Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1195/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 63 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska, , , po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku H. S. o wstrzymanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 1649/11, w sprawie ze skargi H.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 5 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 1649/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 5 sierpnia 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W złożonej skardze kasacyjnej skarżący wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania ww. wyroku do czasu zakończenia postępowania sądowego, z uwagi na słuszne podstawy i zakres skargi kasacyjnej oraz pominięcie przez Sąd I instancji uchybień w toku prowadzanej kontroli podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego podlega odrzuceniu. Należy zauważyć, że w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) nie przewidziano możliwości wstrzymania wykonania nieprawomocnych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Ustawa ta przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia sądu administracyjnego jedynie w przypadku wniesienia skargi o wznowienie postępowania – art. 284 tejże ustawy.

Należy przy tym zaznaczyć, że wstrzymanie wykonania orzeczenia podlegającego zaskarżeniu jest zbyteczne ze względu na charakter prawny skargi kasacyjnej, która jest środkiem suspensywnym (jej wniesienie wstrzymuje uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia). W myśl art. 170 ustawy orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wnioskując a contrario z treści tego przepisu, należy stwierdzić, że orzeczenie, które nie ma przymiotu prawomocności nie ma mocy wiążącej, a tym samym nie wywiera skutków prawnych.

Gdyby nawet przyjąć, że intencją strony skarżącej było zapewnienie sobie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a nie jak wskazano w treści wniosku "wstrzymania wykonania wyroku", to tak sformułowany wniosek również nie mógłby przynieść spodziewanego przez stronę efektu. W treści art. 61 § 3 ustawy wyraźnie wskazano, jakie przesłanki uzasadniają przyznanie stronie ochrony w postaci wstrzymania wykonania aktu bądź też czynności organu. Z przepisu tego wynika bowiem, że uruchomienie postępowania wpadkowego w tym przedmiocie następuje dopiero po zasygnalizowaniu we wniosku, składanym przez stronę, wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zaś to strona jest inicjatorem postępowania w tym przedmiocie, to na niej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ustawy. Istotne jest więc aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zostały należycie uzasadnione i wykazane przez stronę, gdyż rola sądu sprowadza się jedynie do weryfikacji złożonych oświadczeń. Natomiast w sformułowanym w skardze kasacyjnej wniosku wskazano na okoliczności, które nie mogą uzasadniać przyznania ochrony tymczasowej, gdyż nie stanowią przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 tej ustawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.