Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 45/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 204 pkt. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 § 1 pkt. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia del. WSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 451/16 w sprawie ze skargi Ł. R. na decyzję Rektora Politechniki B. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania we wznowionym postępowaniu stypendium rektora dla najlepszych studentów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ł. R. na rzecz Rektora Politechniki B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 20 października 2016 r., II SA/Bk 451/16, oddalił skargę Ł. R. na decyzję Rektora Politechniki B. z [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania we wznowionym postępowaniu stypendium rektora dla najlepszych studentów. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: "k.p.a.") w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy oraz dokonana przez organ jego ocena w kontekście powyższej przesłanki wznowienia nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Nową okolicznością był fakt istnienia – w dniu wydawania decyzji ostatecznej z [...] listopada 2015 r. przyznającej skarżącemu sporne stypendium – wniosku studenta M. M. o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów. Wniosek ten został złożony 5 października 2015 r., a zatem przed wydaniem decyzji z [...] listopada 2015 r. Podczas rozprawy w dniu 13 października 2016 r., skarżący wskazał, że wniosek wpłynął do dziekanatu studiów dziennych, a powinien był wpłynąć do dziekanatu studiów zaocznych, ponieważ M. M. przeniósł się na studia zaoczne. Wniosek zagubił się w dziekanacie studiów dziennych, a odnalazł się w dziekanacie studiów zaocznych już po wydaniu decyzji przyznającej Ł. R. stypendium. Pełnomocnik organu podniósł, że z akt administracyjnych wynika, że lista osób kwalifikujących się do przyznania stypendium, z uwzględnieniem wniosku M. M., została ustalona na dzień 11 grudnia 2015 r. Jak wynika z Regulaminu przyznawania pomocy materialnej dla studentów Politechniki B., stypendium Rektora dla najlepszych studentów przyznaje rektor lub Odwoławcza Komisja Stypendialna (§ 7 ust. 3), najlepszych studentów danego roku, kierunku i formy studiów ustala się na podstawie listy rankingowej (§ 8 ust. 3), listę rankingową, uwzględniającą uzyskane przez studenta punkty obliczone wg wzoru sporządza się dla wszystkich studentów danego roku, kierunku i formy studiów, którzy złożyli wniosek o stypendium rektora (§ 8 ust. 10), zaś informację na temat liczby osób kwalifikujących się do przyznania stypendium rektora przekazuje się do Działu Spraw Studenckich i Dydaktyki, w terminie do końca października w semestrze zimowym (§ 8 ust. 11). Powyżej przedstawione okoliczności faktyczne związane z wpływem wniosku M. M., uwzględniane w kontekście regulacji Regulaminowych, potwierdzają, że prośba tego studenta o przyznanie stypendium rektora była okolicznością istniejącą w dniu wydania decyzji ostatecznej z [...] listopada 2015 r.

Od punktacji uzyskanej przez poszczególnych studentów tego samego roku, kierunku i formy studiów, na których studentami są skarżący oraz M. M., którzy to studenci złożyli wnioski o przyznanie spornego stypendium w terminie do 5 października (§ 1 ust. 18 punkt 1 Regulaminu) – uzależnione było miejsce na liście rankingowej samego skarżącego. Należy jednak zaznaczyć, że nie ocena jest decydująca dla przyjęcia istnienia nowej okoliczności, ale fakt wpływu wniosku. Ocena jest bowiem wtórna w stosunku do danych wynikających z wniosku. Bez wniosku nie ma możliwości dokonania takiej oceny. Istnienie wniosku M. M. było okolicznością nową, nieznaną organowi w dniu wydawania decyzji o przyznaniu Ł. R. stypendium rektora dla najlepszych studentów. Element nowości dotyczy organu (okoliczności mają być nowe w odniesieniu do organu), który nie znał tych okoliczności i nie dysponował nimi. Chodzi zatem o okoliczności "nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę", przy czym nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), czy z innych powodów (vide wyroki z: 9 grudnia 2010 r., I OSK 1256/10; 18 grudnia 2013 r., IV SA/Po 838/13). Nowe okoliczności faktyczne dotyczą tylko tych nowo odkrytych dowodów lub okoliczności, lub po raz pierwszy zgłoszonych w postępowaniu, a więc takich, o których organ nie wiedział bez względu na przyczyny braku tej wiedzy (wyrok z 4 grudnia 2014 r., II OSK 1200/13). Odmiennie natomiast w wyroku z 17 marca 2016 r., II OSK 1196/15, NSA wskazał, że: "nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przedstawiają bowiem określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z przyczyn niezależnych od tego organu, mający wpływ na status prawny strony". Zatem element niewiedzy organu o nowej okoliczności łączony jest z samym faktem niewiedzy, niezależnie od przyczyn leżących lub nie po stronie organu. Niewątpliwie przepisy o wznowieniu postępowania chronią stan praworządności i są wyjątkiem od zasady niewzruszalności decyzji ostatecznej (art. 16 § 1 k.p.a.). Brzmienie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie różnicuje "niewiedzy organu o nowych okolicznościach" w zależności od powodów tej niewiedzy. Zatem brak znajomości organu co do nowych okoliczności może wystąpić "bez względu na przyczyny tej niewiedzy", bowiem wystarczy jedynie, że z badanego materiału dowodowego nie wynikały okoliczności faktyczne lub dowody, których istnienie później, po wydaniu decyzji ostatecznej, ujawniono.

