Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 173/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Stwierdzono przeprowadzenie oceny projektu w sposób naruszajacy prawo
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 27 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2012 roku sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w Ł. na oddalenie protestu od etapu oceny formalnej projektu złożonego w konkursie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 dokonanego uchwałą Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo; 2. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz A S.A. z siedzibą w Ł kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. nakazuje zwrócić A S.A. z siedzibą w Ł. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych tytułem nadpłaconego wpisu sądowego zaksięgowanego w dniu 30 września 2010 r. pod pozycją [...].


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia [...] r. nr [...] Zarząd Województwa Ł., działając na podstawie art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.), art. 30b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), uchwały nr 1167/08 Zarządu Województwa Ł. z dnia 1 sierpnia 2008 r. w sprawie: przyjęcia Podręcznika Procedur wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007-2013 zmienionej uchwałą nr 236/09 Zarządu Województwa Ł. z dnia 25 lutego 2009 r. w sprawie: zmiany Uchwały Zarządu Województwa Ł. nr 1167/08 z dnia 1 sierpnia 2008 r. w sprawie: przyjęcia Podręcznika Procedur wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007-2013

– oddalił protest A. S.A. z siedzibą w Ł. od etapu oceny formalnej projektu nr: WND-RPLD.03.02.0000-264/10 pod nazwą: "Podniesienie konkurencyjności A. S.A. poprzez wdrożenie innowacyjnych wyrobów chemii motoryzacyjnej, innowacyjnych opakowań i technologii ich produkcji" złożonego w konkursie dla naboru nr RPLD.03.02.00-7/10 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej III Gospodarka, innowacyjność, przedsiębiorczość Działanie III.2 Podnoszenie innowacyjności i konkurencyjności przedsiębiorstw w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007-2013.

W jej uzasadnieniu Instytucja Zarządzająca podniosła, że w dniu 3 marca 2010 r. A. S.A. z siedzibą w Ł. złożyły wniosek o dofinansowanie projektu pn.: "Podniesienie konkurencyjności A. S.A. poprzez wdrożenie innowacyjnych wyrobów chemii motoryzacyjnej, innowacyjnych opakowań i technologii ich produkcji" nr: WND-RPLD.03.02.00-00-264/10. W wyniku przeprowadzonej procedury weryfikacji rzeczony wniosek uzyskał negatywną ocenę formalną i został odrzucony ze względu na jego nie uzupełnienie w regulaminowym terminie 10 dni roboczych.

Na podstawie art. 30a ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Instytucja Zarządzająca RPO WŁ pisemnie poinformowała wnioskodawcę o negatywnej ocenie formalnej projektu wraz z uzasadnieniem wyników oceny projektu oraz pouczeniem o możliwości wniesienia protestu do Instytucji Zarządzającej RPO WŁ w terminie 14 dni od otrzymania informacji o wynikach przeprowadzonej oceny wniosku o dofinansowanie przedmiotowego projektu.

W dniu 29 lipca 2010 r. (data stempla pocztowego) wnioskodawca złożył do Instytucji Pośredniczącej II stopnia protest dotyczący negatywnej oceny formalnej przedmiotowego wniosku o dofinansowanie, który następnie w dniu 9 sierpnia 2010 r. został przekazany do Instytucji Zarządzającej wraz z wnioskiem o dofinansowanie projektu, listami sprawdzającymi oraz korespondencją dotyczącą oceny formalnej przedmiotowego wniosku o dofinansowanie projektu.

Zdaniem Instytucji Zarządzającej, protest został złożony w sposób zgodny z pouczeniem i zawierał dane dotyczące składającego protest oraz dane projektu, którego protest dotyczy tożsame z danymi wynikającymi z wniosku o dofinansowanie oraz zarzuty wraz z ich uzasadnieniem.

