Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 642/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art..61 ust. 1 pkt.4   62 ust.2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 38 ust. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 167 poz 1399
law: Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach  uzdrowiskowych
article: art. 53 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1 i  ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel Sędzia NSA - Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi W. Spółki z o. o. z siedzibą Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Burmistrz Miasta D.Z. ustalił Spółce z o.o. W. warunki zabudowy dla inwestycji dotyczącej przebudowy wyciągu orczykowego na wyciąg krzesełkowy 6-osobowy typu Doppelmayer, wraz z przyłączem energetycznym, systemem naśnieżania i urządzeniami technicznymi, na działkach nr 31/6, 31/4, 36/1, 37/2, 39, 40/2, 38, 27/1, 27/11, 2/1 i 1 położonych w Z., Gmina D.Z..

W dniu 28 kwietnia 2011r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynął sprzeciw Prokuratora Apelacyjnego z P. do opisanej wyżej ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta D.Z. z dnia [...]r. Nr [...]. W sprzeciwie tym Prokurator stwierdził, że zaskarżona decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem przepisu art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jak i z rażącym naruszeniem przepisu art. 60 ust. 4 tejże ustawy, polegającym na nie sporządzeniu projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Ponadto Prokurator Apelacyjny podkreślił, że przedmiotową decyzję podjęto z obrazą art. 52 w/w ustawy w związku z art. 64 ust. 1, poprzez rozpatrzenie sprawy pomimo braków we wniosku, oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

Pismem z dnia 30 maja 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zawiadomiło strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta D.Z. z dnia [...] r. Nr [...].

Decyzją z dnia [...]r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta D.Z. z dnia [...]r. Nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji dotyczącej przebudowy wyciągu orczykowego na wyciąg krzesełkowy 6-osobowy typu Doppelmayer, wraz z przyłączem energetycznym, systemem naśnieżania i urządzeniami technicznymi, na działkach nr 31/6, 31/4, 36/1, 37/2, 39, 40/2, 38, 27/1, 27/1, 2/1 i 1 położonych w Z., Gmina D.Z.. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji ustalono, że decyzja Burmistrza Miasta D.Z. z dnia [...] r. Nr [...], została podjęta z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Kolegium postępowanie przed organem I instancji zostało wszczęte na podstawie wniosku, który nie spełnia wymogów art. art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak wniosek inwestora z dnia 21 stycznia 2008 r. wbrew postanowieniom ustawy;

- nie zawiera oznaczenia granic terenu objętego wnioskiem,

- nie określa obszaru, na który będzie oddziaływać inwestycja,

- nie określa planu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy przedstawionej w formie opisowej i graficznej,

- nie zawiera zapotrzebowania w wodę, energię elektryczną oraz sposobu odprowadzania ścieków,

- załącznik graficzny do analizy wykonany jest w skali 1:2000,

- brak załącznika graficznego wykonanego w skali 1:1000.

Ponadto Kolegium zaakcentowało, że wniosek inwestora był poprawiany i uzupełniany, jednakże z żadnego dokumentu nie wynika, aby rzeczone poprawki i uzupełnienia były dokonywane z inicjatywy inwestora.

W dalszej części uzasadnienia wydanej przez Kolegium decyzji, organ ten wskazał, że w myśl § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) - w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, stosownie do art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z kolei w § 9 ust. 2 tegoż rozporządzenia przyjęto, że wyniki analizy, o której mowa w § 3, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, sporządza się na kopii mapy, w myśl art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (§ 9 ust. 2).

W ocenie Kolegium, powyższych wymagań nie spełnia analiza na podstawie której sporządzono projekt decyzji. Wprawdzie organ I instancji wyznaczył prawidłowo obszar analizowany, jednakże sama analiza funkcji oraz cech zabudowy nie odpowiada warunkom określonym w cyt.wyżej rozporządzeniu, w szczególności analizę wykonano na mapie sporządzonej w niewłaściwej skali, bez oznaczenia numerów ewidencyjnych nieruchomości.

Nadto Kolegium wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 54 w związku z art. 64 cytowanej ustawy, powinna zawierać ściśle określone tym przepisem elementy, a także zawierać zgodnie z § 9 ust. 2 w/w rozporządzenia załącznik w postaci części tekstowej i graficznej. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, winna być zaś sporządzona na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Kolegium podkreśliło, że decyzję wydano dla inwestycji lokalizowanej m.in. na działkach nr 31/6 i 31/4, które nie były przedmiotem wniosku. Załącznik graficzny do decyzji został zaś wykonany tylko w skali 1:2000, brak załącznika w skali 1:1000, co wymagane jest tylko dla inwestycji liniowych. Wszystkie mapy stanowiące załącznik do decyzji jak i do analizy nie pochodzą z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, gdy mapa, w oparciu o którą sporządza się analizę w celu ustalenia warunków zabudowy dla nowopowstałych obiektów, powinna być aktualna, odzwierciedlać aktualny stan faktyczny i prawny nieruchomości i zlokalizowanych w obszarze analizowanym i być wykonana w odpowiedniej skali.

Kolegium wskazało, że jednym z warunków aby móc wydać decyzję o warunkach zabudowy jest zgodnie z art. 61 ust.1 pkt.4 ustawy jest wykazanie, że teren, na którym ma być realizowane zamierzenie nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nie leśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

W decyzji Burmistrza Miasta D.Z. z dnia [...]r. Nr [...] ustalono, że zamierzenie będzie lokalizowane m.in. na działce nr 2/1, gdy zaś z pisma z dnia 7 czerwca 2011r. Nadleśnictwa Z. w Sz. wynika, że w skład działki nr 2/1 wchodzi grunt leśny, który wymagał zgody Ministra Ochrony Środowiska na wyłączenie z produkcji leśnej. W dniu podjęcia decyzji i w dniu jej uprawomocnienia, rzeczona zgoda na wyłączenie z produkcji leśnej nie była wydana. Na marginesie Kolegium zauważyło, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla Miasta D.Z. obręb Z. podjęto dopiero w dniu 13 października 2008r..

Nadto Kolegium podkreśliło, że innym warunkiem wymienionym w art.61 ust.1 ustawy - jest zgodność decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi. Katalog przepisów odrębnych, na podstawie których dokonywana jest ocena zgodności zamierzenia, zależy od położenia terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. Do tych przepisów zaliczamy przepisy ochrony środowiska, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, przyrody, uzdrowisk, obszarów morskich, przepisy sanitarne i z zakresu prawa geologicznego i górniczego. Przepisy te powinny pozostawać w bezpośrednim związku do ustalanych warunków zabudowy. W niniejszej sprawie stwierdzono, że organ I instancji podjął w/w decyzję o warunkach zabudowy z rażącym naruszeniem przepisu art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 38 ust 2 ustawy z 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. Nr167, poz.1399 ze zm.). Z treści w/w art. 38 ust. 2 ustawy o lecznictwie (...) - wynika obligatoryjny obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla gmin, które uzyskały status uzdrowiska. W myśl zaś art. 59 ust. 1 tej ustawy obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu ustawy, z zastrzeżeniem, że w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy uchwali tymczasowy statut uzdrowiska. Miasto Duszniki Zdrój zostało uznane za uzdrowisko na mocy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz.U. Nr 23, poz. 150) i figurowało w wykazie miejscowości uznanych za uzdrowiska określonym zarządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. (M.P. Nr 45, poz. 228). Z kolei tymczasowy statut uzdrowiska D.Z. został uchwalony przez Radę Miejską D.Z. uchwałą z dnia [...] r. (Dz.Urz.Woj. D. Nr [...], poz. [...]) i wszedł w życie z dniem 8 czerwca 2006 r. Zatem w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy, według normy w/w art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Regulacja ta stanowi o przesłance obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy wydawanej wobec inwestycji sytuowanej na obszarze, w stosunku do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego.

Podobny obowiązek wynikał również zdaniem Kolegium z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne górnicze (Dz.U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.), w którym stwierdzono, że dla terenu górniczego sporządza się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w trybie określonym odrębnymi przepisami, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z analizy akt sprawy wynika (k. nr 64), że rzeczone wyżej zamierzenie inwestycyjne ma być realizowane w granicach terenu górniczego "D.Z.".

