Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 378/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Stwierdzono nieważność decyzji
Powołane przepisy: article: art. 54 § 2 i § 3, art. 134, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Anna Lechowska /spr./ Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi L. Z. i A. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza nieważność poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005 r. nr [...]; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

IISA/Rz 378/06

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania L. i A. Z. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 roku, nr: [...] nakazującej im rozbiórkę samowolnie zrealizowanej rozbudowy budynku mieszkalnego o wym. 2,60 x 5,10 m. usytuowanej od strony zachodniej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ewid. 18/20 położonej w L. - utrzymał zaskarżoną nim decyzję w mocy.

Jako jej podstawę prawną wskazał art. 138 §1 pkt 1 kpa.

Z jej uzasadnienia wynika, że pismem z dnia [...] października 2003 r. A. W. zażądał od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozpoznania sprawy ganku na działce o nr ewid. 18/20 wybudowanego przez A. Z. zaznaczając, że ganek ów został usytuowany z naruszeniem przepisów techniczno –budowlanych dotyczących odległości od granicy działki sąsiedniej.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w trakcie rozprawy administracyjnej na miejscu sporu, stwierdził, że na tejże działce położonej w L. usytuowany jest budynek mieszkalny o wym. 8,15 x 13,95 m wykonany w konstrukcji murowanej, niepodpiwniczony, dwukondygnacyjny, przykryty dachem drewnianym, pokrytym blachą. Od strony zachodniej budynku mieszkalnego usytuowana jest dobudówka o wym. 2,60 x 5,10 m, w której znajduje się wejście do budynku.

Dobudówka zlokalizowana jest w odległości 2,15m od zachodniej granicy działki. W ścianie od strony działki sąsiedniej znajdują się dwa otwory okienne o wym. 80 x 110 cm i 110 x 140 cm.

Organ ten na podstawie zeznań świadków: oraz stron postępowania tj. L. i A. Z. oraz K. i A. W. a także pisma Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia [...] kwietnia 2004 roku, znak: [...] przyjął, że sporna część budynku- ganek - został zrealizowany w latach 1998 - 2003, bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę.

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] wstrzymał roboty budowlane zobowiązując inwestorów do przedłożenia w terminie do dnia [...] września 2004 r. wymienionych w postanowieniu dokumentów.

Ponieważ zobowiązani nie wywiązali się z tego obowiązku w terminie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr[...], działając na podstawie art. 48 ust. l i 4, art. 81 ust. l i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 207 z 2003 roku, poz. 2016, ze. zm.) zobowiązał ich do rozbiórki samowolnie zrealizowanej rozbudowy budynku mieszkalnego o wym. 2,60 x 5,10, usytuowanej od strony zachodniej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ewid. 18/20 położonej w L.

Od decyzji wnieśli odwołanie L. i A. Z.

Zarzucili w nim, że w okresie zakupu budynku mieszkalnego od Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w L., tj. w 1998 roku sporny ganek już istniał.

Organ przyjął odmiennie na podstawie zeznań tylko jednego świadka - ojca donoszącego – F. W. Natomiast świadkowie wskazani przez odwołującego - byli pracownicy Spółdzielni Produkcyjnej w L., którzy byli również członkami komisji przetargowej w momencie zakupu budynku, oraz mieszkańcy L. nie zostali przesłuchani , mimo że odwołujący wnioskowali o ich przesłuchanie. Złożyli oni w tym zakresie oświadczenia i choć skarżący domagał się na piśmie ich przesłuchania, organ I instancji nie przeprowadził tego dowodu, jak również dowodu z przesłuchania geodety gminnego, który dokonywał podziału nieruchomości przez jej zakupem,

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu rozprawy połączonej z oględzinami przedmiotu sporu i przesłuchaniem stron i świadków utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 roku.

Jego decyzja została zaskarżona przez A. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

W skardze domagał się on uchylenia decyzji obu instancji i kwestionował nakaz rozbiórki twierdząc, iż ganek istniał w chwili kupna budynku a także zarzucał bezspodstawne nie danie wiary przedłożonym i wnioskowanym przez siebie dowodom ze świadków i mapy inwentaryzacyjnej z maja 1994r.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2005 roku, znak:[...], powołując się na art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 roku, poz. 1270) uchylił w całości decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...].

W uzasadnieniu podniósł, że za trafny uznał zarzut skargi dotyczący nie przeprowadzenia analizy przedłożonej przez A. Z. kopii mapy inwentaryzacyjnej z maja 1994 roku.

