Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 66/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1  pkt 1  i par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie: WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na przewlekłość postępowania Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. J. (skarżący) domagał się aby Sąd zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji do niezwłocznego załatwienia wniosku skarżącego w przedmiocie odznaki indywidualnej z numerem służbowym, poprzez stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania oraz "przyznania od organu dla skarżącego zaświadczania prawdy i wiedzy (...)"

W odpowiedzi na skargę Komendanta Wojewódzkiego Policji wskazał, że skarżący pismem z dnia 5 października 2011 r. (oraz innymi późniejszymi pismami) zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej Policji o zwrot znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza Policji nr [...], którą mu odebrano bez podstawy prawnej przy zwalnianiu go ze służby z dniem 30 kwietnia 2005 r.

W odpowiedzi na powyższe pismo Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji pismem z dnia 21 listopada 2011 r. Nr [...] poinformował skarżącego, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 listopada 2001 r. w sprawie umundurowania policjantów (Dz. U. z 2002 r., Nr 3, poz. 29) umundurowanie, dystynkcje i znaki identyfikacyjne w nim określone są prawnie zastrzeżone i mogą być noszone wyłącznie przez funkcjonariuszy Policji pozostających w służbie i dlatego policjanci zwalniani ze służby zobowiązani byli do zwrotu tego znaku.

Na skutek pisma skarżącego - Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji pismem z dnia 30 grudnia 2011 r. Nr [...] podtrzymał stanowisko organu I instancji wyjaśniając, że kwestia odmowy wydania identyfikatora służbowego zwolnionemu policjantowi nie wymaga wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu K.p.a.

Na skutek skargi wniesionej przez skarżącego na powyższe pismo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 281/12 odrzucił skargę, wskazując, że zaskarżone w pismo o odmowie zwrotu skarżącemu znaku identyfikacji indywidualnej nie mieści się w katalogu aktów prawnych i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę w przedmiotowej sprawie organ podkreślił, że skarżący jeszcze co najmniej dwukrotnie wnosił do tut. Sądu skargi w takiej samej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dniu 29 maja 2012 r. sygn. akt III SAB/Kr 17/12 odrzucił skargę na K. J. na przewlekłość postępowania Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza. Nadto postanowieniem z dnia 29 maja 2012 r. sygn. akt III SAB/Kr 24/12 29 maja 2012 r. tut. Sąd odrzucił skargę K. J. na przewlekłość postępowania Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie nie wydania znaku identyfikacji indywidualnej.

Z powyższych powodów Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności jest zobowiązany do zbadania, czy w przedmiotowej sprawie skarga jest dopuszczalna. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302), dalej: "P.p.s.a.", określa art. 3 tej ustawy. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267) postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U.2015.613), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U.2016.1947) oraz postępowań do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Zgodnie z § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Zdaniem Sądu, żaden z przypadków wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Wniosek skarżącego w przedmiocie zwrotu przez organ znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza Policji, czyli inaczej identyfikatora służbowego policjanta, nie ma charakteru żądania administracyjnoprawnego, ponieważ żaden organ administracyjny nie jest uprawniony (i zobowiązany) w tym zakresie do władczego działania w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego, a więc nie jest uprawniony (i zobowiązany) do wydania decyzji administracyjnej, której domaga się skarżący.

W konsekwencji także żądania skarżącego ustalenia prawa do posiadania przez emeryta policyjnego identyfikatora służbowego funkcjonariusza Policji jak również żądanie zwrotu emerytowi policyjnemu znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza Policji odebranego przy zwalnianiu ze służby w Policji nie mieści się w katalogu art. 3 P.p.s.a.

Zatem zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność organu nie mieści się w granicach przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., a tym samym skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na względzie, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę w niniejszej sprawie odrzucił.