Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 897/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-01-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia
Powołane przepisy: article: par. 8 ust. 4 i ust. 8 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.
article: art. 61 par. 1, par. 3, par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 135o ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2011 r. wniosku K. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] 2010 r., nr [...] w sprawie ze skargi K. L. na orzeczenie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] 2010 r., nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] 2010 r., nr [...]. /-/ J. Zieliński


UZASADNIENIE

W złożonej na orzeczenie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] 2010 r., nr [...] skardze, K. L. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia organu I instancji w sprawie kary dyscyplinarnej. Uzasadniając wniosek skarżący wyjaśnił, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami, rozkazem personalnym, obniżono mu dodatek funkcyjny. Obniżenie dodatku rodzi dla niego trudne i nieodwracalne skutki ponieważ obowiązujące przepisy uniemożliwiają przywrócenie dodatku do kwoty wcześniej posiadanej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż zgodnie z treścią, art. 135o ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r, nr 43, poz. 277 z późn. zm.) przełożony dyscyplinarny, po uprawomocnieniu się orzeczenia lub postanowienia, niezwłocznie wykonuje orzeczoną karę. Z kolei stosownie do treści art. 135o ust. 1 orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne

1) z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono,

2) w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy.

Oznacza to, iż w przypadku wniesienia w przepisanym terminie odwołaniu od orzeczenia I instancji nie podlega ono wykonaniu. Natychmiastowemu wykonaniu podlega natomiast kara wymierzona w orzeczeniu organu II instancji.

Należy podzielić stanowisko, iż przedmiotem wstrzymania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. Dalej: P.p.s.a. ) mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. B. Dauter. Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym, Komentarz, 3 wydanie, str. 204-205). Zatem w przedmiotowej sprawie zasadna jest odmowa wstrzymania wykonania orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] 2010 r., nr [...], które wobec wniesionego odwołania, zgodnie z art. 135o ust. 2 ustawy o Policji nie podlegało wykonaniu.

Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...]2010 r., nr [...] należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Należy podkreślić, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania zaistnienia jednej z przesłanek uzasadniających wydanie postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem jego wniosku, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005 niepubl.). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004 niepubl.).

Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż K. L. nie wykazał w dostateczny sposób, w jaki sposób obniżenie wypłacanego dodatku funkcyjnego grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności nie wyjaśnił jak znaczne było obniżenie wypłacanego dodatku oraz jaki będzie to miało skutki dla jego sytuacji majątkowej.

Zgodnie z treścią § 8 ust.4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732) dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi w stawce kwotowej, w wysokości uzależnionej od rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem szczebla działania i wielkości kierowanej jednostki lub komórki organizacyjnej Policji oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych i nieprzekraczającej miesięcznie w I kategorii - 80 %, w II kategorii - 70 %, w III kategorii - 60 % podstawy wymiaru stanowiącej sumę należnego policjantowi uposażenia zasadniczego oraz dodatku za stopień w stawce ustalonej dla policyjnego stopnia etatowego odpowiadającego zajmowanemu stanowisku służbowemu. W ust. 8 pkt 1 tego paragrafu przewidziano, iż w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną, dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki.

Z treści wyżej przytoczonych przepisów wynika, iż obniżenie dodatku funkcyjnego może mieć różny wymiar i trudno na ich podstawie oraz na podstawie zawartych w wniosku o wstrzymanie wykonania skąpych informacji ocenić czy faktycznie obniżenie przyznawanego K.L. dodatku rodzi trudne i nieodwracalne skutki w sytuacji majątkowej skarżącego.

Należy również zauważyć, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i wyeliminowania zaskarżonego orzeczenia odpadnie przesłanka obniżenia dodatku funkcyjnego o której mowa w § 8 ust. 8 pkt 1 powoływanego wyżej rozporządzenia, co umożliwi jego przywrócenie, we wcześniej otrzymywanej wysokości. Nie można zatem stwierdzić, iż wykonanie zaskarżonego orzeczenia może wywołać trudne i nieodwracalne skutki.

Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia.

/-/ J. Zieliński