Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 38/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 pkt 10
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 20
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Artur Adamiec, Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. R. i Z. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 172/10 w sprawie ze skargi M. R. i Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 29 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 172/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. i Z. R. (dalej Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r.

2. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2009 r. organ podatkowy pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia Skarżącym wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok.

3. W toku prowadzonego postępowania ustalono, iż organ podatkowy pierwszej instancji w roku 2005 zwrócił się do Starostwa Powiatowego w K. [...] z zapytaniem czy właściciele działki nr [...] występowali o dokonanie zmian w ewidencji gruntów w zakresie klasyfikacji w trybie art.22 ust.2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ponadto zwrócono się z zapytaniem czy starosta jako organ ewidencyjny rozważał prawidłowość zapisów ewidencji gruntów w kontekście stanu faktycznego przedmiotowej nieruchomości pod kątem dokonania zmian w tej ewidencji.

4. W odpowiedzi na powyższe zapytania otrzymano pismo z dnia 11 kwietnia 2005 r. z którego wynikało, że grunt działki nr [...] od momentu założenia rejestru gruntów po scaleniu gruntów w 1971 r., sklasyfikowany był jako użytki kopalniane. Przed przeprowadzeniem scalenia gruntów na obszarze kopalni występowały użytki rolne klas IV a, IV b, V i nieużytki. W rejestrze gruntów przed scaleniem widnieje jednak uwaga, iż jest to teren kopalni piasku. Tereny po kopalniach kruszywa naturalnego podlegają obowiązkowi rekultywacji. Do momentu uznania rekultywacji za zakończoną i sporządzeniu dokumentacji do wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków, oznaczenie użytku nie może zostać zmienione. Dopiero z dniem 21 sierpnia 2009 r. dokonano zmiany w ewidencji gruntów i określono, iż działka nr [...] ma powierzchnię 5,3984 ha.

5. W związku z powyższym, Burmistrz W. decyzją z dnia 21 października 2009 r. ustalił małżonkom R. wymiar podatku od nieruchomości, wskazując, że decydujące znaczenie przy opodatkowaniu gruntów mają dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a nie to co faktycznie znajduje się na gruncie, albo to, czy ten grunt jest wykorzystywany rolniczo.

6. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wnieśli odwołanie, domagając się uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

7. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając stanowisko wskazało, że mając na uwadze dane zwarte w ewidencji gruntów, a w szczególności powierzchnię działki [...] w O. jak była uwidoczniona w 2008 r. (5,62 ha) oraz symbol użytków (K) , organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo dokonał ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nie mają również znaczenia toczące się postępowania w sprawie nieistnienia obowiązku rekultywacji opodatkowanej działki, czy dokonania zmian klasyfikacji znajdujących się tam gruntów. Dopiero po zakończeniu tych postępowań oraz dokonaniu uprawnionego organu zmian w ewidencji gruntów będzie możliwe uwzględnienie tych zmian w podstawie naliczenia wymiaru podatku.

Skarga do Sądu pierwszej instancji.

8. Skarżący w skardze do WSA wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie:

a) przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 2 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm., dalej u.p.o.l.) przez niewłaściwe zastosowanie, mimo że działka nr [...], o pow. 5,62 ha położona w O., jako nieużytek i grunt zakrzewiony i zadrzewiony na mocy art.7 ust.1 pkt 10 wymienionej ustawy jest zwolniony z opodatkowania;

- art. 2 ust.1 pkt 2 u.o.p.l. poprzez jego niezastosowanie mimo, że grunty oznaczone działką nr [...], położoną w obrębie O., będące przedmiotem opodatkowania, należą faktycznie do kategorii gruntów zadrzewionych i zakrzewionych i użytków, i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej;

- art. 4 ust.1 pkt 1 u.o.p.l. przez przyjęcie, że dane ewidencyjne dotyczące powierzchni działki nr [...] wymienionej wyżej, były zgodne ze stanem faktycznym jaki istniał w 2005 r. a więc, że powierzchnia przedmiotowej nieruchomości w 2005 r. wynosiła 56.200 m2 , podczas gdy faktycznie obszar przedmiotowej działki wynosił w roku 2005 – 53 984m2;

- art. 7 ust. 1 pkt 10 u.o.p.l. poprzez jego niezastosowanie mimo, że faktycznie grunty te stanowią nieużytki, nadto są gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc są gruntami zwolnionymi od podatku od nieruchomości z mocy wymienionego przepisu;

b) naruszenie norm postępowania :

- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez organ drugiej instancji, iż oparcie rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji wyłącznie na wypisie z ewidencji gruntów stanowiło dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy,

- art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez całkowite pominięcie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci wyrysu gruntu z dnia 24. 08. 1994 r. sporządzonego dla obszaru O., w którym działka nr [...] została oznaczona symbolem K i N,

- art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie, co skutkowało wydaniem decyzji w oparciu o stan prawny niezgodny z stanem faktycznym.

Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

9. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270., dalej p.p.s.a.) oddalił ją.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że w rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia czy słusznie organy podatkowe przyjęły, że przedmiotowa nieruchomość podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki jak dla gruntów pozostałych.

Organ podatkowy ustalił na podstawie wypisu z rejestru gruntów, że grunty o powierzchni 5,62 ha wchodzące w skład nieruchomości oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem K. Słusznie zatem organ przyjął, że nie została spełniona przesłanka z art. 2 ust.2 u.p.o.l., który wymaga aby grunty nie podlegające opodatkowaniu były sklasyfikowane w ewidencji jako użytki rolne, grunty zadrzewione, zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy.

Sąd podkreślił, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. W każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie mają zapisy wynikające z ewidencji. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do pominięcia tych danych w postępowaniu podatkowym i przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów.

Skarżący pismem z dnia 8 sierpnia 2005 r. wystąpili do Starosty Powiatu z wnioskiem o zmianę z urzędu danych w ewidencji gruntów oraz o ustalenie nieistnienia obowiązku rekultywacji gruntu. Do dnia dzisiejszego wnioski te jednak nie zostały ostatecznie rozpoznane. Ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów, wynika, że grunty o powierzchni 5,62 ha wchodzące w skład nieruchomości oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem K - grunty zabudowane i zurbanizowane stanowiące użytki kopalne.

Skoro zatem działka, nie należy ani do kategorii użytków rolnych, ani do kategorii gruntów leśnych oraz zadrzewionych i zakrzewionych, nie jest też oznaczona jako nieużytek, organ podatkowy drugiej instancji miał uzasadnione podstawy do uznania tej działki za przedmiot podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, według stawki jak dla gruntów pozostałych.

10. Za nietrafny Sąd uznał także zarzut naruszenia przez organy art.4 ust.1 pkt 1 u.p.o.l., poprzez przyjęcie niezgodnej ze stanem faktycznym powierzchni działki nr [...]. Zgłoszenie zmiany danych ewidencyjnych dotyczących powierzchni wskazanej działki, do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz do ewidencji zasobu Powiatu K. [...] nastąpiło w dniu 12 maja 2009 r. W związku z tym, słusznie organ przyjął iż wskazana okoliczność będzie miała znaczenie przy ustalaniu wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2009 i lata następne. Natomiast ustalając wymiar podatku od nieruchomości za 2005 r., organ podatkowy był zobowiązany do przyjęcia danych zgodnych ze stanem faktycznym i prawnym w 2005 r.

Sąd zgodził się także ze stanowiskiem organów w kwestii nie zawieszania postępowania podatkowego. Wskazał, że wystąpienie przez właścicieli gruntu do właściwego organu z wnioskiem o zmianę danych w ewidencji gruntów samo przez się nie daje podstaw organowi podatkowemu do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.

Skarga kasacyjna.

11. Skargę kasacyjną wnieśli małżonkowie R. Wyrok zaskrzyli w całości, zarzucając naruszenie:

a) naruszenia prawa materialnego, a to:

- a/ art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez niewłaściwe zastosowanie, mimo, że przedmiotowa, jako nieużytek i grunt zakrzewiony i zadrzewiony na mocy art. 7 ust. 1 pkt 10 wymienionej ustawy jest zwolniony z opodatkowania,

- art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie, mimo, że faktycznie grunty te stanowią nieużytki, nadto są gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc są gruntami zwolnionymi od podatku od nieruchomości z mocy wymienionego przepisów,

- art. 20 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obowiązek rekultywacji ciąży na skarżących, co przyczyniło się do nierozpoznania istoty sprawy.

- art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co spowodowało utrzymanie w mocy decyzji wymiarowej w zakresie podatku od nieruchomości mimo istniejącej sprzeczności nie tylko stanu faktycznego z stanem ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków, ale także stanu prawnego (rzeczywistego) z stanem prawnym ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków; pominięcie okoliczności, że rozstrzygnięcie wniosku skarżących o zmianę danych w ewidencji gruntów w zakresie klasyfikacji działki nr [...] położonej w O. oraz wniosku o ustalenie nieistnienia obowiązku rekultywacji działki, ma istotny wpływ na ocenę prawidłowości decyzji wymiarowej organu I instancji i utrzymującej jej w mocy decyzji (organu II instancji),

b) naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 Iit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, 180 § 1 i 194 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 1 Iit. c) p.p.s.a. - mimo, że zebrany przez organ podatkowy materiał dowodowy okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły zostać rozwiane na korzyść skarżących. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte wyłącznie na zapisach w katastrze nieruchomości, nie dostrzegł, że materiał ten powinien być uzupełniony o wyrys z dn. 28. 04. 1994 r., na który to dokument skarżący powoływali się już w odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, na okoliczność, iż grunt oznaczony jako działka nr [...] położony w O. stanowi nieużytek i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy po ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

12. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego nie mogły doprowadzić do zakwestionowania prawidłowej oceny Sądu pierwszej instancji, że podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów, a zmiana tych danych nie może mieć miejsca w ramach postępowania podatkowego.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący zarzucili Sądowi pierwszej instancji niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, niezastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 10 powyższej ustawy, błędną wykładnie art. 20 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) i w efekcie niezastosowanie art. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Natomiast w oparciu o podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucili naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z wymienionymi przepisami Ordynacji podatkowej. Zarzut ten sprowadzał się zatem do braku zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - mimo że zebrany przez organ podatkowy materiał dowodowy okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły zostać rozwiane na korzyść skarżących.

