Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 969/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 128, art. 240 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia del. WSA Maja Chodacka (sprawozdawca), Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. Spółka Akcyjna w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Op 507/15 w sprawie ze skargi C. Spółka Akcyjna w W. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 24 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od C. Spółka Akcyjna w W. na rzecz Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno - Skarbowego w O. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z dnia 17 lutego 2016r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w sprawie o sygn. akt I SA/Op 507/15 oddalił skargę C. Spółka Akcyjna w W. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 24 lipca 2015r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2008r.

1.2. Stan sprawy Sąd pierwszej instancji przedstawił następująco. Decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej O. z dnia 24 stycznia 2013r. określono spółce w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja i od lipca do listopada 2008r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a za czerwiec i grudzień 2008r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w tym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika i do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz określono za miesiące od marca do grudnia 2008r. na podstawie art. 108 ust. 1 (tekst jednolity w dacie powstania obowiązku podatkowego: Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm., dalej: "ustawa o podatku od towarów i usług") kwotę podatku do zapłaty. Od decyzji tej nie wniesiono odwołania, zatem po bezskutecznym upływie terminu do wniesienia odwołania, decyzja stała się ostateczna.

W dniu 4 marca 2015 r. spółka wniosła o wznowienie postępowania. Spółka, wskazując na art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), twierdziła, że podstawą żądania wznowienia postępowania jest wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych dotyczących urządzeń, które spółka dzierżawiła na rzecz swoich kontrahentów. Zdaniem spółki, po wydaniu decyzji ostatecznej, ujawniły się nowe okoliczności, że urządzenia te istniały, były przedmiotem leasingu na rzecz C., a co za tym idzie mogły być i były przedmiotem dzierżawy na rzecz kontrahentów spółki. Dowody potwierdzające taki stan rzeczy znajdują się w D. i nie były znane organowi kontrolnemu w momencie wydania decyzji z dnia 24.01.2013r., w związku z czym wniosła o wystąpienie organu do wskazanego powyżej podmiotu o udostępnienie stosownej dokumentacji. W ocenie spółki okoliczności wskazane we wniosku o wznowienie są nowe, bowiem organ w decyzji ostatecznej nie odniósł się do istnienia przedmiotowych urządzeń ani do faktycznego zawarcia powołanych umów leasingu. W piśmie z dnia 28.04.2015r. spółka wniosła także o przesłuchanie w charakterze świadków 8 wymienionych w tym piśmie osób, co do okoliczności będących podstawą wniosku o wznowienie postępowania.

Ponadto we wniosku o wznowienie wskazano na kolejną z podstaw żądania – wyjście na jaw nowych okoliczności dotyczących sprzedaży maszyn na rzecz N. Sp. z o.o. Spółka żądała by organ wystąpił do M. Leasing Sp. z o.o. (która nabyła część maszyn) o przekazanie pełnej dokumentacji dotyczącej przedmiotowych maszyn. Dokumentacja ta potwierdzi zdaniem wnioskodawcy istnienie przedmiotowych maszyn, co wykluczy twierdzenie o ich nieistnieniu, a tym samym potwierdzi dokonanie transakcji objętej kwestionowanymi fakturami. Z tych samych powodów spółka wnosiła o wystąpienie przez organ do wskazanych we wniosku nabywców maszyn od N. Uzyskane dowody potwierdzą zdaniem skarżącej nowe dla sprawy okoliczności, które wskazano powyżej.

Po uprzednim wznowieniu postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O., decyzją z dnia 11 maja 2015r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 24 stycznia 2013r.

W uzasadnieniu decyzji wskazał w szczególności, że organowi kontroli skarbowej w momencie wydania przedmiotowej decyzji ostatecznej, znane były dowody potwierdzające zawarcie ww. umów leasingu pomiędzy Spółką C a D. Odnośnie okoliczności i dowodów dotyczących wskazanych we wniosku o wznowienie maszyn i urządzeń organ podniósł, że także one były znane organowi kontroli skarbowej w momencie wydania decyzji ostatecznej i były przedmiotem wnikliwej analizy.

