Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1516/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 62 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, asesor WSA Elżbieta Granatowska, , po rozpoznaniu w dniu 28 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podjęcia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W. S. ("skarżący") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie ("SKO") znak: KOA/1744/Ar/22 z 25 maja 2022 r., dotyczące podjęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z 15 września 2021 r. skarżący zwrócił się do Wójta Gminy C. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dziesięciu zbiorników na nieczystości płynne – szamb szczelnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na trenie działek ewid. nr [...] i [...] położonych w miejscowości L., gmina C.

Wójt Gminy C. ("Wójt") postanowieniem znak: [...] z [...] grudnia 2021 r., na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm. – dalej: "u.p.z.p."), zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ w uzasadnieniu wskazał, że w toku prowadzonego postępowania ustalił, że [...] listopada 2021 r. Rada Gminy C. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miejscowości L., gmina C. (dalej: "m.p.z.p."). Obszar, na którym planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji został objęty zakresem ww. uchwały. M.p.z.p. nie może naruszać obowiązującego studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy C., a zgodnie z nim teren inwestycji to m.in. grunty rolne i leśne bez możliwości zabudowy.

W piśmie z 14 lutego 2022 r. skarżący zawnioskował o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego jednocześnie wprowadzając zmiany we wniosku z 15 września 2021 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzez zmniejszenie liczby budynków.

Na skutek tego podania Wójt Gminy C., postanowieniem znak: [...] z [...] marca 2022 r., na podstawie art. 101 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej: "k.p.a."), orzekł o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy C. (dalej: "studium"), teren działek ewid. nr [...] i [...] obręb L. stanowi częściowo teren pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (około 1/3 powierzchni), pozostała część to grunty rolne i leśne bez możliwości zabudowy. Analiza dokumentacji zgromadzonej w sprawie o ustalenie warunków zabudowy oraz pisma skarżącego z 18 lutego 2022 r. wykazała, że zarówno realizacja inwestycji polegającej na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, jak również budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie działek ewid. nr [...] i [...] położonych w miejscowości L., gmina C. nie jest zgodna ze studium. Obszar objęty wnioskiem obejmuje całe działki ewid. nr [...] i [...], obręb L., czyli również ten teren, który w studium stanowi grunty rolne i leśne (bez możliwości zabudowy). Wobec powyższego, zmiana jedynie liczby planowanych budynków bez zmiany obszaru objętego wnioskiem nie może prowadzić do podjęcia zawieszonego postanowieniem z [...] grudnia 2021 r. postępowania administracyjnego.

Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem znak: KOA/1744/Ar/22 z 25 maja 2022 r., na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 144 i art. 17 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie Wójta z [...] marca 2022 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazało, że z treści złożonego przez skarżącego wniosku o wydania decyzji o warunkach zabudowy wynika, że skarżący zamierzał na terenie działek ewid. nr [...] i [...] położonych w miejscowości L., gmina C., zrealizować inwestycję polegającą na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dziesięciu zbiorników na nieczystości płynne – szamb szczelnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Natomiast z pisma złożonego 18 lutego 2022 r. wynika, że skarżący wprowadził zmianę w złożonym wniosku polegającą na zmniejszeniu liczby budynków do sześciu. Organ drugiej instancji zauważył jednak, że zarówno z treści pierwotnego wniosku, jak i jego zmodyfikowanej wersji wynika, że inwestycja miałaby być realizowana na całej powierzchni ww. działek, a więc także w tej części, która według studium stanowi teren gruntów rolnych i leśnych bez możliwości zabudowy. Z akt sprawy wynika zatem, że planowana inwestycja – zarówno określona w pierwotnej jak i zmodyfikowanej wersji wniosku – nadal pozostaje w kolizji z przeznaczeniem terenu przewidzianym w studium. Dalej SKO podało, że zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Organ pierwszej instancji zasadnie więc zauważył, że m.p.z.p. będzie mógł być – zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. – uchwalony po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Z akt sprawy wynika zaś, że Rada Gminy C. nie uchwaliła jeszcze m.p.z.p. Wobec tego, jak wskazało następnie SKO, nie ustały w sprawie przesłanki zawieszenia – na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. – postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Skargę na powyższe postanowienie SKO w Warszawie z 25 maja 2022 r. złożył skarżący – W. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie:

-art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 15 i art. 136 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu pierwszej instancji oraz nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z pisma do Starosty [...] z 3 marca 2022 r., w przedmiocie przedstawienia do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy na terenie działki ewid. nr [...], położonej na obszarze także objętym procedurą planistyczną;

-art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 101 § 1 i 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niezasadne utrzymanie w mocy postanowienia, podczas gdy całokształt tej sprawy winien uzasadnić uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty poprzez podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego wobec zmiany zakresu inwestycji wskazanej w piśmie skarżącego z 18 lutego 2022 r. gdzie wyraźnie wskazano, że tak zmieniony projekt nie powoduje choćby potencjalnej sprzeczności pomiędzy planowanym przez inwestora zagospodarowaniem nieruchomości z projektowanymi ustaleniami m.p.z.p.;

-art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewykazanie przez organ drugiej instancji, w jaki sposób utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji w sprawie odmowy podjęcia postępowania administracyjnego wpłynie na zmiany studium oraz m.p.z.p., podczas gdy skarżący w swym piśmie z 18 lutego 2022 r. wskazał precyzyjnie na zmiany zakresu inwestycji, które nie kolidują ze studium oraz m.p.z.p.;

-art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uchylenie się organu odwoławczego od zgromadzenia i wyczerpującej analizy całokształtu materiału dowodowego, również tego przedłożonego wraz z zażaleniem. Organ drugiej instancji nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego sprawy oraz sekwencji zdarzeń związanych ze sporną inwestycją (jej zmianami) oraz jej wpływu na studium i m.p.z.p., wskazując tylko lakonicznie, że inwestycja skarżącego pozostaje w kolizji z przeznaczeniem terenu określonym w studium. Nadto organ odwoławczy nie odniósł się do przedłożonego wraz z zażaleniem pisma do Starosty [...] z 3 marca 2022 r., na okoliczności, które z niego wynikają. Chodzi tu o przedstawienie przez organ do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy na terenie działki ewid. nr [...]. Względem ww. nieruchomości organy nie uznały za zasadne zawieszenia postępowania w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na przystąpienie do uchwalania m.p.z.p., w przeciwieństwie do nieruchomości objętych inwestycją skarżącego, które również znajdują się na obszarze projektowanego m.p.z.p.;

-art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia organu odwoławczego, albowiem treść uzasadnienia postanowienia organu drugiej instancji nie odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniu. W szczególności brak jest odniesienia się do przedłożonego wraz z przedłożonym środkiem zaskarżenia pisma (do) Starosty [...] z 3 marca 2022 r.;

-art. 7 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich naruszenie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na orzekaniu w granicach uznania administracyjnego, przy jednoczesnym zaniechaniu jakiegokolwiek uwzględnienia słusznego interesu inwestora, polegającego na realizacji prawa do zabudowy i uzyskania w tym celu decyzji o warunkach zabudowy szczegółowo przedstawionego i uzasadnionego w zażaleniu oraz niczym nieuzasadnionym przyznaniem pierwszeństwa interesowi publicznemu (władztwu planistycznemu) gminy;

-art. 8 § 2 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. wskutek zaaprobowania przez organ drugiej instancji odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a w konsekwencji odmowa podjęcia zawieszonego postępowania, "mimo iż w analogicznym stanie faktycznym i prawnym wydano względem działki ewid. nr [...] położonej w miejscowości L., gmina C. przedstawiono do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy." Dla ww. inwestycji organ nie widział sprzeczność pomiędzy planowanym przez inwestora zagospodarowaniem nieruchomości z projektowanymi ustaleniami m.p.z.p. Tymczasem organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym;

-art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nierespektujący zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, wyrażające się w ustaleniu, że planowana inwestycja skarżącego, tak w jej wersji pierwotnej jak i zmodyfikowanej wersji – nadal pozostaje w kolizji z przeznaczeniem terenu przewidzianym w studium;

-art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niepoinformowanie skarżącego o zebraniu całego materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim przed wydaniem postanowienia, co uniemożliwiło odniesienie się do zebranego w sprawie materiału i wskazania, że organ drugiej instancji nie przeprowadził w sposób prawidłowy postępowania dowodowego;

-art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia wątpliwości związanych z ustaleniami wynikającymi z pisma (do) Starosty [...] z 3 marca 2022 r., które warunkuje podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie niniejszej;

-art. 89 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej celem ustalenia wszelkich okoliczności spornych w sprawie, a w szczególności okoliczności podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego;

-art. 81a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości (związanych z ustaleniami wynikającymi z pisma (do) Starosty [...] z 3 marca 2022 r.) na korzyść strony.

