Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3545/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b § 3, art. 14c § 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 10 ust. 1 pkt 2,  art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Nartanowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 sierpnia 2015 r. nr IPPP3/4512-466/15-2/KT w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 listopada 2015 r. Fundacja P. (zwana dalej: ,,Fundacja", "Wnioskodawca" lub "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 sierpnia 2015 r., nr IPPP3/4512-466/15-2/KT w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Zaskarżona interpretacja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 3 czerwca 2015 r. Fundacja P. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od towarów i usług.

We wniosku wskazała, że jest organizacją pozarządową non profit, która nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, ani podatku VAT- UE.

Fundacja prowadzi działalność w dwóch sektorach – w ramach programów Profesjonalizacja Indywidualna oraz Promocja filmu polskiego za granicą, mających na celu podnoszenie kwalifikacji zawodowych polskich twórców i producentów filmowych oraz promocję dorobku polskiej kinematografii, a także w ramach inicjatywy P. (P.), mającej na celu promocję i działalność na rzecz wzmocnienia pozycji polskiego sektora filmowego na świecie.

Działalność Fundacji nakierunkowana jest na promowanie polskiej kinematografii, branży filmowej oraz polskich lokacji filmowych, rozwój niezależnej twórczości audiowizualnej w Polsce, dofinansowanie udziału twórców filmów, które zakwalifikowały się do konkursów międzynarodowych festiwali filmowych, a także na profesjonalizację przedstawicieli polskiej branży filmowej poprzez organizację szkoleń, dofinansowanie uczestnictwa w polskich oraz międzynarodowych szkoleniach dla filmowców, wyrównywanie szans na rozwój ścieżki zawodowej pomiędzy filmowcami z Polski a filmowcami z innych państw Europy Zachodniej.

Realizacja powyższych celów jest finansowana z dotacji oraz środków społecznych otrzymywanych przez Wnioskodawcę i następuje poprzez m.in. organizację narodowych stoisk podczas najważniejszych międzynarodowych targów filmowych oraz promowanie (na arenie międzynarodowej) Polski i polskich lokacji filmowych jako potencjalnych miejsc do realizacji zagranicznych produkcji filmowych oraz promocję polskiego sektora audiowizualnego.

Z związku z wykonywaną działalnością Fundacja ponosi różnego rodzaju koszty m.in. akredytacji, opłat za uczestnictwo w targach, hoteli, drukowania materiałów informacyjnych o P. w zagranicznych gazetach branżowych, umieszczania materiałów promocyjnych w wydawnictwach festiwalowych, wydarzeń branżowych, umieszczania informacji i materiałów promocyjnych o polskim rynku kinematografii na zagranicznych stronach internetowych, umieszczania w Internecie informacji o działalności P., zamieszczania artykułów prasowych w prasie zagranicznej o polskim rynku kinematografii, koszty druku za granicą (w związku z obowiązującymi zasadami organizacyjnymi druk tych informacji jest możliwy jedynie za granicą u partnerów festiwali), festiwalowych publikacji informacyjnych na temat P., organizacji spotkań oraz wydarzeń przyczyniających się do nawiązywania nowej sieci kontaktów branżowych, wynajmu powierzchni targowych, koszty związane z organizacją stoiska na międzynarodowych targach filmowych, a także szeroko rozumianych usług reklamowych/marketingowych.

W związku z ponoszonymi kosztami Wnioskodawca, co do zasady, otrzymuje faktury wystawiane przez kontrahentów z Polski oraz przez kontrahentów zagranicznych, m.in. z państw członkowskich UE, Stanów Zjednoczonych, Indii oraz Chin. Koszty te są w pełni pokrywane z otrzymanych przez Fundację dotacji.

Mając na uwadze powyższy opis, Skarżąca zapytała: Czy prawidłowym jest stanowisko Wnioskodawcy, że Wnioskodawca, który nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT (zarówno VAT, jak i VAT UE i w świetle przepisów ustawy o VAT nie był dotychczas zobowiązany do dokonania rejestracji VAT UE), nie jest zobligowany do rozpoznawania importu usług od nabywanych usług od podmiotów zagranicznych i rozliczania podatku od towarów i usług zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, w konsekwencji czego nie jest zobligowany do naliczania i odprowadzania podatku VAT od nabytych usług, jak również nie jest zobligowany do składania deklaracji zgodnie z art. 99 ust. 9 ustawy o VAT?

Uzasadniając swoje stanowisko Skarżąca wskazała, że nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054, ze zm., dalej jako: "ustawa o VAT") i nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Na poparcie swoich twierdzeń powołała przepisy art. 28a, art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT. Skarżąca zauważyła, że osoba prawna niebędąca podatnikiem będzie zobowiązana do rozliczenia podatku zarówno wtedy, gdy będzie zarejestrowana zgodnie z art. 97 ust. 4 jako podatnik VAT UE, jak i wtedy, gdy będzie ciążył na niej taki obowiązek, ale rejestracji nie dokona. Natomiast w sytuacji, gdy taki podmiot nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE, ani nie ciążył na nim taki obowiązek - nie będzie podatnikiem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, w konsekwencji czego nie będzie zobowiązany do rozpoznania importu usług.

W ocenie Wnioskodawcy, Fundacja nie była i nie jest zobowiązana do dokonania rejestracji VAT UE, na co wskazuje dokonana przez nią wykładnia art. 97 oraz art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Zdaniem Skarżącej bowiem, w świetle powyższych przepisów, obowiązek rejestracji jako podatnika VAT UE ciąży na podatnikach VAT czynnych, którzy zamierzają dokonywać transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia czy też wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Ponadto, rejestracji jako podatnik VAT UE nie musi dokonać podmiot, który nie dokonał lub nie był zobowiązany dokonać rejestracji jako podatnik VAT czynny (np. nie jest podatnikiem w świetle art. 15 ustawy o VAT) i u którego wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia nie przekroczyła kwoty 50.000 zł.

Wobec powyższego, w opinii Wnioskodawcy, z tytułu nabycia usług, do których stosuje się art. 28b ustawy o VAT, jednakże niestanowiących dla niego importu usług, Fundacja nie miała i nie ma obowiązku zarejestrowania się jako podatnik VAT UE.

Ponadto, w związku z nabywaniem usług od podmiotów zagranicznych, dla których miejscem świadczenia jest terytorium RP, Fundacja nie jest zobligowana dokonywać rozliczenia podatku od towarów i usług na zasadzie importu usług, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, oraz nie jest zobowiązana do składania deklaracji podatkowej VAT-9M zgodnie z art. 99 ust. 9 ustawy o VAT.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 28 sierpnia 2015 r., nr IPPP3/4512-466/15-2/KT, uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Zdaniem organu interpretacyjnego w przedstawionej sprawie Fundacja jako organizacja pożytku publicznego świadczy usługi w sferze zadań publicznych, a tym samym jest podmiotem wymienionym w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Ponadto, jak wynika z art. 28a pkt 1 lit. a ww. ustawy, podatnikami są podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel i rezultat tej działalności, co oznacza, że brak charakteru zarobkowego czynności wykonywanych przez Fundację nie może stanowić przesłanki wyłączającej ten podmiot z definicji podatnika określonej w powyższym przepisie. Fundacja świadcząc wyłącznie czynności nieodpłatne, a więc niepodlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, wpisuje się w hipotezę art. 28a pkt 2 tejże ustawy i w świetle tego przepisu jest podatnikiem w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jej rzecz usług.

W konsekwencji Organ uznał, że skoro Fundacja importuje usługi (nabywając je od kontrahentów mających siedzibę w kraju unijnym innym, niż Polska lub w państwie trzecim), do których stosuje się art. 28b ustawy o VAT, ma ona obowiązek zarejestrowania się jako podatnik VAT UE i rozliczać podatek należny od tych transakcji składając deklaracje podatkowe na zasadach określonych w przepisach art. 99 przedmiotowej ustawy.

Po wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa Skarżąca pismem z dnia 19 listopada 2015 r. wniosła przywołaną na wstępie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą interpretację wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; a także

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 2 pkt 9, art. 15, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 28a, art. 28b, art 97, art. 99 ust. 9 ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, które to naruszenie prawa materialnego miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca popiera argumentację przedstawioną wcześniej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Dodatkowo wskazuje, że stwierdzenie Ministra Finansów, iż Wnioskodawca posiada status organizacji pożytku publicznego oraz wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 i świadcząc wyłącznie czynności nieodpłatne świadczy usługi w sferze zadań publicznych, a tym samym jest usługodawcą i mieści się wśród podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 2 ustawy, nie znajduje oparcia w stanie faktycznym sprawy.

Skarżąca nie zgadza się z twierdzeniem Ministra Finansów, iż Fundacja świadczy usługi w sferze zadań publicznych, a tym samym jest usługodawcą i mieści się wśród podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Skarżąca zauważa, że nie każde działanie uważane jest za świadczenie usług, bowiem dla stwierdzenia, czy dana czynność stanowi świadczenie, należy dokonać oceny tego stanu w kontekście całego systemu podatku VAT, a w szczególności jego głównych założeń i celów, które zostały wyrażone w art. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 z późn. zm.). W myśl tego artykułu, podatek od wartości dodanej jest z założenia podatkiem nałożonym na konsumpcję towarów i usług. Chociaż płatnikiem podatku są wszystkie osoby zaangażowane w kolejne stadia transakcji gospodarczych, faktyczny i ostateczny ciężar podatku spoczywa jedynie na ostatecznym konsumencie. Zdaniem Skarżącej, w świetle wskazanych założeń opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do zidentyfikowania konsument towarów lub usług.

