Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 935/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant: Robert Daduń po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia 02 kwietnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Powiatowy Zespół Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w B. orzeczeniem z dnia 5 lutego 2002 r. postanowił zaliczyć do osób niepełnosprawnych M. M. Dnia 20 marca 2002 r. M. M. matka M. M. wniosła o przywrócenie terminu odwoławczego gdyż nie zgadza się z powyższym orzeczeniem w pkt 4 stwierdzającym, że nie ma konieczności sprawowania zwiększonej stałej opieki pielęgnacyjnej. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w B. dnia 2 kwietnia 2002 r. wydał postanowienie o niedopuszczalności odwołania z powodu uchybienia terminu do odwołania.

W uzasadnieniu swego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że M. M. odebrała postanowienie organu I instancji w dniu 11 lutego 2002 r. Na odebranym postanowieniu znajdowało się pouczenie o przysługującym prawie do odwołanie w ciągu 14 dni od dnia jego otrzymania. Odwołanie strony wpłynęło do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w B. w dniu 20 marca 2002 r., a więc po upływie terminu.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w G. M. M. podniosła, że organ I instancji przesyłając odwołanie do organu II instancji uznał odwołanie za wniesione w terminie. Skarżąca stwierdziła, że sama wychowuje 2 dzieci i opiekując się niepełnosprawnym dzieckiem, nie ma możliwości zarobkowania. Ponieważ nie zrozumiała procedur, odwołanie wniosła po terminie zgodnie z dodatkowymi wyjaśnieniami uzyskanymi w Ośrodku Pomocy Społecznej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację przytoczoną w swojej decyzji. Organ wskazał również na art. 58 k.p.a., który wymaga aby osoba wnosząca o przywrócenie terminu udowodniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. W danej sprawie nie zaistniały okoliczności, w których strona byłaby pozbawiona możliwości złożenia odwołana w terminie 14 dni. Organ przyjął, że pismo o przywrócenie terminu należy traktować jako odwołanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 97 § I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.] sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu prze-właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo ( postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sądy administracyjne zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości prze kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga jest zasadna, jednakże z innych względów niż w niej podniesione. Organ I instancji błędnie utożsamia dwie różne instytucje procesowe. Czym innym jest wniosek przywrócenie terminu (art. 58 - 60 k.p.a.) a czym innym odwołanie (art. 127 i nast. k.p.a.). w niniejszej sprawie M. M. pismem z dnia 20 marca 2002 r. wniosła równocześnie przywrócenie terminu i odwołanie. W takiej sytuacji pierwszą kwestią do rozważenia przez organ jest postanowienie w sprawie przywrócenia terminu i dopiero to rozstrzygnięć upoważnia do dalszego orzekania w trybie przewidzianym dla odwołania. Kolejno: rozpatrywania tych zagadnień jest logiczna i o tyle istotna, że orzeczenia w tych sprawach podlegają osobnemu zaskarżeniu. Oba zagadnienia mogą być różnie rozstrzygane.

W myśl art. 134 k.p.a organ odwoławczy postanawia o niedopuszczalności odwołań oraz uchybienie terminu do wniesieni odwołania. Jednak postanowienie stwierdzają uchybienie terminu może zostać wydane dopiero po rozpatrzeniu zagadnienia wstępnej jakim jest wniosek o przywrócenie terminu.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie, organ II instancji mógł orzec o uchybienie terminu do wniesienia odwołania a nie stwierdzić o niedopuszczalność odwołania. Co więc orzeczenie to mogło zapaść dopiero po uprawomocnieniu się postanowienia o odmowy przywrócenia terminu.

Sąd zauważył podnoszoną przez skarżącą sprzeczność między opinią organu instancji o wniesieniu odwołania w terminie i postanowieniem organu odwoławczego, którym mówi o uchybieniu terminu. Jednakże o uchybieniu terminu zawsze orzeka organ instancji a stwierdzenie organu I instancji ma jedynie charakter niewiążącego stanowiska.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § l ust. I lit. c) ustawy z dnia sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, p 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.