Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 617/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 i par. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6 ust. 1 i 2, art. 209 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na wezwanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do udzielenia informacji postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę 200 (słownie dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, na podstawie art. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), w związku z koniecznością dostosowania modelu bottom-up kalkulacji kosztów usług w sieciach ruchomych do Zalecenia Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie uregulowań dotyczących stawek za zakańczanie połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych, pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. wezwał skarżącą P. S.A. z siedzibą w W. do udzielenia informacji w zakresie wskazanym w załączonym do wezwania formularzu. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej nazywany Prezesem UKE) podkreślił, że niewypełnienie obowiązku udzielenia informacji w zakresie przedstawionym w wezwaniu, zgodnie z art. 209 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, podlega sankcji w postaci kary pieniężnej.

Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. skarżąca wezwała Prezesa UKE do usunięcia naruszenia prawa poprzez odstąpienie od wezwania z dnia [...] grudnia 2009 r. pod rygorem kary.

W uzasadnieniu skarżąca podała, że żądanie Prezesa UKE nie znajduje podstaw w przepisach ustawy – Prawo telekomunikacyjne, zatem skarżąca nie powinna być obciążana obowiązkiem przedstawienia informacji w zakresie wskazanym przez Prezesa UKE, a co więcej rzekomy "obowiązek" nie powinien być egzekwowany od skarżącej pod groźbą kary pieniężnej przewidzianej w art. 209 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne. Skarżąca podkreśliła, iż Prezes UKE nie podał w kwestionowanym wezwaniu prawnie dopuszczalnego celu, w jakim domagał się od skarżącej przedstawienia informacji dotyczących zagadnień podniesionych w wezwaniu.

W dniu [...] grudnia 2009 r. Spółka przekazała informacje objęte treścią formularza załączonego do wezwania Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2009 r. Na podstawie art. 9 ustawy – Prawo telekomunikacyjne zastrzegła, że informacje przekazywane przez Spółkę w załączniku do pisma stanowią w całości tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 1 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.).

Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. Prezes UKE udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa, uznając, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie.

Odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona skarżącej Spółce w dniu 25 stycznia 2010 r.

Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. skarżąca, powołując się na art. 3 § 2 pkt 4, art. 13 § 1, art. 50 oraz art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej nazywanej p.p.s.a.), złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wezwanie Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] do udzielenia informacji w zakresie wskazanym w załączniku do wspomnianego pisma, pod rygorem sankcji w postaci kary pieniężnej, wnosząc o jego uchylenie.

W treści skargi strona zarzuciła naruszenie:

- art. 6 ust. 1 oraz art. 192 ust. 1 w związku z art. 209 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, bez wskazania przepisu stanowiącego podstawę prawną ciążącego na skarżącej obowiązku realizacji tego żądania;

- art.. 6 ust. 2 pkt 4 i 7 w związku z art. 6 ust. 1 i art. 192 ust. 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, poprzez niewskazanie prawnie dopuszczalnego celu jakiemu miałyby służyć informacje żądane od skarżącej;

- art. 192 ust. 1 pkt 4 i 7 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 4 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, poprzez wskazanie stronie nieprawdziwych i nierzetelnych podstaw żądania informacji objętych wezwaniem z dnia [...] grudnia 2009 r. pod rygorem kary pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność, względnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W ocenie Sądu, pismo organu z dnia [...] grudnia 2009 r. (wezwanie do udzielenia informacji), w związku z którym wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie można zakwalifikować do aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Na wskazane akty lub czynności z zakresu administracji publicznej może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, pod warunkiem, że akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 52/2007). Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienia lub obowiązki, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r. sygn. akt OSK 247/040).

W rozpatrywanej sprawie podstawę prawną wydanego przez Prezesa UKE wezwania stanowił art. 6 ust. 1 i 2 ustawy– Prawo telekomunikacyjne, na podstawie którego organ administracji może wezwać określony podmiot do udzielenia informacji o realizowaniu przez niego obowiązków nałożonych ustawą lub decyzją Prezesa UKE, a przedsiębiorca telekomunikacyjny lub podmiot, który uzyskał rezerwację częstotliwości, zasobów orbitalnych lub przydział numeracji, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 4, jest obowiązany na wspomniane wezwanie do przekazania informacji o realizowaniu przez niego obowiązków nałożonych ustawą lub decyzją Prezesa UKE.

W świetle podanego przepisu należy stwierdzić, że pismo organu wzywające Spółkę do udzielenia informacji w zakresie wskazanym w załączonym do wezwania formularzu, nie wywołało konsekwencji prawnych dla strony. Dopiero fakt niewykonania wezwania przez stronę mógł stanowić przesłankę do wszczęcia postępowania w sprawie, zakończonego nałożeniem na Spółkę w drodze decyzji kary pieniężnej, zgodnie z dyspozycją art. 209 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne. Samo wezwanie nie stanowiło zatem władczego aktu działania administracji, który zmierzałby do wywołania konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych, w stosunku do określonego adresata.

Zdaniem Sądu, warunkiem skuteczności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 4 pkt 4 p.p.s.a., jest okoliczność, iż dany akt lub czynność ustala (odmawia ustalenia), stwierdza (odmawia stwierdzenia), potwierdza (odmawia potwierdzenia) uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku) wynikającego z przepisu prawa. Skarga z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie może więc dotyczyć sytuacji, kiedy określone obowiązki wynikają wprost z przepisów prawa (w przedmiotowej sprawie z art. 6 ustawy – Prawo telekomunikacyjne), a ich niewykonanie może prowadzić do wszczęcia postępowania, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku. W tym przypadku swoista konkretyzacja obowiązku następuje w momencie wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia kary w trybie art. 209 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, zaś ochrona praw strony jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu powszechnego. (por. uwagi zawarte w pkt 43 T. Wosia w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2008, str. 61-62).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, iż sprawa objęta skargą nie należy do właściwości sądu administracyjnego i stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji.

Odnośnie pkt 2 orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.