Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 738/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju smarowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję, strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Treści swojego wniosku strona w żaden sposób nie uzasadniła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, CBOSA). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża stronę.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że strona nie wykazała, aby istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Wniosek ten nie został poparty ani szczegółowym uzasadnieniem, ani dokumentacją, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek określonych w powołanej na wstępie regulacji. W opinii Sądu, wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu.

Trzeba przy tym zaznaczyć, że przesłanką wstrzymania wykonania nie jest skuteczność egzekucji, lecz nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Ponadto należy wyjaśnić stronie, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że ryzyko wyegzekwowania obowiązku pieniężnego nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż z natury rzeczy skutki wykonania takiego obowiązku są odwracalne.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.