Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3115/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji administracyjnej w części - art. 64a ppsa
Powołane przepisy: article: art. 42, 43,
journal: Dz.U. 2018 poz 992
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedn.
article: art. 136 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 19 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 19 grudnia 2018 roku sprawy ze sprzeciwu J. Z. na decyzję M. S. z [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia zintegrowanego oddala sprzeciw


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] października 2018 r. Minister Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 201 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016r., poz. 672, j.t. z późn. zm.) oraz ust. 5 pkt 1 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27.08.2014r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014r., poz. 1169), po rozpatrzeniu odwołań Stowarzyszenia [...] w [...] oraz Stowarzyszenia [...] w [...] od decyzji Marszałka Województwa [...] wydanej dnia [...].12.2016r., znak: [...], uchylił w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z 12 września 2014 r., modyfikowanym w toku postępowania, J. Z. wystąpiła do Marszałka o wydanie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do kombinacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej i obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcania, zlokalizowanej w miejscowości [...], gm. [...].

Decyzją z [...] grudnia 2016 r. nr [...] Marszałek udzielił skarżącej pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do kombinacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki biologicznej i obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcania, zlokalizowanej w miejscowości [...], gm. [...], określając jednocześnie warunki pozwolenia.

Na skutek rozpoznania wniesionych odwołań Minister Środowiska decyzją z 11 kwietnia 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję Marszałka i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Skargę na w/w decyzję Ministra wniosła J. Z.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 stycznia 2018 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1422/17) uchylił decyzję z [...] kwietnia 2017 r. (nr [...]). W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że skargę należało uwzględnić, albowiem zapadła z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 § 1 w związku z art.138 § 2 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy nie wykazał bowiem, że w sprawie wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sąd uznał, że Minister nie wykazał, iż ewentualne uzupełnienie materiału dowodowego nie byłoby możliwe w ramach postępowania dowodowego, o którym mowa w art.136 k.p.a. Sąd stwierdził, że nawet konieczność przeprowadzenia kilku dowodów mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania. Zdaniem WSA w Warszawie, w toku postępowania odwoławczego Minister nie podjął jakichkolwiek prób uzupełnienia postępowania dowodowego, w tym w szczególności nie wystąpił do wnioskodawcy o wyjaśnienie, jak sam wskazuje w decyzji "wątpliwości". Oznacza to, że nie próbował nawet w żadnym stopniu uzupełnić materiału dowodowego, mając na uwadze choćby to że postępowanie zostało wszczęte we wrześniu 2014 r. i dotyczyło, istotnej z punktu widzenia skarżącej, kwestii możliwości prowadzenia działalności gospodarczej o określonym profilu. Sąd uznał, że organ II instancji ocenił decyzję organu I instancji i nie poczynił żadnych samodzielnych ustaleń faktycznych. Stanowi to o naruszeniu przez organ II instancji zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a. Wydając decyzję kasatoryjną organ powinien wskazać dlaczego w ramach merytorycznego rozpoznania sprawy nie ma możliwości uzupełnienia materiału dowodowego mając także na uwadze wyrażoną w art. 12 § 1 zasadę szybkości postępowania. Sąd nakazał Ministrowi, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy rozpoznał ją merytorycznie i dopiero w sytuacji, gdy nie będzie możliwa merytoryczna ocena wniosku, mimo wezwania strony skarżącej do wyjaśnienia wątpliwości organu i ostatecznego sprecyzowania wniosku, będzie mogła być powodem ponownego uchylenia decyzji lub w skrajnym przypadku odmową wydania decyzji pozytywnej.

Minister, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wydał decyzję z [...] czerwca 2018 r., nr [...], uchylając decyzję Marszałka z [...] grudnia 2016 r. Minister przytoczył treść art. 153 p.p.s.a. i wskazał, że w sprawie zachodzi przypadek utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu. Powołano, że wnioskiem z 9 października 2017 r., a więc w toku postępowania przed WSA w Warszawie, J. Z. wniosła o zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego. Z treści tego wniosku wynika, że skarżąca zamierza dokonać analiz wielu zagadnień, a następnie przygotować ujednolicony tekst wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego, co stanowi obszerny zakres materiału. Postanowieniem z [...] października 2017 r. znak: [...], Marszałek Województwa [...] przychylając się do wniosku J. Z. zawiesił przedmiotowe postępowanie. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że do dnia wydania przez Ministra Środowiska zaskarżonej decyzji skarżąca nie złożyła wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, co oznacza, że jest ona w trakcie przygotowywania wyjaśnień oraz ujednoliconej treści wniosku. Dokonując analizy treści zapadłego w sprawie wyroku w kontekście powyższych ustaleń Minister stwierdził, że bezzasadnym byłoby wzywanie skarżącej do złożenia wyjaśnień, co do zaistniałych wątpliwości i ostatecznego sprecyzowania wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego, w sytuacji, gdy skarżąca z własnej inicjatywy złożyła wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania celem dokonania analizy szeregu zagadnień i przygotowania ujednoliconej treści wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Minister uznał, że sprawę z wniosku skarżącej o udzielenie pozwolenia zintegrowanego należało przekazać do jej ponownego rozpatrzenia.

