Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 126/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1 i 2, art. 24 ust. 3, 4 i 5
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 26 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi T. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pełnego wypisu z rejestru gruntów i wypisu z rejestru budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 2 listopada 2012r. T. G. wystąpił do Burmistrza Miasta T. z wnioskiem o wydanie pełnego wypisu z rejestru gruntów i rejestru budynków dla działek oznaczonych nr 155/1 i 155/2 położonych w T. przy ul. A. Wnioskodawca podał, że dane te stanowią podstawę rozstrzygnięcia w toczącym się postępowaniu rozgraniczeniowym, którego jest stroną. Postanowieniem z dnia [...], znak [...]Burmistrz Miasta T. na podstawie art. 219 k.p.a. oraz art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989- Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010r., nr 193, poz. 1287 ze zm.) odmówił wydania T. G. wnioskowanych wypisów z rejestru gruntów i rejestru budynków. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że T. G. nie jest właścicielem działek oznaczonych nr 155/1 i 155/2. Jest właścicielem działki sąsiedniej oznaczonej nr 71 (KW [...]). Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, informacje o gruntach, budynkach i lokalach są jawne i powszechnie dostępne. Natomiast dostęp jest ograniczony do danych dotyczących właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - innych osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części oraz jego miejsca zamieszkania lub siedziby. Zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy, dane z ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 1, 2 i art. 51, organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków wydaje na żądanie:

1) właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu;

2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

3) innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie .

Organ uznał, iż T. G. nie wykazał się interesem prawnym uprawniającym go do uzyskania żądanych informacji zawierających dane osobowe właścicieli nieruchomości przy ul. A w T. Wykazanie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym polega na wskazaniu przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, a taki przepis nie został przez stronę wskazany. Ponadto organ podniósł, iż prowadząc postępowanie rozgraniczeniowe organ administracji posiada dostęp do wszystkich rejestrów publicznych i możliwość ustalenia i pozyskania niezbędnych danych ewidencyjnych.

Na powyższe postanowienie T. G. wniósł zażalenie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości podkreślił, że jest właścicielem nieruchomości położonej w T. przy ul. B ujawnionej w księdze wieczystej [...]. Natomiast nieruchomość sąsiednia oznaczona nr 155/2 położna w T. przy ul. A, której właścicielem jest R. W. została ujawniona w księdze wieczystej [...]również przy ul. B. W celu sprostowania błędnego oznaczenia nieruchomości nr 155/2 w księdze wieczystej, konieczne jest zatem zdaniem skarżącego uzyskanie dokumentów w postaci wypisów z rejestru gruntów i budynków.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. , art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia T. G. na postanowienie Burmistrza Miasta T. z dnia[...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ wskazał w uzasadnieniu, iż w treści wniosku z dnia 2 listopada 2012 r. T. G. podał, iż dokumenty w postaci wypisu z rejestru gruntów i wypisu z rejestru budynków dla działek o nr 155/1 i 155/2 położonych w T. przy ul. A, stanowią podstawę rozstrzygnięcia w toczącym się postępowaniu rozgraniczeniowym, którego jest stroną. Z kolei w zażaleniu, potrzebę uzyskania wskazanych dokumentów uzasadnił koniecznością dokonania sprostowania błędnego oznaczenia nieruchomości oznaczonej nr 155/2, która została ujawniona w księdze wieczystej nr[...].

Mając na uwadze przedstawione okoliczności ŁWINGiK zaznaczył, iż w przypadku niezgodności danych katastru nieruchomości z oznaczeniem w księdze wieczystej, stosownie do treści art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U z 2001r., nr 124, poz. 1361 ze zm.) sprostowania oznaczenia nieruchomości dokonuje sąd rejonowy na podstawie danych katastru nieruchomości na wniosek właściciela nieruchomości lub wieczystego użytkownika. T. G. nie jest właścicielem nieruchomości oznaczonej nr 155/2, a zatem nie jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o sprostowanie zapisów w księdze wieczystej prowadzonej dla działki nr 155/2.

