Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2230/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Alicja Stępień Sędziowie NSA: Sławomir Kozik (spr.) NSA: Ewa Kwarcińska Protokolant: Zuzanna Baca po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi A spółki z o.o. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 14 września 2000r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1997 I. Uchyla zaskarżoną decyzję. II. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. III. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kwotę 250,- zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 2230/00

U z a s a d n i e n i e

Inspektor Kontroli Skarbowej Urzędu Kontroli Skarbowej po przeprowadzeniu w A spółce z o.o. kontroli stwierdził nieprawidłowości w ustaleniu dochodu i w konsekwencji w obliczeniu należnego podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 r.

Organ ten wskazał na zaniżenie przez spółkę przychodów o kwotę 24.069,93- zł, na którą składała się kwota 22.183,93- zł stanowiąca nieodpłatne świadczenie z tytułu odsetek od kapitału pozostawionego do dyspozycji spółki przez jej wspólników - czym naruszono art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 r. nr 106, poz. 482 z późn.zm.) oraz kwota 1.886,- zł z tytułu nie zaewidencjonowanych przychodów w księgach rachunkowych wynikających z dokumentów kasowych "KP" przesłanych do Urzędu Kontroli Skarbowej - czym naruszono art. 12 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. Organ ten wskazał ponadto, że spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 36.137,- zł, na którą składała się kwota 33.000,- zł stanowiąca wypłatę wynagrodzenia dla H. B. (udziałowca spółki z tytułu umowy o dzieło) - czym naruszono art. 16 ust. 1 pkt 38 w/w ustawy oraz kwota 3.137,- zł stanowiąca wydatki spółki - w hotelu [...] w Ż. - za obsługę i przygotowanie imprez, z których nie wykazano przychodów - czym naruszono art. 15 ust. 1 w/w ustawy.

Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził również zawyżenie przez spółkę odliczenia od dochodu 1/3 straty za 1996 r. o kwotę 13.396,70- zł - czym naruszono art. 7 ust.4 cytowanej ustawy o podatku dochodowym.

Decyzją z dnia 31 marca 2000 r. Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdzając powyższe nieprawidłowości określił A spółce z o.o. wysokość zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1997 i stosowne odsetki za zwłokę od tej zaległości.

Od decyzji Inspektora A spółka z o.o. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przeprowadzenia dowodu z akt sprawy karnej prowadzonej przed Sądem Rejonowym w sprawie sygn.akt II K 49/00 przeciwko M. K. z domu M. Po orzeczeniu przez Sąd Rejonowy, że były pracownik spółki M. K. z domu M. sfałszował dokumenty "KP", którymi posłużył się przed Urzędem Kontroli Skarbowej, spółka wystąpiła jednocześnie o umorzenie postępowania oraz o orzeczenie, że z tytułu posiadania statusu zakładu pracy chronionej, zgodnie z obowiązującymi przepisami zachowała prawo do zwolnienia od wpłat do urzędu skarbowego należności z tytułu podatku od towarów i usług stanowiącej różnicę między podatkiem należnym a naliczonym .

Izba Skarbowa decyzją z dnia 14 września 2000 r. uchyliła w całości decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 31 marca 2000 r. określającą zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1997 w kwocie 27.971,- zł oraz odsetki od tej zaległości w kwocie 23.010,60- zł. i określiła wysokość zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1997 w kwocie 27.291,- zł oraz odsetki od tej zaległości w kwocie 22.451,10- zł.

Organ ten w uzasadnieniu decyzji przedstawił, że spółka w 1997 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie: usług projektowych oraz robót i usług budowlanych związanych z sieciami telekomunikacyjnymi, wynajmu nieruchomości na rzecz innych podmiotów gospodarczych, a także usług hotelowych i gastronomicznych. Ten ostatni rodzaj działalności spółka wykonywała w hotelu [...] w Ż.

Izba Skarbowa w Bydgoszczy odnosząc się do kwestii zaniżenia przez spółkę przychodów o kwotę 22.183,93- zł, stanowiącej nieodpłatne świadczenie z tytułu odsetek od kapitału pozostawionego do dyspozycji spółki przez jego wspólników wskazała, że spółka korzystała z kapitału pozostającego w jej dyspozycji z tytułu nie podzielonego i nie wypłaconego zysku za lata 1990 - 1992 oraz wypłaconej 11 kwietnia 1997 r. dywidendy z zysku za 1993 r. Izba Skarbowa wskazała, że w toku kontroli nie ustalono, aby spółka wypłaciła wspólnikom odsetki za korzystanie z ich kapitału.