Na skutek rozpoznania skargi J. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2018r. sygn. akt IV SA/Wa 2062/18, uchylił decyzję Ministra. W uzasadnieniu tego wyroku, Sąd stwierdził, że Minister błędnie przyjął, że w sprawie nastąpiła zmiana stanu prawnego w związku z zawieszeniem przez Marszałka postanowieniem z [...] października 2017 r. postępowania w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego i złożoną we wniosku o zawieszenie zapowiedzią dokonania przez skarżącą analizy szeregu zagadnień i przygotowanie ujednoliconej wersji wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Wskazano, że przez zmianę stanu prawnego w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. należy rozumieć bowiem zmianę przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, która czyni oceny prawne wyrażone w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego nieaktualnymi w realiach danej sprawy. Ponadto Sąd wskazał, że nawet w razie zakwalifikowania okoliczności podanych przez Ministra jako zmiany stanu faktycznego, to sama zapowiedź zmodyfikowania podania przez skarżącą nie może być jeszcze traktowana jako dokonanie modyfikacji żądania. Podkreślono, że tylko bowiem w razie dokonania takiej modyfikacji konieczne byłoby rozważanie, czy zakres dokonanej zmiany nie uzasadniania wydania decyzji kasatoryjnej (art. 138 § 2 k.p.a.). W takim przypadku organ odwoławczy winien mieć na uwadze zasadę dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a.) oraz potrzebę realizacji tej zasady również wobec innych uczestników postępowania niż skarżąca, w tym biorących udział w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym organizacji ekologicznych. Sąd podkreślił dwa aspekty dwuinstancyjności, z których jeden nakłada na organ odwoławczy powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie, a z drugiej wymaga zachowania tożsamości sprawy rozstrzyganej w postępowaniu odwoławczym ze sprawą rozpatrzoną i rozstrzyganą przez organ I instancji, przy czym wskazano, że tożsamość ta musi dotyczyć tak elementów podmiotowych i przedmiotowych. Sąd zauważył, że zmiana któregokolwiek z nich będzie skutkować pojawieniem się nowej sprawy, której rozpoznanie i załatwienia przez organ II instancji stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Wywiedziono, że jeżeli organ odwoławczy stwierdzi, iż dana sprawa powinna być rozpatrzona i rozstrzygnięta w szerszym zakresie podmiotowym lub przedmiotowym, niż uczynił to organ I instancji, to w imię respektowania zasady dwuinstancyjności, winien decyzję tego organu uchylić i przekazać jemu sprawę do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę będzie miał na uwadze wyżej sformułowane oceny prawne oraz oceny prawne w wyroku WSA w Warszawie z 9 stycznia 2018r. (sygn. akt IV SA/Wa 1422/17).

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister wydał powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie istniał obowiązek zawierania w pozwoleniu zintegrowanym rozstrzygnięć dotyczących zagadnień przeciwpożarowych. Powołano, że ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie w dniu 5 września 2018 r., ustalono nowy zakres wniosku o zezwolenie na przetwarzanie odpadów, nowy zakres decyzji wydawanej na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy o odpadach oraz zmian w zakresie przepisów Prawa ochrony środowiska, dotyczących wydawania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, które to przepisy wpływają na elementy niniejszego pozwolenia zintegrowanego. Powołano, że zgodnie z przepisami przejściowymi do postępowań w sprawach o wydanie pozwoleń zintegrowanych uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy nowe, a organ jest zobligowany do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku o wydanie w/w decyzji, zawieszając postępowanie do czasu uzupełnienia wniosku, nie dłużej niż na okres 6 miesięcy.

Ponadto organ zauważył, że w dniu 17 sierpnia 2018 r. opublikowano decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2018/1147 z dnia 10 sierpnia 2018 ustanawiającą konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do przetwarzania odpadów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 210/75/UE, które z dniem wejścia ich w życie (z dniem 17 sierpnia 2018r.) stanowią obligatoryjną konieczność ich stosowania w odniesieniu do instalacji przetwarzania odpadów. Wskazano, że wnioskodawca na mocy w/w przepisów zobowiązana jest do dostosowania się do określonych wymagań, a więc do uzupełnienia wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego.

Z uwagi na powyższe organ uznał, że nie jest możliwe zastosowanie art. 136 k.p.a., i przeprowadzenie dodatkowego postępowania przez organ odwoławczy, gdyż postępowanie prowadzone przez organ odwoławczy może być tylko postępowaniem dodatkowym, a nie zastępującym postępowanie organu I instancji. Powołano, że w okolicznościach sprawy, w sytuacji, w której w wyniku zmiany stanu prawnego niezbędne jest uzupełnienie wniosku przez stronę, należy wnikliwie wyjaśnić sprawę i dokonać wszechstronnej oceny dowodów, a przeprowadzenie tych czynności przez organ odwoławczy zamiast organu i instancji, naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania.

Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła J. Z., wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W sprzeciwie zarzucono naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, a to art. 153 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy;

2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie:

a) art. 7, 8 i 10 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie,

b) art. 136 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie z urzędu mimo, że zachodziły ku temu warunki.

c) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie w całości decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., mimo, iż nie zachodziły warunki do jej uchylenia w całości.

W uzasadnieniu powołano, że organ odwoławczy nadal pozostawał związany wytycznymi z wyroku z 9 stycznia 2018 r. (sygn. akt. IV SA/Wa 1422/17) natomiast w sprawie nie przeprowadził żadnych czynności wskazanych przez Sąd w uzasadnieniu wyroku. Wskazano, że nowe wymogi wprowadzone w ustawie o odpadach, dotyczą uzgodnień operatu przeciwpożarowego oraz przeprowadzenia kontroli w instalacji przez Powiatowego Komendanta Powiatowej Straży Pożarnej oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Nie było również przeszkód w ocenie strony, aby Minister wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o operat przeciwpożarowy i dokonał uzgodnień. Również organ odwoławczy winien dokonać analizy spełniania wymogów BAT, a okres dostosowania do konkluzji BAT został wyznaczony na 4 lata, dlatego nie ma podstaw do wymogu ich spełnienia dla już istniejących instalacji w czasie krótszym. Powołano, że organ odwoławczy nie wykazał, na czym miałoby polegać naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania, tym bardziej, że decyzja Marszałka została wydana zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami, jak również organ odwoławczy uchylił się od prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W ocenie Sądu sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. w brzmieniu obecnie obowiązującym, jak i przed zmianą z dnia 1 czerwca 2017 r. wprowadzoną ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017.935), organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Natomiast zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że Minister rozpoznawał ponownie odwołanie na skutek uwzględnienia sprzeciwu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 sierpnia 2018 r. sygn. akt. IV SA/Wa 2062/18. W wyroku tym Sąd wskazał na związanie organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2018 r w sprawie IV SA/Wa 1422/17 zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ale również zauważył, że w przypadku modyfikacji wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego koniecznym będzie rozważenie, czy zakres dokonanej zmiany nie uzasadnia wydania decyzji kasatoryjnej. Sąd w szczególności zwrócił uwagę na konieczność poszanowania zasady dwuinstancyjności w aspekcie tożsamości sprawy w znaczeniu podmiotowym jak i przedmiotowym. Wskazano, że zmiana któregokolwiek z tych elementów będzie skutkować pojawieniem się nowej sprawy, w szczególności w sytuacji rozstrzygania sprawy w szerszym zakresie podmiotowym lub przedmiotowym, niż uczynił to organ I instancji.

Analizując uzasadnienie zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że organ uwzględnił wytyczne wynikające z wyroku z dnia 27 sierpnia 2018 r. Ponadto, zasadnie organ powołał, że po wydaniu ww. wyroku, doszło do zmiany przepisów prawa w zakresie udzielania pozwolenia zintegrowanego.

Mianowicie ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie w dniu 5 września 2018 r. (Dz.U.2018.1592), ustalono nowy zakres wniosku o zezwolenie na przetwarzanie odpadów, nowy zakres decyzji w przedmiocie zezwolenia na przetwarzanie odpadów.