Jak powiedziano wyżej, stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić wówczas, gdy organ administracji publicznej ustali, że decyzja w sposób oczywisty narusza konkretny przepis prawa - czyli dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 do 7 kpa. W badanym przypadku - zdaniem Kolegium wykazano, że organ I instancji podjął zaskarżoną decyzję z naruszeniem prawa, które to naruszenia miały charakter rażącego naruszenia prawa. W szczególności rażąco naruszono art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 4 i art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Pismem z dnia 14 lipca 2011r. pełnomocnik inwestora R.B. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc naruszenie przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne ustalenie, że wniosek strony nie zawierał wymaganych prawem elementów, przyjęcie że decyzje wydano dla działek nr 31/6 i 31/4, które nie były przedmiotem wniosku, uznanie rażącego charakteru stwierdzonych naruszeń przepisów prawa, mimo że racje ekonomiczne i gospodarcze wskazują że na podstawie unieważnionej decyzji powstała inwestycja społecznie pożądana i niekolidująca interesem społecznym ani interesem osób trzecich. Podnosząc powyższe pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie w całości postępowania w sprawie. Jednocześnie pełnomocnik strony wniósł o przeprowadzenie dowodu z wykazu sprzedanych w sezonie 2010-2011 karnetów na okoliczność skorzystania z tego wyciągu w sezonie 2010-2011 przez ponad 130.000 narciarzy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Kolegium zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., Nr [...] utrzymało w mocy decyzję swą z dnia [...]r., Nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że na podstawie ponownie przeprowadzonego postępowania w badanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w składzie obecnym nie podziela poglądu wyrażonego w decyzji Nr [...] z dnia [...] r., że zachodziły okoliczności podjęcia decyzji dla działek nr 31/6 i 31/4, które nie były przedmiotem wniosku. Wniosek inwestora z dnia 21 stycznia 2008r. nie wskazywał, iż inwestycja będzie realizowana na wymienionych działkach, jednakże zostało to uzupełnione we wniosku z dnia 23 kwietnia 2008r. Ostateczna lista działek, na których zamierzenie ma być realizowane, inwestor przedstawił w piśmie z dnia 24 kwietnia 2008 r.

Natomiast Kolegium w obecnym składzie zauważa, że decyzję Burmistrza Miasta D.Z. z dnia [...] r. wydano dla inwestycji lokalizowanej na działkach nr 31/6, 31/4, 2/1 i 1 nie objętych zawiadomieniem z dnia 25 lutego 2008r. o wszczęciu postępowania, gdy nadto o zmianach wniosku Burmistrz D.Z. nie zawiadomił stron postępowania.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Kolegium stwierdziło, że nie podziela zarzutów inwestora, iż błędnie przyjęto, że wniosek nie odpowiadał wymogom określonym w art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz, że racje ekonomiczne i gospodarcze nie przemawiają za uznaniem rażącego naruszenia prawa. Kolegium wskazało, że wniosek inwestora nie zawierał elementów przewidzianych prawem, takich, jak: określenie obszaru, na który będzie oddziaływać inwestycja oraz załącznika graficznego wykonanego w skali 1:500 lub 1:1000, które to elementy nie zostały uzupełnione do dnia wydania decyzji.

Na marginesie Kolegium zauważyło, że między 21 stycznia 2008 r., a 23 i 24, kwietnia 2008 r. pierwotny wniosek inwestora (karta 103) ulegał ciągłym zmianom, gdy w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który wskazywałby, że było to następstwem czynności wnioskodawcy.

Nietrafny jest także zdaniem Kolegium zarzut, iż racje ekonomiczne i gospodarcze powinny przesądzić o stabilności ostatecznej decyzji administracyjnej. Organy właściwe do stwierdzania nieważności decyzji administracyjnych dokonują oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu podjęcia badanej decyzji. W przypadku stwierdzenia, że w wyniku wydania decyzji naruszono konkretny przepis prawa w sposób oczywisty tj. polegający na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a rozumienie przepisu nie wymaga stosowania wykładni prawa obowiązkiem organu administracji publicznej jest wyeliminowanie z obrotu takiego aktu administracyjnego.