W toku ponownego postępowania odwoławczego stwierdził, iż odwołanie L. i A. Z. nie zostało podpisane przez L. Z.

Po wezwaniu jej pismem z dnia [...] stycznia 2006 r., uzupełniła ona w tym zakresie odwołanie.

L. i A. Z. zostali też poinformowani o możliwości przedłożenia oryginału mapy inwentaryzacji powykonawczej sieci gazowej, której nieprzeanalizowanie zostało zarzucone w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W dniu [...] stycznia 2006 r. A. Z. przedłożył mapę - która została dołączona do akt sprawy -wyjaśniając, że inwentaryzacja ta jest "najbardziej oryginalnym dokumentem, który posiada od Pani Sekretarz Gminy L. i nie posiada innej inwentaryzacji powykonawczej sieci gazowej tj. np. z naniesionymi oryginalnymi pieczęciami."

Po uzupełnieniu materiału organ II instancji ponownie rozpatrzył odwołanie i utrzymał w mocy decyzję nim zaskarżoną - decyzją opisaną na wstępie. W jej motywach stwierdził, że przedłożona kopia mapy inwentaryzacyjnej powykonawczej sieci gazowej, na której przedstawiony jest budynek wraz z istniejącą dobudową (gankiem) od strony zachodniej co prawda zawiera zapis "mapa aktualna w pasie przewodu na dzień 1994. 05 lecz na mapie tej nie są naniesione jakiekolwiek pieczecie świadczące, kiedy aktualizacja mapy została dokonana i przez kogo, stąd nie stanowi ona dowodu, który jest w stanie podważyć inne dokumenty geodezyjne zalegające w aktach sprawy.

Aktualność zatem zachowują ustalenia i ich ocena przedstawione w poprzedniej decyzji odwoławczej.

W dniu [...] kwietnia 2005 r. została przeprowadzona przez organ II instancji rozprawa administracyjna na działce o nr ewid. 18/20 położonej w L. w celu umożliwienia ponownego wypowiedzenia się stronom postępowania jak i świadkom i przedłożenia dowodów potwierdzających okoliczności podnoszone przez strony postępowania.

Uczestniczący w rozprawie skarżący przedstawili ponownie, że budynek mieszkalny został zakupiony przez nich od RSP w L. w 1998 roku. W chwili zakupu budynku piętro było mieszkalne natomiast na parterze znajdował się agregat prądotwórczy RSP w L. Piętro budynku było wynajmowane przez skarżących już przed datą zakupu budynku.

Skarżący ponadto oświadczyli, że po kupnie działki wraz z budynkiem dokonali zabudowy pomiędzy filarami znajdującymi się na parterze od strony zachodniej, zostało zamurowane okno od strony północnej oraz dokonano wymiany pokrycia. Dodają, że w chwili zakupu sporna dobudówka już istniała.

Z kolei K. i A. W. wyjaśnili, że po kupnie działki wraz z budynkiem w 1998 roku, w latach 1999-2000 dokonano przebudowy budynku wykonując w tym czasie dobudówkę.

Ponadto wyjaśnili, że przed jej zrealizowaniem ściana budynku od strony zachodniej była prosta, bez żadnych dobudówek, natomiast wejście na I piętro było od strony wschodniej, a od strony zachodniej było wejście tylko do pomieszczeń znajdujących się na parterze.

Przywołany przez skarżącego w odwołaniu geodeta R. S. oświadczył , że około 1997 r. na zlecenie RSP w L. wykonał podział nieruchomości. Ponadto podał, że w tym czasie zarówno przy budynku p.W. jak i p. Z. istniały ganki oraz wejścia w tych miejscach, w których znajdują się obecnie.

Świadek J. J., zastępca Prezesa RSP w L. w latach 1982-1987 stwierdził, że w tamtych latach od strony zachodniej budynku obecnie należącego do odwołujących istniał ganek murowany, zadaszony z drzwiami wejściowymi, lecz nie wie czy w tamtych latach w ganku znajdowała się klatka schodowa do pomieszczeń znajdujących się na I piętrze.

Kolejny świadek, S. W. wyjaśnił, że w latach 80-90 od strony zachodniej istniał ganek, lecz nie potrafił sprecyzować wielkości tego ganku.

Następni świadkowie, tj. S. K. i S. B. stwierdzili, że 1984-1998 na końcu obecnego budynku odwołujących "coś" istniało, lecz szczegółów związanych z kształtem, wielkością, ani też technologii wykonania, nie pamiętają.