Organ II instancji uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia przepisów art. 59 § 1 pkt 3 w zw. z art. 68 ordynacji podatkowej, gdyż przepisy te dotyczą przedawnienia zobowiązań podatkowych powstających z dniem doręczenia decyzji ustalających wysokość zobowiązania. Terminy przedawnienia zobowiązań powstających z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania w rozpatrywanej sprawie podatku dochodowego od osób prawnych reguluje natomiast art. 70 ordynacji podatkowej. W decyzji ustalono przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń otrzymanych przez spółkę w 1997 r., tym samym bieg przedawnienia w odniesieniu do zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych należnego za 1997 r. rozpoczyna się od końca 1998 r. tj. od końca roku w którym upłynął termin płatności podatku upływa dnia 31 grudnia 2003 r. Stąd argument spółki, że upłynął już pięcioletni okres przedawnienia od końca 1993 r. nie znajduje uzasadnienia. Podniesiony natomiast przez zarzut, dotyczący "zastosowania niewłaściwej stopy" dla określenia wartości przychodu jaki spółka uzyskała z tytułu nieodpłatnego korzystania z kapitału jest niezasadny. Organ pierwszej instancji ustalił spółce wartość nieodpłatnego świadczenia z tytułu wykorzystanego kapitału stosownie do art. 12 ust. 6 pkt 4 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stąd przy wyliczeniu wartości nieodpłatnych świadczeń nie ustalono przychodu w wysokości środków pieniężnych ulokowanych na rachunku bankowym a vista, lecz w wysokości kosztów pozyskania ekwiwalentnych środków np. z banku, czyli w wysokości kosztów oprocentowania kredytu, gdyby Spółka taki miała zaciągnąć.

Natomiast co do zaniżenia przez spółkę przychodów o kwotę 1.886,- zł wynikającą z nie zaewidencjonowanych w księgach rachunkowych, dokumentów kasowych "KP" przesłanych do Urzędu Kontroli Skarbowej, Izba Skarbowa uznała, że zważywszy na wyrok Sądu Rejonowego w sprawie poświadczenia nieprawdy przez byłego pracownika spółki w dokumentach kasowych "KP", że te dokumenty w świetle przywoływanego wyroku nie mogą stanowić podstawy do ujęcia operacji z nich wynikających w księgach rachunkowych i podwyższenie przychodu nie znajduje uzasadnienia. Natomiast organ odwoławczy na podstawie art. 12 ust. 3 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych uznaje, iż zaniżony został należny przychód spółki z tytułu umowy najmu w kwocie 99,- zł za okres od miesiąca stycznia do listopada 1997 r. oraz w kwocie 99,- zł za miesiąc grudzień 1997 r. Powyższy przychód wynika z umowy z dnia 3 listopada 1997 r. zawartej pomiędzy spółką a Firmą B, a dotyczącą wynajmu przez spółkę wskazanej firmie części powierzchni lokalu w hotelu [...] w Ż. w celu ustawienia gier zręcznościowych za miesięczną odpłatnością na rzecz spółki kwoty 120,- zł brutto. W postępowaniu kontrolnym nie stwierdzono, że spółka zaewidencjonowała w księgach rachunkowych przychód z tego tytułu. Stad Izba Skarbowa do przychodów zaliczyła należne kwoty wynikające z powyższej umowy. Miesięczny należny przychód przyjęto według wartości netto gdyż stosownie do art. 12 ust.4 pkt 9 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do przychodów nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług (z uwzględnieniem 22 % stawki podatku od towarów i usług), tj. w wysokości 99,- zł.

Zdaniem Izby Skarbowej prawidłowe jest stanowisko Inspektora w kwestii zawyżenia przez spółkę kosztów uzyskania przychodów o kwotę 33.000,- zł z tytułu wynagrodzenia wypłaconego H. B. wynikającego z umowy o dzieło. Prawidłowo wyłączono z kosztów uzyskania przychodów powyższą kwotę, gdyż wynikała z umowy o dzieło zawartej z jej udziałowcem H. B. pełniącym funkcję prezesa jednoosobowego zarządu i jednocześnie zatrudnionym w spółce na podstawie umowy o pracę na stanowisku dyrektora d/s ekonomiczno-finansowych (wymiarze 1/2 czasu pracy). Izba Skarbowa wskazała, że powyższa umowa o dzieło dotyczyła opracowania analizy działalności spółki na podstawie wyników osiągniętych za lata 1990-1996.

