Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 558/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1232/09 w sprawie ze skargi A. E. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1232/09, po rozpoznaniu skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] cofnął A. K. pozwolenie na broń palną myśliwską uznając, iż uzasadnia to zakwalifikowanie strony do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53 poz. 549 z 1999 r. ze zm.), tj. takich, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw i w konsekwencji wydał decyzję cofającą pozwolenie na broń.

Od tej decyzji strona wniosła w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania.

Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wskazał, że A. K. został prawomocnie skazany za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Oznacza to, iż w sprawie zachodzi obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wynika ona z faktu, iż dopuścił się on czynu prawem zabronionego, wymierzonego w bezpieczeństwo w komunikacji (art. 178a § 1 k.k.), a okoliczności jego popełnienia świadczą o lekceważeniu przez niego przepisów prawa, co uzasadnia obawy, iż może on użyć broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ przyznał, że wprawdzie czyn popełniony przez stronę nie został wprost wskazany w wyżej przywołanym przepisie ustawy o broni i amunicji jako przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, niemniej jednak wymieniony w tym przepisie katalog okoliczności zobowiązujących organy Policji do takiego rozstrzygnięcia nie ma charakteru zamkniętego, a jedynie przykładowy. Podkreślał też, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią wyroku sądowego nie mogło skutkować innym, niż zapadło rozstrzygnięciem. Komendant Główny Policji podniósł, że do przesłanek nakazujących cofnąć pozwolenie na broń należy zaliczyć przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a zwłaszcza te, których jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy, a takim jest czyn z art. 178a § 1 k.k., ze względu na wysoki stopień szkodliwości społecznej, związany z zagrożeniem dla życia i zdrowia także innych uczestników ruchu drogowego, jego umyślność oraz ewentualne skutki. W ocenie organu okoliczności popełnienia czynu, w tym zwłaszcza wysokie stężenie alkoholu w organizmie sprawcy (upojenie alkoholowe), daje podstawę do powzięcia obawy, że w podobnym stanie może zachować się równie nieodpowiedzialnie i sięgnie po broń.

Organ wskazał, iż zainteresowany wykazał się nieodpowiedzialnością i lekceważącym podejściem do obowiązującego prawa i z tego tytułu nie daje gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni myśliwskiej, w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Komendant Główny Policji podkreślił, że popełnienie przez A. K. przestępstwa, które pośrednio godziło także w życie, zdrowie i mienie innych uczestników ruchu drogowego, znosi jego wiarygodność w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, przyjętego za podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia sprawy.

W dniu 30 czerwca 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył A. K.

Skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie:

– art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób, który nie gwarantował pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa oraz zaniechanie przez organ II instancji podjęcia z urzędu kroków, które zmierzałby do wyjaśnienia sprawy,

– art. 75 k.p.a. poprzez zaniechanie dopuszczenia przez organ z urzędu opinii biegłego psychologa na okoliczności zbadania, czy istotnie strona stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego,

– art. 89, 77, 78 i 81 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ I instancji i zaakceptowanie tego faktu przez Komendanta Głównego Policji rozprawy administracyjnej, która zagwarantowałaby zbadanie materiału dowodowego w tym ww. opinii biegłego,

– art. 104, 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej przepisy prawa,

– naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie błędnej wykładni, iż w sytuacji skarżącego istnieją przesłanki do cofnięcia mu pozwolenia na broń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił:

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podniósł, że w rozpoznawanej sprawie przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim był fakt skazania ww. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokółce z dnia 26 września 2008 r., za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. za kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości. Dodatkowo orzeczono wobec niego, na podstawie art. 42 § 1 i 2 k.k. i art. 43 § 1 pkt 1 k.k., środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, z wyjątkiem pojazdów do których prowadzenia uprawnia kategoria "T" na okres 1 roku.

Sąd podkreślił, że broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, zagrożenie takie z całą pewnością występuje w sytuacji posługiwania się bronią przez osoby, które mają nad nią ograniczoną kontrolę, a do takich osób można zaliczyć osoby znajdujące się w stanie nietrzeźwości. W ocenie Sądu, dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, nawet jednorazowo, rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, a tym samym w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, tzn. w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Spełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało skutkować, cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. Obowiązek taki nakłada bowiem na organ przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy.

