Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1941/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6291 Nacjonalizacja przemysłu
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87 § 1, art. 72
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T.S. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga T. S. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że niezłożenie w terminie skargi spowodowane było brakiem wiedzy skarżącego o wydaniu przez organ decyzji administracyjnej. T.S. wyjaśnił, że "do przełomu lutego i marca 2009 r." mieszkał wraz z rodziną u matki. Z powodu nieporozumień rodzinnych zmuszony był opuścić dotychczasowe miejsce zamieszkania., zaś skonfliktowana z nim matka nie poinformowała go o otrzymaniu – w dniu 27 lutego 2009 r. - kwestionowanej skargą sądowoadministracyjną decyzji. Skarżący dodał, że jest osobą zaangażowaną

w pracę i zawodową i nawet wówczas, gdy mieszkał razem z matką, nie miał możliwości osobistego odbioru korespondencji. Z decyzją zapoznał się dopiero wówczas gdy zażegnał konflikt rodzinny, a matka przekazała mu korespondencję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności

w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi

o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Wynika z tego, że intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy.

Nie ulega wątpliwości, że skarżący wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uzasadnił tym, że dopiero w dniu 22 października 2009 r. otrzymał korespondencję od matki. Skarżący wyjaśnił, że jego obowiązki zawodowe powodują, że nie ma możliwości osobistego odbierania kierowanej do niego korespondencji. Korespondencję tę odbierała zazwyczaj jego matka, mieszkająca pod tym samym adresem. Jednakże konflikt rodzinny między nimi sprawił, że nie tylko nie otrzymywał on odebranej przez matkę korespondencji, ale "na przełomie lutego i marca" zmuszony został do wyprowadzenia się z dotychczasowego miejsca zamieszkania. W ten sposób nie miał możliwości dowiedzenia się o istnieniu decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2009 r., z którą się nie zgadza.

Sąd biorąc pod rozwagę powyższe okoliczności stwierdził, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia,

że uchybienie terminu do wniesienia skargi nie nastąpiło z winy skarżącego.

Z akt sprawy wynika, że decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...]lutego 2009 r. została przesłana na adres: [...]. Powyższą decyzję odebrała w dniu 27 lutego 2009 r. matka skarżącego M.S. Skarżący zapoznał się z tą decyzję dopiero wówczas gdy ponownie nawiązał kontakt z matką tj. w dniu 22 października 2009 r.

Podkreślić należy, że relacje rodzinne między skarżącym a jego matką

nie mogą świadczyć o braku winy strony w uchybieniu terminu. Zgodnie z art. 72 p.p.s.a. - jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu

lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Przepis ten ustanawia sposób doręczenia zastępczego, które zastosowanie znajdzie w sytuacji, gdy przesyłka nie może zostać doręczona do rąk własnych adresata. Jednocześnie okoliczność, że osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem, nie oddała pisma adresatowi we właściwym terminie, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia i bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia (skargi). Określony w art. 72 p.p.s.a. sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi, oraz że pismo to zostało mu doręczone (wyrok NSA z dnia 14 marca 2007 r., II GSK 315/06, niepublikowany, postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2009 sygn. akt II OZ 955/09). Odmienna interpretacja przepisu art. 72 dotyczącego, tzw. doręczenia zastępczego prowadziłaby do sytuacji, w której każde pozostawienie przesyłki

w trybie art. 72 powodowałoby niepewność co do skuteczności jej doręczenia, niwecząc jednocześnie cel istnienia tej regulacji.

Wyjaśnić ponadto należy, że nawet jeśli skarżący nie mieszkałby

w mieszkaniu matki w dniu odbioru przez nią kwestionowanej skargą decyzji, to ciążył na nim obowiązek zawiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu. O konsekwencjach niedopełnienia tego obowiązku T.S. został pouczony przez organ prowadzący postępowanie (k. 330 akt administracyjnych)..

W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę opisane powyżej okoliczności, należało uznać, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2009 r.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 86 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.