Organ odwoławczy wskazał, że do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć tylko wydatki na rzecz udziałowca będącego pracownikiem, a zatem tylko wynikające z umowy o pracę wydatków poniesionych na rzecz udziałowca z tytułu umowy o dzieło nie można uznać za koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 36 w/w ustawy. Odmowa przypisania kosztowego charakteru wydatkom z tytułu umów o dzieło, bądź umów zlecenia mieści się w ramach językowej wykładni przepisu art. 16 ust. 1 pkt 38 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w 1997 r.

A spółka z o.o. w skardze na decyzję Izby Skarbowej z dnia 14 września 2000 r. wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 12 ust. l pkt. 2 oraz art. 7, art. 17 ust l pkt 10 oraz art. 16 ust. pkt 38 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 70, art. 122, art. 187 § l oraz art. 229 ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w odniesieniu nie jest prawidłowe stanowisko Izby Skarbowej co do nieodpłatności świadczenia na rzecz spółki w postaci kapitału z jakiego korzystała spółka. Kapitał ten w ocenie skarżącej nie stanowił świadczenia nieodpłatnego, gdyż wspólnikom wypłacono odsetki za korzystanie z tego kapitału. Wypłata odsetek nastąpiła według wysokości odsetek ustawowych i w związku z tym spółka odprowadziła należny podatek. Odsetki w wysokości ustawowej stanowią zatem ekwiwalent uzyskanego przez spółkę świadczenia w postaci kapitału jakim dysponowała. Ponadto co do w/w należności podatkowych zdaniem skarżącej w sprawie doszło do naruszenia art. 70 ordynacji podatkowej, tj. nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego z tego tytułu przynajmniej w znacznej części. Chodzi bowiem o zysk z 1990 r. i z roku 1991 Skoro stanowiłby on nieodpłatne świadczenie to obowiązek zapłaty z tego tytułu podatku powstaje wraz z definitywnym rozliczeniem podatku dochodowego dokonanym za 1991 r. czyli we wrześniu 1993 r. Licząc od końca roku kalendarzowego 1993 r. z końcem 1998 r. upłynął pięcioletni okres przedawnienia o jakim mowa w art. 70 ordynacji podatkowej (w przypadku zysku z 1991 r. okres przedawnienia upływa z rokiem 1999). Postępowanie kontrolne prowadzono w 1999 r., a zakończono decyzją z 31 kwietnia 2000 r. i obejmowało ono rok 1997, zatem nie można w nim określać zobowiązania, które uległo przedawnieniu.

Zdaniem skarżącej spółki Izba Skarbowa nie wykazuje w jakiej części przyjęta przez nią kwota wynika z zysku za 1990 r., a w jakiej z tytułu dywidendy za lata 1991-1993. Stąd można także zarzucić, że naruszono w ten sposób art. 122 i 187 ordynacji podatkowej.

Skarżąca podniosła, iż nieprawidłowo Izba Skarbowa wyłączyła z kosztów uzyskania przychodów wynagrodzenia H. B. w kocie 33.000,- zł za wykonane na rzecz spółki dzieło i potraktowała go jako wydatku na rzecz wspólnika w rozumieniu art. 16 ust l pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W rozumieniu art. 198 kodeksu handlowego H. B. wykonując dzieło nie występował jak wspólnik, lecz jako osoba trzecia w stosunku do spółki.

