Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1040/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 9 ust. 1
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek (spr.), Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA (del.) Halina Adamczewska-Wasilewicz, Protokolant Krzysztof Osial, po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 724/14 w sprawie ze skargi W. S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od W. S. na rzecz Ministra Rozwoju i Finansów kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania przed organem podatkowym.

1.1. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 724/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w wyniku skargi W. S., uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2014 r., wydaną wobec skarżącej w przedmiocie podatku od towarów i usług.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i jego uzupełnieniu, skarżąca wskazała, iż w dniu 23 lipca 2008 r., na podstawie umowy przeniesienia własności nieruchomości, nabyła udział wynoszący 1/2 części we współwłasności niezabudowanej nieruchomości gruntowej. Pozostały udział w wyżej opisanej nieruchomości, wynoszący 1/2 części, w oparciu o umowę sprzedaży, skarżąca nabyła od dotychczasowego współwłaściciela w dniu 8 sierpnia 2011 r. Nadto, w celu powiększenia areału powyższej nieruchomości, wspólnie z małżonkiem wnioskodawczyni nabyła do majątku wspólnego w 2012 r. zabudowaną budynkami (przeznaczonymi do rozbiórki) nieruchomość bezpośrednio do niej przylegającą, składającą się z dwóch geodezyjnie wyodrębnionych działek gruntu o łącznym obszarze 0,6785 ha. Przedmiotowa nieruchomość została przez wnioskodawczynię nabyta w celu realizacji potrzeb mieszkaniowych rodziny. Na części nieruchomości wnioskodawczyni zamierzała wybudować dom jednorodzinny, natomiast pozostałą jej część zamierzała podzielić oraz przekazać potomstwu w formie darowizny, ażeby docelowo mogli oni pobudować nań domy. W związku z realizacją powyższego zamiaru, ponieważ dla obszaru, na którym znajduje się opisana nieruchomość nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, celem podziału nieruchomości, wnioskodawczyni wystąpiła do Urzędu Gminy z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Nadto, w celu budowy domu skarżąca dokonała uporządkowania terenu poprzez rozbiórkę zabudowań, które nie nadawały się do użytku zagrażając jednocześnie zdrowiu i życiu osób przebywających na terenie nieruchomości.

Realizacja powyższych zamierzeń stanęła pod znakiem zapytania, m.in. z uwagi na niechęć synów do zmiany przez nich miejsca zamieszkania, zmianę planów życiowych, spowodowanych okolicznościami niezależnymi od wnioskodawczyni.

W konsekwencji opisanych wydarzeń skarżąca rozważa z małżonkiem możliwość sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Ewentualna jej sprzedaż - w zależności od zainteresowania potencjalnych nabywców - zostanie dokonana w całości (jedną transakcją) lub częściowo poprzez sprzedaż jej części.

Wnioskodawczyni nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej, której przedmiotem byłby obrót nieruchomościami. Nie posiada ona w tym zakresie również jakiegokolwiek doświadczenia. Wskazana nieruchomość nie stanowiła i nie stanowi przedmiotu najmu oraz dzierżawy, ani także jakiejkolwiek innej umowy o podobnym charakterze, nie była także kiedykolwiek wykorzystywana przez nią w celu prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W celu sprzedaży nieruchomości skarżąca nie zamierza jej uzbrajać w jakiekolwiek media, wydzielać dróg wewnętrznych oraz ponosić nakładów na nią. W związku z zamiarem ewentualnej sprzedaży nieruchomości nie planuje ona również prowadzić działań marketingowych, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia.

1.2.1. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego skarżąca zwróciła się do organu interpretacyjnego o odpowiedź na pytanie, czy sprzedaż opisanej we wniosku o wydanie interpretacji nieruchomości czynić będzie z niej podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej powoływana również jako: "ustawa o VAT", "ustawa o podatku od towarów i usług" lub "u.p.t.u.").

1.2.2. Zdaniem strony sprzedaż opisanej we wniosku o wydanie interpretacji nieruchomości, jako że zostanie dokonana w ramach zarządu majątkiem prywatnym, nie uczyni z niej podatnika podatku od towarów i usług. Przedmiotowa nieruchomość nie była dotychczas przedmiotem najmu, dzierżawy oraz jakichkolwiek innych umów o podobnym charakterze, a nabyta została wyłącznie w celach prywatnych. W stosunku do niej, skarżąca nie planuje żadnych czynności zmierzających do podniesienia wartości gruntu, które wymagałyby angażowania środków finansowych podobnych do wykorzystywanych przez handlowców. Nie zamierza w związku ze sprzedażą uzbrajać jej w jakiekolwiek media, wykonywać dróg wewnętrznych oraz ponosić nakładów na nią. W związku z zamiarem ewentualnej sprzedaży nieruchomości nie planuje ona również prowadzić działań marketingowych, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia.

