Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 426/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27c
journal: Dz.U. 2011 nr 212 poz 1263
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o. o. w K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatą za transport i badanie produktów pobranych podczas kontroli sanitarnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. decyzją płatniczą z dnia [...]r. nr [...] obciążył stronę - A Sp. z o. o. w K. kwotą 3124,32 zł. (słownie: trzy tysiące sto dwadzieścia cztery złote trzydzieści dwa grosze) za przeprowadzone badania próbek produktów o nazwach: [...] w formie saszetek foliowych zgrzewanych na końcach pobranych w dniu kontroli tj. 18.09.2012 r. w sklepie znajdującym się w B. przy ul. [...].

Od tej decyzji strona wniosła odwołanie. Wnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji płatniczej w całości, zarzucając wydanej decyzji niezgodność z przepisami prawa tj. art.77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej poprzez ich niezastosowanie oraz wydanie decyzji na podstawie dowodów uzyskanych niezgodnie z prawem i niesłuszne obciążenie strony kosztami za przeprowadzone badania. Zdaniem odwołującego badania przeprowadzone przez organ I instancji nie mogą być dowodem w żadnym postępowaniu. Według skarżącego Państwowy Powiatowy Inspektor w B. błędnie zastosował przepisy art. 27 ust.4 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w następstwie obciążył stronę kosztami, gdyż przeprowadzone badania nie mogą stanowić dowodu w żadnej sprawie. Strona podnosi ponadto, iż przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 107 k.p.a. oraz 108 k.p.a.. poprzez błędne, nieprecyzyjne sformułowanie rozstrzygnięcia i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Decyzją z dnia [...]r. wydaną na podstawie: art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r Nr 98 poz. 1071 ze zmianami) [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. wydał na rzecz A Sp. z o.o. w K. decyzję płatniczą nr [...] z dnia [...]r. obciążającą stronę kwotą łączną 3124,32 zł. z tytułu poniesionych kosztów za badania wykonane przez Narodowy Instytut Leków- Narodowe Laboratorium Kontroli Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w W., prób pobranych w dniu 18.09.2012 r. (protokół kontroli nr [...] z dnia [...]r.) z obiektu znajdującego się w B. przy ul. [...].

Odnosząc się do zarzutu błędnej kwalifikacji przepisu art. 27c ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej organ uznał, że jest on bezzasadny, gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym protokół kontroli nr [...] z dnia [...]r., pismo z dnia 18.10.2012 r. Komendy Miejskiej Policji w B., czyni uzasadnionym podejrzenie, że produkty udostępniane osobom trzecim w kontrolowanym obiekcie, stwarzają zagrożenie dla życia1 zdrowia ludzi. Wobec zgromadzonego materiału organ zdecydował o konieczności przeprowadzenia badań produktów w celu uzyskania oceny na temat ich bezpieczeństwa. Próbki produktów pobrane w obiekcie przesłane zostały w dniu 15.10.2012 r. do badania przez Narodowy Instytut Leków - Narodowe Laboratorium Kontroli Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Podkreślono, iż badania zostały przeprowadzone w okresie od 24.10.2012 r. do 07.11.2012 r., a następnie w dniu 07.11.2012 r. Instytut sporządził protokół badań nr [...], z którego wynika, że w badanych próbkach produktów tj. [...] zidentyfikowano analogi strukturalne substancji wymienionych w załączniku do ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii takie jak: etkatynon, brefedron, UR-144, MPPP, pentedron. Wszystkie te substancje są środkami zastępczymi w rozumieniu ustawy z dnia 08.10.2010r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Organ podkreślił, że zgodnie z danymi Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii substancje zawarte w wyżej wspomnianych produktach wykazują działanie psychoaktywne i mogące stwarzać zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Nadto wskazał, że sam ustawodawca wprowadzając zapis art.27c ustawy przewidział przypadek stwierdzenia "uzasadnionego podejrzenia" nie zaś pewności, co do stwarzania zagrożenia, przez produkty będące przedmiotem postępowania jak też konieczność przeprowadzenia działań zmierzających do ustalenia bezpieczeństwa produktu w tym badań i oceny zagrożenia.

W opinii organu odwoławczego w analizowanym postępowaniu nie może znaleźć zastosowania zapis art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z tej przyczyny, że wyniki badań Narodowego Instytutu Leków, stanowiące główny dowód potwierdzający, że produkty objęte zaskarżoną decyzją są środkami zastępczymi, nie został przeprowadzony w toku kontroli przedsiębiorcy, lecz w toku postępowania, którego kontrola była elementem, ale której postępowanie nie wyczerpuje. Nie można też zgodzić się ze stwierdzeniem, iż naruszone zostały przepisy prawa w postaci art. 79 a i art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej gdyż pracownicy przeprowadzający kontrolę okazali dokumenty wymagane prawem i pozostawili w obiekcie imienne upoważnienia do przeprowadzenia kontroli oraz pisemne pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy. Odmowa potwierdzenia tej czynności przez przedstawiciela strony została stwierdzona protokole kontroli, zaś wspomniane pouczenie zawiera informację o możliwości przeprowadzenia kontroli w obecności innego pracownika kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny, lub w obecności przywołanego świadka.

W opinii organu odwoławczego, nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 107 k.p.a., bowiem decyzja organu I instancji wskazuje wyraźnie na fakt obciążenia strony kosztami wraz z jego powodem oraz konieczność uiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie. Niezrozumiałym jest natomiast podnoszenie przez stronę zarzutu naruszenia art. 108 k.p.a. odnoszącego się do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ponieważ rygor taki decyzji nie został nadany.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący A Sp. z o. o. w K. domagał się uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ja decyzji w całości.

Decyzjom tym zarzucił naruszenie:

- art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie dowodów pozyskanych w wyniku kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem przepisów ustawy, co spowodowało niesłuszne obciążenie strony kosztami uzyskania badań, które nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu, a tym, samym nie spełniają przesłanek art. 27c ust. 4 ustawy o PIS;

- art. 27 ust. 4 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego zastosowanie i obciążenie kosztami badań stronę, mimo, iż badania te nie były niezbędne, gdyż nie mogą stanowić dowodu w żadnej sprawie;

- art. 107 § 1 k.p.a. poprzez błędne sformułowanie sentencji decyzji - niewskazania nazw produktów, których próbki miały zostać poddane badaniom;

- naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., w sposób istotnie wpływający na treść rozstrzygnięcia poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji, zarówno na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego jak i prawnego, w szczególności poprzez niewykazanie niezbędności badań, a także powodu dla którego PPIS w B. skorzystał z usług Narodowego instytutu Leków, skoro koszty badań badań przeprowadzanych przez np. Pracownię Toksykologii Zakładu Medycyny Sądowej [...] w K. są blisko o połowę tańsze;

- naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 10 §1 oraz art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w postaci braku zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. oraz uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione mimo uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów;

- naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia art. 79, art. 79a, art. 80 ust. 1, art. 79b ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przeprowadzenie kontroli w trakcie której zatrzymano produkty, w sposób niezgodny z przepisami prawa;

- naruszenie przepisów prawa procesowego w postaci art. 108 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i oznaczenie terminu płatności na 14 dni od daty doręczenia decyzji, a nie od chwili jej uprawomocnienia się, co stanowi nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sposób dorozumiany i bezpodstawny;

W uzasadnieniu wskazano, ze organ I instancji nie określił w sposób jasny, które produkty były badane i dlaczego te badania i ich wyliczony koszt są niezbędne, skoro badania przeprowadzane np. przez Pracownię Toksykologii Zakładu Medycyny Sądowej [...] w K. czy też Centrum Badań Kryminalistycznych [...] są blisko o połowę tańsze niż przeprowadzane przez Narodowy Instytut Leków w W., a nadto nie wyjaśnił także za badanie których produktów, strona została obciążona kosztami.

Podniósł, że [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. nie odniósł się do kwestii naruszenia przez organ przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, co czyni zgodnie z treścią art. 77 ust. 6 ww. ustawy, niemożliwym przeprowadzenie badań na próbkach uzyskanych w wyniku nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli. Wskazał, że nie sposób się także zgodzić z interpretacją dokonaną przez ŚPWIS, przepisu art. 97 k.c., stanowiącego, że "osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa." Organ błędnie uznał, że przeprowadzenie kontroli jest "czynnością prawną zazwyczaj dokonywaną", a także z niezrozumiałych względów uznał PPIS w B. za "osobę korzystającą z usług przedsiębiorstwa". W opinii skarżącego pobrane próbki nie mogły stać się dowodem w żadnej z prowadzonych postępowań, tym samym, zniknął przedmiot badań i nie można było w zgodzie z art. 27c ust. 4 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej obciążyć stronę kosztami przeprowadzonych zbędnie badań. Dalej skarżący zaakcentował, iż kontrola w trakcie której zatrzymano przedmiotowe produkty, była prowadzona w sposób rażąco naruszający przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Funkcjonariusze m.in. w sposób sprzeczny z art. 80 ust. 1 usdg podjęli czynności kontrolne bez udziału kontrolowanego ani osoby do tego upoważnionej. Ponadto, organ naruszył art. 79 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie zawiadamiając strony o zamiarze wszczęcia kontroli i nie uzasadniając tego faktu w należyty sposób. Okoliczności wyłączające wskazane wyżej obowiązki nie zostały wyjaśnione. Przed wszczęciem kontroli, nie zostały doręczone przedsiębiorcy upoważnienia, ani legitymacje służbowe zgodnie z treścią art. 79a ustawy. Zgodnie z treścią art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej "dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy." Stąd, wyniki przeprowadzonych badań winny zostać uznane za nieważne, a kosztami nie powinien zostać obciążony przedsiębiorca, gdyż koszty badań które nie mogą być dalej wykorzystywane w żadnym stopniu nie można nazwać "niezbędnymi", na co wskazuje art. 27c ust. 4 ustawy PIS.

Na zakończenie wskazano, że w sposób niezgodny z przepisami prawa, decyzji Państwowej inspekcji Sanitarnej w P. został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Wprawdzie organ nie wskazał wprost, iż nadaje decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, jednakże uczynił to w sposób dorozumiany, nakładając na stronę obowiązek uiszczenia wskazanej w decyzji kwoty w terminie 14 dni od doręczenia nieprawomocnej decyzji. Na zakończenie skarżący wskazał, że sposób określenia terminu płatności, jak i nieokreślenie przedmiotu badania, którego koszty ma pokryć strona, tj. niewskazanie dokładnie produktów, których próbki zostały poddane badaniu jest całkowicie niejasne i może budzić uzasadnione wątpliwości, czym organ narusza zasady prawidłowego formułowania rozstrzygnięć wynikające z treści art. 107 § 1 k.p.a..

W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, nie podzielając zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony orzeczeniem, czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa.

Państwowa Inspekcja Sanitarna, na mocy ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej realizuje zadania z zakresu zdrowia publicznego. Katalog realizacji tych zadań został określony w art. 1 ustawy, jednakże nie jest to katalog zamknięty. Możliwość wydania decyzji w niniejszej sprawie wynika z ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012, poz. 124 ze zm.). Zgodnie z art. 2 tej ustawy przeciwdziałanie narkomanii realizuje się między innymi przez działalność zapobiegawczą, ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych, zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii. Art. 44 b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zakazuje wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii "środek zastępczy" to substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używana zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Natomiast "wprowadzanie do obrotu" to, zgodnie z art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, udostępnianie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych.

Zgodnie z art. 44 c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27 c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji uzyskał w dniu 18 września 2012 r. z Wydziału do Spraw Walki Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w B. informację, że m.in. w sklepie strony może dochodzić do sprzedaży substancji zwanych "dopalaczami".

Na mocy art. 27 c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy. Z kolei art. 27 c ust. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowi, że w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy państwowy inspektor sanitarny zatrzymuje produkt. Natomiast na podstawie art. 27 c ust. 4 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej koszty niezbędne do przeprowadzenia oceny i badań, o których mowa w ust. 1, ponosi strona postępowania.

W niniejszej sprawie w wyniku przeprowadzonej w obiekcie przy ul. [...] w K. kontroli ujawniono wprowadzanie do obrotu produktów o nieznanym składzie i działaniu, o nazwach: [...].

Przeprowadzone badania laboratoryjne jednoznacznie zidentyfikowały w badanych próbkach wymienionych wyżej produktów substancje kontrolowane przez ustawę o przeciwdziałaniu narkomanii, tj. analogi strukturalne substancji wymienionych w załączniku do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii takie jak: ektatynon, brefedron, UR-144 i pentedron. Substancje te wykazują działanie psychoaktywne, a produkty zawierające te substancje mogą być zakwalifikowane jako środki zastępcze mogące stwarzać zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi.

Za przeprowadzone badania Narodowy Instytut Leków wystawił fakturę VAT nr [...] opiewającą na kwotę 3 075,00 zł., zaś koszty transportu zatrzymanych produktów wynosiły 49,32 zł, zgodnie z fakturą nr [...].

Powyższa sytuacja uprawniała zatem Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w B. do wydania dnia [...]r. decyzji nr [...] mocą której wstrzymano wprowadzanie do obrotu oraz zatrzymała produkty: [...], uzasadniające podejrzenie, że stwarzają zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa, nie dłuższy niż 18 miesięcy. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Ta decyzja wydana dnia [...]r. uprawniła organ I instancji do wydania decyzji płatniczej od wyżej wymienionej decyzji i obciążenie skarżącego kosztami niezbędnymi do przeprowadzenia badań pobranych w dniu kontroli sanitarnej próbek produktów.