W opinii Fundacji, działanie, wykonywanie określonych czynności podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.

Jak dalej wskazuje Skarżąca, mając na uwadze stan faktyczny niniejszej sprawy, nie sposób wskazać na jakiekolwiek umowy zobowiązaniowe, w ramach których Fundacja wykonywałaby opisane czynności, jak również nie sposób wskazać odbiorcę/beneficjenta wykonywanych czynności - w rezultacie nie sposób zgodzić się z Ministrem Finansów, jakoby Fundacja świadczyła usługi w sferze zadań publicznych, a tym samym była usługodawcą i mieściła się wśród podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Zdaniem Skarżącej przyjęcie przez Ministra Finansów, że "w niniejszej sprawie Wnioskodawca, jako polski podatnik, spełnia warunki określone w ww. art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Tym samym nabycie przez Fundację usług, (...) stanowi dla Wnioskodawcy import usług, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy. Zatem Fundacja zobowiązana jest na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy do opodatkowania tych usług zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego na terytorium Polski" jest bezpodstawne i niepoparte jakimkolwiek uzasadnieniem.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Postępowanie interpretacyjne jest postępowaniem autonomicznym unormowanym w Ordynacji podatkowej. Celem tego postępowania jest ocena stanu faktycznego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek. Stosownie do postanowień art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm. – dalej " Ordynacja podatkowa") – minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej – składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

Specyfika postępowania interpretacyjnego polega na tym, że w jego ramach nie jest dopuszczalne ustalenie przez organ podatkowy faktów istotnych dla zastosowania wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z postanowieniami przytoczonego powyżej art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej to na składającym wniosek o wydanie interpretacji spoczywa ciężar wyczerpującego opisania stanu faktycznego lub też przedstawienia opisu zdarzenia przyszłego. Rola organu interpretacyjnego sprowadza się do dokonania wykładni wskazanych przez wnioskodawcę przepisów prawa oraz odniesienia wynikających z nich norm do stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, a przez to w konsekwencji dokonanie oceny, czy stanowisko występującego z wnioskiem znajduje oparcie w normach prawa podatkowego. Powyższa konstatacja znajduje również potwierdzenie w przepisie art. 14h Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. W kontekście przytoczonego przepisu należy wskazać, że w toku postępowania interpretacyjnego nie znajdują zastosowania postanowienia zawarte w art. 188 – 200 Ordynacji podatkowej, znajdujące się w rozdziale 11 zatytułowanym "dowody" znajdującym się w dziale IV noszącym tytuł "postępowanie podatkowe". Zatem istotą wydawania interpretacji indywidualnych jest dokonywanie wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w powiązaniu z dokładnie określonym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy w kontekście zadanego pytania. W ramach postępowania określonego w Rozdziale 1a Ordynacji podatkowej organ podatkowy nie dokonuje analizy stanu faktycznego pod kątem prawdopodobności jego zaistnienia, przyjmując, że stan faktyczny jest przedstawiony w sposób rzetelny – zwłaszcza mając do czynienia z pełnomocnikiem profesjonalnym.

W myśl z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Fundacja zaskarżonej interpretacji zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; a także

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 2 pkt 9, art. 15, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 28a, art. 28b, art 97, art. 99 ust. 9 ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, które to naruszenie prawa materialnego miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej jest zdaniem Fundacji konsekwencją błędnej wykładni wskazanych przepisów ustawy o VAT. Zasadność tego zarzutu zależy zatem od oceny prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego dokonanej przez organ interpretacyjny.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że u źródeł sporu między stronami leży rozbieżność między stronami co do kwestii: czy organ interpretacyjny powinien dokonać wykładni przepisów prawa materialnego z uwzględnieniem tego, że Fundacja nie była zobowiązana do rejestracji jako podatnik VAT lub jako podatnik VAT- UE (jak uważa Skarżąca), czy też powinien dokonać wykładni przepisów prawa materialnego przyjmując, że ciążyły na niej tego rodzaju obowiązki (jak uważa organ interpretacyjny)?

W odniesieniu do powyższej kwestii spornej należy zauważyć, że Skarżąca przedstawiając prawidłową w jej ocenie wykładnię przepisów dotyczących kwestii obowiązku rejestracji jako podatnik VAT lub jako podatnik VAT- UE sugeruje, że u Skarżącej wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów nie przekroczyła kwoty, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT (50.000 zł). Na marginesie należy zauważyć, że w opisie stanu faktycznego zawartym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wskazano, że u Skarżącej wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów nie przekroczyła kwoty 50.000 zł.