W ocenie Kolegium - z taką sytuacją mamy do czynienia w badanym przypadku. Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w tym przepisie. Jednym z warunków tam wymienionych jest to, że teren, na którym ma być realizowane zamierzenie nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nie leśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

W decyzji Burmistrza Miasta D.Z. z dnia [...]r. ustalono, że zamierzenie będzie lokalizowane m.in. na działce nr 2/1, która jak wynika z pisma z dnia 7 czerwca 2011r. Nadleśnictwa Z. w Sz. jest gruntem leśnym i w dniu wydania tej decyzji wymagała zgody Ministra Ochrony Środowiska na wyłączenie z produkcji leśnej. Okoliczność, że działka nr 2/1 jest gruntem leśnym i wymaga zgody Ministra Ochrony Środowiska na wyłączenie z produkcji leśnej jest w sprawie bezsporna. Powyższe wynika nie tylko z akt sprawy, ale także z dokumentów przekazanych przez pełnomocnika strony przy wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy ( z porozumienia z dnia 26 listopada 2009r. zawartego pomiędzy Nadleśnictwem Z. w Sz., a W. sp. z o.o. na okoliczność uregulowania zasad korzystania przez stronę z gruntu leśnego, decyzji Ministra i Środowiska oraz z umowy dzierżawy z dnia 4 marca 2009 r.).

Również w ocenie Kolegium nie budzi wątpliwości, że Burmistrz D.Z. podjął przedmiotową decyzję o warunkach zabudowy z rażącym naruszeniem przepisu art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 38 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Miasto D.Z. stosownie do brzmienia art. 59 ust. 1 ustawy uzdrowiskowej zostało uznane za uzdrowisko na mocy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz.U. Nr 23, poz. 150) i figurowało w wykazie miejscowości uznanych za uzdrowiska określonym zarządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. (M.P. Nr 45, poz. 228). Statut uzdrowiska D.Z. Rada Miejska D.Z. uchwaliła uchwałą z dnia [...] r. (Dz.Urz.Woj. D. Nr [...], poz. [...]), który wszedł w życie z dniem 8 czerwca 2006 r. W ocenie Kolegium, powyższe wskazuje, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy, według normy art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Powyższe przesądzało o obowiązku zawieszenia postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji sytuowanej na obszarze, w stosunku do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego.

Kolegium podzielić także stanowisko składu orzekającego zajęte w opisanej wyżej decyzji tegoż organu z dnia 27 czerwca 2011r., że ustalenie, iż rzeczone zamierzenie inwestycyjne ma być realizowane w granicach terenu górniczego "D.Z." nakazywało zastosowanie również art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze.

W tym stanie rzeczy Kolegium stwierdziło, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wydanie decyzji Burmistrza Miasta D.Z. z dnia [...]r., Nr [...] w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji dotyczącej przebudowy wyciągu orczykowego na wyciąg krzesełkowy 6 - osobowy typu Doppelmayer, wraz z przyłączem energetycznym, systemem naśnieżania i urządzeniami technicznymi, na działkach nr 31/6, 31/4, 36/1, 37/2, 39, 40/2, 38, 27/1, 27/11, 2/1 i 1, położonych w Z., Gmina D.Z. - nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, tj. przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności naruszone zostały przepisy art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 4 i art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do dokumentu załączonego do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium podkreśliło, że nie dotyczy on przedmiotu postępowania, lecz wskazuje na niewątpliwe korzyści społeczne i gospodarcze. Jednakże taka okoliczność nie może sanować decyzji podjętej z rażącym naruszeniem prawa.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka z o.o. "W." z/s w Z., zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art.156 § 1 pkt 4 k.p.a., polegające na uznaniu za rażące naruszenie przez organ I instancji (Burmistrza Miasta D.Z.) przepisu art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mimo że aktualny stan ostatecznego uregulowania zmiany przeznaczenia gruntu zajętego pod inwestycję strony z leśnego na inny oraz uchwalenie dla tego terenu obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznać należy za wykluczający przyjęcie aktualnie rażącego naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 62 ust. 2 ustawy;

