Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 156/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie: umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W, po rozpatrzeniu odwołania M. S. – skarżącego w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] umarzającą postępowanie restrukturyzacyjne oraz stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] określającej warunki restrukturyzacji i ustalającej opłatę restrukturyzacyjną.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wnioskiem z dnia [...] października 2002 r. skarżący wystąpił o restrukturyzację zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okres IV-XII 1995 r., I-XII 1996 r., X 1997 r., III-IX 1998 r., I-XII 1999 r., I-XII 2000 r., I-XII 2001 r. i I-XI 2002 r. w łącznej kwocie [...] zł plus odsetki oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za XI 1999 r. w kwocie [...] zł i za 2001 r. w kwocie [...] plus odsetki. Jednocześnie skarżący wystąpił o rozłożenie na raty opłaty restrukturyzacyjnej.

Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. Urząd Skarbowy W. objął postępowaniem restrukturyzacyjnym, znane na dzień [...] czerwca 2002 r. należności z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych wraz z odsetkami za zwłokę. Ustalono również opłatę restrukturyzacyjną w wysokości [...] % należności głównej, t.j. kwocie [...] zł, której płatność, decyzją Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2002 r., została rozłożona na[..] rat.

Następnie z uwagi na niespełnienie warunków restrukturyzacji, ponieważ skarżący posiadał na dzień wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług – nieobjęte postępowaniem restrukturyzacyjnym, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. umorzył postępowanie restrukturyzacyjne oraz stwierdził wygaśnięcie decyzji określającej warunki restrukturyzacji.

