Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 259/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 88 l ust 2
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.
article: art 7 i 77 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 145 § 1 pkt 1 lit ai c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant ref. staż. Natalia Berkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2019 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią 1. Uchyla zaskarżoną decyzję; 2. Zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz D. C. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Nr [...] Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po rozpatrzeniu odwołania D. C., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 roku nr [...] - utrzymał ww decyzję w mocy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

Na wniosek D. C. zostało wszczęte postępowanie w sprawie zwolnienia z zakazów określonych w art. 881 ust. 1 ustawy Prawo wodne, dla inwestycji polegającej na budowie [...], na działkach skarżącego nr [...], [...], [...], [...] obr. [...], m. [...], usytuowanej w całości w lewym międzywalu rzeki [...] Planowana inwestycja polega na budowie (po uprzednim wyburzeniu istniejącej zabudowy) trzykondygnacyjnego budynku usługowego – [...] o bryle w kształcie litery L i powierzchni zabudowy ok. 1737 m2. Poziom posadowienia posadzki parteru planowany jest na rzędnej 4,50 m n.p.m. Kr. Budynek w technologii żelbetowej szkieletowej, podparty na słupach, bez bezpośredniego przylegania do gruntu. Dodatkowo przewidziane zostały powierzchnie utwardzone (16% w stosunku do powierzchni terenu inwestycji) oraz parkingi w technologii parkingów zielonych. Według obowiązującej mapy zagrożenia powodziowego (MZP) planowany do budowy hotel w całości miałby znajdować się w zasięgu wody powodziowej o prawdopodobieństwie wystąpienia 1% (raz na 100 lat).

Z przeprowadzonej przez organ I instancji analizy mapy, która oprócz zasięgu wody powodziowej zawiera również głębokość tej wody wynika, że przedmiotowe działki znajdują się w przedziale głębokości od 0,5 do 2,0 m. Rzędna wody 1% wynosi dla przedmiotowej lokalizacji ok. 3,98 m n.p.m. Kr., a rzędne terenu według Numerycznego Modelu Terenu wynoszą od ok. 2,94 m n.p.m.Kr. do ok. 3,44 m n.p.m.Kr. W ocenie Regionalnego Dyrektora powyższe oznacza, że w przypadku wystąpienia przepływów na rzece W. o prawdopodobieństwie wystąpienia 1%, przedmiotowe działki jak i okoliczne obszary zostaną zalane, a głębokość wody powodziowej w miejscu inwestycji wynieść może od ok. 0,54 m do ok. 1,04 m. Dodatkowo, poza samym budynkiem, obszar wokół planowanego budynku również położony będzie na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią co spowoduje utrudnienie w samodzielnej ewakuacji i wymagać będzie udziału służb ratowniczych w tym zakresie, a zwiększenie liczby osób zamieszkujących ten obszar, spowoduje wzrost kosztów reagowania podczas powodzi. Nadto, planowana do realizacji inwestycja ma się znajdować w bezpośrednim sąsiedztwie portu w [...], który jest niezbędny do realizacji zadań związanych z utrzymaniem wód i urządzeń wodnych, a także do wykonywania zadań związanych z ochroną przeciwpowodziową. Port wykorzystywany jest w szczególności do postoju lodołamaczy w trakcie prowadzenia akcji lodołamania na [...], a także do postoju innych jednostek pływających realizujących zadania dla RZGW w [...] A nadto również jako port dla potrzeb miejscowych rybaków. Zdaniem organu I instancji przedmiotowe zakazy zapobiegają niewłaściwemu zagospodarowaniu, m.in. obszaru międzywala, utrudniającemu odpływ wód powodziowych. Ograniczenia te mają na celu minimalizację skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi i ich mienia. Dopuszczenie w art. 88I ust. 2 cyt. ustawy możliwości zwolnienia z zakazów dotyczących zagospodarowania obszarów powodziowych dowodzi, że ustawodawca rygorystycznie traktuje wymogi dotyczące zagospodarowania terenów powodziowych i przewiduje od nich tylko zupełnie wyjątkowe, indywidualne odstępstwa. Odstępstwa, które nie spowodują zagrożenia dla samych zainteresowanych, ale i terenów sąsiednich.