Odnosząc się do zarzutów protestu, Zarząd Województwa Ł. wskazał, że przedmiotowy wniosek o dofinansowanie projektu, pozytywnie oceniony pod względem zgodności z kryteriami dopuszczającymi, podlegał ocenie formalnej w zakresie spełnienia kryteriów administracyjnych. W związku z wystąpieniem braków/błędów w złożonym wniosku o dofinansowanie projektu Instytucja Pośrednicząca II stopnia w dniu 26 maja 2010 r. skierowała do Spółki za pośrednictwem faksu informację z wezwaniem do uzupełnienia/poprawy dokumentacji aplikacyjnej. W przedmiotowym piśmie wnioskodawca został poinformowany o sposobie obliczania terminu złożenia uzupełnień oraz konsekwencjach jego przekroczenia następująco: "Uzupełniony i/lub poprawiony kompletny wniosek należy złożyć w Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w terminie 10 dni roboczych (od poniedziałku do piątku) od dnia otrzymania niniejszego pisma. Bieg terminu rozpoczyna się następnego dnia roboczego po dniu doręczenia niniejszego wezwania i upływa 10 dnia roboczego o godz. 16.00. Za datę doręczenia pisma uważa się datę przesłania pisma faksem lub e-mailem z potwierdzeniem jego nadania (raport przesłania faxu lub e-maila). Wniosek o dofinansowanie projektu nieuzupełniony/niepoprawiony w wyznaczonym terminie nie podlega dalszej procedurze oceny projektów. Proszę o niezwłoczne potwierdzenie otrzymania powyższego pisma, odsyłając pierwszą stronę faksem na numer (042) 230 15 51 z adnotacją "otrzymałem", datą i podpisem."

W tej sytuacji, w ocenie instytucji zarządzającej, termin uzupełnienia dokumentacji upływał w dniu 10 czerwca 2010 r. Tymczasem A. S.A. z siedzibą w Ł. złożyły uzupełnioną dokumentację dopiero w dniu 23 czerwca 2010 r., a więc z uchybieniem zakreślonego terminu, co uzasadniało odstąpienie od dalszej oceny wniosku.

Skoro zatem nie zostało spełnione kryterium dopuszczające oceny formalnej, dotyczące poprawności złożenia wniosku o dofinansowanie uzupełnionego/poprawionego we właściwym terminie zasadnym było – w opinii Zarządu Województwa - wydanie uchwały o oddaleniu protestu.

W skardze na powyższą uchwałę, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. S.A. z siedzibą w Ł. wniosły o uchylenie w całości lub zmianę zaskarżanej "decyzji" oraz zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Autor skargi zarzucił naruszenie:

1. postanowień pkt. 6.2 Zasad Procedury Odwoławczej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007-2013 – podnosząc im:

a) nierozpoznanie wniosku o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych,

b) niedotrzymanie procedur określonych w § 14 Regulaminu konkursu w związku z §14 pkt 9 Regulaminu konkursu,

c) odrzucenie wniosku po dokonaniu oceny formalnej skutkiem naruszeń prawa wskazanych powyżej,

d) nierozpoznanie merytoryczne protestu złożonego przez Skarżoną Spółkę,

e) naruszenie zasady równego traktowania wszystkich wnioskodawców, ubiegających się o dofinansowanie w ramach konkursu nr RPLD.03.02.00-7/10.

W motywach skargi podniesiono, że w dniu 15 czerwca 2010 r. Zarząd A. S.A. w Ł. wniósł o przywrócenie terminu i uznanie, że w świetle przedstawionych faktów i argumentacji, termin do uzupełnienia i poprawienia wniosku biegnie od dnia 12 czerwca 2010 r. Wysłane bowiem faxem do Spółki pismo z dnia 26 maja 2010 r. nie dotarło, zresztą raport wysłania faxu nie zawiera informacji o jego dotarciu do odbiory. W zaistniałej sytuacji Centrum Obsługi Przedsiębiorcy wysłało do wnioskodawcy email, który miał stanowić odpowiedź na wniosek o wydłużenie terminu na założenie uzupełnień, lecz w załączeniu przesłano nie odpowiedź, a zupełnie inne pismo. Z kolei, do kolejnego emaila o tej samej treści w ogóle nie dołączono załącznika, dopiero zaś po trzecim email-u z adnotacją "wersja właściwa" przesłano odpowiedź i odpowiedni załącznik. Co istotne, dopiero w dniu 9 czerwca 2010 r., a więc na dzień przed upływem terminu do uzupełnienia i poprawienia wniosku poinformowano stronę telefonicznie o braku potwierdzenia otrzymania wezwania i powtórnie przesłano zawiadomienie. Zdaniem Centrum Obsługi Przedsiębiorcy brak potwierdzenia odbioru wiadomości w terminie 2 dni, rodził co najwyżej potrzebę ewentualnego telefonicznego powiadomienia wnioskodawcy - bez terminu dla tej czynności. Jest to stwierdzenie co najmniej nieuprawnione, gdyż nie ma mowy o ewentualności, ale o obowiązku wynikającym z Regulaminu. Dodatkowo w skardze podniesiono, że każdej procedurze znany jest tryb przywracania terminów, nawet zawitych i instytucja przywrócenia terminu winna mieć zastosowanie także w tym postępowaniu. Niejednoznaczność terminu w świetle obowiązku upewnienia się w ciągu 2 dni, niejednoznaczność obowiązku jego potwierdzenia o charakterze prośby, zawiadomienie na dzień przed tak określonym terminem uniemożliwiające jego faktyczne zachowanie, praktycznie niewyrefikowalna kwestia otrzymania informacji, źródło prawa regulujące te unormowania - prowadzą do wniosku o naruszeniu art.7 i 22 Konstytucji.

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 1112/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania wszczęte pytaniami prawnymi, zadanymi przez:

1. WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1613/09, o treści: czy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2, art. 30b ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity Dz.U. nr 84 z 2009 r., poz. 712 ze zm.) w zakresie w jakim wyłącza w tym postępowaniu przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) i zezwala – w ramach systemu realizacji programu operacyjnego – na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, jest zgodny z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 87 Konstytucji? – sygn. P 9/10.

2. WSA w Ł. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 973/10, o treści - czy art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1 i 2, art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju są zgodne z art. 2, art. 7, art. 31 ust 3, art. 87 i art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej? – sygn. P 1/11.

W dniu 21 lutego 2012 r. Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 ww. ustawy. Po myśli § 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Na takiej właśnie zasadzie kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb dokonywania przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi oceny projektów, zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. nr 84, poz. 712), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z przepisem art. 30 c ust. 1 ww. ustawy (dodanym na mocy art. 6 pkt 27 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności Dz.U. Nr 216, poz. 1370), po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011r. w sprawie o sygn.akt P 1/11 (Dz.U. nr 279, poz. 1 1644) uznany został za niezgodny z art. 87 Konstytucji w zakresie w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych, przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Za niezgodne z art. 87 Konstytucji uznane zostały również przepisy: art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 powołanej ustawy w zakresie w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa oraz art. 5 pkt 11 ustawy przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Jednocześnie wyrokiem Trybunału, wymienione wyżej przepisy tracą moc obowiązującą z upływem osiemnastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw.

W uzasadnieniu orzeczenia Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż zakwestionowane regulacje są niezgodne z art. 87 Konstytucji oraz zdecydował o odroczeniu utraty ich mocy obowiązującej o osiemnaście miesięcy. Jak bowiem podniesiono, realizacja wyroku będzie wymagała systemowej interwencji ustawodawcy, polegającej na unormowaniu w aktach powszechnie obowiązującego prawa tych wszystkich dotychczasowych elementów systemów realizacji, które dotyczą bezpośrednio praw i obowiązków uczestników konkursów prowadzonych w ramach regionalnych programów operacyjnych. W praktyce oznacza to możliwość utrzymania – w drodze wyjątku – dotychczasowych zasad w odniesieniu do wszystkich wdrażanych obecnie regionalnych programów operacyjnych na lata 2007-2013.

