Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 202/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-04-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "C." S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania dotacji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

"C." S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., pismem z dnia 14 lutego 2020 r. wniosła skargę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania dotacji.

Jednocześnie w skardze, strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, a w przypadku gdyby organ nie uwzględnił powyższego wniosku, o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd.

Postanowieniem z dnia 18 marca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15).

Należy jednakże przy tym zauważyć, że nie wszystkie akty administracyjne podlegają tej regulacji. Odnotować bowiem należy, że wstrzymaniu wykonania nie będą podlegać te akty, które nie wymagają wykonania w drodze egzekucji administracyjnej. Akty takie nie nakładają bowiem uprawnień ani obowiązków, których wykonanie mogłoby skutkować wystąpieniem sytuacji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów.

Podkreślić także należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają.

Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt I FZ 142/11, LEX nr 864 188 oraz z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II OZ 791/13, LEX nr 1 412 495). Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Lexis Nexis. W-wa 2005, str. 295). Zasadą jest, że przymiotu wykonalności nie posiadają akty administracyjne odmowne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 641/13 LEX nr 1 432 680).

W niniejszej sprawie skarżąca wnioskowała o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 9 stycznia 2020 r., którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 28 sierpnia 2019 r. o wstrzymaniu przekazywania dotacji z budżetu P. P., P. L. O. dla D. "T. S." w P., do dnia umożliwienia przeprowadzenia w tej szkole czynności kontrolnych, o których mowa w art. 36 ust. 2 ustawy o finansowaniu zadań oświaty. Należy zauważyć, że na skutek orzeczenia o wstrzymaniu ww. decyzji orzekającej o wstrzymaniu przekazywania dotacji, straciłoby sens rozpoznanie skargi na powyższą decyzję, która dotyczy właśnie zasadności wstrzymania przekazywania dotacji.

W tym miejscu należy również wskazać, że na etapie oceny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się merytorycznej oceny sprawy i oceny legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej, której dotyczy wniosek. Ustawodawca nie wiąże - choćby w najmniejszym stopniu - wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Tak więc Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Tym samym niedopuszczalne jest badanie przedmiotowego wniosku ze względu, że jego zakres jest tożsamy z przedmiotem sprawy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.