Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 227/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 138 par. 2, art. 138 par. 1 pkt 2, art. 136, art. 15
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 47, art. 10
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda , po rozpatrzeniu odwołania W. W., uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania – w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 24 listopada 2014r. Prezydent Miasta – w związku ze zgłoszeniem przez J. C. w Delegaturze Krajowego Biura Wyborczego nieprawidłowości dotyczących zarejestrowania list kandydatów w wyborach samorządowych oraz pismem Stowarzyszenia [...] – wszczął z urzędu postępowanie w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania W. W. na pobyt stały w lokalu nr [...] położonym w [...] przy ul. [...].

Decyzją z dnia [...] organ I instancji orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania W. W. na pobyt stały w lokalu nr [...] położonym w [...] przy ul. [...] dokonanej na jego rzecz w dniu 7 sierpnia 2007r. – na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Uznając zakwestionowaną czynność za wadliwą i od samego początku fikcyjną, omówiono obszerny materiał dowodowy (w tym zeznania świadków) zgromadzony przez organ w innej sprawie – znak: [...] z wniosku J. C. i S. w sprawie ujęcia w rejestrze wyborców W. W.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł W. W., wskazując że rozstrzygnięcie to zostało wydane bez podstawy prawnej, jak również z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, 77 § 1, art. 78 K.p.a.

Wojewoda , wydając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 47 ust. 2 ustawy opisaną na wstępie decyzję, wskazał że dla zastosowania trybu określonego w ostatnim z powołanych przepisów podstawowe znaczenie ma ustalenie w sposób jednoznaczny stanu faktycznego sprawy na dzień dokonania czynności zameldowania (w niniejszej sprawie – 7 sierpnia 2007r.). Natomiast niemożność wyjaśnienia tych okoliczności ze względu na niedające się rozstrzygnąć wątpliwości wyłącza możliwość anulowania (stwierdzenia nieważności) czynności materialno-technicznej zameldowania, gdyż wówczas nie można przesądzić o wadliwości takiej czynności. Uzasadniając uchylenie zakwestionowanej decyzji wskazano, że organ I instancji nie rozgraniczył prowadzonych postępowań w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania oraz reklamacji wyborczej. Podkreślono przy tym, że w postępowaniu znak: [...] (dotyczącym reklamacji wyborczej) organ badał, czy W. W. zamieszkuje przy ul. [...] – w przeciwieństwie do niniejszej sprawy, której przedmiotem była okoliczność zameldowania, a tym samym zamieszkiwania przez W. W. w lokalu nr [...] przy ul. [...] 4 w granicznej dacie, to jest 7 sierpnia 2007r. Zakwestionowano przy tym stwierdzenie organu I instancji o tym, że W. W. nie zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy ul. [...] w dniu dokonania czynności zameldowania ani w terminie późniejszym. W tym zakresie Wojewoda wskazał, że J. Ł., S. B., R. M. i Z. Z. (na których zeznania powoływał się organ I instancji) zeznawali na potrzeby postępowania znak: [...] – a nie w sprawie dotyczącej anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania – i wypowiadali się w czasie teraźniejszym. Żadna z tych osób nie wypowiedziała się na datę 7 sierpnia 2007r. – mającą decydujące znaczenie dla niniejszej sprawy. W rezultacie, zdaniem organu, zeznania tych osób nie stanowią w żaden sposób miarodajnego materiału dowodowego. Jakkolwiek świadek Z. Z. odniósł się do okresu zbliżonego do 7 sierpnia 2007r. to zeznania te, jako odosobnione, nie mogły być miarodajne, zwłaszcza z uwagi na znaczny upływ czasu od tej daty. Z kolei bez prawidłowego ustalenia tego faktu nie można anulować czynności materialno-technicznej zameldowania. Podobnie, pismo Prezesa Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej, informujące że czynsz za lokal mieszkalny nr [...] położony przy ul. [...] naliczany był dla dwóch osób, nie wyjaśnia w żaden sposób przedmiotowej sprawy, gdyż informacja ta została podana jedynie za okres ostatnich 12 miesięcy.