Skarżący wniósł również o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów, w postaci pisma do Starosty [...] z 3 marca 2022 r., w przedmiocie przedstawienia do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki ewid. nr [...], na okoliczności podniesione w skardze.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie znak: KOA/1744/Ar/22 z 25 maja 2022 r., utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy C. znak: [...] z [...] marca 2022 r., odmawiające podjęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dziesięciu zbiorników na nieczystości płynne – szamb szczelnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działek ewid. nr [...] i [...] położonych w miejscowości L., gmina C. W zaskarżonym orzeczeniu SKO przede wszystkim przyjęło, że pomimo modyfikacji przez skarżącego wniosku inicjującego to postępowanie, a to po zawieszeniu ww. postępowania, nie ustała przyczyna jego zawieszenia.

Z orzeczeniem tym, w okolicznościach faktycznych i prawnych istniejących w dacie jego wydania, należy się w pełni zgodzić.

I tak, Sąd zauważa, że przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało zawieszone postanowieniem Wójta znak: [...] z [...] grudnia 2021 r., na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p.

Wyjaśnić więc trzeba, że zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Konstrukcja prawna zastosowana w przytoczonym przepisie daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc przy tym żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Niemniej jednak całość tego unormowania (w powiązaniu z brzmieniem art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), uzasadnia przyjęcie, że zawieszenie wskazanego postępowania jest zasadne w sytuacji podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania m.p.z.p., w razie stwierdzenia potencjalnej sprzeczności sposobu zagospodarowania terenu określonego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy z jego przeznaczeniem projektowanym w ramach procedury planistycznej.

Wskazując na powyższe Sąd jednocześnie zauważa i podkreśla, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest postanowienie Wójta z [...] grudnia 2021 r. o zawieszeniu postępowania, a wyłącznie postanowienia organów obu instancji wydane w przedmiocie odmowy jego podjęcia. Sąd zauważa również, że to pierwsze, z [...] grudnia 2021 r., nie było przez skarżącego kwestionowane, a wskazano w nim na przystąpienie przez Radę Gminy C. na mocy uchwały z dnia [...] listopada 2021 r. do sporządzenia m.p.z.p. dla części miejscowości L., gmina C.; uchwała ta swoim zakresem obejmuje działki, na których planowana jest inwestycja (v. załącznik graficzny nr 1 do uchwały Rady Gminy C. nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r.), te zaś w części – zgodnie ze studium (z którym to m.p.z.p. musi być zgodny) stanowią grunty rolne i leśne bez możliwości zabudowy. Takie okoliczności uwzględniono zawieszając postępowanie na podstawie cyt. powyżej art. 62 ust. 1 u.p.z.p., zaś skarżący wnosząc o jego podjęcie, powołał się na modyfikację swojego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. SKO (za organem I instancji), prawidłowo jednak oceniło, że wskazana modyfikacja wniosku nie powoduje ustania przesłanki zawieszenia, skoro nadal jako teren inwestycji wskazano cały obszar działek ewid. nr [...] i [...], z których (zgodnie ze studium) wyłącznie około 1/3 powierzchni stanowi teren pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a pozostała część (na których także przewidziano inwestycję), to grunty rolne i leśne bez możliwości zabudowy.

W tym też kontekście Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. W myśl zaś art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W ten sposób ustawodawca nałożył na organy gminy obowiązek rozważania zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium; czy inaczej: swobodę rady gminy w zakresie określania w m.p.z.p. sposobu zagospodarowania terenów ograniczył ustaleniami studium. Chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego (nie jest aktem prawa miejscowego), to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Można więc wskazać, że uwarunkowania i kierunki zagospodarowania przestrzennego przyjęte w planie miejscowym są konsekwencją postanowień przyjętych w studium (v. wyrok NSA z 26 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 3044/19). Dodać przy tym trzeba, że przepis art. 9 ust. 4 u.p.z.p., wymagający zgodności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania ma charakter bezwzględny, a więc nie pozostawia organom gminy miejsca na ustalenia sprzeczne ze studium, nawet jeśli przemawiają za tym względy słuszności. Zatem organy gminy (nie tylko rada) mają obowiązek – po wszczęciu procedury planistycznej – kontrolowania zgodności projektowanego planu z ustaleniami studium. W celu realizacji powyższego obowiązku organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy ma możliwość – na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. – zawiesić postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Przy czym, wskazany organ w trakcie trwania procedury planistycznej nie powinien dopuścić do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy sprzecznej ze studium i projektowanym m.p.z.p. – bez wcześniejszego skorzystania z uprawnienia wynikającego z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Jednocześnie – w przypadku upływu terminu zawieszenia (określonego w ww. art. 62 ust. 1), organ ten zobligowany jest podjąć postępowanie i wydać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy – według przewidzianej dla tego typu postępowania procedury określonej w u.p.z.p.

