Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 896/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32, 33, 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.) Sędziowie: WSA Izabela Ostrowska WSA Andrzej Siwek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A P na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A P ("skarżący"), reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, jest decyzja Wojewody [...] ("Wojewoda") nr [...] z [...] marca 2020 r.

Decyzją tą Wojewoda, po ponownym rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Starosty [...] ("Starosta") nr [...] z [...] listopada 2018 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I i W A ("inwestorzy") pozwolenia na budowę dwóch budynków inwentarskich (chlewni), budynku gospodarczo-magazynowego, 2 silosów paszowych i zbiornika na gnojowicę na działce nr ewid. [...], obręb [...], jednostek ewidencyjna [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wskazana decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, "k.p.a."), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., "Prawo budowlane"). W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał na następujące okoliczności:

W dniu 27 września 2018 r. do Starosty wpłynął wniosek I i W A o pozwolenie na budowę dwóch budynków inwentarskich (chlewni), budynku gospodarczo-magazynowego, 2 silosów paszowych i zbiornika na gnojownicę na działce nr ew. [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...].

Starosta [...] decyzją nr [...] z [...] listopada 2018 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskowanego pozwolenia na budowę dwóch budynków inwentarskich (chlewni), budynku gospodarczo-magazynowego, 2 silosów paszowych i zbiornika na gnojownicę wg projektu budowlanego, na działce nr ewid. [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...].

W związku z odwołaniem skarżącego od ww. decyzji, Wojewoda decyzją nr [...] z [...] stycznia 2019 r., uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Od powyższej decyzji inwestorzy wnieśli sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z 11 czerwca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 780/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ("WSA") uwzględnił rozpoznawany sprzeciw i uchylił ww. decyzję kasacyjną Wojewody z [...] stycznia 2019 r. Sąd uznał, że Wojewoda nie był uprawniony do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.

Postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2019 r., Wojewoda zlecił Staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia we wskazanym zakresie.

Organ I instancji pismem z [...] września 2019 r., wykonując zalecenia zawarte w postanowieniu Wojewody, przekazał opis przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego oraz poprawioną przez inwestora (inwestorów) dokumentację projektową dotyczącą przedmiotowej inwestycji.

Wezwaniem z 17 października 2019 r., działając na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., organ II instancji zobowiązał inwestora (inwestorów) do uzupełnienia dokumentacji projektowej w terminie 30 dni od dnia otrzymania ww. wezwania.

W odpowiedzi na wezwanie inwestorzy w dniu 22 listopada 2019 r., przedłożyli 4 uzupełnione egzemplarze projektu budowlanego wraz z pismem przewodnim, w którym wskazano zakres uzupełnień.

Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2019 r., zlecił Staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia, mającego na celu dostarczenie do organu czterech jednobrzmiących egzemplarzy projektu budowlanego.

Organ I instancji przy piśmie z 9 stycznia 2019 r., w nawiązaniu do ww. postanowienia przekazał cztery jednobrzmiące egzemplarze projektu budowlanego oraz wniósł o utrzymanie w mocy swojej decyzji.

I dalej, Wojewoda wskazał, że postępowanie dowodowe uzupełniające, podjęte po wyroku WSA dotyczyło m.in. doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 210, 235 i 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065; "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych") oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia, w odniesieniu do konstrukcji ścian przedmiotowej inwestycji. Obejmowało również doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z decyzją Wójta Gminy [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko znak: [...] z [...] lipca 2014 r., przeniesioną na rzecz W A decyzją Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], i decyzją ww. organu z [...] maja 2017 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla terenu obejmującego część działki nr [...] w obrębie [...], gm. [...].

Wskazał, że nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej zostały uzupełnione poprzez wyznaczenie na rysunkach nr 1A, 2A, 3A, 4A, 5A, 6A, 7A, 8A, 9A i 10A ścian oddzielenia przeciwpożarowego REI60 oraz wysunięcie tych ścian o 30 cm poza lico ściany zewnętrznej budynków - co świadczy o zgodności projektu budowlanego z przepisami § 210, 235 i 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych; na ww. rysunkach prawidłowo opisano warstwy przekrojowe konstrukcji ścian - co świadczy o zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). Podał też, że zaktualizowano zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego dla autorów naniesionych zmian oraz oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także uzgodniono zmiany naniesione w projekcie z rzeczoznawcą do spraw sanitarnohigienicznych mgr inż. A G o uprawieniach nr [...] w zakresie bud. przemysłowego i ogólnego bez służby zdrowia oraz z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. H B nr upr [...], o czym świadczą pieczęcie widniejące na stronie 107A projektu budowlanego. Ponadto przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z § 284 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, określającym wymagania przeciwpożarowe dla budynków inwentarskich, gdyż zarówno chlewnia nr 1, jak i nr 2 zapewniają co najmniej dwa wyjścia ewakuacyjne dla trzody chlewnej.

