Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1630/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2001 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, at. 47 § 3, art. 51 § 1 i 2, art. 53 § 1, 2, 3, 4, art. 53 a, art. 55, art. 180 § 1 oraz art. 207 ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, dokonywanych zaokrągleń oraz zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 240, poz. 2063), art. 21 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) określił S.R. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2001 rok i odsetki od zaległości podatkowej.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że podatnik nie złożył oświadczenia o zrzeczeniu się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy do 20 stycznia roku podatkowego i – w związku z tym – podatnik powinien opłacać zryczałtowany podatek dochodowy zgodnie z obowiązującymi stawkami, określonymi w art. 12 ust. 1 pkt 1 a oraz ust. 3 b ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

W odwołaniu od tej decyzji S.R. poinformował, że "podnoszone w decyzji argumenty zarzucające wiarygodność złożonego oświadczenia do protokołu przesłuchania stron nie są zasadne z uwagi na treść składanych wyjaśnień". Ponadto nie został zebrany – w sposób wyczerpujący – materiał dowodowy, zaś kontrola podatkowa została przeprowadzona z naruszeniem art. 258 § 1 i 2 oraz art. 258 a § 1 Ordynacji podatkowej.

Decyzją z dnia [...] lipca 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., na podstawie art. 5 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267), art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej oraz art. 21 ust. 5 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. określającą zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2001 r. oraz odsetki za zwłokę, w części dotyczącej odsetek za zwłokę i określił ich prawidłową wysokość a w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że zgodnie z treścią art. 6 ust. 4 pkt 1 lit a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (w stanie prawnym w 2001 r.) podatnicy prowadzący w roku poprzedzającym ten rok podatkowy działalność gospodarczą, byli zobowiązani do opłacania ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, jeżeli w roku poprzedzającym rok podatkowy (czyli w 2000 r.) uzyskali przychody z działalności gospodarczej w wysokości nie przekraczającej [...] zł..

Na podstawie art. 9 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy podatnik miał prawo zrzec się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy na skutek złożenia w urzędzie skarbowym, nie później niż do 20 stycznia 2001 r., pisemnego oświadczenia o zrzeczeniu się tej formy opodatkowania. Z treści art. 9 ust. 3 pkt 2 cytowanej ustawy podatnik był zobowiązany – w terminie siedmiu dni od dnia złożenia oświadczenia o zrzeczeniu – złożyć zawiadomienie o założeniu właściwych ksiąg podatkowych.

Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę na fakt, że S.R., pomimo tego, że spełniał warunki z przywołanego art. 6 ust. 4 pkt 1 lit a, nie złożył oświadczeń przewidzianych w treści art. 9 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy, czy nawet oświadczeń z art. 9 ust. 3 i 4 tej ustawy.

Z tych względów strona nie powinna w 2001 r. korzystać z ogólnych zasad opodatkowania uregulowanych w ustawie z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz – zgodnie z art. 15 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym prowadzić ewidencję przychodów i na tej podstawie obliczać i wpłacać do Urzędu należny ryczałt od uzyskanych w kolejnych miesiącach przychodów oraz złożyć zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2001 r. (art. 21 ust. 1 i 2 pkt 2 cyt. ustawy).

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej z treści dokumentacji będącej w posiadaniu Urzędu Skarbowego wynika, że podatnik nie składał oświadczenia o rezygnacji ze zryczałtowanej formy opodatkowania. Protokół z przesłuchania strony jest tylko jednym z dowodów w postępowaniu podatkowym i podlega on ocenie z uwzględnieniem całego materiału dowodowego, co należy do kompetencji organu podatkowego. Protokół kontroli, wraz z protokołem przesłuchania strony na okoliczność złożenia wspomnianego oświadczenia były przedmiotem oceny przed wydaniem decyzji.

