Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3274/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7; art. 77 par 1;
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 5 lit b; art. 4 pkt 11; art. 6; art. 5 ust. 1;
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 5 pkt 2;
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. K. kwotę 1520 (jeden tysiąc pięćset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) w pkt 1 uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] sierpnia 2013 r., którą nałożono na M. K. (dalej skarżący) karę pieniężną w wysokości 8.800 złotych i w pkt 2 decyzji nałożył na niego karę 8.000 złotych tytułem popełnienia naruszeń z lp. 2.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Jako podstawę skarżonej decyzji podano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1 i ust. 3, art. 7a ust. 1, art. 7a ust. 2 pkt 6, art. 7 ust. 3 pkt 3, art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 6, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 5, art. 92a ust. 1 i ust. 6, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.), dalej u.t.d. oraz art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), dalej ustawa zmieniająca, a także lp. 1.4 i 2.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dnia [...] września 2011 r. w W. na skrzyżowaniu ul. W. i ul. W. funkcjonariusz Policji skontrolował samochód marki O. o nr rej. [...], którym kierował J. W. Kontrola została udokumentowana protokołem, którego podpisania kierowca odmówił, ale otrzymał jego odpis. Jak wynika z tego protokołu kierowca do kontroli okazał m.in. wypis z licencji ważnej do [...] kwietnia 2060 r. na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wystawionej na skarżącego oraz wydruk z kasy fiskalnej, na którym figuruje nazwa działalności gospodarczej skarżącego. W trakcie kontroli ustalono, że kontrolowanym pojazdem przewóz osób wykonywany jest od czerwca 2011 r. W pojeździe tym zamontowano było urządzenie pomiarowo-liczące z funkcją przeliczania przejechanej drogi na sumę pieniężną. Stwierdzono nadto, że na kontrolowanym pojeździe znajdował się naklejony napis: "[...]" oraz numery: "[...]" i "[...]". W związku z kontrolą stwierdzono naruszenia z lp. 2.9 pkt 1 i 2 oraz 2.10 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

W czasie kontroli kierowca został przesłuchany w charakterze świadka, który zeznał, że jest zatrudniony na umowę o pracę przez skarżącego od czerwca 2011 r. i w ramach tej umowy wykonuje na rzecz skarżącego przewóz osób ww. samochodem. Podał, że zlecenia otrzymuje drogą radiową, a pasażerom drukuje paragon z kasy fiskalnej z kwotą jaka jest należna za przejazd. Podał, że drogomierz pokazuje kwotę do zapłaty w złotych. Kierowca wyjaśnił, oklejenie pojazdu było warunkiem wykonywania pracy na rzecz skarżącego. Nadto stwierdził, że nie wie co oznaczają numery znajdujące się na samochodzie.

W trakcie kontroli sporządzono również notatkę urzędową, wykonano kserokopię okazanych przez kierowcę dokumentów i sporządzono dokumentację fotograficzną ww. samochodu.

W oparciu o art. 10 ustawy zmieniającej Komendant Rejonowy Policji [...] przekazał WITD akta wszczętego postępowania administracyjnego. W toku postępowania uzyskano od Urzędu W. informację, że według stanu na dzień [...] września 2011 r. ww. pojazd nie był zgłoszony do licencji, która została okazana w trakcie kontroli.

W czerwcu 2013 r. WITD zawiadomił skarżącego, że na podstawie ww. protokołu kontroli oraz ustaleń w nim zapisanych toczy się wobec niego postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu. Nadto organ poinformował, że po analizie materiału dowodowego, przy uwzględnieniu nowego stanu prawnego, stwierdził naruszenia określone w lp. 1.4 oraz lp. 2.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W odpowiedz skarżący wniósł o umorzenie tego postępowania.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę 8.000 złotych za wykonywanie w dniu kontroli przewozu okazjonalnego w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. oraz 800 złotych za niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie.

Od ww. decyzji skarżący w terminie złożył odwołanie, w którym wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucił naruszenie:

1. art. 8, art. 64 § 4 k.p.a. poprzez wadliwe zawiadomienie go o wszczęciu postępowania;

2. art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. w zakresie odnoszącym się do umieszczenia na pojeździe numeru telefonu oraz nazwy przedsiębiorcy.