Od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. skarżący - reprezentowany przez pełnomocnika, złożył odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 1, art. 21 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o restrukturyzacji", a także art. 121 § 2, art. 124, art. 180 oraz art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) poprzez ich błędną interpretację. W ocenie pełnomocnika skarżącego, podstawą wydania zaskarżonej decyzji był fakt zapłacenia przez skarżącego z jednodniowym opóźnieniem czwartej raty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług oraz posiadanie innych zaległości podatkowych nieobjętych postępowaniem restrukturyzacyjnym. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, biorąc pod uwagę cel, jaki przyświecał ustawodawcy, który wprowadził do polskiego systemu prawa ustawę o restrukturyzacji, jakim było udzielenie pomocy przedsiębiorcom, dla których dawne zadłużenie stanowiło istotną przeszkodę w osiągnięciu stabilnej pozycji gospodarczej i finansowej oraz stworzeniu perspektyw rozwoju oraz utworzenia nowych miejsc pracy, działanie organów podatkowych nie powinno koncentrować się na wynajdywaniu okoliczności uzasadniających odmowę pozytywnych rozstrzygnięć lub anulowanie już tych podjętych. Zastrzeżenie to dotyczy drobnych uchybień, n.p. jednodniowych opóźnień w spłacie zaległości podatkowych. Pełnomocnik skarżącego wskazał również na trudne warunki rynkowe, w jakich przyszło działać realizującemu program naprawczy skarżącemu, polegające, m.in. na nieprzewidzianych podwyżkach podstawowych surowców zużywanych do wytwarzanych przez niego wyrobów. Pomimo tych trudności skarżący poprzez zamierzone działania remontowe i inwestycyjne, planowane zwiększenie zatrudnienia miał perspektywy zachowania konkurencyjności na rynku i wyjścia z kłopotów finansowych. Temu wszystkiemu kładło jednak kres wydanie zaskarżonej decyzji oraz w konsekwencji tego, podjęcie wobec skarżącego zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Pełnomocnik skarżącego wskazał również na podejrzenie tendencyjności działań podjętych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Oto bowiem podczas rozmowy z urzędnikiem prowadzącym postępowanie restrukturyzacyjne poinformowano skarżącego o toczącym się postępowaniu mającym na celu umorzenie procesu restrukturyzacyjnego, zaś jako przyczynę podano istnienie zaległości podatkowych. Na pytanie skarżącego o sposób rozwiązania zaistniałej sytuacji usłyszał on, że w jego przypadku takich możliwości nie ma, a poza tym została już podjęta decyzja o zakończeniu restrukturyzacji, która czeka tylko jeszcze na podpis naczelnika. Takie działanie, w ocenie pełnomocnika skarżącego, stanowi naruszenie zasady udzielania pomocy prawnej stronom postępowania, określonej w art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nie ogranicza obowiązku organu podatkowego tylko do udzielania informacji, ale nakłada też obowiązek udzielania niezbędnych wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego. W sprawie będącej przedmiotem odwołania miało miejsce udzielenie skarżącemu błędnej i niewyczerpujacej informacji, gdyż nie został on poinformowany, n.p. o możliwości ubiegania się o rozłożenie na raty zaległości podatkowych lub też o odroczenie ich płatności. Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał, iż lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi oczywiste naruszenie przepisów art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4 a także art. 124 Ordynacji podatkowej. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy na tle sytuacji faktycznej, która miała miejsce w niniejszej sprawie, przytoczył i omówił przepisy ustawy o restrukturyzacji. Stwierdził, iż w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że skarżący na dzień wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji posiadał nieobjęte postępowaniem restrukturyzacyjnym zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń i luty 2004 r. w wysokości [...] zł, za grudzień 2003 r. w wysokości [...] zł oraz z tytułu podatku od towarów i usług za okres od września 2003 r. do lutego 2004 r. w kwocie [...] zł. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z argumentacją przedstawioną w odwołaniu, iż skarżący nie ubiegał się o rozłożenie na raty zaległości podatkowej, gdyż przed wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji nie został poinformowany o takiej możliwości. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący nie skorzystał z prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w tym z listami zaległości podatkowych nieobjętych restrukturyzacją. Poza tym, zdaniem organu odwoławczego, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że skarżący nie posiadał wiedzy o możliwości wnioskowania o rozłożenie na raty zaległości podatkowych nieobjętych postępowaniem restrukturyzacyjnym, tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy w 2003 r. korzystał on z rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług. Nie znajduje również uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym twierdzenie, że podstawą zaskarżonej decyzji był fakt zapłacenia przez skarżącego z jednodniowym opóźnieniem czwartej raty zaległości w podatku od towarów i usług. Z zaskarżonej decyzji wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że o wydaniu tej decyzji zdecydował fakt posiadania zaległości podatkowych nieobjętych decyzją ratalną ani postępowaniem restrukturyzacyjnym. Nie kwestionując zatem podejmowanych przez skarżącego działań zmierzających do rozwoju firmy a w konsekwencji utrzymania i wzrostu zatrudnienia, wskazać należy, że ustawa o restrukturyzacji stworzyła skarżącemu szansę na oddłużenie, jednakże ze względu na niespełnienie warunków określonych w art. 10 ust.1 pkt 3 tej ustawy organ pierwszej instancji nie mógł wydać innej decyzji, niż o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego. Zaskarżona decyzja nie należy bowiem do kategorii decyzji uznaniowych.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. została zaskarżona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o restrukturyzacji poprzez błędną jego interpretację oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 121 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego powtórzył tę część zarzutów i uzasadniającej je argumentacji zawartych w odwołaniu, które dotyczyły faktu niepoinformowania skarżącego przez organ podatkowy, przed wydaniem decyzji, o możliwości ubiegania się o rozłożenie na raty lub o odroczenie płatności zaległości podatkowych nieobjętych postępowaniem restrukturyzacyjnym, co ze względu na treść przepisu art. 10 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji, miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia wydanego w sprawie postępowania restrukturyzacyjnego i co stanowiło naruszenie wyrażonych w art. 121 Ordynacji podatkowej zasad pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz udzielania pomocy prawnej stronom postępowania. Na poparcie przedstawionej w tym zakresie argumentacji pełnomocnik skarżącego przytoczył również liczne tezy z orzecznictwa sądów administracyjnych, w których wskazywano na szczególne obowiązki organów podatkowych wynikające z treści przepisu art. 121 Ordynacji podatkowej. Ponadto w związku z wejściem Polski do Unii Europejskiej pełnomocnik skarżącego zwrócił również uwagę na treść regulacji zawartych w art. 10 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, dotyczącego powinności urzędników.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Pismem z dnia [...] lutego 2005 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a poinformowany o tym Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do postanowień art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) u.p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Dokonując w powyższym zakresie kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził, aby naruszała ona prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący będący przedsiębiorcą podlegał postępowaniu restrukturyzacyjnemu prowadzonemu na podstawie przepisów ustawy o restrukturyzacji. Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., doręczoną jej adresatowi w dniu [...] listopada 2002 r., Urząd Skarbowy W. ustalił skarżącemu warunki tej restrukturyzacji.