1.3. Pełnomocnik strony wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy - zarzucił powyższej decyzji naruszenie: art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz art. 187 § 1, art. 122, art. 188, art. 121 § 1, art. 210 § 4 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

1.4. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. decyzją z dnia 24 lipca 2015r., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 11 maja 2015r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 24 stycznia 2013r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008r.

W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, że strona w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej, nie udostępniła kontrolującym żadnej dokumentacji, związanej z prowadzoną w 2008r. działalnością gospodarczą i nie było możliwości nawiązania jakiegokolwiek kontaktu z Prezesem Zarządu Spółki C. oraz prokurentem Spółki C. Kontrolujący, w wyniku podjętych w postępowaniu czynności kontrolnych, pozyskali i dokonali weryfikacji wszelkich dostępnych dowodów i zapisów księgowych u kontrahentów Spółki C., skutkiem czego zebrano obszerny materiał dowodowy, który włączono do postępowania kontrolnego prowadzonego wobec Spółki C. Zatem z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż organowi kontroli skarbowej w momencie wydania przedmiotowej decyzji ostatecznej, znane były wszystkie okoliczności i dowody opisane w piśmie pełnomocnika strony z dnia 4.03.2015 r.

Dyrektor UKS podkreślił, że przedmiotem badania w prowadzonym postępowaniu kontrolnym wobec Spółki C. było sprawdzenie, czy faktury dotyczące sprzedaży oraz dzierżawy maszyn, urządzeń i sprzętu komputerowego dokumentują rzeczywiste transakcje gospodarcze. Z uwagi na to, że ani Spółka C., ani jej kontrahenci nie przedłożyli dowodów potwierdzających, że opisane na zakwestionowanych fakturach transakcje miały miejsce, organ biorąc pod uwagę dowody i okoliczności wskazane przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania nie stwierdził, aby wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi kontroli skarbowej, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu spółka zarzuciła naruszenie: art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5, art. 187 § 1, art. 122, art. 188, art. 121 § 1, art. 210 § 4 i art. 191 Ordynacji podatkowej i powtórzyła stanowisko zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że zasadniczą wadą skarżonej decyzji jest odniesienie się wyłącznie do dowodów załączonych przez skarżącą do wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy istotą tego wniosku było wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") oddalił skargę.

3.2. Sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności przybliżył istotę przesłanek wznowienia postępowania, określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej Dalej streścił podstawy wniosku o wznowienie postępowania i stwierdził, że zasadnie organy uznały, że wskazane przez skarżącą spółkę we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności i dowody nie były istotne dla sprawy, chociaż nie wszystkie powołane przez spółkę dowody, jak twierdził organ były mu znane.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że brak wiedzy organu podatkowego o wskazanych okolicznościach wynikających z dowodów przedłożonych przez stronę (jak też objętych wnioskami dowodowymi, o realizację których skarżąca wnosiła) miałaby wpływ na zmianę podjętego ostatecznego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wbrew twierdzeniom skarżącej podnoszona we wniosku o wznowienie postępowania okoliczność, że wskazane maszyny i urządzenia były przedmiotem leasingu na rzecz Spółki C., nie dowodzą, że urządzenia te mogły być i były przedmiotem dzierżawy na rzecz kontrahentów skarżącej w wymiarze wskazanym w zakwestionowanych fakturach, skoro brak było dowodów potwierdzający fakt dokonania powyższych usług, zarówno w dokumentacji spółki, która nie tylko nie przedstawiła kontrolującym żadnej dokumentacji (ksiąg, faktur, rachunków), ale także brak było kontaktu z władzami Spółki, jak też u jej kontrahentów, u których organy przeprowadziły postępowania kontrolne, aby uzyskać jakiekolwiek dowody na potwierdzenie zawartych transakcji.