Zdaniem skarżącego w toku postępowania nie poinformowano go jakie naruszenia są przedmiotem tego postępowania. Podniósł, że znajdujące się na kontrolowanym pojeździe oznaczenia nie są w żadnym razie oznaczeniami jego firmy – napis [...] jest podobny do nazwy jego firmy. Odnośnie numerów [...] i [...] podał, że nie są to numery telefonów, a po dodaniu do tych cyfr innych cyfr pozwoli wygenerować ogromną liczbę numerów telefonów.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że stosownie do art. 18 ust. 5 u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

b) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówko wy cli i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Natomiast w myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Za naruszenie polegające na niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych o których mowa w art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 800 złotych, określonej w lp.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, zaś naruszenie polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych.

Mając na uwadze powyższy stan prawny GITD ustalił, że:

• w toku kontroli kierowca okazał wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej skarżącemu, do której na dzień [...] września 2011 r. kontrolowany pojazd nie był zgłoszony;

• na wydruku z kasy fiskalnej widnieje firma i NIP skarżącego;

• z dokumentacji fotograficznej wynika, że na kontrolowanym pojeździe znajdował się naklejony napis: "[...]" oraz numery "[...]" i "[...]", które poprzedzone zostały oznaczeniem słuchawki;

• w kontrolowanym pojeździe znajdowało się urządzenie pomiarowo-liczące z funkcją przeliczania przejechanej drogi na należność pieniężną;

• kierowca od czerwca 2011 r. jest zatrudniony w firmie skarżącego na podstawie umowy o pracę, w ramach której na rzecz i w imieniu skarżącego wykonuje przewóz osób ww. samochodem, który jest współwłasnością ojca kierowcy. Od czerwca 2011 r. pojazd ten jest używany w firmie skarżącego;

• w dniu kontroli kierowca nie wykonywał jeszcze przewozu osób, ale oczekiwał na zlecenia, które otrzymuje drogą radiową, na terminal który ma zamontowany w ww. samochodzie;

• przewożonym osobom kierowca drukuję paragon z kasy fiskalnej, a kwotę jaką przewożona osoba ma uiścić ustala z wyświetlacza drogomierza, który pokazuję kwotę do zapłaty w złotówkach.

Wobec tego GITD stwierdził, że bezspornie podmiotem wykonującym przewóz w dniu kontroli był skarżący, a zatrzymany do kontroli pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej, jednakże przejazdu wykonywanego tym pojazdem nie można utożsamiać z przewozem taksówkowym. Nadto organ podał, że z informacji uzyskanej z Urzędu W. wynika, że zatrzymany pojazd nie został wpisany do ww. licencji skarżącego, a w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu brakuje wpisu Taxi. Nadto GITD stwierdził, że ww. pojazd nie był oznakowany jako taksówka zgodnie z uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy nr XXXIX 1199/2008 z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych, wprowadzającej obowiązek stosowania na pojazdach zarejestrowanych w m. st. Warszawie, użytkowanych jako taksówki osobowe, dodatkowych oznaczeń określonych w załączniku do tej uchwały. GITD uznał zatem, że w trakcie kontroli skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie okazjonalnego przewozu osób.

Organ wyjaśnił przy tym, że ustawodawca, dokonując zmian, poszerzył zakres zakazu wynikającego z art. 18 ust. 5 pkt 2 (dotychczas: pkt b) u.t.d. i w obecnym stanie prawnym sankcją wynikającą z lp. 2.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym objęte są nie tylko zakazy dotyczące umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, ale również oznaczenia zawierające adres strony internetowej oraz inne oznaczenia, mające na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklamy usług taksówkowych i przedsiębiorców wykonujących te usługi. Organ podał, że dla oceny naruszenia lp. 2.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym popełnionego przez skarżącego istotne są jednak przepisy obowiązujące w chwili kontroli drogowej. W konsekwencji GITD stwierdził, że skarżący naruszył zakaz wynikający z art. 18 ust. 5 lit. a i b (obecnie: pkt 1 i 2) u.t.d. poprzez umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczenia i używania taksometru.