Ponadto, zdaniem Wojewody, wykorzystanie protokołów przesłuchania świadków z innego postępowania, aczkolwiek dopuszczalne, w niniejszej sprawie nie odniosło zamierzonych skutków, gdyż ww. świadkowie wypowiadali się w kwestii zamieszkiwania w rozumieniu Kodeksu cywilnego na potrzeby rozstrzygnięcia reklamacji wyborczej – nie zaś prawidłowości zameldowania czynnością materialno-techniczną w dniu 7 sierpnia 2007r. Pewnego rodzaju "wymieszanie" przez organ I instancji postępowań doprowadziło do tego, że w uzasadnieniu decyzji (str. 5), wskazano że wezwany w sprawie S. B. nie stawił się w wyznaczonym przez organ terminie, podczas gdy w nadesłanych aktach brak takiego wezwania. Mogło się ono natomiast znaleźć w aktach sprawy dotyczącej reklamacji wyborczej. Co więcej, wątpliwości organu odwoławczego budzi okoliczność, że w aktach brak jest pism wzywających do stawiennictwa pozostałych osób, które były przesłuchiwane w charakterze świadków. Najprawdopodobniej – na co sugerują oznaczenia kserokopii protokołów przesłuchań – znajdują się one w aktach dotyczących reklamacji. W konsekwencji organ postawił pytanie na temat realizacji praw stron prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania, a mianowicie H. S. i W. S., którzy nie byli stronami w postępowaniu dotyczącym reklamacji. W rezultacie osoby te nie zostały poinformowane na potrzeby postępowania meldunkowego o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków. Wojewoda zakwestionował także twierdzenia organu I instancji o tym, jakoby żona W. W., korzystając z uprawnień określonych w art. 83 K.p.a. odmówiła "(...) składania wyjaśnień w charakterze świadka w przedmiotowej sprawie", gdyż z kserokopii karty nr 43 wynika, że rzeczywiście małżonka strony odmówiła składania wyjaśnień, ale na wezwanie z dnia 5.11.2014r. w postępowaniu znak: [...] – nie zaś w przedmiotowej sprawie. Podobnie przeprowadzone oględziny w żadnym stopniu nie dały odpowiedzi na pytanie, czy W. W. w dacie 7 sierpnia 2007r. zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy ul. [...]. Przeprowadzenie tego dowodu na okoliczność badania zamieszkiwania ww. lokalu przez W. W. w tej dacie jest, zdaniem organu, co najmniej zastanawiające, gdyż taki dowód i okoliczność posiadania w nim rzeczy osobistych W. W. nie mogą okazać się przydatne na okoliczność zbadania zameldowania w 2007r.

Końcowo Wojewoda wyjaśnił, że dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Tymczasem w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę wyjaśnienia W. W., nie można tego jednoznacznie stwierdzić, ani zaprzeczyć. Ze względu na powyższe organ I instancji, ponownie rozpatrując sprawę, powinien ustalić w sposób niebudzący wątpliwości czy w dacie 7 sierpnia 2007r. W. W. zamieszkiwał w lokalu przy ul. [...] – w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach W. W., zarzucając temu rozstrzygnięciu obrazę:

- art. 138 § 2 K.p.a. – poprzez jego zastosowanie;

- art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. – poprzez jego niezastosowanie;

- art. 47 ust 2 ustawy – poprzez orzeczenie o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że o tym, czy zachodziły warunki do zameldowania po dokonaniu czynności materialno-technicznej zameldowania nie może w żadnej formie prawnej, w szczególności w drodze decyzji administracyjnej, rozstrzygać organ administracji publicznej. Takiej możliwości nie przewiduje bowiem ani art. 47 ust. 2 ustawy, ani też żaden inny przepis – niezależnie od tego, czy zameldowanie było prawidłowe, czy też nastąpiło wadliwie. W rezultacie orzeczenie w przedmiocie uchylenia czynności o zameldowaniu zostało wydane bez podstawy prawnej – a więc spełnia przesłankę nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Skarżący zarzucił Wojewodzie emu, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie rozważył zasadniczej kwestii przesądzającej o zasadności prowadzonego przez Prezydenta Miasta postępowania – to jest dopuszczalności nieznanej ustawie instytucji "uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania". Z tych też względów, w ocenie strony skarżącej, organ odwoławczy winien był uchylić decyzję Prezydenta Miasta i umorzyć postępowanie w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 ustawy P.p.s.a. sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta orzekającej o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania W. W. na pobyt stały w lokalu nr [...] położonym w [...] przy ul. [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., a więc rzeczą Sądu było dokonanie oceny, czy zaskarżona decyzja kasacyjna organu odwoławczego została wydana zgodnie z wymogami określonymi w tym przepisie.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, wskazać trzeba, że zasadniczo w pierwszym rzędzie Sąd rozpoznaje zarzuty naruszenia przepisów postępowania, zaś dopiero w następnej kolejności badana jest prawidłowość zastosowania przez organ administracji publicznej przepisów prawa materialnego.