Wobec powyższego Dyrektor RZGW w [...] wyraził ww decyzją negatywne stanowisko w kwestii wprowadzania nowej - przedmiotowej zabudowy w powyższym obszarze.

Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący, poprzez swojego pełnomocnika, wystąpił z odwołaniem wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie o orzeczenie co do istoty sprawy. Skarżący, przedstawione w odwołaniu zarzuty podtrzymał w piśmie z dnia 12 marca 2018 r., stanowiącym jego uzupełnienie i zgodnie z art. 136 § 2 kpa wniósł o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy.

Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po przeanalizowaniu materiału dowodowego, uznał za zasadne stanowisko wyrażone w uzasadnieniem zaskarżonej do niego decyzji. Podniósł, iż zgodnie ze sporządzonymi przez Prezesa KZGW mapami zagrożenia powodziowego (arkusz [...] – [...] [...]), które zostały przekazane Dyrektorowi RZGW w [...] w dniu [...] kwietnia 2015 r. i w tym samym dniu zostały opublikowane na stronie| [...] (pod adresem [...]), przeznaczone pod inwestycję działki o nr [...], [...], [...], [...] obr. [...], m. [...] znajdują się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...], w całości w zasięgu zalewu wodą o średnim prawdopodobieństwie wystąpienia, tj. raz na 100 lat (woda Ql%. Wskazał, iż w przypadku wystąpienia wody o przepływie Ql% teren inwestycji zostanie pokryty wodą o głębokości mieszczącej się w przedziale od 0,5 m do 2 m (na ww. mapach podane są cztery przedziały głębokości wody). Natomiast w przypadku wystąpienia wody o przepływie Q10% teren działki o nr [...] zostanie w całości pokryty wodą o głębokości do 0,5 m, a działka o nr [...] w części zostanie pokryta wodą o głębokości mieszczącej się w przedziale od 0,5 m do 2 m. Podkreślił także, iż działki o nr [...] i [...], na których ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja, znajdują się również na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych, gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat (Ql%). Teren działki o nr [...] zostanie pokryty wodą o głębokości mieszczącej się w przedziale od 0,5 m do 2 m a teren działki o nr [...] o 0,5 m. Przedstawione przez inwestora, przewidziany zarówno na etapie projektowym jak i wykonawczym, szereg zabezpieczeń przeciwpowodziowych zapewniających bezpieczeństwo planowanej inwestycji, w ocenie Prezesa nie stanowi o możliwości wydania pozytywnej decyzji. Organ II instancji stwierdził, iż podparcie budynku na słupach, którego parter nie będzie bezpośrednio przylegał do gruntu (4,5 m n.p.m.), nie zmienia faktu, iż przedmiotowe działki w całości zlokalizowane są na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią wraz z planowanym budynkiem podpartym na słupach, który w dalszym ciągu zostanie narażony na zalanie wodą powodziową o głębokości w przedziale od 0,5 m do 2 m. W konsekwencji oddziaływania wód powodziowych może nastąpić jego zniszczenie, w tym również słupów podpierających. Niesione przez wodę elementy mogą powodować niszczenie obiektów budowlanych i blokowanie swobodnego przepływu wód powodziowych. Lokalizacja budynku na trasie przepływu wód powodziowych wpływa bowiem na podpiętrzenie wód oraz zwiększenie naporu wody na obiekty napotykane na swojej drodze. Również odnosząc się do zarzutu, że planowana do realizacji inwestycja będzie znajdować się w bezpośrednim sąsiedztwie portu w S., organ odwoławczy podkreślił, że nowym czynnikiem determinującym pozostawienie części portu "niezabudowanej" jest podpisanie przez Polskę Porozumienia w sprawie [...] ([...]). Odnosząc się natomiast do zarzutu, że projekt planu zagospodarowania przestrzennego, który uzyskał pozytywną opinię Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] nr [...], wyjaśnił, że projekt planu mpzp nie stanowi podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w badanej sprawie. Dokumentami obowiązującymi w zakresie wyznaczenia obszarów szczególnego zagrożenia powodzią są mapy zagrożenia powodziowego opublikowane przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej dnia 15 kwietnia 2015 r. i to one stanowią oficjalne dokumenty planistyczne, będące podstawą do podejmowania działań związanych z planowaniem przestrzennym i zarządzaniem kryzysowym w zakresie ryzyka powodziowego. Podobnie w ocenie Prezesa nie ma znaczenia okoliczność, iż nieruchomość jest obecnie zabudowana budynkiem usługowym albowiem wcześniejsza zabudowa terenu nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Podsumowując organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał, że planowana inwestycja może spowodować zwiększenie ryzyka powodziowego, w tym zwiększenie strat i zagrożenia dla użytkowników już wybudowanych budynków mieszkalnych czy usługowych znajdujących się w sąsiedztwie.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie poprzez swojego pełnomocnika wniósł D. C., zarzucając naruszenie:

- art. 88I ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 88I ust. 2 Prawa wodnego i odmowę zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, o których mowa w art. 88I ust. 1 tej ustawy ze względu na przyjęcie, że w przypadku inwestycji polegającej na budowie obiektu budowlanego ([...]) nadziałkach nr [...], [...], [...], [...], obręb [...], miasto [...], zwolnienie od tych zakazów utrudni zarządzanie ryzykiem powodziowym;

- art. 88I ust. 3 ustawy z 2001 r. - Prawo wodne, poprzez niezastosowanie tego przepisu i wydanie zaskarżonej decyzji bez uprzedniego zasięgnięcia opinii państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej, mimo wystąpienia takiej potrzeby w sprawie, dla stwierdzenia czy zamierzona budowa aparthotelu nie utrudni ochrony przed powodzią;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz w zw. z art. 80 i art. 8 § 1 kpa. poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego w związku z nie wyjaśnieniem okoliczności sprawy i nie dokonaniem w istniejącym stanie faktycznym merytorycznej weryfikacji przesłanki utrudnienia zarządzania ryzykiem powodziowym, o której mowa w ww art. 88I ust. 2, polegające na:

a) nie uwzględnieniu istotnych okoliczności faktycznych - warunków hydrologicznych występujących na obszarze ww. działek, świadczących o rzeczywistym braku zagrożenia powodziowego dla tego obszaru;

b) nie zasięgnięciu opinii państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej, mimo wystąpienia takiej potrzeby w sprawie;

c) nie uwzględnieniu obowiązującego dla obszaru ww. działek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 1999 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2000 r. Nr [...], poz. [...] z późn. zm.), dopuszczającego na tym obszarze funkcję usługową (w tym w zakresie turystyki oraz wczasów) i funkcję mieszkalną, integralnie związaną z funkcją usługową, oraz związaną z tymi funkcjami możliwość zabudowy (§ 3 ust. 2, [...], pkt 3 i 6 w związku z § 2 ust. 1, Przemysł, 41 i Usługi, 33 powołanej uchwały Nr [...] Rady Miasta [...]);

d) nie uwzględnienie postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], z dnia [...] marca 2017 r., sygn. [...], uzgadniającego projekt nowego planu miejscowego dla tego obszaru, w treści którego na terenie ww. działek, również dopuszcza się funkcję usługową, związaną z zabudową o takim charakterze, w zakresie handlu, gastronomii, turystyki i rekreacji (§ 25. KARTA TERENU NR [...]- [...], pkt 3 i 7 projektu planu - uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] - centrum S. w mieście [...] oraz zm.: uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] - centrum [...] w mieście [...]);

- art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 oraz w zw. z art. 11 K.p.a., poprzez niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia faktycznego decyzji, niezawierającego odniesienia do okoliczności faktycznych występujących w sprawie i mogących potwierdzić zasadność odmowy zwolnienia od zakazów, o których mowa w art. 88I ust.1 prawa wodnego.

Wobec powyższego skarżący wniósł o:

- przeprowadzenie przez Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dowodu uzupełniającego z załączonej do skargi opinii hydrologicznej dr. hab. R. C., prof. Uniwersytetu [...], Kierownika Katedry [...] [...], w sprawie dopuszczalności przedmiotowej inwestycji (budowy [...]) na ww działkach;

- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi D. C. przedstawił szerzej swoje stanowisko w zakresie naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. A także, odnosząc się do meritum zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał min., iż zgodnie z przepisem art. 88I ust. 2 ustawy prawo wodne organ administracji powinien ocenić, czy odstępstwo od zakazów określonych w art. 88I ust. 1 cyt. ustawy, w tym od zakazu budowy obiektów budowlanych, utrudni ochronę przed powodzią jednocześnie wskazując, w jaki sposób konkretna inwestycja utrudni taką ochronę. W ocenie skarżącego przepis art. 88I ust. 2 p.w. nie daje podstaw do odmowy zwolnienia od ww zakazów z uwagi, że już występują okoliczności, które utrudniają ochronę przed powodzią (wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r. II OSK 3078/14). Podkreślił także, iż decyzja dotycząca zwolnienia od zakazu budowy na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią ma charakter uznaniowy, co nie oznacza dowolności organu administracji przy jej wydawaniu, który jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy, a taka sytuacja w sprawie niniejszej nie miała miejsca. Natomiast zapisy obowiązującego miejscowego planu dotyczące terenu przedmiotowych działek umożliwiają ich inwestycyjne wykorzystanie. Odnosząc się, w tym kontekście, do stwierdzenia organu drugiej instancji, że "projekt planu mpzp nie stanowi podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej" (akapit 1, s. 8 decyzji) podkreślił, że wydanie przez ten sam organ - Dyrektora RZGW w [...] - decyzji, z której treści wynika odmowa zwolnienia od zakazów określonych w art. 88I ust. 1 Prawa wodnego, ustalająca tym samym zakaz zabudowy działek nr [...], [...], [...] i [...], pozostaje w sprzeczności z wcześniejszym aktem tego organu dopuszczającym możliwość przyszłej zabudowy obszaru objętego projektem nowego planu, w tym terenu ww. działek.

W odpowiedzi na skargę Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy ponownie podkreślił, iż przedmiotowe działki znajdują się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią zarówno od rzeki [...] jak i od strony morza, co przesadza o zasadności wydanych decyzji. W ocenie Prezesa nie było zatem potrzeby zasięgania opinii państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej, która jest niezbędna jedynie w przypadkach wątpliwych, a przedmiotowa sprawa do takich nie należy. Zarówno Dyrektor RZGW w [...], jak i Prezes PGW WP są wyspecjalizowanymi organami, które uprawnione są do oceny czy i jaki wpływ z punktu widzenia ochrony terenów przed powodzią będzie miała realizacja danej inwestycji. Jednocześnie ponownie wskazał, iż projekt planu mpzp nie stanowi podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia od ww zakazów gdyż jedynym istotnym dokumentem jest mapa zagrożenia powodziowego opublikowana przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, która to także stanowi oficjalny dokument planistyczny, będący podstawą do podejmowania działań związanych z planowaniem przestrzennym i zarządzaniem kryzysowym w zakresie ryzyka powodziowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie Sądu wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Teren planowanej przez skarżącego inwestycji, co niekwestionowane, w całości znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, wyznaczonym ww obowiązującą mapą zagrożenia powodziowego (MZP). Na obszarach tych ustawodawca wprowadził generalny zakaz wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym: 1) wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych; 2) sadzenia drzew lub krzewów, z wyjątkiem plantacji wiklinowych na potrzeby regulacji wód oraz roślinności stanowiącej element zabudowy biologicznej dolin rzecznych lub służącej do wzmacniania brzegów, obwałowań lub odsypisk; 3) zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, a także utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie. Zakazy te wynikają wprost z art. 88I ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne i mają charakter powszechny. Do ich respektowania są zobligowane także wszelkie organy administracji publicznej podejmujące jakiekolwiek rozstrzygnięcia administracyjne, w tym w szczególności organy właściwe w sprawach gospodarowania wodami. Wyjątkowo, jak stanowi art. 88I ust. 2 ustawy Prawo wodne, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią, może w drodze decyzji zwolnić od zakazów wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywanie urządzeń wodnych, budowy innych obiektów budowlanych oraz zmiany ukształtowania terenu.

Przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia od ww zakazów jest zatem weryfikacja przesłanki wskazanej w ust. 2 art. 88I ustawy, jaką jest nieutrudnianie ochrony przed powodzią. Zarówno generalny zakaz zabudowy czy rozbudowy jak i indywidualne odstępstwa od tego zakazu są wynikiem realizacji spoczywającej na państwie ochrony przeciwpowodziowej. Obowiązek ten sprowadza się do wprowadzenia ram prawnych i administracyjnych, dążących do skutecznego zniechęcania do podejmowania działań stanowiących zagrożenie dla życia i mienia.

Zauważyć jednak trzeba, iż decyzja dotycząca zwolnienia od zakazu budowy na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią ma charakter uznaniowy, co oczywiście nie oznacza dowolności organu administracji przy wydawaniu decyzji, a wręcz przeciwnie, rzeczą organu jest wykazać, że w danej konkretnej sprawie istniały przesłanki uzasadniające podjęte rozstrzygnięcie. Organ przy wydawaniu decyzji o zwolnieniu od zakazu jest obowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy została spełniona przesłanka określona w art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne, jaką jest nieutrudnienie ochrony przed powodzią. Zatem stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. dopiero prawidłowa i wszechstronna analiza stanu faktycznego, przeprowadzona w oparciu o wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy w sprawie stanowi podstawę do wydania takiej decyzji. Podkreślenia rownież wymaga, że to na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji nie dokonały w sposób wszechstronny wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Samo stwierdzenie organów, że wskazana we wniosku skarżącego inwestycja planowana jest do realizacji na działkach położonych na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego jest niewystarczające do wydania decyzji odmownej. Przede wszystkim rzeczą organów obu instancji było wykazać w jaki sposób wnioskowana inwestycja utrudni ochronę przeciwpowodziową. Tymczasem w uzasadnieniach wydanych decyzji obu organów brak wnikliwych rozważań w tym aspekcie. Organy zasadniczo skupiły się na wskazaniu, iż z obowiązującej mapy zagrożenia przeciwpowodziowego wynika, że działki skarżącego znajdują się w lewym międzywalu rzeki [...], w ujściowym odcinku rzeki [...]. Z wygenerowanego na podstawie mapy zagrożenia profilu głębokości wody wynika, że rzędna wody 1% wynosi dla przedmiotowej lokalizacji ok. 3,98 m n.p.m. Kr., zaś rzędne terenu według Numerycznego Modelu Terenu wynoszą od ok. 2,94 m n.p.m.Kr. do ok. 3,44 m n.p.m.Kr., co oznacza, że w przypadku wystąpienia przepływów na rzece Wiśle o prawdopodobieństwie wystąpienia 1%, przedmiotowe działki jak i okoliczne obszary zostaną zalane, a głębokość wody powodziowej w miejscu inwestycji wynieść może od ok. 0,54 m do ok. 1,04 m. Tymczasem przy dokonywaniu oceny, czy ta konkretna inwestycja skarżącego utrudni ochronę przed powodzią całkowicie pomięto analizę przedstawionego przez skarżącego projektu planowanej inwestycji jak i podniesiony przez skarżącego fakt, że zarówno na ww działkach oraz wokół działek skarżącego, teren jest zainwestowany różnymi obiektami budowalnymi. Nadto, co w ocenie Sądu także zasługuje na uwagę, fakt dopuszczonej zabudowy na przedmiotowym obszarze zarówno w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego jak i w projekcie planu aktualnie procedowanego, który w omawianym zakresie uzyskał pozytywne uzgodnienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], winien podlegać wnikliwszej analizie (zindywidualizowanej) niż miało to miejsce w zaskarżonej decyzji. Oczywiście zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż zapisy planu miejscowego nie mają wpływu na treść decyzji w przedmiocie zwolnienia od ww zakazów, to jednak w okolicznościach niniejszej sprawy ma to o tyle istotne znaczenie, iż Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] w różnych postępowania administracyjnych, w zakresie tego samego przedmiotu, zajmuje przeciwne stanowisko. Niezrozumiałym jest bowiem dla Sądu, iż z jednej strony Dyrektor, mając wiedzę o zakresie oddziaływania obszaru szczególnego zagrożenia powodziowego, w jednym postępowaniu nie widzi przeszkód aby na jego terenie była dopuszczona zabudowa zaś w innym dopatruje się szczególnego zagrożenia odmawiając dopuszczenia jakiejkolwiek na jego terenie działalności inwestycyjnej. W tym kontekście należy całkowicie zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż organ odwoławczy nie odniósł się w sposób należyty do przedstawionych przez skarżącego zarzutów w zakresie przeprowadzenia wnikliwej analizy projektowanej zabudowy. Skarżący we wniosku wskazał, że zarówno na etapie projektowym jak i wykonawczym przewiduje wprowadzenie szereg zabezpieczeń przeciwpowodziowych zapewniających bezpieczeństwo planowanej inwestycji. Organ II instancji nie zajął merytorycznego stanowiska a jedynie w tym kontekście lakonicznie wskazał, że przedstawione założenia projektowe nie zmieniają faktu, iż przedmiotowe działki w całości zlokalizowane są na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Wobec powyższego, planowany budynek, nawet podparty na słupach, w dalszym ciągu będzie narażony na zalanie wodą powodziową o głębokości w przedziale od 0,5 m do 2 m. Powyższe w sposób ewidentny narusza zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w ww przepisach art. 7 kpa jak i w art. 77 kpa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy.

