Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1063/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. C. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015r. nr [...] w przedmiocie przekazania odwołania postanawia odrzucić skargę (-) Izabela Paluszyńska


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2015r. R. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015r., nr [...] wyjaśniające zasady postępowania przez organy w przypadku wniesienia odwołania na decyzję organu I instancji. Skarżący twierdził, że został naruszony art. 156 § 1 i 2 kpa, przesłanie akt organowi I instancji winno nastąpić w drodze postanowienia. Zarzucił również, że jego odwołanie nie zostało przeczytane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Podał, że Skarżący wniósł odwołanie od czterech decyzji MOPR w [...] bezpośrednio do organu II instancji. SKO odwołania te przesłały wraz z pismem do organu I instancji. Organ I instancji nie znajdując podstaw do uchylenia lub zmiany swoich decyzji przekazał odwołania do SKO w [...], z czym nie zgodził się Skarżący. Pismem z dnia [...] września 2015r. organ II instancji wyjaśnił Skarżącemu okoliczności związane z przekazywanie odwołania.

Z uwagi na ustalenie, że Skarżący jest osoba częściowo ubezwłasnowolnioną, która ma ustanowionego kuratora w osobie F. Ż., Sąd pismem z dnia 22 lutego 2016r. zwrócił się do kuratora Skarżącego o podanie w terminie 7 dni czy popiera skargę wniesiona w niniejszej sprawie. Kurator Skarżącego pismem z dnia 29 lutego 2016r. poparł skargę wniesioną przez Skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne. Sprawa sądowoadministracyjna rozumiana jako kontrola przez sąd administracyjny działalności administracji publicznej jest przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym. Postanowienia art. 3 wskazanej ustawy wyznaczają zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, który ma kluczowe znaczenie dla ustalenia przesłanek dopuszczalności drogi tego postępowania.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z powyższego wynika, że zaskarżone przez R. C. pismo nie należy do katalogu aktów administracyjnych lub czynności (bezczynności), które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej.

Z uwagi na podnoszone zarzuty przez Skarżącego Sąd wskazuje, ze zgodnie z art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm, powoływanej jako kpa) odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Oznacza to, że odwołanie powinno wpłynąć do organu pierwszej instancji, który jest władny ocenić odwołanie pod kątem przesłanek przewidzianych w art. 132 i w tym zakresie może wydać nową decyzję, uchylającą lub zmieniającą zaskarżoną decyzję. Wniesienie odwołania wprost do organu odwoławczego i rozpatrzenie go przez ten organ oznacza naruszenie właściwości organu pierwszej instancji do rozpatrzenia sprawy w granicach art. 132, a zatem decyzja organu odwoławczego byłaby wówczas obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1. W przypadku gdy strona złoży odwołanie do organu odwoławczego, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie organ ten zgodnie z przepisem art. 65 § 1 przekazuje odwołanie organowi pierwszej instancji, który wydał decyzję, i zawiadamia o tym odwołującą się stronę.

Nowela z dnia 3 grudnia 2010 r. zmieniła z dniem 11 kwietnia 2011 r. brzmienie komentowanego przepisu w ten sposób, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Oznacza to, że organ administracji publicznej, który po tym dniu uznał się za niewłaściwy, nie wydaje zaskarżalnego postanowienia o przekazaniu podania organowi właściwemu, lecz zawiadamia na piśmie wnoszącego podanie o tym, że przekazał jego podanie organowi właściwemu. Surogatem ograniczenia ochrony prawnej służącej w dotychczasowym stanie prawnym wnoszącemu podanie jest wymaganie, aby zawiadomienie o przekazaniu zawierało uzasadnienie. Organ przekazujący podanie powinien zatem nie tylko wskazać organ właściwy do rozpatrzenia podania, ale także przedstawić powody, dla których uznał się za niewłaściwy, i powody, dla których właściwy jest organ wskazany w zawiadomieniu o przekazaniu podania. Uzasadnienie zawiadomienia o przekazaniu podania organowi właściwemu powinno zawierać zarówno argumenty dotyczące faktów przedstawionych w podaniu, jak i ocenę prawną właściwości organów administracji publicznej, tj. organu przekazującego i organu, któremu podanie przekazano. Nie powinno natomiast dokonywać oceny merytorycznej zarzutów odnoszących się do zaskarżonej decyzji.

Ewentualne nieprawidłowości w zakresie przekazania odwołania czy uzasadnienia zawiadomienia o przekazaniu nie mogą być przedmiotem odrębnej skargi do sądu. Nie są bowiem wymienione w powołanym wyżej katalogu z art. 3 p.p.s.a ani w innych przepisach. Nie stoi to na przeszkodzie podnoszenia tych zarzutów np. w skargach na decyzje wydane po rozpoznaniu przekazanego odwołania.

Mając powyższe na uwadze, przedmiotową skargę należało uznać za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec o jej odrzuceniu.

/-/I. Paluszyńska