Organ wskazał ponadto, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, że wypis i wyrys, o których mowa w art. 24 ust. 5 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne nie stanowi zaświadczenia w rozumieniu art. 217 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej odmawiając wydania w przedmiotowej sprawie wydania wypisu powinien to uczynić w formie decyzji na podstawie art.24 ust. 5 ustawy. Z uwagi jednak na fakt, że treść decyzji organu I instancji byłaby tożsama z zaskarżonym postanowieniem, które wydane zostało zgodnie z wcześniej prezentowaną linią orzeczniczą, naruszenie prawa materialnego nie mogło w ocenie organu odwoławczego skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia.

Reasumując organ odwoławczy podkreślił, iż skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego w celu uzyskania wnioskowanych wypisów, a organ I instancji prawidłowo orzekł o odmowie wydania wypisu z rejestru gruntów i wypisu z rejestru budynków dla działek oznaczonych nr 155/1 i 155/2.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. G. zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8 i pominięcie art. 23 k.p.a. oraz obrazę art. 24 pkt 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Opisując szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania, zaznaczył, iż wykazał swój interes prawny "w zupełności" do uzyskania wypisu z rejestru gruntów i budynków dla działki oznaczonej nr 155/1 i 155/2 zarówno w postępowaniu przed organem I i II instancji. Wniósł ponadto na podstawie art. 174 i art. 106 § 3 p.p.s.a. o dopuszczenie dodatkowych dowodów z dokumentów w postaci akt spraw III SA/Łd 761/12, III SA/Łd 762/12 i III SA/Łd 763/12 oraz pism z dnia 30 lipca 2012r. i 14 sierpnia 2012r. przedstawionych jako załączniki do skargi.

W dniu 7 maja 2013r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącego z dnia 1 maja 2013r. w którym wniósł o rozpoznanie przez Sąd wniosku dowodowego zawartego w piśmie z dnia 15 kwietnia 2013r., skierowanego w trybie art. 78 § 1 k.p.a. do Burmistrza Miasta T.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Na rozprawie, skarżący popierając wniesioną skargę oświadczył, że występując o zupełny wypis z rejestru gruntów i budynków zamierzał wykorzystać go w postępowaniu w celu sprostowania księgi wieczystej R. W. Podniósł, że składał wnioski o sprostowanie księgi wieczystej R. W., ale sąd powszechny nie uwzględnił jego wniosków, wskazując w uzasadnieniu, że powodem nieuwzględnienia wniosku jest niezłożenie przez skarżącego odpowiednich dokumentów, tj. wypisu z rejestru gruntów i budynków.

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013r. wydanym na rozprawie, WSA w Łodzi zobowiązał skarżącego do złożenia w terminie 7 dni orzeczenia Sądu oddalającego wniosek o sprostowanie księgi wieczystej wraz z dowodem, że orzeczenie to zostało złożone w organie w trakcie postępowania o wydanie wypisu z rejestru gruntów i budynków.

W dniu 17 czerwca 2013r. do akt sprawy skarżący złożył kopie zarządzenia Przewodniczącego VI Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w P. z dnia 19 maja 2011r., postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 26 sierpnia 2011r., sygn. akt Dz.Kw PT1P 4657/11 o oddaleniu wniosku T. G. o sprostowanie oznaczenia nieruchomości w dziale I-0 księgi wieczystej nr [...], kopię zażalenia na powyższe postanowienie oraz kopie postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 18 maja 2012r.o oddaleniu wniosku o sprostowanie wpisu w dziale I w księdze wieczystej nr [...] i z dnia 27 czerwca 2012r. o oddaleniu powyższego wniosku po rozpoznaniu skargi na postanowienie z dnia 18 maja 2012r. Przedstawił również kopię postanowienia z dnia 28 września 2012r. Sądu Okręgowego w P. oddalającego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 27 czerwca 2012r. bez uzasadnienia.

W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 24 czerwca 2013r. WSA w Łodzi zwrócił się do Sądu Okręgowego w P. II Wydziału Cywilnego Odwoławczego o przesłanie uzasadnienia postanowienia z dnia 28 września 2012r., sygn. akt II Ca 600/12 celem włączenia do akt sprawy i wykorzystania do sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W dniu 25 czerwca 2013r. do akt sprawy wpłynął odpis postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 28 września 2012r., sygn. akt II Ca 600/12 wraz z uzasadnieniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270) – dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie.

Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie było postępowanie o wydanie pełnego wypisu z rejestru gruntów i wypisu z rejestru budynków, prowadzone w trybie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.)- zwanej dalej ustawą. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 8 ustawy, przez ewidencję gruntów i budynków rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami lub lokalami.

Podnieść należy, że przedmiotem ewidencji gruntów i budynków są dane o charakterze przedmiotowym (art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy) oraz dane o charakterze podmiotowym (art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy) (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 189/09, wyrok NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1319/09; wyrok NSA z dnia 19 maja 2010 r., sygn.akt I OSK 1030/09).

Informacje, o jakich mowa w art. 20 ust. 1 ustawy zawiera operat ewidencyjny, są one jawne a starosta udostępnia je w formach wskazanych w art. 24 ust. 3 ustawy. Udostępnienia tych informacji może żądać każdy, zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy. Istnieje natomiast ograniczenie w udostępnianiu danych osobowych podmiotów, o jakich mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli właścicieli gruntów. Ograniczenie to przewiduje art. 24 ust. 5 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające także dane osobowe, na żądanie :

1. właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniony zbiór danych lub wypis;

2. organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniony zbiór danych lub wypis;

3. innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie.

Z literalnego brzmienia tej regulacji wynika, iż ze skutecznym żądaniem wydania wyrysów i wypisów może wystąpić właściciel gruntu, władający gruntem lub inny podmiot, który ma interes prawny w tym zakresie. W sprawie niniejszej nie było sporne, że wnioskujący – T. G. jest właścicielem działki 71 obręb [...]T., ul. B, wnioskował zaś o wydanie pełnego wypisu z rejestru gruntów i wypisu z rejestru budynków dotyczącego działek 155/1 i 155/2, uzasadniając swój wniosek toczącym się postępowaniem rozgraniczeniowym, w którym jest stroną.

Rozważając zatem dopuszczalność udzielenia skarżącemu wnioskowanych wypisów z ewidencji gruntów i budynków zawierających dane dotyczące właścicieli i ich adresów, w istniejącym stanie prawnym w pierwszej kolejności obowiązkiem organów było ustalenie, czy wnioskodawca mieści się w katalogu podmiotów uprawnionych do otrzymania tych danych. Niesporne jest w sprawie, że skarżący w dacie składania wniosku ani w toku całego tego postępowania administracyjnego nie był właścicielem lub podmiotem władającym gruntem, którego dotyczyć miały wypisy, ani organem, o którym mowa w art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy. W takiej sytuacji podstawę udzielenia żądanych informacji mógł stanowić jedynie przepis art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy. Przepis ten przewiduje takie uprawnienie dla podmiotów, które mają interes prawny w otrzymaniu danych dotyczących właścicieli gruntów i ich adresów.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że źródłem interesu prawnego jest przepis prawa powszechnie obowiązującego, który kształtuje sytuację określonego podmiotu w zakresie stanu prawnego regulowanego tym przepisem. O istnieniu interesu prawnego nie decyduje jedynie wola, czy subiektywne przekonanie danego podmiotu. Nie chodzi tu bowiem wyłącznie o interes faktyczny niepoparty żadnymi przepisami mogącymi stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia przez organ administracji stosownych czynności w konkretnej sprawie. Interes prawny musi być indywidualny i konkretny. Jego cechą jest także realność (aktualność). Nie może być on zatem udowodniony zamiarem i okolicznościami, które mogą dopiero wystąpić w przyszłości (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 1038/07).

W rozpatrywanej sprawie skarżący ma bezspornie interes w uzyskaniu informacji w zakresie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków co do nieruchomości sąsiedniej, ale jest to jednak interes faktyczny, a nie interes prawny z punktu widzenia przepisów procedury administracyjnej oraz ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Interes ten nie może być więc traktowany jako przesłanka do żądania od organu wydania pełnego wypisu z rejestru gruntów i wypisu z rejestru budynków, odnoszących się do danych osobowych właścicieli działki, co do której skarżący nie posiada żadnego tytułu prawnego.

Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt przedmiotowej sprawy należy więc stwierdzić, że skarżący nie wykazał interesu prawnego uprawniającego go do żądania przedmiotowych wypisów ani jako strona postępowania rozgraniczeniowego, ani jako wnioskujący o sprostowanie KW [...]w zakresie błędnego oznaczenia nieruchomości w niej ujawnionej.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że celem postępowania rozgraniczeniowego, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy, jest ustalenie przebiegu granic nieruchomości przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Rozgraniczenia nieruchomości dokonują wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) oraz, w wypadkach określonych w ustawie, sądy (art. 29 ust. 3 ustawy). Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 ustawy, rozgraniczenie przeprowadza wójt (burmistrz, prezydent miasta), natomiast czynności ustalania przebiegu granic wykonuje w myśl przepisu art. 31 ust. 1 ustawy, geodeta upoważniony przez wójta.

W myśl art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, wydanie pozytywnej decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości poprzedza dokonanie przez organ (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granicy nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami: w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności zwraca się upoważnionemu geodecie dokumentację do poprawy i uzupełnienia lub następuje włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne).

Wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 32 ust. 6 ustawy rozporządzenie Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości (Dz.U. nr 45, poz. 453) określa rodzaje dokumentów stanowiących podstawę ustalania przebiegu granic oraz sposób i tryb wykonywania przez geodetę czynności ustalania przebiegu granic i sporządzania dokumentacji przy rozgraniczeniu nieruchomości. Dopiero sporządzona w postępowaniu rozgraniczeniowym dokumentacja geodezyjna przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowi podstawę do wykazania w ewidencji przebiegu granic działek ewidencyjnych, o czym stanowi § 36 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz 454). Analiza powyższych przepisów uzasadnia prawidłowość stanowiska organów, które stwierdziły, że w trakcie postępowania rozgraniczeniowego organ prowadzący to postępowanie posiada ustawowy dostęp do rejestrów publicznych, ma możliwość ustalenia i pozyskania niezbędnych danych ewidencyjnych i żaden przepis prawa nie zobowiązuje stron tego postępowania do składania dokumentów dotyczących działek, których nie są właścicielami. Twierdzenie więc skarżącego, że pełny wypis z rejestru gruntów i rejestru budynków dotyczący działek 155/1 i 155/2, co do których skarżący nie legitymuje się tytułem prawnym, jest mu niezbędny w postępowaniu rozgraniczeniowym nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa, co stanowi o braku interesu prawnego skarżącego do sformułowania przedmiotowego wniosku.

Nie stanowi też źródła interesu prawnego skarżącego, jak sam wskazał "konieczność dokonania sprostowania błędnego oznaczenia nieruchomości należącej do spadkobierców po zmarłej R. W. oznaczonej nr 155/2, która została ujawniona w księdze wieczystej[...]".

Wbrew twierdzeniom skarżącego prezentowanym na rozprawie sąd, do którego skarżący wystąpił z wnioskiem o sprostowania błędnego oznaczenia nieruchomości oznaczonej nr 155/2, która została ujawniona w księdze wieczystej[...], wcale nie zobowiązał skarżącego do przedłożenia pełnego wypisu z rejestru gruntów i rejestru budynków dla działek 155/1 i 155/2. Z treści przedłożonych przez skarżącego (na żądanie Sądu ) wszystkich orzeczeń, które zapadły w tej sprawie takie zobowiązanie nie wynika. Analiza treści tych orzeczeń, świadczy jednoznacznie o tym, że jedyną przyczyną oddalenia wniosku skarżącego był brak legitymacji czynnej do wystąpienia z takim wnioskiem. Sąd Okręgowy w P., który postanowieniem z dnia 28 września 2012r., sygn. akt II Ca 600/12 po rozpoznaniu wniosku T. G. o sprostowanie oznaczenia nieruchomości w dziale I-O księgi wieczystej nr [...]oddalił apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 27 czerwca 2012, skonstatował, że legitymację do złożenia wniosku w postępowaniu wieczystoksięgowym stosownie do treści art. 6262 § 5 k.p.c. posiadają m.in.: właściciel nieruchomości lub użytkownik wieczysty; osoba na rzecz której wpis ma nastąpić (nabywca); wierzyciel, jeżeli przysługuje mu prawo, które może być wpisane w księdze wieczystej; w sprawach dotyczących obciążeń powstałych z mocy ustawy uprawniony organ. Wnioskodawcy nie można zaliczyć do kręgu w/w podmiotów, albowiem jak to wynika z uzasadnienia apelacji jest jedynie właścicielem nieruchomości sąsiedniej. Odnosząc się do zarzutu pominięcia przez Sąd meriti art. 10 u.k.w.h., który to przepis dotyczy uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, Sąd podkreślił, że uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym jest sposobem obalenia domniemania z art. 3 u.k.w.h. Roszczenie to przysługuje tylko wtedy, gdy wpis tworzący ujawniony stan prawny jest prawomocny, a więc nie może być podważony w drodze środka odwoławczego w postępowaniu wieczystoksięgowym ( Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 28.04.1994 r., w sprawie III CZP 43/94 nie publikowane). Nie jest uzgodnieniem w rozumieniu art. 10 u.k.w.h. sprostowanie oznaczenia nieruchomości na podstawie art. 27 u.k.w.h. i art. 62613 § 1 k.p.c., albowiem wpisy w dziale I-O nie są objęte domniemaniem prawdziwości z art. 3 u.k.w.h. ani nie są chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. Dodatkowo Sąd podkreślił, że powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym może wytoczyć tylko osoba uprawniona do złożenia wniosku o dokonanie wpisu w księdze wieczystej. Taką osobą jak to stwierdzono wyżej nie może być wnioskodawca z uwagi na brak legitymacji czynnej. Odnosząc się zaś do zarzutu obrazy art. 24 u.k.w.h, powoływanego również w petitum skargi wniesionej do WSA w Łodzi, Sąd Okręgowy uznał ten zarzut za nietrafny, wskazując iż jak zostało ustalone księga wieczysta jest prowadzona dla odrębnej nieruchomości i nie ma sporu co do prawa własności. Sąd w pełni podziela zaprezentowane wyżej stanowisko Sądu Okręgowego w P.

Reasumując, żaden ze wskazanych przez skarżącego przepisów nie stanowi źródła interesu prawnego skarżącego do żądania wydania pełnego wypisu z rejestru gruntów i rejestru budynków.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcia w sprawach o sygn. III SA/Łd 761/12 (oddalające skargę w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia), III SA/Łd 762/12 (oddalające skargę w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia) oraz III SA/Łd 763/12 ( uchylające zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wydania wyrysu z mapy ewidencyjnej) , których to akt spraw dołączenia żądał skarżący, pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Również złożony do Sądu wniosek dowodowy z dnia 1 maja 2013r. o rozpoznanie wniosku dowodowego z dnia 15 kwietnia 2013r, kierowanego w trybie art. 78 § 1 Kpa do Burmistrza Miasta T. złożony na okoliczność wykazania przez skarżącego wyczerpania prawnych środków uzyskania wglądu do dokumentów w postaci wypisów z rejestru gruntów i z rejestru budynków dla działek 155/1 i 155/2 pozostaje bez znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy, w której przedmiotem zainteresowania Sądu była ocena legalności odmowy wydania pełnego odpisu z rejestru gruntów i z rejestru budynków dla w/w działek w trybie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Sąd nie ma wątpliwości, że organy prawidłowo oceniły uprawnienia skarżącego do żądania spornych dokumentów, a swoje merytoryczne stanowisko uzasadniły z powołaniem prawidłowej podstawy prawnej odmowy uwzględnienia wniosku.