W ocenie strony skarżącej formuła użyta w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 38 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ma wyraźnie charakter podmiotowy i stanowi, że kosztem uzyskania przychodu nie mogą być "wydatki ponoszone na rzecz udziałowców (akcjonariuszy)", natomiast nie mówi, że nie mogą nimi być "wydatki na uregulowanie należności wobec udziałowców (akcjonariuszy)" za nabycie od nich określonego rodzaju dóbr, w tym na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło albo też nabycia praw autorskich lub praw do wykorzystywania projektów wynalazczych itp. Tym samym H. B. należy traktować jak osobę trzecią i co za tym idzie należne mu z tytułu wykonania dzieła wynagrodzenie jest zapłatą w rozumieniu art. 627 k.c., a nie wydatkiem. Posługując się też zasadą wykładni gramatycznej przepisu uznać należy, że art. 16 ust 1 pkt 38 w/w ustawy mówi o wydatkach. Z przepisu tego - a contrario - wynika, że kosztami uzyskania przychodów są: (...) wynagrodzenia z tytułu wykonania umów o dzieło lub umów zlecenia wypłacane osobom wymienionym w art. 16 ust. l pkt 38 ustawy, które powinny być ustalone na poziomie cen rynkowych stosowanych do innych wykonawców tego samego rodzaju usług lub dzieł.

Skarżąca wskazała, że błędne jest stanowisko Izby Skarbowej co do odliczenia w 1997 r. 1/3 straty za rok 1996, gdyż wadliwie określono stosowną wysokość przysługującej do odliczenia straty. W swoich wyliczeniach organ dokonuje określenia wysokości w kwocie odpowiadającej 11/12 z 1/3 straty za 1996 rok zamiast 1/3 tej straty. Narusza w swych wyliczeniach art. 7 w związku z art. 17 ust l pkt 10 w/w ustawy.

Zdaniem strony skarżącej nieprawidłowe jest przyjęcie przez Izbę zaniżenia przez spółkę przychodu o 99,- zł miesięczne. Izba Skarbowa naruszyła art. 229 ordynacji podatkowej, bowiem w tej części powinna z urzędu przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Inspektor kontroli skarbowej uznał bowiem, że dowody "KP", które dostarczył do organów skarbowych M.K. potwierdzały osiąganie przychodu m.in. z tego tytułu. Skoro wartość tych dokumentów została rozstrzygnięta wynikami postępowania karnego logicznym jest, że spółka nie osiągała tych przychodów. Wskazana przez Izbę Skarbową umowa jest bezskuteczna, bowiem ze strony spółki A występowała osoba wspólnika E. S. , czyli nie uprawniona do jej reprezentowania. Spółka ma zarząd jednoosobowy uprawniony do reprezentacji samoistnej. Zatem jedyną osobą uprawnioną do zawierania prawnie skutecznych umów w tym okresie był i jest nadal Prezes H. B. Skoro zaś umowa była zawarta wadliwie najpierw należało wyjaśnić, czy doszło do jej sanowania, a następnie czy w związku z tym spółka otrzymywała przychody w kwocie jaką powołuje Izba Skarbowa. Nie przeprowadzając postępowania wyjaśniającego w przedstawionym wyżej zakresie Izba pozbawiła podatnika dwuinstancyjności postępowania.

Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o oddalenie skargi.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga A zasługuje na uwzględnienie, albowiem część zarzutów w niej podniesionych jest uzasadniona.

Zaskarżona decyzja Izby Skarbowej narusza przepisy postępowania, w szczególności art. 122 w zw. z art. 187 i 191 ordynacji podatkowej, w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na wynik sprawy, jak również w ocenie Sądu Izba Skarbowa naruszyła przepis prawa materialnego - art. 12 ust 1 pkt. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 r. nr 106, poz. 482 z późn.zm.), poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżąca spółka uzyskała przychód z tytułu wynajmu części powierzchni baru w hotelu [...] na ustawienie gier zręcznościowych, a miało to istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu mieć bowiem należy na względzie w sprawie niniejszej, że wskazywane przez skarżącą spółkę okoliczności dotyczące braku przychodu z wynajmu części powierzchni baru w hotelu [...] na ustawienie gier zręcznościowych winny być szczegółowo rozważone przez organ podatkowy, gdyż skoro brak jest podstaw do uznania przychodu z tego tytułu na podstawie sfałszowanych dowodów "KP", a świadkowie przesłuchani w sprawie nie pamiętają od kiedy, jakie gry zręcznościowe znajdowały się w barze i jaka była za nie odpłatność, to z całą pewnością nie można uznać, iż podstawą do przyjęcia istnienia przychodu z wynajmu za cały rok 1997 jest umowa najmu zawarta dopiero dnia 3 listopada 1997 r. Z umowy tej nie wynika nawet kiedy owe gry zręcznościowe mają być w barze ustawione, tj. czy już tam są, czy zostaną ustawione po jej zawarciu, czy też w bliżej nie określonej przyszłości. Z powodu enigmatyczności umowy i braku innych dowodów, zważywszy na wyżej wskazywane zeznania świadków, w ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca uzyskała w roku 1997 r. przychód z w/w umowy najmu.

