Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 4182/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: l.p. 6.3.11 zał. nr 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2010 nr 168 poz 16 art. 1 ust. 3 lit. b
law: Rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z  jednostek pojazdowych oraz kart kierowców

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektor Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Go 401/17 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w G. na decyzję Głównego Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 września 2017 r., sygn. akt II SA/Go 401/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2017 r., w przedmiocie kary pieniężnej, w punkcie pierwszym, uchylił zaskarżoną decyzję, w punkcie drugim, zasądził od organu na rzecz spółki zwrot kosztów postępowania.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniach [...] - [...] maja 2016 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, przeprowadzili kontrolę A. Sp. z o.o. w zakresie wykonywania przewozów drogowych, przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu oraz obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku. Zakres kontroli obejmował okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r.

W następstwie powyższej kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: WITD) decyzją z [...] czerwca 2015 r. nałożył na spółkę karę pieniężną w kwocie 5650 zł z tytułu stwierdzenia naruszeń określonych w: lp. 6.3.11, 6.3.12, 5.2, 5.3 oraz 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej: u.t.d.).

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) decyzją z [...] sierpnia 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2016 r. poz. 23; dalej: k.p.a.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na spółkę karę pieniężną w kwocie 3650 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Go 924/16, uchylił powyższą decyzję, uznając za zasadny zarzut dotyczący błędnej wykładni przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE Nr L 168 z 2010 r., s.16; dalej: rozporządzenie nr 581/2010). Sąd podzielił w pełni pogląd skarżącej o tym, że wskazane rozporządzenie zostało błędnie zinterpretowane przez organy obu instancji przy ustalaniu okresu, w jakim skarżąca miała sczytywać dane z kart kierowców w pojazdach. GITD pominął bowiem, że powinien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy, nie natomiast wszystkie dni kalendarzowe. W związku z powyższym Sąd stwierdził konieczność uchylenia decyzji GITD na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.).

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, GITD decyzją z [...] marca 2017 r., uchylił w całości decyzję WITD z [...] czerwca 2016 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5650 zł i nałożył na spółkę karę pieniężną w kwocie 3650 zł.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut (lp. 5.2. zał. nr 3 do u.t.d.), GITD stwierdził, że analiza zapisów z protokołu kontroli oraz danych cyfrowych wykazała, że:

- kierowca R. B. prowadził pojazd od godz. 07:23 do godz. 14:59 [...] listopada 2014 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Prowadził więc pojazd przez 6 godzin i 5 minut, a w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o godzinę i 35 minut, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 750 zł.

- kierowca C. R. prowadził pojazd od godz. 09:19 do godz. 15:02 [...] grudnia 2014 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Prowadził zatem pojazd przez 4 godziny i 59 minut, a w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 29 minut, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 150 zł.

- kierowca A. S. prowadził pojazd od godz. 08:52 do godz. 16:02 [...] listopada 2014 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Prowadził zatem pojazd przez 5 godzin i 52 minuty, a w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o godzinę i 22 minuty, co uzasadniało wymierzenie kary w wysokości 550 zł.

Łącznie zatem kara z tytułu naruszeń określonych w lp. 5.2 zał. nr 3 do u.t.d. wyniosła 1450 zł.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp. 5.3 zał. nr 3 do u.t.d.), analiza zapisów protokołu kontroli, danych cyfrowych z kart kierowców oraz z urządzeń rejestrujących, po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, wykazała, że kierowca T. Z.:

- o godz. 02:52 [...] października 2014 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać odpoczynek w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny oraz co najmniej 9 godzin. W okresie tym odebrał odpoczynek trwający jedynie 8 godzin i 12 minut tj. od godz. 18:40 [...] października 2014 r. do godz. 02:52 [...] października 2014 r. Oznacza to, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 48 minut, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 zł.

- o godz. 00:33 [...] listopada 2014 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać min. 9 godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym odebrał odpoczynek trwający jedynie 7 godzin i 55 minut tj. od godz. 16:38 [...] listopada 2014 r. do godz. 00:33 [...] listopada 2014 r. Oznacza to, że skrócił dzienny czas odpoczynku o godzinę i 5 minut, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 zł.