Na zakończenie odnosząc się do kwestii formy w jakiej organ powinien odmówić wydania wnioskowanych wypisów, wyjaśnić trzeba, że wypis z rejestru gruntów i rejestru budynków nie stanowią zaświadczeń, w rozumieniu art. 217 § 1 k.p.a. Wobec tego odmowa ich wydania nie może nastąpić w formie postanowienia, podejmowanego na podstawie art. 219 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 219 k.p.a. oraz art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne Powołanie więc art. 219 k.p.a jest uchybieniem, ale uchybienie to pozostało bez wpływu na wynik sprawy, gdyż ani ich forma, ani zawarte w nich rozstrzygnięcia nie odmawiają im waloru decyzji administracyjnych, które byłyby prawidłową formą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne nie regulują wprost, w jakiej formie powinna być dokonana odmowa wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej. Również przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków kwestii tej nie regulują. Brak expressis verbis w normie administracyjnego prawa materialnego określenia prawnej formy działania organu administracji publicznej powoduje, że wyprowadzenie tego zasadniczego elementu autorytatywnej konkretyzacji normy prawa materialnego następuje w wyniku zastosowania procesu wykładni. Norma prawa materialnego, jeżeli w sposób bezpośredni wyznacza elementy stosunku prawnego bez potrzeby ich konkretyzacji, a zatem z mocy prawa przyznane są jednostce danego rodzaju uprawnienia lub nałożone określonego rodzaju obowiązki, nie daje podstawy prawnej do działania organom wykonującym administrację publiczną w formie decyzji. W razie gdy norma administracyjnego prawa materialnego wymaga konkretyzacji, formą dokonania tej konkretyzacji jest forma decyzji administracyjnej. Taka wykładnia w zakresie formy działania organu wykonującego administrację publiczną wynika z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z zasady demokratycznego państwa prawnego doktryna i orzecznictwo sądowe wyprowadza dwie o kapitalnym znaczeniu dla ukształtowania praw jednostki wobec administracji publicznej, a tym samym dla wykładni przepisów prawa, zasady: zasadę prawa do procesu oraz zasadę prawa do sądu. Istotą zasady prawa do procesu jest przyznanie jednostce prawa do obrony interesu prawnego w unormowanym przepisami prawa procesowego postępowaniu. Zasada prawa do procesu ma podstawowe znaczenie przy interpretacji przepisów prawa materialnego w zakresie formy rozstrzygnięcia, w kierunku przyjęcia zasady załatwiania spraw jednostki w formie decyzji administracyjnej, gdy przepis administracyjnego prawa materialnego nie przyjmuje expressis verbis innej formy załatwienia sprawy. Zasada domniemania załatwiania spraw w formie decyzji administracyjnej była wielokrotnie przyjmowana w orzecznictwie sądowym, w którym podkreślano, że jednostka ma prawo do tego, by jej oparte na prawie materialnym roszczenia i wnioski były rozpatrywane w ramach przewidzianej procedury. Nie jest zgodne z zasadami konstytucyjnymi takie postępowanie organów wykonujących administrację publiczną, w którym wnioski jednostki załatwiane są poza postępowaniem jurysdykcyjnym.

Słusznie w tej kwestii stwierdził Trybunał Konstytucyjny, że "jeżeli (...) istnieje wątpliwość co do formy załatwienia sprawy administracyjnej, należy przyjąć, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia. Nie może zaistnieć sytuacja, że w przepisach ustawy określono właściwość organu administracji publicznej do załatwiania określonej kategorii spraw administracyjnych, a sprawy te nie mogłyby być rozstrzygane tylko dlatego, że ustawodawca nie określił wprost formy rozstrzygnięcia" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 czerwca 2005 r. o sygn. akt P 18/03; OTK ZU 2005, nr 6A, poz. 63).

Tak też jest w przypadku wydawania przez starostę wypisów z rejestru gruntów i wyrysów z mapy ewidencyjnej. Dlatego też, przyjąć należy, że przepisy art. 23 ust. 3 i 4 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne upoważniają do podejmowania wprost na ich podstawie decyzji administracyjnych o odmowie wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej.

Powyższe stanowisko, zarówno w zakresie formy rozstrzygnięcia, jak i braku wpływu tego rodzaju uchybienia na wynik sprawy, zostało zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 654/11 (www. orzeczenia. nsa.gov.pl). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podzielił stanowisko wyrażone we wskazanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, iż w rozpatrywanej sprawie organy winny wydać decyzje administracyjne, a nie postanowienia. Oceniając jednak wagę tego uchybienia, Sąd zobowiązany był wziąć pod uwagę jego wpływ na wynik sprawy, który ukształtowany został treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia przepisów postępowania jedynie wówczas, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec prawidłowego orzeczenia co do istoty sprawy i zamieszczenia w nich wszystkich elementów wymaganych od decyzji administracyjnej, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., Sąd uznał, że dostrzeżone uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze przytoczone wyżej względy, Sąd w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

k.ż.