Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 482/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 47 e  ust. 2,  art. 47f  ust. 1-4,  art. 49g,  art. 47i  ust. 3 i 4,  art. 47j,
journal: Dz.U. 2001 nr 99 poz 1079
law: Ustawa z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.

SENTENCJA

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA – Andrzej Wawrzyniak Protokolant: apl. prok. Katarzyna Książek- Tomkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2005 r. sprawy ze skargi Strefy Aktywności Gospodarczej Sp. z o. o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 25 czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za usunięcie drzew i krzewów I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 8.513, 75 zł (osiem tysięcy pięćset trzynaście 75/100) tytułem zwrotu poniesionych kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 kwietnia 2003 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 15 maja 2002 r. nr [...][[[[[[..hjghjgh w części dotyczącej zwolnienia z opłaty za wycięcie drzew i krzewów wymienionych w punkcie 1 i 3 tej decyzji. Jednocześnie Kolegium stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 22 lipca 2002 r. nr [...] zmieniającej wyżej wymienioną decyzję w części dotyczącej zwolnienia z opłat za wycinkę drzew, w stosunku do których tą decyzją odstąpiono od obowiązku przesadzenia drzew i wyrażono zgodę na ich wycinkę bez naliczenia stosownej opłaty.

Decyzją ostateczną nr [...] z dnia 4 lipca 2003 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało swoją decyzję z dnia 30 kwietnia 2003 r. nr [...].

Decyzją nr [...] z dnia 19 grudnia 2003 r., na podstawie art. 47e ust. 2, art. 47f ust. 1-4, art. 47g, art. 47i ust. 3 i 4, art. 47j ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 z późn. zm.) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usuwanie drzew lub krzewów (Dz. U. z 2003 r. Nr 99, poz. 906), Prezydent Miasta L., w uzupełnieniu wymienionych wyżej decyzji zezwalających na wycinkę drzew, ustalił opłatę w wysokości 849.873,45 zł (słownie: osiemset czterdzieści dziewięć tysięcy osiemset siedemdziesiąt trzy złote czterdzieści pięć groszy).

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. złożyła Strefa Aktywności Gospodarczej Sp. z o.o. z siedzibą w L. W złożonym odwołaniu skarżący podnosi, iż decyzja organu I instancji jest przedwczesna z uwagi na to, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Dodała, iż w uzasadnieniu w/w skargi strona przedstawiła szereg okoliczności, które w jej ocenie świadczą o niezgodności decyzji Kolegium z przepisami prawa, co będzie- zdaniem skarżącej spółki- stanowiło podstawę do uchylenia tych decyzji. Strona skarżąca wskazała, iż dokonanie tak wysokiej opłaty spowoduje dla niej poważne komplikacje finansowe poprzez utratę płynności finansowej.

Decyzją z dnia 25 czerwca 2004 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując w uzasadnieniu, iż stosownie do przepisów art. 47f ust. 1 - 4 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody władający nieruchomością ponosi opłaty za usuniecie drzew lub krzewów, które nalicza i pobiera organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. Podniosło, iż zaskarżona decyzjadecyzja jest konsekwencją wcześniejszych decyzji Kolegium w swojej stwierdzających nieważność decyzji Prezydenta Miasta L. w części dotyczącej zwolnienia z opłat za wycinkę drzew i stanowi w istocie uzupełnienie decyzji zezwalającej na wycinkę drzew. Dodało, iż analiza dokonanej w zaskarżonej decyzji opłaty, wykazała, że organ I instancji w sposób prawidłowy i zgodny ze wskazanymi przepisami o ochronie przyrody naliczył podmiotowi, do którego skierowana została decyzja zezwalająca na wycięcie drzew i krzewów, opłatę za wycinkę drzew i krzewów. Odnosząc się natomiast do argumentów strony skarżącej, organ organwyjaśnił, iż dotyczą one zagadnień szeroko omówionych w decyzjach Kolegium stwierdzających w części nieważność decyzji Prezydenta Miasta L., zaś zaskarżenie decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak wykazało Kolegium w postanowieniach z dnia 31 marca 2004 r. i 31 marca 2004 r., nie stanowiło dostatecznej podstawy do zawieszenia postępowania, w trybie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.k.p.s

W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu skarżąca spółka wnosząc o uchylenie w/w decyzji zarzuciła Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w L. niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 47 e ust. 2, 47 f ust. 1 - 4, 47 g, 47 i ust. 3 i 4 oraz 47 j ustawy o ochronie przyrody oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usuwanie drzew i krzewów poprzez przyjęcie, iż w zaistniałym stanie faktycznym, organ administracji publicznej w sposób prawidłowy i zgodny z powołaną ustawą naliczył opłatę za wycięcie drzew i krzewów, nie uwzględniając przy tym, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki odstąpienia od naliczania opłaty zgodnie z treścią przepisu art. 47 g ust. 8 powołanej ustawy, zaś przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zawisła sprawa, której rozstrzygniecie wywrze bezpośredni wpływ na wynik postępowania w przedmiocie zasadności nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty za wycięcie drzew i krzewów.