I dalej, Wojewoda wskazał, że - po dokonaniu kolejnych uzupełnień projektu budowlanego - inwestorzy wypełnili wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, warunkujące udzielenie pozwolenia na budowę.

Planowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę dwóch budynków inwentarskich (chlewni), budynku gospodarczo-magazynowego, 2 silosów paszowych i zbiornika na gnojownicę na działce nr ewid. [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...].

Inwestorzy przedłożyli prawidłowo wypełnione oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pod rygorem odpowiedzialności karnej), obejmujące działkę nr ewid. [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]. Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyli także ostateczną decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] maja 2017 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla terenu obejmującego część działki nr ew. [...], obręb[...] , jednostka ewidencyjna [...], w zakresie budowy dwóch budynków inwentarskich (chlewni), budynku gospodarczo-magazynowego, czterech silosów paszowych i dwóch zbiorników na gnojownicę.

Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ww. decyzją o warunkach zabudowy, gdyż spełnia wszystkie ustalenia w niej zawarte, a zwłaszcza szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy tj. w skład inwestycji wchodzą dwa parterowe budynki inwentarskie o wymiarach 23,52 m x 14,00 m o powierzchni zabudowy równej 329,30 m² każdy, budynek parterowy gospodarczo-magazynowy o wymiarach 17,07 m x 17,00 m o powierzchni zabudowy równej 329,80 m², dwa silosy paszowe o powierzchni zabudowy równej 23,40 m² oraz jeden zbiornik na gnojownicę o powierzchni zabudowy równej 75,40 m². Wszystkie projektowane obiekty spełniają również wskazaną w pkt 3.3 ppkt. d ww. decyzji całkowitą wysokość tj. dla budynku inwentarskiego zaprojektowano wysokość równą 6,02 m, dla budynku gospodarczo-magazynowego 8,83 m, dla silosów paszowych będzie wynosiła 8,67 m. Dodatkowo na działce zostało zaprojektowane jedno miejsce parkingowe o wymiarach 2,5 m x 5,00 m spełniając pkt 6.10 ww. decyzji o warunkach zabudowy.

Następnie Wojewoda podał, że w myśl art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.). Z kolei dyspozycja art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obliguje organ do sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko przewiduje w art. 59 ust. 1 obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli ten obowiązek został stwierdzony na podstawie art. 61 ust. 3 tej ustawy przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z informacją zawartą na str. 94 projektu budowlanego inwestorzy zamierzają hodować 757 sztuk trzody chlewnej w obydwu projektowanych budynkach inwentarskich, co po przeliczeniu zgodnie z załącznikiem określającym współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) znajdującym się w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) będzie stanowiło 105,92 DJP, czyli dużych jednostek przeliczeniowych. Zatem przedmiotowa inwestycja zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 104 ww. rozporządzenia zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co obligowało do załączenia do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W projekcie budowlanym znajduje się decyzja Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2014 r., znak: [...], ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na: "Budowie dwóch chlewni do chowu tuczników o obsadzie 2x1000 sztuk na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...] " wydana dla [...] sp. z o.o., która następnie w związku z odwołaniem złożonym przez A P została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2014 r., znak: nr [...] a ta ostatnia poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 26 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2581/14 uznał ją za prawidłową. Decyzją z [...] grudnia 2014 r. znak: [...] Wójt Gminy [...] orzekł o przeniesieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z [...] lipca 2014 r. na rzecz W A. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z tą decyzją o środowiskowych, choć jej zakres jest mniejszy niż wskazany w ww. decyzji w odniesieniu do obsady jaka będzie znajdowała się w projektowanych budynkach inwentarskich. Mniejszy zakres inwestycji we wniosku o pozwolenie na budowę, niż ustalony w decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji środowiskowej należy uznać za zgody z tą decyzją, gdyż inwestor nie ma w obowiązku wykonywać całego zakresu w niej ustalonego, co natomiast należy uznać za niedopuszczalne w sytuacji odwrotnej - gdy wniosek o pozwolenie wykracza swoim zakresem poza określone w decyzji elementy.

