Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1402/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1610
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: ref. staż. Paulina Okrój po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi B. B. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia nowej umowy najmu na zajmowane dotychczas pomieszczenie - lokal socjalny p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić B. B. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie zatwierdzenia sposobu zadysponowania mieszkaniowym zasobem miasta stołecznego Warszawy, Zarząd Dzielnicy [...] - działając na podstawie § 44 pkt 2, 4 i 5 oraz § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik Nr 17 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2010 r. Nr 32, poz. 453 ze zm.) w związku z § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r., poz. 6725) oraz w związku z § 45a ust. 1 w związku z § 22 ust. 5 i § 24 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.) - nie wyraził zgody na zakwalifikowanie B. B. i małoletniej A. G., reprezentowanej przez B. B., zamieszkałych w pomieszczeniu tymczasowym nr [...] przy ul. [...] w W., do umieszczenia na uzupełnieniu listy osób zakwalifikowanych do najmu dotychczas zajmowanego pomieszczenia tymczasowego, jako lokalu socjalnego oraz zawarcia umowy najmu na okres 5 lat (§ 1 zaskarżonej uchwały), powierzając jednocześnie wykonanie tej uchwały Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] (§ 2 zaskarżonej uchwały), a także stwierdzając, iż uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3 zaskarżonej uchwały).

Zaskarżona uchwała została podjęta w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] lutego 2018 r. B. B. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca"), działając również w imieniu swojej córki - małoletniej A. G., złożyła do Zarządu Dzielnicy [...] wniosek o zawarcie umowy najmu zajmowanego przez nią pomieszczenia tymczasowego nr [...] przy ul. [...] w W., jako lokalu socjalnego.

Z ustaleń dokonanych na podstawie materiałów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wskazano, iż średni miesięczny dochód skarżącej wynosi 862,00 złotych w przeliczeniu na jedną osobę w gospodarstwie domowym. Ponadto, ustalono, iż na koncie czynszowym wskazanego wyżej pomieszczenia tymczasowego nie występuje zadłużenie czynszowe. Jednocześnie, stwierdzono, iż skarżąca jest współwłaścicielem lokalu nr [...] przy ul. [...] w S.

Wniosek skarżącej został zaopiniowany negatywnie przez Komisję Mieszkaniową, która powołując się na przepisy § 45a ust. 1 w związku z § 22 ust. 5 uchwały Nr LVIll/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy - wskazała, jako przyczynę negatywnego zaopiniowania wniosku skarżącej, posiadanie przez wnioskodawczynię tytułu prawnego do innego lokalu, albowiem z ustaleń wynikało, że skarżąca jest współwłaścicielem lokalu nr [...] przy ul. [...] w S.

W konsekwencji, Zarząd Dzielnicy [...] - działając na podstawie m.in. § 45a ust. 1 w związku z § 22 ust. 5 i § 24 ust. 1 uchwały Nr LVIll/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy - nie wyraził zgody na zakwalifikowanie B. B. i małoletniej A. G., reprezentowanej przez B. B., zamieszkałych w pomieszczeniu tymczasowym nr [...] przy ul. [...] w W., do umieszczenia na uzupełnieniu listy osób zakwalifikowanych do najmu dotychczas zajmowanego pomieszczenia tymczasowego, jako lokalu socjalnego oraz zawarcia umowy najmu na okres 5 lat (§ 1 zaskarżonej uchwały), powierzając jednocześnie wykonanie tej uchwały Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] (§ 2 zaskarżonej uchwały), a także stwierdzając, iż uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3 zaskarżonej uchwały).

W uzasadnieniu wydanej uchwały Zarząd Dzielnicy [...] wskazując na powyższe ustalenia - uznał, że zachodzi podstawa do negatywnego rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na fakt, iż skarżąca posiada tytułu prawny do lokalu, co w świetle powołanych przepisów stanowi przeszkodę do pozytywnego rozstrzygnięcia jej wniosku.

Mając na uwadze powyższe, Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] w piśmie z dnia [...] maja 2018 r. poinformował stronę skarżącą, iż jej wniosek został negatywnie zaopiniowany przez Komisję Mieszkaniową, na podstawie przepisów § 45a ust. 1 w związku z § 22 ust. 5 uchwały Nr LVIll/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., z uwagi na posiadanie tytułu prawnego do lokalu. Jednocześnie, Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] wskazał, że uchwałą z dnia [...] maja 2018 r. Zarząd Dzielnicy [...]negatywnie rozstrzygnął wniosek skarżącej.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. skarżąca wezwała Zarząd Dzielnicy [...] do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wydaniu spornej uchwały nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie zatwierdzenia sposobu zadysponowania mieszkaniowym zasobem [...].

