Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 424/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 23a
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Referent stażysta Sebastian Żytkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 20 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie świadczeń rodzinnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 20 maja 2016 r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej K.p.a.), utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia 22 marca 2016 r., nr [...].

Zaskarżona decyzja zapadła po rozpatrzeniu wniosku I. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 22 marca 2016 r., stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Działu Świadczeń Społecznych Miejsko-Gminnnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działającego z upoważnienia Burmistrza [...], z dnia 3 listopada 2009 r., nr [...], uchylającej od 5 maja 2007 r. decyzję własną z dnia 25 września 2006 r., nr [...], przyznającą I. K. świadczenia rodzinne w formie zasiłku rodzinnego na córkę J. K. w kwocie 64 zł miesięcznie na okres od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r. oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w wysokości 100 zł jednorazowo.

W motywach uzasadnienia zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2006 r. I. K. zwróciła się do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o przyznanie prawa do świadczeń rodzinnych na córkę J. K. Wnioskodawczyni podała, że jej rodzina jest 3-osobowa i oprócz niej samej składa się z męża Z. K. (ojczyma J. K.) i córki objętej wnioskiem.

Decyzją z dnia 25 września 2006 r. nr [...], organ przyznał I. K. świadczenia rodzinne w formie:

1. zasiłku rodzinnego na córkę J. K. w kwocie 64 zł miesięcznie na okres od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r.,

2. dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w wysokości 100 zł jednorazowo.

Pismem z dnia 15 października 2009 r., nr [...], działający z upoważnienia Marszałka Województwa Opolskiego, Zastępca Kierownika Referatu Organizacji i Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Opolu poinformował organ pierwszej instancji, że w sprawie świadczeń rodzinnych przyznanych na wniosek I. K. na okres zasiłkowy 2006/2007 na dziecko J. K., mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od 5 lutego 2007 r.

Wobec powyższego, decyzją z dnia 3 listopada 2009 r., nr [...], na podstawie art. 23a ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, działający z upoważnienia Burmistrza [...], Kierownik Działu Świadczeń Społecznych Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] uchylił od 5 maja 2007 r. decyzję własną z 25 września 2006 r., nr [...], przyznającą I. K. świadczenia rodzinne w żądanych formach, na córkę J. K.

Pismem z 4 marca 2016 r. Kolegium zawiadomiło I. K. o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza [...] z 3 listopada 2009 r., nr [...], po czym decyzją z dnia 22 marca 2016 r., nr [...], Kolegium - działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - stwierdziło nieważność decyzji z dnia 3 listopada 2009 r., nr [...], Kierownika Działu Świadczeń Społecznych Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], uchylającej od 5 maja 2007 r. decyzję własną z 25 września 2006 r., nr [...], przyznającą I. K. ww. świadczenia rodzinne.

Kolegium odnotowało, że organ pierwszej instancji w decyzji z dnia 3 listopada 2009 r. uchylił decyzję własną z dnia 25 września 2006 r. przyznającą I. K. świadczenia rodzinne w żądanych formach dla córki J. K., na podstawie art. 23a ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Wyjaśniło, że organem właściwym do uchylenia decyzji z dnia 25 września 2006 r., nr [...], był organ, który ją wydał, tj. Burmistrz [...] (organ działający z jego upoważnienia). Zaznaczyło, że wyeliminowanie ww. decyzji z obrotu prawnego nastąpiło z zastosowaniem prawidłowego trybu, tj. art. 23a ust. 5 ustawy, jednakże uchylenie decyzji przyznającej stronie świadczenia rodzinne winno mieć miejsce od dnia, kiedy w sprawie przyznanych na wniosek I. K. świadczeń miały zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Kolegium stwierdziło, że z akt sprawy wynika w sposób niewątpliwy, że koordynacja miała miejsce od 5 lutego 2007 r. i z tą datą, a nie jak wskazano w kwestionowanym orzeczeniu, z dniem 5 maja 2007 r., decyzja z dnia 25 września 2006 r. winna być uchylona.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy I. K. podniosła, że w momencie składania podania o przyznanie zasiłku na córkę A. K., poinformowała urzędnika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], iż jej mąż podjął pracę poza granicami Polski. Uzyskała odpowiedź, że nie będzie to miało wpływu na decyzję o przyznaniu świadczeń rodzinnych i dlatego złożyła wniosek o zasiłek rodzinny na córkę. W jej przekonaniu, nie może ponosić odpowiedzialności za nieznajomość prawa przez urzędnika państwowego. Podała też, że w momencie przyznania świadczeń rodzinnych na jej córkę przez odpowiednią instytucję na terenie [...] zrezygnowała z pobierania świadczeń rodzinnych na terytorium Polski.

W kolejnym piśmie z dnia 24 kwietnia 2016 r. I. K. zarzuciła, że decyzja SKO podjęta została na podstawie nieprawidłowych uzasadnień, gdyż w podaniu z dnia 4 sierpnia 2006 r. złożonym do MGOPS w [...] o przyznanie prawa do świadczeń rodzinnych na córkę J. K. nie zaznaczała, że jej rodzina jest 2-osobowa, na dowód czego przesłała w załączniku kopię podania złożonego w MGOPS w [...], w którym podała, że jest mężatką i na stronie 2 owego podania wymieniła pełen skład 3-osobowej w tym czasie rodziny. Wyjaśniła jednocześnie, że według [...] urzędu przyznającego świadczenia rodzinne, J. K. zaczęła otrzymywać świadczenia od dnia 1 kwietnia 2008 r., co oznacza, że w tym wypadku nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

W decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzja tego organu z dnia 22 marca 2016 r., nr [...], jest zgodna z prawem.

Na wstępie podkreśliło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zalicza się do systemu nadzwyczajnych trybów weryfikacji indywidualnych aktów administracyjnych, podkreślając, że w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Następnie wskazało, że materialną podstawą orzekania w sprawie uchylenia decyzji przyznającej I. K. świadczenia rodzinne na okres zasiłkowy 2006/2007 były przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. 2006 r., nr 139, poz. 992 z późn. zm., dalej zwana także ustawą), która reguluje warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych. Przypomniało, że jako podstawę do uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, organ pierwszej instancji wskazał na art. 23a ust. 5 ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dniu 3 listopada 2009 r.). Stosownie do treści art. 23a ust. 2 ww. ustawy obowiązującej w dacie wydania weryfikowanego aktu administracyjnego - w przypadku wyjazdu członka rodziny do państwa, o którym mowa w ust. 1, po wydaniu przez organ właściwy decyzji przyznającej świadczenia rodzinne, organ właściwy występuje do marszałka województwa o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W takiej sytuacji marszałek województwa ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 23a ust. 3), a w przypadku ustalenia, że mają one zastosowanie wydaje decyzję zgodnie z art. 21 (art. 23a ust. 4), zaś organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 23a ust. 5). Organem właściwym, zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

Zdaniem składu orzekającego SKO rozpoznającego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, trafnie skład orzekający pierwszej instancji uznał, że organem właściwym do uchylenia decyzji z dnia 25 września 2006 r., nr [...], był organ, który ją wydał, a więc organ działający upoważnienia Burmistrza [...]. Jednocześnie Kolegium uznało, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia 25 września 2006 r. nastąpiło z zastosowaniem prawidłowego trybu, tj. art. 23 a ust. 5 ustawy, ale uchylenie winno mieć miejsce od dnia, kiedy w sprawie przyznanych na wniosek I. K. świadczeń miały zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. SKO podkreśliło, że skoro koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego miała miejsce od dnia 5 lutego 2007 r. to z tą datą, a nie jak wskazano w decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza [...] z dniem 5 maja 2007 r., decyzja przyznająca świadczenia z 25 września 2006 r. winna być uchylona. W konsekwencji według SKO, kwestionowana decyzja z 3 listopada 2009 r., nr [...], dotknięta była wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a więc wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Stąd też decyzja ta została w prawidłowy sposób wyeliminowana z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez skład orzekający pierwszej instancji.

W skardze wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 maja 2016 r., nr [...], I. K. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W ocenie skarżącej, decyzja wydana na wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powiela nieprawidłowe stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ponieważ w przedmiotowej sprawie naruszenie przepisów postępowania nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. Skarżąca podniosła, że wskazane w art. 156 § 1 K.p.a. wady decyzji muszą istnieć (obciążać decyzję) w dniu jej wydania, tak więc dla oceny legalności decyzji nie będą miały znaczenia zdarzenia (prawne czy faktyczne), które nastąpiły po jej wydaniu. Tym samym, późniejsza zmiana prawa czy też późniejsze ujawnienie się istotnych dla sprawy faktów, nie będzie powodować nieważności decyzji. W przekonaniu skarżącej, uwadze Samorządowego Kolegium Odwoławczego, działającego w obu instancjach, umknęła istotna okoliczność, że w dacie decyzji z dnia 3 listopada 2009 r. precyzyjna data dotyczącą koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego nie była znana. Dopiero następczo organ powziął informację o tej okoliczności. Powyższe potwierdza zatem, że akcentowana przez organ wada decyzji nie istniała w dacie jej wydania, a przecież dla oceny legalności decyzji nie mogą mieć znaczenia zdarzenia, które nastąpiły po jej wydaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej w dalszej części rozważań P.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu.

Podstawę prawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana w ramach jednego z postępowań nadzwyczajnych, a mianowicie w ramach postępowania nieważnościowego, którego celem jest weryfikacja decyzji ostatecznej wyłącznie pod kątem ściśle określonych przez ustawodawcę przesłanek. Stosownie do treści art. 156 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 K.p.a. Jak słusznie podkreślił organ administracji - zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego.

Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, rażące naruszenie prawa to takie, które jest niewątpliwe, widoczne "na pierwszy rzut oka". Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią kontrolowanego rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa musi być wyraźna, "rzucająca się w oczy". Z kolei, naruszone unormowanie musi być jednoznaczne, niepowodujące jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Sytuacja, w której dany przepis może być interpretowany na różne sposoby, wyklucza uznanie, iż został on naruszony w stopniu rażącym.

Przenosząc powyższe, ogólne zasady na grunt niniejszej sprawy i dokonując oceny, czy w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa przez decyzję , Sąd zobligowany był dokonać analizy przede wszystkim pod kątem przepisów prawa materialnego, na podstawie którego została wydana.

Wskazać należy materialnoprawną zaskarżonej kwestionowanej decyzji stanowił art. 23a ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (wówczas Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 z późn. zm., dalej także powoływana jako ustawa), stosownie do którego w przypadku, gdy marszałek województwa w sytuacji, o której mowa w ust. 2, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (ust. 1), w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W myśl natomiast ust. 2 art. 23a ustawy w przypadku wyjazdu członka rodziny do państwa, o którym mowa w ust. 1, po wydaniu przez organ właściwy decyzji przyznającej świadczenia rodzinne, organ właściwy występuje do marszałka województwa o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W takiej sytuacji marszałek województwa ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 23a ust. 3 ustawy), a w przypadku ustalenia, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wydaje decyzję zgodnie z art. 21 ustawy - stosownie do art. 23a ust. 4 ustawy, jednocześnie organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 23a ust. 5 ustawy).

Przypomnienia wymaga, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 marca 2016 r., stwierdzające nieważność decyzji ostatecznej wydanej przez Kierownika Działu Świadczeń Społecznych Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działającego z upoważnienia Burmistrza [...], z dnia 3 listopada 2009 r., nr [...], uchylającej od dnia 5 maja 2007 r. decyzję własną z dnia 25 września 2006 r., przyznającą I. K. świadczenia rodzinne na córkę J. K. na okres zasiłkowy 2006/2007.

W ocenie Sądu, trafne jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że organem właściwym do uchylenia decyzji z dnia 25 września 2006 r. był organ, który ją wydał, tj. Burmistrz [...] (organ działający z jego upoważnienia), wyeliminowanie z obrotu prawnego nastąpiło z zastosowaniem prawidłowego trybu, tj. art. 23 a ust. 5 ustawy, ale uchylenie winno mieć miejsce od dnia, kiedy w sprawie przyznanych na wniosek I. K. świadczeń miały zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Jak wynika z akt administracyjnych w sprawie niniejszej ustalono bowiem, na podstawie pisma z dnia 15 października 2009 r. Zastępcy Kierownika Referatu Organizacji i Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego Regionalnego Centrum Polityki Społecznej w Opolu, działającego z upoważnienia Marszałka Województwa Opolskiego, że w sprawie wniosku I. K. o zasiłek rodzinny oraz dodatków - na córkę J. K. na okres zasiłkowy 2006/2007, mają zastosowanie przepisy koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od dnia 5 lutego 2007 r.

Zatem powiedzieć przyjdzie, że z akt sprawy wynika w sposób niewątpliwy, że koordynacja miała miejsce od dnia 5 lutego 2007 r. i z tą datą, a nie jak wskazano w kwestionowanym orzeczeniu, z dniem 5 maja 2007 r. - decyzja przyznające świadczenia rodzinne z dnia 25 września 2006 r. winna być uchylona. Stąd, po myśli przywołanej regulacji prawnej art. 23a ust. 5 ustawy i przywołanego stanu faktycznego, organ administracji zobligowany był do wydania decyzji uchylającej decyzję z dnia 25 września 2006 r. przyznającą zasiłek rodzinny wraz z dodatkami. Jednocześnie na mocy art. 23a ust. 5 ustawy był obowiązany do przekazania sprawy marszałkowi województwa jako organowi właściwemu, co też uczynił. Dopiero marszałek województwa, w oparciu o art. 23a ust. 6 ww. ustawy wyda decyzję w sprawie przedmiotowych świadczeń rodzinnych i na tym etapie organ ten rozważy poczynione ustalenia faktyczne i przeprowadzi odpowiednią subsumcję prawną.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zastosowało art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stwierdzając, z uwagi na rażące naruszenie prawa, nieważność ostatecznej decyzji Kierownika Działu Świadczeń Społecznych Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 3 listopada 2009 r., uchylającej od dnia 5 maja 2007 r., decyzję własną z dnia 25 września 2006 r. Tym samym zgodzić się należy z Kolegium, że działający z upoważnienia Burmistrza [...], Kierownik Działu Świadczeń Społecznych Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej nie mógł wydać decyzji w trybie art. 23a ust. 5 ustawy, uchylając własną decyzję z dniem 5 maja 2007 r., skoro koordynacja świadczeń systemów zabezpieczenia społecznego miała miejsce trzy miesiące wcześniej, tj. od dnia 5 lutego 2007 r.

Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organu administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi.