Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3116/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. T.R. (dalej jako: skarżący), złożył wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji.

Uzasadniając wniosek skarżący podniósł iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest on drobnym przedsiębiorcą, którego miesięczny obrót jest niewielki, wiec konieczność uiszczenia kary w wysokości 60 000 zł będzie znacznym obciążeniem, spowoduje utratę płynności finansowej i niemożność przedsiębrania jakichkolwiek dalszych działań, w tym zapłaty wymagalnych zobowiązań. W konsekwencji może to doprowadzić do konieczności zakończenia prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej i ogłoszenia upadłości.

Do wniosku skarżący załączył kopię zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014 wyjaśniając równocześnie, że uzyskał dochód w wysokości 20.453,48 zł, z czego kwota 3.210,00 została przeznaczona na pokrycie straty z lat ubiegłych. Tym samym podstawę opodatkowania w roku 2014 stanowiła kwota 17.243,48 zł. Podniesiono ponadto, iż w ciągu ostatnich miesięcy skarżący osiągnął stratę w prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 2.700,76 zł, na co wskazuje załączony do skargi wydruk z dokumentu księgowego - zestawienia Roczna struktura przychodu. Tym samym strona nie posiada środków na zapłacenie nałożonej na nią kary pieniężnej bez narażania się na utratę płynności finansowej i w konsekwencji ryzyko upadłości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, dostępne w CBOSA).

Ze względu na fakt, że instytucja ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowo administracyjnym uruchamiana jest na wniosek, to na wnoszącym o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa ciężar uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże Sąd rozpoznający taki wniosek powinien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05, dostępne w CBOSA).

Dokonując oceny przedmiotowego wniosku Sąd uznał, iż zasługuje na uwzględnienie. Skarżący przedstawił swoją sytuację w sposób pełny i przejrzysty, a twierdzenia poparł stosownymi dokumentami. Obecna sytuacja majątkowa wnioskodawcy pozwala przyjąć, iż wykonanie zaskarżonej decyzji, która opiewa na kwotę 60.000 zł, czyli kilkukrotnie przekraczającą wysokość ubiegłorocznego dochodu skarżącego, doprowadziłoby do wyrządzenia mu znacznej szkody. Mając na uwadze także udokumentowane straty skarżącego uznać należy, że w przypadku ewentualnej egzekucji prowadzonej z bieżących (niskich) dochodów skarżącego zostałby on pozbawiony środków wystarczających na konieczne wydatki życiowe niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.