Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 517/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6174 Komornicy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 8, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 8 ust. 3, art. 11, art. 15 b
journal: Dz.U. 2006 nr 167 poz 1191
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - tekst jedn.
article: art. 15 b
journal: Dz.U. 2007 nr 112 poz 769
law: Ustawa z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Rady Izby Komorniczej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1720/09 w sprawie ze skargi Rady Izby Komorniczej w W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia komornika oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1720/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. - po rozpoznaniu sprawy ze skargi Rady Izby Komorniczej w W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia

[...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na stanowisko komornika sądowego - oddalił skargę.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd wskazał, że w dniu [...] lutego 1998 r. M. A. B. (dalej: Uczestnik) został powołany na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K.

W dniu [...] maja 2008 r. Uczestnik złożył wniosek o przeniesienie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. – P. P.

w W. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że wraz z rodziną mieszka w W. a codzienne dojazdy do miejsca pracy są czasochłonne, co odbija się na jego życiu rodzinnym i stanowi znaczne obciążenie finansowe.

W dniu [...] maja 2008 r. Minister Sprawiedliwości zwrócił się do Prezesa Sądu Apelacyjnego w L. oraz Krajowej Rady Komorniczej o wyrażenie opinii w sprawie wniosku Uczestnika. Prezes Sądu Apelacyjnego wyraził pozytywną opinię, natomiast Krajowa Rada Komornicza opinii nie przedstawiła.

Zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2008 r. Minister Sprawiedliwości utworzył 8 nowych wolnych stanowisk komorników sądowych, w tym dla W.-M. w W.

i dla W. P.-P. w W., o czym pisemnie poinformował komorników, którzy złożyli wnioski o przeniesienie, w tym Uczestnika.

M. A. B. oświadczył, iż podtrzymuje wcześniejszy wniosek i wyraża zgodę na przeniesienie na dowolne stanowisko w Warszawie, wskazane przez Ministra Sprawiedliwości.

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości na podstawie art. 15 b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jedn. Dz. U. 2006 r., Nr 167, poz. 1191 ze zm., dalej: ustawa o komornikach /.../) przeniósł Uczestnika ze stanowiska komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym

w K. na nowoutworzone stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. P. –P. w W. W uzasadnieniu wskazał, iż za przeniesieniem przemawia uzasadniony interes Uczestnika.

Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła Krajowa Rada Komornicza, która jednocześnie przesłała uchwałę z [...] września 2008 r. negatywnie opiniującą pierwotny wniosek uczestnika z dnia [...] maja 2008 r. oraz Rada Izby Komorniczej w W.

Rada Izby Komorniczej w W. zarzuciła organowi naruszenie art. 15 b, art. 8 ust. 3 i art. 11 ustawy o komornikach /.../ poprzez niezasięgnięcie opinii Krajowej Rady Komorniczej oraz niewszczęcie postępowania o powołanie na stanowisko w trybie art. 11 ww. ustawy i uznanie, że dopuszczalne jest przeniesienie komornika na wolne stanowisko bez przeprowadzenia tego postępowania. Według Rady Izby Komorniczej w W. zawarte w art. 15 b pojęcie stanowiska w innym rewirze komorniczym nie dotyczy nowoutworzonego stanowiska. W sytuacji nowoutworzonego stanowiska treść art. 15 b należy odczytywać łącznie z art. 8 ust. 3 ww. ustawy, który w tym przypadku nakazuje stosowanie trybu wynikającego z art. 11 ww. ustawy. Ponadto Rada zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez niezebranie

w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, na którym oparł się organ wydając decyzję.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Minister Sprawiedliwości ponownie zwrócił się do Prezesa Sądu Apelacyjnego w L. i Krajowej Rady Komorniczej o wyrażenie opinii w sprawie przeniesienia uczestnika na nowoutworzone stanowisko komornika. Prezes Sądu Apelacyjnego ponownie wyraził pozytywną opinię natomiast Krajowa Rada Komornicza pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. poinformowała, że opinia zostanie wydana na posiedzeniach w terminie 9 -10 września 2009 r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. i na podstawie art. 105 § 1 i 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte na wniosek Krajowej Rady Komorniczej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. wskazując, że organ ten - jako opiniujący wniosek - nie może jednoczenie występować w charakterze strony postępowania administracyjnego. Brak podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji organ uzasadniał tym, że art. 15 b ust. 1 i 2 ustawy o komornikach /.../ nie różnicuje stanowisk komorniczych na stanowiska już istniejące i nowoutworzone. Wykładni tej nie zmienia art. 8 ww. ustawy. Minister Sprawiedliwości podniósł też, że opinia Krajowej Rady Komorniczej nie jest wiążąca

i podlega ocenie, tak samo jak pozostałe dowody zebrane w sprawie. Zdaniem Ministra Uczestnik spełnia przesłanki określone w art. 15 b ww. ustawy, za uwzględnieniem wniosku przemawia jego uzasadniony interes.

Na powyższą decyzję Rada Izby Komorniczej w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zarzucając naruszenie art. 15 b

w związku z art. 8 ust. 3 i art. 11 ustawy o komornikach /.../ oraz art. 7, 8 i 77 k.p.a. Zarzuciła Ministrowi Sprawiedliwości, iż nie wystąpił z wnioskiem o opinię do Krajowej Rady Komorniczej. Rada Izby Komorniczej w W. nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że art. 11 ust. 2 ustawy ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy brak jest wniosków o przeniesienie, gdyż zgodnie z art. 8 ust. 3 Minister Sprawiedliwości z urzędu lub na wniosek prezesa właściwego sądu okręgowego zarządza utworzenie wolnego stanowiska w tym rewirze, po czym wszczyna postępowanie w trybie art. 11. Zdaniem Rady Izby Komorniczej w W. wyłączenie zastosowania w sprawie art. 11 ust. 2 ustawy o komornikach /.../ naruszało interes wszystkich komorników, gdyż zawężenie kręgu osób do tych, które złożyły podanie o przeniesienie, narusza równość szans pozostałych. Zarzucono, że organ nie dokonał wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, wziął pod uwagę tylko jeden z interesów, tj. interes uczestnika, a nie ustosunkował się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy, nadto pominął, iż wolne stanowisko komornika zostało utworzone przed złożeniem podania o przeniesienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wskazał, iż ustawa o komornikach sądowych i egzekucji przewiduje dwa tryby obsadzania wolnego stanowiska komorniczego. Procedura określona art. 11 ww. ustawy, dotyczy powoływania komorników na wolne stanowiska komornicze zarówno zwolnione jak i utworzone. Zdaniem Sądu I instancji obwieszczenie w Monitorze Polskim o wolnym stanowisku komorniczym otwiera możliwość ubiegania się o nie i oznacza zaproszenie do składnia wniosków przez kandydatów. Natomiast przed obwieszczeniem wolne stanowisko nie jest przedmiotem ubiegania się o nie przez kandydatów na komorników, może być natomiast przedmiotem wniosków o przeniesienie komorników już działających. Art. 15 b ww. ustawy stwarza możliwość obsadzenia wolnego stanowiska komorniczego w drodze przeniesienia komornika. Sąd podkreślił, że tryb ten dotyczy obsadzania tylko tych wolnych stanowisk, co do których Minister nie zaprosił jeszcze kandydatów na komorników do ubiegania się

o nie, a więc których nie skierowano do obwieszczenia w Monitorze Polskim. Zdaniem Sądu tylko od Ministra zależy, czy skieruje wolne stanowisko do obwieszczenia, czy też obsadzi je w trybie przeniesienia.

Sąd za niezasadne uznał również zarzuty skarżącej Rady, dotyczące braku wydania opinii przez Krajową Radę Komorniczą podkreślając, iż nienadesłanie opinii

w terminie nie wstrzymuje wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia, poza tym opinia ta nie jest dla Ministra wiążąca. Podkreślił również, iż Minister dwukrotnie występował do Krajowej Rady Komorniczej o opinię dotycząca Uczestnika postępowania.

Sąd I instancji wywiódł, iż ustawa o komornikach /.../ nie różnicuje stanowisk na nowoutworzone i zwolnione, a zatem obsadzone w trybie przeniesienia mogą być wszelkie wolne stanowiska komornicze przed skierowaniem obwieszczenia do publikacji. Zdaniem WSA powołana ustawa nie zawiera uregulowania, które nakazywałoby Ministrowi Sprawiedliwości bezwzględne i niezwłoczne kierowanie obwieszczenia o wolnym stanowisku do publikacji, w sytuacji, kiedy oczekują na realizację wnioski komorników

o przeniesienie. Zatem - w ocenie Sądu - jeżeli do Ministra Sprawiedliwości, przed utworzeniem nowego stanowiska komorniczego, wpłynie wniosek o przeniesienie, to brak jest przeszkód prawnych, aby wniosek ten, po stosownej modyfikacji, został uwzględniony poprzez przeniesienie komornika na nowoutworzone stanowisko komornicze, o ile zostały spełnione przesłanki przeniesienia z art. 15 b ust.1 i 2 ustawy. Sąd wskazał ponadto, iż tryb zastosowany przez Ministra przy wydawaniu zaskarżonej decyzji odpowiednio zabezpieczył interes społeczny z uwagi na powołanie doświadczonej osoby. Zdaniem Sądu Minister wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, ustalił stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz należycie

i wyczerpująco uzasadnił swoją decyzję.

W dniu [...] lutego 2010 r. Rada Izby Komorniczej w W. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono - powołując art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,

poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię:

- art. 15 b w związku z art. 8 ust. 3 i art. 11 ustawy o komornikach /.../, polegającą na przyjęciu, iż Minister Sprawiedliwości może w trybie ww. przepisu przenieść komornika na nowoutworzone, na podstawie art. 8 ust. 3 ww. ustawy, stanowisko komornicze bez przeprowadzenia trybu określonego w art. 11 ww. ustawy i nakazującego Ministrowi Sprawiedliwości skierowanie informacji o wolnym stanowisku w drodze obwieszczenia

w Dzienniku Urzędowym "Monitor Polski" i przeniesienie komornika na wolne stanowisko bez przeprowadzenia tego trybu po zawiadomieniu komornika o utworzeniu wolnego stanowiska i po złożeniu przez niego wniosku o przeniesienie, podczas gdy zdaniem Rady, Minister Sprawiedliwości po wydaniu zarządzenia o utworzeniu wolnego stanowiska winien wszcząć postępowanie w trybie art. 11 ww. ustawy.

II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 3 § 1 i art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 77 k.p.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przejawiające się w tym, że Sąd

w wyniku niewłaściwej kontroli legalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany materiał dowodowy okazał się niewystarczający, gdyż w zebranym materiale dowodowym brak było dowodu, iż komornik wraz z rodziną zamieszkuje w W., co było główną przyczyną przeniesienia komornika. Organ pominął istotny dla sprawy dowód znajdujący się w aktach sprawy, że korespondencja kierowana była na adres w K., a nie w W. Zatem zdaniem Skarżącej w świetle zabranego materiału dowodowego nie można stwierdzić uzasadnionego interesu komornika, oraz mimo to, iż organ nie dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych skupiając się jedynie na interesie komornika, jak również nie uwzględnił, iż organ naruszył zasadę zaufania poprzez to, iż wziął pod uwagę jedynie interes komornika, przez co ograniczył możliwość dostępu do wolnych stanowisk komorniczych innym osobom, które mogłyby ubiegać się o to stanowisko, oraz zasadę prawdy obiektywnej przejawiającej się naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu strony polegające na niewyjaśnieniu, jakie okoliczności zdecydowały, że godnym ochrony prawnej jest interes powołanego komornika i dlaczego interes ten będzie zaspokojony przez powołanie Uczestnika na stanowisko komornika. Zdaniem Rady interes społeczny będzie zaspokojony przez powołanie na wolne stanowisko komornika w trybie art. 11 ustawy o komornikach /.../, gdyż tylko taki wybór daje gwarancje zabezpieczenia prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności egzekucyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę

w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. Oznacza to, że zaskarżony wyrok sądu I instancji kontrolowany może być tylko i wyłącznie pod kątem ustalenia czy jest on wadliwy w zakresie objętym zarzutami wyartykułowanymi w skardze kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w W. zarzucono bowiem zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania. W związku z tym w pierwszej kolejności należało ustosunkować się do zarzutu błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. Zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny stanowiący podstawę wyroku został ustalony w sposób prawidłowy. Z kolei dokonywanie ustaleń faktycznych winno poprzedzać wyznaczenie normy prawnej, znajdującej ewentualne zastosowanie

w sprawie. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w objętym zarzutami skargi kasacyjnej art. 7 k.p.a., wywieść należy, iż podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego. (B. Adamiak, J. Borkowski – "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" 8. wydanie; Wydawnictwo C.H. Beck; Warszawa 2006 str. 69, teza 2). Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniając czy organy administracyjne dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy musi mieć na względzie, że konieczne

w sprawie ustalenia dotyczyć muszą faktów prawotwórczych a więc mających wpływ na wynik sprawy; zatem chodzi o ustalenie czy rzeczywisty stan faktyczny sprawy odpowiada hipotetycznemu stanowi faktycznemu wyrażonego w normie prawnej. Tym samym, gdy zarzut naruszenia prawa materialnego opiera się na błędnej wykładni, reguła - wedle której do rozpoznania zarzutów naruszenia prawa materialnego można przejść dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy - nie znajduje pierwszeństwa (por. J.P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz"; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis; Warszawa 2006r. str. 375, teza 22).

Wskazany w sprawie – jako podstawa skargi kasacyjnej – zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczy błędnej wykładni art. 15 b w związku z art. 8 ust. 3 i art. 11 ustawy

o komornikach /.../.

Prawidłowe rozumienie tych przepisów było już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skład orzekający w rozpoznawanym przypadku nie znajduje podstaw by odstąpić od wykładni zawartej w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 stycznia 2011r., sygn. akt

II GSK 147/10 i całej rozciągłości przychyla się do argumentacji zaprezentowanego tam stanowiska.

I tak: poza sporem w świetle art. 11 ust. 1 ustawy o komornikach /.../ komornika powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek zainteresowanego. Z powyższego wynika zatem, że Minister Sprawiedliwości jest organem, do którego należy przeprowadzenie procedury doprowadzającej do obsady stanowiska komornika oraz powołanie komornika na stanowisko, a koniecznym warunkiem powołania jest wniosek pochodzący od zainteresowanego.

Na wszczęcie procedury określonej art. 11 ustawy o komornikach /.../ wskazuje też treść art. 8 ust. 3. Ostatni z powołanych przepisów stanowi, że Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej, zarządza utworzenie wolnego stanowiska komorniczego, po czym wszczyna procedurę z art. 11 ustawy o komornikach /.../. Unormowania zawarte w art. 11 ww. ustawy dotyczą procedury powoływania na wolne stanowiska komornicze, przy czym ust. 2 regulując wymóg obwieszczania o wolnym stanowisku komornika różnicuje te obwieszczenia, w zależności od tego, czy wolne stanowiska powstały wskutek zwolnienia przez dotychczasowego komornika.

Zgodzić należy się z tym, że obwieszczenie w Monitorze Polskim o wolnym stanowisku komorniczym otwiera możliwość ubiegania się o to stanowisko i oznacza zaproszenie do składania wniosków przez kandydatów. Trafny jest też wywód, że przed obwieszczeniem wolne stanowisko nie jest przedmiotem ubiegania się o nie przez kandydatów na komorników, może być natomiast przedmiotem wniosków o przeniesienie komorników już działających. Zgodnie bowiem z art. 15 b - dodanym ustawą

z 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych (Dz. U. Nr 112, poz. 769)

- powstała możliwość obsadzenia wolnego stanowiska komorniczego w drodze przeniesienia komornika. W myśl powołanego przepisu Minister Sprawiedliwości może przenieść komornika na stanowisko komornika w innym rewirze komorniczym, jeżeli przemawiają za tym potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności,

o których mowa w art. 2 (egzekucyjnych) lub uzasadniony interes komornika.

W tym stanie rzeczy za błędną uznać należy wykładnię zaprezentowaną w skardze kasacyjnej, iż Minister Sprawiedliwości nie może przenieść komornika na nowoutworzone stanowisko, oraz że musi w sytuacji nowoutworzonego stanowiska przeprowadzić postępowanie z art. 11 tej ustawy. Przede wszystkim z art. 15 b ust. 2 ustawy wynika, że nie jest dopuszczalne przeniesienie komornika na stanowisko, co do którego Minister Sprawiedliwości skierował uprzednio do publikacji w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" obwieszczenie o wolnym stanowisku komornika, do czasu zakończenia postępowania o powołanie na to stanowisko.

Brzmienie przytoczonej regulacji pozwala to stwierdzić, że nie ma konieczności przeprowadzania postępowania z art. 11 ustawy w każdym przypadku zwolnienia stanowiska komornika lub utworzenia nowego stanowiska. Skoro nie jest możliwe przeniesienie komornika po ogłoszeniu obwieszczenia do czasu zakończenia postępowania, to - a contrario - dopuszczalne jest takie przeniesienie przed ogłoszeniem, a więc bez tego ogłoszenia, z pominięciem więc trybu z art. 11 ustawy.

W powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 26 stycznia 2011 r. trafnie wywiedziono, że wskazana interpretacja jest uzasadniona nie tylko brzmieniem przepisów, ale także ich celem. Chodziło o to, aby

z uwagi na potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności egzekucyjnych lub uzasadniony interes komornika, istniała szansa na zmianę dotychczasowego rewiru przez pracującego już komornika, bez konieczności ogłaszania konkursu i rywalizacji z osobami, które jeszcze komornikami nie są, tym samym stworzenie możliwość pewnej mobilności zawodowej. Uwzględnienia wymaga, że Minister Sprawiedliwości, który jako organ powołujący odpowiada za prawidłowe obsadzenie stanowisk komorniczych, ma w ten sposób zapewnioną sprawną i szybką procedurę przemieszczania komorników

i obsadzania trudnych rewirów lub nowych stanowisk. Określony znowelizowaną ustawą tryb powoływania odpowiednio zabezpiecza interes społeczny. Wynika to z faktu, że na stanowisko komornika zostaje powołana doświadczona osoba, co zapewnia sprawne funkcjonowanie nowoutworzonego stanowiska.

W tym stanie rzeczy przyjąć należy, że tryb uregulowany art. 15 b ustawy

o komornikach /.../ nie dookreśla, na jakie stanowisko w innym rewirze - nowoutworzone czy już istniejące - Minister Sprawiedliwości może przenieść komornika. Skoro natomiast przepis ten wskazuje wprost, że przeniesienie w tym trybie (za zgodą lub na wniosek komornika) może nastąpić, gdy przemawiają za tym potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności lub uzasadnionego interesu komornika to znaczy, że są to jedyne ustawowe przesłanki przeniesienia komornika na stanowisko w innym rewirze.

W konsekwencji rozpoznanie wniosku komornika o jego przeniesienie na stanowisko

w innym rewirze wymaga jedynie ustalenia czy spełnia on ww. przesłanki.

W tej sytuacji chybione są zarzuty, że rozstrzygnięcie sprawy oparte na ustaleniu interesu komornika narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Twierdzenia, że ochrona interesu komornika ogranicza możliwość dostępu do wolnych stanowisk innym osobom w istocie pozostaje w związku z zarzutem braku obwieszczenia o nowoutworzonym stanowisku – a zatem dotyczy podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów błędnej wykładni prawa materialnego – co było już przedmiotem rozważań.

W świetle tego, co zostało wyżej powiedziane nie można więc Sądowi I instancji postawić skutecznego zarzutu, że z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wadliwie nie dostrzegł uchybienia przez organ art. 7 i 77 oraz 8 k.p.a. Fakt, że uczestnik w pismach procesowych wskazał adres w K. jako adres dla doręczeń nie podważa wiarygodności jego twierdzeń, że mieszka wraz z rodziną w W. i nie świadczy to

o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej. Okoliczności powołane przez Uczestnika we wniosku o przeniesienie na stanowisko w innym rewirze trafnie oceniono jako spełniające przesłankę uzasadnionego interesu podatnika.

Z tych wszystkich względów podstawy, na których oparto skargę kasacyjną, nie usprawiedliwiają zawartego w niej wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie

art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.