Strona skarżąca podniosła, iż w uzasadnieniu skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 1921/03 zawisłej przed tut. Sądem w sprawie o przytoczyła szereg okoliczności świadczących o niezgodności z prawem decyzji z dnia 4 lipca 2003 roku, w której błędnie przyjęto, iż zachodził brak popodstaw, by rozstrzygnąć o zwolnieniu skarżącej Spółki z obowiązkowych opłat na podstawie art. 47ggg ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Zdaniem skarżącej Spółki z powyższego przepisu wynika, iż teren może być uznany za przeznaczony na wskazane cele tylko w przypadku, gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego taka funkcja gruntu określona zostanie jako jego funkcja podstawowa. Według Spółki z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż teren, z którego usunięto drzewa i krzewy nigdy nie był terenem przeznaczonym pod zadrzewienia i zakrzewienia, a w okresie władania terenem przez Wojska Federacji Rosyjskiej przeznaczeniem terenu były cele wojskowe. Po przejęciu nieruchomości przez stronę polską, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ujęto jej jako teren przeznaczony na cele zadrzewienia i zakrzewienia. Zasadniczy cel tego terenu został określony jako "teren specjalny" i "teren przewidziany pod obsługę komunikacji samochodowej". W tej sytuacji – w ocenie skarżącej spółki- błędnie przyjęto, iż plan zagospodarowania przestrzennego nie zawierał ustaleń o przeznaczeniu terenu, a w konsekwencji brak było podstaw do zwolnienia skarżącego z obowiązkowych opłat na podstawie przepisu art. 47 g ust. 1 pkt. 8 powołanej ustawy. Ponadto- w ocenie Spółki- skoro na gruncie przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego na inne cele niż zadrzewienie i zakrzewienie wyrosły drzewa i krzewy w wyniku samosiewu, to ich usunięcie także nie podlega obowiązkowym opłatom.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie przywołując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniło, że przepis art. 47 g ust. 1 pkt. 8 ustawy o ochronie przyrody ma zastosowanie, gdy drzewa posadzono świadomie na terenie, który w planie miejscowym nie jest przeznaczony na cele zadrzewień i zakrzewień, przewidując, iż nasadzenie to ma charakter czasowy, a zasadzona w ten sposób roślinność będzie musiała zostać usunięta wówczas, gdy dojdzie do zagospodarowania terenu zgodnie z jego przeznaczeniem w planie miejscowym. Na potwierdzenie swojego Na uzasadnienstanowiska wskazał uchwałę (sskładu 77 sędziów) Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 1999 r. (OSP 3/99). Dodał, iż ttak rozumiany przepis art. 47g ust. 1 pkt 8 ustawy nie obejmuje usuwania drzew lub krzewów, które wyrosły na skutek naturalnych procesów przyrodniczych, albowiem taka roślinność nie została posadzona tymczasowo, gdy drzewa (krzewy) wyrosły na terenie przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego na cele nie przewidujące zadrzewień lub zakrzewień. Natomiast, odnosząc się do twierdzenia strony skarżącej, w zakresie przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta L., jako "terenu specjalnego i terenu pod obsługę komunikacji samochodowej", Kolegium wyjaśniło, iż teren ten wcześniej stanowił lotnisko wojsk radzieckich stacjonujących w Polsce, dlatego też teren ten w planie miejscowym określony był jako teren specjalny, bez jednoznacznego wskazania jego przeznaczenia i sformułowania konkretnych ustaleń. W ocenie organu wyrosłe tam drzewa czy krzewy nie zostały posadzone jako drzewa przeznaczone do ewentualnego wycięcia i zmiana przeznaczenia tego terenu w planie miejscowym na inne cele niż dotychczasowe, nie stanowiło podstawy do zwolnienia z opłat za ich wycięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.s.a.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 u.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, przy czym z innych powodów niż w niej wskazanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdzając w toku postępowania o sygn. akt II SA/Wr 1921/03, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wydając decyzję z dnia 4 lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych naruszyło prawo w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy (w szczególności przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wyrokiem z dnia 18 listopada 2005 r. uchylił w/w decyzję i decyzję ją poprzedzającą z dnia 30 kwietnia 2003 r. nr [...].

Podkreślić należy, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji ma charakter lakoniczny i w zasadniczej części oparte zostało na argumentacji odwołującej się do wywodów zawartych w decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. z dnia 4 lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych. W tej sytuacji zakwestionowanie przez Sąd stanowiska wyrażonego przez organ w decyzji z dnia 4 lipca 2003 r. Nr [...] czyni argumentację wyrażoną w skarżonej decyzji nieskuteczną.

Mając na uwadze, iż skarżone decyzje stanowiły implikację wydania w/w decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności, Wojewódzki Sąd Administracyjny obligowany był, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" i "c" u.p.s.a., do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającą ją decyzji organu I instancji. Orzeczenie o tym, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana znajduje uzasadnienie w art. 152 u.p.s.a. Rozstrzygniecie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 u.p.s.a.