Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1703/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 listopada 2005 r. sprawy ze skargi K. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. w przedmiocie nie uznania zarzutu przedawnienia obowiązku egzekwowanego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] Nr [...] postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącego K. T. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] skarżący K. T. złożył skargę na wyżej oznaczone postanowienie o nie uznaniu zarzutu przedawnienia egzekwowanego obowiązku. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Następnie w piśmie z dnia [...] strona przeciwna wniosła o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym z uwagi na fakt wydania przez organ I instancji - Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z powodu wygaśnięcia obowiązku objętego egzekucją na skutek przedawnienia, załączając do tego pisma powyższe postanowienie. W postanowieniu tym Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. wskazał, że wierzyciel (tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W.), który poprzednio nie uznał zarzutu przedawnienia, po ponownej analizie akt sprawy stwierdził, iż obowiązek zapłaty uległ przedawnieniu, co obecnie zobligowało organ do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej we W. w wymienionym wyżej piśmie wskazał ponadto, iż przy rozpoznawaniu odwołania skarżącego, jak i przy analizowaniu zarzutów skargi, nie znalazł podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżącego. W chwili obecnej, wobec zmienionego stanu prawnego, zasadny jego zdaniem jest wniosek o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Skarżący, wezwany do złożenia oświadczenia w terminie 7 dni, czy wobec umorzenia postępowania egzekucyjnego na mocy wskazanego wyżej postanowienia organu I instancji podtrzymuje skargę, oświadczenia takiego nie złożył w wyznaczonym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 161 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, w razie śmierci strony (jeśli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego), jak również wtedy, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, nie wymienionych w tym artykule.

Sąd uznał, że na skutek wydania przez organ I instancji postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z powodu przedawnienia obowiązku, postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Przedmiot tego postępowania, zakreślony ramami skargi, koncentruje się bowiem wokół kwestii przedawnienia egzekwowanego względem skarżącego obowiązku, który to zarzut nie został wcześniej uznany przez oba organy na mocy zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Fakt umorzenia postępowania egzekucyjnego i to właśnie na skutek podnoszonego przez skarżącego przedawnienia obowiązku rodzi stan prawny, w którym dalsze

2

Sygn. akt I SA/Wr 1703/04

prowadzenie niniejszego postępowania staje się zbędne. Sytuacji tej nie zmienia fakt, iż skarżący mimo stosownego wezwania nie złożył oświadczenia odnośnie podtrzymywania złożonej skargi, ponieważ postępowanie wszczęte wniesieniem skargi i tak obiektywnie rzecz biorąc utraciło swój przedmiot, a ewentualne cofnięcie skargi stanowiłoby odrębną podstawę do umorzenia postępowania. Wobec powyższego postępowanie niniejsze należało umorzyć zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 3) u.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 210 § 2 u.p.s.a., w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, Sąd z urzędu orzeka o kosztach należnych stronie nie reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego. W myśl art. 201 § 1 u.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania na podstawie art. 54 § 3 u.p.s.a. (tj. w razie uwzględnienia skargi przez organ w całości). Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie nie doszło do uwzględnienia skargi przez stronę przeciwną, tj. Dyrektora Izby Skarbowej we W., ponieważ postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego zostało wydane przez organ I instancji (Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych). W ocenie Sądu przepis art. 201 § 1 u.p.s.a. należy jednak zastosować w drodze analogii, jako normujący sytuację prawną najbardziej zbliżoną do omawianej. Nietrudno bowiem stwierdzić, że powyższe orzeczenie, przesądzające o bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego, zapadło na skutek wniesienia skargi przez skarżącego. Świadczy o tym treść uzasadnienia tego postanowienia, w którym organ I instancji powołuje się na fakt dokonania ponownej, wnikliwej analizy akt sprawy po złożeniu skargi do sądu administracyjnego. W tej sytuacji należało zasądzić od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kwotę uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

3