Reasumując, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy organ w dniu orzekania nie posiada wiedzy o okolicznościach mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy, a zatem wystarczające jest ustalenie, że z badanego przed wydaniem decyzji ostatecznej materiału dowodowego nie wynikały okoliczności lub dowody później ujawnione. Czymś innym jest jednak brak wiedzy organu o okolicznościach stanu faktycznego (nowych dowodach) i wydanie decyzji w oparciu o stan faktyczny ustalony w sposób niepełny (jak miało to miejsce w sprawie niniejszej), a czymś innym błędna ocena stanu faktycznego. Zdaniem Sądu I instancji, właśnie wokół tego rozróżnienia toczy się spór między organem a skarżącym. Orzeczenia wskazane przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z 13 października 2016 r. dotyczą niedopuszczalności wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. z powodu odmiennej, ponownej oceny stanu faktycznego. Tezy w nich sformułowane skład orzekający w sprawie niniejszej podziela. Nie dotyczą one jednak kontrolowanego postępowania, w którym organ nie mógł odmiennie ocenić sytuacji skarżącego i M. M., bowiem o wniosku tego drugiego nie wiedział (komplet wniosków ocenianych przez organ w tym dniu nie zawierał wniosku ujawnionego później). Innymi słowy, wniosek M. M. nie był okolicznością poddaną badaniu w momencie rozstrzygania o prawie skarżącego do stypendium rektora dla najlepszych studentów tj. w momencie wydawania decyzji z [...] listopada 2015 r. Tym samym był okolicznością nową, nieznaną organowi w dniu orzekania, a mającą istotne znaczenie dla sprawy – w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Ustalenie przez organ "nowej okoliczności" spowodowało konieczność jej oceny tj. oceny osiągnięć wynikających z wniosku M. M. i wskazania, na jakiej pozycji znajdzie się ten student na liście rankingowej i czy zmieści się w gronie 10 % najlepszych studentów na roku, kierunku i formie studiów – identycznych jak skarżący. Wszystkie te okoliczności przedstawiono i przeanalizowano dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zaś poczynione ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym (vide wniosek z 5 października 2015 r. wraz z oświadczeniami oraz lista z 11 grudnia 2015 r. osób uprawnionych do stypendium dla najlepszych studentów sporządzona po uwzględnieniu tego wniosku). Jak wynika z tego uzasadnienia, M. M. uzyskał średnią punktów 57,60, zaś skarżący 53,76 – według sposobu wyliczenia wskazanego w Regulaminie (§ 8 ust. 4). Stypendium otrzymywały osoby z liczbą punktów co najmniej 54. Skoro zaś na roku było 36 osób, to 10 % najlepszych studentów uprawnionych do spornego stypendium zgodnie z § 8 ust. 2 i 3 Regulaminu – to 4 osoby. Skarżący znalazł się na liście rankingowej na miejscu piątym. Dodać należy, że sposób ustalenia listy rankingowej oraz sposób wyliczenia punktacji przedstawiono w Regulaminie, zatem powinien być dostępny wszystkim studentom, a nie tylko w sprawie niniejszej jako materiał dowodowy.

Zatem organ trafnie zastosował w sprawie niniejszej podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie dokonał dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ale dokonał jej w kontekście zastosowanej podstawy wznowienia, zaś ocena ta nie narusza prawa. Co prawda faktycznie uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej jest stosunkowo lakoniczne, jednakże sam skarżący przyznał, że uchybienie to wyeliminowano w postępowaniu drugoinstancyjnym. Mając zaś na uwadze, że organ drugiej instancji jest organem merytorycznym, a zatem rozstrzygającym ponownie w oparciu o całokształt okoliczności sprawy, należy ocenić, że uzasadnienie jego decyzji spełnia wymagania z art. 107 § 3 k.p.a. i bezzasadne pozostają zarzuty nienależytego wyjaśnienia stronie przesłanek faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia.