Wojewoda stwierdził również, że z ustaleń poczynionych wynika, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Wyjaśnił, że uwzględnił w tej ocenie przepisy znajdujące się w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, a także w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarski Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. z 2014 r., poz. 81). Wskazał, że zgodnie z § 6 ust. 4 tego ostatniego odległości zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce oraz zamknięte zbiorniki na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej, mierzone od pokrywy i wylotów wentylacyjnych, wynoszą 10 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 15 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach. Podał, że projektowany zbiornik na gnojownicę jest usytuowany w odległości ok. 50 m od projektowanego na działce sąsiedniej (nr ew. [...]) budynku mieszkalnego jednorodzinnego, co w spełnia wskazane w ww. przepisie odległości. Podał też, że usytuowanie projektowanych budynków inwentarskich (chlewni) oraz budynku gospodarczo-magazynowego jest zgodne z przepisami § 12, 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wojewoda zauważył też, że projektowana inwestycja składa się z 3 odrębnych, samodzielnie konstrukcyjnych segmentów, oddzielonych od siebie ścianami oddzielenia pożarowego; spełnia to zasady bezpieczeństwa pożarowego (§ 210, § 235 - § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych), gdyż zgodnie z projektem, ściany pomiędzy budynkami spełniają warunki dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego, mają klasę odporności ogniowej REI60 oraz są wysunięte 30 cm poza lico ściany zewnętrznej. Planowana inwestycja nie narusza także § 18 i § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (odległość miejsc postojowych od granicy działki nr ew. [...] wynosi ok. 23 m), § 21 (wymiary miejsca postojowego wynoszą 2,5 m x 5 m), § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych).

Wojewoda zaznaczył przy tym, że za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa w zakresie rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjnych odpowiada projektant, co potwierdza w swoim oświadczeniu, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, natomiast na organie architektoniczno-budowlanym spoczywa obowiązek sprawdzenia projektu zgodnie z wytycznymi przedstawionymi w art. 35 Prawa budowlanego. Przedmiotowe oświadczenia znajdują się na stronie 102 oraz 106 projektu budowlanego i zostały podpisane przez projektantów: mgr inż. arch. K R (nr upr. [...]), a także sprawdzającego - mgr inż. arch. G P (nr upr. [...]).

W efekcie organ ten stwierdził, że weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że inwestorzy do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyli wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 Prawa budowlanego; projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawa budowlanego, spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935 ze zm.); jest też zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz w pismach procesowych Wojewoda wskazał natomiast, że nie wpływają one na rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania.

Organ zauważył, że zdaniem skarżącego projektowana inwestycja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy z uwagi na fakt, że dotyczy ona dwóch budynków inwentarskich (chlewni) oraz budynku gospodarczo-magazynowego, natomiast w projekcie budowlanym przedstawiony jest jeden budynek. Odpowiadając na ten zarzut Wojewoda podał, że stosownie do art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, przez pojęcie "budynku" należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Na podstawie załączonego do wniosku projektu budowlanego, należy stwierdzić, że przedstawia on trzy samodzielnie konstrukcyjne budynki, zlokalizowane względem siebie szeregowo, które dzieli dylatacja oraz ściana oddzielenia pożarowego REI60 wykonana od fundamentów, wychodząc o 30 cm poza lico pokrycia dachowego, co znajduje swoje potwierdzenie m.in. na rysunkach 1A, 5A, 6A. Zauważył jednocześnie, że w decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie wskazano dokładnej lokalizacji względem siebie projektowanych budynków, natomiast w pkt 3.1. ustalono, iż mają być one zlokalizowane w poszanowaniu nieprzekraczalnej linii zabudowy, którą przedstawia załącznik graficzny nr 1. Wojewoda uznał więc, że inwestycja jest zgodna z ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] maja 2017 r., znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla terenu obejmującego część działki nr ewid. [...], gdyż swoim zakresem obejmuje budowę dwóch budynków inwentarskich oraz jednego budynku gospodarczo- magazynowego.

Wojewoda zauważył także, że zdaniem skarżącego całe postępowanie jest już nieaktualne ponieważ raport środowiskowy, na podstawie którego toczy się postępowanie stracił moc prawną. W tym też kontekście organ podał, że tzw. raport środowiskowy zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stanowi jeden z załączników do wniosku o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z pkt 3 pouczenia zawartym na str. 14 decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2014 r., znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na: "Budowie dwóch chlewni do chowu tuczników o obsadzie 2x1000 sztuk na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...]", decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nie później niż przed upływem czterech lat od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Inwestor wypełnił ten zapis, z uwagi na fakt, że ww. decyzja uprawomocniła się w dniu [...] listopada 2014 r., natomiast wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę został złożony do organu I instancji w dniu [...] września 2018 r.

Wojewoda zauważył również, że zdaniem skarżącego przedmiotowa inwestycja zabierze mu dostęp do światła, świeżego powietrza i będzie powodowała nadmierny hałas, który zakłóci jego mir domowy, a przyszła emisja spalin spowoduje różnego rodzaju alergie oraz może doprowadzić do uszkodzenia układu oddechowego. Wskazał, że skarżący nie przedłożył jednak żadnych dokumentów, które potwierdzałyby podnoszone przez niego twierdzenia i kwestionowałyby ustalenia dotyczące przedmiotowej inwestycji zawarte w projekcie budowlanym, a podniesione zarzuty, bez poparcia odpowiednim materiałem dowodowym, nie dają podstaw do zakwestionowania ustaleń dokonanych przez projektanta. Wskazał nadto, że powyższe zarzuty dotyczące wpływu planowanej inwestycji na środowisko zostały szczegółowo umówione i wyjaśnione w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2581/14, którym została oddalona skarga A P na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2014 r., znak: Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2014 r., znak: [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na: "Budowie dwóch chlewni do chowu tuczników o obsadzie 2x1000 sztuk na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...]".

