Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 414/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Sławomir Antoniuk (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy K. do rozpoznania pkt 2 wniosku skarżącego W. S. z dnia [...] czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania; 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia pkt 2 wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w zakresie pkt 1 wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r.; 4. w pozostałym zakresie oddala skargę; 5. zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącego W. S. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W. S. w dniu 22 lipca 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 19 czerwca 2013 r. o udzielenie informacji publicznej. Skarżący w skardze wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpatrzenia ww. wniosku i stwierdzenie, iż Wójt Gminy [...] rażąco naruszył prawo, tj. art. 13, 14, 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 61 Konstytucji RP oraz wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż pismem z dnia 19 czerwca 2013 r. skierowanym pocztą elektroniczną zwrócił się do Wójta Gminy w [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie obejmującym:

1. przesłanie kopii protokołu przekazania decyzji ustalających miejsca i warunki zabudowy dotyczących [...] gm. [...] z lat 1972-1990 wraz ze wszelkimi załącznikami, w szczególności z wykazem przekazanych dokumentów,

2. precyzyjne poinformowanie, kiedy i skąd dokumenty te trafiły do gminy, gdzie znajdowały się do czasu przekazania do archiwum zakładowego, skoro w dotychczasowej korespondencji informowano skarżącego wielokrotnie, że w gminie przechowywane są wyłącznie decyzje o pozwoIeniu na budowę z lat 1973-1990,

3. wydanie wszystkich protokołów przekazania dokumentów do archiwum zakładowego wraz z wykazami przekazanych dokumentów od 2012 r. do dnia udzielenia odpowiedzi.

Pismem z dnia 4 lipca 2013 r. skarżony organ gminny odpowiedział jedynie na pytanie z pkt 3 wniosku, albowiem udostępnił kopię protokołu przekazania dokumentów do archiwum zakładowego. W pozostałym zakresie odpowiedź jest wymijająca, bowiem organ powołuje się na nieokreślone bliżej dokumenty, które rzekomo zostały wnioskodawcy już przekazane.

W ocenie skarżącego, organ świadomie i celowo nie podjął żadnych działań do których zobowiązuje go ustawa o dostępie do informacji publicznej. Nie zaprzeczył bowiem, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną, nie zaprzeczył że ją posiada, wnioskowanej informacji (za wyjątkiem żądanej w pkt 3 wniosku) nie udostępnił i nie odmówił jej wydania w formie decyzji. Nie wskazał również precyzyjnie w którym swoim piśmie przekazał ją skarżącemu. Poprzestał jedynie na wymijających wywodach. Wobec tego organ pozostaje w rażącej bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie.

W uzasadnieniu wniosku zawartego w piśmie procesowym organ podniósł, iż w odpowiedzi na wskazane wyżej pismo skarżącego, organ poinformował wnioskodawcę, że wielokrotnie przekazywano mu kserokopie żądanych protokołów oraz spisów dokumentów przekazanych do Archiwum Państwowego i archiwum zakładowego. Ponadto organ podkreślił, że przekazane wnioskodawcy kserokopie dokumentacji zawierające informację o posiadanym zasobie archiwum zakładowego, stanowiły załączniki do odpowiedzi na liczne wnioski składane w trybie dostępu do informacji publicznej. Organ zwrócił uwagę na fakt, iż w we wcześniejszym piśmie z dnia 12 czerwca 2013 r. wskazano wnioskodawcy właściwy tryb dostępu do dokumentacji archiwalnej, określony w przepisach ustawy o archiwach i zasobach archiwalnych.

Wójt Gminy [...] podniósł także, iż w zakresie wydania protokołu przekazania decyzji ustalających miejsca i warunki zabudowy dot. [...] z lat 1972-1990 wraz z wszelkimi załącznikami, w szczególności z wykazem przekazanych dokumentów, poinformował skarżącego, iż ten udostępnił wszelkie środki ewidencyjne w postaci kserokopii. Nadto w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt II SAB/Wa 376/12 W. S. zwrócił się w dniu 2 sierpnia 2012 r. do Wójta Gminy z wnioskiem o przesłanie mu wszystkich spisów zdawczo-odbiorczych dokumentujących dokonanie przekazania dokumentów archiwalnych do archiwum zakładowego, a które zostały przekazane ostatecznie wnioskodawcy przy piśmie z dnia 28 września 2012 r. znak: [...] (doręczono wnioskodawcy w dniu 4 października 2012r.). Organ podkreślił, że WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/12 oddalił skargę W. S. uznając podniesione w niego zarzuty za bezzasadne. Uwzględniając powyższy aspekt, w ocenie organu, rozstrzygnięcie Sądu w postaci oddalenia skargi korzysta z przymiotu res iudicata, co uniemożliwia wniesienie skargi w zakresie udostępnienia protokołów/spisów zdawczo-odbiorczych dokumentujących przekazanie dokumentów do archiwum zakładowego. Sąd wydał orzeczenie rozstrzygające merytorycznie sprawę sądowo-administracyjną, uprawnia organ do powoływania się we wskazanym zakresie na powagę rzeczy osądzonej. Wskazana wyżej sprawa obejmowała szerszy zakres przedmiotowy, bowiem dotyczyła udostępnienia wszystkich protokołów/spisów zdawczo-odbiorczych, a nie tylko odnoszących się do przekazania konkretnych dokumentów.