Przedsiębiorca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kolejnym naruszeniem, na które zwrócił uwagę GITD, było naruszenie polegające na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy; (lp. 6.3.8 zał. nr 3 do u.t.d.). Analiza danych zawartych na wykresówkach kierowcy T. Z. z [...] i [...] października 2014 r. wykazała, że kierowca w tych dniach kierował pojazdem o nr rej. [...].[...] października 2014 r. rozpoczął używanie wykresówki w miejscowości Rzepin przy stanie licznika 465046 km i zakończył jej używanie w tym dniu w miejscowości Gorzów Wielkopolski przy stanie licznika 465582 km. Natomiast [...] października 2014 r. kierowca rozpoczął używanie wykresówki w miejscowości Rzepin przy stanie licznika 466092 km i zakończył jej używanie w tym samym dniu w miejscowości Rzepin przy stanie licznika 466468 km. Zatem nie dokonał zapisu przebytej drogi z Gorzowa Wielkopolskiego do Rzepina. Na odwrocie wykresówki brak jest także zapisu dotyczącego aktywności kierowcy. Stało się to podstawą nałożenia kary pieniężnej w wysokości 300 zł.

Odnośnie do naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę (lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d.) organ wskazał, że kontrola dotyczyła okresu od 1 października do 31 grudnia 2014 r. W przypadku naruszenia obowiązku wczytania danych z kart kierowców W. R., J. S. i M. Z. WITD nałożył karę pieniężną za naruszenia dokonane w 2015 r., a więc poza okresem objętym kontrolą. W związku z powyższym GITD uchylił decyzję w tym zakresie i odstąpił od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1500 zł.

Następnie organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli, danych cyfrowych z kart kierowców oraz zaświadczeń kierowców, wskazuje że przedsiębiorca nie dokonał terminowego wczytania danych z karty kierowcy P. J., P. Z. i T. Z. I tak analiza danych cyfrowych z kart kierowców :

- P. J. wykazała, że od 1 do 31 grudnia 2014 r. zostało zarejestrowanych 31 dni zarejestrowanej działalności. We wskazanym okresie karta kierowcy była włożona do slotu tachografu cyfrowego przez 22 dni, natomiast pozostałe 9 dni, tj. 6-7, 14, 21-22, 25-28 grudnia 2014 r. zostały zarejestrowane na karcie kierowcy poprzez wpis manualny, o czym świadczy symbol ołówka. W związku z powyższym kierowca rejestrował swoją działalność przez 28 dni, a przedsiębiorca powinien spełnić ciążący na nim obowiązek wczytania danych cyfrowych z kart kierowców, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł.

- P. Z. wykazała, że od 29 listopada do 28 grudnia 2014 r. zostało zarejestrowanych 30 dni zarejestrowanej działalności. We wskazanym okresie karta kierowcy była włożona do slotu tachografu cyfrowego przez 19 dni, natomiast pozostałe 11 dni, tj. 30 listopada, 6-7, 14, 20-21, 24-28 grudnia 2014 r. zostały zarejestrowane w ewidencji czasu pracy kierowcy, jako dni w których kierowca miał czas wolny od pracy lub odpoczywał. W związku z powyższym kierowca rejestrował swoją działalność przez 28 dni, a przedsiębiorca powinien spełnić ciążący na nim obowiązek wczytania danych cyfrowych z kart kierowców, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł.

- T. Z. wykazała, że od 29 listopada do 31 grudnia 2014 r. zostało zarejestrowanych 33 dni zarejestrowanej działalności. We wskazanym okresie karta kierowcy była włożona do slotu tachografu cyfrowego przez 21 dni, natomiast pozostałe 12 dni, tj. 29-30 listopada, 6-7, 14, 20-21, 24-28 grudnia 2014 r. zostały zarejestrowane w ewidencji czasu pracy wyżej wymienionego kierowcy jako dni, w których kierowca miał czas wolny od pracy lub odpoczywał. W związku z powyższym kierowca rejestrował swoją działalność przez 28 dni, a przedsiębiorca powinien spełnić ciążący na nim obowiązek wczytania danych cyfrowych z kart kierowców, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł.