Wnosząc w uzasadnieniu pisma o zmianę spornej uchwały Zarządu Dzielnicy [...], skarżąca wskazała, iż przysługujący jej udział we wskazanym przez organ lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w S. wynosi 1/8 części (tj. około 8,75 m2). Skarżąca podniosła, iż nie ma żadnych możliwości swobodnego dysponowania tym lokalem, albowiem większościową właścicielką jest jej matka, która nie zgadza się na sprzedaż lokalu. Skarżąca wskazała jednocześnie, że bycie współwłaścicielem 1/8 części mieszkania w S. w żaden sposób nie wpływa na zmianę jej sytuacji materialnej, ani życiowej. Strona skarżąca zauważyła, że jej centrum życiowym jest W., w której mieszka przez większą cześć swojego życia. Skarżąca podniosła również, że jej córka uczy się w Zespole Szkół Nr [...] im. [...] w W. i jest uzdolniona artystycznie. Z kolei, jak zauważyła skarżąca, w S. nie ma szkoły o profilu artystycznym. Skarżąca podkreśliła wyraźnie, że jej matka nie zgadza się na jej oraz jej córki zamieszkanie w lokalu, które w przeważającej części stanowi jej własność.

Mając powyższe na względzie, skarżąca stwierdziła, iż - wbrew stanowisku organu - z treści przywołanych w spornej uchwale przepisów cyt. uchwały Nr LVIll/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. wynika, iż skarżąca spełnia warunki do przyznania jej dotychczas zajmowanego lokalu, jako lokalu socjalnego.

Ponadto, skarżąca podkreśliła, iż jej sytuacja życiowa jest bardzo trudna, co wynika z przedłożonego do akt sprawy zaświadczenia o dochodach.

Odpowiadając na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. poinformował stronę skarżącą, że nie zaistniały żadne nowe okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w uchwale Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2018 r.

W piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. skarżąca B. B., działając za pośrednictwem organu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2018 r.

Wnosząc o uchylenie spornej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] w części, w której organ ten nie wyraził zgody na pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącej, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie § 45a ust 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...].

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca, podtrzymują w pełni swoje stanowisko zaprezentowane w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. zawierającym wezwanie Zarządu Dzielnicy [...] do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wydaniu spornej uchwały nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. - stwierdziła, iż - wbrew stanowisku organu - spełnia warunki, o których mowa w § 45a ust. 1 cyt. uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r, a które konieczne są do przyznania jej dotychczas zajmowanego lokalu, jako lokalu socjalnego.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Odnosząc się do zarzutów skargi, organ wskazał, iż wniosek skarżącej został rozstrzygnięty przez organ negatywnie na podstawie § 45a ust. 1 w związku z § 22 ust. 5 uchwały Nr LVlII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy - z uwagi na posiadanie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. Organ - powołując się na przepis § 22 ust. 5 cyt. uchwały Rady m.st. Warszawy - zauważył, że odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, jak również informacje uzyskane w toku analizy (między miedzy innymi posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania tytułu prawnego do lokalu) mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. Wobec powyższego, organ uznał, że posiadając wiedzę o tytule prawnym skarżącej do w/w lokalu w S. - miał podstawę prawną do podjęcia zaskarżonej uchwały Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, należy zauważyć na wstępie, iż merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Nie ulega wątpliwości, że skarga jest dopuszczalna wyłącznie wtedy, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, a także, gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.

Rozstrzygając niniejszą sprawę, wskazać warto, że zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (3 § 3 p.p.s.a.).

Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi jest uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia nowej umowy najmu na zajmowane dotychczas pomieszczenie - lokal socjalny nr [...] przy ul. [...] w W., która wydana została na podstawie § 45a ust. 1 w związku z § 22 ust. 5 i § 24 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...].

W ocenie Sądu, uznać należy, iż sprawa o takim przedmiocie nie należy do właściwości sądów administracyjnych, co w konsekwencji zobowiązuje Sąd do odrzucenia skargi.

Zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy zostały uregulowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1234 - dalej: "ustawa o ochronie praw lokatorów"). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 4 ustawy gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy (art. 20 ust. 1 ustawy).

W uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publik. ONSAiWSA z 2008 r. nr 6, poz. 90), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że postępowanie w zakresie udzielania pomocy mieszkaniowej przez gminę ma dwa etapy. W pierwszym, wnioskujący o najem lokalu składa wniosek, który podlega analizie i weryfikacji przez właściwy organ gminy bądź osobę upoważnioną oraz zaopiniowaniu przez komisję lokalową. Następnie wydawane jest rozstrzygnięcie o zakwalifikowaniu i umieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu, bądź o odmowie zakwalifikowania i umieszczenia na liście. Działanie zarządu dzielnicy w pierwszym etapie nie stanowi ani oferty zawarcia umowy, ani negocjacji umowy. Ma charakter administracyjnoprawny, ponieważ rozstrzyga o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Uchwała odmawiająca zakwalifikowania określonej osoby do wynajęcia lokalu oraz umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu nie ma charakteru cywilnoprawnego, lecz wręcz rozstrzyga o tym, że ta osoba nie spełnia warunku do ubiegania się o wynajęcie jej lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Dopiero po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu następuje drugi etap postępowania, w którym wnioskodawca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu i ten etap, z uwagi, że kończy go zawarcie umowy, ma już zdecydowanie charakter cywilnoprawny.