Organ wskazał również w odniesieniu do żądania wydania protokołów przekazania dokumentów do archiwum zakładowego wraz z wykazami przekazanych dokumentów od 2012 r. do dnia udzielenia odpowiedzi, że udostępnił kopię posiadanego protokołu przy piśmie z dnia 04 lipca 2013 r.

W piśmie procesowym z dnia 26 listopada 2013 r. nawiązującym do odpowiedzi organu na skargę W. S. cofnął skargę w zakresie obejmującym pkt 1 wniosku z dnia 19 czerwca 2013 r. Wobec nieudzielania informacji publicznej na pkt 2 tego wniosku, skarżący podtrzymał zarzuty skargi w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga w części zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takich sprawach skargę na bezczynność można wnieść skutecznie, jeżeli organ administracji (podmiot zobowiązany z mocy ustawy) nie załatwia sprawy w terminie określonym przepisami regulującymi sposób postępowania organów administracji. Aby można było mówić o bezczynności organu (podmiotu zobowiązanego) należy jednak przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnia.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, przewiduje różne sposoby jej udostępniania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy, udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8, 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 (na wniosek) i 11 (udostępnienie wglądu) , 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 powołanej ustawy, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej wszczyna przede wszystkim postępowanie w sprawie jej udostępnienia, ale również określa krąg podmiotów tego postępowania. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, iż w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia informacji publicznej oraz czy podejmuje stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.

Oczywistym jest, że Wójt Gminy [...] pozostaje w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organem władzy publicznej. Organ nie kwestionuje także, iż żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną, albowiem dotyczy przedmiotu działalności i kompetencji organu, jak też zasad funkcjonowania, w tym trybu działania władzy publicznej i ich jednostek organizacyjnych – art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) i pkt 3 lit a) ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W świetle postanowień art. 13 ust. 1 ww. ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Ustęp 2 tego artykułu natomiast stanowi, iż jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z treści powołanych przepisów należy wywieść, że udzielenie informacji jest czynnością materialno-techniczną. Udzielenie informacji publicznej nie przyjmuje zatem formy decyzji administracyjnej, czy postanowienia. Jeżeli strona nie wystąpiła ze szczególnym wnioskiem o udostępnienie informacji, wówczas udzielenie tej informacji, nawet w formie ustnej, jest dopuszczalne.

Organ pozostaje w bezczynności, jeżeli w ogóle nie udzielił informacji w zakresie żądanym przez stronę, bądź odpowiedzią swą nie objął całości żądania zawartego we wniosku o udzielenie informacji publicznej. Bez znaczenia dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności, jest natomiast fakt, czy dana odpowiedź satysfakcjonuje skarżącego.

W rozpatrywanej sprawie Wójt Gminy [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 3 wniosku z dnia 19 czerwca 2013 r., czego skarżący, co wynika z treści skargi, nie kwestionuje. Zatem skarga w tym zakresie jest niezasadna i podlega oddaleniu.

W piśmie procesowym z dnia 26 listopada 2013 r. W. S. cofnął skargę w części dotyczącej pkt 1 wniosku z dnia 19 czerwca 2013 r. Wobec powyższego skarga w tej części podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako że cofnięcie skargi jest dopuszczalne bowiem nie zmierza do obejścia prawa.

Natomiast Wójt Gminy [...] pozostaje w bezczynność w rozpatrzeniu pkt 2 wniosku z dnia 19 czerwca 2013 r., albowiem nie udzielił on skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej, jak też nie wydał decyzji odmawiającej jej udostępnienia. Wprawdzie odpowiedz na pytanie "kiedy i skąd dokumenty te (o których mowa w pkt 1 wniosku) trafiły do gminy" można uzyskać analizując protokół przekazania będących w kręgu zainteresowania skarżącego decyzji, lecz organ całkowicie pominął drugą część pytania "gdzie znajdowały się do czasu przekazania do archiwum zakładowego". Z pytania tego wynika, iż skarżący chciałby wiedzieć w jakiej jednostce, komórce organizacyjnej Urzędu Gminy [...] interesujące go dokumenty się znajdowały zanim zostały zarchiwizowane. Organ nie wypowiedział się, czy w oparciu dostępne mu materiały jest w stanie udzielić odpowiedzi na to pytanie. Tym samym organ w istocie nie wypowiedział się nawet, czy jest w posiadaniu wnioskowanej informacji publicznej. Przedmiotowe pytanie pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi ze strony organu.

W tym stanie rzeczy skargę W. S. w części odnoszącej się do pkt 2 wniosku z dnia 19 czerwca 2013 r. należy uznać za zasadną i zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku strony we wskazanym zakresie, zgodnie z wymogami zakreślonymi ustawą o dostępie do informacji publicznej. Wprawdzie Wójt Gminy [...] pozostaje w bezczynności, co do realizacji części wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej, to jednakże stwierdzona w niniejszej sprawie bezczynność nie ma postaci kwalifikowanej. Organ nie pozostawił bowiem wniosku strony bez rozpozna. W terminie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej udzielił pisemnych odpowiedzi na wniosek skarżącego, lecz udzielił odpowiedzi nieprecyzyjnej. To z kolei nie uzasadnia wymierzenia organowi grzywny, zgodnie z wnioskiem strony.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. W przedmiocie umorzenia postępowania, zgodnie z pkt 3 sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, zaś rozstrzygnięcie z pkt 4 sentencji wyroku zostało wydane na podstawie art. 151 tej ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 ww. ustawy procesowej. Sąd, zasądzając zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego, uwzględnił wartość uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 100 zł.