1.3. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej, Minister Finansów za nieprawidłowe uznał, przedstawione we wniosku, stanowisko strony przeciwnej.

1.3.1. Organ interpretacyjny, mając na uwadze regulacje ustawy o VAT, w szczególności definicję podatnika podatku od towarów i usług zawartą w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., stwierdził, że w sprawie dla odpowiedzi na pytanie skarżącej konieczne jest ustalenie, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, wnioskodawczyni, w celu dokonania dostawy gruntu podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też zbycie to nastąpiło w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

1.3.2. W świetle powyższych kryteriów, zdaniem Ministra, wnioskodawczyni dokonując przyszłej sprzedaży nieruchomości będzie zachowywała się jak profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Zainteresowana podjęła aktywne działania i zaangażowała środki podobne do tych jakie byłyby wykorzystywane przez handlującego nieruchomościami. Jak wynika z opisu sprawy, wnioskodawczyni sporządziła projekt podziału gruntu, wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz dokonała rozbiórki istniejących na tym terenie zabudowań. Zatem, podjęła ona w ocenie organu działania wskazujące na zawodową aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze skierowanej, po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, wnosząc m.in. o uchylenie interpretacji, zarzuciła błędną i dowolną wykładnię prawa materialnego, a mianowicie art. 15 ustawy o VAT.

2.2. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga strony zasługiwała na uwzględnienie. Sąd ten bowiem ocenił, że sprzedaż działek, opisana we wniosku o interpretację, nie mieści się w zakresie pojęcia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Tym samym, według WSA, Minister Finansów, wydając zaskarżoną interpretację, dokonał wadliwej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

3.2. W pisemnych motywach wyroku Sąd pierwszej instancji, po analizie wyroku TSUE z 15 września 2011 r. (w sprawach połączonych C-180/10 oraz C-181/10), art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE L z dnia 11 grudnia 2006 r., dalej powoływana również jako "Dyrektywa 2006/112/WE") oraz art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, uznał iż aby ocenić, czy dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności występował w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku to tego gruntu. Wymaga to ustalenia, że działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji) oraz zorganizowaną. Nie uznaje się za działalność handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych.

3.2.1. W orzecznictwie, jak dalej odnotował Sąd pierwszej instancji, ugruntowany jest pogląd, że liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Również okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki, nawet w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest przesądzająca, że podmiot taki działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Aby uznać działanie dokonującego transakcji sprzedaży gruntu za podjęte w ramach działalności gospodarczej należy wziąć pod uwagę całokształt okoliczności związanych z transakcjami. Bez wątpienia fakt podjęcia takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną, Na taki rodzaj działalności wskazywać mogą także takie działania jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, developerskich czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.

3.3. Odnosząc powyższe uwagi do, opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, stanu faktycznego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że sprzedaż opisanych działek nie mieści się w zakresie pojęcia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Wynikające z tej sprawy opisane przez skarżącą okoliczności faktyczne, to jest sporządzenie projektu podziału nieruchomości na działki, wraz z drogą wewnętrzną, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i rozbiórka istniejących zabudowań w żadnym zakresie nie wskazują, że aktywność skarżącej i jej małżonka związana ze zbyciem przedmiotowych gruntów jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

3.3.1. W konsekwencji w ocenie Sądu organy naruszyły obowiązujące prawo uznając, że skarżąca wraz z mężem, sprzedając przedmiotowe działki budowlane, po ich wydzieleniu, będą działali w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą, ponieważ dokonali podziału działki na siedem mniejszych i wystąpili o warunki zabudowy, oraz dokonali uporządkowania nieruchomości poprzez rozbiórkę istniejących zabudowań. Jak wynika z treści wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa, wnioskodawczyni nie dokonywała wraz z mężem żadnych nakładów w celu przygotowania wskazanych działek do sprzedaży. Działki te nie są uzbrojone, skarżący ani jego małżonka nie prowadzili działalności związanej z obrotem nieruchomościami.

3.3.2. W opinii Sądu, rozbiórka istniejących zabudowań, wystąpienie o warunki zabudowy oraz dokonanie z własnej inicjatywy podziału nieruchomości na mniejsze działki gruntu nie przesądza, że skarżąca stanie się w odniesieniu do tych transakcji profesjonalnym handlowcem. Działania te mieszczą się w ramach zarządu własnym majątkiem. Wiadomym jest powszechnie, że przed zbyciem jakiegokolwiek składnika majątku, każdy rozsądnie działający podmiot dąży do podniesienia jego wartości i uzyskania jak najwyższej ceny. Nie jest to natomiast przesłanka automatycznie kwalifikująca działanie jako zawodowe jego wykonywanie.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Minister Finansów, zastępowany przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając w niej w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucił mu naruszenie:

I. prawa materialnego – w oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej powoływana również jako "P.p.s.a."), tj.:

- art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że w świetle przedstawionego we wniosku o interpretację stanu faktycznego skarżąca nie stanie się podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży nieruchomości;

- art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, poprzez przyjęcie, że sprzedaż opisanych we wniosku o interpretację działek nie mieści się w zakresie pojęcia działalności gospodarczej, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

II. przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), tj. art. 146 § 1 P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., poprzez niedokonanie przez Sąd prawidłowej kontroli zaskarżonej interpretacji, niedokonanie analizy całości akt sprawy, wadliwe skonstruowanie uzasadnienia polegające na niepełnym wyjaśnieniu podstawy rozstrzygnięcia przez co wyrok nie poddaje się kontroli.

Mając na uwadze powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi;

- ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania;

- zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, według norm przepisanych.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

5.1. Ponieważ rozstrzygana sprawa dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego stan faktyczny jest bezsporny.

5.2. Spór koncentruje się na kwestii opodatkowania dostawy gruntu. Zdaniem podatniczki, podjęte przez nią działania były związane z zarządem majątkiem osobistym, a więc nie były prowadzone w ramach działalności gospodarczej. Sąd pierwszej instancji zaakceptował jej stanowisko, zgodnie z którym skarżąca nie dokonywała zbycia gruntów jako przedsiębiorca w ramach prowadzenia działalności gospodarczej.

5.3. Słusznie obie strony jak i Sąd pierwszej instancji odwołały się do wskazówek wynikających z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).

5.3.1. W orzeczeniu tym TSUE zajął stanowisko, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Ponadto TSUE wskazał, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Trybunał Sprawiedliwości podkreślił, że jeżeli osoba ta, w celu dokonania wspomnianej sprzedaży, podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.

Jak stwierdził Trybunał Sprawiedliwości w przywołanym wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, w wypadku stwierdzenia, że Rzeczpospolita Polska nie skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, należy zbadać, czy transakcje będące przedmiotem sporu podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, czyli – będącego jego odpowiednikiem w Polsce – art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Pojęcie działalności gospodarczej, zdefiniowane w tych normach, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy o VAT), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych (pkt 40 wyroku). Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

5.4. Mając na uwadze powyższe kryteria odróżnienia działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym, za zasadne należy uznać wspomniane zarzuty skargi kasacyjnej. Podatniczka bowiem, jak wynika ze stanu faktycznego, poczyniła wraz z mężem szereg działań, których ostatecznym celem ma być zbycie przedmiotowych działek. Mianowicie podjęła działania mające na celu podział nieruchomości gruntowej na 6 działek oraz 1 działkę stanowiącą drogę wewnętrzną, wystąpiła do Urzędu Gminy z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz 1 budynku wielofunkcyjnego, uporządkowała teren poprzez dokonanie rozbiórki istniejących zabudowań.

5.4.1. Prawdą jest, że same te działania, oceniane pojedynczo, nie muszą mieć charakteru decydującego o profesjonalnym charakterze działalności, natomiast niewątpliwie przy ocenie należy brać nie poszczególne elementy działań wnioskodawczyni, ale trzeba dokonać globalnej ich oceny.

W niniejszej sprawie istotne jest zwłaszcza to, że podział przedmiotowej nieruchomości oraz wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie nastąpiły niezależnie od woli skarżącej, lecz z jej inicjatywy, na jej wniosek. Strona wystąpiła o warunki zabudowy dla 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych i 1 budynku wielofunkcyjnego oraz zamierza dokonać podziału terenu w wyniku którego powstanie 6 działek oraz działki stanowiącej drogę wewnętrzną.

5.4.2. Prawidłowo zatem w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe stwierdziły, że ogół okoliczności sprawy, ich rozmiar, sekwencja czasowa czynności podejmowanych przez skarżącą jednoznacznie wskazują na zorganizowany charakter działalności oraz zamiar wykonywania czynności w sposób powtarzalny dla celów zarobkowych, co uprawnia do oceny, że skarżąca podejmowała aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców.

5.5. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, co doprowadziło do oceny działalności strony skarżącej w oparciu o niewłaściwe kryteria. Wojewódzki Sąd Administracyjny niezasadnie przyjął, że organy nie wykazały, że sprzedaż działek przez stronę nosiła znamiona profesjonalnego obrotu nieruchomościami, który stosownie do treści art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu. Wykładnia wspomnianych przepisów prawa materialnego, zaprezentowana przez organy podatkowe, była trafna, a ich zastosowanie w stanie faktycznym sprawy prawidłowe.

5.6. Naczelny Sąd Administracyjny z przedstawionych powodów na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznając skargę - na podstawie art. 151 P.p.s.a – oddalił skargę. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 2 P.p.s.a.