Natomiast odnosząc się do nałożenia przez organ I instancji na przedsiębiorcę kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wczytywania danych z tachografu cyfrowego (lp. 6.3.12) zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], GITD wskazał, że uwzględniając historię odczytów danych cyfrowych z plików znajdujących się w aktach sprawy należy uznać, że okresy aktywności tego pojazdu w terminach dokonania wczytania danych w skontrolowanym okresie nie przekroczyły 90 dni. Stanowiło to podstawę uchylenia decyzji I instancji w tym zakresie. Jednocześnie GITD odstąpił do od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł.

Na powyższą decyzję spółka wniosła do WSA skargę.

Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., wskazał, że spór w sprawie dotyczył zasadności nałożenia kary za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. GITD stwierdził bowiem ostatecznie naruszenie obowiązku pobierania danych z kart kierowców w grudniu 2014 r. w przypadku kart trzech kierowców, co skutkowało wymierzeniem kar pieniężnych za naruszenie z lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d., po 500zł.

Sąd I instancji przyznał, że GITD ponownie rozpoznając sprawę wprawdzie dokonał rozróżnienia na dni kalendarzowe i dni zarejestrowanej działalności, jednak wskazując ilość dni zarejestrowanej działalności w przypadku poszczególnych kierowców, zaliczył do nich wszystkie dni kalendarzowe występujące w okresie 28 dni od dnia ostatniego pobrania. Nie wyjaśnił szczegółowo, w jaki sposób ustalił ilość dni zarejestrowanej działalności w przypadku poszczególnych kierowców. Na podstawie opisu zawartego zarówno w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, jak i drugiej instancji nie sposób zdaniem WSA wywnioskować, jakiego rodzaju aktywność kierowcy wynikająca z ewidencji czasu pracy - poza dniami kiedy karta kierowców była włożona do tachografu i rejestrowała jazdę, względnie przerwy w jeździe - uzasadniała zaliczenie do dni rejestrowanej działalności. Co więcej, do zarzutów w tym zakresie organ odniósł się w sposób lakoniczny stwierdzając jedynie, że pozostałe dni to: "dni zarejestrowane na karcie kierowcy przez wpis manualny, o czym świadczy symbol ołówka" - w odniesieniu do kierowcy P. J. oraz "czas wolny lub odpoczynek" - w odniesieniu do kierowców P. Z. i T. Z. Nie wyjaśnił, dlaczego dni, na które wskazywała strona, należało zaliczyć do dni zarejestrowanej działalności, zwłaszcza w kontekście znajdujących się w aktach wykresów dotyczących wyżej wskazanych kierowców, z których wynikają okresy, w trakcie których kierowcy nie prowadzili pojazdów (w tym okres przerwy spowodowanej Świętami Bożego Narodzenia), przy jednoczesnym braku powiązania tych okresów z okresami odpoczynku wymaganymi przez przepisy rozporządzenia nr 561/2006, a tylko te okresy - obok dni kiedy kierowcy prowadzili pojazdy i korzystali z przerw można było wliczyć do dni rejestrowanej działalności. Szczególnie precyzyjne określenie tych dni było według WSA konieczne, ponieważ wskazane przez organy przekroczenie terminu wczytywania danych było nieznaczne i sprowadzało się do dwóch dni w przypadku P. J., jednego dnia w przypadku P. Z. i czterech dni w przepadku T. Z.

Poza tym, zdaniem Sądu I instancji GITD - w przeciwieństwie do WITD - obliczając termin pobierania danych z karty kierowcy przyjmował błędnie jako początek biegu 28-dniowego terminu kolejnego pobrania dzień poprzedniego pobrania. Przepisy krajowe i unijne regulujące kwestie pobierania danych nie wskazują sposobu obliczania terminów do dokonywania tych czynności. Zdaniem Sądu - stosując systemową wykładnię - należy sięgnąć w tym zakresie do przepisu art. 110 k.c. i jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględniać przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.