W niniejszej sprawie wniosek skarżącej nie dotyczył jednak zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy. Treścią jego było bowiem ponowne zawarcie umowy najmu na zajmowane pomieszczenie, jako lokal socjalny, po upływie okresu najmu lub udostępnienia tymczasowego pomieszczenia i chodzi tu o konkretny lokal mieszkalny, tj. ten, który wcześniej był i jest nadal zajmowany przez skarżącą i jej rodzinę na podstawie umowy najmu.

Podstawę wydania zaskarżonej uchwały stanowi m.in. § 45a uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...], zgodnie z którym po upływie okresu najmu lub udostępnienia tymczasowego pomieszczenia z osobą użytkującą tymczasowe pomieszczenie, można zawrzeć umowę najmu na zajmowane pomieszczenie, jako lokal socjalny, pod warunkiem, że osoba dotychczas użytkująca tymczasowe pomieszczenie nadal znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej oraz pozostaje w niedostatku, z zastrzeżeniem, że nie zalega ona z opłatami za pomieszczenie. W przypadku, gdy przedmiotem nowej umowy jest tymczasowe pomieszczenie umieszczone w ewidencji zasobu tymczasowych pomieszczeń dzielnicy, dokonuje się jego wykreślenia z tej ewidencji, a lokal umieszcza się w ewidencji lokali socjalnych.

Zdaniem Sądu, należy uznać, iż zawarcie nowej umowy najmu na zajmowane przez stronę skarżącą pomieszczenie, jako lokal socjalny, na podstawie § 45a cyt. uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., nie podlega ocenie przez sąd administracyjny, albowiem sporna uchwała Zarządu Dzielnicy [...] polegającą na odmowie wyrażenia zgodny zawarcia nowej umowy najmu lokalu należy uznać za oświadczenie woli jednej ze stron dotychczasowej umowy najmu, tj. [...], złożone przez jej organ. Odmowa zawarcia ponownej umowy najmu lokalu jest czynnością z zakresu władztwa właścicielskiego gminy (dominium), a nie aktem z zakresu władztwa publicznego (imperium).

Warto w tym miejscu zauważyć, iż podobne stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny, który rozstrzygając wprawdzie kwestię związaną z zaskarżaniem uchwał zarządu dzielnicy rozpatrujących wnioski o ponowne zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego na podstawie § 39 cyt. uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., w postanowieniu z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 931/13, wyraźnie wskazał, że uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] polegającą na odmowie przedłużenia umowy najmu lokalu należy uznać za oświadczenie woli jednej ze stron umowy najmu, tj. [...], złożone przez jej organ. W tym przypadku, NSA również uznał, że odmowa zawarcia ponownej umowy najmu lokalu jest czynnością z zakresu władztwa właścicielskiego gminy (dominium), a nie aktem z zakresu władztwa publicznego (imperium).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że działania organu w tego typu przypadkach, jak objęte dyspozycją przepisów § 39 i § 45a cyt. uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., nie mają zatem charakteru administracyjnoprawnego. Nie jest tu bowiem rozstrzygana kwestia tego, czy danej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy, czy też nie. W takich sprawach rozstrzygnięcie administracyjnoprawne ma miejsce wcześniej i skutkuje umieszczeniem wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego z zasobu mieszkaniowego gminy, a następnie skierowaniem tej osoby do zawarcia umowy najmu konkretnego lokalu. Natomiast w sprawach takich, jak niniejsza, organ wyraża jedynie wolę kontynuowania najmu konkretnego (zajmowanego wcześniej na podstawie umowy najmu) lokalu mieszkalnego z zasobów mieszkaniowych [...], przy spełnieniu odpowiednich przesłanek określonych w § 45a w/w uchwały Rady m.st. Warszawy.

Powyższe skutkuje uznaniem, iż złożona w niniejszej sprawie skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a zatem jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Mając na względzie wskazane wyżej stanowisko, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - orzekł, jak w punkcie 1 postanowienia.

Orzekając z kolei w punkcie 2 postanowienia o zwrocie uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu od skargi, Sąd rozstrzygnął w tym zakresie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 oraz § 2 p.p.s.a.