie skarżący dowiedział się o terminie obowiązkowej wizyty o doradcy klienta wyznaczonej na 7 kwietnia 2022 r., organ będzie zobligowany przyjąć, że niestawiennictwo skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi 7 kwietnia 2022 r. było jego pierwszym niestawiennictwem w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a w związku z pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Podkreślić należy, że dopiero po tym jak decyzja o przyznaniu statusu bezrobotnego staje się ostateczna bezrobotny nabywa prawa i obowiązki określone w ustawie o promocji zatrudnienia. Decyzja o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej ma bowiem charakter konstytutywny a nie deklaratoryjny. Dopóki decyzja taka nie stanie się ostateczna nie można nakładać wcześniej na bezrobotnego obowiązku stawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Obowiązek, o którym mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia spoczywa bowiem na osobie, której przyznano status osoby bezrobotnej (por. wyrok WSA w Łodzi z 9 czerwca 2017 r., III SA/Łd 379/17).

Z tych względów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

bg