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), w zakresie niezachowania kontynuacji formy, funkcji architektonicznej i gabarytów zabudowy podczas wydawania decyzji o warunkach zabudowy, Wojewoda stwierdzi, że jest on bezzasadny na gruncie przeprowadzenia niniejszego postępowania. Organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego na podstawie ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy oraz o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W związku z faktem, iż są to decyzje wydane przez organy samorządu terytorialnego, zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie ma prawnych możliwości badania ich zasadności i zgodności z przepisami prawa. Jak wynika z treści decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] maja 2017 r., znak: [...] ustalającej warunki zabudowy dla terenu obejmującego część działki nr ewid. [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], w toku postępowania mającego na celu wydanie tejże decyzji skarżący był uznany za stronę postępowania, wobec czego przysługiwało mu prawo do wniesienia odwołania, czego jednak nie uczynił. Decyzja o warunkach zabudowy stała się ostateczna [...] lipca 2017 r.

W końcowych rozważaniach Wojewoda podniósł, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie wszystkie jednakże interesy osób trzecich podlegają ochronie; chronione są wyłącznie interesy prawne, a nie są chronione interesy jedynie faktyczne. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego rozumiane jest jako naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, obowiązujących w procesie inwestycyjnym (por. wyrok NSA z 7 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1492/98). Zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych.

W tym stanie rzeczy za właściwe uznał utrzymanie w mocy decyzji Starosty.

W skardze do Sądu na ww. decyzję Wojewody z [...] marca 2020 r. skarżący reprezentowany przez r.pr. M F wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

-art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo iż przedłożony w sprawie projekt budowlany nie jest zgodny z treścią decyzji Wójta Gminy [...] z [...] maja 2017 r. o warunkach zabudowy z uwagi na fakt, że:

1. w rzeczywistości projekt budowlany dotyczy budowy jednego budynku składającego się z trzech części oddzielonych ścianami przeciwpożarowymi,

2. wszystkie projektowane części budynku (również część nazywana budynkiem gospodarczo - magazynowym) mają być przeznaczone na tucz zwierząt, o czym świadczy chociażby fakt, że podłoże w części nazywanej w projekcie budynkiem gospodarczo - magazynowym ma być wykonane z ruszt betonowych;

-§ 210 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych poprzez jego nieprawidłową interpretację polegającą na przyjęciu, że oddzielenie poszczególnych części budynku ścianami przeciwpożarowymi automatycznie sprawia, że projektowane pomieszczenia tworzą oddzielne budynki;

-art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo iż przedłożony w sprawie projekt budowlany nie jest zgodny z treścią decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z uwagi na fakt, że:

1. projekt budowlany nie zawiera projektu szczelnych zbiorników podrusztowych ani żadnych innych informacji na temat tych zbiorników - ich rodzaju, usytuowaniu w budynku, połączenia między chlewnią nr 1 i chlewnią nr 2, połączenia ze zbiornikiem gnojowym (niezgodność z pkt 2.13 oraz 3.5 decyzji środowiskowej),

2. projekt budowlany nie zawiera informacji o rodzaju i parametrach wentylatorów, nie spełnia również warunku minimalnej wysokości emitorów (niezgodność z pkt. 3.2 decyzji środowiskowej),

3. projekt budowlany nie zawiera informacji o miejscu składowania odpadów niebezpiecznych, które powinny być magazynowane w zamkniętych, szczelnych i oznakowanych pojemnikach odpornych na działanie składników umieszczonych w nich odpadów, zlokalizowanych w wyznaczonym, ogrodzonym, zadaszonym miejscu utwardzonym podłożu, zabezpieczonym przed wpływem warunków atmosferycznych (niezgodność z pkt 2.8 decyzji środowiskowej),

4. projekt budowlany oraz inne załączone dowody nie potwierdzają możliwości zagospodarowania gnojowicy na gruntach własnych inwestorów (niezgodność z pkt. 2.13 decyzji środowiskowej);

-art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (obecnie: art. 105a ust. 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne) poprzez jego niezastosowanie i nie ustalenie posiadanego przez inwestora areału gruntów rolnych, na których może być zagospodarowana gnojowica;

-art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo nieprzedłożenia przez inwestora decyzji powiatowego lekarza weterynarii zatwierdzającej projekt technologiczny zakładu;

