Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3753/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART.151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art.6 ust.1 lit.f
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2022 r. sprawy ze skargi E. W. i Z. W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "organ", "Prezes UODO") decyzją z dnia [...] września 2021 r., nr [...]., na podstawie art. 104 § 1 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 poz. 735), dalej: "k.p.a.", w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781) oraz art. 6 ust. 1, art. 5 ust. 1 lit. c), art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 12 ust. 3 i 4 w zw. z art. 21 ust. 1 oraz art. 58 ust. 2 lit. c) i d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie

o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127

z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), dalej: "RODO", po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi M. W., E. W. oraz Z. W. - zamieszkałych

w [...] przy ul. [...], na nieprawidłowości w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez K. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]

z siedzibą w [...] przy ul. [...], dalej: "K. R.", "Przedsiębiorca", polegające na przetwarzaniu danych skarżących za pomocą monitoringu wizyjnego obejmującego zasięgiem kamer wejście do klatki schodowej, w tym wejście do ich mieszkania, oraz niewypełnienie wobec nich obowiązku informacyjnego z art. 13 ust. 1 i 2 RODO:

1) nakazał K. R. zaprzestanie przetwarzania danych osobowych E. W. oraz Z. W., za pomocą monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do niego nieruchomości, tj. wejścia do klatki schodowej, w tym wejścia do mieszkania E. W. oraz Z. W.;

2) nakazał K. R. wypełnić względem E. W. oraz Z. W., obowiązek informacyjny wynikający z art. 13 ust. 2 lit. b) oraz d) RODO;

3) udzielił K. R. upomnienia za naruszenie art. 12 ust. 3 i 4 w zw. z art. 21 ust. 1 RODO, polegającego na nieudzieleniu E. W. oraz Z. W. odpowiedzi na ich sprzeciw wobec przetwarzania ich danych;

4) umorzył postępowanie w zakresie przetwarzania danych osobowych M. W.;

5) w pozostałym zakresie odmówił uwzględnienia wniosku.

Jak wynika z ustaleń organu, pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. M. W., E. W. oraz Z. W., dalej: "skarżący" – skierowali do Prezesa UODO skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzanie ich danych osobowych przez K. R., polegające na przetwarzaniu danych skarżących za pomocą monitoringu wizyjnego obejmującego zasięgiem kamer wejście do klatki schodowej, w tym wejście do mieszkania skarżących, oraz niewypełnieniem wobec nich obowiązku informacyjnego z art. 13 ust. 1 i 2 RODO.

W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Prezes UODO ustalił następujący stan faktyczny:

1. Przedsiębiorca dokonał instalacji systemu monitoringu wizyjnego, składającego się z kamer: obejmującej zasięgiem obszar wnętrza jego mieszkania znajdującego się w bloku przy ul. [...] w [...], oraz umieszczonej nad wejściem do jego mieszkania, obejmującej swym zasięgiem obszar wejścia do klatki schodowej oraz fragment wejścia do mieszkania skarżących;

2. Przedsiębiorca zamieścił na klatce schodowej informację o dokonywanym monitoringu wizyjnym, w której wskazał, że jest administratorem danych osobowych, wskazał odbiorców danych (siebie i upoważnione przez niego osoby), cel pozyskania danych (ochronę osób i mienia), okres, przez jaki dane te będą przetwarzane (maksymalnie 90-dniowy okres retencji danych), informacje

o przesyłaniu pozyskanych danych na serwer znajdujący się na terenie Unii Europejskiej oraz informację, że kamery rejestrują wyłącznie obraz. Przedsiębiorca - jak twierdzi – zamieścił ww. tablicę informacyjną na 72 godziny przed jego uruchomieniem, a skarżący nie wnioskowali o żadne dodatkowe informacje

w zakresie ich praw względem przetwarzania danych oraz procedur działania systemu monitoringu;

3. Jedna z kamer zainstalowanego systemu monitoringu wizyjnego - jak twierdzi Przedsiębiorca - obejmuje swoim zasięgiem przestrzeń klatki schodowej bezpośrednio przed drzwiami należącego do niego mieszkania, które jest również adresem rejestrowym prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz pracy zdalnej. Pozostałe kamery umieszczone są wewnątrz jego mieszkania. Kamera na klatce schodowej, która jest częścią wspólną, a w której Przedsiębiorca - jak twierdzi - posiada udziały na podstawie aktu notarialnego, nie obejmuje wejścia do żadnego mieszkania, ponieważ kąt, pod którym jest skierowana, nie umożliwia takiej obserwacji;

4. Przedsiębiorca - jak twierdzi - przetwarza dane, które mogą stanowić dane osobowe w postaci wizerunku osób korzystających ze schodów i korytarza, poprzez ich automatyczną rejestrację wyzwalaną czujnikiem ruchu, oznaczanie identyfikatorem kamery oraz znacznikiem czasowym i archiwizację w obrębie ustalonego okresu retencji danych (dane poza okresem retencji są rotowane, gdzie przez proces rotacji rozumie automatyczne i cykliczne usuwanie danych, których okres retencji upłynął). Poza ww. procesem, Przedsiębiorca - jak twierdzi - nie przetwarza ani nie koreluje danych automatycznie, manualnie, ani w żaden inny sposób;

5. Dane pozyskane z monitoringu wizyjnego przetwarzane w sposób zapewniający odpowiednie bezpieczeństwo, w tym ochronę przed niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem, ponieważ osobiście realizuje on procedury

i zabezpieczenia w oparciu o własną edukację i doświadczenie;

6. Monitoring wizyjny - zdaniem Przedsiębiorcy - rejestruje wyłącznie obraz oraz metadane: identyfikator kamery i znacznik czasowy. Okres retencji danych wynosi

7 dni, a w uzasadnionych przypadkach, np. wyjazd wakacyjny lub służbowy Przedsiębiorcy, ww. okres może być tymczasowo przedłużony maksymalnie na czas 90 dni. W przypadku awarii zasilania, po jego przywróceniu, kamera jest automatycznie przywracana do ustalonego kadru;

7. Przedsiębiorca - jak twierdzi - dokonał instalacji monitoringu wizyjnego w celu zapewnienia bezpieczeństwa sobie oraz partnerce, należącej do niego nieruchomości, oraz prowadzonej działalności gospodarczej. Proces automatycznej rejestracji obrazu - zdaniem Przedsiębiorcy - realizowany jest w oparciu

o RODO;

8. Od czasu instalacji systemu monitoringu wizyjnego - jak twierdzi Przedsiębiorca - nie było żadnego incydentu bezpieczeństwa dotyczącego jego nieruchomości

i żadne dane z systemu, w tym nagrania, nie były nikomu udostępniane;

9. Skarżący w dniach: [...] marca 2020 r., [...] września 2020 r. oraz [...] października 2020 r. zwrócili się pisemnie do Przedsiębiorcy ze sprzeciwem wobec przetwarzania ich danych osobowych oraz zażądali usunięcia ich danych, pozyskanych przez niego za pomocą monitoringu wizyjnego. Przedsiębiorca nie ustosunkował się do ww. pism skarżących;

10. Przedsiębiorca - jak twierdzi - nie otrzymał od skarżących żadnej korespondencji datowanej na [...] marca 2020 r. i [...] września 2020 r. oraz nie jest mu znany fakt, komu taka korespondencja została doręczona. W dniu [...] października 2020 r. wpłynęło do niego pismo skarżących z dnia [...] października 2020 r., które w jego ocenie, zawierało pomówienia o nękanie skarżących oraz naruszenie ich prywatności, nadesłane do niego w akcie zemsty za mandaty otrzymane przez skarżącego, które - zdaniem Przedsiębiorcy - skarżący utożsamia ze zgłoszeniami dokonanymi przez Przedsiębiorcę;

11. Przedsiębiorca - jak twierdzi - powiadomił Policję o otrzymaniu od skarżących pisma z dnia [...] października 2020 r. W trakcie interwencji - jak twierdzi Przedsiębiorca - skarżący został przez niego ustnie powiadomiony

o podstawie prawnej przetwarzania danych pochodzących z monitoringu wizyjnego, jaką jest RODO oraz o tym, że system monitoringu, w tym kamera znajdująca się na korytarzu, nie zawierają żadnych metadanych, jakie pozwoliłyby na identyfikację skarżącego. Przedsiębiorca - jak twierdzi - wskazał też skarżącym, że okres retencji archiwalnych nagrań już upłynął i zostały one automatycznie wykasowane;

12. Skarżący wskazali, że nieruchomość wspólnie użytkowana z Przedsiębiorcą otoczona jest zamkniętym na magnetyczną bramkę ogrodzeniem, do której dostęp mają tylko uprawnione osoby, natomiast osoby trzecie muszą skorzystać

z domofonu. Wejście do klatki schodowej przedmiotowego budynku zabezpieczone jest zamkniętymi drzwiami oraz kolejnym domofonem;

13. W dniu [...] stycznia 2021 r. Prezes UODO powziął informację, że M. W. zmarła, w związku z czym pismem z dnia [...] marca 2021 r. zwrócił się do Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [...] o potwierdzenie ww. okoliczności, w tym o przesłanie aktu zgonu. W dniu [...] kwietnia 2021 r., do UODO wpłynął odpis skrócony aktu zgonu M. W., z którego wynika, że zmarła ona w dniu [...] grudnia 2021 r.

W związku z powyższymi ustaleniami, Prezes UODO zważył, co następuje.

Monitoring zainstalowany przez Przedsiębiorcę obejmuje swoim zasięgiem zarówno nieruchomość do niego należącą - wnętrze jego mieszkania, jak i przestrzeń wykraczającą poza obszar należącej do niego nieruchomości - część klatki schodowej bezpośrednio przed drzwiami należącego do niego mieszkania oraz obszar obejmujący wejście do mieszkania skarżących. W związku z tym, że zasięg kamer należącego do Przedsiębiorcy monitoringu wizyjnego wykracza poza granice jego nieruchomości, to dokonywane przez niego przetwarzanie danych musi być zgodne z przepisami RODO. Przedsiębiorca dokonał instalacji systemu monitoringu wizyjnego w celu zapewnienia bezpieczeństwa sobie, swojej partnerce i należącej do niego nieruchomości, w której prowadzi (w miejscu zamieszkania) działalność gospodarczą, i ochrony dostępu do danych jego klientów.

Przedsiębiorca wskazał, że od czasu instalacji systemu monitoringu wizyjnego nie było żadnego incydentu bezpieczeństwa dotyczącego jego nieruchomości i żadne dane z systemu, w tym nagrania, nie były nikomu udostępniane.

W ocenie organu, rejestrowanie przez Przedsiębiorcę - za pomocą kamery monitoringu umieszczonej nad wejściem do jego mieszkania - obszaru klatki schodowej, w tym wejścia do mieszkania skarżących, nie można uznać za uzasadnione prawnie usprawiedliwionymi interesami Przedsiębiorcy. Skarżący oświadczyli, że nieruchomość znajdująca się w [...] przy ul. [...] otoczona jest zamkniętym na magnetyczną bramkę ogrodzeniem, do której dostęp mają tylko uprawnione osoby, natomiast osoby trzecie muszą skorzystać

z domofonu, a samo wejście do klatki schodowej przedmiotowego budynku zabezpieczone jest zamkniętymi drzwiami oraz kolejnym domofonem.

Zdaniem organu, wystarczającym dla osiągnięcia przez Przedsiębiorcę uzasadnionego celu, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa, jest dokonywanie monitoringu wnętrza swojego mieszkania. Monitorowanie natomiast obszaru klatki schodowej, w tym wejścia do mieszkania skarżących, jest zbędne i nadmiarowe.

Z uwagi na powyższe, brak jest po stronie Przedsiębiorcy podstawy określonej w art. 6 ust. 1 lit. f) RODO do dokonywania monitoringu obszaru wychodzącego poza teren należącej do niego nieruchomości, tj. części klatki schodowej, w tym wejścia do mieszkania skarżących.

W ocenie Prezesa UODO, przetwarzanie przez Przedsiębiorcę danych pochodzących z monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do niego nieruchomości, narusza także zasadę wskazaną w art. 5 ust. 1 lit. c) RODO, tj. zasadę minimalizacji danych. W związku z powyższym istnieją podstawy do zastosowania art. 58 ust. 2 lit. c) RODO, ponieważ zaistniała niezbędna przesłanka do wydania decyzji nakazującej zaprzestanie przetwarzania danych osobowych skarżących w zakresie ich wizerunku, pozyskanego za pomocą monitoringu wizyjnego.

Ponadto, Prezes UODO, działając na podstawie art. 58 ust. 2 lit. b) RODO, zgodnie z którym każdemu organowi nadzorczemu przysługuje w zakresie prowadzonych postępowań uprawnienie do udzielania upomnienia administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu w przypadku naruszenia przepisów RODO przez operację przetwarzania, uznał za uzasadnione udzielenie Przedsiębiorcy upomnienia w zakresie stwierdzonego naruszenia przepisu art. 12 ust. 3 i 4 w zw.

z art. 21 ust. 1 RODO, polegającego na nieudzieleniu skarżącym odpowiedzi na ich sprzeciw wobec przetwarzania ich danych lub o potrzebie przedłużenia tego terminu o kolejne dwa miesiące ze wskazaniem przyczyn opóźnienia bądź o powodach niepodjęcia działań oraz o możliwości wniesienia skargi do organu nadzorczego oraz skorzystania ze środków ochrony prawnej przed sądem.

Zasięg kamer monitoringu wizyjnego należącego do Przedsiębiorcy wykracza poza należącą do niego nieruchomość i swym zasięgiem obejmuje przestrzeń publiczną, tj. wejście do klatki schodowej, w tym wejście do mieszkania skarżących, w związku z czym Przedsiębiorca zobowiązany jest m. in. do zrealizowania obowiązku informacyjnego i rozpatrywania żądań osób obserwowanych.

W ocenie Prezesa UODO, zamontowanie przez Przedsiębiorcę ww. znaku informującego o monitorowaniu nieruchomości nie stanowiło wypełnienia obowiązku informacyjnego z art. 13 ust. 1 i 2 RODO w pełnym zakresie. Przedsiębiorca, zamieszczając na klatce schodowej informację o dokonywanym monitoringu wizyjnym, nie wskazał bowiem skarżącym informacji wynikających

z treści art. 13 ust. 1 lit. d) oraz art. 13 ust. 2 lit. b) i d) RODO. Spełnienie obowiązku informacyjnego określonego w art. 13 RODO ma m.in. funkcję poinformowania

o prawach osoby, której dane osobowe są przetwarzane. Przedsiębiorca, jako administrator danych osobowych przetwarzanych za pomocą monitoringu wizyjnego, nie wykonując ww. obowiązku w pełnym zakresie, pozbawił skarżących tego prawa, tym samym naruszając przepisy o ochronie danych osobowych.

Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 4 RODO, ust. 1, 2 i 3 nie mają zastosowania, gdy - i w zakresie, w jakim - osoba, której dane dotyczą, dysponuje już tymi informacjami. Skarżący dysponują zaś informacjami, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. a) i c) RODO, zaś materiał dowodowy zgromadzony w tej sprawie wykazał, że Przedsiębiorcy nie dotyczy obowiązek określony w art. 13 ust. 1 lit. b) oraz w art. 13 ust. 2 lit. c), e) oraz f) RODO.

W związku z powyższym istnieją podstawy do zastosowania przepisu art. 58 ust. 2 lit. c) RODO. W myśl tego przepisu, w przypadku naruszenia przepisów

o ochronie danych osobowych Prezes UODO nakazuje administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu spełnienie żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z praw przysługujących jej na mocy RODO. Zaistniała zatem niezbędna przesłanka do wydania przez Prezesa UODO decyzji nakazującej Przedsiębiorcy wypełnić wobec skarżących obowiązek informacyjny z art. 13 ust. 2 lit. b) i d) RODO, w pozostałym zaś zakresie odmówić uwzględnienia wniosku skarżących.

W związku ze śmiercią M. W., prowadzenie postępowania

w zakresie naruszenia ochrony jej danych osobowych stało się bezprzedmiotowe.

W tej sytuacji postępowanie w zakresie nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych M. W. zostało umorzone na podstawie art. 105

§ 1 k.p.a.

E. W. i Z. W. pismem z dnia 4 października 2021 r. skierowali skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa UODO z dnia [...] września 2021 r. nr [...]

w zakresie punktu pierwszego (1) i punktu piątego (5) oraz uzasadnienia w części dotyczącej tych punktów, wnosząc o jej uchylenie w zaskarżonej części i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. - o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi, tj. pisma K. R. z dnia [...] września 2021 r. oraz zdjęć klatki schodowej, na okoliczność błędnego interpretowania punktu pierwszego rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji oraz dalszego, nielegalnego, przetwarzania danych osobowych skarżących.

Wnoszący skargę zarzucili organowi:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 ust. 2 lit. c) RODO w zw. z art. 107 § 1 pkt. 5, art. 104 § 1 i art. 8 k.p.a. poprzez nienakazanie/nieskuteczne nakazanie K. R., spełnienia żądania skarżących w zakresie zaprzestania przetwarzania ich danych osobowych, które to naruszenie spowodowane jest przez niejasne, nieprecyzyjne oraz dające możliwość różnej interpretacji sformułowanie punktu pierwszego decyzji oraz jego sprzeczność z uzasadnieniem decyzji;

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 pkt. 5 w zw. z art. 104 § 1 i art. 8 k.p.a. poprzez niejasne, nieprecyzyjne oraz dające możliwość różnej interpretacji sformułowanie punktu pierwszego decyzji oraz jego sprzeczność z uzasadnieniem decyzji;

3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez dowolne ustalenie, że "Przedsiębiorca dokonał instalacji systemu monitoringu wizyjnego, składającego się

z kamer: umieszczonej nad wejściem do jego mieszkania, obejmującej swym zasięgiem obszar wejścia do klatki schodowej oraz fragment wejścia do mieszkania skarżących", podczas gdy kamera monitoringu wizyjnego umieszczona nad wejściem do lokalu nr [...] znajdującego się w budynku przy ul. [...]

w [...] obejmuje swym zasięgiem obszar klatki schodowej, w tym wejście do mieszkania skarżących;

4. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a., poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wewnętrznie sprzecznych ustaleń;

5. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie uzasadnienia decyzji

w zakresie punktu piątego rozstrzygnięcia, tj., w zakresie w jakim organ odmówił uwzględnienia wniosku skarżących.

Skarżący w uzasadnieniu skargi podnieśli, iż wskazany punkt pierwszy sentencji decyzji sformułowany jest w sposób niejasny, nieprecyzyjny oraz dający możliwość różnej interpretacji, przez co nie zostało spełnione żądanie skarżących

w zakresie nakazania K. R. zaprzestania przetwarzania ich danych osobowych. Z punktu pierwszego decyzji wynika bowiem, że obowiązek ten polega na zaprzestaniu przetwarzania danych osobowych skarżących za pomocą monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do K. R. nieruchomości, tj. wejścia do klatki schodowej, w tym wejścia do mieszkania skarżących. Takie sformułowanie sentencji decyzji powoduje, że można ją interpretować zarówno w ten sposób, że granice należącej do K. R. nieruchomości ograniczone są wejściem do klatki schodowej,

w tym wejściem do mieszkania skarżących, jak również w ten sposób, że wykraczanie poza granice należącej do Przedsiębiorcy nieruchomości polega na obejmowaniu przez monitoring wizyjny wejście do klatki schodowej, w tym wejście do mieszkania skarżących. Innymi słowy punkt pierwszy decyzji pozwala na taką jego interpretację, że K. R. nie może przetwarzać danych osobowych skarżących poza należącą do niego nieruchomością, tj. poza wejściem do klatki schodowej, czyli na zewnątrz budynku, natomiast przetwarzanie takich danych wewnątrz budynku jest dopuszczalne. Można go też zinterpretować w ten sposób, że K. R. może przetwarzać dane osobowe skarżących jedynie wewnątrz należącego do niego lokalu nr [...], natomiast przetwarzanie danych osobowych na klatce schodowej, w tym przed wejściem do mieszkania skarżących jest zakazane.

Zdaniem skarżących, istnieje też rozbieżność pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji w jej punkcie pierwszym i jej uzasadnieniem. Dlatego zaistniała konieczność naprawienia treści punktu pierwszego decyzji w sposób jednoznacznie nakazujący K. R. zaprzestanie przetwarzania danych osobowych E. W. oraz Z. W., za pomocą monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do niego nieruchomości (czyli wnętrza należącego do niego lokalu nr [...] zlokalizowanego w budynku przy ul. [...]

w [...]), tj. obszaru klatki schodowej, w tym wejścia do mieszkania E. W. oraz Z. W..

Ponadto skarżący podnieśli, że w skardze z dnia [...] czerwca 2020 r., uzupełnionej pismem z dnia [...] października 2020 r., domagali się od Prezesa UODO m.in. wprowadzenia całkowitego zakazu przetwarzania ich danych osobowych oraz zastosowania wobec Przedsiębiorcy administracyjnej kary pieniężnej na mocy art. 83 RODO. W punkcie piątym decyzji organ zaś odmówił uwzględnienia wniosku w powyższym zakresie, a w uzasadnieniu decyzji nie wskazał przyczyn i motywów, którymi kierował się wydając takie rozstrzygnięcie.

W szczególności niezrozumiałe jest dlaczego Prezes UODO odmówił uwzględnienia ich wniosku w zakresie wprowadzenia całkowitego zakazu przetwarzania ich danych osobowych.

W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że są niezasadne. Zwrócił uwagę, że skarżący wnosząc skargę do Prezesa UODO kwestionowali proces przetwarzania ich danych osobowych przez Przedsiębiorcę za pomocą monitoringu wizyjnego dokonywanego za pośrednictwem kamery umieszczonej nad wejściem do nieruchomości Przedsiębiorcy, tj. lokalu numer [...] położonego w [...] przy ul. [...]. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, że Przedsiębiorca dokonał instalacji systemu monitoringu wizyjnego składającego się z kamer: obejmującej zasięgiem obszar wnętrza jego mieszkania znajdującego się w bloku przy ul. [...] w [...] oraz umieszczonej nad wejściem do tego mieszkania, obejmującej swym zasięgiem obszar wejścia do klatki schodowej oraz fragment wejścia do mieszkania skarżących – widzianych z perspektywy umiejscowienia na klatce schodowej owego urządzenia rejestrującego.

Nielogicznym jest zatem zarzut skarżących, że formuła kwestionowanego przez nich

rozstrzygnięcia może prowadzić do przyjęcia, że nałożony na Przedsiębiorcę nakaz zaprzestania przetwarzania danych skarżących może dotyczyć wejścia do klatki schodowej w rozumieniu obszaru na zewnątrz budynku. Prezes UODO na żadnym etapie postępowania nie badał procesu przetwarzania przez Przedsiębiorcę danych skarżących za pomocą monitoringu wizyjnego za pośrednictwem kamery zainstalowanej na zewnątrz budynku położonego w [...] przy ul. [...], bo nie taki przedmiot postępowania zakreślili sami skarżący. Interpretacja rozstrzygnięcia zawartego w punkcie pierwszym decyzji, jest w ocenie Prezesa UODO, ich subiektywnym wrażeniem (de facto nadinterpretacją), która zależy tylko

i wyłącznie od tego, jak skarżący zrozumieli daną kwestię. Wskazał jednocześnie, że Przedsiębiorca nie kwestionował ww. rozstrzygnięcia i jego formy, choć to na niego - punktem pierwszym decyzji - został nałożony obowiązek.

Skarżący, poza oświadczeniem, nie przedstawili żadnego dowodu wskazującego na to, że Przedsiębiorca, wskutek błędnej interpretacji punktu pierwszego decyzji, nie zaprzestał przetwarzania ich danych za pomocą monitoringu wizyjnego. Przedłożony przez skarżących dowód w postaci pisma od Przedsiębiorcy z dnia [...] września 2021 r., w którym informuje on skarżących o zaprzestaniu przetwarzania ich danych osobowych za pomocą monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do niego nieruchomości, tj. wejścia do klatki schodowej, w tym wejścia do mieszkania skarżących, wypełnia wobec nich obowiązek informacyjny określony w art. 13 ust. 1 i 2 RODO, w ocenie Prezesa UODO, nie stanowi o tym, że nie wykonał lub wykonał nieprawidłowo nałożone na niego zobowiązanie. Organ nie podzielił stanowiska skarżących, że treść ww. pisma Przedsiębiorcy wskazuje, że dokonał on interpretacji kwestionowanego rozstrzygnięcia w sposób odbiegający od jej celu. W przedłożonym przez skarżących piśmie Przedsiębiorcy wyraźnie informuje on o zaprzestaniu przetwarzania ich danych osobowych za pomocą monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do niego nieruchomości. Wypełnienie wobec nich obowiązku informacyjnego (z czego ma ich zdaniem wynikać), że ich dane w dalszym ciągu są przetwarzane było zachowaniem prawidłowym.

Prezes UODO ocenił, że kwestionowany przez skarżących proces przetwarzania przez Przedsiębiorcę ich danych osobowych za pomocą monitoringu wizyjnego za pomocą urządzenia rejestrującego obraz, umieszczonego nad wejściem do mieszkania Przedsiębiorcy, tj. lokalu numer [...] przy ul. [...], jest bezprawny jedynie co do przestrzeni wskazanej w punkcie pierwszym decyzji. Zasięg przedmiotowej kamery - co wynika z przedłożonego przez Przedsiębiorcę wydruku – ograniczony był do fragmentu wejścia na klatkę schodową, tj. schodów prowadzących na piętro zamieszkiwane przez skarżonych i Przedsiębiorcę oraz fragmentu wejścia do mieszkania skarżących - widzianych z perspektywy tego urządzenia. Skoro kwestionowany przez skarżących monitoring odbywa się za pomocą jednej kamery umieszczonej nad wejściem do mieszkania Przedsiębiorcy, czego skarżący nie podważają, to nielogicznym jest ich wywód, że Prezes UODO dokonał błędnych ustaleń faktycznych, skutkujących wydaniem niejasnego

i sprzecznego rozstrzygnięcia poprzez sformułowanie, że nakaz zaprzestania przetwarzania przez Przedsiębiorcę danych skarżących za pomocą monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do niego nieruchomość, tj. wejścia do klatki schodowej, w tym wejścia do mieszkania skarżących, dotyczy wejścia na klatkę schodową rozumianą jako obszar na zewnątrz budynku. Organ wskazał, że wejście jest to miejsce, przez które można gdzieś wkroczyć lub "drzwi, brama itp., przez które można wejść do jakiegoś pomieszczenia lub na jakiś zamknięty teren" (Opracowanie zbiorowe. Słownik języka polskiego, Wyd. PWN, https://sjp.pwn.pl/szukaj/ wej%C5%9Bcie.html, dostęp: 13.10.2021 r.). W przypadku niniejszej sprawy, objęte zasięgiem kamery jest wejście do klatki schodowej

w postaci schodów na półpiętro, widzianych z perspektywy kamery umieszczonej nad wejściem do mieszkania Przedsiębiorcy. Wskazane natomiast w skardze przez skarżących słowo "obszar", jakie w ich ocenie Prezes UODO powinien użyć

w punkcie pierwszym decyzji, oznacza "ograniczoną część przestrzeni, zwykle dużych rozmiarów; też: określoną powierzchnia czegoś" (Opracowanie zbiorowe. Słownik języka polskiego, Wyd. PWN, https://sjp.pwn.pl/slowniki/ obszar.html, dostęp: 13.10.2021 r.). Przyjmując rozszerzającą interpretację dokonaną przez skarżących w aspekcie treści rozstrzygnięcia, jakie powinno – ich zdaniem - zapaść, w ocenie Prezesa UODO, to właśnie użycie takiego słowa mogłoby nie spełniać kryterium precyzyjności. Wątpliwości może budzić np. kwestia, o który obszar klatki schodowej chodzi, czy o część klatki schodowej ograniczonej do piętra, półpiętra, czy o całą klatkę schodową.

Skoro Przedsiębiorca dokonuje monitoringu wizyjnego poza należącą do niego nieruchomością za pośrednictwem jednego urządzenia, to nielogicznym jest zarzut skarżących, że punkt pierwszy decyzji można różnie intepretować. Dokonana przez skarżących interpretacja jest więc także niezasadna z uwagi na fakt usytuowania kamery nad wejściem do nieruchomości Przedsiębiorcy, które nie budzi wątpliwości, a która to kamera umożliwia rejestrację obszaru fragmentu wejścia na klatkę schodową, obejmującą schody na półpiętro oraz fragment wejścia do mieszkania skarżących.