Zgodnie z postanowieniami art. 21 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji, po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, a w przypadku decyzji o warunkach restrukturyzacji doręczonych przed dniem 31 grudnia 2002 r. nie później niż do dnia 30 kwietnia 2004 r. (..) organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której stwierdza umorzenie należności podlegających restrukturyzacji, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust.1 pkt 2 i 3 zostały spełnione albo umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli warunki te nie zostały spełnione. Warunkami tymi były – wpłacenie opłaty restrukturyzacyjnej oraz nie posiadanie w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6 nieobjętych restrukturyzacją i należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego. W niniejszej sprawie nie został spełniony drugi z tych warunków, gdyż skarżący posiadał zaległości podatkowe nieobjęte postępowaniem restrukturyzacyjnym, z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych obejmujące okres trzech miesięcy, t.j. grudzień 2003 r. oraz styczeń i luty 2004 r., a także zaległości z tytułu podatku od towarów i usług odnoszące się do kolejnych, następujących po sobie miesięcy od września 2003 r. do lutego 2004 r. Skarżący nie kwestionuje faktu istnienia tych zaległości. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę wyżej przytoczone przepisy, organ podatkowy nie naruszył prawa materialnego wydając, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji, decyzję o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego. Tym samym nieuzasadniony jest, sformułowany w skardze, pod adresem zaskarżonej decyzji, zarzut błędnej interpretacji przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o restrukturyzacji. Poza tym, pomijając już częściowo mylne wskazanie tego przepisu, gdyż art. 21 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji nie zawiera pkt 3, pełnomocnik skarżącego w żaden sposób nie wyjaśnia i nie uzasadnia, na czym polegać by miało błędne zinterpretowanie tego przepisu przez organy podatkowe.

Podstawowym natomiast zarzutem, obszernie uzasadnionym zarówno w odwołaniu jak i przede wszystkim w skardze, jest wskazywane przez pełnomocnika skarżącego naruszenie przez organ podatkowy zasad ogólnych postępowania podatkowego wynikających z art. 121 Ordynacji podatkowej, t.j. zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz zasady udzielania pomocy prawnej stronom postępowania. Zdaniem pełnomocnika skarżącego naruszenie tych zasad polegało na tym, iż skarżący podczas swojej bytności w urzędzie skarbowym, gdzie przybył powiadomiony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie został poinformowany przez urzędnika o możliwości ubiegania się o odroczenie lub rozłożenie na raty zapłaty nieobjętych postępowaniem restrukturyzacyjnym zaległości podatkowych i możliwościach jakie to stwarzało dla rozstrzygnięcia sprawy zakończenia restrukturyzacji, zwłaszcza w kontekście przepisu art. 10 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji, zgodnie z którym warunek nieposiadania zaległości podatkowych uznaje się za spełniony, gdy nieobjęte postępowaniem restrukturyzacyjnym zaległości zostaną przed wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji rozłożone na raty lub zostaną odroczone terminy ich zapłaty. Dokonując oceny tej kwestii, na wstępie należy zauważyć, iż wynikająca z art. 121 § 2 ogólna zasada postępowania określana jest raczej, zgodnie z treścią tego przepisu, jako zasada udzielania przez organ podatkowy informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego, a nie jak to nazywa pełnomocnik skarżącego, zasada udzielania pomocy prawnej stronom. Z punktu widzenia zakresu obowiązków wynikających z tego przepisu dla organów podatkowych, różnica ta nie jest pozbawiona znaczenia, gdyż udzielanie pomocy prawnej, po pierwsze nie daje się pogodzić z rolą organu podatkowego w postępowaniu i relacjami ze stronami postępowania, a ponadto niewątpliwie jest pojęciem o odmiennym i szerszym znaczeniu niż użyte w powyższym przepisie sformułowanie stanowiące o obowiązku udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego.

Zgodzić się jednak należy z ogólną wymową tych wszystkich tez przytaczanych w uzasadnieniu skargi, iż ogólne zasady postępowania podatkowego nie mogą być traktowane wyłącznie jako abstrakcyjne postulaty wobec organów, lecz jako normy, których zastosowanie ma konkretny wymiar, jak również, że zasada obowiązku organów podatkowych udzielania informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego powinna być odczytywana w powiązaniu z innymi zasadami ogólnymi, w tym zwłaszcza z zasadą pogłębiania zaufania do organów podatkowych i nie ma podstaw, aby zakres stosowania tej zasady był interpretowany w sposób zawężający. Z drugiej jednak strony trzeba wyraźnie również podkreślić, iż obowiązek informacyjny spoczywający na organach podatkowych nie jest też nieograniczony i nie może być traktowany w każdej sytuacji jako usprawiedliwienie i wytłumaczenie zaniedbań strony postępowania w realizacji obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sformułowania jakimi posługują się przepisy ustanawiające ogólne zasady postępowania są z natury rzeczy sformułowaniami nieostrymi o charakterze ocennym. O tym czy w danej sytuacji doszło do naruszenia takiej zasady decyduje całokształt danej sprawy, zaś ocena prawna musi być formułowana w sposób zindywidualizowany, uwzględniający okoliczności faktyczne i prawne, które miały miejsce w konkretnym przypadku.

Niniejsza sprawa zrodziła się na tle ustawy o restrukturyzacji. Jest to szczególny akt prawny o charakterze epizodycznym, w tym sensie, iż stwarzał on przedsiębiorcom, jednokrotną szansę zrestrukturyzowania należności o charakterze publicznoprawnym, poprzez możliwość umorzenia tych należności. Preferencyjne, odbiegające od normalnych zasad, możliwości jakie stwarzała ta ustawa nie były jednak bezwarunkowe. Poza koniecznością spełnienia określonych wymogów wstępnych, od których uzależnione było samo objęcie danego przedsiębiorcy postępowaniem restrukturyzacyjnym, po otrzymaniu już decyzji o warunkach restrukturyzacji, dla pomyślnego jej zakończenia, objawiającego się wydaniem decyzji o umorzeniu podlegających restrukturyzacji należności, konieczne było spełnienie dwóch warunków - uiszczenie opłaty restrukturyzacyjnej oraz nieposiadanie w momencie wydawania decyzji o zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego zaległości podatkowych nieobjętych tym postępowaniem. Trudno założyć, aby warunki restrukturyzacji nie były znane skarżącemu, gdyż wynikały one nie tylko z przepisów ustawy, ale zamieszczone także zostały w pouczeniu decyzji o warunkach restrukturyzacji. Od objętych postępowaniem restrukturyzacyjnym, stwarzającym jednorazową możliwość umorzenia zaległości publicznoprawnych, przedsiębiorców należałoby oczekiwać szczególnej staranności w wypełnianiu warunków restrukturyzacji oraz dbałości o swój interes objawiającej się choćby w rozeznaniu, co do podstawowych uregulowań zawartych w ustawie o restrukturyzacji. Już zresztą samo przystąpienie do procesu restrukturyzacji wymagało takiego rozeznania, bo bez tego nie byłoby możliwe spełnienia warunków wstępnych, polegających, m.in. na obowiązku załączenia do wniosku określonych dokumentów i informacji. Oczywiście fakt popadnięcia w kolejne trudności finansowe, tym razem w warunkach trwającego już postępowania restrukturyzacyjnego, mógł być spowodowany okolicznościami niezależnymi od skarżącego i wynikającymi z uwarunkowań rynkowych, na co wskazywał skarżący w odwołaniu, niemniej należy zwrócić uwagę, że nieobjęte postępowaniem restrukturyzacyjnym zaległości powstały na przestrzeni kilku miesięcy, a nie tuż przed wydaniem decyzji zakończeniu restrukturyzacji. Wbrew temu, co twierdzi pełnomocnik skarżącego dla oceny obowiązków informacyjnych organów podatkowych w tej konkretnej sprawie i ich wpływu na rozstrzygnięcie sprawy nie pozostaje bez znaczenia, iż skarżący korzystał już wielokrotnie z instytucji rozłożenia na raty zapłaty określonych należności, jak choćby opłaty restrukturyzacyjnej, należności z tytułu składek na ZUS, czy wreszcie wskazywanego przez organy podatkowe rozłożenia na raty innych zaległości, także nieobjętych postępowaniem restrukturyzacyjnym, z tytułu podatku od towarów i usług. W tej sytuacji nie było przeszkód, aby skarżący już wcześniej wystąpił z takim wnioskiem odnośnie następnych zaległości i to niezależnie od pouczenia go o takiej możliwości przez organ podatkowy. Trudno zresztą uznać, że na organie podatkowym ciążył, wynikający z art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej obowiązek, pouczenia z urzędu skarżącego w sytuacji powstania u niego zaległości podatkowych, o treści art. 10 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji oraz o możliwości wystąpienia przez niego z wnioskiem o odroczenie lub rozłożenia na raty zapłaty zaległości.

Biorąc pod uwagę datę doręczenia skarżącemu decyzji o warunkach restrukturyzacji, z art. 21 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji wynikał obowiązek wydania decyzji o zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego nie później niż do dnia 30 kwietnia 2004 r. Wynikające z art. 10 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji uznanie warunku nieposiadania zaległości dotyczyło sytuacji rozłożenia na raty lub odroczenia terminu zapłaty należności nieobjętych postępowaniem restrukturyzacyjnym przed dniem wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji. Jak słusznie zauważają organy podatkowe, nawet wystąpienie podatnika na kilka dni przed wydaniem takiej decyzji z wnioskiem o droczenie lub rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych, nie powodowało skutku w postaci spełnienia przesłanek określonych w powyższym przepisie. Jeżeli zatem sam skarżący z wnioskiem takim, w stosownym czasie nie wystąpił, mimo że mógł i powinien to uczynić, to nie można uznać, iż poprzez niepoinformowanie go przez organ podatkowy na etapie zapoznawania z materiałem dowodowym zebranym w sprawie stanowiło naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, czy też zasady obowiązku organów podatkowych udzielania informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego, w stopniu, który nakazywałby uznanie zaskarżonej decyzji za wydaną z naruszeniem prawa skutkującym koniecznością jej uchylenia.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.