-§ 14 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy zgodnie z tym przepisem utwardzone dojścia i dojazdy do budynków winny mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5 m. Załączony do akt projekt budowlany nie spełnia tego wymogu;

-§ 24 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej - poprzez jego niezastosowanie i nieustalenie czy wielkość projektowanej chlewni może pomieścić obsadę zwierząt wskazaną przez inwestora w projekcie budowlanym;

-art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego w zw. z art. 64 ust 1 i ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji (RP) poprzez nierówne traktowanie stron postępowania przejawiające się w przedłożeniu interesu inwestora nad interesem właściciela nieruchomości sąsiedniej;

-art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ("ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku"), poprzez jego niezastosowanie mimo iż we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach polegające na zmianie lokalizacji inwestycji oraz maksymalnej możliwej obsady jednego budynku (z 1000 szt. do 1335 szt.);

-art. 7, 77 § 1, 80 i 107 §1 i 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, polegające na pominięciu okoliczności że podłoże budynku gospodarczo-magazynowego ma być wykonane z ruszt betonowych, które stanowią podłoże do hodowli świń, co oznacza, że inwestor niewątpliwie planuje hodowlę tuczników w przedmiotowym budynku, a więc budynek nie będzie pełnił funkcji gospodarczo-magazynowej;

-art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niepodejmowanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przede wszystkim poprzez:

1. "nieustalenie areału gruntów inwestora, prowadzonej przez Inwestorów hodowli, uzyskanych przez Inwestorów pozwoleń na budowę budynków inwentarskich", których eksploatacja wiąże się z wytwarzaniem gnojowicy, co pozwalałoby na ustalenie czy spełniają oni wymogi określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu,

2. brak ustalenia maksymalnej możliwej obsady chlewni, w tym w szczególności nie wzięcie pod uwagę powierzchni izolatek,

3. brak ustalenia maksymalnej wagi jaką mają osiągać tuczniki w trakcie tuczu, co pozwalałoby na ustalenie czy planowana inwestycja odpowiada warunkom określonym w § 24 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej, a zatem czy inwestycja nie powoduje zagrożenia dla życia i zdrowia zwierząt,

4. brak ustalenia gdzie i w jaki sposób inwestor planuje składować odpady niebezpieczne;

-art 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do ustalenia zacienienia działki sąsiedniej należącej do skarżącego (działki nr [...]), w tym w szczególności nie wezwanie inwestora do przedłożenia analizy zacienienia działki sąsiedniej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z [...] marca 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I i W A pozwolenia na budowę dwóch budynków inwentarskich (chlewni), budynku gospodarczo-magazynowego, 2 silosów paszowych i zbiornika na gnojowicę na działce nr ewid. [...], obręb [...], jednostek ewidencyjna [...]. Orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ II instancji przyjął, że inwestorzy spełnili wszystkie wymogi jakie, w takim przypadku nakłada Prawo budowlane, a to uzasadnia zastosowanie art. 35 ust. 4 tej ustawy, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Stanowisko to, w ocenie Sądu, wobec zawartości akt sprawy, zasługuje w pełni na akceptację.

Rozwijając powyższe wskazać należy, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na wniosek z [...] września 2018 r. o wydanie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Wniosek ten uruchomił postępowanie, w którym właściwy organ miał obowiązek zbadać, czy odpowiada on wymogom przewidzianym w art. 32, art. 33, art. 34 ust. 1 – 3 Prawa budowlanego, a w razie stwierdzenia, że jest on kompletny i zgodny z prawem (w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego), obowiązany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę dla opisanej powyżej inwestycji (v. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Przepis art. 33 ustawy Prawo budowlane określa wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego. Do wniosku takiego należy załączyć m. in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawową zaś powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu jest dokonanie sprawdzeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ww. ustawy.

Jak stanowi ten ostatni, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35).

Jak z powyższego wynika, w wymienionych przepisach określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę, określając tym samym zakres merytorycznej oceny wniosku o pozwolenie na budowę. I tak, do kompetencji tego organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania. Przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala zaś, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej, a przy tym: inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (v. art. 32 ust. 4 pkt 1) oraz dołączył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (v. art. 32 ust. 4 pkt 2). Z powyższego w efekcie wynika, że art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. Decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest więc decyzją związaną.

Kierując się powyższym Sąd uznał, że Wojewoda, orzekając ponownie w sprawie na skutek wyroku WSA z 11 czerwca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 780/19, po uzupełnieniu na jego żądanie złożonej przez inwestorów dokumentacji budowlanej, prawidłowo przeanalizował przedstawione przez inwestorów dokumenty i zasadnie przyjął, że są one kompletne i umożliwiają pozytywne dla wnoszących o pozwolenie na budowę załatwienie sprawy, a zarzuty skarżącego podniesione w odwołaniu – są nieuprawnione.

I tak, do wniosku o pozwolenie na budowę z 27 września 2018 r. inwestorzy (stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego) załączyli oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na właściwym wzorze i prawidłowo wypełnione (obejmujące działkę nr ewid. [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], stanowiącą zgodnie z tymi oświadczeniami współwłasność inwestorów), a także ostateczną decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] maja 2017 r., ustalającą warunki zabudowy dla terenu obejmującego część działki nr ewid. [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], w zakresie budowy dwóch budynków inwentarskich (chlewni do chowu tuczników o łącznej obsadzie do 2000 sztuk), budynku gospodarczo-magazynowego, czterech silosów paszowych i dwóch zbiorników na gnojownicę, oraz (w efekcie podjętych przez Wojewodę czynności) projekt budowlany w 4 egzemplarzach, zgodny z ww. decyzją o warunkach zabudowy (zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 i 3, i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego).

Przedłożony projekt budowlany "budowy dwóch budynków inwentarskich (chlewni), budynku gospodarczo-magazynowego 2 silosów paszowych i zbiornika na gnojowicę", sporządzony w sierpniu 2018 r. przez J G (upr. [...]) i M D (upr. [...]), zaś w toku postępowania odwoławczego poprawiony, spełnia wszystkie ustalenia w niej zawarte, a zwłaszcza szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Sąd uznaje analizę Wojewody przedstawioną w tej materii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji za prawidłową i traktuje za własną (v. str. 6 zaskarżonej decyzji, a także str. 88 projektu budowlanego). Wobec zarzutów skargi zauważa zaś, że ww. decyzja o warunkach zabudowy stała się ostateczna [...] lipca 2017 r. oraz że wniosek o pozwolenie na budowę złożono w okresie jej ważności. Sąd zauważa też, że projekt budowlany jest zgodny z ww. decyzją o warunkach zabudowy co do zamierzenia inwestycyjnego – rodzaju zabudowy i parametrów poszczególnych "elementów" tej inwestycji, tak w zakresie powierzchni zabudowy, gabarytów zabudowy (szerokości elewacji frontowej i ilości kondygnacji), całkowitej wysokości czy geometrii dachu (v. pkt 1 - zabudowa produkcyjna (produkcja zwierzęca związana z rolnictwem) oraz pkt 3 ww. decyzji o warunkach i m.in. str. 93 projektu budowlanego). Dodatkowo projekt budowlany (stosownie do decyzji o warunkach zabudowy, v. pkt 6.10.) przewiduje jedno miejsce parkingowe. Sąd dostrzega przy tym, że projekt budowlany obejmuje dwa budynki inwentarskie do chowu tuczników w systemie bezściółkowym na rusztach od wagi dla warchlaka około 30 kg do tucznika o wadze około 110 kg oraz budynek gospodarczo-magazynowy związany z produkcją rolną, przeznaczony na część magazynową i część techniczno-socjalną, co w żaden sposób nie jest sprzeczne z ww. decyzją Wójta. Oceniając projekt budowlany nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, aby dotyczył on jednego budynku składającego się z trzech części. Jak prawidłowo bowiem dostrzegł Wojewoda, przez pojęcie "budynku" stosownie do art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. A zatem dla uznania, że dany obiekt budowany jest budynkiem niezbędne jest, aby posiadał określone cechy: fundamenty, dach, trwałe związanie z gruntem oraz wydzielenie w przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Przy czym, ustawodawca nie wyjaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem: "przegroda budowlana" oraz "wydzielenie z przestrzeni"; nie powinno jednak budzić wątpliwości, że chodzi o takie wyodrębnienie obiektu, w którym da się, co do zasady stwierdzić, która jego część ściśle do niego przynależy. Za dokonaniem takiej wykładni przemawia też wskazany przez Wojewodę § 210 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu do przykrycia dachu - mogą być traktowane, jako odrębne budynki. Zatem słusznie w konsekwencji organ ten uznał, że projekt budowlany (po jego uzupełnieniu na etapie postępowania odwoławczego, podjętego w wykonaniu wyroku zapadłego w sprawie) przedstawia trzy samodzielnie konstrukcyjne budynki, zlokalizowane względem siebie szeregowo, które dzieli dylatacja oraz ściana oddzielenia pożarowego REI60 wykonana od fundamentów, wychodząc o 30 cm poza lico pokrycia dachowego, co znajduje swoje potwierdzenie m.in. na rysunkach 1A, 5A, 6A. Zasadnie przy tym stwierdził, że w decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie wskazano dokładnej lokalizacji względem siebie projektowanych budynków, natomiast w pkt 3.1. ustalono, iż mają być one zlokalizowane w poszanowaniu nieprzekraczalnej linii zabudowy, którą przedstawia załącznik graficzny nr 1. W konsekwencji zasadnie wywiódł o niezasadności ww. zarzutu, a podzielając tę ocenę Sąd za niezasadne uznaje zarzuty skargi wskazujące na naruszenie w sprawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie projektu budowlanego pomimo jego niezgodności z decyzją Wójta Gminy [...] z [...] maja 2017 r. Sąd nie stwierdził bowiem zarzucanej przez skarżącego nieprawidłowości. Wbrew skarżącemu za powyższą oceną przemawia także treść § 210 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Podsumowując, Sąd nie zgadza się ze skarżącym, aby projekt budowlany dotyczył jednego obiektu w całości przeznaczonego na tucz zwierząt.