Regułą jest, że w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Niemniej jednak w niniejszej sprawie w pierwszym rzędzie należało rozpatrzyć zarzuty dotyczące podnoszonych naruszeń przepisów prawa materialnego. Ocena tych zarzutów jest konieczna do określenia niezbędnego zakresu ustaleń faktycznych w sprawie i tym samym na zasadność podnoszonego zarzutu naruszenia przepisów postępowania.

13. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2008 r.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2. ust. 2).

Natomiast jak wynika z art. 7 ust.1 pkt 10 w/w ustawy zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

O wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, decyduje charakter i przeznaczenie gruntu, odpowiednio sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią stosownie do art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne(tj: Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych.

14. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie zostały przewidziane w tym przepisie żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08, LEX nr 558871, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07, LEX nr 549643). Należy bowiem wskazać, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów, bądź też ich zmiana, może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyroki NSA z: 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, LEX nr 490966, i 14 września 2010 r., II FSK 690/09, LEX nr 745808).

15. Jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, z wypisu z rejestru gruntów nr 00512/01 z dnia 14 września 2001, wypisu z rejestru gruntów nr 411/2009 z dnia 12 maja 2009 r. i nc/1301/2009 z 15 lipca 2009 r., wynika, że w 2008 roku, grunty o powierzchni 5,62 ha wchodzące w skład nieruchomości położonej w O., na terenie działki [...] oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem "K"- grunty zabudowane i zurbanizowane stanowiące użytki kopalne. Z powyższych wypisów nie wynika, aby powyższe grunty stanowiły nieużytki i grunty zakrzewione. Tym samym nie mogło tu nastąpić zwolnienie z podatku od nieruchomości.

Jednocześnie słusznie Sąd pierwszej instancji wskazywał (a wcześniej organy podatkowe), że skarżący kwestionując prawidłowość danych zawartych w ewidencji winni wszcząć procedurę ich zmiany u organu prowadzącego tę ewidencję. W rozpoznawanej sprawie zainicjowano taką procedurę i doprowadziła ona do zmiany ewidencji w 2009 roku co do powierzchni gruntu. Nie nastąpiła natomiast żadna zmiana co do klasyfikacji gruntów objętych niniejszym postępowaniem.

Zważywszy na powyższe bezzasadny jest zarzut skarżących co do niewłaściwego zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych i niezastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 10 powyższej ustawy.

16. Biorąc pod uwagę treść powołanych powyżej przepisów należy stwierdzić, że podnoszona przez skarżących kwestia rekultywacji gruntów, tego na kim ciąży obowiązek jej przeprowadzenia nie ma znaczenia w postępowaniu podatkowym, a jedynie w postępowaniu prowadzonym przez Starostę w związku ze zmianą klasyfikacji gruntów. Równocześnie ponieważ ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dokonuje się na podstawie aktualnej klasyfikacji w obowiązującej ewidencji gruntów, to wszczęcie postępowanie o zmianę tych danych nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania podatkowego. Tym samy bezzasadne są zarzuty błędnej wykładni art. 20 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) i w efekcie niezastosowanie art. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

17. Sformułowana wyżej ocena co do bezzasadności zarzutu skargi kasacyjnej odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego przesądza o bezzasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów procesowego poprzez oparcie wyroku na nieprawidłowo ustalonym przez organy podatkowe stanie faktycznym.

Skoro z przedstawionej argumentacji jednoznacznie wynika, że miarodajne przy wymiarze podatku przez organy podatkowe jest zaklasyfikowanie gruntów w ewidencji gruntów to w celu stwierdzenia, czy grunty te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jedyną wymagającą ustalenia istotną okolicznością faktyczną jest to, jak grunty te były zaklasyfikowane w tej ewidencji w okresie, którego dotyczy decyzja podatkowa. Tym samym nie można zaakceptować trafności zarzutu, przy jasności co do zapisów ewidencji, że zebrany przez organ podatkowy materiał dowodowy okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły zostać rozwiane na korzyść skarżących. Uznanie trafności powyższego zarzuty było by tożsame z uznaniem dopuszczalności możliwości zmiany ewidencji gruntu w ramach prowadzonego postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości. Inaczej mówiąc w efekcie przeprowadzenia kontrdowodu przeciwko treści wpisu w ewidencji gruntów organ podatkowy miałby możliwość anulowania, bądź zmiany treści takiego wpisu. Stanowisko takie z powyżej przedstawionych względów nie może być zaakceptowane.

18. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną jako bezzasadną oddalił.