W sprawie niniejszej, z uwagi na istotę sporu sprowadzającą się do odpowiedzi na pytanie o prawną możliwość zastosowana art. 47 ust. 2 ustawy o z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej ustawą, do uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania, należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu naruszenia tego przepisu. Przesądzenie bowiem o możliwości jego zastosowania w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania determinuje zakres niezbędnych ustaleń koniecznych do prawidłowego wydania decyzji w tym przedmiocie.

W tym zakresie organ i strona skarżąca różnią się w zasadniczy sposób. W zaskarżonej decyzji kasacyjnej Wojewoda wskazuje na prawną dopuszczalność wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie, formułując zarazem zalecenia dla organu I instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu. Natomiast, zdaniem skarżącego, o tym czy zachodziły warunki do zameldowania, po dokonaniu tej czynności nie może w żadnej formie prawnej rozstrzygać organ administracji publicznej, gdyż nie przewiduje takiej możliwości art. 47 ust. 2 ustawy. W konsekwencji, zdaniem strony skarżącej, organ odwoławczy winien był uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć prowadzone w tym zakresie postępowanie – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

Rozstrzygając tak opisany spór Sąd uznał, że stanowisko Wojewody ego jest prawidłowe.

Jak wynika z art. 47 ustawy organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym (ust. 1). Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (ust. 2). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że zameldowanie jest czynnością polegająca na dokonaniu wpisów w określonej ewidencji, bowiem ustawodawca przewiduje załatwianie tych spraw administracyjnych w formie czynności materialno-technicznej (por. wyrok WSA w Olsztynie z 26 marca 2008r. o sygn. akt II SA/Ol 1031/07, LEX nr 480499; wyrok NSA z 15 października 2008r. o sygn. akt II OSK 1199/07, LEX nr 516752). Czynność taka jest prawnie regulowaną formą działania organu administracji publicznej, która wywołuje skutki prawne poprzez działanie o charakterze faktycznym. Ustawodawca przewidział taką formę załatwiania sprawy administracyjnej w przypadku gdy należy zastosować prawo materialne bez rozstrzygania sporu co do jego treści lub ze względu na to, że nie trzeba dokonywać ustalenia obowiązującego prawa w drodze wykładni. Natomiast eliminacja czynności materialno-technicznej oraz jej skutków z obrotu prawnego następuje w drodze czynności prawnej właściwego organu dokonanej w formie wydanej w trybie art. 47 ust. 2 ustawy decyzji administracyjnej anulującej materialno-techniczną czynność zameldowania (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2013r. o sygn. akt II SA/Bk 911/13, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 26 marca 2008r. o sygn. akt II SA/Ol 1031/07, LEX nr 480499). Powyższe nie może nastąpić na podstawie art. 156 § 1 K.p.a., zwłaszcza że czynność materialno-techniczna zameldowania nie nosi cech ostateczności ani prawomocności. Natomiast obowiązkiem organu administracji właściwego w sprawach meldunkowych jest skorygowania błędnego wpisu ewidencyjnego – celem jego wyeliminowania.

Mając na uwadze przedstawione rozważania należy stwierdzić, że zarzut naruszenia prawa materialnego jest niezasadny.

Podobnie należy ocenić sformułowany w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Stosownie do tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 136 K.p.a. przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji (przewidzianej w art. 138 § 2 K.p.a.) określony zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na wynik sprawy". Brak ten nie może zostać sanowany w postępowaniu odwoławczym, bowiem naruszałoby to określoną w art. 15 K.p.a. zasadę dwuinstancyjności. Natomiast obowiązek zastosowania określonej w art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy – zamiast uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania do ponownego rozpoznania, w sytuacji stwierdzenia jej wadliwości – istnieje wówczas, gdy dokonując kontroli instancyjnej organ II instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdza potrzeby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie ( por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 lutego 2015r., sygn. akt II SA/GL 1361/14 ).