Przedłożony wraz z wnioskiem projekt budowlany jest też zgodny (z załączoną również do wniosku) ostateczną i prawomocną decyzją Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, którą ustalono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na "Budowie dwóch chlewni do chowu tuczników o obsadzie 2 x 1000 sztuk na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...] ". Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2014 r., a ta – została podtrzymana prawomocnie wyrokiem WSA z 26 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2581/14. Wskazana decyzja dotyczy przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch chlewni o powierzchni zabudowy ok. 2340 m² (130 m x 18 m) każda, o obsadzie 2 x 1000 sztuk (280 DJP); w pkt 3 określa wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględniania w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Konfrontując projekt budowlaną z tą decyzją Wojewoda prawidłowo także i w tym aspekcie nie dopatrzył się niezgodności. Takich też nie stwierdził Sąd analizując sprawę. W kontekście treści skargi i zarzutów tam sformułowanych Sąd zauważa w szczególności, że orzekając z wniosku o pozwolenie na budowę organ architektoniczno-budowlany co do projektowanego zamierzenia jest związany tym wnioskiem i załączonym do niego projektem budowlanym. Ten w tym przypadku dotyczy m.in. dwóch budynków (a nie trzech, czy jednego budynku składającego się z trzech segmentów) chlewni oraz budynku gospodarczo-magazynowego. Projektowana zabudowa ma powierzchnię 1087,20 m² i nie przekracza tej, określonej w ww. decyzji "środowiskowej"; decyzja ta odnosi się bowiem do powierzchni zabudowy ok. 2340 m², co istotne – do dwóch budynków chlewni o maksymalnej obsadzie 1000 sztuk każdy (280 DJP). Natomiast projekt przewiduje przedsięwzięcie "dużo mniejsze", a dokładnie do chowu tucznika o ilości 757 sztuk (105,92 DJP) w obydwu budynkach chlewni. Niemniej jednak z tej przyczyny nie można skutecznie wywodzić o niezgodności projektu ze wskazaną decyzją "środowiskową" (co także prawidłowo zaakcentował organ), czy też o konieczności zastosowania w sprawie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy udostępnianiu informacji o środowisku (...). O zastosowaniu tego ostatniego nie może również stanowić wskazywana przez skarżącego zmiana sposobu zlokalizowania chlewni na nieruchomości, bo nie jest to kwestia, która zmienia warunki ww. decyzji środowiskowej. Sąd zauważa zaś, że zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, przeprowadza się także: jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem, jedynie w przypadku, gdy organ architektoniczno-budowlany – właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy, stwierdzi, że we wniosku pozwolenie na budowę (w istocie – w załączonym do wniosku projekcie budowlanym) zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to w drodze postanowienia, nakłada obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, określając jednocześnie zakres raportu; na postanowienie to przysługuje zażalenie (art. 88 ust. 3 ustawy). Oceniając sprawę organ nie stwierdził, aby taka sytuacja miała miejsce, a Sąd ocenę także i w tej kwestii uznaje za prawidłową. Nie wynika bowiem z projektu budowlanego, aby na tym etapie wprowadzono zmiany do wymagań określonych w ww. decyzji. Te zaś, na które wskazuje się w skardze, nie uzasadniały uruchomienia omawianego trybu. Nadto Sąd zauważa, że budynki inwentarskie zaprojektowano z zastosowaniem się do "pozostałych" wymogów określonych w pkt 3 tej decyzji, w tym (wbrew stanowisku skarżącego) przewidziano je w systemie chowu rusztowego, z zastosowaniem wentylatorów dachowych o odpowiedniej wydajności i poziomie mocy akustycznej; zaprojektowano także szczelny, bezodpływowy zbiornik na ścieki bytowe i szczelny zbiornik podrusztowy (v. str. 89-90, 93, 97, rys. 3 projektu budowlanego – przewidziano zbiorniki podrusztowe i zbiornik zewnętrzny, do którego będzie pompowana gnojowica, dalej wywożona na grunty inwestora; str. 106 i rys. nr 1 projektu budowlanego – przewidziano 8 wentylatorów dachowych o maksymalnej wydajności 12500 m³/h każdy, z odprowadzaniem zanieczyszczeń 8 emitorami pionowymi, otwartymi o minimalnej wysokości 6,5 m; str. 119 projektu budowlanego – przewidziano zbiornik na ścieki bytowe; projekt zagospodarowania terenu obejmuje projektowaną przepompownię gnojowicy, zbiornik na gnojowicę, szambo szczelne na ścieki socjalne, miejsce gromadzenia odpadów stałych, kontener do przechowywania sztuk padłych, miejsce do przechowywania odpadów niebezpiecznych). Należy też zaznaczyć, że wskazana decyzja "środowiskowa" stała się ostateczna [...] października 2014 r. i mogła być załączona do wniosku o pozwolenie na budowę złożonego w przeciągu czerech lat od tej daty, co też nastąpiło z zachowaniem tego warunku, bo 27 września 2018 r.

W konsekwencji, Sąd stwierdza, że rację ma Wojewoda, wskazując na zgodność projektu budowlanego z ww. decyzjami, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu, rację ma także ten organ stwierdzając, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Uwzględnił w tej ocenie przepisy znajdujące się w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, a także w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarski Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. z 2014 r., poz. 81).

Prawidłowo przy tym zaznaczył, że projektowana inwestycja składa się z trzech odrębnych budynków, oddzielonych od siebie ścianami oddzielenia pożarowego; spełnia to zasady bezpieczeństw pożarowego (§ 210, § 235 - § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych), gdyż zgodnie z projektem, ściany pomiędzy budynkami spełniają warunki dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego, mają klasę odporności ogniowej REI60 oraz są wysunięte 30 cm poza lico ściany zewnętrznej.

Sąd stwierdza również, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia.

Zwrócenie szczególnej uwagi na ww. kwestie Sąd uznał za konieczne, wobec zarzutów i argumentów skargi. Z przyczyn powyżej przedstawionych Sąd uznał natomiast, że stanowisko skarżącego (kwestionującego ocenę projektu) nie jest zasadne.

Nie można też zgodzić się ze skarżącym, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów procesowych poprzez brak pełnego postępowania wyjaśniającego.

W ocenie Sądu, Wojewoda orzekając w sprawie dopełnił ciążących na nim obowiązków, i dokonał sprawdzenia projektu budowlanego zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd stwierdza przy tym, że organ ten nie miał żadnych podstaw prawnych, aby analizować w sprawie okoliczności wykraczające poza te, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35 ust. 1. Organ architektoniczno-budowlany nie miał więc kompetencji do badania projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, ani § 24 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej; nie pozwala na to w szczególności kształtujący to postępowanie (tj. jego zakres) cyt. pow. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a wobec tego zarzuty skargi podniesione na podstawie ww. przepisów już z tej przyczyny nie mogły wywołać zamierzonego skutku. Nadto, wskazany organ nie mógł, orzekając w sprawie, kierować się zasadami współżycia społecznego, czy wyważać interes społeczny i słuszny interes strony. Podkreślić bowiem ponownie należy, że decyzja wydawana w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest oparta na uznaniu administracyjnym; stosownie do art. 4 Prawa budowlanego – każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami; stosownie zaś do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego – w przypadku spełnienia wymogów wynikających z omawianej ustawy, organ nie ma możliwości, aby odmówić wnioskowanego pozwolenia.

W ocenie Sądu, ustalenia i oceny organów w niniejszej sprawie wskazujące na kompletność i zgodność z przepisami wniosku inwestorów o pozwolenie na budowę, są prawidłowe, nadto - znalazły wyraz przede wszystkim w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającej wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.

Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.

Odnośnie natomiast wskazanego przez skarżącego § 14 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m, Sąd zauważa, że reguluje on wyjątek od ust. 1, zgodnie z którym do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. W efekcie Sąd stwierdza, że także i ten zarzut nie okazał się zasadny, bowiem zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, działka inwestycyjna posiada dostępność do drogi publicznej, drogi powiatowej nr [...]; poza tym projekt zagospodarowania terenu przedstawia projektowany wjazd i wejście na teren działki (do realizacji "wg odrębnego zgłoszenia") oraz dojazd i dojście do projektowanych budynków.

Kończąc Sąd dostrzega, że wprawdzie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego stanowi o tym, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Niemniej jednak w ugruntowanym orzecznictwie sądów przyjmuje się, że o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich przy udzielaniu pozwolenia na budowę można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie, w tym przepisy techniczno-budowlane. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". A contrario, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (v. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1489/06, 24 września 2015 r. sygn. akt II OSK 182/14), nie mogą stanowić podstawy do negatywnego załatwienia żądania inwestora/inwestorów.

Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.