Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 170/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. w przedmiocie działalności Prezesa Sądu Rejonowego w G. oraz sędziów orzekających w tym sądzie postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 10 kwietnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła przekazana przez Prezesa Sądu Rejonowego w G. skarga A. B., w której skarżący zwrócił się do sądu o ukaranie grzywną Prezesa Sądu Rejonowego w G. w związku z zaniedbywaniem przez niego obowiązków zawodowych. Z treści skargi wynikało ponadto, że skarżący żąda zbadania wszystkich spraw prowadzonych przez Sąd Rejonowy w G. pod kątem prawidłowości decyzji podjętych przez sędziów orzekających w tych sprawach.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w G. poinformował, że nie jest w stanie się ustosunkować do wniesionej skargi, ponieważ zarzuty mające dotyczyć jego działalności są niezrozumiałe. W załączeniu przekazane zostały kserokopie pism jakie Prezes Sądu Rejonowego w G. wystosowywał wcześniej do A. B. zobowiązując skarżącego do składnia pism w sposób umożliwiający potwierdzenie tożsamości piszącego (to jest poprzez opatrzenie pisma odręcznym podpisem, podpisem elektronicznym, bądź złożeniem pisma przez platformę EPUAP) pod rygorem pozostawienia pism bez dalszego biegu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy zainicjowana skargą sprawa mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie natomiast do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają ponadto w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Mając na uwadze przedstawione wyżej regulacje normatywne wskazać należy, że zarzucane przez skarżącego niedopełnienie obowiązków zawodowych przez Prezesa Sądu Rejonowego w G. jak i kontrola spraw prowadzonych przez Sąd Rejonowy w G. pod kątem prawidłowości decyzji podjętych przez sędziów orzekających w tych sprawach nie mogą być objęte kognicją sądu administracyjnego. W p.p.s.a. nie został bowiem przewidziany tryb kontroli sądowoadministracyjnej działalności prezesa sądu powszechnego jak i decyzji procesowych sędziów orzekających w sądzie powszechnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane w trybie właściwym dla rozpatrywania skarg i wniosków na działalność organów administracji (także właściwych organów sądów w zakresie ich działalności administracyjnej) nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 p.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (zob. w tej materii m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2014 r.; sygn. akt IV SAB/Wa 184/14 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 września 2016 r.; sygn. akt IV SAB/Wr 141/16; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazać w tym miejscu należy, że w myśl art. 41b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 52 ze zm.) organem właściwym do rozpatrzenia skargi lub wniosku, dotyczących działalności sądu, jest prezes sądu (§ 1), przy czym organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności prezesa sądu rejonowego jest prezes sądu okręgowego, działalności prezesa sądu okręgowego - prezes sądu apelacyjnego, a działalności prezesa sądu apelacyjnego - Krajowa Rada Sądownictwa (§ 3). Z powyższego wynika, że w ustawie - Prawo o ustroju sądów powszechnych również nie został przewidziany tryb kontroli sądowoadministracyjnej działalności prezesa sądu powszechnego jak i spraw prowadzonych w danym sądzie powszechnym pod kątem prawidłowości decyzji podjętych przez sędziów orzekających w tych sprawach.

Reasumując, skoro złożona przez skarżącego skarga nie dotyczyła wykonywania zadań administracji publicznej w formach prawnych poddanych przez ustawodawcę kontroli sądu administracyjnego należało stwierdzić, że skarga ta nie podlega właściwości sądu administracyjnego, co obligowało sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd zobligowany jest odrzucić skargę jeżeli zainicjowana skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia.