Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 28/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a , art. 88 ust. 3a  pkt 4 lit. a, art. 108 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Teza: Bezzasadna jest także argumentacja skargi odnośnie tzw. „dobrej wiary” skarżącego. Argumentacja skargi kasacyjnej w tym zakresie oparta została na tezach wyroków TSUE z 12 stycznia 2006 roku (w sprawach połączonych C-354/03, C-355/-6 i C-484/03) oraz 6 lipca 2006 roku (w połączonych sprawach C-439/04 i C-440/04). Jednak analiza tych wyroków prowadzi do wniosków, że koncepcja „dobrej wiary” dotyczy podmiotów, które nie wiedziały i nie mogły wiedzieć, że w ramach transakcji dostawca dopuścił się przestępstwa lub, że inna transakcja dokonana przed lub po transakcji przeprowadzonej przez owego podatnika, została przeprowadzona z naruszeniem przepisów o podatku VAT. Innymi słowy chodzi w tych wypadkach o ochronę nieświadomych „ofiar” włączonych do karuzeli podatkowej.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie skarżący był organizatorem i beneficjentem przestępczego procederu, albowiem pełnił rolę brokera. W takich wypadkach tzw. „dobra wiara” w ogóle nie może być brana pod uwagę, albowiem cechy zewnętrzne „dobrej wiary” takie jak dbałość o stronę formalną przeprowadzanych transakcji, zbieranie informacji z internetu o odbiorcach itp. służą zamaskowaniu, ukryciu przez organami podatkowymi oszukańczego procederu.

TEZY

Bezzasadna jest także argumentacja skargi odnośnie tzw. „dobrej wiary” skarżącego. Argumentacja skargi kasacyjnej w tym zakresie oparta została na tezach wyroków TSUE z 12 stycznia 2006 roku (w sprawach połączonych C-354/03, C-355/-6 i C-484/03) oraz 6 lipca 2006 roku (w połączonych sprawach C-439/04 i C-440/04). Jednak analiza tych wyroków prowadzi do wniosków, że koncepcja „dobrej wiary” dotyczy podmiotów, które nie wiedziały i nie mogły wiedzieć, że w ramach transakcji dostawca dopuścił się przestępstwa lub, że inna transakcja dokonana przed lub po transakcji przeprowadzonej przez owego podatnika, została przeprowadzona z naruszeniem przepisów o podatku VAT. Innymi słowy chodzi w tych wypadkach o ochronę nieświadomych „ofiar” włączonych do karuzeli podatkowej.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie skarżący był organizatorem i beneficjentem przestępczego procederu, albowiem pełnił rolę brokera. W takich wypadkach tzw. „dobra wiara” w ogóle nie może być brana pod uwagę, albowiem cechy zewnętrzne „dobrej wiary” takie jak dbałość o stronę formalną przeprowadzanych transakcji, zbieranie informacji z internetu o odbiorcach itp. służą zamaskowaniu, ukryciu przez organami podatkowymi oszukańczego procederu.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, Protokolant Katarzyna Wojnarska, po rozpoznaniu w dniu 15 września 2021 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 września 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 437/17 w sprawie ze skarg O. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 10 lutego 2017 r. nr [...], 10 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od maja do października 2011 r., oraz za listopad 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od O. sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 11.250 (słownie: jedenaście tysięcy dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.