W okolicznościach niniejszej sprawy podnoszony przez skarżącego dotychczasowy nienaganny tryb życia, w tym pozytywne opinie nie mogły mieć wpływu na decyzje organów Policji. Wyrok, jaki zapadł w stosunku do skarżącego, pozwolił organowi na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. było bowiem przesłanką do oceny osoby skarżącego w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni. Prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, dało podstawę, jak słusznie wskazał organ, by powziąć obawę, że skarżący w podobnym stanie może zachować się równie nieodpowiedzialnie i sięgnąć po broń. Zachowanie takie z całą pewnością nie gwarantuje prawidłowego i bezpiecznego korzystania z broni. Nadto jak z wynika z akt sprawy skarżący był trzykrotnie karany za wykroczenia w ruchu drogowym, co dodatkowo potwierdza, iż istnieją przesłanki do przyjęcia, iż skarżący jest osobą nieodpowiedzialną, która nie gwarantuje prawidłowego obchodzenia się z bronią palną.

Zdaniem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wbrew zarzutom skarżącego zaskarżona decyzja jest zgodna ze stanem faktycznym i prawnym i nie nosi również cech dowolności. Organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, należycie uzasadnił również treść rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się natomiast do zarzutu A. K. o zaniechanie dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu psychologii celem wypowiedzenia się, czy w jego przypadku istnieje obawa użycia broni w celu sprzecznym z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym należy wskazać, iż wydanie takiej opinii nie miałoby wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. W sprawie bowiem nie jest istotny stan psychiczny strony, a organy policyjne nie zarzucały skarżącemu braku predyspozycji psychofizycznych do posiadania broni. Podstawą cofnięcia pozwolenia na broń jest natomiast zaliczenie A. K. do kategorii osób, co do których zachodzi obawa, określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Organy nie miały także obowiązku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. K., zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania tj.

1. art.3 § 1 i 2 pkt 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art.174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) polegających na przedstawieniu stanu faktycznego niezgodnie z rzeczywistością i niezasadne oddalenie skargi, w sytuacji, gdy organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego;

2. art.7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 § 1-3 k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywatela do organów Państwa, zaniechanie udzielenia stronie wyczerpujących wyjaśnień i wskazówek co do okoliczności faktycznych i prawnych, brak działania organów z urzędu i zaniechanie podjęcia z urzędu wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony, uniemożliwienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i brak odebrania pisemnego oświadczenia co do kompletności zebranych dowodów i materiałów oraz zaznajomienia z materiałami sprawy,

3. art.75 § 1 k.p.a., art.77 k.p.a., art.80 k.p.a., art.81 k.p.a. i art. 107 §3 k.p.a. przez zaniechanie przez organy przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy dotychczasowym postępowaniem strony i faktem skazania za inne przestępstwo tj. przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji na okoliczność czy zachodzi uzasadniona obawa użycia broni myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w tym zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu psychologii lub co najmniej aktualnego psychologicznego zaświadczenia lekarskiego, przez co nie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący możliwy do uzyskania materiał dowodowy, co razem skutkowało przyjęciem błędnego stanu faktycznego za podstawę wydanych decyzji oraz ich ogólnikowość uzasadnienia faktycznego i prawnego i miało istotny wpływ na wynik sprawy,

II. naruszenie prawa materialnego art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53 poz. 549 z 1999 r. ze zm.) przez ich błędną wykładnię i zastosowanie polegające na niezasadnym uznaniu, że wobec skarżącego zachodzą przesłanki wzbudzające obawę, że może użyć broni palnej myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz nie daje gwarancji bezpiecznego używania i posiadania broni myśliwskiej, w sytuacji gdy przypisany mu czyn karalny jest tylko występkiem, jednostkowym naruszeniem prawa o nieznacznym stopniu społecznej szkodliwości do którego doszło w wyjątkowych okolicznościach, a nie zbrodnią, nie zalicza się do przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu, a bezpieczeństwu w komunikacji, co wyklucza obligatoryjność obawy użycia broni i obligatoryjność cofnięcia pozwolenia na, broń, zaś związek przyczynowo-skutkowy między faktem skazania za inne przestępstwo a obawą wymaga oceny dotychczasowego zachowania się strony, dotychczasowego sposobu życia, właściwości i warunków osobistych, wykonywanego zajęcia, opinii z miejsca zamieszkania i koła łowieckiego, zaangażowania społecznego w pracach dla dobra łowiectwa, prawidłowego przechowywanie broni myśliwskiej i amunicji oraz braku zastrzeżeń co do ich używania a także aktualnego orzeczenia psychologicznego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie ocenione obiektywnie przesłanki wykluczają możliwość zachowania się wskazanego w art. 15ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów sądowych wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie opiera się na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Tym samym, wobec wystąpienia obu podstaw z art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest do odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów natury procesowej, poprzez które autor skargi kasacyjnej stara się zakwestionować ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za podstawę zaskarżonego wyroku.

Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej zarówno naruszenia art.3 § 1 i 2 pkt 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art.174 pkt 2 p.p.s.a. polegających na przedstawieniu stanu faktycznego niezgodnie z rzeczywistością i niezasadne oddalenie skargi, jak i art.7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 § 1-3 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd pierwszej instancji niewadliwie bowiem wskazał, że organy Policji, oparły się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i dokonały jego wszechstronnej oceny, nie naruszając art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Organy zasadnie oparły rozstrzygnięcie przede wszystkim na ustaleniu, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 178 a kodeksu karnego tj. prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Okoliczność ta ma znaczenie decydujące dla podjętego rozstrzygnięcia. Podkreślenia przy tym wymaga, że organ prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania co do okoliczności popełnienia przestępstwa przez uprawnionego do broni, ani co do jego winy.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego podnieść należy, że stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 u.o.b.i.a. pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Jednocześnie, zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.

W niniejszej sprawie bezspornym jest fakt skazania A. K. prawomocnym wyrokiem sądu za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, za co orzeczono karę grzywny oraz zastosowano środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku z wyłączeniem pojazdów, do których prowadzenia uprawnia kategoria "T". Jak wynika z akt sprawy u kierującego pojazdem mechanicznym A. K. stwierdzono 0,64 mg zawartości alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko przedstawione w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2026/09, iż "skoro posiadacz pozwolenia na broń będąc w stanie nietrzeźwym prowadzi pojazd po drodze publicznej, to stanowi o jego nieodpowiedzialnym zachowaniu będącym naruszeniem porządku prawnego w sposób szczególny, bo w stanie nietrzeźwości, podważa tym samym domniemanie, iż osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. O ziszczeniu się przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji decyduje nie popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale fakt, że przestępstwo to popełniono w warunkach nietrzeźwości".

Fakt prawomocnego skazania za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji jest wystarczającą przesłanką do tego, aby organ Policji obligatoryjnie orzekł o cofnięciu pozwolenia na broń w stosunku do takiej osoby, wobec której istnieje uzasadniona obawa, że użyje ona broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jeżeli przestępstwo to zostało popełnione w stanie nietrzeźwości jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy, tym bardziej, iż stan nietrzeźwości skarżącego w trakcie prowadzenia pojazdu mechanicznego był znaczny.

Należy mieć przy tym na względzie, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawo do posiadania broni ma w świetle powołanej wyżej ustawy reglamentacyjny charakter. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem, z całą pewnością wymagać od nich należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezspornym jest, iż skarżący – świadomie i w sposób umyślny naruszając obowiązujący ład prawny, takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania.

Z całą stanowczością podkreślić również należy, iż fakt skazania danej osoby za przestępstwo w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości burzy dotychczasowy porządek prawny w zestawieniu z jego dotychczasowym postępowaniem czy cechami charakteru. Faktem jest, że skarżący złamał prawo i przy tym okoliczności popełnienia tego przestępstwa sprawiają, iż mogło to stanowić podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Poglądy zatem i zaprezentowana argumentacja organów obydwu instancji jest w tej materii zasadna, co czyni usprawiedliwionym wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tym samym zarzut naruszenia prawa materialnego również nie znajdywał uzasadnienia.

Na marginesie podkreślić jednocześnie należy, iż ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 38 poz. 195) z dniem 10 marca 2011 r. została zmieniona treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z aktualną treścią tego przepisu pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, a ponadto skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, a także przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

Tym samym w obecnie obowiązującym stanie prawnym prawomocne skazanie za popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa umyślnego, a także nieumyślnego przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, oraz przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, stanowi podstawę do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.