Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 32/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 2 w związku z art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłat sądowych w całości w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić stronie skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

We wniosku o przyznanie prawa pomocy (złożonym na urzędowym formularzu PPPr w dniu 1 lutego 2017 r.) skarżąca spółka zażądała zwolnienia od opłat sądowych w całości. W uzasadnieniu wniosku skarżąca powołała się na swoją obecną kondycję finansową, tj. brak środków pieniężnych, brak środków trwałych (z uwagi na zatrzymanie automatów do gier przez urzędy celne), brak zdolności kredytowej oraz brak możliwości dokapitalizowania spółki przez jej jedynego wspólnika. Skarżąca podała również, że jej trudności finansowe mają charakter trwały; istnieją od dłuższego czasu, co uniemożliwiło poczynienie oszczędności na poczet ewentualnych kosztów związanych z prowadzeniem sporów sądowych. Dodała, iż z końcem lutego 2016 r. Bank Pekao S.A. rozwiązał z nią umowę rachunku bankowego, ponieważ urzędy celne zajęły środki pieniężne na nim zgromadzone, wobec czego bank nie miał możliwości pobrania środków na poczet obsługi tego rachunku. Oświadczyła również, że aktualnie nie zawarła nowej umowy rachunku bankowego. Według skarżącej, porównanie jej sprawozdań finansowych z lat 2014 - 2015 wskazuje na trwały charakter pogorszenia jej sytuacji finansowej.

W oświadczeniu o majątku i dochodach spółka wskazała, iż jej kapitał zakładowy wynosi 5.000,00 zł, wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok to 431.638,91 zł, a w ostatnim roku obrotowym odnotowała stratę w wysokości 3.116.315,44 zł.

Skarżąca podniosła również, że wymagalne zobowiązania z tytułu kar pieniężnych, wymierzonych jej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, przekroczyły 3.000.000 zł. Natomiast Naczelnik Trzeciego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Radomiu określił jej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług (wraz z odsetkami) w łącznej kwocie 4.049.842 zł i orzekł o zabezpieczeniu tej kwoty na majątku spółki.

Mając na uwadze, że informacje zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, były niewystarczające dla oceny aktualnej sytuacji finansowej skarżącej (w wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego), pismem Sądu z 9 lutego 2017 r., skarżąca została wezwana do uzupełnienia w terminie 14 dni wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedstawienie:

a/ pełnego rocznego sprawozdania finansowego spółki za 2015 rok,

b/ deklaracji CIT-8 za 2015 rok,

c/ dokumentu wskazującego wysokość osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez spółkę w roku ubiegłym oraz w styczniu bieżącego roku,

d/ oświadczenia osoby uprawnionej do reprezentowania skarżącej, czy spółka posiadała tylko jeden rachunek bankowy (prowadzony w Banku PeKao S.A.) – jeżeli tak, to zobowiązano skarżącą do przedłożenia dokumentu potwierdzającego zamknięcie tego rachunku, a jeśli spółka posiada lub posiadała jeszcze inne rachunki bankowe, to zobowiązano ją do przedstawienia wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych za okres ostatnich 3 miesięcy, obejmujących informację o wszystkich transakcjach dokonanych na rachunkach w tym okresie bądź dokumentów potwierdzających zamknięcie poszczególnych rachunków bankowych.

Powyższe wezwanie doręczono skarżącej spółce 22 lutego 2017 r. i dotychczas nie zostało ono wykonane.

Zgodnie z art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. (dalej: "p.p.s.a."), jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, mianowicie skarżąca została wezwana do potwierdzenia stosownymi dokumentami oświadczeń zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, czego nie uczyniła.

W myśl art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane osobie prawnej, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z treści powyższego przepisu wynika, iż ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym musi on przedstawić Sądowi argumentację, która potwierdzałaby jego niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie tych kosztów. Jeżeli zatem strona nie dopełniła w całości lub w części obowiązku złożenia dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego i dochodów, to fakt ten uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (patrz: J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wyd. II, Warszawa 2006, s. 527).

W niniejszej sprawie, pomimo wezwania Sądu, strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową. Wobec tego nie jest możliwe ustalenie, czy skarżąca wypełnia przesłanki z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.