Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 58/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 109, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 9 ust. 5, art. 61 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: § 2 pkt 4, § 3 ust. 1 i 2, § 5, § 9 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi J. A. i E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J.A. i E.P. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO) z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 18 maja 2015 r. G. i R.S. zwrócili się do Prezydenta Miasta [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budynek mieszkalny wielorodzinny i jednorodzinny – szt. 7" na działkach nr 1122/2 i 1123/2 obr. [...] położonych przy ul. [...] w [...].

Decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] ustalił warunki zabudowy dla w/w inwestycji. Na skutek wniesionego odwołania powyższa decyzja została uchylona decyzją SKO w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...].

Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] ponownie ustalił warunki zabudowy dla wyżej opisanego przedsięwzięcia. Również ta decyzja została uchylona decyzją SKO w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Kolejną wydaną w sprawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej: k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1-5, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 – dalej: u.p.z.p.) ponownie ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołania wnieśli J.A., G.P., A.P., B.C., Ł.C., B.K., M.O., M.J. oraz A.K.. Zdaniem odwołujących się, organ błędnie uznał, że spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p. Według nich obszar analizowany został ustalony nieprawidłowo, gdyż powinien być ograniczony do zachodniej części ulicy [...], po której znajduje się teren objęty wnioskiem. Ponadto w ich ocenie, w niewłaściwy sposób obliczono wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, jak również szerokość elewacji frontowych oraz zakresy pozostałych parametrów projektowanej zabudowy. W odwołaniu podniesiono, że organ nie wziął pod uwagę braku zgodności zamierzenia inwestora z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że załącznik graficzny do analizy urbanistycznej jest nieczytelny i nie spełnia wymogu Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588 z późn. zm. – dalej: rozporządzenie). Ponadto zdaniem odwołujących, z treści decyzji nie wynika czy jej projekt sporządziła osoba legitymująca się odpowiednimi kwalifikacjami.

Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], SKO w [...], działając na podstawie art. 104 § i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu odwoławczego, przyjęte przez organ I instancji granice obszaru analizowanego są prawidłowe i zgodne z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Nie ma w tym względzie znaczenia, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] określa ul. [...] jako granicę urbanistyczną pomiędzy zabudową mieszkaniową jednorodzinną a wielorodzinną. Jak wskazał organ, Studium to przyjęte uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000 r. zostało przywołane w analizie urbanistycznej w pkt I wraz z odnoszącym się do tego Studium stwierdzeniem, że planowana inwestycja lokalizowana jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jednakże zdaniem organu konkretne zapisy Studium nie mogą stanowić podstawy do ograniczenia zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle powyższego chybiony jest również zdaniem organu zarzut niezgodności z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem póki plan taki nie zostanie uchwalony w odpowiednim trybie, nie stanowi aktu prawa miejscowego i nie wiąże w procedurze ustalania warunków zabudowy. Dalej Kolegium wyjaśniło, że do wyliczenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, organowi I instancji posłużyły dane dotyczące 29 działek położonych w analizowanym obszarze, zaś nie uwzględnienie przy tym działek nr ewid. 1111 i 1095/1 o wskaźnikach zabudowy kolejno 0,16 i 0,19, biorąc pod uwagę ustalony wskaźnik maksymalnie 20 % oraz jego uzasadnienie, nie wpłynęłoby na ostateczne ustalenie organu I instancji. Natomiast działka nr 1096/4 jest niezabudowana. Odnośnie działek nr 1130/5 i 1137/5, organ wskazał, że toczące się co do nich postępowanie nadzwyczajne oraz fakt, że są w stanie zabudowy, nie stanowi przeszkód do objęcia ich badaniami w zakresie omawianego wskaźnika. Zdaniem SKO, przyjęty przez organ I instancji sposób wyliczenia średniego wskaźnika, polegający na oparciu się na dwóch skrajnych wielkościach, tj. 3 % i 45 % pozostaje zgodny z § 5 rozporządzenia. Także mapa użyta do sporządzenia załącznika do decyzji spełnia w ocenie organu odwoławczego wymogi określone w § 9 ust. 3 rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Ponadto organ zauważył, że projekt decyzji sporządziła osoba legitymująca się odpowiednimi kwalifikacjami, o czym organ I instancji zamieścił informację w końcowej części zaskarżonej decyzji.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przez J.A., A.P., A.K., B.K., B.C., E.P., Ł.C., M.O., M.J. oraz T.O.

Postanowieniem z dnia 28 marca 2018 r. II SA/Rz 58/18 tut. Sąd odrzucił skargi A.P., A.K., B.K., B.C., Ł.C., M.O., M.J. oraz T.O. z powodu nieuzupełnienia braków formalnych.

J.A. oraz E.P. w złożonej skardze zarzucili naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium. W uzasadnieniu skargi wskazali, że podtrzymują stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta [...], a w szczególności uważają, że decyzja została wydana w oparciu o nieprawidłowo przeprowadzoną analizę urbanistyczną. Ustalając średni wskaźnik powierzchni zabudowy organ nie uwzględnił wszystkich zabudowanych w wyznaczonym obszarze działek. Ponadto organ nie uzasadnił uwzględnienia przy dokonanym wyliczeniu działek o nr 1130/5 i 1137/5, których legalność zabudowy jest kwestionowana ze względu na toczące się postępowanie w trybie nadzwyczajnym, a tym samym całkowicie zignorował wydany w tej sprawie wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14 czerwca 2017 r. II SA/Rz 210/17, dotyczący innego zamierzenia inwestycyjnego tego samego wnioskodawcy i na tym samym terenie.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skargi zostały przez Sąd oddalone, bowiem nie okazały się zasadne.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy obu instancji w sposób pozwalający na prawidłową konkretyzację przepisów prawa materialnego. Nie stwierdzono w toku kontroli takich naruszeń zasady prawdy obiektywnej, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem wniesionej skargi strony skarżące uczyniły decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Podstawy materialnoprawne dla tej decyzji określają regulacje u.p.z.p.

W myśl art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. w przypadku gdy dla inwestowanego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, w szczególności jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - zasada dobrego sąsiedztwa. Najogólniej rzecz biorąc zasada dobrego sąsiedztwa stawia przed inwestorem konieczność takiego ukształtowania nowej zabudowy, aby współgrała ze stanem wyznaczonym w obszarze najbliższego sąsiedztwa, pod względem wypełnianych funkcji, zagospodarowania oraz formy architektonicznej planowanej inwestycji.

Badanie spełnienia wymogów dobrego sąsiedztwa odbywa się obowiązkowo przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, poprzez analizę istotnych dla prawa uwarunkowań istniejącego stanu zagospodarowania terenu. W tym celu wokół terenu objętego wnioskiem wyznacza się tzw. obszar analizowany. Legalną definicję tego obszaru wyraża § 2 pkt 4 przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej zwane rozporządzeniem). Obszar analizowany jest istniejącym stanem zagospodarowania terenów sąsiadujących z obszarem inwestowanym, wyznaczającym organom pole dla sformułowania wniosku o spełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa oraz władczego kształtowania wymogów dotyczących planowanej inwestycji. Prawidłowe wyznaczenie tego obszaru, ma zasadnicze znaczenie dla rzetelności samej analizy oraz jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie wymogami z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tj. zasadą "dobrego sąsiedztwa".

Skarga w niniejszej sprawie nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, stąd też należało ją oddalić w całości. Przekonują do tego następujące powody:

I. Jako niezasadny Sąd zobowiązany był uznać zarzut podnoszący fakt uwzględnienia przez Organy obu instancji w przeprowadzonej analizie urbanistycznej działek o nr 1130/5 oraz o nr 1137/5. Zgodzić się należy z twierdzeniem, że podstawą ustaleń w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być jedynie legalnie wzniesione obiektu budowlane. Fakt toczącego się postępowania nadzwyczajnego dotyczącego decyzji administracyjnych o warunkach zabudowy ze względu na wyłączenie stron z postępowania administracyjnego (na rozprawie przed WSA uczestnik postępowania złożył decyzję SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], o uchyleniu decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego sprawy warunków zabudowy planowanej na działce o nr 1130/1, 1131/1, 1137/4, 1138, 1139, 1140, 1142, 1143, 1144, 1145 w obr [....] przy ul. [...] w [...]), których przedmiotem są w/w nieruchomości nie oznacza jeszcze, że zabudowa tych działek stała się zabudową nielegalną, czyli taką którą należało pominąć przy sporządzaniu analizy urbanistycznej. Otóż pominięcie określonego obiektu budowlanego w ramach analizy urbanistycznej możliwe jest jedynie w razie uzyskania dowodu na okoliczność, że obiekt ten powstał w sposób nielegalny, np. poprzez otrzymanie informacji od organów nadzoru budowlanego albo poprzez skierowanie do nich stosownego wystąpienia (tak słusznie WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. II SA/Po 819/13, LEX). Na gruncie postępowania administracyjnego obowiązuje zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, która nakazuje domniemywać ich legalność do czasu ostatecznego wyeliminowania z obrotu prawnego. Innymi słowy, Organ prowadzący postępowanie nie może domniemywać, że powstałe na w/w działkach obiekty naruszają w sposób istotny przepisy prawa budowlanego i w konsekwencji wykluczać z analizy urbanistycznej. Skarżący zarówno na etapie postępowania administracyjnego czy sądowego nie dostarczyli dokumentów, z których wynikałoby, że decyzje pozwalające na zabudowę tych działek zostały uchylone lub unieważnione, czy też że inwestor działał w warunkach samowoli budowlanej, a więc bez koniecznych pozwoleń bądź zgłoszeń. Nie stanowi też kwestii, że nie toczy się aktualnie postępowanie egzekucyjne mające doprowadzić do rozbiórki któregokolwiek z uwzględnionych w analizie obiektów budowlanych.

II. Przepis § 5 rozporządzenia nie został przez Organy naruszony w sposób który miał wpływ na wynik sprawy, czyli ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Znajdująca się w aktach sprawy analiza urbanistyczna przedstawia dokładnie, które z zabudowanych działek zostały przez Organ uwzględnione w procesie dookreślania wskaźników architektonicznych i urbanistycznych przyszłej zabudowy zarówno w zakresie § 5 jak i kolejnych jednostek redakcyjnych rozporządzenia. Nie można pomijać, że w niniejszej sprawie Prezydent Miasta [...] zastosował na wniosek inwestora § 5 ust. 2 rozporządzenia, który wyraźnie dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Dokonane przez Organ wyliczenie średniej powierzchni zabudowy jest rzeczywiście błędne, gdyż nie opiera się na metodzie średniej arytmetycznej, jednakże nie odbiega ono znacząco od średniej tej powierzchni występującej w granicach obszaru analizowanego, a przede wszystkim odstępstwo zostało oparte na przepisie § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez uwzględnienie wniosku inwestora z dnia 1 kwietnia 2016 r. (karta akt administracyjnych nr 60 i 61). Zwrócić też należy uwagę, że w obszarze analizowanym 6 spośród 28 działek posiada powierzchnię zabudowy o wartości 20%, a więc taką samą o jaką wnioskował inwestor. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swej decyzji na stronie 4 odnosi się do tej kwestii uzasadniając zastosowanie § 5 ust. 2 rozporządzenia, wnioskiem inwestora oraz analizą wartości wskaźnika występującego w terenie w przedziale od 10 % do 20 %.

Nie sposób więc było potwierdzić takiego naruszenia regulacji materialnoprawnych, które miałyby wpływ na wynik sprawy w postaci ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w zakresie konkretyzacji pozostałych wskaźników zabudowy i zagospodarowania, które to zostały określone w decyzji poprzez wskazanie dopuszczalnych dla przyszłej zabudowy widełek "od i do".

III. WSA nie potwierdza także tego zarzuty skargi, który podnosi nieprawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego. Zdaniem Sądu, obszar ten został wyznaczony zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Autor analizy sposób ustalenia granic w/w obszaru objaśnił w treści pkt II tego dokumentu, stwierdzając że szerokość frontu terenu działki wynosi 30 m, zaś obszarem analizy objęto teren równy trzykrotnej szerokości frontu. Wbrew temu co podniesiono w skardze, na jego wyznaczenie nie mają jakiegokolwiek wpływu ustalenia aktualnego Studium, do których odwołują się strony skarżące. Wskazane przepisy rozporządzenia dlatego nie determinują obszaru analizowanego ustaleniami Studium, gdyż jego regulacje nie mają charakteru przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Zadecydował o tym w sposób jednoznaczny ustawodawca stwierdzając w art. 9 ust. 5 u.p.z.p, że studium nie jest aktem prawa miejscowego. Innymi słowy, Organ nie może w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu opierać na przepisach wewnętrznie obowiązujących. Co więcej, powołanie się przez Organ na te unormowania przy określaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, świadczyłoby o istotnym naruszeniu prawa a tym samym o istotnej wadliwości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

IV. Planowana inwestycja jest wbrew twierdzeniom skargi zgodna z funkcją zabudowy istniejącą w obszarze analizowanym. Z treści wniosku o wydanie decyzji oraz załączników do tego wniosku wynika, że G.S. i R.S. planują realizację budynków mieszkaniowych jednorodzinnych oraz wielorodzinnych. Projektowana zabudowa ma więc pełnić funkcje mieszkaniowe. Autor analizy urbanistycznej stwierdza w niej, że w obszarze analizowanym istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a ponadto jest dostępny z tej samej drogi publicznej zespół zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.