W konsekwencji powyższego Sąd uznał, naruszenie przez GITD przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł GITD, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wyrokowi zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że w zakresie naruszenia lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d. organ nie wyjaśnił szczegółowo, w jaki sposób ustalił ilość dni zarejestrowanej działalności w przypadku poszczególnych kierowców, podczas gdy z uzasadnienia uchylonej decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika jednoznacznie, że organ:

- przebadał każdy okres, w którym stwierdzono uchybienie w postaci naruszenia obowiązku terminowego wczytywania danych z karty kierowcy i uwzględnił przy obliczeniu każdego przypadku takiego uchybienia jedynie okres "dni zarejestrowanej działalności", wyłączając z niego "dni nierejestrowanej działalności" (gdzie nie można stronie przypisywać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadził pojazdu i nie podlegał obowiązkowi odpoczynku; vide: strona 9, akapit 2 i kolejne uzasadnienia uchylonej decyzji),

- organ wydając rozstrzygnięcie oparł się na zapisach protokołu kontroli, zapisie danych cyfrowych, zaświadczeniach kierowców oraz ewidencji czasu ich pracy;

- dodatkowo wyjaśniono ilość dni, w których karta kierowcy włożona była do kieszeni tachografu cyfrowego oraz ilość dni, które obejmował każdorazowy wpis manualny kierowcy oraz ilość dni odpoczynku wynikających z ewidencji.

A zatem w sprawie brak było jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, jakoby organ nie wyjaśnił szczegółowo sposobu ustalenia ilości dni zarejestrowanej działalności, gdyż organ opierając się wyłącznie na "dniach zarejestrowanej działalności" i wskazując sposób ich obliczenia, (co sam organ wskazał wprost w uzasadnieniu decyzji przy opisie ww. naruszenia str. 9 in fine i kolejna decyzji) stwierdził bezspornie, że naruszenie z lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d. niewątpliwie miało w sprawie miejsce w trzech przypadkach. Tym samym za zasadne należy przyjąć rozstrzygnięcie w zakresie uchylenia w całości decyzji organu I instancji nakładającej karę pieniężną w wysokości 5650 zł (stwierdzono 6 przypadków naruszenia z lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d.) i nałożenia na stronę przez organ odwoławczy kary pieniężnej w pomniejszonej wysokości 3650 zł (organ odwoławczy stwierdził 3 przypadki naruszenia);

2) prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE Nr L 102 z 11.04.2006), art. 1 rozporządzenia Komisji nr 581/2010, art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2015 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr 159, poz. 1128), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na odmowie zastosowania tych przepisów w sprawie przez Sąd I instancji, podczas gdy prawidłowa i dokładna analiza stanu faktycznego sprawy musi doprowadzić do konstatacji, że organ za podstawę naruszenia z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. przyjął jedynie "dni zarejestrowanej działalności", do czego szczegółowo i precyzyjnie odniesiono się przy stwierdzeniu rzeczonych naruszeń w uzasadnieniu uchylonej decyzji. Natomiast analiza materiału dowodowego przy uwzględnieniu tylko: "dni zarejestrowanej działalności" musiała doprowadzić do konstatacji, że naruszenie z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. niewątpliwie miało w sprawie miejsce 3 przypadkach i tym samym za zasadne należy przyjąć rozstrzygnięcie w zakresie uchylenia decyzji organu I instancji i nałożenia na stronę przez organ odwoławczy kary pieniężnej w pomniejszonej wysokości.

Wobec powyższego GITD wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W piśmie procesowym z dnia 29 listopada 2018 r. spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu.

W rozpatrywanym przypadku skład orzekający nie stwierdził żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., tak więc kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane zarzutach postawionych Sądowi I instancji.

Rozpoznając sprawę w tych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie jest uzasadniona.

W świetle podstaw kasacyjnych istota sporu dotyczy oceny przez Sąd I instancji zasadności nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego (l.p 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Poza sporem przy tym pozostaje - z uwagi na wynikające z treści art. 153 p.p.s.a. związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w uprzednio wydanym w tej sprawie wyroku z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Go 924/16 - że określając maksymalny okres wczytywania danych z karty kierowcy (28 dni), przewidziany art. 1 ust. 3 lit. b rozporządzenia (UE) nr 581/2010 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 23 sierpnia 2007r., należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności - jak wyraźnie stanowi punkt 3 preambuły do rozporządzenia nr 581/2010. Zatem gdy nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg sczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał.

Skargą kasacyjną nie jest kwestionowane stanowisko Sądu I instancji, że przy obliczaniu wskazanego terminu pobierania danych znajduje zasada z art. 110 k.c., według której gdy początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie należy uwzględniać przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.

