Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 92/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Informacja publiczna
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: zobowiązano do załatwienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 149 w zw. z art. 3 par. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...] " w B. na bezczynność Wojewody I. zobowiązuje Wojewodę do załatwienia wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia 17 maja 2011 r., nr [...] przez wydanie stosownego aktu administracyjnego w terminie 14 dni; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "[...]" w B. kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 lipca 2011 r. Stowarzyszenie [...] w B. złożyło skargę na bezczynność Wojewody [...] w związku z niewłaściwym rozpatrzeniem wniosku stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej, poprzez nieudostępnienie kopii decyzji Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 25.02.2011 r. o odmowie uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia 15.02.2007r. zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę dla Kompleksu Rekreacyjne - Sportowego "[...]" w P.. Uzasadniając skargę wskazano, że pismem z dnia 17 maja 2011 r. stowarzyszenie skierowało do Wojewody [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przesłanie kopii wyżej wymienionej decyzji. W związku z nierozpatrzeniem sprawy w terminie wynikającym z art. 13 ustawy dostępie do informacji publicznej, pismem z dnia 10 czerwca 2011r. stowarzyszenie skierowało do Wojewody pismo wzywające do niezwłocznego usunięcia naruszenia prawa i przesłanie wnioskowanej informacji publicznej. W tym samym dniu w godzinach popołudniowych stowarzyszenie otrzymało od Wojewody pismo z dnia 8 czerwca 2011 r. (znak: [...]) informujące, że wnioskowana przez stowarzyszenie kopia decyzji nie stanowi informacji publicznej. Pismem z dnia 13 czerwca 2011 r. stowarzyszenie skierowało do Wojewody pismo informujące, że decyzja administracyjna Wojewody ma walor informacji publicznej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 03.02.2010r. II SAB/Wa 140/09) i ponownie wezwało usunięcia naruszenia prawa i do udostępnienia wnioskowanej informacji, lub alternatywnie do wydania decyzji o odmowie wydania informacji publicznej. Zdaniem stowarzyszenia Wojewoda dopuścił się rażącego naruszenia przepisów dostępie do informacji publicznej. Dokonana przez Wojewodę [...] analiza żądanych informacji jako dokumentów nie spełniających cech wskazanych w art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Wnioskowana przez stowarzyszenie decyzja jest związana z wykonywaniem zadań przez ten organ w ramach obowiązków wynikających z przepisów prawa. Dlatego też każda informacja znajdująca się w procesie wydawania w tym wypadku decyzji dotyczy działalności podmiotu wskazanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i należy do sfery informacji publicznej. Z powszechnie obowiązujących przepisów nie można wyprowadzić normy wskazującej jakie działania należałoby podjąć, aby określone informacje publiczne podmiotów zobowiązanych wyłączyć ze sfery informacji publicznej. Art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje jedynie przykładowy (otwarty) katalog informacji publicznych, mających zasadnicze znaczenie dla tworzenia Biuletynów Informacji Publicznej (art. 8 ust. 3 tejże ustawy). Natomiast ust. 2 tego przepisu odnosi się do szczególnej formy informacji publicznej, a nie wskazuje co jest informacją publiczną. Strona skarżąca wskazała także na orzecznictwo TK oraz sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie lub ewentualne oddalenie.

Uzasadniając odrzucenie wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, do których należy zażalenie na nie załatwienie sprawy w terminie - art. 37 k.p.a.

Wnosząc zaś o oddalenie skargi Wojewoda [...] wyjaśnił, że pismem z dnia 8.06.2011 r. powiadomił stronę skarżąca, że decyzje administracyjne w sprawach indywidualnych nie podlegają udostępnianiu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie stanowią bowiem informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy, podlegając wyłącznie regulacjom k.p.a. (art. 73 i nast. k.p.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno - technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa.

W myśl zaś art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu skarga jest zasadna.

W przedmiotowej sprawie skarżące stowarzyszenie zarzuca Wojewodzie [...] bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Żądana informacja dotyczyła kopii decyzji administracyjnej Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 25.02.2011 r. o odmowie uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia 15.02.2007r. zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę dla Kompleksu Rekreacyjne - Sportowego "[...]" w P..

Na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2006r. (sygn. akt l OSK 601/05), że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem k.p.a. nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, które mają charakter czynności materialne - technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wprawdzie art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a., a zatem w niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do odrzucenia skargi.

Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 w/w ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Przepisy te jedynie przykładowo wymieniają dziedziny w zakresie których występuje obowiązek udzielenia informacji publicznej. Jest to katalog otwarty. W każdym konkretnym przypadku należy zatem ocenić, czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Przy wykładni przepisów cyt. ustawy należy kierować się również art. 61 Konstytucji RP zgodnie, z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Powyższe oznacza, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich (por. wyrok WSA w Warszawie z 3 lutego 2010r. sygn. akt II SAB/Wa 140/09).

Ponadto art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W świetle powyższego Wojewoda [...], jest podmiotem zobowiązanym na gruncie cyt. ustawy do udostępnienia informacji, mających charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy).

W ocenie Sądu, żądana w niniejszej sprawie przez skarżące stowarzyszenie informacja stanowi informację publiczną. Decyzja administracyjna, wydana w postępowaniu administracyjnym posiada bowiem walor informacji publicznej. Jednocześnie należy wskazać, że w rozpatrywanym przypadku stosownie do art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ może jedynie ograniczyć dostęp do żądanych informacji np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, co w praktyce oznacza udostępnienie treści dokumentu odpowiednio zanonimizowanego (po zanonimizowaniu danych dotyczących i odnoszących się do osób prywatnych). Nie jest to jednak równoznaczne z możliwością odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Odmowa taka może być jedynie dokonana w procesowej formie decyzji administracyjnej i wówczas w zależności od rodzaju tajemnicy, wnioskodawcy służy, po wyczerpaniu środków zaskarżenia, bądź skarga do sądu administracyjnego bądź powództwo do sądu powszechnego (art. 22 ustawy).

Skoro zatem Wojewoda [...] w sprawie niniejszej nie udzielił informacji zgodnie z wnioskiem ani też nie wydał decyzji odmownej, to należało uznać, iż organ ten pozostawał w bezczynności.

W związku z tym Sąd, orzekł jak w pkt l sentencji na podstawie art. 149 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zobowiązując Wojewodę [...] do załatwienia wniosku z dnia 17 maja 2011 r. nr [...] przez wydanie stosownego aktu administracyjnego w terminie 14 dni.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.