Wobec tych ustaleń nie można było stwierdzić niezgodności zamiarów inwestorów z aktualną funkcją zabudowy jaka obecnie dominuje w obszarze analizowanym, którą jest przeznaczenie mieszkaniowe. Istniejąca i dostępna z tej samej drogi publicznej zabudowa wielorodzinna potwierdza stanowisko autora analizy wypowiedziane na temat zachowania wymogu dobrego sąsiedztwa – art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Sąd podkreśla, że pomiędzy zabudową wielorodzinną a jednorodzinną nie zachodzi jakakolwiek sprzeczność w obszarze pełnionej przez obiekty tej zabudowy funkcji podstawowej. Różnice jakie zachodzą pomiędzy liczbą lokali znajdujących się w obiektach, liczbą kondygnacji, czy wysokością, absolutnie nie wpływają na sprzeczność zasadniczego przeznaczenia obiektów jednorodzinnych i wielorodzinnych, jakim jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych człowieka. Niekolidowanie przeznaczenia planowanej zabudowy z aktualnym przeznaczeniem obiektów znajdujących się w sąsiedztwie działek inwestora pozwalało uznać zachowanie zasadniczej reguły dobrego sąsiedztwa. Zdaniem Sądu, warunek "kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu" zawarty w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która wszelkie wątpliwości w tym zakresie nakazuje rozstrzygać na rzecz uprawnień inwestora tak by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu (por. WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 20 marca 2018 r. sygn. II SA/Bd 503/17, LEX).

V. Należało także przyznać rację SKO co do oceny zarzutu braku możliwości znalezienia na załącznikach mapowych działek uwzględnionych przez Organ o nr 1969 i 1970. Tak jak stwierdziło to Kolegium w/w działki znajdują się we wschodniej części obszaru analizowanego, przez co winny być brane pod uwagę przez orzekające w sprawie organy. Użyta jako załącznik do decyzji oraz do analizy mapa odpowiada regulacji § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie . który stanowi : Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Ponadto, załączniki graficzne w postaci kopii mapy zasadniczej w skali 1: 1000 zarówno do analizy i decyzji są czytelne i umożliwiają kontrolę działań decyzyjnych organów obu instancji.

VI. Podnieść też należało, iż Organy jak również WSA nie były związane w niniejszej sprawie oceną prawną oraz wytycznymi wynikającymi z treści kasacyjnego wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. II SA/Rz 210/17. Otóż w przytoczonym orzeczeniu Sąd kontrolował decyzję SKO w [...] wydaną w sprawie wszczętej na wniosek inwestora R.S. z dnia 2 grudnia 2010 r. Natomiast w niniejszej sprawie Organy rozstrzygały o zasadności wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pochodzącego z dnia 18 maja 2015 r. od R.S. oraz G.S. Dlatego pomiędzy rozstrzygniętymi sprawami nie zachodziła tożsamość przedmiotowa, skutkująca prawną koniecznością wykonania przez Organ wytycznych Sądu oraz kierowania się jego oceną prawną.

VII. W świetle prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych SKO, decyzja Kolegium o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] jest prawidłowa pod względem zgodności z przepisami prawa procesowego jak i materialnego. Decyzja ta jako w pełni legalna winna więc pozostać w obrocie prawnym. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł też takich uchybień, które nakazywałyby skorzystanie z art. 134 i 135 P.p.s.a.

VIII. Sąd wyjaśnia także, że nie można było uwzględnić wniosku Skarżącego J.A. z dnia 10 lipca 2018 r. o odroczenie rozprawy, a to z przyczyn wskazanych w art. 7 i art. 109 P.p.s.a. Strona w swym wniosku o odroczenie rozprawy powołała się na okoliczność wyjazdu służbowego poza [...]. Jednakże Skarżący do swego wniosku nie załączył jakichkolwiek dokumentów, które uprawdopodobniałyby jego żądanie, potwierdzając obowiązek świadczenia pracy poza miejscem siedziby sądu administracyjnego.

Wobec tego nie sposób było stwierdzić faktu zaistnienia takiej przeszkody w stawiennictwie na rozprawie, której Strona nie mogłaby przezwyciężyć. Z tych przyczyn, Sąd postanowił na zasadzie art. 109 P.p.s.a. oddalić wniosek o odroczenie rozprawy, kierując się przy tym zasadą szybkości postępowania sądowego wyrażoną w art. 7 p.p.s.a. Sąd przypomina w tym miejscu, że co do zasady stawiennictwo na rozprawie nie jest obowiązkowe a ponadto WSA nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi o czym stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a. Nie było też przeszkód, aby Skarżący dodatkowe względem skargi zarzuty i twierdzenia złożył na rozprawie za pośrednictwem Skarżącej, którą można było ustanowić pełnomocnikiem na zasadzie art. 35 § 1 P.p.s.a.

Przedstawione motywy musiały zadecydować o oddaleniu w całości wniesionej skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.