Odnosząc się do wpływu odroczenia terminu utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów na postępowania sądowoadministracyjne, Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż stosownie do art. 190 ust. 3 Konstytucji przez osiemnaście miesięcy od ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw zakwestionowane przepisy – o ile wcześniej nie zostaną uchylone bądź zmienione przez ustawodawcę, mimo że obalone w stosunku do nich zostało domniemanie konstytucyjności – winny być stosowane przez wszystkich adresatów, w tym przez sądy orzekające. Dodatkowo zauważono, że wznawianie postępowań o udzielenie finansowania z programów operacyjnych w związku z niekonstytucyjnością badanych rozwiązań podlega ograniczeniom niezależnym od odroczenia skutków niniejszego orzeczenia. Wynikają one ze specyfiki kontrolowanej materii: nie ma bowiem ani prawnej, ani praktycznej możliwości "odwrócenia" zakończonych konkursów prowadzonych w ramach regionalnych programów operacyjnych, gdyż przyznane na ich mocy ściśle określone środki zostały już rozdysponowane i wypłacone beneficjentom, a częściowo także wydane. Otwieranie na nowo w takiej sytuacji "skonsumowanych" procedur konkursowych i ponowna ocena wszystkich wniosków o finansowanie prowadziłaby do naruszenia konstytucyjnych praw podmiotów, które uzyskały finansowanie z programów operacyjnych i w dobrej wierze z tego finansowania skorzystały. Tego typu rozwiązanie stanowiłoby drastyczne naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa (por. art. 2 Konstytucji), którego nie można zaakceptować jako skutku ubocznego realizacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Respektowanie art. 87 Konstytucji w sferze polityki rozwoju nie może bowiem odbywać się kosztem pogwałcenia innych przepisów ustawy zasadniczej. Trybunał Konstytucyjny dostrzegł, że w aktualnym stanie prawnym brak jest podstawy prawnej do adekwatnej reakcji organów administracji i sądów administracyjnych w wypadku wznawiania postępowań w związku orzeczeniem o niekonstytucyjności zakwestionowanych przepisów. W szczególności art. 37 ustawy o polityce rozwoju wyłącza stosowanie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.), co jest konsekwencją odmowy uznania informacji o wynikach konkursu i postępowaniu odwoławczym za decyzje administracyjne (por. art. 30g ustawy o polityce rozwoju), zamykając tym samym możliwość utrzymania skutków rozstrzygnięć zapadłych w sposób sprzeczny z prawem na zasadach przewidzianych w tym kodeksie. Odnosi się to również do sądów administracyjnych: rozpatrując skargi złożone na podstawie art. 30c ust. 1 ustawy o polityce rozwoju, wojewódzki sąd administracyjny może wydać wyłącznie orzeczenia wymienione w art. 30c ust. 3, nie ma natomiast możliwości uchylenia jego wyników i powtórzenia całej procedury, mimo że postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone na podstawie aktów niespełniających wymagań określonych w art. 87 Konstytucji.

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego oraz rozważania, zawarte jego motywach rodzi się wątpliwość co do konieczności i możliwości dokonania oceny zgodności z prawem przeprowadzonej procedury oceny projektu skarżącego według wzorca sformułowanego w akcie usytuowanym poza systemem źródeł prawa. Zdaniem Sądu, zakwestionowanie konstytucyjności uregulowań, określających prawa i obowiązki wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego, podważa sens sądowej kontroli procedury konkursowej, nakładając obowiązek dokonywania jej oceny w odniesieniu do regulacji niemającej charakteru normatywnego. Godzi się bowiem podkreślić, że sąd administracyjny dokonuje kontroli przeprowadzonej przez instytucję zarządzającą oceny projektu wnioskodawcy. Ocena ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). W sprawach z zakresu realizacji regionalnych programów operacyjnych, z racji szczątkowej jedynie regulacji ustawowej, kontrola ta w całości opierałaby się zatem na uregulowaniach, określonych w systemach realizacji, nie mających charakteru normatywnego. Odroczenie utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny zapisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oceny tej nie zmienia. Nie sytuuje bowiem, owych uregulowań (regulaminów, zarządzań, instrukcji etc.) w systemie źródeł prawa. Tym samym więc brak jest wzorca, w oparciu o który sąd administracyjny władny byłby dokonać kontroli. W istocie więc, zaakceptowanie stanowiska, iż w okresie obowiązywania regulacji, których konstytucyjność została zakwestionowania, sądy administracyjne obowiązane są do jej stosowania, prowadziłaby do swoistej "legalizacji" procedur, pozbawionych oparcia w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.

Tym niemniej nawet biorąc pod uwagę uregulowania zawarte w § 14 Regulaminu konkursu nr RPLD.03.02.00-7/10, ogłoszonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007-2013 Oś Priorytetowa III: Gospodarka, Innowacyjność, Przedsiębiorczość. Działanie III.2 Podnoszenie innowacyjności i konkurencyjności przedsiębiorstw, dokona przez instytucję zarządzającą negatywna ocena projektu skarżącej Spółki jest wadliwa.

W § 11 -12 Regulaminu wskazano, iż wniosek podlega ocenie formalnej i merytorycznej na podstawie kryteriów wyboru projektów w ramach RPO WŁ, zatwierdzonych uchwałą nr 10/09 Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny Województwa Ł. na lata 2007-2013 z dnia 10 grudnia 2009r. zamieszczonych na stronach internetowych www.rpo.lodzkie.pl oraz www.cop.lodzkie.pl (pkt 1).

