Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1078/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. Sp.k. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zjazd z drogi publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. znak [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. "A" Sp. z o.o. z K. zwróciła się do Prezydenta Miasta B., Miejskiego Zarządu Dróg w B.z wnioskiem o wydanie zgody na przebudowę i rozbudowę istniejącego zjazdu indywidualnego na publiczny z drogi gminnej ulicy [...] (dz. nr 1 do nieruchomości położonej na działce o numerze geodezyjnym 2 położonej w B. przy ulicy [...].

Pismem z dnia 11 maja 2018 r. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w B. wezwał wnioskującą Spółkę o uzupełnienie złożonego wniosku poprzez dostarczenie wskazanych dokumentów i materiałów, a po otrzymaniu pisma wnioskującej z dnia 1 czerwca 2018 r. polemizującego z wcześniejszym wezwaniem, decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B., na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i ust. 1a oraz art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm.) oraz przy uwzględnieniu uchwały Rady Miejskiej w B. Nr [...] z [...] w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg publicznych gminnych w B. umorzył postępowanie.

W uzasadnieniu wyjaśnił, iż powołanie w podstawie prawnej uchwały o zaliczeniu do dróg publicznych nie jest zasadne, gdyż przedmiotowa uchwała jest wadliwa w części, w jakiej zalicza ulicę [...] na działce nr 1 do dróg publicznych. Wyjaśnił, że działka nr 1 znajduje się w użytkowaniu wieczystym prywatnej osoby prawnej. Z tego powodu w ocenie organu nie jest możliwe rozpatrzenie wniosku i wydanie wnioskowanego zezwolenia na przebudowę zjazdu, ponieważ wskazana budowla łącząca dwie nieruchomości prywatne - działkę nr 1 i działkę nr 2 nie jest zjazdem.

Organ wyjaśnił, iż orzecznictwo sądowe podkreśla, że uchwała o zaliczeniu drogi do publicznej powinna być poprzedzona czynnościami zmierzającymi do przejęcia własności drogi przez podmiot publicznoprawny, a droga publiczna nie może być własnością niepublicznych osób prawnych. Dodatkowo organ odwołał się do art. 140 Kodeksu cywilnego, podkreślając możliwość korzystania z prawa własności przez właściciela z wyłączeniem innych osób w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego.

Organ wyjaśnił dalej, iż podejmowano próby nabycia na własność Gminy wymienionej działki, ale do chwili obecnej bezskutecznie. Z uwagi na istniejące uwarunkowania prawne, nie jest możliwe twierdzenie, że ulica [...], na odcinku na którym strona wnioskuje o przebudowę zjazdu, jest drogą publiczną.

W związku z powyższym, postępowanie stało się bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, co organ orzekł w sentencji. Niezależenie dodał, ze gdyby ulica [...] posiadała uregulowany stan prawny, to konieczne byłoby dostosowanie jej parametrów do przenoszenia dodatkowego obciążenie ruchem związanego z funkcjonowaniem planowanego obiektu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła wnioskująca, wnosząc o orzeczenie zgodne ze złożonym wnioskiem.

W uzasadnieniu podniosła, że ulica [...] jest niewątpliwie drogą publiczną, co wynika z uchwały Rady Miejskiej w B. zaliczającej ją do dróg publicznych. Dalej przywołała dotychczasowe działania organów w sprawie, przypominając fakt udzielenia pozwolenia na budowę zespołu handlowo- usługowego "B", która to decyzja została przeniesiona na obecnego inwestora. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg postanowieniem z dnia [...] wyraził zgodę na włączenie planowanej zabudowy centrum handlowego do ruchu, pod wskazanymi warunkami, w tym m.in. budowę ronda i poszerzenie ulicy [...].

Obecny inwestor zamierza dokonać kolejnej zmiany udzielonego pozwolenia na budowę w trybie art. 36a Prawa budowlanego w zakresie zagospodarowania terenu z wykorzystaniem uprzednio zaprojektowanych i zatwierdzonych uwarunkowań komunikacyjnych tj. poprzez zjazdy z ronda (w ramach wydanej decyzji ZRID) i poprzez zaprojektowane zjazdy z ulicy [...]. W ocenie odwołującej się Spółki obecna decyzja o umorzeniu postępowania jest sprzeczna z wydanym przez ten sam organ postanowieniem z dnia [...], którym zezwolono na włączenie planowanej inwestycji do ulicy [...].