A. W. po wysłuchaniu zeznań świadków przyznał, że w miejscu obecnego ganku od strony zachodniej istniała przybudówka, ale na pewno nie była murowana, tylko była wykonana z blachy, pokryta blachą a wymiary tej przybudówki wynosiły około 1,5 x 1,5 m, wysokości około 2,0 m. Przybudówka ta została w 1998 roku rozebrana a jej miejscu wykonano obecną przybudówkę. Tamta przybudówka byłą szopą a nie gankiem, w którym obecnie znajduje się klatka schodowa.

Reasumując oświadczenia stron, jak również powołanych świadków, najbardziej prawdopodobnym rozstrzygnięciem jest - zdaniem organu II instancji - to, które zostało przedstawione przez organ I instancji w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2004 roku, znak: [...], jak również w zaskarżonej decyzji.

W aktach zalegają bowiem dokumenty nadesłane przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R., z których wynika, że na szkicu sporządzonym w terenie w dniu [...] października 1985 r. przez T. M. i S. P. przedstawiony jest sporny budynek mieszkalny, przy którym nie widnieje żadna przybudówka.

Kolejny szkic, sporządzony przez geodetę R. S., na którym widnieje data [...]. 11.1998 r. przedstawia działkę 18/20 położoną w L. na której widnieje budynek państwa Z. Naniesiony budynek również nie posiada z żadnej strony żadnej dobudówki.

Dobudówka pojawia się dopiero na szkicu sporządzonym w dniu [...] kwietnia 2001 r., jako aktualizacja mapy zasadniczej, sporządzona na zlecenie A. Z.

Uzasadnia to stwierdzenie, że sporna przybudówka została zrealizowana w latach 1999-2000, jak twierdzą K. i A. W.

Wobec powyższego, popełniona samowola budowlana podlega przepisom ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane(tekst jednolity: Dz. U. Nr 207 z 2003 roku, póz. 2016 z poz. zm.).

Zasadnie zatem organ I instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 roku, znak: [...] zobowiązał obecnych właścicieli nieruchomości do przedłożenia w określonym terminie dokumentów w nim wymienionych, dając tym samym możliwość zalegalizowania popełnionej samowoli budowlanej w myśl postanowień art. 48 ust. 2 ustawy.

Podług art. 48 ust. 4 ustawy w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, organ zobowiązany jest wdrożyć postanowienia art. 48 ust. l a więc orzec o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części.

Przepis ów ma zastosowanie w sprawie, bowiem zobowiązani nie wywiązali się w określonym terminie z obowiązku nałożonego na nich postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 roku, co oznacza, że organ nadzoru budowlanego obowiązany był wydać decyzję rozbiórkową na dobudówkę.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyli A. Z. i L. Z. domagając się jej uchylenia , jak również uchylenia decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi ponowili twierdzenia odwołania i poprzedniej skargi.

W szczególności podkreślili , że organ przyznał w uzasadnieniu decyzji, iż ustalił najbardziej prawdopodobną wersję powstania ganku. Jego ustalenia nie są zatem pewne. Dowody zostały niewłaściwie ocenione , bowiem za wiarygodne uznano mapy i szkice z 1985 i 1988r., na których nie widnieje ganek, choć z zeznań geodety R. S. który sporządzał mapę w 1988r. wynika , że ganek u skarżących i inne ganki były w tym czasie lecz nie zostały przezeń naniesione, bowiem geodeta sporządzał mapę na potrzeby podziału działek. Zeznania te korespondują z zeznaniami J. J. prezesa RSP i członów komisji przetargowej. Mimo to organy dały wiarę zeznaniom małż. W., choć najpierw twierdzili oni , że w budynku od strony zachodniej nie było przybudówki a dopiero później, w konfrontacji z zeznaniami powołanych przez skarżących świadków stwierdzili, że była przybudowana szopa.

Skarżący zakupili budynek w roku 1998r. od RSP, która wykonywała przy swoich budynkach różne prace budowlane, jakich nie inwentaryzowano. Skarżący za zgodą prezesa RSP jeszcze przed zakupem domu wykonał jego remont polegający na zabudowaniu przestrzeni między filarami i zamurowaniu okien od strony zachodniej. Instalację c.o. wykonał w 1997r., i miało to miejsce w całym budynku, w tym także w ganku, czego dowodzą przedłożone do akt faktury i rachunki

Organ wydaje decyzje zza biurka nie mając świadomości jak wyglądało gospodarowanie budynkami w RSP.

Skarżący nie posiadają innych dokumentów dotyczących budynku poza umową sprzedaży, bowiem nie oni go budowali a kupili wraz z gankiem, stąd niezasadne było domaganie się od nich decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i projektu dotyczącego ganku.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wywiedzionych w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podług art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej ( §1). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( §2 ).

Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr153, poz. 1270 ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( §1).

Podług art.135 tej ustawy, Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Tenże przepis obliguje Sąd do objęcia kontrolą wszystkich rozstrzygnięć wydanych w sprawie, niezależnie od tego, w jakiej fazie postępowania administracyjnego zapadły, jeżeli mieszczą się one granicach stosunku administracyjnoprawnego wyznaczającego daną sprawę. Rozpoznaniem tym powinny być zatem objęte wszystkie decyzje w tej samej sprawie, czyli dotyczące konkretyzacji danego stosunku materialno- prawnego.

Przesłanki zastosowania tego przepisu to : wydanie aktu ( dokonanie czynności ) w granicach danej sprawy oraz niezbędność tak rozszerzonej kontroli dla końcowego załatwienia sprawy.

Pojęcie granic sprawy oznacza tożsamość podmiotową i przedmiotową sprawy. Sytuacja taka wystąpi, jeżeli akt lub czynność dotyczy tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu tego samego stanu faktycznego oraz podstawy prawnej. ( patrz; T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wa - wa 1996 r. s. 200, uchwała NSA dnia 27 czerwca 2000r., sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001 Nr 1, poz. 7, wyrok NSA dnia 31 lipca 2001 r , sygn. akt VSA 2702/00 z glosą Tarasa OSP 2/2002 - wydane na tle art. 29 ustawy dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – Dz. U. Nr 74, poz. 368, ze zm.).

Dokonawszy takiej kontroli w sprawie Sąd doszedł do wniosku, że wadami uzasadniającymi eliminację z obrotu prawnego dotknięte są : decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005r. nr [...] i wydana w jej następstwie decyzja zaskarżona.

Spór miedzy skarżącymi a organem dotyczy kwestii legalności budowy ganku stanowiącego część budynku mieszkalnego skarżących położonego na działce nr ewid. 18/20 w L.

Skarżący twierdzą bowiem, co wynika z ich przesłuchań, odwołania, a także skarg do Sądu, że ganek ów istniał jeszcze przed zakupieniem przez nich budynku, co podług nich oznacza , że nie byli oni obciążeni obowiązkiem uzyskania pozwolenia na jego budowę. Twierdzą, że organ bezpodstawnie nakazał im postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004r. przedłożenie wskazanych w nim dokumentów i w konsekwencji również bezpodstawnie orzekł decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. o rozbiórce tegoż ganku.

Zdaniem organów obu instancji skarżący bez pozwolenia wykonali już po zakupie budynku dobudowę spornego ganku, co uzasadniało wydanie wspomnianego postanowienia a następnie wobec nie wykonania zawartego w nim obowiązku, decyzji o nakazie jego rozbiórki.

Z akt sprawy wynika , że od tej to decyzji odwołanie złożyli skarżący . Odwołanie to nie zostało przez organ II instancji uwzględnione i jego decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. opisaną wyżej decyzja nakazująca rozbiórkę ganku została utrzymana w mocy.

Wspomniana decyzja drugoinstancyjna została przez A. Z. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze kwestionował oni nakaz rozbiórki twierdząc jak wyżej i zarzucając bezspodstawne nie danie wiary przedłożonym i wnioskowanym przez niego dowodom ze świadków i mapy inwentaryzacyjnej z maja 1994r. oraz domagając się uchylenia decyzji obu instancji.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2005r. nr [...], powołując się na art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 roku, poz. 1270) uchylił w całości decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...].

W uzasadnieniu podniósł, że za trafny uznał zarzut skargi dotyczący nie przeprowadzenia analizy przedłożonej przez A. Z. kopii mapy inwentaryzacyjnej z maja 1994 roku.

Po uzupełnieniu postępowania o podpis skarżącej na odwołaniu i sporządzeniu dwu notatek z przyjęcia skarżących, których poinformowano o możliwości przedłożenia oryginału inwentaryzacji sieci gazowej aktualnej na maj 1994r. organ II instancji wydal decyzje zaskarżoną o rozstrzygnięciu identycznym, jak w decyzji uchylonej a pochodzącej z [...] sierpnia 2004r..