Sąd pierwszej instancji przypomniał istotne fakty z uzasadnienia decyzji ostatecznej z dnia 24 stycznia 2013 r. wydanej spółce w przedmiocie podatku VAT. W ocenie Sądu pierwszej instancji w świetle tych ustaleń zasadnie uznał Dyrektor UKS w zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji, że okoliczności i dowody na które powoływała się spółka we wniosku o wznowienie postępowania nie posiadały przymiotu istotności. Umowy leasingu i dokumenty związane z leasingiem przedmiotowych maszyn i urządzeń w żaden sposób nie mogły wpłynąć na zmianę ostatecznego rozstrzygnięcia, nie były to takie okoliczności i dowody, które w szczególności potwierdzałyby fakt zawarcia zakwestionowanych usług dzierżawy w zakresie wskazanym na spornych fakturach VAT. Zdaniem Sądu także kolejne okoliczności – wskazane we wniosku o wznowienie dotyczące sprzedaży maszyn na rzecz N. Sp. z o.o. nie były okolicznościami istotnymi w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej

W ocenie Sądu pierwszej instancji wszystkie okoliczność i dowody wskazane we wniosku podatnika nie miały przymiotu istotności. Zasadnie organ ocenił, że nie miały one wpływu na treść rozstrzygnięcia. Stąd nie mają znaczenia zarzuty skargi, że organ dokonał czynności sprawdzających dotyczącej zaledwie jednej umowy leasingu nr x. natomiast nie analizował pozostałych umów leasingowych wskazanych we wniosku z dnia 4.03.2015r. Jak już podniesiono fakt ewentualnego leasingu maszyn i urządzeń przez skarżącą nie miałby wpływu na treść rozstrzygnięcia. Jak już wskazano powyżej fakt leasingu maszyn i urządzeń przez spółkę nie dowodzi, że przedmiot leasingu był przez nią wydzierżawiany, a tym samym, że zakwestionowane w decyzji ostatecznej ww. faktury dokumentowały rzeczywiste transakcje gospodarcze. Sąd pierwszej instancji wskazał, że okoliczność leasingu sprzętu komputerowego na podstawie umowy nr y. była znana organowi wydającemu decyzję, co wynika z jej treści (str. 34 decyzji).

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z uwagi na to, że powołane przez spółkę okoliczności nie były istotne, a zatem nie mogły mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, brak było podstaw do występowania przez organ do wskazanych we wniosku firm o przekazanie dokumentacji mającej potwierdzić fakt zawarcia umów leasingu, umów sprzedaży maszyn czy też przesłuchanie w charakterze świadków 8 wskazanych przez spółkę osób. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w sytuacji braku bezpośrednich dowodów potwierdzających faktyczny przebieg operacji gospodarczych, żądanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność, iż przedmiotowe maszyny i urządzenia istniały i były przedmiotem leasingu na rzecz Spółki C. oraz oddania ich w dzierżawę, zmierza do ponownego rozpoznania sprawy. Rację ma organ, że wniosek strony nie tyle wskazuje na nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi, ile kwestionuje, jakość zgromadzonego na te okoliczności materiału dowodowego oraz jego ocenę dokonaną przez organ w toku postępowania zwykłego. Wprawdzie stanowiska tego organ w zaskarżonej decyzji nie uzasadnił w sposób precyzyjny, co stanowi wadę uzasadnienia decyzji naruszającą art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, nie ma to jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż jak już podniesiono, dowód ten w sytuacji braku bezpośrednich dowodów potwierdzających faktyczny przebieg operacji gospodarczych nie miałby wpływu na zmianę treści decyzji ostatecznej.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że jeżeli podatnik nie współpracował z organem w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji wymiarowej, nie przedłożył kontrolującym żadnego materiału źródłowego (w tym faktur czy ewidencji podatkowych) i nie skorzystał z możliwości kontroli instancyjnej decyzji, to postępowanie dotyczące wznowienia postępowania nie może zastąpić czynności postępowania odwoławczego (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 maja 2013r., sygn. akt I SA/Wr 48/13), a do tego zmierzał podatnik, żądając przeprowadzenia przez organ szeregu wniosków dowodowych zawartych w piśmie strony z dnia 4.03.2015 r. o wznowienie postępowania.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. W skardze kasacyjnej pełnomocnik spółki zaskarżonemu wyrokowi, zarzucił naruszenie:

art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędne zastosowanie w okolicznościach faktycznych sprawy wskazujących, iż w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej;

art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez, brak jego zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy wskazujących, iż w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej;

art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną jego

wykładnię polegającą na uznaniu, iż w stanie faktycznym sprawy nie zachodzą

przesłanki określone w ww. przepisie prawa.

Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono naruszenie:

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 187 § 1, art. 122, art. 191 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, iż organ prowadzący postępowanie zebrał materiał dowodowy w sposób niewadliwy oraz ustalił poprawnie stan faktyczny;

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak uchylenia decyzji w sytuacji, w której z uzasadnienia skarżonego wyroku wynika, iż decyzja naruszyła przepisy prawa materialnego oraz poprzez uzasadnienie oddalenia skargi w oparciu o elementy nie zawarte i nie wynikające ze skarżonej decyzji.

4.2. Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu; o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

5. Odpowiedź na skargę kasacyjną.

5.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie, przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów.

6.2. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta jest na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli naruszeniu zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają ostatnio wymienione zarzuty. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego.

6.3. W skardze kasacyjnej sformułowano liczne zarzuty natury procesowej. Zarzutami tymi autor skargi kasacyjnej starał się dowieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zaakceptował nieprawidłową ocenę materiału dowodowego, uznając za prawidłowe ustalenia organów podatkowych w zakresie braku istnienia przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji ostatecznej. Oceniając zasadność zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać, iż sprawa niniejsza rozpoznawana była w trybie wznowienia postępowania, czyli w trybie nadzwyczajnym.

W związku z tym należy wskazać, iż zasada trwałości decyzji wskazuje, że rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym stają się ostateczne (art. 128 Ordynacji podatkowej). Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach dodatkowych. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych. Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i 128 Ordynacji podatkowej). Z powyższego założenia ogólnego, odnoszącego się do rodzaju decyzji poddanej sądowej kontroli legalności oraz z treści art. 128 Ordynacji podatkowej wynika, iż tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej (por. S. Presnarowicz (w:) System prawa finansowego, t. III, Prawo daninowe, red. L. Etel, Warszawa 2010, s. 797 i n.).

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanki wznowienia) określoną w art. 240 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "granica postępowania w sprawie wznowienia jest wyznaczana zakresem sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie w sprawie wznowienia można rozstrzygać wyłącznie sprawę tożsamą, pod względem podmiotowym i przedmiotowym, co sprawa zakończona uprzednią decyzją ostateczną. Niedopuszczalne jest także wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej" (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010r., sygn. akt I FSK 1848/08, LEX nr 558849).

Postępowanie wznowieniowe nie jest ponownym rozstrzyganiem sprawy zakończonej ostateczną decyzją, a koncentruje się jedynie wokół istnienia przesłanek wznowieniowych oraz badania wpływu spełnionych przesłanek na treść pierwotnego rozstrzygnięcia. W ramach postępowania wznowieniowego organy nie przeprowadzają postępowania dowodowego, jak w postępowaniu wymiarowym. Istotą wznowienia postępowania podatkowego jest usunięcie wad postępowania, które ujawniły się po tym, jak decyzja stała się ostateczna, a nie ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego.

Skoro zakres rozpoznania takiej sprawy przed organami podatkowymi, a co za tym idzie również przed Sądem I instancji wyznaczała treść art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, który to przepis wskazuje kolejno przesłanki wznowienia postępowania podatkowego należy wskazać, iż Sąd pierwszej instancji dokonał właściwej kontroli rozstrzygnięcia organu podatkowego, bowiem organ należycie zbadał podstawy wznowienia postępowania.

