Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 888/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 75 ust. 1 pkt 5, art. 79 ust. 2, art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. a
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 9 czerwca 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. P. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 09 czerwca 2016 r. Nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. kierujących pojazdami (Dz.U.2016.627 j.t., dalej tez jako "u.k.p.") orzekł o cofnięciu A. P. uprawnienia kat. A,B,T nr [...]/3018 druk nr [...] wydane dnia 13.07.2001 r. przez Starostę O..

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w dniu 15.10.2015 r. Prokuratura Rejonowa w O. wniosła o wszczęcie postępowania administracyjnego, zmierzającego do wydania decyzji o skierowaniu A. P. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Zawiadomieniem z dnia 19.10.2015 r. Starosta [...] poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie skierowania A. P. na badanie lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, które zakończono decyzją z dnia 09.11.2015 r. na podst. art 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz 155, z późn. zm.)

W dniu 11.12.2015 r. wpłynęło do organu orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 30.11.2015 r. z Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w K. informujące o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi w stosunku do wszystkich kategorii prawa jazdy do dnia 10.11.2016r.

W dniu 14.12.2015r. Starosta [...] wszczął postępowanie administracyjne [...] w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami według posiadanych kategorii " A, B, T" prawa jazdy w stosunku do A. P. w związku z w/w negatywnym wynikiem badania lekarskiego.

W dniu 15.12.2015r. wpłynęło pismo z Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w K. informujące o złożonym przez A. P. odwołaniu do wydanego orzeczenia nr [...].

W związku z powyższym Starosta [...] w dniu 16.12.2015 r. zawiesił postępowanie [...] do czasu przeprowadzenia badania w Instytucie Medycyny Pracy w Ł..

W dniu 07.03.2015 r. do organu wpłynęło pismo z Instytutu Medycyny Pracy w Ł. informujące, że A. P. pomimo dwukrotnego wyznaczenia terminów nie zgłosił się na badania.

W dniu 14.03.2016 r. Starosta [...] postanowieniem [...] [...] podjął zawieszone postępowanie w dniu 16.12.2015 r. w sprawie cofnięcia uprawnień A. P..

W dniu 09.04.2016 r. A. P. za pośrednictwem Starosty [...] zaskarżył w formie zażalenia postanowienie Starosty [...] z dnia 14.03.2016 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania. Ponieważ zażalenie nie zawierało podpisu skarżącego, w dniu 13.04.2016 r. Starosta [...] wezwał Go do uzupełnienia zażalenia o własnoręczny podpis. W/w wezwania nie podjęto w terminie. W związku z niestawieniem się do uzupełnienia zażalenia w dniu 13.05.2016 r. organ I instancji zawiadomił strony w trybie art. 10 K.p.a. o zakończeniu postepowania w sprawie i możliwości wniesienia uwag przed wydaniem decyzji, z którego to prawa strona skorzystała.

W związku z powyższym w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym organ orzekł jak w sentencji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. P., który wskazał, że nigdy nie prowadził pojazdu pod wpływem alkoholu, a prawo jazdy jest mu potrzebne do wykonywania zawodu. Następnie odwołanie zostało uzupełnione przez pismo pełnomocnika Odwołującego z dnia 1 lipca 2016r., w którym wskazano, że wniosek Prokuratury Rejonowej o wszczęcie postepowania w przedmiotowej sprawie został złożony bez jakichkolwiek podstaw prawnych. Nie prowadzono bowiem postepowania przeciwko A. P. związanego z kierowaniem pojazdów, w tym pod wpływem alkoholu. Odnosząc się do samej decyzji pełnomocnik wskazał, że Starosta wbrew przepisom wszczął postepowanie pomimo braku istnienia jakichkolwiek przesłanek. Działanie to jest niezgodne z prawem. Dziwi przy tym opinia lekarska nr [...], na której opiera się Starosta, a która jest nierzetelna i pozbawiona prawdziwych informacji. W ocenie pełnomocnika A. P., nie ma On żadnych przeciwskazań do kierowania pojazdami. Jego stan psychiczny nie budzi zastrzeżeń, nie cierpi On na żadne choroby psychiczne, upośledzenie, jak również nie ma żadnych uzależnień. Zdziwienie budzi również fakt wskazywania określonej daty 10.11.2016 r. jako eliminującej owe przeciwskazania i przywracającej możliwość kierowania pojazdami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25 lipca 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżona decyzję.