Organ odwoławczy odnosząc się do argumentacji skarżącego zawartej w odwołaniu podał, że nie chodzi o to, aby elementy umieszczone na pojeździe ściśle pokrywały się z firmą przedsiębiorcy, czy też wskazywały numer telefonu zarejestrowanego akurat na tego konkretnego przedsiębiorcę. Gdyby przyjąć tezę odmienną to w praktyce nałożenie kary z tytułu naruszenia treści lp. 2.9 pkt b (obecnie: pkt 2) załącznika do ustawy o transporcie drogowym byłoby często w praktyce niemożliwe. GITD wskazał, że w jego ocenie oznaczenie "[...]'' jest nazwą przedsiębiorcy, bowiem tak skarżący identyfikował w istocie część swojego przedsiębiorstwa, którym wykonuje działalność gospodarczą. Nadto, ze znajdującego się w aktach sprawy pisma otrzymanego od Telekomunikacji Polskiej GTP wynika, że numer [...] oraz [...] należą do E. Sp. z o.o. [...]. Powyższe powoduje, że ww. numery umożliwiają pozyskanie klientów zainteresowanych przewozem. Organ przyznał, że wprawdzie ciąg cyfr [...] nie stanowi samoistnego numeru telefonu, jednakże przed numerami telefonicznymi rozpoczynającymi się cyfrą [...], należy dodatkowo wybrać cyfrę [...] - jest to spowodowane zmianą numeracji strefowej abonenckich usług specjalnych. Toteż, bez względu na to, czy numer telefonu jest zarejestrowany na rzecz tego przedsiębiorcy, jako podmiotu wykonującego przewozy okazjonalne, oraz bez względu na to, czy nazwa przedsiębiorcy jest firmą, pod która działa, świadczą o dopuszczeniu się deliktu administracyjnego.

Organ podniósł, że ratio legis wprowadzenia ww. zakazów, określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d., było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

GITD wyjaśnił, że w obrocie gospodarczym przedsiębiorcy nadają różne nazwy wyodrębnionym przez siebie składnikom majątkowym. Częstą praktyką jest, że są to nazwy, które nie mają nic wspólnego z firmą danego przedsiębiorcy, chociaż bezsprzecznie jego działalności służą. Nie ma zatem znaczenia fakt, że umieszczona na pojeździe nazwa nie pokrywa się z firmą przewoźnika zapisaną w ewidencji działalności gospodarczej. Organ podniósł, że w art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. nie chodzi o to, aby nazwa przedsiębiorcy ściśle pokrywała się z jego firmą. Taka interpretacja jego zdaniem jest o tyle uzasadniona i właściwa, że ustawodawca w ww. przepisie nie posłużył się pojęciem firmy, które ma swą definicję w art. 43 i nast. k.c., ale właśnie nazwą. Mając na uwadze powyższe stwierdził, że skarżący umieścił na ww. pojeździe swoją nazwę, co stanowi naruszenie zakazu wymienionego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Na potwierdzenie powyższego rozumowania przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2010 r. sygn. akt II GSK 947/09.

Odnośnie taksometru organ powołał się wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2009 r. sygn. akt II GSK 911/08 i z 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt II GSK 733/09 i przypomniał, że w niniejszym przypadku w kontrolowanym pojeździe zamontowane było urządzenie pomiarowo-liczące więc doszło do naruszenia zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru, o którym w art. 18 ust. 5 lit. a (obecnie: pkt 1) u.t.d.

Natomiast , zdaniem organu , odwołanie zasługuje na uwzględnienie w przedmiocie lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, gdyż WITD nieprawidłowo przypisał skarżącemu naruszenie w postaci niezgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie (lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że WITD nie naruszył przepisów art. 8 i art. 61 § 4 k.p.a., gdyż zawiadomił skarżącego, iż na podstawie protokołu kontroli toczy się wobec niego postępowanie wszczęte z urzędu w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, a po analizie materiału dowodowego, przy uwzględnieniu nowego stanu prawnego stwierdzono naruszenia z lp. 1.4 oraz lp. 2.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem GITD postępowanie administracyjne przed organem I instancji oparte było o przepisy prawa, jak i całą pewnością było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organu, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. GITD wyjaśnił także, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 92c u.t.d.

Skarżący w złożonej w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie art. 8 i art. 64 § 4 k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. wniósł o uchylenie obu decyzji. Podniósł, że nie został powiadomiony o tym co jest przedmiotem postępowania oraz stwierdził, że dowody zgromadzone w sprawie nie potwierdzają, iż oznaczenia umieszczone na skontrolowanym pojeździe to oznaczenia jego przedsiębiorstwa oraz jego telefonu.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest zasadna.