Niezrozumiała jest wykładania skarżących, że rozstrzygnięcie zawarte w punkcie pierwszym decyzji w zakresie sformułowania: "wykraczającego poza granice należącej do niego nieruchomości, tj. wejścia do klatki schodowej, w tym wejścia do mieszkania skarżących", może być rozumiane w ten sposób, że chodzi o wejście do klatki schodowej, tj. drzwi wejściowe do budynku mieszkalnego. W ocenie Prezesa UODO, intencją skargi jest doprowadzenie do nakazania Przedsiębiorcy zaprzestania przetwarzania danych osobowych skarżących poprzez nakazanie usunięcia urządzenia rejestrującego, co wynika z podniesionej przez nich okoliczności, że kwestionowana kamera w dalszym ciągu umieszczona jest nad wejściem do nieruchomości Przedsiębiorcy. Z żadnego nowego dowodu przedstawionego przez skarżących nie można bez żadnej wątpliwości wysnuć wniosku, że Przedsiębiorca nie wykonał lub wykonał błędnie nałożony na niego

w punkcie pierwszym decyzji obowiązek i w dalszym ciągu dokonuje przetwarzania ich danych za pomocą monitoringu wizyjnego. Nawet zdjęcie umiejscowienia kamery dołączone do skargi na decyzję Prezesa UODO nie potwierdza takiej okoliczności. Sam fakt, że kamera w dalszym ciągu jest zamontowana nad nieruchomością Przedsiębiorcy, nie oznacza jeszcze, że za jej pomocą obraz jest rejestrowany, a ich dane w dalszym ciągu są przetwarzane. Wskazać też należy, że Prezes UODO może podejmować tylko te czynności, które znajdują się w zakresie jego uprawnień oraz tylko w tych sprawach, które należą do jego właściwości. Uprawnienia te

i właściwość wynikają z RODO, ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych, ale także z szeregu regulacji szczegółowych. Prezes UODO, zgodnie

z art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie danych, jest organem właściwym w sprawie ochrony danych osobowych, nie posiada więc kompetencji do orzekania w sprawach montowania i demontażu kamer. O podobnej kwestii, nośników danych do których można zaliczyć urządzenia monitoringu wraz z ich zapisem, rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 kwietnia 2020 r. sygn. II SA/Wa 2748/19.

Prezes UODO stwierdził, że decyzją będącą przedmiotem skargi, uwzględnił w całości żądanie skarżących w zakresie praw przysługujących im na mocy RODO. Prezes UODO nakazał Przedsiębiorcy zaprzestanie przetwarzania danych osobowych skarżących za pomocą monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do niego nieruchomości. Z uwagi natomiast na uznanie, że dokonywany przez niego monitoring w granicach należącej do niego nieruchomości znajduje podstawę prawną w art. 6 ust. 1 lit. f) RODO, nie nakazano Przedsiębiorcy całkowitego zaprzestania przetwarzania danych skarżących, czego właśnie żądali. Wypełnienie wobec nich obowiązku informacyjnego z tych też względów było zachowaniem prawidłowym. Nie można bowiem wykluczyć, że skarżący z bliżej nieokreślonych powodów znajdą się (lub już znaleźli) w granicach należącej do Przedsiębiorcy nieruchomości, a wydanie przez Prezesa UODO całkowitego zakazu przetwarzania danych skarżących doprowadziłoby do sytuacji, w której pozbawiony byłby on możliwości korzystania ze swojego uprawnienia. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, że zapisy z dokonywanego przez Przedsiębiorcę monitoringu wizyjnego za pośrednictwem kamery umieszczonej nad wejściem do jego nieruchomości mają okres retencji wynoszący 7 dni, a następnie zostają automatycznie wykasowane. To także świadczy o tym, że Przedsiębiorca jest obowiązany respektować przepisy art. 13 RODO. Wszelkie archiwalne zapisy zostały usunięte. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na przyjęcie, że Przedsiębiorca nie koreluje pozyskanych danych automatycznie, manualnie, ani w żaden inny sposób, zaś zapisy z monitoringu nie zostały udostępnione na rzecz podmiotów trzecich. Z uwagi na powyższe, nie było konieczności badania, czy zachowane zostały nagrania z wizerunkiem skarżących.

Prezes UODO nie uwzględnił natomiast żądania skarżących w zakresie nałożenia na Przedsiębiorcę administracyjnej kary pieniężnej, z uwagi na to, że takie żądanie nie przysługuje skarżącym. Skarżący w piśmie z dnia [...] października

2020 r. zostali pouczeni, że cyt.: "Wprawdzie w zakresie uprawnień przysługujących Prezesowi UODO znajduje się nakładanie administracyjnych kar pieniężnych, jednak organ nie podejmuje tego rodzaju działań na żądanie osoby składającej skargę."

Z uwagi na to, że skarżący zostali poinformowani o braku istnienia po ich stronie uprawnienia do żądania nałożenia na skarżony podmiot kary finansowej, organ nie pouczał ich o powyższym powtórnie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd przeprowadzając kontrolę pod względem zgodności z prawem decyzji z dnia [...] września 2021 r. w zaskarżonej części, nie stwierdził, aby Prezes UODO, przy jej wydaniu naruszył przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, czy też przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przedmiotowej sprawie w punkcie pierwszym decyzji, Prezes UODO nakazał Przedsiębiorcy zaprzestanie przetwarzania danych osobowych skarżących, za pomocą monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do niego nieruchomości, tj. wejścia do klatki schodowej, w tym wejścia do mieszkania skarżących.

Skarżący, wnosząc skargę do Prezesa UODO, kwestionowali proces przetwarzania ich danych osobowych przez Przedsiębiorcę, za pomocą monitoringu wizyjnego dokonywanego za pośrednictwem kamery umieszczonej nad wejściem do nieruchomości Przedsiębiorcy, tj. lokalu numer [...] położonego w [...] przy ul. [...].

Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, że Przedsiębiorca dokonał instalacji systemu monitoringu wizyjnego składającego się z kamer: obejmującej zasięgiem obszar wnętrza jego mieszkania znajdującego się w bloku przy ul. [...] w [...] oraz umieszczonej nad wejściem do tego mieszkania, obejmującej swym zasięgiem obszar wejścia do klatki schodowej oraz fragment wejścia do mieszkania skarżących – widzianych z perspektywy umiejscowienia na klatce schodowej owego urządzenia rejestrującego.

Prezes UODO ocenił, że kwestionowany przez skarżących proces przetwarzania przez Przedsiębiorcę ich danych osobowych za pomocą monitoringu wizyjnego za pomocą urządzenia rejestrującego obraz, umieszczonego nad wejściem do mieszkania Przedsiębiorcy, tj. lokalu numer [...] przy ul. [...], jest bezprawny jedynie co do przestrzeni wskazanej w punkcie pierwszym decyzji. Zasięg przedmiotowej kamery ograniczony był do fragmentu wejścia na klatkę schodową, tj. schodów prowadzących na piętro zamieszkiwane przez skarżonych

i Przedsiębiorcę oraz fragmentu wejścia do mieszkania skarżących - widzianych

z perspektywy tego urządzenia.

Rację ma organ, że w takiej sytuacji nielogicznym jest zarzut skarżących, że formuła kwestionowanego przez nich rozstrzygnięcia w punkcie pierwszym może prowadzić do przyjęcia, że nałożony na Przedsiębiorcę nakaz zaprzestania przetwarzania danych skarżących może dotyczyć wejścia do klatki schodowej

w rozumieniu obszaru na zewnątrz budynku. Prezes UODO na żadnym etapie postępowania nie badał procesu przetwarzania przez Przedsiębiorcę danych skarżących za pomocą monitoringu wizyjnego za pośrednictwem kamery zainstalowanej na zewnątrz budynku położonego w [...] przy ul. [...], bo nie taki przedmiot postępowania zakreślili sami skarżący.

W świetle całokształtu sprawy, należy stwierdzić, że Prezes UODO uwzględnił w całości żądanie skarżących w zakresie praw przysługujących im na mocy RODO.

Organ prawidłowo przyjął, że dokonywany przez Przedsiębiorcę monitoring

w granicach należącej do niego nieruchomości znajduje podstawę prawną w art. 6 ust. 1 lit. f) RODO i stąd nie było podstaw do nakazania Przedsiębiorcy całkowitego zaprzestania przetwarzania danych skarżących.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zapisy

z dokonywanego przez Przedsiębiorcę monitoringu wizyjnego za pośrednictwem kamery umieszczonej nad wejściem do jego nieruchomości mają okres retencji wynoszący 7 dni, a później zostają automatycznie wykasowane. Z ustaleń dokonanych w sprawie wynika, że Przedsiębiorca nie koreluje pozyskanych danych automatycznie, manualnie, ani żaden inny sposób, zaś zapisy z monitoringu nie zostały udostępnione na rzecz podmiotów trzecich. W związku z tym, nie było konieczne ze strony organu badanie, czy zachowane zostały nagrania

z wizerunkiem skarżących.

Organ prawidłowo również przyjął, że brak było podstaw do uwzględnienia żądania skarżących w zakresie nałożenia na Przedsiębiorcę administracyjnej kary pieniężnej, z uwagi na to, że owo żądanie nie przysługuje skarżącemu. Przy czym organ w toku postępowania administracyjnego pismem z dnia [...] października 2020 r. w kwestii nakładania administracyjnych kar pieniężnych, prawidłowo poinformował skarżących o braku istnienia po ich stronie uprawnienia do żądania nałożenia na skarżony podmiot kary finansowej. Ponieważ czynność ta jest podejmowana

z urzędu, to nawet w przypadku podjęcia przez organ działań w tym zakresie, skarżący nie byliby o nich informowani, ponieważ nie mają legitymacji do bycia stroną takiego postępowania. Tak więc, w przedmiotowej sprawie zaniechanie uzasadnienia decyzji w zakresie punktu piątego rozstrzygnięcia, tj. w zakresie

w jakim odmówił uwzględnienia ich wniosku jest usprawiedliwione.

Rację ma również Prezes UODO, twierdząc, że jako organ właściwy

w sprawie dokonywania oceny legalności dysponowania danymi osobowymi, stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych nie posiada kompetencji do orzekania w sprawach montowania i demontażu kamer. Natomiast przysługują mu uprawnienia naprawcze sprecyzowane w art. 58 ust. 2 RODO.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.), orzekł jak w wyroku.