Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2021/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 111 pkt 10
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA - Ewa Grochowska – Jung, - Ewa Pisula – Dąbrowska, Protokolant - Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję poprzedzającą 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 111 pkt 10 i art. 115 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 8 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, zwolnił [...] R. P. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

Po rozpoznaniu wniosku R. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] utrzymał wymienioną wyżej decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z treścią art. 111 pkt 10 cytowanej już wyżej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Natomiast, w myśl § 8 oraz § 13 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca okresu pozostawania w rezerwie na stanowisko służbowe, właściwy organ zwalnia żołnierza z zawodowej służby wojskowej z upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej, określając datę zwolnienia.

Minister Obrony Narodowej wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie okres pozostawania strony w rezerwie kadrowej upływa w dniu 30 września 2007 r. Oficer nie został wyznaczony na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej i w tej sytuacji organ był uprawniony do wydania zaskarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji zarzucając, iż zostały wydane z naruszeniem art. 35 ust. 1 i 2, art. 46 ust. 2 pkt 1 i art. 118 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 8 powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej, art. 47 ust. 1 ustawy o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz § 3, § 11 i § 14 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 lipca 2006 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego wobec żołnierzy ubiegających się o wyznaczenie na stanowiska służbowe w Służbie Wywiadu Wojskowego. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż decyzja o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej zapadła bez przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego, określonego w art. 47 ust. 1 ustawy o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz § 3, § 11 i § 14 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 lipca 2006 r. Podkreślił, iż przez cały okres pozostawania w rezerwie kadrowej nie przeprowadzono z nim rozmowy kwalifikacyjnej i nie poinformowano go pisemnie o możliwości przyjęcia lub odmowie przyjęcia do Służby Wywiadu Wojskowego. Powyższe oznacza, iż decyzja o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej jest prawnie nieskuteczna. Pozwala również stwierdzić, iż jego kandydatura w ogóle nie była rozpatrywana przez organ pod kątem wyznaczenia na stanowisko służbowe. Ponadto wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 118 ustawy pragmatycznej, polegającym na braku informacji o wynikach postępowania kwalifikacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli podniesione przez skarżącego. Zezwala na to treść art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Stosownie do treści art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że w okresie pozostawania przez [...] R. P. w rezerwie kadrowej nie wyznaczono go na inne stanowisko służbowe. Nie mniej jednak, zwolnienie skarżącego ze służby wojskowej naruszyło prawo materialne i miało to wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z § 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483), w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca okresu pozostawania w rezerwie kadrowej na stanowisko służbowe, organ, o którym mowa w art. 20 ust. 3 ustawy, występuje do organu zwalniającego z wnioskiem o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej, a jeżeli sam jest tym organem, zwalnia tego żołnierza z upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej.

W rozpoznawanej sprawie ostatnim dniem okresu pozostawania skarżącego w rezerwie kadrowej był – jak wynika z decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] – dzień 30 września 2007 r., a zatem okres ten kończył się o godz. 24.00 tego samego dnia. Skoro zaś, zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej następuje "z upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej", to zwolnienie ze służby mogło nastąpić dopiero w dniu 1 października 2007 r., a nie – jak błędnie wskazano w zaskarżonej decyzji – w dniu 30 września 2007 r., tj. przed upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej.

Wobec powyższego – zdaniem Sądu – zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję należało uchylić.

Oceniając zaś pozostałe zarzuty skargi, stwierdzić należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia treści art. 118 wskazanej wyżej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, bowiem przepis ten wskazuje jedynie na obowiązek jawności postępowania związanego ze zwolnieniem żołnierza z zawodowej służby wojskowej, a nie na postępowanie kwalifikacyjne przewidziane w ustawie o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego i w tym przedmiocie nie naruszono owej zasady. Niezależnie od powyższego wskazać należy skarżącemu, że postępowanie kwalifikacyjne przewidziane w art. 47 ust. 1 powyższej ustawy toczy się w zupełnie innym trybie, aniżeli postępowanie w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i w niniejszej sprawie nie może być objęte przedmiotem skargi.

Wobec powyższego, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 152 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.