Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 261/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do załatwienia wniosku
stwierdzono że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 , art. 4 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi R. B. na bezczynność "T" S.A. z siedzibą w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje "T" S.A. z siedzibą w K. do załatwienia wniosku R. B. z dnia 11 stycznia 2013 r.; II. stwierdza, że bezczynność "T" S.A. z siedzibą w K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza "T" S.A. z siedzibą w K. karę grzywny w wysokości 100,00 zł (sto złotych); IV. zasądza od "T" S.A. z siedzibą w K. na rzecz skarżącego R. B. kwotę 360,00 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Pismem z dnia 11 stycznia 2013 r. R.B. i D.B. wystąpili do A. S.A. Oddział w O. o udostępnienie na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) kserokopii decyzji oraz innych dokumentów, na podstawie których na nieruchomościach stanowiących własność wnioskodawców została posadowiona infrastruktura elektroenergetyczna, jak również dokumentów dotyczących ewentualnej przebudowy czy modernizacji tej infrastruktury. W ramach sprecyzowania roszczeń zawartych w uprzednio skierowanym do spółki piśmie, wskazali wnioskujący kwoty stanowiące ewentualne wynagrodzenie z tytułu bezumownego korzystania i ustanowienia służebności przesyłu na działkach [...] i [...] .

W odpowiedzi na ww. pismo A. S.A. Oddział w O. w piśmie z dnia 12 lutego 2013 r. poinformował, że podtrzymuje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 29 lutego 2012 r. W kwestii udostępnienia dokumentów na podstawie art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej podała spółka, że nie jest podmiotem o którym mowa w tym przepisie. Niezależnie od powyższego, wedle spółki dane o udostępnienie których zwróciły się strony w ramach dostępu do informacji publicznej, mają na celu jedynie realizację interesu prywatnego-zmierzają bowiem do ustalenia ryzyka procesowego z jakim powinny się liczyć osoby domagające się wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości i ustalenia służebności przesyłu.

R.B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność A. S.A. z siedzibą w K. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej zawartej we wniosku z dnia 11 stycznia 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy. Wskazał, że skarga na bezczynność jest skutecznie wniesiona, aż do ustania stanu bezczynności, czyli do chwili załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. II FSK 2010/08). Co więcej skarga na bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia. Środków takich nie przewiduje bowiem ani ustawa o dostępie do informacji publicznej, ani kodeks postępowania administracyjnego, a przepis art. 52§3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów. Wedle skarżącego zasadą jest udostępnianie informacji publicznej, a wyjątkiem odmowa jej udzielenia. Udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno-technicznej, natomiast odmowa udzielenia informacji następuje w drodze decyzji.

Podał nadto, że z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ponieważ zadania takie cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie, dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest "zadaniem publicznym". Dlatego też udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy.

W odpowiedzi na skargę A. S. A. z siedzibą w K. Oddział w O. wniósł o przekazanie sprawy wg właściwości miejscowej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. i oddalenie skargi, a nadto podał co następuje:

Stroną przeciwną w sprawie o udzielenie informacji publicznej jest A. S.A. Oddział w O. , do którego kierowana była korespondencja i który udzielał odpowiedzi na pisma wnioskodawcy. Sprawa, której skarga dotyczy wchodzi w zakres działania A. S.A. w K. Oddział w O. . Przedmiotem postępowania jest bowiem skarga na bezczynność, zarzucana A. S.A. w obszarze Oddziału w O. , z uwagi na położenie nieruchomości oraz z uwagi na teren funkcjonowania urządzeń elektroenergetycznych.

W dziale 1 w rubryce 3 KRS wymienione są Oddziały A. S.A. z siedzibą w K. , w tym Oddział w O. (cz.3). Oddziały występują samodzielnie w obrocie i reprezentują Spółkę w zakresie prowadzonej na terenie Oddziału działalności. Pełnomocnictwo w niniejszej sprawie zostało udzielone przez osobę do tego uprawnioną, L.K. - Dyrektora Oddziału - Prokurenta Spółki, działającego na podstawie uchwały Zarządu Spółki nr [...] z dnia 25 stycznia 2011 r. w sprawie udzielenia prokury oddziałowej, związanej z działalnością A. S.A. Oddział w O,. . Jest to prokura samoistna, oddziałowa, ujawniona w KRS Spółki. Organem uprawnionym do reprezentacji spółki jest Zarząd, który podejmuje czynności poprzez działanie dwóch członków Zarządu łącznie lub jednego członka Zarządu łącznie z prokurentem. Zgodnie z powyższą reprezentacją Spółki, członkowie Zarządu udzielili prokury oddziałowej samoistnej Dyrektorom poszczególnych oddziałów Spółki - w tym Dyrektorowi Oddziału w O,. L.K. (KRS - Dział 2 Rubryka 3 cz. 13). Prokurent jest umocowany do: czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem oddziału przedsiębiorstwa A. S.A. Oddział w O. , do ustanawiania pełnomocników do poszczególnych czynności i pewnego rodzaju czynności; podejmuje czynności jednoosobowo. (por. art. 109¹ kodeksu cywilnego).

Przedmiotowy wniosek kierowany był do Oddziału Spółki w O. jako do podmiotu, z którego terenem działalności Spółki wiąże się żądana informacja. Oddział wskazany jest w KRS jako właściwy do prowadzenia spraw z terenu województwa [...] a zdolność do występowania oddziałów spółek potwierdzony był w wielu innych postępowaniach przed sądami administracyjnymi, z czym wiąże się również właściwość miejscowa sądu administracyjnego w danej sprawie (por I SA/Kr 60/13/, II SAB/Kr 102/13, I OSK 102/13). Wniosek o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. jest zatem uzasadniony.

A. S.A. nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt. 1-4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Są to bowiem podmioty szeroko pojętego sektora finansów publicznych W pkt. 5 natomiast wskazuje się podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów".

Określenie dwóch pierwszych kategorii podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, nawiązuje wprost do podmiotów ujętych ww. pkt. 1-4. A,. S.A. jest natomiast osobą prawną, samodzielnym podmiotem prawa handlowego, nie jest ani organem władzy czy administracji, ani podmiotem reprezentującym takie organy, czy "inne osoby" bądź "jednostki organizacyjne" wykonujące zadania publiczne; nie dysponuje też majątkiem publicznym. Można byłoby mówić jedynie o trzeciej kategorii: osobach prawnych, ale tylko w przypadku, podmiotu w którym Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów". A. S.A. nie spełnia tej przesłanki: w Spółce 99,51 % akcji posiada A. S.A. z siedzibą w K . Pozostali akcjonariusze posiadają 0,49 % akcji, przy czym w Spółce A. , Skarb Państwa posiada 30,06 % akcji. Spółka nie gospodaruje zatem majątkiem Skarbu Państwa ani mieniem komunalnym, tj. majątkiem publicznym; majątek A. S.A. to majątek prywatnej osoby prawnej

Nadto dystrybucja energii jest nie tyle zadaniem publicznym, co zadaniem mającym znaczenie publiczne, co nie upoważnia do dalszej ingerencji w sprawy przedsiębiorstwa, przez nakładanie obowiązku udostępniania dokumentów inwestycyjnych, w tym dotyczących lokalizacji urządzeń. Takie pojęcia jak zadania publiczne, cel publiczny, a także informacja publiczna nie mogą być uznane za dotykające dokumentów z zakresu instalacji urządzeń. Kwestie te są bowiem związane z uzyskaniem pozwoleń i ciążące na A. S.A. obowiązki w tym zakresie pozostają w sferze spraw tego przedsiębiorstwa nie stanowiących "spraw publicznych" (por. I OSK 851/10). Działalność A. S.A ujęta w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego polegająca na dystrybucji energii elektrycznej i innych zadaniach wykonywanych przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, kwalifikowane jako zadania publiczne, nie mogą rozciągać się na majątkową stronę tej działalności, bowiem nie jest to majątek publiczny.

Co prawda dbałość o dysponowanie dokumentacją dotyczącą lokalizacji urządzeń jest obowiązkiem spółki, nie może być jednak uznane za sprawę publiczną. Jeżeli bowiem akty administracyjne są w posiadaniu innych podmiotów, to te obowiązane są do traktowania ich jako informacji publicznej tylko wtedy, gdy akty te regulują kwestie odnoszące się do tych podmiotów, a będące w odniesieniu do ich przedmiotu działalności sprawą publiczną, jeżeli jednocześnie podmiot taki jest zobowiązany z ustawy do udostępnienia danej informacji. Pytanie o dokumentację jak w niniejsze sprawie nie jest pytaniem o zadanie publiczne-dystrybucję energii, a ingeruje w kwestie dotyczące funkcjonowania podmiotu wykonującego zadania publiczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. jest pozbawiony podstaw.

Właściwość miejscową wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje przepis art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. To skarżący zatem decyduje o tym, przeciwko któremu organowi (podmiotowi) wystąpi przed sądem administracyjnym, a siedziba tego wskazanego organu przesądza o właściwości miejscowej sądu. Skoro więc skarżąca wskazała jako podmiot pozostający w bezczynności Spółkę mającą siedzibę w K. , to właściwym do rozpoznania skargi pozostaje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Zupełnie odrębną kwestią jest to, czy rzeczywiście wskazany przez skarżącą podmiot "odpowiada" za działania podmiotu, z którym skarżąca prowadziła korespondencję, do którego skierowała wniosek o udostępnienie informacji i który na ten wniosek udzielił odpowiedzi. Kwestia ta jednak nie ma związku z właściwością miejscową sądu, lecz z oceną prawidłowości wskazania adresata zarzutu bezczynności, a w konsekwencji oceną zasadności skargi.

Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę adresat skargi został wskazany prawidłowo. Zgodnie z art. 25 § 1, 2 i 3 ppsa zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądowa) ma osoba fizyczna i osoba prawna, państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz organizacje społeczne nieposiadające osobowości prawnej, a także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

A. S.A. Oddział w O. jest jednostką organizacyjną A S.A. w K. Błędem jest jednak utożsamianie Oddziału Spółki z "jednostką organizacyjną", o jakiej mowa w cytowanym przepisie. W przepisie tym chodzi bowiem o taki podmiot, który działa samodzielnie, a nie w ramach podmiotu posiadającego osobowość prawną. Oddział Spółki nie posiada osobowości prawnej, a żaden przepis szczególny nie wyposaża Oddziału w zdolność sądową. Nie są w szczególności takimi przepisu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust 1 pkt 5 tej ustawy podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Tą "inną osobą lub jednostką organizacyjną" nie jest Oddział Spółki, lecz sama Spółka. Z przepisu tego bowiem nie wynika dowolność w wyborze pomiędzy osobą prawną, a jej jednostką organizacyjną. Przepis ten wskazuje jedynie, że zobowiązanym podmiotem jest osoba (prawna lub fizyczna), lub inna jednostka, ale działająca samodzielnie. Nawet zatem przyznany przez Spółkę Akcyjną własnym jednostkom organizacyjnym znaczny zakres samodzielności w prowadzeniu bieżącej działalności nie może oznaczać przeniesienia na te jednostki obowiązków i kompetencji wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym zakresie podmiotem odpowiedzialnym jest Spółka Akcyjna bez względu na to, która z jej jednostek podejmowała faktyczne działania.

W następnej kolejności należy udzielić odpowiedzi na pytanie, czy A. S.A. jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Kwestia statusu prawnego przedsiębiorstwa energetycznego w kontekście ustawy o dostępie do informacji publicznej była badana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Przepisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyraźne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9 c ust. 3 Prawa energetycznego i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy. Jednak dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są "zadaniami publicznymi". Działalność przedsiębiorstwa energetycznego niemieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej", nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to, czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Nie budzi zatem wątpliwości, że przedsiębiorstwo energetyczne, do którego skarżąca zwróciła się z wnioskiem z dnia 28 listopada 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej ciążył obowiązek rozpoznania tego wniosku w przewidzianej prawem formie w zależności od tego, czy wnioskowana informacja miała charakter informacji publicznej.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana.

Prawo do informacji zostało zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Obejmuje ono, między innymi, dostęp do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2005 r., II SA/Wa 1009/05, opub. w LEX nr 188310). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki posiadają także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest również i to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2006 r., II SA/Wa 2043/05, opub. w LEX nr 196314). Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio, a wnioskodawca może wystąpić do takiego podmiotu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro więc, według art. 16 ust. 1 cyt. ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji, to również odmowa udzielenia informacji publicznej przez inny podmiot zobowiązany następuje w drodze decyzji.

Wniosek skarżącej zainicjował postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej. A. S.A. Oddział w K. powinien zakończyć to postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. zasadniczo albo udzielić informacji publicznej albo wydać decyzję o jej odmowie .

W postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym wniesieniem skargi na bezczynność możliwe są różne rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 - przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do zobowiązania podmiotu do wydania w określonym terminie aktu lub w innych przypadkach, do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może jednak określić, w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której dany podmiot pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać temu podmiotowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Z kolei skarga na bezczynność podlega oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku jej bezzasadności.

Skoro wniosek strony skarżącej nie został załatwiony w sposób wskazany w ustawie, zaś bezczynność nie ustała także po wniesieniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

Zgodnie z art. 149 § 1 zd. 2. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawa nie reguluje przesłanek takiego orzeczenia. Stwierdzenie zatem, czy bezczynność organu miała charakter rażący, stanowić musi wynik oceny sądowej, nawiązującej do okoliczności sprawy.

W ocenie tej należy uwzględnić znaną Sądowi z urzędu okoliczność, że prezentowane przez A,. poglądy o braku podstaw stopowania wobec niego przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej były poddane negatywnej ocenie sądów administracyjnych w bardzo wielu już sprawach.

W opisanej sytuacji należało przyjąć, zwłaszcza przy uwzględnieniu specyfiki postępowania w sprawach o udostepnienie informacji publicznej, że stwierdzona bezczynność A. S.A. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, dlatego na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 ppsa orzeczono jak w wyroku, uznając wysokość wymierzanej grzywny za dostateczna na obecnym etapie.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 w/w ustawy .