Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 411/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-09-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 244,246
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

sygn. akt I SA/Kr 411/14 Kraków, dnia 15 września 2014 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 15 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 17 grudnia 2013r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2007 r. oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności L. W. z E. W. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. zlikwidowanej spółki "A" s.c. E.W., L.W. postanawia: oddala wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek skargi L.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 17.12.2013r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2007r. oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności L.W. z E. W. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2007r. zlikwidowanej spółki "A" s.c. E. W., L. W..

Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jak wynika z podanych w nim informacji, oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych dokumentów, L. W. samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. W marcu 2014r. przebył operację przewlekłego krwiaka podtwardówkowego nad prawą półkulą. Otrzymuje on rentę w wysokości 645,47 zł. miesięcznie. Jest on również wraz E. W. wspólnikiem "P" E. W. L. W." s.j. w Krakowie, która nie uzyskuje przychodów.

Miesięczne wydatki skarżącego wynoszą około 978 zł (opłata za energię elektryczną – ok. 240 zł., opłata za gaz – 110 zł, opłata wodno - kanalizacyjna – ok. 110 zł., opłata za "neostradę " – 50 zł., opłata za wywóz śmieci – 45 zł., podatek od nieruchomości – ok. 73 zł., koszty leków – 350 zł). L. W. oświadczył, że nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Jest natomiast właścicielem nieruchomości o pow. 0,0897 ha, zabudowanej domem jednorodzinnym, o pow. ok. 200 m2, znajdującej na W. w K. Nieruchomość ta obciążona jest: hipoteką umowną zwykłą w wysokości 10 zł., na rzecz Banku Investycyjnego S.A., Oddział w N.; hipoteką umowna zwykłą, w wysokości 385 000 zł., na rzecz PKO BP S.A.; hipoteką przymusową w wysokości 1 046 438,90 zł., na rzecz Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.; hipoteką przymusową w wysokości 779 385 zł., na rzecz Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.; hipoteką przymusową w wysokości 6767,28 zł., na rzecz ZUS,. Z decyzji Prezydenta Miasta K. w sprawie podatku od nieruchomości wynika natomiast, że jest również właścicielem nieruchomości o pow. 722 m2, oznaczonej: – W., D. dz. nr [...], co nie zostało ujawnione w formularzu PPF (k. 63 akt sądowych).

L. W. jest ponadto właścicielem samochodów: KIA UP Carnival (2007r.) rok prod.- na którym ustanowiony jest zastaw skarbowy, Audi TT (2001r.), KIA Picanto (2011r.).

Na wezwanie przedłożenia oświadczenia określającego z jakiego źródła finansowane jest wynagrodzenie pełnomocnika, adwokat L.W. podniósł , że źródło funduszy z jakich opłacany jest pełnomocnik objęte jest tajemnicą adwokacką.

Postanowieniem z dnia 16 maja 2014r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych.

L. W. wniósł w terminie sprzeciw od powyższego postanowienia. Zarzucił, że referendarz błędnie przyjął, jakoby dane przedstawione we wniosku były niepełne. Podniósł, że skoro finansuje swoje podstawowe koszty z kwoty 645,47 zł i jednocześnie nie mają miejsca zjawiska metafizyczne – to w oparciu o zasady logicznego rozumowania, dostępnej wiedzy i doświadczenia życiowego należy wnioskować, że źródłem finansowania kosztów pomocy prawnej nie jest on sam. Zaznaczył, że źródło finansowania odmawia ujawnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 270 – oznaczana dalej jako p.p.s.a.) - od postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z brzmienia art. 260 p.p.s.a. wynika natomiast, iż w wypadku wniesienia sprzeciwu postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

W myśl przepisu art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2 tego przepisu), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.), zaś częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej może nastąpić: w zakresie całkowitym- gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym- gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Trzeba podkreślić, że – jak wynika z brzmienia art. 246 § 1 p.p.s.a.- to na osobie fizycznej, ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy, spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów, że zrealizowane są przesłanki przyznania prawa pomocy. Sąd, korzystając z uprawnień, zakreślonych przez art. 255 p.p.s.a., może -jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości- wezwać stronę do złożenia w zakreślonym terminie, dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Jednakże na tym możliwości sądu w zakresie badania stanu majątkowego, rodzinnego i możliwości płatniczych strony się kończą

i bez współpracy ze strony osoby, ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy, ustalenie czy rzeczywiście nie może ona ponieść kosztów związanych ze sprawą, nie jest możliwe. Zatem w zakresie ustalenia, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia prawa pomocy osoba wnioskująca winna współpracować z sądem administracyjnym, jeżeli nie poprzez wskazanie wszelkich okoliczności istotnych dla oceny jej stanu majątkowego, to przynajmniej realizując wszelkie wezwania sądu

o uzupełnienie brakujących danych i dokumentów. W wypadku braku pełnej współpracy wnioskodawcy, skutki nie wykazania okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o prawie pomocy będą obciążać właśnie jego. Jak podkreśla się

