Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 309/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi T.O., na bezczynność D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W., w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za pracę w warunkach szkodliwych, postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 października 2014 r. (data wpływu 25 listopada 2014 r.) T.O. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę na bezczynność D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. w sprawie wypłaty ekwiwalentu za pracę w warunkach szkodliwych.

Skarżący wskazał, że w związku z pomijaniem go w sposób ciągły przy wypłacie rzeczonego ekwiwalentu złożył skargę do D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. zarzucając w niej bezczynność Komendantowi Powiatowemu PSP w K. w sprawie wypłaty ekwiwalentu za pracę w warunkach szkodliwych oraz wnosząc o wypłatę zaległych świadczeń wraz z ustawowymi odsetkami. Zdaniem skarżącego organ winien w sprawie podjąć szereg działań zmierzających do wszczęcia postępowania w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za pracę w warunkach szkodliwych oraz zdyscyplinowania Komendanta Powiatowego PSP w zakresie roszczenia strony skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wskazał, że pisma skarżącego nie można był potraktować jako zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji, gdyż postępowanie w sprawie nie zostało jeszcze wszczęte. Mając na uwadze treść pisma należało je uznać za skargę uregulowaną w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., w skrócie powoływanej dalej jako k.p.a.), której zasadność została stwierdzona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art. 3 § 2 pkt. 1 – 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacji przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach.

Jednocześnie jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym może być również skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).

Odnosząc się do treści skargi inicjującej niniejsze postępowanie sądowe oraz mając na uwadze materiały znajdujące się w aktach sprawy przedłożonych przez organ administracji publicznej stwierdzić należy, że przedmiotem postępowanie jest skarga powszechna, której tryb rozpoznawania został uregulowany w przepisach rozdziału 2 "Skargi", działu VIII "Skargi i wnioski" kodeksu postępowania administracyjnego. Potwierdzeniem tego jest również treść skargi wniesionej do niniejszego Sądu, z której wynika, że skarżący oczekiwał od organu zajęcia stanowiska w sprawie obowiązków ciążących na Komendancie Powiatowym w związku z żądaniem wypłaty ekwiwalentu za pracę w warunkach szkodliwych oraz nakazanie mu określonego sposobu postępowania na przyszłość. Strona podniosła także, że obowiązkiem Komendanta Wojewódzkiego winno być również ukaranie dyscyplinarne podległego mu organu z uwagi na jego nieuprawnione działania w przedmiotowej sprawie.

W katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a, które podlegają kontroli sądów administracyjnych nie zostały ujęte skargi powszechne rozpatrywane w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić również należy, że pozostałe przepisy – zawarte zarówno w ustawie procesowej jak i ustawach szczególnych – nie przewidują w ogóle możliwości zaskarżenia działalności właściwych organów w zakresie opisanym przez stronę.

Stąd sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny sposobu rozpoznania skargi powszechnej przez Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej zarówno w kontekście jej zgodności z prawem jak i z oczekiwaniami strony skarżącej.

Konsekwencją powyższej konstatacji będzie zatem stwierdzenie, że przedmiotem prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego nie może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w celu rozpatrzenia skargi powszechnej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 2016/10, oraz 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13).

Mając powyższe na uwadze wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.