Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2531/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Piotr Przybysz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Na podstawie przedłożonych akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny: Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku A. N. – dalej: "Skarżący" lub "Strona" - na podstawie własnych tytułów wykonawczych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług VAT za okresy 5, 6, 9, 12/2013 r. w łącznej kwocie należności pieniężnej [...] zł plus należne odsetki za zwłokę. W celu realizacji należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], działając jako organ egzekucyjny, na podstawie art. 80 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) – dalej "u.p.e.a." - zawiadomieniem z dnia 3 stycznia 2017 r. dokonał czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułów wykonawczych zostało doręczone Stronie w dniu 27 stycznia 2017 r. w trybie zastępczym. Bank odebrał zawiadomienie w dniu 4 stycznia 2017 r.

2. Pismem z dnia 17 stycznia 2017 r. Skarżący wniósł skargę na ww. czynność egzekucyjną, wskazując na brak wymagalności dochodzonego obowiązku oraz niedoręczenie upomnienia przez wierzyciela. Zdaniem Spółki o powyższym świadczy okoliczność, że orzeczenie stanowiące podstawę prawną egzekwowanych należności nie zostało skutecznie wprowadzone do obrotu prawnego, z uwagi na błędne zaadresowanie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] października 2016 r. Ponadto podkreślił, że w dniu 29 października 2012 r. dokonał zmiany adresu do korespondencji w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując adres przy ulicy [...] w S. ([...]). Końcowo wskazał, że skoro przedmiotowa decyzja nie została w sposób prawnie skuteczny wprowadzona do obrotu prawnego, to prowadzone postępowanie egzekucyjne należy umorzyć.

3. Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] oddalił skargę. W uzasadnieniu stwierdził, że w postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, kontrolą objęta jest jedynie prawidłowość zaskarżonej czynności, a nie działania będące podstawą egzekucji. Biorąc powyższe pod uwagę dokonał oceny formalnoprawnej zaskarżonej czynności, nie znajdując uchybień przy jej przeprowadzeniu.

4. Pismem z dnia 3 kwietnia 2017 r. Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie podnosząc w nim te same zarzuty co w skardze z dnia 17 stycznia 2017 r.

5. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. w postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną organ egzekucyjny bada jedynie prawidłowość dokonanej czynności, a nie działania będące podstawą egzekucji. Organ egzekucyjny mając na celu doprowadzenie do wykonania przez Skarżącego obowiązku o charakterze pieniężnym, dokonał, zawiadomieniem z dnia 3 stycznia 2017 r., zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Zastosował zatem przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. środek egzekucyjny tj. egzekucję z rachunku bankowego. Na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. Skarżący złożył pismo z dnia 17 stycznia 2017 r. zatytułowane "Skarga na czynności egzekucyjne". Ocenie pod względem zgodności z prawem podlegał zatem sposób i forma dokonania powyższych czynności egzekucyjnych. W ocenie organu odwoławczego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dokonano zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. poprzez doręczenie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej Zobowiązanej Spółki z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi. Ponadto wezwano bank aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. W myśl art. 80 § 2 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Z kolei postępując zgodnie z § 3 tego artykułu, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 67 § 1a u.p.e.a. zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczone przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem, środków komunikacji elektronicznej. Natomiast zgodnie z art. 2b ww. ustawy, w przypadkach, o których mowa w § 1a, organ egzekucyjny sporządza wydruk zawiadomienia o zajęciu. Doręczenie zobowiązanemu wydruku zawiadomienia o zajęciu uznaje się za doręczenie odpisu tego zawiadomienia. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z dnia 3 stycznia 2017 r., dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Skarżącego poprzez przesłanie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego do Banku. Bank potwierdził odbiór zawiadomienia w dniu 4 stycznia 2017 r. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia do banku, organ egzekucyjny zawiadomił zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego oraz przesłał odpisy tytułów wykonawczych za pośrednictwem operatora pocztowego. [...] S.A podjęła pierwszą próbę doręczenia skierowanej do Zobowiązanego przesyłki w dniu 13 stycznia 2017 r., umieszczając w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienie, o którym mowa w art. 44 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej "k.p.a.". Następnie w dniu 23 stycznia 2017 r. nastąpiła ponowna awizacja przedmiotowej korespondencji. Wobec niepodjęcia przesyłki w terminie, po jej dwukrotnym awizowaniu, uznano ją za doręczoną Skarżącemu w trybie zastępczym, w dniu 27 stycznia 2017 r. W ocenie organu odwoławczego brak jest w sprawie podstaw do uchylenia zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Odnosząc się zaś do zarzutów braku wymagalności dochodzonego obowiązku oraz niedoręczenia upomnienia organ odwoławczy wskazał, że Skarżący skorzystał z przysługującego prawa i na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., pismem z dnia 16 stycznia 2017 r., wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postępowanie zarzutowe zostało zakończone bez rozpatrzenia co do istoty sprawy. Jednocześnie wyjaśnił, że wskazane przez Skarżącego okoliczności mogą być przedmiotem wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego złożonego w trybie art. 59 § 1 u.p.e.a. Strona może skorzystać na każdym etapie toczącego się postępowania egzekucyjnego z przysługującego jej prawa. Ponadto podkreślił, że Strona nie może w ramach skargi na czynności egzekucyjne oczekiwać rozpoznania zarzutów, które mogą stanowić przedmiot odrębnych postępowań administracyjnych uruchamianych na podstawie art. 33 § 1 i 59 § 1 u.p.e.a.

6. Skarżący, pismem z dnia 22 czerwca 2017 r. wniósł skargę na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie:

- art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie należało przesłać upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku przed wszczęciem egzekucji administracyjnej,

- art. 59 § 1 pkt 2 oraz 3 u.p.e.a. poprzez uznanie, że obowiązek w stosunku do którego jest prowadzona egzekucja jest wymagalny i tym samym jest niedopuszczalny,

- art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez uznanie, że na wierzycielu nie ciążył obowiązek doręczenia Stronie upomnienia.

Z uwagi na powyższe Skarżący uznając postępowanie egzekucyjne za bezprzedmiotowe, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a także wniósł o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sadowego zgodnie z właściwymi przepisami.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podnosił, że w dniu 29 października 2012 r. dokonał zmiany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej wskazując adres do korespondencji, przy ul. [...], ([...]) w S., (odpis z Centralnej Ewidencji i informacji o Działalności Gospodarczej w aktach sprawy). Skarżący wskazał, że w piśmie z dnia 14 września 2015 roku dotyczącym zastrzeżeń do protokołu kontroli podatkowej w sposób bezpośredni wskazał, że siedziba firmy znajduje się w W. ([...]) przy ulicy [...], wyraźnie zaznaczając pogrubioną czcionką adres do doręczeń w S. ([...]) przy ulicy [...]. Zasadnym więc jest twierdzenie, że wszelkie pisma kierowane bezpośrednio do Strony powinny być kierowane na adres przy ul. [...], ([...]) S.. Skarżący dokonując przedmiotowej zmiany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej oraz składając pismo w przedmiotowej sprawie, wpisując w nagłówku aktualny adres do doręczeń, w sposób niebudzący żadnych wątpliwości zawnioskował o doręczenie wszelkich dokumentów na adres w S.. Wszczynając postępowanie oraz doręczając pisma, w aktach postępowania opartych na aktach kontroli podatkowej organ podatkowy posiadał wyraźnie wskazany adres do doręczeń, który zignorował. Tym bardziej, że ten sam adres, jako adres do doręczeń widniał w [...]. W ocenie Skarżącego jeżeli strona w sposób wyraźny oraz niebudzący wątpliwości wskazała adres do doręczeń, przy czym uczyniła zadość wszelkim formalnościom z tym związanym, wszystkie pisma w sprawie powinny zostać przesłane na ten adres. We wniosku aktualizacyjnym złożonym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, Strona wskazała nie tylko, aktualny adres do doręczeń, adres głównego wykonywania działalności ale także inne adresy wykonywania działalności gospodarczej, przy czym na żaden z nich, przez organ podatkowy nie została wysłana przedmiotowa decyzja. Z powyższych przyczyn, zaskarżona decyzja, będąca podstawą prawną obowiązku określonego w tytułach, jak i same tytuły będące z kolei podstawą do wydania przedmiotowego zawiadomienia, nie mogą podlegać wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. Kolejnym argumentem, wskazującym na bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego, jest brak doręczenia upomnienia, pomimo istnienia takiego obowiązku ciążącego na wierzycielu. W ocenie Skarżącego organ egzekucyjny powołuje się na Decyzję, która w wyniku nie zastosowania się organu podatkowego do obowiązujących przepisów, dotyczących doręczania pism, nie została w sposób prawnie skuteczny wprowadzona do obrotu prawnego. W wyniku nieprawidłowego zaadresowania, przedmiotowa Decyzja została pozostawiona w aktach sprawy, w następstwie czego Strona została pozbawiona możliwości złożenia odwołania. W związku z powyższym, Decyzja nie może zostać uznana za ostateczne orzeczenie. Podstawa prawna obowiązku, na którą powołuje się organ egzekucyjny nie została wprowadzona do obrotu prawnego w sposób prawnie skuteczny, w związku z powyższym nie może stanowić ostatecznego orzeczenia. W związku z powyższym Skarżący stwierdził, że § 2 pkt 2 Rozporządzenia nie może stanowić podstawy uprawniającej organy egzekucyjne do wszczęcia egzekucji bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest w tej sprawie bezprzedmiotowe, w związku z czym powinno zostać umorzone. Ponadto Skarżący dodał, że zawiadomienie, będące podstawą do podejmowania czynności egzekucyjnych, nie zostało wprowadzone skutecznie do obrotu prawnego, w związku z powyższym, egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna.

7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

8. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie w przedmiocie złożonej przez Skarżącego skargi na czynność egzekucyjną, a mianowicie na zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Czynności tej dokonano w postępowaniach egzekucyjnych, w których na podstawie tytułów wykonawczych dochodzono zaległości podatkowych Skarżącego z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne okres 2013 r.

9. Podnieść należy, że możliwość złożenia skargi na czynność egzekucyjną przewidziana została w art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym to przepisem, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W świetle tego przepisu, skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego i służy kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych wskazanych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności. W ramach skargi na czynność egzekucyjną ocenie podlegają działania organu egzekucyjnego [oraz egzekutora], który na zlecenie wierzyciela egzekwuje należność wskazaną w tytule wykonawczym. Skarga na czynności egzekucyjne nie jest natomiast środkiem prawnym umożliwiającym kwestionowanie całokształtu postępowania egzekucyjnego oraz podstaw jego prowadzenia. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, regulując poszczególne etapy postępowania egzekucyjnego, umożliwia zobowiązanemu kwestionowanie podejmowanych w jego toku rozstrzygnięć. Dlatego też zarówno w orzecznictwie [tak: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2555/10 i z 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 1285/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl], jak i piśmiennictwie [tak: M. Romańska w: System egzekucji administracyjnej, pod red. J. Niczyporuka, S. Fundowicza, J. Radwanowicza; Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, s. 536] przyjmuje się, uwzględniając zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym i to tylko takie, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Innymi słowy, skarga na czynności egzekucyjne jest przysługującym zobowiązanemu środkiem prawnym o charakterze subsydiarnym i stanowi uzupełnienie innych środków zaskarżenia, przysługujących zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący natomiast w postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną podważał przede wszystkim wymagalność egzekwowanego obowiązku oraz niedoręczenie mu upomnienia.

10. Rację ma zatem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej twierdząc, że w rozpoznanej sprawie zarzuty Skarżącego w tym zakresie nie mogły być w ogóle rozpatrywane. Tym samym nie mogły być one skuteczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym, tj. prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W sytuacji, gdy przepisy u.p.e.a. przewidują środki prawne służące kwestionowaniu przez zobowiązanego poszczególnych działań i czynności podejmowanych na kolejnych etapach postępowania egzekucyjnego, brak jest podstaw, aby w ramach skargi obejmującej jedną tylko czynność tego postępowania, dokonaną, gdy podstawy wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie zostały skutecznie zakwestionowane w trybie zarzutów, na sprawę "spojrzeć całościowo" uwzględniając wszystkie jej okoliczności związane z dochodzonym obowiązkiem. W przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym Skarżący skorzystał z prawa złożenia zarzutów powołując się na art. 33 § 1 pkt. 2, 7 i 10 u.p.e.a., podnosząc m.in. brak wymagalności obowiązku oraz brak uprzedniego doręczenia upomnienia. Postępowanie w sprawie zarzutów zostało zakończone bez rozpatrzenia co do istoty sprawy. Na ostateczne rozstrzygnięcie w tym zakresie – jak wskazuje Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę – wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona może w oparciu o ww. zarzuty również złożyć wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a., na każdym etapie jego trwania. Zasadnie zatem organy orzekające przy rozpatrywaniu wniesionej przez Skarżącego skargi na czynność egzekucyjną skupiły się na ocenie formalnej poprawności zakwestionowanej czynności, nie odnosząc się do zagadnień, które podlegały lub mogą [powinny] podlegać badaniu w ramach innego środka zaskarżenia i w innym postępowaniu. Organy administracji dokonały szczegółowej analizy prawidłowości dokonanego przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Skarżącego, prowadzonego przez [...] S.A., powołując się na konkretne przepisy u.p.e.a. wykazały, że zajęcie to odbyło się zgodnie z tymi przepisami oraz z poszanowaniem praw Skarżącego. Nie budzi wątpliwości, iż organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. Prawidłowo Naczelnik Urzędu Skarbowego, z następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów regulujących zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego, tj. art. 80 i art. 81 u.p.e.a. Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a., zajęcie to dokonywane jest przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały – do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. W aktach sprawy znajduje się kopia zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunku bankowego z 3 stycznia 2017 r., które to zawiadomienie doręczono Bankowi w dacie 4 stycznia 2017 r., o czym świadczy wydruk z systemu teleinformatycznego. Zgodnie z art. 80 § 2 u.p.e.a., w tej właśnie dacie dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Przepis art. 80 § 3 u.p.e.a. stanowi natomiast, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Prawidłowo organy orzekające uznały, iż organ egzekucyjny wywiązał się z obowiązków nałożonych nań powyższym przepisem.

11. W ocenie Sądu Skarżącemu skutecznie także doręczono odpis zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego oraz odpisy tytułów wykonawczych, przy czym doręczenie nastąpiło w trybie określonym w art. 44 k.p.a., tj. jako tzw. doręczenie zastępcze.

12. Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Jak stanowi § 2 tego artykułu, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia [§ 3]. W aktach sprawy znajduje adresowana do Skarżącego poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia koperty zawierająca zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz odpisy tytułów wykonawczych, wraz z potwierdzeniem odbioru tej przesyłki, na którym odnotowano taką właśnie jej zawartość, wpisując "Zajęcie Wierzytelności+Kopia Tyt. oraz numery tytułów wykonawczych". Na potwierdzeniu doręczyciel odnotował również pozostawienie tzw. awizo w oddawczej skrzynce pocztowej Skarżącego pod adresem ul. [...],[...]. Przesyłkę awizowano dwukrotnie [13 i 23.01.2017 r.], a następnie – jako że nie została przez Skarżącego odebrana – zwrócono ją nadawcy [organowi egzekucyjnemu]. Prawidłowo zatem organy przyjęły, że odpisy tytułów wykonawczych i zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zostały Skarżącemu doręczone 27 stycznia 2017 r., z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej. Z uwagi na wynikające z art. 44 § 4 k.p.a. domniemanie doręczenia przesyłki w powyższym trybie, nie ma znaczenia okoliczność, że faktycznie Skarżący przesyłki nie otrzymał. Domniemanie powyższe jest wprawdzie usuwalne, ale Skarżący nie wskazał żadnej okoliczności, która obaliłaby to domniemanie. Sąd zaś wystąpienia takich okoliczności nie stwierdził. Należy bowiem zauważyć, że zwrócona do organu egzekucyjnego koperta zawierająca przedmiotowe zawiadomienie nie była opatrzona żadną adnotacją, tj. adresat nieznany czy też adresat wyprowadził się. W takim zaś stanie organ egzekucyjny nie był zobowiązany do czynienia ustaleń, czy Skarżący posiada inny adres do korespondencji, niż ten który został ujawniony w decyzji, która stanowiła podstawę prawną egzekwowanego obowiązku.

13. Wobec powyższego Sąd uznał, że dokonana przez organy administracyjne ocena poprawności zakwestionowanej czynności egzekucyjnej była prawidłowa. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego przeprowadzone zostało w sposób właściwy, co skargę Skarżącego czyniło niezasadną.

14. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.