w orzecznictwie, strona powinna podejmować takie czynności, które przekonałyby sąd o zasadności przyznania prawa pomocy, poniE.ż rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co przez stronę zostanie wykazane (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 30 lipca 2009 roku, sygn. akt I FZ 171/09, Lex Omega nr 552205). W takiej sytuacji uznać trzeba, iż zainteresowana nie wykazała- w rozumieniu art. 246 § 1 p.p.s.a.- że nie stać jej na poniesienie wydatków, niezbędnych w postępowaniu sądowym. Wskazuje się też, że skoro strona uchyliła się od przedstawienia wskazanej przez Sąd dokumentacji, do dostarczenia której została zobowiązana na podstawie art. 255 p.p.s.a., powinna liczyć się z tym, że Sąd nie będzie miał wystarczających podstaw do uznania jej oświadczeń i twierdzeń za uprawdopodobnione, a tym samym uzasadniające przyznanie prawa pomocy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012r., sygn. akt II FZ 170/12, Lex Omega nr 1137689), a niedopełnienie, nawet w części, obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 28 marca 2012r., sygn. akt I OZ 189/12, Lex Omega nr 1145153 oraz z dnia 16 marca 2012r., sygn. akt I OZ 156/12, Lex Omega nr 1136748).

W niniejszej sprawie skarżący reprezentowany jest przez fachowego pełnomocnika w osobie adwokata. Działa zatem, mając pełne rozeznanie co do tego, od jakich przesłanek uzależnione jest przyznanie prawa pomocy oraz świadomość, że ryzyko niewykazania tych przesłanek obciąża stronę.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że skarżący złożył oświadczenie niepełne, zatajając pewne informacje. Przykładem jest chociażby niewskazanie w złożonym oświadczeniu drugiej nieruchomości, będącej jego własnością, przy jednoczesnym przedstawieniu decyzji podatkowej, dotyczącej podatku od nieruchomości z tytułu posiadania tejże nieruchomości. Skarżący podaje zatem informacje na temat swojego stanu majątkowego selektywnie: pośrednio wskazuje na posiadaną nieruchomość w tym aspekcie, w jakim związane są z nią ponoszone koszty (opłacany podatek), jednocześnie nie wymieniając jej w oświadczeniu – tym samym zaniżając wartość posiadającego majątku. Takie oświadczenie nie może być zatem uznane za w pełni wiarygodne. Tym samym nie pozwala ono Sądowi w dostateczny sposób ocenić majątkowych i zarobkowych możliwości skarżącego.

Po wtóre należy zwrócić uwagę, że we wniesionym sprzeciwie skarżący wyraźnie wskazuje, że źródłem finansowania pomocy prawnej nie jest on sam. Podana przez niego różnica pomiędzy osiąganymi dochodami a kosztami utrzymania również uzasadnia wniosek, że otrzymuje od innej osoby środki finansowe albo innego rodzaju pomoc na bieżące utrzymanie.

W tym stanie rzeczy przyjąć należy, że poniesienie kosztów postępowania nie narazi L.W. na uszczerbek koniecznego utrzymania. Wobec braku możliwości dokładnych ustaleń w stosownym zakresie pozostaje stwierdzić, że najwyraźniej owo "źródło finansowania" pomaga skarżącemu zarówno w uzupełnieniu brakujących środków utrzymania, jak i w pozyskaniu środków na pomoc prawną. Skoro skarżący otrzymuje pomoc od innej osoby tak na bieżące, niezbędne wydatki, jak i na opłacenie wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru, logicznym i zgodnym z doświadczeniem życiowym wnioskiem jest, że ta sama osoba może skarżącemu udzielić pomocy na poniesienie kosztów sądowych. W każdym razie skarżący – unikając złożenia jakichkolwiek precyzyjnych oświadczeń w tym zakresie – nie wykazał, by było inaczej. Wobec tego Sąd nie dopatrzył się podstaw do uznania, aby opłacenie kosztów sądowych miało skarżącego narazić na brak możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

Wyjaśnić należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie istnieją środki prawne, pozwalające zmusić skarżącego, jego pełnomocnika czy też osobę trzecią, udzielającą mu finansowej pomocy do podawania jakichkolwiek danych. Skarżący nie ma bezwzględnego, prawnego obowiązku udzielania informacji na temat swojego stanu zarobkowego, majątkowego czy też innych okoliczności, mających wpływ na jego możliwości finansowe, zaś sąd nie posiada instrumentów, które mogłyby skarżącego zmusić do złożenia pełnych i zgodnych z prawdą wyjaśnień. Czym innym natomiast są konsekwencje złożenia wyjaśnień nieścisłych, nieprawdziwych albo odmowy ich złożenia, oceniane przez pryzmat ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Odmawiając podania niezbędnych danych i pozbawiając sąd możliwości pełnej oceny sytuacji finansowej, skarżący – jak wskazano wyżej – musi liczyć się ze skutkiem w postaci odmowy przyznania prawa pomocy. W takiej bowiem sytuacji przyjąć trzeba, że przesłanek przyznania tego prawa nie wykazał.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny wniosek o przyznanie prawa pomocy oddalił, za podstawę przyjmując art. 245 § 1 i art. 246 § 1 p.p.s.a.