Według Dyrektora Izby Skarbowej kontrola podatkowa została przeprowadzona w sposób pozwalający na uznanie protokołu kontroli – wraz z załącznikami – za dowód w postępowaniu. Czynności kontrolne rozpoczęły się [...] sierpnia 2003 r. w siedzibie podatnika na podstawie właściwie doręczonego upoważnienia do kontroli podatkowej, zaś uzasadnione sytuacją kontynuowanie kontroli w siedzibie urzędu nie jest naruszeniem przepisów postępowania. Na odwrocie upoważnienia zostało umieszczone pouczenie o podstawowych prawach i obowiązkach kontrolowanego, w tym o prawie do przedstawienia zastrzeżeń lub wyjaśnień do protokołu kontroli, zaś kontrolujący, na podstawie art. 291 § 2 Ordynacji podatkowej informowali podatnika o sposobie załatwienia wniesionych zastrzeżeń. Nie został zatem naruszony art. 121 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor zwrócił uwagę na fakt, że zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu I instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Pomimo przekroczenia wskazanego terminu trzech miesięcy, organ podatkowy nie zastosował się do tego przepisu. Na skutek tego organ II instancji obniżył określone w zaskarżonej decyzji odsetki za zwłokę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik S.R. zarzucił decyzji organu drugiej instancji niewłaściwe zastosowanie art. 9 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, naruszenie art. 2, 20, 21, 32, 64 w zw. z art. 217 Konstytucji RP, "zaakceptowanie wydania decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego bez właściwej podstawy prawnej, tj. bez podania art. 21 ust. 5 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym", nieuwzględnienie z urzędu naruszenia w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego art. 193 § 6, 7, 8 Ordynacji podatkowej i naruszenia art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej i – mając powyższe na względzie – wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Ponadto pełnomocnik wniósł, ze względu na podniesiony zarzut niekonstytucyjności art. 9 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych, o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym "co do zgodności cytowanej ustawy, a w szczególności art. 9 ust. 1, art. 2, art. 20, art. 21, art. 32, art. 64 Konstytucji w zw. z art. 217 Konstytucji".

Zdaniem pełnomocnika opodatkowanie "ryczałtem ewidencjonowanym" jest tylko pozornie korzystniejsza dla podatnika, ponieważ nie ma on możliwości uwzględnienia w podstawie opodatkowania kosztów uzyskania przychodów, nawet, jeżeli te koszty są większe lub równe uzyskanym przychodom. Pełnomocnik twierdzi, że w sytuacji, kiedy podatnik nie złoży (lub nie ma dowodu złożenia) oświadczenia o rezygnacji ze wskazanej formy opodatkowania, może on – niekiedy – zostać zmuszony do likwidacji działalności, co jest naruszeniem zasady demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej.

Ponadto, według pełnomocnika, "nieścisłość regulacji dotyczącej opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej (zawartej z jednej strony w ustawie o podatku dochodowym, a drugiej strony w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym) , stworzenie z ustawy o zryczałtowanym podatku (mającym faktycznie charakter szczególny) przepisów mających pierwszeństwo przez ustawą o podatku dochodowym, poprzez nadanie oświadczeniu o zrzeczeniu się opodatkowania w formie ryczałtu decydującego znaczenia, oznacza naruszenie zasady prawidłowej legislacji oraz zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa." Obowiązki podatkowe powinny być ustanawiane zgodnie z Konstytucją RP i zasadami przyzwoitej legislacji, a warunków tych nie spełnia art. 9 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Nie spełniają warunków przyzwoitej legislacji podatkowej przepisy, "które w sposób rażący naruszają podstawowe zasady sprawiedliwości lub inne powszechnie akceptowane standardy moralne lub obarczone są takim albo innym oczywistym błędem legislacyjnym lub utrzymujące stan prawny, który zagraża podstawowym funkcjonowania porządku społecznego, albo które prowadzą do niepowetowanych strat społecznych lub gospodarczych".

Zdaniem pełnomocnika, jeżeli przepisy ustaw podatkowych zawierają pułapki dla podatników, których konsekwencją jest zapłata zryczałtowanego podatku dochodowego (pomimo tego, że skarżący postępował tak, jakby rozliczał się według zasad ogólnych), to sytuacja taka wywołuje skutek w postaci naruszenia zasady ochrony własności i – jako taka – powinna zostać uznana za niekonstytucyjną.

Pełnomocnik stwierdził, że zasada ekonomiczności opodatkowania, czyli obowiązek ochrony źródeł opodatkowania i obowiązek nienaruszalności podstaw opodatkowania, powinna być przestrzegana w procesie legislacji podatkowej. Zwrócił uwagę na fakt, że skutki społeczne braku złożenia wspomnianego oświadczenia "oznaczają realnie dla podatników groźbę utraty zdolności płatniczej, co kłóci się z nakazem urzeczywistniania zasady sprawiedliwości społecznej, a w szczególności postulatu sprawiedliwości podatkowej".

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, którą wydano bez powołania właściwej podstawy prawnej.

Zdaniem pełnomocnika, jeżeli wady ksiąg podatkowych nie miały istotnego znaczenia dla sprawy i Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał je za dowód w postępowaniu podatkowym, to powinien sporządzić protokół z badania ksiąg w trybie art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej, w którym powinno zostać wskazane, za jaki okres i dlaczego organ podatkowy nie uznał ksiąg za dowód. Po sporządzeniu należało protokół doręczyć skarżącemu, by umożliwić mu wniesienie zastrzeżeń do zawartych w protokole ustaleń.

Pełnomocnik powołał się na dorobek piśmiennictwa (A.Gomułowicz, J. Małecki: Podatki i prawo podatkowe, s 144, J. Małecki: Lex falsa lex non est? w: Ex iniuria non oritur ius; Księga jubileuszowa ku czci prof. Wojciecha Łączkowskiego, Prace WPiA UAM, t. IX, Poznań 2003, A. Gomułowicz, Zasada sprawiedliwości podatkowej w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Dom Wydawniczy ABC, s 74 i n.) oraz orzecznictwo (wyroki TK z 27.02.2002 r. sygn. K 47/01, z 9.11.1999 r. sygn. K 28/98, z 7.06.1999 r. sygn. K 18/98).

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. zwrócił uwagę na fakt, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne strona ma możliwość rezygnacji z opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych pod warunkiem złożenia w terminie do 20 stycznia roku podatkowego pisemnego oświadczenia, o jakim była mowa w ust. 2 cytowanego artykułu. Podatnik nie dopełnił tego warunku, zatem na podstawie art. 6 ust. 1 i 4 przychody uzyskane z działalności gospodarczej w 2001 r. podlegały opodatkowaniu ryczałtem ewidencjonowanym.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że oczekiwania pełnomocnika skarżącego, co do możliwości badania przez organy podatkowe zgodności z Konstytucją przepisów prawa przekraczają zakres kompetencji, w które wyposażył organy podatkowe ustawodawca.

Niepowołanie w podstawie prawnej decyzji wydanej w I instancji art. 25 ust. 5 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym powoduje wprawdzie wadliwość tej decyzji, ale wada ta nie jest wystarczającym powodem do jej uchylenia. Uchybienie to zostało naprawione w zaskarżonej decyzji.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie odnosił się do wadliwości ksiąg podatkowych, a organ podatkowy ma obowiązek zastosować art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej tylko wówczas, kiedy chce obalić domniemanie prawdziwości ksiąg podatkowych.

Wysokość przychodów z 2001 r. organ podatkowy ustalił na podstawie zapisów dokonanych w podatkowych księgach przychodów i rozchodów, co było prawidłowe, ponieważ z protokołu kontroli skarbowej wynika, że przychody były ewidencjonowane zgodnie ze stanem rzeczywistym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest oczywiście bezzasadna.