2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to treści art.156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na uznaniu rażącego charakteru stwierdzonych przez Kolegium naruszeń przepisów prawa, na podstawie których wydano analizowaną decyzję Burmistrza Miasta D.Z., mimo że racje ekonomiczne i gospodarcze związane bezpośrednio z konsekwencjami kontrolowanej decyzji wskazują, że na podstawie unieważnianej decyzji w sprawie warunków i zabudowy powstała inwestycja społecznie pożądana i niekolidująca z interesem i społecznym, ani też interesem osób trzecich oraz, że skutki tej decyzji wymagają podtrzymania stabilności ostatecznej decyzji administracyjnej, aniżeli destrukcyjnej ingerencji w społecznie aprobowany model funkcjonowania i działania inwestycji wydanej na podstawie kontrolowanej decyzji Burmistrza Miasta D.Z..

Stawiając powyższe zarzuty, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ppsa w zw. z art. 145 § 2 ppsa i art. 152 ppsa, skarżąca Spółka wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w W. (nr [...]) w całości oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji SKO w W. (nr [...]) stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza Miasta D.Z. z dnia [...] r. o warunkach zabudowy dla inwestycji W. sp. z o. o. dotyczącej przebudowy wyciągu orczykowego na wyciąg krzesełkowy 6-osobowy typu Doppelmayer wraz z przyłączem energetycznym, systemem zaśnieżania i urządzeniami technicznymi, na działkach na 31/6, 31/4, 36/1, 37/2, 39, 40/2, 38, 27/1, 27/11, 2/1 i 1 położonych w Z., gmina D.Z. i orzeczenie przez Sąd, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu;

2) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej Spółki zwrotu kosztów | postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca wskazała, że stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy ustalone zostanie, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2009 r., VII Sa/Wa 615/09). Jednocześnie naruszenie to pozostawać musi w związku z ostatecznym merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, a racje ekonomiczne i gospodarcze muszą wskazywać na skutki niemożliwe do zaakceptowania decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa, także w takim sensie, żeby stwierdzone naruszenie miało większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej (tak wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28.08.2009., sygn. akt II SA/Wr 251/09). Co więcej naruszenie prawa ma tylko wtedy charakter rażący, gdy aktem administracyjnym wbrew wszystkim przesłankom danego przepisu nadano prawa lub ich odmówiono (tak wprost wyrok NSA z dnia 02.07.2009r., II FSK 217/09).

Ziszczenie się bowiem podstawy stwierdzenia nieważności decyzji przewidzianej treścią art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zależy także od oceny skutków wydanej decyzji. Także zatem przy przyjęciu naruszenia przy wydawaniu badanego w trybie nadzwyczajnym aktu administracyjnego przepisów prawa, o rażącym naruszeniu prawa decydują wszak racje ekonomiczne i gospodarcze oraz skutki jakie decyzja już wywołała (tak wprost wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28.08.2009 r., II SA/Wr 251/09, Lex nr 553289). Skoro interes żadnego podmiotu prawnego nie ucierpiał wskutek wydania analizowanej decyzji Burmistrza Miasta D.Z., a z bazy turystycznej stworzonej przez stronę korzysta znaczna część społeczności lokalnej, czemu towarzyszy rozwój społecznie aprobowanych wartości takich jak poprawa kultury fizycznej społeczeństwa i rozwój regionu, o rażącym naruszeniu prawa – zdaniem strony skarżącej nie może być mowy. Skutkiem wydanej decyzji, związanym bezpośrednio z funkcjonowaniem powstałego na jej podstawie wyciągu narciarskiego stały się rozwój turystyki i kultury fizycznej mieszkańców niemalże całego D.Ś. oraz aktywizacja gospodarcza Z., przekładająca się także wprost na powstawanie w Z. nowych cennych miejsc pracy dla okolicznych mieszkańców; także w przedsiębiorstwie prowadzonym przez Stronę. Powyższe wynika z faktu, że ze stworzonej przez Spółkę bazy narciarsko-turystycznej korzystają rocznie dziesiątki tysięcy narciarzy nieprzerwanie od trzech sezonów narciarskich. Okoliczności te, w pełnym przekonaniu Strony, pozostają in casu orzeczniczo istotne i wymagają ich uwzględnienia także w niniejszym postępowaniu. W tym kontekście istotnego znaczenia nabierają, wynikające z przedstawionych przez stronę w postępowaniu w toku instancji dokumenty, fakty - uregulowania przez Spółkę sytuacji prawnej gruntów zajętych na użytek analizowanej inwestycji uprzednio przeznaczonych do produkcji leśnej, aktualnej zgodności inwestycji z treścią obowiązującego na terenach Miasta i Gminy D.Z. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz licznych zimowych odwiedzin zrealizowanej przez Spółkę W. inwestycji w postaci wyciągu narciarskiego wraz z infrastrukturą przez turystów i osoby zainteresowane czynnym wypoczynkiem narciarskim.