Poza sporem ponadto są ustalenia, że wczytania danych z kart kierowców dokonano: w przypadku kierowcy P. J. - 1 grudnia 2014 r. a następnie 31 grudnia 2014 r., w przypadku kierowcy P. Z. - 29 listopada 2014 r. a następnie 28 grudnia 2014 r., w przypadku kierowcy T. Z. - 9 listopada 2014 r. a następnie 31 grudnia 2014 r.

W kwestii ustaleń, czy w tym stanie rzeczy doszło do przekroczenia wymogu wczytywania tych danych z kart kierowców maksymalnie co 28 dni rejestrowanej działalności - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - Sąd I instancji, uznając, że stan faktyczny nie został ustalony zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. - wskazał, że konieczność precyzyjnych i jednoznacznych ustaleń musi wynikać nie tylko z akt sprawy lecz przede wszystkim z uzasadnienia.

Istotnie, na organie spoczywa obowiązek nie tylko wyczerpującego zgromadzenia materiału ale i obowiązek wyczerpującego jego rozpatrzenia (art. 77 § 1 k.p.a.), a brak oceny dowodów w granicach prawem przewidzianej swobody (art. 80 k.p.a.) budzi wątpliwości co do prawidłowości ich oceny.

Jak stanowi art. 107 § 3 k.p.a,. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

W rozpoznawanej sprawie - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej do WSA decyzji - organ nie wskazał, na których konkretnie dowodach spośród tych zgromadzonych w obszernym materiale dowodowym się oparł czyniąc ustalenia faktyczne, dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom strony, a ograniczył się jedynie wskazania dni, kiedy "karta kierowcy była włożona do slotu tachografu cyfrowego" a kiedy dni były rejestrowane "poprzez wpis manualny, o czym świadczy symbol ołówka", bądź też rejestrowano dni, "w których kierowca miał czas wolny od pracy lub odpoczywał". Dokonanie wnikliwych ustaleń i wyjaśnienie kwestii "czasu wolnego od pracy" ma istotne znaczenie, szczególnie jeśli wziąć pod uwagę wyjaśnienia skarżącego, że sporny co do obowiązku wczytania danych z karty kierowcy okres obejmował dni przerwy spowodowanej Świętami Bożego Narodzenia.

W tym stanie rzeczy - wbrew wywodom skargi kasacyjnej - Sąd I instancji miał uzasadnione podstawy by uznać, że organ nie wyjaśnił szczegółowo, w jaki sposób ustalił ilość dni zarejestrowanej działalności w przypadku wskazanych kierowców.

Stanowiska tego nie podważają przytoczone w skardze kasacyjnej cytaty z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, z treści których ma wynikać, że organ wyłączył dni nierejestrowanej działalności "czyli dni, w których kierowca nie prowadził pojazdu i nie podlegał obowiązkowi odpoczynku". Sąd I instancji zasadnie ocenił tego typu wypowiedzi jako tylko formalne podzielenie oceny prawnej wyrażonej w wyroku II SA/Go 924/16.

Wobec powyższego oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania - wskazanych w punkcie 1. petitum skargi kasacyjnej - nie znajduje usprawiedliwienia.

Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie uzasadniają też zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego "przez ich błędną wykładnię polegającą na odmowie zastosowania /.../ podczas gdy prawidłowa i dokładna analiza stanu faktycznego musi doprowadzić do konstatacji, iż organ za podstawę naruszenia z l.p. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. przyjął jedynie dni zarejestrowanej działalności".

Pisemne motywy zaskarżonego wyroku wskazują jednoznacznie, że Sąd I instancji w kwestii wykładni istotnych w sprawie przepisów prawa materialnego wskazał na związanie oceną prawną na zasadzie określonej art. 153 p.p.s.a. i nie dokonał wadliwej ich interpretacji. Ocena prawidłowości zastosowania tych przepisów była i jest natomiast przedwczesna – a to z uwagi na brak prawidłowych ustaleń okoliczności faktycznych. Nie powinno natomiast ulegać wątpliwości, że ocena poprawności ustaleń faktycznych sprawy nie może być podważana zarzutami naruszenia prawa materialnego.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.