Sąd, pomimo oczywistej bezzasadności treści skargi, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej wymienionej jako u.p.p.s.a.). Oznacza to, że Sąd z urzędu skontrolował zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i orzekł o jej legalności, niezależnie od wagi argumentów podnoszonych przez pełnomocnika.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 1997 r. Nr 102, poz. 643 ze zm.) każdy sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem.

W wyroku z dnia 16 kwietnia 2004 r. sygn. akt I CK 291/03 Sąd Najwyższy, interpretując przywołany powyżej przepis stwierdził, że Sąd, który rozstrzyga daną sprawę ma obowiązek zbadania, czy przepis, który ma być w niej zastosowany jest zgodny z Konstytucją. Jeśli sąd poweźmie wątpliwości co do zgodności tego przepisu z Konstytucją, wówczas powinien wystąpić z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego, bowiem to do niego należy rozstrzyganie w tej kwestii.

Warunkiem wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym jest powzięcie przez Sąd orzekający w danej sprawie wątpliwości, co do zgodności z Konstytucją przepisu, na podstawie którego organ podatkowy wydał kwestionowane przed sądem administracyjnym rozstrzygnięcie.

Sąd, także sąd administracyjny, nie jest właściwy, co do rozstrzygania kwestii zgodności aktu ustawowego z Konstytucją (orzekania o takiej zgodności). Zagadnienie to może być podniesione w pytaniu prawnym skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego (art. 193 Konstytucji, art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym), który ma konstytucyjną kompetencję do udzielenia wiążącej odpowiedzi (bądź to przez pozostawienie kwestionowanego przepisu w systemie obowiązującego prawa, bądź to przez jego eliminację).

Zgodnie z treścią art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy.

Na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne podatnicy opłacają w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych z działalności wymienionej w ust. 1 tego przepisu, jeżeli w roku poprzedzającym rok podatkowy uzyskali przychody z tej działalności w wysokości 470.745zł..

Zgodnie z art. 9 przywołanej ustawy Podatnik może zrzec się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy. Zrzeczenie może być dokonane nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego lub do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, jeżeli podatnik rozpoczyna działalność w ciągu roku.

Nie ulega wątpliwości, że wymogu złożenia pisemnego oświadczenia o zrzeczeniu się ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych nie spełnia sama czynność zawiadomienia urzędu skarbowego o założeniu właściwych ksiąg (rachunkowej lub podatkowej), chociażby zawiadomienie to złożone zostało w terminie przewidzianym do złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się ryczałtu (por. wyrok NSA z 24.11.2003 r., sygn. SA/Bd 2107/03 i wyrok z 23.01.2002 r. sygn. SA/Sz 1655/00).

Ponadto – odnosząc się do ubocznych uwag pełnomocnika – należy zauważyć, że treść ustawy nie daje podstaw do zastępowania oświadczenia o zrzeczeniu się ryczałtu, zawiadomieniem o założeniu ksiąg. Złożenie tego ostatnio wymienionego zawiadomienia nie jest ani warunkiem wyłączenia podatnika z ryczałtowej formy opodatkowania, ani nie wskazuje na fakt zrezygnowania przez podatnika z takiej ryczałtowej formy opodatkowania. Prowadzenie takich ksiąg przez podatnika opłacającego ryczałt od przychodów ewidencjonowanych jest jedynie zbędne, a nie niedopuszczalne, i do podatnika należy wybór tego, czy zamiast zbędnej księgi prowadzić będzie ewidencję przychodów.

Obowiązki podatników wymienionych w ustępie 1 i 2 art. 6 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowy od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne zostały precyzyjnie określone w przepisach przywołanej ustawy. Wskazani powyżej podatnicy mają prawo wyboru formy opodatkowania – we wskazanych w przepisach sytuacjach - z tym tylko zastrzeżeniem, że dokonanie wyboru będzie skuteczne, jeżeli podatnicy złożą wyraźną, w odpowiedniej formie, deklarację w tym względzie. Oczywistym jest, że to podatnik, a nie Państwo ponosi ryzyko niekorzystnych dla siebie wyborów, zaś przywilejem strony jest sama możliwość dokonania wyboru i to w jej interesie – a nie w interesie Państwa - leży podjęcie takich działań, które zminimalizowały jej obciążenie finansowe, w tym zwłaszcza – obciążenie podatkowe. Żeby skorzystać z odmiennego, niż będącego regułą, sposobu opodatkowania strona powinna dokonać wskazanych w przepisach, z zachowaniem wszelkich zasad przyzwoitej legislacji, czynności (w tym wypadku złożyć zgłoszenie): skutki niedokonania tych czynności obciążają tylko podatnika.