Zdaniem skarżącej, żadne z uchybień wytykanych przez SKO w W. wobec decyzji Burmistrza Miasta D.Z., w tym w szczególności naruszenie art. 62 ust. 2 ustawy nie doprowadziło zaś do powstania skutków, które stworzyłyby stan niemożliwy do zaakceptowania w praworządnym społeczeństwie obywatelskim, zwłaszcza w kontekście finalnie wydanej zgody Ministra Środowiska na przeznaczenie na cele nieleśne analizowanych gruntów oraz przy uchwalonym ostatecznie i wprowadzonym w życie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla tych gruntów, w ramach którego dopuszczalność zrealizowanej przez skarżącą Spółkę inwestycji jest bezsporna.

Uwzględniając powyższe, niniejszą skargę uznać należy w ocenie strony skarżącej za konieczną i uzasadnioną.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Działając w granicach kompetencji wynikających z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 § 2 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu nie dają podstaw do uchylenia tak decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r, Nr [...], jak i poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia [...] r., Nr [...].

Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie.

Zważyć należy, iż zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostały wydane w trybie stwierdzenia nieważności decyzji z powołaniem się na przepis art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a.

Istotny jest zatem w sprawie przepis art. 16 § 1 k.p.a., który ustanowił ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Od tej reguły ustawodawca dopuścił pewne wyjątki. Jednym z nich jest stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., przy czym postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uregulowane zostało przepisami art. 156 k.p.a. do art. 159 k.p.a.. I tak wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje na żądanie strony lub z urzędu /art. 157 § 2 k.p.a./. Przedmiotem zaś postępowania w tym nadzwyczajnym trybie jest ustalenie istnienia jednej z wadliwości decyzji, taksatywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a także stwierdzenie, czy nie występują przesłanki negatywne wymienione w art. 156 § 2 k.p.a..

Z przepisu art. 156 § 1 k.p.a. i art. 158 § 2 k.p.a. w związku z art. 157 § 2 k.p.a. wynika, że jeśli w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., organ nadzoru - niezależnie od tego, czy postępowanie nadzorcze zostało wszczęte na żądanie strony, czy z urzędu - jest obowiązany wydać decyzję stwierdzającą nieważność wadliwej decyzji lub stwierdzającą, że została ona wydana z naruszeniem prawa, ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie stwierdził jej nieważności. Oznacza to, że granice w jakich strona żąda wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie wiążą organu nadzoru.

W wyroku z dnia 15 kwietnia 2008r., sygn.akt II OSK 390/07, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązkiem organu wszczynającego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zbadanie nie tylko, czy wystąpiła w sprawie ta przesłanka, która legła u podstaw wszczęcia postępowania, ale także, czy nie miały miejsca inne naruszenia prawa objęte art. 156 § 1 k.p.a.. Zatem organ prowadząc postępowanie nieważnościowe winien stosownie do art. 7 k.p.a. podjąć kroki mające na celu ustalenie czy kwestionowana decyzja jest dotknięta którąś z wad wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a..