Nadto powstaje sytuacja, w której inwestor posiadając prawomocne pozwolenie na budowę nie ma możliwości jego realizacji, gdyż brak mu pozwolenia na budowę zjazdów z ulicy [...]. Spółka podkreśliła, że poprzedni inwestorzy na tym terenie nie byli zmuszani do podpisywania porozumień w zakresie przebudowy dróg. Także z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika obowiązek przebudowy dróg, a nadto droga ta spełnia parametry wymagane przepisami. Obecne stanowisko organu uniemożliwia inwestorowi realizację zaplanowanej inwestycji.

Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku- Białej decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i odmówiło zgody na realizację zjazdu publicznego z ulicy [...] (dz. nr 1) na działkę nr 2 obręb [...] w B. W podstawie prawnej decyzji przywołano art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 4 pkt 8, art. 7, art. 10, art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1a i art. 29 ust. 1, ust. 3 pkt 1a i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz § 1 ust. 1 poz. 25 załącznika nr 1 do uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji o wadliwości przywołanej powyżej uchwały w części zaliczającej ulicę [...] do dróg publicznych z uwagi na nieuregulowany stan prawny - stan własnościowy działki nr 1, podkreślając, że orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym zakresie jest jednoznaczne i jednolite.

Jednak dostrzegając wadliwość przepisów miejscowych Kolegium nadal pozostaje nimi związane, czyli ulica [...] jest drogą gminną, a stąd sprawa z wniosku odwołującej się Spółki nie jest bezprzedmiotowa w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i należy załatwić ją co do istoty. Nie prowadzi to jednak wprost do wydania zgody na zjazd w proponowanej formie. Zdaniem organu wydanie zgody na zjazd o statusie ułomnym - z powodu braku właściwego uregulowania spraw własnościowych i to bez zgody użytkownika wieczystego, prowadziłoby do wydania decyzji niewykonalnej. Wskazało w tym miejscu na zapis art. 29 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, który odsyła do ustawy Prawo budowlane, które z kolei wymaga uzyskania zgody właściciela lub użytkownika (wieczystego) terenu, a art. 29 ust. 3 pkt 2 tej ustawy przewiduje zgodę "zarządcy drogi" na wykonywanie robót w pasie drogowym. W tych okolicznościach sprawy udzielnie takiej zgody, nawet za aprobatą użytkownika wieczystego, byłaby prawnie wątpliwa. Nadto każde dodatkowe obciążenie ruchem ulicy [...] może skutkować koniecznością jej mniejszej lub większej przebudowy. W ocenie organu właściwe byłoby więc odczekanie na uregulowanie spraw własnościowych względnie pozbawienie ulicy [...] statusu drogi publicznej.

Pismem z dnia 9 listopada 2018 r., reprezentowana przez pełnomocnika, Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu odwoławczego, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 29 ust. 1 i art. 29 ust. 3 pkt 1 lit.a i lit.b ustawy o drogach publicznych, które miało wpływ na wynik postępowania poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że niewykonalność decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu w rozumieniu normy wynikającej z przywołanych przepisów ma charakter subiektywny i zachodzi w sytuacji, gdy wykonanie decyzji uzależnione jest od uzyskania przez wnioskodawcę w przyszłości, potrzebnych do realizacji inwestycji zezwoleń organów lub zgód osób trzecich, podczas gdy prawidłowa wykładania prowadzi do wniosku, że o niewykonalności decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu w rozumieniu tej normy można mówić wyłącznie gdy ma ona charakter obiektywny i jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Same potencjalne trudności, choćby poważne, nie stanowią o niewykonalności decyzji.

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29 ust. 3 pkt 1 lit.a i lit.b cytowanej ustawy poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że elementami hipotezy wnikającej z przywołanych przepisów, których spełnienie warunkuje wydanie decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu stanowi:

- to, czy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości przylegających do drogi będzie w stanie dokonać czynności wymaganych przepisami ustawy Prawo budowlane na etapie realizacji inwestycji,

- to, czy zgodne z prawem będzie zezwolenie zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym, które ma zostać wydane na etapie poprzedzającym rozpoczęcie robót budowlanych

i w konsekwencji przyjęcie, że przywołana norma daje organowi uprawnienie do wydania decyzji o odmowie lokalizacji zjazdu w oparciu o oceny dokonane przez organ w tym zakresie, podczas gdy prawidłowa wykładania tej normy prowadzi do wniosku, że nie daje ona organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie decyzji o zezwolenie na lokalizację zjazdu, uprawnienia do dokonywania oceny czy inwestor będzie w stanie dokonać czynności wymaganych przepisami ustawy Prawo budowlane przed przystąpieniem do realizacji inwestycji.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto postawione powyżej zarzuty. Zgadzając się z twierdzeniem Kolegium, iż postępowanie w sprawie nie nosiło znamion bezprzedmiotowości skarżąca podkreśliła wadliwość zaskarżonej decyzji.

