Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 931/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par.3 i par.5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r., A. B. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na istotne naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w zdrowiu i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków natury ekonomicznej i bytowej. Sytuacja finansowa skarżącej jest trudna, bowiem otrzymywana renta to jedyne stałe źródło przychodu. Wykonanie decyzji, zwłaszcza zajęcia rachunków bankowych spowoduje niemożność realizacji bieżących terminowych rachunków. Co w efekcie może doprowadzić skarżącą do zagrożenia i pogorszenia jej warunków bytowych i egzystencji życia.

Jako zabezpieczenie wykonania decyzji strona wniosła nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym położonym w M. KW [...] nr działki [...] o wartości [...] zł oraz sesję polisy ubezpieczeniowej nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wynika z przytoczonej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy (np: odpisami z zeznań rocznych podatkowych). Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04).

Tymczasem w przedmiotowej sprawie, skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności na poparcie złożonego wniosku mimo, że właśnie na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku, przesłanek zawartych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które pozwoliłyby na całościową ocenę jej sytuacji materialnej i finansowej w kontekście faktycznych możliwości zapłaty zaległości podatkowej. Wskazać w tym miejscu wypada, iż wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności, a ponadto zgodnie art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu.

Reasumując ogólne wskazanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje

niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w zdrowiu i trudne do odwrócenia skutki natury ekonomicznej i bytowej, bez szczegółowego przedstawienia sytuacji finansowo-materialnej skarżącej, nie pozwala Sądowi na ocenę, czy wykonanie decyzji, może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Jest oczywiste, że zapłata zaległości podatkowej ze swej istoty powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego". Jednakże "uszczerbek finansowy" ponoszony przez stronę przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znaczny - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd zauważa także, że podnoszona przez skarżącą okoliczność, że decyzja została wydana z istotnym naruszeniem przepisów prawa podatkowego nie może być brana przez Sąd pod uwagę przy orzekaniu w zakresie środka ochrony tymczasowej, jaki przewiduje art. 61 § 3 p.p.s.a. Na tym etapie postępowania sąd administracyjny nie ocenia bowiem merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż niweczyłoby to sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona w sprawie decyzja.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.