Wydana z powołaniem się na przepis art. 54 §3 P.p.s.a. opisana wyżej decyzja organu z dnia [...] października 2005r. rażąco przepis ów narusza. Stanowi on bowiem, że organ , którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przepis ten ustanawia instytucję samokontroli, której celem jest ponowna weryfikacja przez organ administracji publicznej własnego działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Stwarza samodzielne upoważnienie organu administracji publicznej do dokonania takiej weryfikacji . Uprawnienie to podlega jednak ograniczeniom, jako że, po pierwsze może być ono stosowany do określonego momentu a mianowicie do dnia rozpoczęcia rozprawy a poza tym autokontrola ma prowadzić do uwzględnienia skargi a więc do uznania za uzasadnione, zarówno jej zarzutów jak i wniosków. W ramach autokontroli organ musi zatem uwzględnić skargę w całości bez możliwości wybiórczego uwzględnienia niektórych jej zarzutów lub wniosków.

Oznacza to konieczność orzeczenia w sprawie co do istoty, chyba że wyraźną i niekwestionowaną wolą skarżącego jest inne rozstrzygnięcie. Uwzględnienie bowiem skargi polega na skorygowaniu zaskarżonego działania lub bezczynności wyłącznie w kierunku pożądanym przez skarżącego i w całości musi być zgodne z jego żądaniem. Decyzja wydana trybie art. 54 §2 P.p.s.a może tylko zadośćuczynić skardze, nie może natomiast przynieść skutku w postaci powrotu sprawy na drogę administracyjną, bo tę możliwość wykluczyło skierowanie sprawy na drogę sądową ( patrz: wyrok WSA z dnia 12.07.05 I SA/Wa 735/04 Komputerowy zbiór orzecznictwa "LEX" 190723, z 23.06.2005 VII S.A. Wa 318/05 "LEX" nr 1866671 , z 15.06.2005 IV S.A./Wa 158/05 "Lex" nr179228, 3.06.2005 VII S.A./Wa 812/04 "Lex" 186673, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym- Komentarz – Zakamycze 2005r. str146-150).

Opisana wyżej decyzja organu z dnia [...] października 2005r, jest sprzeczna z tymi zasadami, bowiem nie uwzględnia zarzutów skargi w całości (te, co Sąd wyżej zaznaczył, zmierzają w zasadniczej części do negacji obowiązku poddania ganku legalizacji i skutków niewykonania obowiązków wynikających z wydanego w tym procesie postanowienia organu I instancji), jak również jej wniosków, które sprowadzają się do żądania uchylenia decyzji obu a nie jednej instancji. Oznacza to, że uwzględnienie skargi było pozorne i zmierzało do uzupełnienia braków postępowania odwoławczego (uzupełnienie podpisu na odwołaniu), czego dowodzi wydanie nowej decyzji odwoławczej o identycznym rozstrzygnięciu i zbliżonym uzasadnieniu, jak decyzja zaskarżona "uwzględnioną" skargą.

Sąd uznał, że w tych warunkach decyzja wydana w trybie art. 54 §3 P.p.s.a rażąco naruszała ten przepis, to zaś przy zastosowaniu art. 134 P.p.s.a. obligowało go do stwierdzenia jej nieważności.

Stwierdzenie nieważności decyzji, z uwagi na jego skutek (ex tunc), czyni decyzję zaskarżoną - jako wydaną w oparciu o decyzję nieważną- obarczoną wadą ujętą w katalogu podstaw wznowienia postępowania ( art.145 §1 pkt.8 kpa). Tego rodzaju wada obliguje Sąd do jej eliminacji z obrotu prawnego.

Mając na względzie powyższe, Sąd w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. uchylił decyzje zaskarżoną , zaś na podstawie art. 145 §1 pkt 2. stwierdził nieważność poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005r. nr [...].

W oparciu o przepis art. 152 tej ustawy stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.

Sąd nie zasądził zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżących, bowiem nie zgłosili oni takiego wniosku do chwili zamknięcia rozprawy, co w świetle art. 210 §1 P.p.s.a. skutkuje wygaśnięciem tego roszczenia.

Sad nie ustosunkowywał się do zarzutów skargi , bowiem kasacja decyzji wskazanych w wyroku będzie miała - po jego uprawomocnieniu się - skutek w postaci powrotu na drogę sądowa sprawy ze skargi wniesionej na pozostałą w obrocie decyzję organu II instancji z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...].