Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 250/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 54 i art 154 § 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II SO/Ol 39/09 o wymierzeniu Dyrektorowi Aresztu Śledczego w B. grzywny w kwocie 50 zł (pięćdziesiąt) złotych za nieprzekazanie w terminie Sądowi skargi na bezczynność organu wraz z aktami administracyjnymi postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II SO/Ol 39/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wymierzył Dyrektorowi Aresztu Śledczego w B. grzywnę za nieprzekazanie w terminie Sądowi skargi na bezczynność organu w wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie uposażenia za okres od 23 maja 2009 r. do 31 maja 2009 r. wraz z aktami administracyjnymi.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że z dniem 14 października 2009 r. została złożona przez A. Z. skarga za pośrednictwem Dyrektora Aresztu Śledczego w B. na bezczynność tego organu w rozstrzygnięciu wniosku o awans na wyższe stanowisko służbowe. Pismem z [...] października 2009 r. Dyrektor Aresztu Śledczego zwrócił skarżącemu skargę bez nadania jej dalszego biegu uzasadniając, że skarżący nie jest już funkcjonariuszem Służby Więziennej, co oznacza, że Dyrektor Aresztu Śledczego w B. nie może w jego sprawach wydawać decyzji administracyjnych, a w tej sytuacji skarżący nie może zaskarżyć bezczynności organu. W dniu [...] listopada 2009 r. A. Z. wniósł skargę bezpośrednio do Sądu, który pismem z dnia [...] listopada 2009 r. przesłał skargę organowi pouczając, iż zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ jest zobowiązany do przekazania skargi sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia, gdyż to do oceny sądu należy rozstrzygnięcie, czy doszło do bezczynności organu.

Dnia [...] stycznia 2010 r. organ przekazał Sądowi skargę na bezczynność wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2009 r. A. Z. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o wymierzenie Dyrektorowi Aresztu Śledczego w B. grzywny z powodu naruszenia przez ten organ dyspozycji art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a., gdyż nie przekazał on w terminie 30 dni skargi na bezczynność w rozpatrzeniu wniosku o awans na wyższe stanowisko służbowe.

W odpowiedzi na wniosek skarżącego Dyrektor Aresztu Śledczego w B. wniósł o jego oddalenie. Organ argumentował, że udzielił skarżącemu odpowiedzi, a we wszystkich zaskarżonych sprawach nie pozostawał, gdyż A. Z. otrzymywał wyczerpujące informacje na piśmie. Wobec tego, skoro obowiązek określony w art. 54 § 2 P. p. s. a. został wykonany, choć po terminie, to żądanie wymierzenia grzywny należy uznać za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględnił wniosek, a wymierzając grzywnę Dyrektorowi Aresztu Śledczego w B. wskazał, że pomimo ciążącego na organie administracji publicznej obowiązku przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, Dyrektor Aresztu Śledczego zwrócił najpierw skargę skarżącemu. Skarga, która wpłynęła do organu 14 października 2009 r., została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dopiero w dniu 7 grudnia 2009 r., zamiast do 13 listopada 2009 r., Sąd podkreślił, że wykonanie obowiązku określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny która w niniejszej sytuacji ma pełnić nie tylko funkcję represyjną, ale także funkcję prewencyjną i służyć zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości. Sąd wyjaśnił, że określając wysokość grzywny, bierze pod uwagę takie elementy, jak charakter sprawy, okres pozostawania przez organ w bezczynności oraz podjęte w danej sprawie przez organ działania w celu załatwienia sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy wymierzona grzywna w kwocie 50 zł będzie stanowić adekwatną dolegliwość za wykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi z uchybieniem terminu oraz wpłynie na prawidłowe działanie organu w przyszłości. Ponieważ organ wykonał obowiązek przekazania skargi w krótkim terminie po otrzymaniu pisma z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z [...] listopada 2009 r., Sąd uznał, że ustalona kwota grzywny stanowić będzie dostateczną dolegliwość dla organu.

A. Z. zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zażaleniem w części odnoszącej się do wysokości wymierzonej grzywny. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 54 § 2 w zw. z art. 54 § 1, art. 53 § 1, art. 52 § 1, art. 50 § 1 P.p.s.a. przez przyjęcie, że w świetle zaistniałych w sprawie faktów oraz powołanych przepisów i ich wykładni organ wykonał w całości i w terminie obowiązek wynikający z normy art. 54 § 2 P.p.s.a. oraz że w dniu orzekania przez ten Sąd nie był i dalej nie jest w zwłoce w realizacji czynności w przekazaniu do WSA w Olsztynie otrzymanej od skarżącego skargi, bowiem w ocenie tego Sądu, złożenie przez organ administracji odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy oraz skargi skarżącego otrzymanej nie od skarżącego, a jedynie za pośrednictwem tego Sądu, wypełnią w działaniach organu w całości ustawowy obowiązek przekazania skargi z dyspozycji art. 54 § 2 w zw. z art. 53 § 1 i 3 P.p.s.a.,

- art. 154 § 6 w zw. z art. 55 § 1 w zw. z art. 55 § 2 i w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 135 P.p.s.a. przez przyjęcie, iż wymierzona organowi administracji kwota grzywny, tj. 50 zł jest adekwatna do zaistniałych w sprawie faktów i uchybień organu oraz jest współmierna w stosunku do górnej granicy wymiaru grzywny, która w roku poprzedzającym rok wymierzenia organowi grzywny wynosiła 31.029,60 zł.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej wysokości grzywny i o rozstrzygnięcie w tym zakresie przez wymierzenie organowi administracji grzywny w wymiarze wyższym, do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych dla celowego dochodzenia praw związanych z tą sprawą.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny.

Wysokość grzywny ustawodawca pozostawił uznaniu sądu administracyjnego. Natomiast wymierzając grzywnę sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku, na co zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Dyrektor Aresztu Śledczego w B. nie przekazał do Sądu skargi A. Z. na bezczynność tego organu wraz z odpowiedzią na skargę w zakreślonym ustawą terminie, czemu zresztą organ nie zaprzeczył.

Organ, który do 13 listopada 2009 r. był zobowiązany przekazać skargę doręczoną organowi 14 października 2009 r., przekazując ją w dniu 8 grudnia 2009 r. pozostawał w zwłoce.

Zastosowanie w tej sytuacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wobec organu środka przewidzianego w art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. jest w pełni uzasadnione.

Ubocznie zauważyć należy, że do kompetencji Dyrektora Aresztu Śledczego w B. nie należała ocena dopuszczalności oraz zasadności skargi na bezczynność tego organu; taka ocena należy bowiem wyłącznie do kompetencji sądu administracyjnego.

Odnosząc się zaś do zarzutu nieadekwatności wysokości wymierzonej organowi grzywny Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że grzywna w kwocie 50 zł nie pozostaje w rażącej dysproporcji do okoliczności, w jakich doszło do jej wymierzenia, a w szczególności do przyczyn opóźnienia w przekazaniu skargi wraz z aktami sprawy do Sądu, a także do samego czasu trwania tego opóźnienia. Tym samym należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając w ramach powierzonej mu w tym zakresie dyskrecjonalnej władzy, wymierzył organowi administracji publicznej grzywnę w stosownej wysokości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd właściwie ocenił stopień zaniedbania obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.