Na wstępie należy zauważyć, że w dacie kontroli tj. [...] września 2011 r. obowiązywał jeszcze przepis art. 18 ust. 5 lit. b) w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 7 kwietnia 2011 r. - Przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Zmiana tego przepisu nastąpiła na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2012 r. (Dz. U. poz. 661) zmieniającym ustawę o transporcie drogowym z dniem 29 czerwca 2012 r., a więc po kontroli. Ma to o tyle istotne znaczenie, gdyż nowelizacja (obecnie obowiązujący art. 18 ust. 5 pkt 2) dodając zdania "...lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy..." znacząco rozszerza poprzedni zakaz zadekretowany w uprzednim art. 18 ust. 5 lit. b), który wyłącznie obowiązywał skarżącego w dacie kontroli. Przepis art. 18 ust. 5 lit. b), obowiązujący przed wprowadzeniem noweli, ograniczał zakaz umieszczanych oznaczeń na pojeździe do "nazwy, adresu i telefonu przedsiębiorcy", nie zakazując "innych oznaczeń".

Jak słusznie zauważył organ częstą praktyką w obrocie gospodarczym jest nadawanie przez przedsiębiorców w obrocie nazw wyodrębnionym przez siebie składnikom majątkowym. Niewątpliwie z taką praktyką strony jako przedsiębiorcy organ spotkał się na gruncie analizowanej sprawy. Organ odwoławczy uznał, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na naruszenie przez stronę zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli), gdyż oznaczenie umieszczone na pojeździe poddanym kontroli w niniejszym postępowaniu administracyjnym napisu "Przewóz Euro" według organu stanowi nazwę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d, a nadto upodabnia pojazd do pojazdów wykonujących transport drogowy osób taksówką.

Zgodnie z art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym dla potrzeb niniejszej sprawy, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy.

Wprowadzając ten zakaz ustawodawca posłużył się pojęciami "nazwa, adres oraz telefon przedsiębiorcy" nie definiując tych pojęć. Należy przy tym zauważyć, że zakaz objęty art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. zostaje naruszony w przypadku umieszczenia na pojeździe nawet jednego ze wskazanych w tym przepisie elementów (nazwa, adres, telefon). Ustawodawca posłużył się określeniem nazwa, a nie firma. Zatem nie musi to być nazwa, pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. Zakaz obejmuje umieszczanie na pojeździe wszelkiej nazwy przedsiębiorcy, choćby była to tylko nazwa powszechnie używana, nie zaś nazwy np. wpisanej do rejestru (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2012 r., w sprawie sygn. akt II GSK 1316/12), co słusznie zauważył organ.

Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (rozumianego, jak w art. 4 pkt 11 u.t.d. w zw. z art. 18 u.t.d.), polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką. Ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszcza w tym zakresie wykładnię celowościowo - funkcjonalną przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d.

W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze stan faktyczny zaistniały w sprawie Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt: II GSK 803/11, że uwzględniając wykładnię art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. należy stwierdzić, że okolicznością istotną, z punktu widzenia odpowiedzialności skarżącego za naruszenie zakazu ustanowionego w powołanym przepisie, jest oznaczenie pojazdu skarżącego napisami umieszczonymi na boku pojazdu zawierającego treść "[...]". Należy przy tym zaznaczyć, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "A " M. K.

Z materiału fotograficznego znajdującego się w aktach niniejszej sprawy wynika, że oznakowanie pojazdu jako wykonującego usługę przewozu osób jest wyraźne i łatwo dostrzegalne dla potencjalnego klienta. Organ zaś uznał, że oznakowanie to zawierające napis "[...]" w połączeniu z jego pozostałymi elementami stanowi nazwę skarżącego przedsiębiorcy w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Jednakże organ nie ocenił, czy umieszczenie wspomnianego oznaczenia może być traktowane jako zadośćuczynienie obowiązkowi odróżnienia pojazdów wykonujących przewóz osób na podstawie licencji, o której mowa w art. 5 ust. 1 u.t.d. od pojazdów którymi wykonywane są przewozy na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (art. 6 u.t.d.). Naczelny Sąd Administracyjny, we wspomnianym wyroku z dnia 5 czerwca 2012 r. zasadnie zaakcentował, że w przypadku, gdy pojazd wykonujący przewóz osób jest wyraźnie oznaczony, konieczne staje się rozważenie, czy w ten sposób nie został osiągnięty cel ustawy, a tym samym czy w istocie doszło do naruszenia zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d.

Z przytoczonych wyżej względów nie można uznać, że w trakcie prowadzonego postępowania organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy (art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.) w zakresie naruszenia przez skarżącego art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

O niewykonywaniu uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Natomiast o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie związany oceną prawną wyrażoną w niniejszym wyroku (art. 153 p.p.s.a.).