W niniejszej sprawie o zawieszeniu postępowania zadecydował zakres wniosku o ustalenie warunków zabudowy, treść obowiązującego studium i podjęcie czynności zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. Mogło to stanowić podstawę zawieszenia tego postępowania na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku z 15 września 2021 r. Obecny etap postępowania przed organami administracji publicznej polegał natomiast na zbadaniu (wobec pisma skarżącego z 14 lutego 2022 r.), czy ustały przyczyny zawieszenia wskazanego postępowania. Skarżący pismem z 14 lutego 2022 r. zmodyfikował wniosek z 15 września 2021 r. o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, zmniejszając zakres inwestycji do 6 budynków. Skarżący w ten sposób wprowadził zmiany o charakterze liczbowym, ograniczając liczbę planowanych budynków (i szamb) do 6 sztuk, i w tym też upatrywał możliwość podjęcia postępowania i wydania decyzji. To jednak nie liczba budynków stanowiła przeszkodę w kontynuowaniu tego postępowania, ale obszar inwestycji, a ten zarówno w pierwotnym wniosku, jak również w zmodyfikowanym – jest taki sam (v. mapa załączona przez skarżącego do pierwotnego wystąpienia i pisma z 14 lutego 2022 r.). Pierwotnie planowana inwestycja dotyczyła działek ewid. nr [...] i [...], natomiast po skorygowaniu wniosku – inwestycja nadal planowana jest na działkach ewid. nr [...] i [...]. Oznacza to – jak prawidłowo przyjęto w sprawie – że potencjalna niezgodność planowanej inwestycji ze sporządzanym m.p.z.p. (wobec treści obowiązującego studium) nie została usunięta, a to wykluczyło podjęcie przedmiotowego postępowania. Przyczyna, dla której postępowanie to zawieszono nie ustała bowiem na podstawie wskazanej modyfikacji wniosku (v. wydruk z mapy ewidencyjnej na podkładzie obowiązującego studium, k. 87 akt adm. organu I instancji).

Z powyższych względów Sąd uznał, że zarzuty skarżącego, dotyczące w szczególności naruszenia art. 20 ust. 1 i art. 62 ust. 1 u.p.z.p., nie zasługują na uwzględnienie. W sprawie, zdaniem Sądu, w związku z kontrolowanym postanowieniem o charakterze wpadkowym, nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, regulujących postępowanie dowodowe. Wszystkie te okoliczności, które na tym etapie były istotne – miały znaczenie prawne (dla podjęcia, a nie zawieszenia, postępowania), zostały bowiem przez organy obu instancji uwzględnione; nie wystąpiła jednocześnie taka sytuacja, która powodowałaby konieczność ich weryfikacji czy uzupełnienia.

W kontekście treści skargi i powołanego w niej pisma Wójta Gminy C. z 3 marca 2022 r. skierowanego do Starosty [...] w przedmiocie przedstawienia do uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na terenie działki ewid. nr [...], Sąd stwierdza natomiast, że nie ma żadnych powodów by przyjąć, aby miało ono jakiekolwiek znaczenie prawne dla podjętego rozstrzygnięcia. To, że ten sam organ administracji publicznej w innej sprawie z wniosku innego podmiotu i dotyczącego innej inwestycji, nadto innej nieruchomości, podjął odmienne czynności procesowe niż w przypadku sprawy skarżącego, nie może bowiem stanowić podstawy do zarzucenia organom wadliwego działania, m.in. w kontekście art. 8 § 2 k.p.a. czy art. 81a tej ustawy. Nie można w szczególności w takim przypadku wskazywać na tożsamości spraw, jak to czyni skarżący, skoro prima facie widać, że wskazane postępowania toczą się w różnym stanie faktycznym, nawet bez zagłębiania się w nie. W niniejszej sprawie nie powstały również żadne wątpliwości, które mogłyby być rozstrzygane (w myśl art. 81a k.p.a.) na korzyść strony. Wątpliwości nie budzi bowiem ani zakres inwestycji ani obszar inwestycji, ani także jej "zgodność" z obowiązującym studium. Sąd nie stwierdził nadto, aby w sprawie zaistniała konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, szczególnie w zakresie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Podkreślania przy tym wymaga, że organ administracji publicznej jest obowiązany przeprowadzić rozprawę, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania. Ocena czy przeprowadzenie rozprawy przyczyni się do przyspieszenia lub uproszczenia postępowania należy do prowadzącego je organu (zob. wyrok NSA z 18 sierpnia 2021 r., sygn. akt I GSK 2009/18). Z tego też względu również zarzut naruszenia art. 89 § 1 k.p.a. należało uznać za nieuzasadniony.

