Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1420/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 17 ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 25 poz 202
law: Ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 18 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o. o. w W. na pismo Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w opłacie za brak sieci postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 200 (dwieście) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

[...] sp. z o. o. w W. pismem datowanym na 19 lutego 2014 r. wniosła do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, zwanego dalej "Funduszem", o zwrot części nadpłaty z tytułu opłaty za brak sieci w 2006 r. wraz z oprocentowaniem.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że:

- decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2008 r., utrzymaną w mocy przez decyzję tego organu z [...] listopada 2008 r., określono wysokość zobowiązania Spółki z tytułu opłaty za brak sieci w 2006 r. w wysokości 11.028.701,37 zł,

- 11 grudnia 2008 r. Spółka uiściła powyższą kwotę (11.028.701,37 zł) wraz z odsetkami za zwłokę (2.516.659 zł); łączna wysokość wpłaty wyniosła 13.545.360,37 zł,

- powyższe decyzje zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 20 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 225/09,

- 16 września 2009 r. Spółka złożyła wniosek o zwrot uiszczonej wpłaty w wysokości 13.545.360,37 zł,

- decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] października 2009 r. stwierdzono wysokość nadpłaty z tytułu opłaty za brak sieci w 2006 r. w kwocie 13.545.360,37 zł, która 6 listopada 2009 r. została przez Fundusz zwrócona Spółce, a więc była przetrzymywana na rachunku wskazanym przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska przez 331 dni (między 11 grudnia 2008 r. a 6 listopada 2009 r.),

- oprocentowanie za 331 dni od wpłaconej 11 grudnia 2008 r. kwoty 13.545.360,37 zł wynosi 1.327.074 zł - nie zostało Spółce zapłacone; Fundusz powinien był więc 6 listopada 2009 r. zwrócić Spółce kwotę 14.872.434,37 zł, a nie jedynie 13.545.360,37 zł.

Pismem z 18 marca 2014 r. Prezes Zarządu Funduszu odmówił zwrotu części nadpłaty z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. wraz z oprocentowaniem wskazując, że wniosek o zwrot powinien zostać złożony do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, a nie do Funduszu, który nie jest organem administracji publicznej i nie ma żadnego tytułu prawnego do dokonania takiego zwrotu.

[...] sp. z o. o. w W. wniosła do Sądu skargę na powyższe pismo z 18 marca 2014 r., zarzucając naruszenie art. 400 ust. 1 w zw. z art. 401 ust. 7 pkt 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) poprzez błędne uznanie, że Fundusz nie jest uprawniony do rozpatrzenia wniosku Spółki, gdyż nie jest organem administracji publicznej naruszenie oraz art. 78a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w zw. z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1162) poprzez uniemożliwienie odzyskania Spółce pozostałej części nadpłaty wraz z należnym jej oprocentowaniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, ponieważ zaskarżone pismo Prezesa Zarządu Funduszu z [...] marca 2014 r. nie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na to, że zaskarżone pismo Prezesa Zarządu Funduszu z [...] marca 2014 r. nie należy do żadnej z form działania administracji, o których mowa powyżej, a jedynie ma charakter informacyjny, że Fundusz nie jest właściwy do załatwienia sprawy oraz nie ma podstaw do przekazania wniosku organowi właściwemu do jego rozpatrzenia - Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska.

Zgodnie z art. 17 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji do należności z tytułu opłat za brak sieci stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska.

W związku z tym wyłącznie ten organ administracji publicznej (Główny Inspektor Ochrony Środowiska) jest właściwy do rozpatrzenia wniosku Spółki o zwrot części nadpłaty z tytułu opłaty za brak sieci w 2006 r. wraz z oprocentowaniem (stosownie do art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych).

Po otrzymaniu wniosku Spółki Fundusz nie mógł więc rozpatrzyć go merytorycznie, gdyż brakuje ku temu stosownej podstawy prawnej z uwagi na to, że ustawodawca wskazał w art. 17 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jako organ właściwy do rozpatrzenia tego typu wniosku.

Podstawą taką nie może być art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy Ordynacji podatkowej stanowią inaczej. Zgodnie z bogatym orzecznictwem dotyczącym art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), mającym analogiczne brzmienie, co art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej, przepis o takiej treści nie może być samoistną podstawą do wydania decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 1985 r., sygn. akt III SA 988/85 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, z 13 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 1658/98 oraz z 27 września 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 3/00 - niepublikowane). Do jej wydania konieczny jest przepis prawa materialnego wskazujący, że załatwienie sprawy następuje w formie decyzji lub innego aktu wymienionego w art. 3 § 2 P.p.s.a., a w okolicznościach niniejszej sprawy żaden przepis prawa materialnego nie przyznaje Funduszowi uprawnienia do wydania decyzji czy innego aktu wymienionego w art. 3 § 2 P.p.s.a., polegającego na rozpatrzeniu wniosku o zwrot części nadpłaty z tytułu opłaty za brak sieci wraz z oprocentowaniem.

Ponadto, żadne przepisy ustaw szczególnych nie przewidują sądowej kontroli zaskarżonego pisma (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.