Niesporne jest w niniejszej sprawie, że przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta D.Z. z dnia [...]r., Nr [...] było przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, określonym w art.156 § 1 pkt.2 k.p.a..

Sąd podziela powszechnie przyjęte w orzecznictwie sądowym stanowisko, iż o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja.

Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną.

W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 1994 r. III SA 1705/93 (Wspólnota 1994, nr 42, s. 16) "Z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzją nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu przewodzi do wniosku, że pozostają one w jawnej sprzeczności".

Zaś skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 9 lutego 2005 r. OSK 1134/04 LEX nr 165717).

Zdaniem Sądu przy wydaniu opisanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta D.Z. z dnia [...]r., Nr [...] doszło – jak trafnie przyjęło Kolegium - do rażącego naruszenia przepisów prawa wskazanych w zaskarżonej decyzji. Zarówno treść wadliwej decyzji organu I instancji i czynności poprzedzające jej wydanie stanowią zaprzeczenie stanu prawnego.

Wskazać należy, że w orzecznictwie przyjęte zostało, iż organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy winien w pierwszej kolejności rozważyć, czy dla obszaru objętego wnioskiem istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to tyle, że w przypadku stwierdzenia, iż wniosek inwestora dotyczy obszaru objętego obowiązkiem sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązany jest zawiesić postępowanie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 listopada 2007r., sygn.akt II S.A./Po 362/07, LEX nr 468034).

Zgodzić się należy ze stanowiskiem Kolegium, że organ I instancji z rażącym naruszeniem przepisu art.62 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwaną dalej u.p.z.p. (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.), w związku z art.38 ust.2 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1399 ze zm.) - wydał opisaną wyżej decyzję z dnia [...]r., Nr [...].

Wskazać należy, że przepis art. 14 ust. 7 u.p.z.p. stanowi, iż plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeśli wymagają tego przepisy odrębne. Z kolei w myśl art.62 ust.2 u.p.z.p. Jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu.

Trafne jest stanowisko Kolegium, że takim przepisem jest w/w art.38 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji przez organ I instancji, zgodnie z którym gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu.

Skoro niesporne jest w sprawie, że Gmina D.Z. posiadała status uzdrowiska, to z zestawienia powyższych przepisów wynikał obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy wobec inwestycji, która ma być realizowana na tym obszarze, a w stosunku do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu. W tej sytuacji niedopełnienie obowiązku zawieszenia postępowania i wydanie przez Burmistrza Miasta D.Z. decyzji z dnia [...]r., Nr [...] stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2010r., sygn.akt II OSK 1073/09, LEX nr 597125).

Wydanie opisanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta D.Z. z dnia [...]r., Nr [...] nastąpiło również z rażącym naruszeniem przepisu art.62 ust.2 u.p.z.p. w związku z art.53 ust.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2005r., Nr 228, poz.1947 ze zm.), zgodnie z którym, dla terenu górniczego sporządza się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w trybie określonym odrębnymi przepisami, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Wprawdzie przepis art.53 ust.6 ustawy Prawo geologiczne i górnicze stanowił, że jeżeli przewidywane szkodliwe wpływy na środowisko będą nieznaczne, to rada gminy może podjąć uchwałę o odstąpieniu od sporządzenia mpzp, lecz skoro z akt sprawy nie wynika, by uchwała taka została podjęta, gdy zaś z akt sprawy wynika, iż wnioskowana inwestycja zlokalizowana miała być w granicach terenu górniczego "D.Z.", to w sprawie nie mogła zostać wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 września 2007r., sygn.akt II S.A./GL 231/07, LEX nr 372519).