Nie budzi wątpliwości Sądu, że w sprawie niniejszej brak było podstaw do rozstrzygnięcia przez Wojewodę niniejszej sprawy w trybie określonym w art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W tym zakresie w zaskarżonym rozstrzygnięciu zasadnie zakwestionowano zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy i jego ocenę, podkreślając w szczególności, że powołane w decyzji z dnia [...] "zeznania świadków nie wyjaśniają stanu faktycznego sprawy na dzień 7 sierpnia 2007r." (K-I-182). W tej sytuacji, wbrew argumentacji przedstawionej w skardze, organ odwoławczy zobowiązany był do wydania decyzji przewidzianej art. 138 § 2 K.p.a. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wyraźnie wskazano na konieczność ustalenia w ponownie prowadzonym postępowaniu – "w oparciu o prawidłowo zgromadzone dowody (...) w sposób niebudzący wątpliwości – czy w dacie zameldowania, tj. 7 sierpnia 2007r. W. W. w lokalu przy ul. [...] zamieszkiwał" (K-I-180).

Podzielając powyższe stanowisko Wojewody zauważyć także trzeba, że anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania znajduje zastosowanie wyjątkowo – jedynie w sytuacjach oczywistych. Jest tak wtedy, gdy wątpliwości, o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy ujawniły się już po dokonanej czynności materialno-technicznej związanej z zarejestrowaniem faktu zameldowania (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 sierpnia 2010r., sygn. akt IV SA/Wr 3/10, LEX nr 759132). Okoliczności te są istotne dla rozpoznawanej sprawy, ponieważ dotyczą w istocie ocenianego przez organ odwoławczy trybu kontrolnego prawidłowości dokonanej w dniu 7 sierpnia 2007r. czynności zameldowania.

W związku z powyższym podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy – dotyczącej weryfikacji poprawności zameldowania W. W. na pobyt stały w lokalu nr [...] położonym w [...] przy ul. [...] – ma ustalenie przez organ stanu faktycznego na dzień dokonywania tej czynności materialno-technicznej (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 stycznia 2012r. o sygn. akt II SA/Ke 781/11, LEX nr 1113909). Istotą tego postępowania jest bowiem rozstrzyganie – według reguł ogólnego postępowania administracyjnego – o tym czy zaszły materialnoprawne przesłanki zameldowania. W procesie administracyjnym nie chodzi o to, czy zgłoszenie odpowiadało wymaganiom formalnym, ale czy zachodzą materialnoprawne warunki określonego w art. 10 ustawy obowiązku meldunkowego. Zgodnie z tym przepisem osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące najpóźniej w 30-tym dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca (ust. 1). Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu (ust. 2).

Tymczasem, jak słusznie zauważył Wojewoda, u podstaw wydania decyzji o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania W. W. na pobyt stały dokonanej w dniu 7 sierpnia 2007r., legło powołanie się przez organ I instancji na złożone pod koniec 2014r. zeznania J. Ł., S. B., R. M. i Z. Z., w których osoby te wypowiadały się w czasie teraźniejszym. Podkreślenia również wymaga, że żadna z tych osób nie wypowiedziała się odnośnie pobytu stałego W. W. na datę dokonania zameldowania, to jest 7 sierpnia 2007r. W tym zakresie wskazać trzeba, że:

- J. Ł. oświadczyła: "Nie jestem w stanie stwierdzić czy on [W. W.] tu mieszka. Czasami widuję go na klatce schodowej" (K-I-36);

- S. B. (zam. [...]) zeznała: "W mieszkaniu przedmiotowym mieszka starsze małżeństwo S. Widuję, że do góry chodzi mężczyzna ok. 50 lat, ale czy to jest W. i czy chodzi do tego mieszkania nie wiem. (...) Do mieszkania państwa S. nie chodzę i nie mam wiedzy w przedmiotowej sprawie" (K-I-47);

- R. M. (zam. w B.) podczas przesłuchania podkreśliła, że wiedzę w zakresie zamieszkiwania W. W. w B. ma skąpą i nie jest w stanie powiedzieć, kto na pewno zamieszkuje w B. (K-I-45);

- M. K. (zam. B.) oraz P. W. (zam. B. ) wskazali, że nie mają wiedzy na temat zamieszkiwania W. W. (K-I-38 oraz K-I-40).