Zgodnie z obecnie obowiązującym art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 992, z późn. zm.) wniosek o zezwolenie na przetwarzanie odpadów zawiera dodatkowo wskazanie:

b) maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej łącznej masy odpadów wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku,

c) największej masy odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania, wynikającej z wymiarów instalacji (..),

d) całkowitej pojemności (wyrażonej w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów.

Ponadto wskazuje się proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszeń o których mowa w art. 48a (art. 42 ust. 2 pkt. 13b), załącza się zaświadczenie o niekaralności (art. 42 ust. 2 pkt. 13b), oświadczenia o braku wydania w ciągu ostatnich 10 lat ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów (...) (art. 42 ust. 3a pkt. 1 i 4), dokument potwierdzający tytuł prawny do nieruchomości (art. 42 ust. 4a). Dodatkowo art. 42 ust. 4a stanowi, że do wniosku dołącza się operat przeciwpożarowy, zawierający warunki uzgodnione z komendantem Państwowej Straży Pożarnej. Zaś stosownie do treści art. art. 42 ust. 4c, uzgodnienie następuje w drodze postanowienia.

Również na skutek dokonanych zmian w obowiązujących przepisach prawa, uległa zmianie treść decyzji wydawanej na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy o odpadach, w której należy wskazać maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę odpadów wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku, największą masę odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania, wynikającej z wymiarów instalacji(..), całkowitą pojemność (wyrażonej w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów (art. 43 ust. 2 pkt. 5). Ponadto należy wskazać wymagania wynikające z warunków ochrony przeciwpożarowej instalacji (pkt. 7b)

Wszystkie ww. warunki winne zostać spełnione przez Skarżącą, albowiem stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, do postępowań w sprawach o wydanie pozwoleń zintegrowanych uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy nowe. W myśl ust. 2 tego przepisu, właściwy organ wzywa do uzupełnienia wniosku o wydanie w/w decyzji, zawieszając postępowanie do czasu uzupełnienia wniosku, nie dłużej niż na okres 6 miesięcy.

Dodatkowo wskazać trzeba, że w dniu 17 sierpnia 2018 r. opublikowano decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2018/1147 z dnia 10 sierpnia 2018 r. ustanawiającą konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do przetwarzania odpadów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 210/75/UE, które z dniem wejścia ich w życie (z dniem 17 sierpnia 2018r.) stanowią obligatoryjną konieczność ich stosowania w odniesieniu do instalacji przetwarzania odpadów.

Ponadto, na mocy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, uległy zmianie również przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, a zgodnie z obecnie obowiązującym art. 183 c ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2018.799) pozwolenie na wytwarzanie odpadów jest wydawane po przeprowadzeniu przez Komendanta Powiatowego Straży Pożarnej kontroli instalacji.

Biorąc powyższe pod uwagę, zasadne jest stanowisko organu, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy. Konieczność uzupełnienia wniosku w tak szerokim zakresie, wykraczającym poza zakres analizowany przez organ I instancji, w szczególności z uwagi na obowiązek złożenia operatu przeciwpożarowego, informacji o zabezpieczeniu roszczeń, informacji o spełnianiu warunków wynikających z konkluzji BAT, jak również konieczność przeprowadzenia kontroli instalacji i dokonania uzgodnień z Komendantem Straży Pożarnej, powoduje, że wszystkie ww. aspekty sprawy winny być przedmiotem wszechstronnej analizy i oceny zarówno przez organ I instancji jaki i organ odwoławczy. Przeprowadzenie tak szerokiego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy stanowiłoby niewątpliwie naruszenie zasady wyrażonej w art. 15 k.p.a. i pozbawiłoby, w szczególności innych uczestników postępowania - organizacji ekologicznych – realizacji ich praw.

Ponadto, jak słusznie podkreślił organ w odpowiedzi na skargę, w zakresie spełniania przez instalację wymogów dotyczących przetwarzania odpadów wynikających z konkluzji BAT, analiza powyższego powinna znaleźć odzwierciedlenie w treści wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Natomiast w sytuacji, gdy w dacie złożenia wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego wymagania wynikające z konkluzji nie mogą być spełnione w danym zakresie, istnieje możliwość ustalenia danego możliwie najkrótszego terminu, w którym zostaną one spełnione.

Wydanie decyzji kasatoryjnej było więc uzasadnione i nie uchybia art. 138 § 2 k.p.a. Zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 7, 8, 10 i 136 § 1 k.p.a. są bezzasadne.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 a § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.