Zagadnienie pierwszeństwa stosowania ustawy, mając na względzie istnienie w tej materii ustawowej regulacji – art. 9 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne – nie budzi wątpliwości Sądu, co do konstytucyjności istniejących rozwiązań prawnych. Do określenia zasad i sposobu opodatkowania wystarczające są przepisy rangi ustawy. Jednoznaczność zapisów ustawy także jest oczywista i – zdaniem Sądu – nie można tym regulacjom zarzucić przymiotu niedookreśloności, a ustawodawcy "zastawiania pułapek na podatników".

Także konstytucyjna zasada ochrony prawa własności nie jest zasadą bezwzględnie obowiązującą i podlega ograniczeniom chociażby przez wzgląd na realizację innych zasad konstytucyjnych, jak zasady ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznoprawnych, zaś pełnomocnik nie wskazuje powodów, na podstawie których należałoby uznać – w tym wypadku - prymat zasady ochrony własności, oraz okoliczności, które mogłyby być podstawą do stwierdzenia, że zasada ochrony własności nie jest realizowana.

Nie sposób też podzielić poglądu pełnomocnika, że groźba wystąpienia, dla podatników, niekorzystnych skutków podatkowych i majątkowych w wypadku niedopełnienia wyraźnie sprecyzowanych w treści przepisów prawnych obowiązków podatkowych powinna obciążać budżet państwa: do obowiązków podmiotu zamierzającego skorzystać z korzystniejszej dla siebie formy opodatkowania należy zapoznanie się – w tym wypadku tylko czytanie – z aktami prawnymi i właściwe ich zastosowanie.

Odnosząc się do zarzutu wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji bez podstawy prawnej Sąd podziela pogląd wyrażony przez Dyrektora Izby Skarbowej, że wada ta nie może być podstawą do uchylenia decyzji, ponieważ decyzja wydana w I instancji odpowiada prawu i została wydana zgodnie z przepisami – nawet mimo braku powołania pełnej podstawy prawnej. Ponadto uchybienie to zostało naprawione w decyzji organu drugiej instancji, w której została zawarta pełna podstawa prawna. rozstrzygnięcia.

Sąd zwraca uwagę pełnomocnikowi skarżącego, że organ podatkowy nie kwestionował prawdziwości ksiąg podatkowych, lecz – co najwyżej – jedynie celowość prowadzenia tych ksiąg, jeżeli skarżący zobowiązany był odprowadzać zryczałtowany podatek, według innych zasad. Wyrazem uznania prawdziwości zapisów w księgach podatkowych było zaakceptowanie ich mocy dowodowej i ustalenie wysokości osiąganego przez skarżącego przychodu zgodnie z zapisami w księgach. Należy jednak zaznaczyć, że uznanie prawdziwości zapisów w księgach nie oznacza opodatkowania skarżącego – z urzędu – według innych zasad niż uczyniły to organy podatkowe.

Przywołany przez pełnomocnika dorobek piśmiennictwa i orzecznictwo – przede wszystkim Trybunału Konstytucyjnego – zawiera stwierdzenia tyle prawdziwe, co ogólne. Żaden z przywołanych przez pełnomocnika symboli kultury prawnej nie dotyczy bezpośrednio sprawy sądowo-administracyjnej, która jest przedmiotem analizowanej skargi.

Mając na względzie powyższe ustalenia , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., skargę oddalił.