Nadto, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym studium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednak wynikająca z powyższego zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym nie ma charaktery bezwzględnego; nie dotyczy każdej czynności podejmowanej przez organ. Organ ma obowiązek zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, ale – co do zasady – umożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań powinno nastąpić przed wydaniem decyzji, ewentualnie postanowienia kończącego postępowanie i załatwiającego sprawę administracyjną. Obowiązku tego nie można rozciągać na kwestię wydania postanowienia, które nie kończy postępowania w sprawie (zob. wyrok NSA z 8 lutego 2022 r., sygn. akt: II OSK 154/21). Podobnie należy ocenić również konieczność informowania stron o zebranym materiale dowodowym w sytuacji, gdy organ nie prowadził postępowania dowodowego ponad żądanie strony, tj. niezastosowanie art. 10 § 1 k.p.a. w takim przypadku nie stanowi o istotnym naruszeniu prawa. Z tych też względów, Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie, nie doszło do naruszenia obowiązków organu wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Co więcej skarżący miał wiedzę o postępowaniu administracyjnym. Z akt administracyjnych wynika, że postanowienie z [...] marca 2022 r. Wójt Gminy C. wydał niezwłocznie po otrzymaniu wniosku skarżącego z 14 lutego 2022 r. (data wpływu do organu: 18 lutego 2022 r.); między wpływem wniosku a wydaniem postanowienia nie podejmował żadnych czynności dowodowych, a zatem nie powstał obowiązek informowania skarżącego o zebranym materiale dowodowym. Taka sama sytuacja zaistniała przed organem drugiej instancji.

Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie SKO zawiera wszystkie ustawowe elementy, a w szczególności te określone w art. 107 § 3 i art. 124 § 2 k.p.a.; Kolegium wyjaśniło w jego uzasadnieniu wszystkie okoliczności oraz podstawy prawne postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa i orzecznictwa; prawidłowo w konsekwencji utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), nie naruszając przy tym zasady dwuinstancyjności postępowania wynikającej z art. 15 k.p.a. Zasadnie jednocześnie podało, że w dniu wydania ww. postanowień, nie upłynął wskazany w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. termin trwania zawieszenia, który dla organu jest terminem wiążącym (z uwzględnieniem i tego, że wniosek inicjujący postępowanie w sprawie pochodzi z 15 września 2021 r., co oznacza, że postępowanie nim uruchomione przez kolejne 9 miesięcy mogło być zawieszone, a upływ tego terminu obliguje do podjęcia zawieszonego postępowania niezależnie od przyczyn jego zawieszenia). Poza tym o zasadności skargi nie mógł stanowić zarzut związany z brakiem rozważenia na etapie zawieszenia postępowania, czy istnieje możliwość zakończenia prac planistycznych w ww. terminie, wynikającym z art. 62 ust. 1 u.p.z.p.

Na koniec Sąd wskazuje, że nie skorzystał z instytucji uregulowanej w art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; "p.p.s.a."), z wniosku skarżącego. Sąd zaznacza przy tym, że stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności aktu bierze pod uwagą materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Dopuszczalność przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodu uzupełniającego z dokumentów ma zaś charakter wyjątkowy; sąd nie ma obowiązku przeprowadzania uzupełniającego postępowania dowodowego, a może to uczynić tylko wówczas, gdy poweźmie istotne wątpliwości co do ustaleń poczynionych przez organ. W tym przypadku tego rodzaju wątpliwości Sąd nie stwierdził, orzekał więc na podstawie akt sprawy.

W tych warunkach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.