Należy zatem wyjaśnić, że stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9, nie występuje w przypadku, gdy dotyczy towarów innych, niż wymienione w pkt 1 tego przepisu nabywanych przez:

a) rolników ryczałtowych dla prowadzonej przez nich działalności rolniczej,

b) podatników, którzy wykonują jedynie czynności inne niż opodatkowane podatkiem i którym nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług,

c) podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9,

d) osoby prawne, które nie są podatnikami

- jeżeli całkowita wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju nie przekroczyła w trakcie roku podatkowego kwoty 50.000 zł.

Powyższy przepis wprowadza wyjątek od zasady uznawania za WNT każdego przypadku nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 ustawy o VAT. Skoro Fundacja w opisie stanu faktycznego nie wskazała, że zachodzi w jej przypadku wyjątek, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, to organ interpretacyjny był zobligowany do przyjęcia, że taki wyjątek w rozpatrywanej sprawie nie występuje, oraz do dokonania wykładni przepisów prawa materialnego bez uwzględnienia istnienia tego wyjątku u Wnioskodawcy. Należy w tym miejscu zauważyć, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazano, że Fundacja nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, nie jest również zarejestrowana jako podatnik VAT- UE. Stwierdzenia te nie są tożsame ze stwierdzeniem o braku obowiązku rejestracji jako podatnik VAT lub jako podatnik VAT- UE. Wywody na temat braku obowiązku Fundacji zarejestrowania się zostały natomiast zawarte w części wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zawierającej stanowisko Fundacji. Organ interpretacyjny był zatem uprawniony do zajęcia stanowiska w kwestii istnienia lub nieistnienia powyższych obowiązków rejestracyjnych.

Powyższe ustalenia mają istotne znaczenie dla wykładni przepisów prawa materialnego, których dotyczy zaskarżona interpretacja. Skoro bowiem nie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, to należy przyjąć, że dochodzi do WNT, a w konsekwencji powstaje obowiązek rejestracji na podstawie art. 97 ust. 4 w związku z art. 97 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. W konsekwencji Fundacja, jako osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, ale obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy o VAT, jest podatnikiem nabywającym usługi w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT. Należy w tym miejscu przywołać treść art. 2 pkt 9 ustawy VAT, zgodnie z którym ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług, rozumie się przez to świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.

Organ interpretacyjny przyjął, że Fundacja, będąc organizacją pożytku publicznego i wykonując czynności związane z promowaniem polskiej kinematografii i branży filmowej oraz rozwojem niezależnej twórczości audiowizualnej w Polsce, polegające m.in. na organizacji narodowych stoisk podczas międzynarodowych targów filmowych, promowaniu na arenie międzynarodowej Polski i polskich lokacji filmowych oraz polskiego sektora audiowizualnego - świadczy usługi w sferze zadań publicznych, a tym samym jest usługodawcą i mieści się wśród podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Ponadto, w świetle art. 28a pkt 1 lit. a ustawy o VAT jest podatnikiem w odniesieniu do wszystkich świadczonych na Jej rzecz usług. Należy w tym miejscu przypomnieć, że Fundacja nie podniosła zarzutu dokonania wykładni przepisów prawa materialnego w powiązaniu ze stanem faktycznym odbiegającym od stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Sąd nie może zatem odnieść się do kwestii ewentualnej rozbieżności między stanem faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a stanem faktycznym przyjętym przez organ interpretacyjny dla potrzeb wykładni przepisów prawa dokonanej w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

W ocenie Sądu nie powinno budzić wątpliwości, że Skarżąca jest nabywcą usług od podmiotów zagranicznych, skoro we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazano: "Wnioskodawca nabywa różne usługi. Między innymi są to usługi reklamowe/marketingowe/hostingowe od zagranicznych podmiotów np. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych." Stwierdzenie to zostało powtórzone w skardze do sądu administracyjnego (strona 10 skargi). Skoro zaś Skarżąca jest zobowiązana do rejestracji jako podatnik VAT UE, to w konsekwencji prawidłowe jest stanowisko organu interpretacyjnego, że Wnioskodawca w związku z nabywaniem usług od podmiotów zagranicznych, dla których miejscem świadczenia jest terytorium RP, jest zobligowany dokonywać rozliczenia podatku od towarów i usług na zasadzie importu usług, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, oraz jest zobowiązany do składania deklaracji podatkowej zgodnie z art. 99 ust. 9 ustawy VAT.

Podsumowując, Sąd uznał za niezasadne postawione przez Skarżącą zarzuty naruszenia art. 2 pkt 9, art. 15, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 28a, art. 28b, art 97, art. 99 ust. 9 ustawy o VAT. W konsekwencji nie można uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.