Pozostałe zarzuty skargi zdaniem Sądu są niezasadne.

W kwestii rozliczenia straty za rok 1996 w roku 1997 r. uznać należy, iż skoro skarżąca w miesiącu grudniu 1997 r. korzystała ze zwolnienia podatkowego, to konsekwentnie należało część straty za rok 1996 do rozliczenia w roku 1997, zmniejszyć o 1/12, czyli o jeden miesiąc, w którym dochód spółki nie podlegał opodatkowaniu.

W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko organów podatkowych w zakresie ustalenia przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń otrzymanych przez spółkę w 1997 r. i przyjęcie wartości tych nieodpłatnych świadczeń z tytułu wykorzystania kapitału stosownie do art. 12 ust. 6 pkt 4 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zasadnie przy wyliczeniu wartości tych świadczeń ustalono przychód w wysokości kosztów pozyskania ekwiwalentnych środków np. z banku, czyli w wysokości kosztów oprocentowania kredytu, gdyby spółka taki miała zaciągnąć. I nie ma znaczenia w sprawie dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1997, okoliczność zapłaty w roku 2000 ustawowych odsetek osobom, których środki wykorzystywała spółka. Identyczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w wyroku z dnia 2 października 2001 r. w sprawie Sygn. akt I SA/Gd 832/00 ze skargi A spółki z o.o. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 16 marca 2000 r. Nr [...] w przedmiocie wysokości straty za rok 1996, który stwierdził, "że w części spółka za zgodą udziałowców wykorzystywała bez ekwiwalentu czysty zysk należny wspólnikom i zasadnie wyliczono, że spółka zawyżyła stratę wskutek niezaliczenia do przychodów wartości uzyskanych z nieodpłatnych świadczeń."

W sprawie niniejszej dotyczącej zobowiązania w podatku od osób prawnych za rok 1997 r. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez NSA w w/w wyroku z dnia 2 października 2001 r. i uznaje za prawidłowe stanowisko organów podatkowych w sprawie niniejszej.

Całkowicie chybiony i zupełnie bezpodstawny jest podniesiony przez skarżącą zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 1997 w części dotyczącej owych nieodpłatnych świadczeń, gdyż skarżąca mylnie przyjmuje datę niewypłacenia udziałowcom należnych im kwot jako początek biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdy w istocie data ta nie ma żadnego wpływu na to przedawnienie. Ma ona jedynie wpływ na bieg okresu przedawnienia cywilnoprawnego zobowiązania spółki do wypłacenia udziałowcom ich należności.

W ocenie Sądu brak jest również podstaw do zakwestionowania stanowiska organów podatkowych w przedmiocie zawyżenia przez spółkę kosztów uzyskania przychodów o wypłacone H. B. wynagrodzenie z tytułu umowy o dzieło i przyjęcia tego wydatku zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt. 38 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jako wydatek na rzecz udziałowca.

W sprawie niniejszej ma zastosowanie norma wynikająca z art. 203 wówczas obowiązującego w tej materii kodeksu handlowego i uznać należy, iż umowa o dzieło zawarta w dniu 2 lutego 1997 r. pomiędzy H. B. jako wykonawcą dzieła i skarżącą spółką w imieniu której działał H. B., jest z mocy w/w przepisu nieważna i nie wywiera żadnych skutków cywilnoprawnych i podatkowych. Stąd w ocenie Sądu kwalifikacja przedmiotowych wydatków dokonana przez organy podatkowe jest prawidłowa.

Reasumując stwierdzić należy zdaniem Sądu, że zaskarżona decyzja w w/w zakresie nie została podjęta po przeanalizowaniu wszystkich istotnych okoliczności występujących w sprawie, zarówno co do faktów znanych organowi z urzędu, jak i okoliczności, o których organy uzyskały wiedzę z dokumentów oraz od strony i świadków.

Z tych też względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w pkt I sentencji wyroku. W pkt II orzeczono na zasadzie art. 152 w/w ustawy, a rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia dyspozycja art. 200 w zw. z art. 209 tej ustawy.