Skarżąca zaakcentowała, że na wadliwość tej decyzji wskazuje także jednoznaczne porównanie treści art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, który wymienia uwarunkowania techniczne, jako okoliczności mogące uzasadniać odmowę lokalizacji. W ocenie skarżącej odmowa lokalizacji nie może wynikać z powodów wskazanych przez Kolegium. Nadto art. 29 ust. 5 tej ustawy przewiduje wygaśnięcie decyzji w ciągu 3 lat od jej wydania, gdy inwestorowi nie uda się w tym czasie wybudować zjazdu, co może nastąpić z rożnych powodów, m.in. gdy nie uda się spełnić wymogów Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, iż nie jest możliwe wykonanie przedmiotowych zjazdów bez przebudowy ulicy [...], na której już obecnie tworzą się "korki".

Na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację, podkreślając, iż odmowa wydania wnioskowanej decyzji oparta jest na błędnej wykładni pojęcia niewykonalności decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji a także poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, musiała zostać uwzględniona. Zdaniem Sądu podjęte w sprawie decyzje wydane zostały bowiem z naruszeniem przepisów ustawy dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2068) poprzez ich niewłaściwą interpretację.

Wskazać w tym miejscu należy, że niniejsza sprawa dotyczy przebudowy istniejącego zjazdu z działki drogowej nr 1 leżącej w ciągu ulicy [...] na działkę nr 2 w obrębie [...]. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja odmawiającą udzielenia zezwolenia na rozbudowę zjazdu indywidualnego z ulicy [...].

Z uwagi na przedmiot postępowania zastosowanie w sprawie znajdował art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w myśl którego budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2, który przewiduje budowę lub przebudowę zjazdów dotychczasowych w przypadku budowy lub przebudowy drogi przez zarządcę drogi.

Przepisy wymienionej ustawy nie określają wprost przesłanek wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu. Jednakże w art. 29 ust. 4 ustawodawca wskazał, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Wymogi te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Wymogi te zostały zróżnicowane w zależności od rodzaju projektowanego zjazdu, miejsca usytuowania czy też rodzaju drogi publicznej z jaką projektowany zjazd miałby łączyć nieruchomość przyległą do drogi.

Z powyższego wynika, że podstawę wydania decyzji odmownej stanowi art. 29 ust. 4 cytowanej ustawy o drogach publicznych. Organ może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację lub przebudowę/ rozbudowę zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakimi odpowiadać powinny drogi publiczne.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, iż zasadnie organ drugiej instancji uznał, iż umorzenie postępowania administracyjnego następuje w przypadku gdy mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania, a więc z sytuacją gdy brak jest któregoś z podmiotowych lub przedmiotowych elementów materialnego stosunku prawnego. W takim przypadku, nie można wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, brak jest możliwości i podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Prawidłowo przy tym Kolegium uznało, że w warunkach niniejszej sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Wbrew bowiem stanowisku wyrażonemu przez Prezydenta Miasta B., ulica [...], pomimo niewątpliwej wadliwości uchwały Rady Miasta B. nr [...] z dnia [...] w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg publicznych gminnych w B., ale jednocześnie jej dalszego obowiązywania, nadal pozostaje drogą gminną, czyli drogą publiczną.

Nie można jednak uznać za zasadą dalszej argumentacji tego organu w kwestii odmowy wydania zgody na rozbudowę zjazdu indywidualnego z ulicy [...]. Jak stwierdzono powyżej podstawy wydania decyzji odmownej należy upatrywać bowiem w ust. 4 cytowanej przepisu a nie w jego ust. 3. Trudno bowiem zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że wydanie decyzji w okolicznościach niniejszej sprawy prowadzić będzie do wydania decyzji niewykonalnej. Zasadnie w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca stwierdziła, że niewykonalność, której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego odnosi się do niewykonalności faktycznej i prawnej, która istnieje w dniu wydania decyzji i ma charakter obiektywny i trwały - nieusuwalny przez cały czas. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1365/07 "o niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wtedy, gdy czynności składające się na treść obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne (...) nie stanowią o niewykonalności obowiązku". W niniejszej sprawie brak uregulowania stosunków własnościowych dotyczących działki nr 1 nie może stanowić i przesądzać o niewykonalności decyzji.