SKO wskazało, że zgodnie z przepisem art 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Powyższy przepis ma charakter związany, bowiem w sposób precyzyjny i bezsprzeczny wskazuje, w jakim przypadku starosta orzeka o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Związany charakter oznacza, że w razie wystąpienia przesłanki w nim wymienionej organ administracji publicznej jest zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że orzeczenia lekarskie nie podlegają ocenie, co do zasadności ich wydania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym orzeczenia lekarskie w sprawie badań lekarskich kierowców nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są związane takimi orzeczeniami i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń - takie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1859/10.

W związku z powyższym organ pierwszej instancji związany jest ustaleniami uprawnionego lekarza, zawartymi w orzeczeniu lekarskim z dnia 30 listopada 2015r., nr [...]. W związku z faktem, iż A. P. nie stawił się dwukrotnie na badanie przeprowadzane - w trybie odwoławczym - w powyższym Instytucie, orzeczenie to stało się ostateczne. Takie stanowisko, w analogicznej sprawie, wyraził Wojewódzki Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Po 469/15.

W konsekwencji powyższego organ pierwszej instancji związany był ostatecznym orzeczeniem, stwierdzającym u A. P. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i zobowiązany był wydać zaskarżoną decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W ocenie SKO zarzuty podniesione przez skarżącego w odwołaniu są bezzasadne i nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Kwestia zasadności podjęcia zawieszonego postępowania nie stanowi przedmiotu niniejszej sprawy, w związku z tym wszelkie zarzuty i argumenty odnoszące się do postanowienia organu pierwszej instancji w tym zakresie są bezzasadne i bezprzedmiotowe.

Końcowo Kolegium wskazało, że zgodnie z przepisem art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej.

Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w imieniu A. P. jego pełnomocnik, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a i art 79 ust. 7 ustawy o kierujących pojazdami poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że pomimo wniesienia odwołania w trybie art. 79 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami przez osobę kwestionującą treść orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie po jej stronie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, dopuszczalne jest cofnięcie tej osobie uprawnień do kierowania pojazdami;

2. art. 79 ust. 8 ustawy o kierujących pojazdami i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie, że organ właściwy do przeprowadzenia ponownego badania w trybie odwoławczym może zaniechać przeprowadzenia tego badania, wobec niestawienia się na badaniu strony postępowania, podczas gdy ani treść ustawy o kierujących pojazdami, ani rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami kierowców takiej możliwości nie przewiduje,

3. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak ustalenia czy skarżący został prawidłowo zawiadomiony o terminie ponownego badania wyznaczonego przez Instytut Medycyny Pracy im. prof dr med. J. Nofera w Ł., w sytuacji gdy skarżący zaprzecza, że został o nim zawiadomiony

4. art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do wyjaśnienia przyczyn niestawiennictwa na ponownym badaniu,

5. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w decyzji administracyjnej jakie przeciwwskazania zdrowotne do prowadzenia pojazdów przez A. P. stwierdził organ administracji, co czyni niemożliwym ustosunkowanie się przez skarżącego do decyzji i narusza jego prawo do obrony swych praw,

6. art. 9 k.p.a. w zw. z § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców i ust. 8 załącznika 4 do tegoż rozporządzenia poprzez brak poinformowania skarżącego A. P. przez organy administracji przed pierwszym badaniem lekarskim, iż jedyną formą jego obrony przed cofnięciem uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku rozpoznania przez lekarza objawów uzależnienia od alkoholu jest udokumentowanie przez niego co najmniej rocznego okresu abstynencji i uczestnictwa w zajęciach odwykowych, przez co skarżący takich dokumentów na pierwsze badanie nie przygotował, pomimo że skarżący od dłuższego czasu utrzymuje stan całkowitej abstynencji i dobrowolnie bierze udział w terapii odwykowej,

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowił art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Tryb badania kierowcy i wydawania wspomnianych orzeczeń jest sformalizowany. Jak wynika z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia, co do stanu jej zdrowia. Badanie to przeprowadza się na podstawie skierowania (art. 75 ust. 2 pkt 2). Zgodnie z art. 79 ust. 2 u.k.p. uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie.

Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 u.k.p. (art. 79 ust. 4 zd. 1). Wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego składa się pisemnie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem lekarza, który je wydał. Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 6 i 7 u.k.p.). Z kolei zgodnie z art. 79 ust. 8 u.k.p. w przypadku gdy w orzeczeniu lekarskim zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem albo wynikające ze stanu zdrowia ograniczenia, o których mowa w ust. 3 tego artykułu, uprawniony lekarz przesyła jego kopię:

1) jednostce wykonującej ponowne badanie, jeżeli osoba złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego;

2) staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli osoba badana lub podmiot kierujący na badania nie złożyła wniosku o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania.

Ponadto szczegółowe warunki, tryb i zakres przeprowadzania badań lekarskich określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2014 r. poz. 949).

Decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami ma charakter prewencyjny, jednak może zostać wydana wyłącznie w sytuacjach, w których we właściwym trybie stwierdzono, że kierowca ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę. Niewystarczające jest przy tym wystąpienie po stronie właściwego organu administracji publicznej jedynie wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy, niezależnie od tego jak mocno wątpliwości te będą uzasadnione okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy, bowiem organ administracji nie jest kompetentny do potwierdzenia tych wątpliwości i samodzielnego orzekania co do stanu zdrowia kierowcy, a sytuacja ta może być wyłącznie podstawą do skierowania takiego kierowcy na badanie lekarskie (art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p.).

Tym samym cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami następuje w razie potwierdzenia w trybie przewidzianym przez powszechnie obowiązujące przepisy utraty przez kierowcę jednego z warunków niezbędnych do uzyskania tego uprawnienia, jakim jest brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Stąd też wydanie przez starostę decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami musi być poprzedzone postępowaniem przed uprawnionym lekarzem, zakończonym ostatecznym orzeczeniem lekarskim określającym istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy wskazać należy, że ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 09 listopada 2015 r. skarżący został skierowany na badania lekarskie do Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w K. z uwagi na wystąpienie uzasadnionych zastrzeżeń, co do jego stanu zdrowia. Skarżący poddał się tym badaniom, w wyniku czego wydano w dniu 30 listopada 2015 r. orzeczenie lekarskie nr [...] z, wydane przez uprawnionego lekarza Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy Ośrodek w K., stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami określonych w nim kategorii.

Jednakowoż skarżący nie zgadzając się z treścią tego orzeczenia wniósł pismem z dnia 10.12.2015 r. o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego, z zachowaniem trybu przewidzianego w przywołanych powyżej regulacjach. Jak jednak wynika z pisma Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dr. med. J. N. w Ł. z dnia 03.03.2016 r., nie wydano orzeczenia lekarskiego w trybie odwoławczym, ponieważ skarżący nie zgłosił się na dwa wyznaczone przez Instytut terminy badań.

Wydanie decyzji cofającej skarżącemu uprawnienie do kierowania pojazdami w powyższych okolicznościach faktycznych doprowadziło do naruszenia art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. a u.k.p.. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 05.11.2015 r., sygn. akt III SA/Po [...], zgodnie z którym nie jest dopuszczalne, aby w przypadku skutecznego wniesienia przez osobę badaną, niezadowoloną z pierwotnego wyniku badania, o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego - do czego wprost upoważnia ją art. 79 ust. 4 u.k.p. - organ administracji cofnął tej osobie uprawnienie do kierowania pojazdami w oparciu o to pierwotne orzeczenie lekarskie, wydane przez uprawnionego lekarza wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Dopiero wydanie orzeczenia ostatecznego, które nie będzie mogło być skutecznie zakwestionowane z wykorzystaniem instytucji przewidzianej w art. 79 ust. 4 u.k.p., przesądza z prawnego punktu widzenia o tym, czy względem osoby badanej zachodzą przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami.

Tylko ostateczne orzeczenia lekarskie, wydane w trybie rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. I OSK 532/10, LEX nr 1070846, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 583/13 LEX nr 1702593).

W okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy, takim orzeczeniem będzie zatem orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego przez Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. J. N. w Ł., bowiem to temu orzeczeniu będzie można przypisać przymiot ostateczności, co zresztą expressis verbis wynika z art. 79 ust. 7 u.k.p.

Nie ma przy tym znaczenia dlaczego, pomimo skutecznego wniesienia o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego, jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym, badań tych nie wykonuje. Regulacje ustawy o kierujących pojazdami, ani regulacje rozporządzenia, nie przewidują możliwości odstąpienia tej jednostki od przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego, co oznacza, że jego wykonanie w przypadku złożenia stosownego wniosku, z zachowaniem trybu jego wniesienia, jest obligatoryjne. W ramach kontrolowanej sprawy nie jest zatem rolą organu administracji publicznej rozważanie zwłaszcza, czy jednostka, która ma wykonać ponowne badania lekarskie prawidłowo powiadamia osobę badaną o planowanym terminie ich przeprowadzenia, jak domaga się tego skarżący. Nie zasługują zatem na uwzględnienie podniesione w tym względzie zarzuty naruszenia art. 7, art. 9, 10, art. 77 § 1, i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W razie wydania ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami po zakończeniu postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, przeprowadzane jest postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia uprawnionego, a po jego zakończeniu jest wydawana decyzja w tej sprawie

Na gruncie art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. a u.k.p. istotna jest bowiem wyłącznie okoliczność wydania ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Natomiast okoliczność nie wydania orzeczenia lekarskiego, pomimo skierowania na badania lekarskie przez właściwy organ, może być przedmiotem rozważań na gruncie art. 102 ust. 1 pkt. 3 lit. a u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 u.k.p.

Powyższe twierdzenia wspiera treść art. 79 ust. 8 pkt. 2 u.k.p., z którego jednoznacznie wynika, że kopia orzeczenia lekarskiego stwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem przesyłana jest właściwemu staroście w dwóch przypadkach – po pierwsze, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli osoba badana lub podmiot kierujący na badania nie złożyła wniosku o przeprowadzenie ponownego badania albo po drugie, orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Regulacja ta nie przewiduje zatem możliwości przesłania staroście orzeczenia lekarskiego, które zostało wydane po przeprowadzeniu pierwotnego badania lekarskiego, mimo skutecznego wniesienia przez osobę badaną wniosku o przeprowadzenie ponownego badania. W tym ostatnim przypadku orzeczenie przesyłane jest bowiem jednostce wykonującej ponowne badanie, co wynika już z art. 79 ust. 8 pkt. 1 u.k.p. W tym kontekście, dopiero w przypadkach wskazanych w art. 79 ust. 8 pkt. 2 u.k.p. po stronie starosty aktualizuje się kompetencja z art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. a u.k.p.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuje ponadto, iż decyzja organu I instancji nie zawiera jakiekolwiek uzasadnienia prawnego. W uzasadnieniu tejże decyzji Starosta wskazał jedynie na przebieg postepowania w sprawie. Podkreślić należy, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Obowiązkiem organu jest zatem ustalenie i rozważanie stanu faktycznego w możliwie najdokładniejszy sposób, dokonanie subsumcji, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały wnikliwie rozważone i ocenione, a rozstrzygnięcie poparte logicznymi argumentami powinno być ich konsekwencją. W uzasadnieniu decyzji należy wskazać faktyczne i prawne przesłanki podjętego w niej rozstrzygnięcia. Niezachowanie powyżej wskazanych zasad, powoduje, że decyzja taka nosi cechy dowolności. Brak właściwego uzasadniania decyzji Starosty narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi już samą w sobie podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji.

Reasumując, w okolicznościach kontrolowanej sprawy, z uwagi na brak ostatecznego orzeczenia lekarskiego, przedwczesne okazało się odniesienie do istotny problemu, a zatem czy po stronie skarżącego rzeczywiście istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, a także podniesionych w tym względzie zarzutów naruszenia art. 7, art., 9, art. 10 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu, wstrzymując się z wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. do czasu uzyskania ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego względem skarżącego.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1. sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku, na podstawie art. 205 i art. 250 p.p.s.a.