Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3617/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 72 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 2 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędziowie: NSA Maciej Jaśniewicz, WSA del. Agnieszka Krawczyk, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 319/16 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 6 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 319/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę P. S.A. w W. (zwanych dalej "Skarżącą", "Spółką") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 6 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Spółki, która wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, tj. uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna została oparta na podstawach kasacyjnych:

1) naruszeniu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - zwanej dalej "p.p.s.a."), tj.: art. 2 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm. - zwanej dalej "u.p.o.l.") w związku z art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. - zwanej dalej "O.p."), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. nie wyłącza spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków Spółki objętych wnioskiem o stwierdzenia nadpłaty z dnia 30 grudnia 2014 r. i w konsekwencji niezasadną odmowę stwierdzenia nadpłaty,

2) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, podczas gdy decyzja SKO i poprzedzająca ją decyzja I instancji powinna być uchylona jako wydana z naruszeniem art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 72 § 1 na skutek błędnego uznania, że obiekty objęte wnioskiem nie są zajęte na potrzeby jednostek samorządu terytorialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Mimo że zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych, to w istocie sprowadzają się one do zarzutu naruszenia prawa materialnego – art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. Formułując go Skarżąca zmierzała do zakwestionowania przyjętego przez organy podatkowe i zaaprobowanego przez Sąd I instancji sposobu rozumienia użytego w tym przepisie zwrotu "zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego", który – jej zdaniem – należało utożsamiać z każdą zobiektywizowaną potrzebą prowadzącą do osiągnięcia wyznaczonego przez ten organ celu. W ocenie Skarżącej, świadczy o tym posłużenie się w przepisie sformułowaniem "w tym", co oznacza, że katalog jednostek pomocniczych względem organów jednostek samorządu terytorialnego ma charakter otwarty, nie ma więc przeciwwskazań, by za taką jednostkę uznać również osoby prawne w postaci spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, gdyż cel ich utworzenia może być zbieżny z celami danego organu jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie Skarżącej, do takich podmiotów objętych wyłączeniem należy Z. Kolej [...], której nieruchomości Skarżącej zostały przekazane przez Powiat Z. do bezpłatnego używania.

Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska tego nie podziela.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, w tym urzędów gmin, starostw powiatowych i urzędów marszałkowskich.

Skarżąca błędnie wywodziła podstawę wyłączenia spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowiących jej własność obiektów (budynek magazynowy, budynek parowozowni, budynek schroniska, budynek parowozowni - wagonownia, budynek parowozowni - dworzec) z faktu, że obiekty te wraz z gruntami oddała w użyczenie Powiatowi Z., ten zaś przekazał je Z. Kolei [...] w dalsze użyczenie. W sprawie było wszak niesporne, że wskazane obiekty były wykorzystywane do przewozów turystycznych i nie były zajęte na potrzeby funkcjonowania organów Powiatu, co wykluczało możliwość uznania, że były one "zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego". Oceny tej nie zmienia eksponowana przez Skarżącą okoliczność, że wspólnikami Z. Kolei [...] są m.in. jednostki samorządu terytorialnego tj. Powiat Z. i Województwo [...], w przepisie art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. chodzi wszak nie o związek nieruchomości z potrzebami jednostek samorządu terytorialnego, lecz o zajęcie ich na potrzeby organów tych jednostek. O ile zatem można uznać, że obiekty używane przez Z. Kolej [...] mają związek z działalnością jednostek samorządu terytorialnego, to z pewnością nie są zajęte na potrzeby organów tych jednostek. Jak trafnie podkreśla się w orzecznictwie NSA, przez potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. należy bowiem rozumieć zapewnienie warunków funkcjonowania tych jednostek. Nie można ich utożsamiać z potrzebami innych jednostek administracyjnych wykonujących zadania, jakie z mocy ustawy spoczywają na samorządach, jak również z potrzebami samej gminy, w związku z realizacją przez nią zadań własnych (zob. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 460/06 oraz z dnia 8 września 2016 r., II FSK 577/15, CBOSA). Wyłączeniu z opodatkowania na podstawie tego przepisu podlegać więc będą w zasadzie siedziby tych organów w postaci budynków obsługujących funkcjonowanie organów i zajęte pod nie grunty (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości, Komentarz, LEX 2012).

Wbrew przekonaniu Skarżącej, za odmienną, szerszą interpretacją tego sformułowania wcale nie przemawia użyty w przepisie zwrot "w tym". Wprawdzie katalog obiektów podlegających kwalifikacji jako zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego ma charakter otwarty, ale przykładowe ich wyliczenie stanowi wskazówkę interpretacyjną przy ocenie charakteru potrzeb uzasadniających wyłączenie spod opodatkowania. Potrzeby organów w ujęciu tego przepisu to zatem nic innego jak potrzeby zapewnienia funkcjonowania (obsługi) organów jednostek samorządu terytorialnego, a nie potrzeby realizacji jakichkolwiek ich zadań.

Z tych powodów za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 72 § 1 pkt 1 O.p., które – wbrew przekonaniu Spółki – Sąd I instancji wyłożył prawidłowo i prawidłowo ocenił ich zastosowanie przez organy podatkowe. Nietrafny był wobec tego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. Ten ostatni przepis stanowił właściwą podstawę podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia.

Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. [pic]