Także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. musi zostać oceniony jako nieskuteczny. Wprawdzie organ odwoławczy powinien był zawiadomić skarżącego w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy i możliwości zgłoszenia uwag, a tego nie uczynił, jednakże naruszenie to nie ma wpływu na wynik sprawy. Skarżący otrzymał postanowienie o wznowieniu postępowania, następnie wydaną w nim decyzję pierwszoinstancyjną, złożył odwołanie, doręczono mu decyzję drugoinstancyjną i miał rozeznanie w okolicznościach sprawy. Nadto, przedmiotem postępowania wznowionego nie była ocena sprawy po raz wtóry w jej całokształcie tj. nie dokonywano ponownego liczenia punktacji skarżącego, a jedynie ustalano jego miejsce na liście rankingowej. Orzeczono końcowo w zależności od wyników tej oceny tj. uznając, że nie był uprawniony do stypendium – uchylono decyzję przyznającą to świadczenie i odmówiono jego przyznania bez naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Ł. R., zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie przedmiotowej skargi w trybie art. 188 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), a w konsekwencji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Odwoławczej Studenckiej Komisji Stypendialnej z [...] marca 2016 r., znak: [...] i umorzenie postępowania przed organami administracji w oparciu o art. 145 § 3 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżący zrzekł się przy tym przeprowadzenia rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 oraz art. 107 ust. 3 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkującą wznowieniem postępowania w przedmiotowej sprawie i uchyleniem dotychczasowej decyzji Odwoławczej Studenckiej Komisji Stypendialnej z [...] listopada 2015 r., znak: [...] wydanej w przedmiocie przyznania skarżącemu stypendium naukowego;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie i uznanie, że wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody nieznane organowi w dniu wydawania decyzji, co skutkowało wznowieniem postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z [...] listopada 2015 r.;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 8, 9 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz 10 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania uczestników do organów administracji, brakiem informowania stron o ich prawach i obowiązkach, a także dokonanie przez organy dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem możliwości zapoznania się przez skarżącego ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że spór w niniejszej sprawie dotyczy wyłącznie oceny co należy rozumieć pod pojęciem nowych dowodów lub okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi. Za takie nowe okoliczności organ administracji uznał okoliczność, że w innej sprawie zostało odkryte, że student M. M. uzyskał lepszą średnią od skarżącego, co z kolei zdaniem Rektora Politechniki B. uzasadniało wznowienie postępowania, a w konsekwencji wydanie decyzji odmownej w przedmiocie przyznania stypendium naukowego Ł. R. Zdaniem skarżącego kasacyjnie podnoszona przez Rektora okoliczność nie jest okolicznością istniejącą w dniu wydania decyzji, albowiem już w uzasadnieniu skarżonych rozstrzygnięć jest zapis, że "w wyniku innego postępowania ustalono". Oznacza, to że okoliczność ta nie istniała w dniu wydania decyzji objętej wznowionym postępowaniem. Wskazując na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28 lipca 2016 r., II SA/Łd 276/16 podniesiono, że "przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przewiduje, że ma wyjść istotna dla sprawy nowa, nieznana organowi w dacie wydania decyzji okoliczność. Musi być to okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Błędnego naliczenia punktacji podczas opiniowania wniosków przez komisje innemu doktorantowi i nieuwzględnienia go w rankingu, nie można uznać za okoliczność nową, nieznaną organowi w dacie wydawania ostatecznej decyzji, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a w konsekwencji nie można stwierdzić, że przesłanka wznowieniowa z tego przepisu została spełniona. Nie stanowi żadnej nowej okoliczności faktycznej odmienna niż w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności. Odmienna ocena stanu faktycznego już znanego organowi, dokonana w wyniku ponownej oceny wniosków, nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną przyznającą zwiększenie stypendium".

Zdaniem skarżącego kasacyjnie organ przez zwykłe niedopatrzenie nie rozpoznał wniosku M. M. Wniosek ten był przecież w posiadaniu organu już w dniu 5 października 2015 r., a więc przed [...] listopada 2015 r., tj. dniem wydania decyzji przyznającej Ł. R. stypendium naukowe. Tym samym wniosek ten nie może być uznany za okoliczność nową istniejącą w dniu wydania decyzji, a nieznaną organowi, który wydał decyzję. Wręcz przeciwnie wniosek ten był znany organowi, tylko w wyniku błędu pracownika dziekanatu nie został właściwe rozpoznany, czego konsekwencje ponosi skarżący.

Tym samym Rektor Politechniki B. wydając zaskarżoną decyzję z [...] maja 2016 r., dopuścił się rażącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż za nowe okoliczności uznał odmienną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i to odkrytą w innym postępowaniu, a więc już po wydaniu decyzji odjętej wznowieniem postępowania. Takie działanie organu w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lipca 2014 r., II GSK 914/13, zgodnie z którym: "wznowienie postępowania na podstawie okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji, stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji", daje podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Ponadto złożenie przez innego studenta wniosku 5 października 2016 r. nie może stanowić nowej okoliczności nieznanej organowi, gdyż dziekanat jest komórką organizacyjną uczelni, co tylko potwierdza stanowisko strony skarżącej, że przez błąd pracownika skarżącemu najpierw przyznano stypendium, aby później, po odkryciu tego niedopatrzenia, skarżącego obciążyć winą za złożenie wniosku i przyznanie jemu stypendium naukowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rektor Politechniki B. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ poparł wniosek skarżącego kasacyjnie o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym i stwierdził, że zgadza się z oceną prawną Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu – art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Istota rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, jak trafnie stwierdził już Sąd I instancji, sprowadzała się do ustalenia czy zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe; istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej; "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody", nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania powinno następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, aby tylko rzecz dotyczyła faktów mających miejsce przed wydaniem decyzji, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. W art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. posługując się pojęciem "nowych okoliczności faktycznych" oraz "nowych dowodów", ustawodawca użył bowiem alternatywy zwykłej, a nie koniunkcji. W rezultacie wznowić postępowanie należy także wtedy, gdy wprawdzie nowe dowody powstaną po wydaniu decyzji, ale ujawnione równocześnie zostaną wynikające z nich nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, o których organ w chwili wydawania decyzji nie wiedział (por. wyrok NSA z 15 lutego 2017 r., I OSK 1961/15). Nowa okoliczność istotna dla sprawy to taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z 6 stycznia 1998 r., IV SA 1302/97; wyrok NSA z 31 marca 2009 r., II OSK 124/08). W niniejszej sprawie zaistniała sytuacja odpowiadająca powyższej tezie. W sprawie wystąpiła bowiem nowa okoliczność faktyczna, istniejąca, ale nieznana organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej z [...] listopada 2015 r., którą to okolicznością był wniosek M. M. z 5 października 2015 r. o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów. Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, wniosek M. M. nie był brany pod uwagę w momencie rozstrzygania o przyznaniu stypendium skarżącemu – Ł. R., a który – jak ustalono w toku innego postępowania – miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie przyznania stypendium skarżącemu. Jak bowiem ustaliła Komisja Ł. R. nie kwalifikuje się do grupy 10 % najlepszych studentów na swoim roku, kierunku i formie studiów. Bez wątpienia zatem zachodzi tu sytuacja, w której organ nie wiedząc o okoliczności wydał ostateczną decyzję, która to okoliczność miała istotny wpływ na sytuację skarżącego. Podkreślić należy, że nową okolicznością istotną dla sprawy będzie taka okoliczność, która mogła odmiennie ukształtować rozstrzygnięcie, przy czym jest to okoliczność, która przedstawia stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji przez organ nieposiadający wiedzy o takiej okoliczności. Taką okoliczność stanowi złożony 5 października 2015 r. wniosek M. M., o którego istnieniu organ wydający decyzję [...] listopada 2015 r. nie wiedział. Prawidłowo zatem Rektor Politechniki B. decyzją z [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Odwoławczej Studenckiej Komisji Stypendialnej Politechniki B. z [...] marca 2016 r., którą uchylono decyzję z [...] listopada 2015 r. przyznającą Ł. R. stypendium oraz odmówiono jego przyznania. Tym samym zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. okazał się bezzasadny.

Nie są usprawiedliwione pozostałe zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 107 ust. 3 k.p.a. oraz art. 8, 9 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz 10 k.p.a., albowiem z całokształtu uzasadnienia wynika w sposób jednoznaczny, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zarówno zaskarżonej decyzji jak i zgromadzonego w sprawie przez organ materiału dowodowego. Wszak wniosek M. M. wpłynął do dziekanatu, tj. urzędu organu, jakim jest dziekan wydziału, a więc organu innego niż organ właściwy do wydania decyzji w przedmiocie stypendium (rektor lub Odwoławcza Komisja Stypendialna). Tym samym, trafnie uznał Sąd I instancji, że okoliczność ta nie była znana organowi, który wydał decyzję w przedmiocie stypendium rektora (decyzja Odwoławczej Studenckiej Komisji Stypendialnej z [...] listopada 2015 r.).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 209 p.p.s.a.