Zasadnie przy tym skarżąca podniosła, że wskazane przez organ odwoławczy naruszenie art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, z których to zapisów wynika, że w zezwoleniu na lokalizację zjazdu zamieszcza się pouczenie o obowiązkach przed rozpoczęciem robót budowlanych - tj. dokonania czynności wymaganych przepisami Prawa budowlanego oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym, przywołane zostały przez ten organ przynajmniej przedwcześnie. Przepisy te nie dają organowi uprawnienia do oceniania już na etapie wydawania zezwolenia na lokalizację czy przebudowę/rozbudowę zjazdu wskazanych zagadnień. Prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane to kwestia rozpatrywana w kolejnej fazie procesu inwestycyjnego, na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Nie można przy tym wykluczyć już na obecnym etapie, że inwestor nie będzie takiego prawa posiadał występując o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego zjazdu. Także przyszła zgoda zarządcy drogi na wykonywanie robót w pasie drogowym może być rozpatrywana dopiero w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, w tym także, czy jej udzielenie będzie zgodne z prawem.

Powyższa argumentacja zostaje niejako potwierdzona treścią art. ust. 5 cytowanego przepisu ustawy, który przewiduje wygaśnięcie decyzji o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę w ciągu 3 lat od jej wydania, gdy inwestorowi nie uda się w tym czasie wybudować zjazdu. Nastąpić to może z rożnych powodów, m.in. gdy nie uda się spełnić wymogów Prawa budowlanego

Reasumując należy podkreślić, ż naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 1999 r. sygn. akt II SA 188/99). Chociaż przepisy ustawy o drogach publicznych nie określają wprost przesłanek wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu, to uwzględniając treść art. 29 ust. 4 cytowanej ustawy, trzeba przyjąć, że wydanie decyzji o udzieleniu bądź odmowie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu następuje na podstawie analizy aktualnej organizacji ruchu drogowego na drodze objętej postępowaniem przy uwzględnieniu zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz wymogów technicznych wynikających z warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny drogi publiczne i usytuowanie wskazane w wymienionym powyżej rozporządzeniu z dnia 2 marca 1999 r. W tym zakresie organy orzekające w sprawie nie poczyniły żadnych ustaleń, enigmatycznie stwierdzając, że "konieczne jest bowiem przystosowanie parametrów ulicy [...] do przenoszenia dodatkowego obciążenia ruchem związanego z funkcjonowaniem planowanego obiektu" - organ pierwszej instancji, czy stwierdzając, że "każde dodatkowe obciążenie ruchem ulicy [...] może skutkować koniecznością jej mniejszej lub większej przebudowy..." - organ drugiej instancji.

W tych okolicznościach sprawy stwierdzić więc należy, że organy orzekające w sprawie naruszyły także przepisy procedury administracyjnej - tj. art. 7, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, rozstrzygając sprawę w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Dodatkowo należy podnieść, że w żaden sposób nie odniesiono się też do argumentacji strony skarżącej dotyczącej całego procesu inwestycyjnego prowadzonego przez skarżącą Spółkę, w tym w szczególności nie zajęto stanowiska w zakresie postanowienia nr [...] z dnia [...] Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, którym wyrażono zgodę na włączenie planowanej zabudowy centrum handlowego "B". W szczególności brak jest wiedzy, czy pozostaje ono nadal w obrocie wobec zmiany inwestora. Z drugiej zaś strony, skoro Skarżącej Spółce udzielono pozwolenia na budowę centrum handlowego, to uwagi organu wymaga w takich okolicznościach możliwość skomunikowania tej inwestycji.

W konsekwencji, w myśl powyższych uwag, zaskarżone decyzje należy uznać za naruszające przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i stąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach obejmujących wpis od skargi (200,00 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika (480,00 zł) orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 cytowanej ustawy, a także a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.jedn. Dz.U. 2015 r. poz. 1800).