Podobnie, odnosząc się do oględzin lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] 4 (K-I-46), stwierdzić trzeba, że przeprowadzenie tych czynności w dniu 21 listopada 2014r. nie mogło dostarczyć informacji na temat zamieszkiwania przez W. W. pod tym adresem w dniu 7 sierpnia 2007r.

Jeśli chodzi zaś o zeznania Z. Z., to wynika z nich, że świadek ten mieszka obok nieruchomości położonej w B., której współwłaścicielem jest W. W. i często tj. od lipca 2006r., widywał go na tej posesji (K-I-48). W tym zakresie organ odwoławczy słusznie wskazał, że zeznania te, jako odosobnione, nie mogły jednak przesądzić o rozstrzygnięciu niniejszej sprawy – z uwagi na upływ kilku lat i brak pozostałych dowodów, potwierdzających brak przebywania przez W. W. pod adresem stałego pobytu w dniu 7 sierpnia 2007r. Odnosząc się natomiast do informacji Prezesa Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej (K-I-34) o tym, że czynsz za lokal mieszkalny nr [...] położony przy ul. [...] 4 naliczany był dla dwóch osób, należy podzielić stanowisko Wojewody, iż pismo to nie wyjaśnia w żaden sposób niniejszej sprawy. Dane w nim zawarte zostały bowiem podane za okres ostatnich 12 miesięcy przed dniem udzielenia informacji w dniu 4 listopada 2014r. – podczas gdy kluczowa w niniejszej sprawie jest data 7 sierpnia 2007r.

Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że opisany powyżej materiał dowodowy został zgromadzony przez Prezydenta Miasta w zupełnie odmiennej, odrębnej sprawie - znak: [...] z wniosku J. C.

i S. w sprawie ujęcia w rejestrze wyborców W. W.. Jakkolwiek, jak słusznie wskazał Wojewoda, możliwe jest – co do zasady – wykorzystanie protokołów przesłuchania świadków z innego postępowania, to takie działanie organu I instancji w rozpoznawanej sprawie nie mogło odnieść zamierzonego skutku, gdyż wymienieni powyżej świadkowie wypowiadali się w kwestii zamieszkiwania W. W. w rozumieniu Kodeksu cywilnego na potrzeby rozstrzygnięcia reklamacji wyborczej. Tymczasem prowadzone w sprawie niniejszej postępowanie dotyczyło prawidłowości dokonanego na podstawie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowania skarżącego czynnością materialno-techniczną w dniu 7 sierpnia 2007r. Podobnie należy ocenić stanowisko organu I instancji dotyczące odmowy składania przez żonę W. W. wyjaśnień w charakterze świadka w przedmiotowej sprawie (K-I-166). Wskazać bowiem trzeba, że powyższe nastąpiło na potrzeby postępowania znak: [...] dotyczącego reklamacji wyborczej.

Zauważyć trzeba – na co słusznie zwrócił uwagę Wojewoda – że zaistniała sytuacja, polegająca na swoistym połączeniu opisanych powyżej, odmiennych przecież, trybów postępowania doprowadziła również do naruszenia realizacji praw stron prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania – H. S. i W. S. Mianowicie, osoby te nie były stronami w postępowaniu dotyczącym reklamacji, wobec czego nie zostały poinformowane o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków.

Sumując powyższe stwierdzić należy, że organ I instancji uchylił dokonaną uprzednio czynność materialno-techniczną zameldowania W. W. – pomimo braku zebrania miarodajnego dla zastosowania art. 47 ust. 2 ustawy materiału dowodowego. Uchybienia organu I instancji są tego rodzaju, że nie mogły zostać usunięte przez organ odwoławczy w trybie art. 136 K.p.a. – z przyczyn powołanych na wstępie rozważań. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Wojewoda , działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. zasadnie uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta .

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.