6.4. Oceniając poszczególne zarzuty skargi kasacyjnej należy wskazać, iż podstawę prawną rozstrzygnięć w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z treści tego przepisu wynika, że przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: 1) ujawnią się w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, 2) okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych, w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, 3) okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Należy przy tym podkreślić, że wszystkie te trzy elementy muszą zostać spełnione łącznie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2015r. sygn. akt I FSK 396/14, publikowany: orzeczenia.nsa.gov.pl). Pod użytym w tym przepisie pojęciem "nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów", należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji.

Rozpoznając zatem zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wadliwości postępowania i wadliwej oceny zasadności przesłanek wznowienia i dowodów wskazanych przez stronę skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania oraz biorąc pod uwagę fakt, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie nadzwyczajnym, a to wznowienia postępowania (wyżej wskazano zasady, jakie występują w takim postępowaniu) - należy stwierdzić, iż zarzuty nie są uzasadnione.

6.5. Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w obszernym uzasadnieniu wskazał, iż przywołane przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności i dowody nie wskazywały na to, że zakwestionowane transakcje były rzeczywiste, tj. wykonano usługi zarówno w spółce C., jak też w pozostałych spółkach. Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że brak wiedzy organu podatkowego o wskazanych okolicznościach wynikających z dowodów przedłożonych przez stronę (jak też objętych wnioskami dowodowymi, o realizację których skarżąca wnosiła) miałaby wpływ na zmianę podjętego ostatecznego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wbrew twierdzeniom skarżącej podnoszona we wniosku o wznowienie postępowania okoliczność, że wskazane maszyny i urządzenia były przedmiotem leasingu na rzecz Spółki C., nie dowodzą, że urządzenia te mogły być i były przedmiotem dzierżawy na rzecz kontrahentów skarżącej w wymiarze wskazanym w zakwestionowanych fakturach, skoro brak było dowodów potwierdzający fakt dokonania powyższych usług, zarówno w dokumentacji spółki, która nie tylko nie przedstawiła kontrolującym żadnej dokumentacji (ksiąg, faktur, rachunków), ale także brak było kontaktu z władzami Spółki, jak też u jej kontrahentów, u których organy przeprowadziły postępowania kontrolne, aby uzyskać jakiekolwiek dowody na potwierdzenie zawartych transakcji.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje w okolicznościach niniejszej sprawy, iż powyższe stanowisko Sądu pierwszej instancji nie zostało skutecznie podważone przez autora skargi kasacyjnej.

Fakt, iż Sąd pierwszej instancji, wbrew stanowisku organu uznał, iż nie wszystkie dowody, na które wskazała strona we wniosku o wznowienie były znane organowi nie powoduje wadliwości oceny sprawy. Sąd ocenił bowiem i uzasadnił, iż te dowody nie miały cech istotności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Sam fakt innej oceny charakteru niektórych dokumentów, dowodów i okoliczności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji nie stanowi wady, skutkującej wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku. Sąd ten dokonując bowiem kontroli zaskarżonej decyzji ocenił, że nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie prowadzonej w trybie nadzwyczajnym, na co wskazano wyżej.

6.6. Oceniając zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy wskazać, iż przepis ten określa wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Nakłada on na sąd obowiązek przedstawienia w sposób zwięzły stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Stawiając zarzut naruszenia tego przepisu, strona winna wskazać, jakich elementów uzasadnienie wyroku nie zawiera bądź które z nich są na tyle lakoniczne, że nie pozwalają na prześledzenie toku rozumowania sądu, który doprowadził go do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. W niniejszej sprawie należy wskazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku odniósł się do zarzutów skargi i ocenił zaskarżoną decyzję. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie stanowi zasadniczo polemikę ze stanowiskiem organów wyrażonym w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji. By skutecznie podważyć wyrok Sądu pierwszej instancji strona w kontekście wskazanych przepisów prawa powinna była wykazać, dlaczego Sąd dokonał niewłaściwej wykładni danego przepisu.

6.7. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekający Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił okoliczności i dowody w sprawie, pod kątem istnienia przesłanek wznowienia postepowania, skutkujących wzruszeniem decyzji ostatecznej, w związku z tym także w tym zakresie Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.

6.8. W związku z powyższym uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).