Również decyzja wydana dnia [...]r. przez organ II instancji była niewadliwa.

W ocenie Sądu zarzutów skargi nie można uznać za zasadne. Nie można podzielić poglądu strony skarżącej, że o naruszeniu art. 7,11,77 § 1 i 107 § 1 k. p. a. Organy administracji w sposób prawidłowy i wyczerpujący uzasadniły wydane przez siebie decyzje przedstawiając stan faktyczny i prawny i przywołując stosowne regulacje prawne. Zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi spowodowane było podejrzeniem występowania w sprzedawanych przez skarżącą produktach substancji psychoaktywnych, co w okresie późniejszym stwierdzone zostało jednoznacznie przeprowadzonymi badaniami.

Również nie sposób stwierdzić istotnego naruszenia przez organy przepisów postępowania w postaci art. 10 §1 oraz art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w postaci braku zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Istotnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. nie wezwał strony w trybie art. 10 § 1 k.p.a., jednak uchybienie to zostało konwalidowane przez organ odwoławczy, który pismem z dnia 27 grudnia 2012 r. wezwał stronę skarżącą do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, z której to możliwości strona skarżąca – pomimo prawidłowego zawiadomienia - nie skorzystała.

Zaskarżonej decyzji nie sposób również zarzucić naruszenia art. 27 c ust. 4 wyżej wymienionej ustawy. Oczywistym bowiem jest, że stwierdzenia uzasadnionego podejrzenia wprowadzania przez M.S. do obrotu produktów zawierających substancje psychoaktywne organ zobowiązany był zlecić stosowne badania, za które, na mocy wskazanego przepisu ustawy należało obciążyć skarżącego jako stronę tego postępowania.

Co do zawartych w skardze zarzutów dotyczących przebiegu samej kontroli w sklepie strony skarżącej, a co za tym idzie naruszenia wymienionych w skardze przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania nie była merytoryczna decyzja organu I instancji z dnia [...]r., ani też kwestia prawidłowości i legalności przeprowadzonych działań kontrolnych, a jedynie decyzja płatnicza oparta o przepis art. 27 c ust. 4 wyżej wymienionej ustawy, który to przepis (wyżej już cytowany) nie zawiera jakichkolwiek innych warunków od których uzależnia obciążenie strony przedmiotowymi kosztami.

Przedmiotowe zarzuty nie mogą być zatem rozpatrywane w niniejszej sprawie. Na marginesie godzi się przy tym zauważyć, że w przypadku gdyby przy badaniu samego meritum kwestii wprowadzania do obrotu środków zastępczych doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięć poprzedzających wydanie przedmiotowej decyzji płatniczej, to strona ma możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowym zakresie (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.).

Co do zarzutu, iż organ I instancji ani w treści, ani w uzasadnieniu decyzji nie wspomniał o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności wskazać należy, że przepisy postępowania administracyjnego nie przewidują dorozumienia nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, wręcz przeciwnie rygor musi być nadany stanowczo, wyraźnie i tylko w określonych sytuacjach. Stąd też wskazany w decyzji termin 14 dniowy jest wyłącznie określeniem terminu do zapłaty kwoty orzeczonej decyzją.

Odnosząc się do zarzutu zawyżania kosztów w wyniku korzystania przez organ I instancji z usług laboratorium badawczego Narodowego Instytutu Leków w W. należy podkreślić, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że wybór laboratorium wykonującego badania próbek pobranych produktów poprzedzony był przesłaniem zapytań ofertowych do trzech laboratoriów wykonujących badania w przedmiotowym zakresie tj. do Narodowego Instytutu Leków w W., Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego w W., Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Nadto twierdzenia strony skarżącej, że podobne badania prowadzone są przez Pracownię Toksykologii Zakładu Medycyny Sądowej [...] w K. czy też Centrum Badań Kryminalistycznych [...] i są blisko o połowę tańsze, nie sposób zweryfikować wobec nieprzedstawienia przez stronę skarżącą jakiejkolwiek dokumentacji na poparcie tych twierdzeń.

Mając powyżej naprowadzone wywody na uwadze, pomimo subiektywnych odczuć strony skarżącej Sąd Administracyjny uznał , że organ odwoławczy nie miał podstaw do zmiany lub uchylenia orzeczenia I instancji.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.