Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1175/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1 pkt 2,  ust. 3 i 7a
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

I SA/ Wr 1175/02 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Szczerbiński (sprawozdawca), Sędzia WSA Andrzej Cisek, Asesor WSA Zbigniew Łoboda, Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi J. I. na decyzję Izby Skarbowej we W., Ośrodka Zamiejscowego w W. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 1998r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W., Ośrodku Zamiejscowym w W. z dnia [...] nr [...], którą na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999r. nr 54, poz. 572 ze zm.), art. 21 § 3 i art. 53 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej oraz przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.) określono J. I., prowadzącemu działalność gospodarczą w ramach firmy "A", Instalatorstwo Elektryczne w Ś. podatek od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 1998r. Od podatku tego J. I. zwolniony był na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. jako opłacający podatek dochodowy w formie karty podatkowej, ale ponieważ w lutym 1998r. utracił prawo do opodatkowania w tej formie, w związku z czym decyzją Izby Skarbowej we W., Ośrodka Zamiejscowego w W. z dnia [...]nr [...]stwierdzono wygaśnięcie decyzji w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 1998r., podatnik utracił tym samym prawo do zwolnienia od podatku od towarów i usług za ten okres i nie mógł z niego korzystać również w latach następnych stosownie do art. 14 ust. 7a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji zarzucając, iż wydana została z naruszeniem art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w związku z § 4 ust. 1 pkt 1 i § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 1996r. w sprawie karty podatkowej (Dz. U. nr 151, poz. 717 ze zm.) przez bezpodstawne pozbawienie go opodatkowania w tej formie, art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przepisami Ordynacji podatkowej i art. 4 pkt 10 oraz art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a także art. 24 ust. 2 i art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej oraz art. 9 ust. 6 ustawy z dnia 29 grudnia 1982r. o urzędzie Ministra Finansów oraz urzędach i izbach skarbowych przez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego przez organ kontroli skarbowej, niewłaściwy miejscowo i rzeczowo, bez wszczęcia postępowania podatkowego, a nadto przeprowadzenie postępowania odwoławczego i wydanie decyzji przez organ do tego nieuprawniony. Decyzję w I instancji powinien wydać Urząd Skarbowy w Ś., a nie inspektor kontroli skarbowej.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że rozważanie podstaw do pozbawienia J. I. opodatkowania w formie karty podatkowej jest w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe, skoro sprawa ta była rozstrzygnięta odrębną decyzją, a z przepisów wyraźnie wynika, że inspektor kontroli skarbowej jest uprawniony w toku postępowania kontrolnego do wydania decyzji w rozumieniu Ordynacji podatkowej, gdy poczynione przez niego ustalenia dotyczą podatków i innych należności budżetowych, których określanie lub ustalanie należy do właściwości urzędów skarbowych, zaś odwołanie od takiej decyzji służy do izby skarbowej właściwej dla podatnika zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej.

W związku z wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i niezakończeniem przed tym dniem postępowania sprawa zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy uznał wniesioną skargę za nieuzasadnioną.

Stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, powołanej na wstępie, zwalnia się od tych podatków podatników, opłacających podatek dochodowy w formie karty podatkowej, w zakresie działalności objętej tą formą opodatkowania. Urząd Skarbowy w Ś. decyzją z dnia [...] stwierdził wygaśnięcie swojej decyzji z dnia [...]ustalającej J. I. wysokość stawki karty podatkowej na 1998r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Izby Skarbowej we W., Ośrodka Zamiejscowego w W. z dnia [...], a skarga na tę decyzję oddalona została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2004r. sygn. I SA/Wr 3923/01. W związku z pozbawieniem opodatkowania w formie karty podatkowej skarżący utracił jednocześnie prawo do zwolnienia od podatku od towarów i usług, który mu został wymierzony zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 14 ust. 3 i ust. 7a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r.

W związku z rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej istnienia przesłanek do opodatkowania w formie karty podatkowej odrębną decyzją, której zgodność z prawem badał już sąd w sprawie sygn. I SA/Wr 3923/01, o której była mowa wyżej, bezprzedmiotowe byłoby rozważenie w niniejszej sprawie szerokich argumentów strony skarżącej, mających podważyć tamtą decyzję.

Z kolei kwestie uprawnień inspektora kontroli skarbowej do wydania na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej decyzji w rozumieniu Ordynacji podatkowej, gdy jego ustalenia poczynione w toku kontroli dotyczyły podatków i innych należności budżetowych, których określanie lub ustalanie należy do właściwości urzędów skarbowych, wielokrotnie wyjaśnione były w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 14 grudnia 2000r. sygn. FPS 6/00 (ONSA z 2001r. nr 3, poz. 97) stwierdził, że przepisy art. 230 i 324 § 1 Ordynacji podatkowej mają zastosowanie do decyzji inspektora kontroli skarbowej, wydanej na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono między innymi, że inspektor kontroli skarbowej był i jest organem pierwszej instancji uprawnionym do wydania stosownej decyzji podatkowej i z tego względu powinien być traktowany jako podmiot pełniący niektóre funkcje organu podatkowego. W wyroku z dnia 3 kwietnia 2001r. sygn. I SA/Ka 101/00 (ONSA z 2002r. nr 2, poz. 87) sąd uznał, że inspektor kontroli skarbowej jest uprawniony na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej również do wydania decyzji dotyczącej straty, określonej w art. 24 Ordynacji podatkowej, a w wyroku z dnia 14 grudnia 2001r. sygn. III SA 1972/00 (ONSA z 2003r. nr 1, poz. 25) wyjaśnił, że organem właściwym do rozpoznawania zażaleń na postanowienia wydawane przez inspektora kontroli skarbowej zatrudnionego w urzędzie kontroli skarbowej, jak i do rozpoznawania odwołań od decyzji wydawanych przez takiego inspektora, jest izba skarbowa (art. 26 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej).

Podzielając te poglądy sąd uznał, że zarzuty podniesione w skardze, kwestionujące zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, są nieuzasadnione, w związku z czym skargę tę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołanej wyżej.