Nadto wskazać należy, że celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, jest dopuszczalna, stąd też wydanie decyzji musi poprzedzać przeprowadzone przez właściwy organ postępowanie wyjaśniające w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

I tak wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przy spełnieniu ściśle określonych przesłanek, wskazanych w w/w art. 61 ust. 1 ustawy, to jest:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Mając na uwadze powyższe, Kolegium w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustaliło na podstawie akt sprawy i w sposób właściwy uzasadniło, że decyzja Burmistrza Miasta D.Z. z dnia [...]r., Nr [...] podlega stwierdzeniu nieważności w związku z rażącym naruszeniem przepisów proceduralnych (art. 6, 7 i art. 77 oraz art. 107 § 3 kpa), pozostającym w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy i naruszeniem prawa materialnego, albowiem doszło do rażącego naruszenia:

1/ art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez orzeczenie o warunkach zabudowy, jako, że wniosek który wszczynał niniejsze postępowanie nie spełniał wymogów określonych w w/w art.52 ust.2 pkt.1 u.p.z.p.;

2/ art. 61 ust. 1 pkt.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art.7 ust. 1 i ust.2 pkt.2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdy planowana zabudowa obejmowała działkę oznaczoną nr 2/1 stanowiącą grunt leśny, a zgodnie z uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 29 listopada 2010r., sygn.akt II OPS 1/10, / LEX nr 621577/, cyt.: "Warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. I pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów' rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm." Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przyjęte w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym zgoda, o której mowa w art. 7 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne następuje tylko w procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie znajduje zastosowania przed organem rozstrzygającym o warunkach zabudowy ( por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 maja 2011r., sygn.akt II S.A./Łd 71/11, LEX nr 795725, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 września 2010r., sygn.akt II S.A./GL 258/10, LEX nr 752720);

3/ § 9 w/w rozporządzenia ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, która nie zawierała prawidłowych załączników w postaci tekstowej i graficznej, a które to załączniki stanowią integralną część decyzji. Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 w/w rozporządzenia). Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (§ 9 ust. 3 w/w rozporządzenia). Przepis art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi o mapie zasadniczej lub w przypadku jej braku, kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000.

Powyższa regulacja prawna określa wymogi w zakresie załączników do decyzji o warunkach zabudowy. Bezsprzecznie z tych norm prawnych wynika, że załącznik do decyzji o warunkach zabudowy stanowi zarówno kopia mapy w odpowiedniej skali, jak i analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która to analiza składa się z części tekstowej i graficznej.

Ponadto wskazać należy, iż skoro załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w § 9 rozporządzenia, stanowią integralną część tej decyzji, to stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji, której dotyczą, muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci mapy i wyników analizy. Na wynik analizy składa się część tekstowa i graficzna. W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników, decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pogląd powyższy potwierdza orzecznictwo (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 września 2008r., II SA/Ol 537/08, Lex Nr 451625; wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2008r., II OSK 1862/06, Lex Nr 467127; wyrok NSA z dnia 12 października 2006 r., II OSK 491/06, Lex Nr 289267; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999r., IV SA 1757/98, Lex Nr 47867; wyrok NSA z dnia 12 marca 1997 r., SA/Gd 2939/95, Lex Nr 30583).

Odnosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie do wydanej przez organ I instancji opisanej wyżej decyzji z dnia [...]r., Nr [...] o warunkach zabudowy, wprawdzie dołączono załącznik w postaci graficznej oraz załącznik w postaci analizy /część tekstowa/, jednakże, po pierwsze nie zostały one opatrzone tak podpisem, jak i pieczęcią Burmistrza D.Z., tj. osoby uprawnionej do wydania tej decyzji, a po drugie nie są one kompletne, gdyż brak jest części graficznej analizy, a o której stanowi cyt. wyżej § 9 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.

Reasumując stwierdzić należy, że tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja, rozumiane jako skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W okolicznościach niniejszej sprawy, skutkiem niemożliwym do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności jest wejście do obrotu prawnego decyzji ustalającej warunki zabudowy podjętej (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy w ogóle nie powinna zostać wydana (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych; art.38 ust.2 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych; art.53 ust.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze w związku z art.62 ust.2 u.p.z.p.). Z tej to też przyczyny nie jest możliwe rozważanie, jakie skutki gospodarcze lub społeczne wywołała decyzja, której w ogóle nie powinno być w obrocie prawnym. Naruszenie prawa polegające na wydaniu decyzji, gdy nie spełnione były ustawowe warunki do jej wydania, ma bowiem znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej.

W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej nie wykazała, by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się zatem na przepisie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

H.B. 24.02.2912 r.