Jednocześnie Sąd stwierdza, iż zasadniczo, złożenie dowodów dopiero na etapie postępowania sądowego, tak jak w sprawie niniejszej opinii hydrologicznej sporządzonej przez dr. hab. R. C. prof. nadzw. Uniwersytetu [...] Kierownika Katedry [...] [...], nie wywołuje oczekiwanych przez stronę skutków prawnych albowiem Sąd bada stan sprawy na datę wydania zaskarżonej decyzji, to jednak mając na uwadze stan faktyczny sprawy i z uwagi na uchylenie decyzji II instancji, zasadnym jest wzięcie przez organ odwoławczy pod uwagę zawartych w niej konkluzji. Z jej treści wynika, że zwolnienie z zakazów w przypadku realizacji przedmiotowej inwestycji nie utrudni zarządzania ryzykiem powodziowym.

Konkludując stwierdzić należy, iż organy nie przeprowadziły należycie postępowania dowodowego i nie wyjaśniły należycie wszystkich okoliczności sprawy, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tym samym dopuściły się naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne.

Rozpatrując ponownie odwołanie organ II instancji będzie miał na względzie uwagi wyżej poczynione, w szczególności przeprowadzi konieczną do rozstrzygnięcia sprawy analizę przedłożonego projektu budowlanego także w kontekście dołączonej do skargi opinii a w razie wątpliwości rozważy, czy w sprawie nie zachodzi potrzeba zasięgnięcia opinii państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej, o której mowa w art. 88l ust. 3 Prawa wodnego, w trybie art. 136 kpa. i uzasadni w sposób wyczerpujący stanowisko w zakresie stwierdzenia istnienia bądź też nieistnienia przesłanki z art. 88l ust. 2 Prawo wodne.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.145 §1 ust 1 pkt a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekła na mocy art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.