Wezwanie do usunięcia braków we wniosku przekazywane jest za potwierdzeniem odbioru za pośrednictwem poczty elektronicznej, faksu lub poczty. W przypadku przekazania wezwania do uzupełnienia pocztą elektroniczną wezwanie uważa się za doręczone w dniu potwierdzenia odbioru wiadomości a w przypadku faksu potwierdzenia jego nadania. (§ 14 pkt 8)

W przypadku gdy Beneficjent nie potwierdzi odbioru wiadomości w terminie 2 dni, zostanie poinformowany telefonicznie o braku potwierdzenia otrzymania wezwania. (§ 14 pkt 9)

Beneficjent zobowiązany jest do dostarczenia uzupełnienia wniosku w terminie 10 dni roboczych od daty otrzymania wezwania. (§ 14 pkt 10)

W przypadku gdy w wyznaczonym terminie Beneficjent nie dokona uzupełnienia lub poprawy lub wniosek nie zostanie dostarczony w wymaganej formie, nie podlega on dalszej ocenie. (§ 14 pkt 12)

Jakkolwiek więc instytucja zarządzająca dysponuje szerokim wachlarzem możliwości doręczeń dokonywanych dla wnioskodawcy, wydaje się oczywiste, iż w każdym wypadku obowiązana jest wykazać jego skuteczność. W przypadku każdego rodzaju doręczenia, wymagane jest przy tym potwierdzenie odbioru przesyłki z tym, że, w myśl Regulaminu, w przypadku doręczenia poprzez fax oznacza to potwierdzenie jego nadania. Zdaniem Sądu, oba wspomniane zapisy określają pojęcia wzajemnie się wykluczające. Potwierdzenie odbioru z istoty swej jest czymś różnym od potwierdzenia nadania. Pierwsze sugeruje bowiem działanie odbiorcy (potwierdzającego odbiór), drugie zaś nadawcy (potwierdzającego fakt nadania przesyłki). Stąd też, w sytuacji, gdy odbiorca kwestionuje skuteczność doręczenia przesyłki za pośrednictwem faxu, zaś nadawca dysponuje jedynie dowodem jego nadania, brak jest podstaw uznania dokonanego doręczenia za skuteczne. Adnotacja "ok." na potwierdzeniu nadania nie może przy tym zastąpić potwierdzenia odbioru, bowiem nie dowodzi otrzymania przesyłki przez nadawcę lecz co najwyżej sprawności urządzenia nadawczego.

W tej sytuacji przyjąć należy, iż wezwanie do uzupełnienia braków wniosku doręczone zostało wnioskodawcy w dniu 9 czerwca 2010r. tj w dniu faktycznego otrzymania informacji o brakach wniosku. Wniesienie zatem w dniu 23 czerwca 2010r. (dziesiąty dzień roboczy po dacie otrzymania wezwania) uzupełnionej dokumentacji uznać należy za dokonane w terminie.

Odnosząc się do powoływanego w przez instytucję zarządzającą wyroku tutejszego Sądu z dnia 20 stycznia 2010r. w sprawie o sygn.akt II SA/łd 1082/09 wskazać należy na odmienność stanu faktycznego, będącego przedmiotem oceny w tejże sprawie. Jak bowiem wynika z analizy uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia, kwestia doręczenia wezwania do uzupełnienia braków wniosku za pośrednictwem faksu była w powołanej sprawie niekwestionowana (przyznana przez wnioskodawcę). Ocenie podlegała natomiast okoliczność braku potwierdzenia jego otrzymania na skutek problemów organizacyjnych wnioskodawcy.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 30 ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stwierdzono, że ocena projektu skarżącego została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

Po myśli art. 200 p.p.s.a. zasądzono natomiast na rzecz skarżącej Spółki zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania, na które składają się uiszczony należny wpis sądowy od skargi (200-zł.), wynagrodzenie pełnomocnika, będącego adwokatem (240,-zł.) oraz opłata od pełnomocnictwa (17,-zł.). Po myśli art. 225 p.p.s.a. zwrócono zaś kwotę 100,-zł. tytułem wpisu nadpłaconego.

W związku natomiast z treścią wyrażonych wyżej poglądów prawnych, formułowanie wytycznych dla organu nastręcza problemy logicznej natury. Przyjęcie bowiem, iż procedura konkursowa opiera się o regulacje niemieszczące się w systemie źródeł obowiązującego prawa, z natury rzeczy nie pozwoli na uznanie, dokonanej w ramach tych procedur oceny projektów, za zgodne z prawem. Obowiązywanie niekonstytucyjnych regulacji, związane z odroczeniem daty utraty ich mocy, obliguje wszakże organy do ich stosowania, zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny.

B.C.