Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1140/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 1140/18

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] (BUD.6730.[...].37.2015) Wójt Gminy R., na podstawie art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 oraz art. 63 i art. 64 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm. – "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), po uzgodnieniu ze Starostą [...], Zarządem Zlewni Środkowej i Dolnej W. w P., Zarządem Dróg Powiatowych w Ż., Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Ż., ustalił dla R. N. warunki zabudowy dla zabudowy gospodarczej w zagrodzie rolniczej – budowa dwóch budynków inwentarskich dla chowu zwierząt w obsadzie do 13,56 DJP w istniejącej zagrodzie, na działce nr [...] położonej w obrębie S. gmina R. wraz z wykonaniem niezbędnych urządzeń budowlanych (w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 9 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) związanych z funkcją zabudowy terenu realizacji tej inwestycji, które zostały określone na załączniku mapowym do decyzji.

W decyzji określono ponadto warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych – w tym warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego, kwestię ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków kultury współczesnej, obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

W decyzji określono również linie rozgraniczające teren inwestycji, przy czym linie rozgraniczające granice terenu inwestycji, w części tożsame z granicami działki, określono na załączniku mapowym nr [...] do tej decyzji, w skali 1:1000 i oznaczono literami ABCD. Wskazano również, że zamierzenie należy realizować w granicy terenu inwestycji z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy w odniesieniu do drogi publicznej, oraz z zachowaniem przepisów odrębnych.

Z uzasadnienia przedmiotowej decyzji wynika, że R. N. wnioskiem z dnia 20. 10. 2015 r. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego tuczarni w systemie rusztowym w istniejącej zagrodzie na działce nr [...] w obrębie S. wraz z niezbędnymi urządzeniami związanymi z funkcją tej zabudowy, realizowanej w granicach terenu inwestycji. Wniosek został uzupełniony o dane dotyczące ilości zwierząt, po przeliczeniu na DJP- maksymalnie 59,5- hodowla prosiąt, warchlaków i tuczników.

Organ wskazał, iż dokonał analizy zabudowy, stwierdzając, że na działce nr [...] istnieje zabudowa, na którą składają się budynek mieszkalny i kilka budynków gospodarczych, (magazynowy - stodoła i inne gospodarcze, powiązane z prowadzoną działalnością rolniczą). Na działkach sąsiednich położonych przy tej samej drodze publicznej, - istnieje zabudowa zagrodowa o tej samej funkcji, stanowiąca tzw. "dobre sąsiedztwo", zapewniająca kontynuację funkcji. Występują też działki, które można zaliczyć do zabudowy mieszkaniowej, gdyż powstały w wyniku oddzielenia gruntów rolnych od zabudowy, które stanowiły przed podziałem zabudowę zagrodową a obecnie nadal są kwalifikowane w ewidencji gruntów jako grunty rolne zabudowane i grunty orne.

Wskazano, że inwestor prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstw w gminie R. – spełniając warunek określony w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. i nie wymaga prowadzenia analizy z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Projektowana na działce zabudowa wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi stanowi uzupełnienie w odniesieniu do zabudowy już istniejącej w tej zagrodzie,

Uwzględniając uwagi stron o negatywnym wpływie inwestycji, decyzją z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], Wójt odmówił ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku inwentarskiego (tuczami) w istniejącej zagrodzie położonej na działce [...] wraz z wykonaniem niezbędnych urządzeń budowlanych związanych z funkcją zabudowy.

Odwołanie od tej decyzji złożył inwestor.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując na braki we wniosku inwestora i wyjaśniając w szczególności, że organ pierwszej instancji nie miał podstaw do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy.

Następnie Wójt Gminy R., postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], zawiesił postępowanie w sprawie wydania R. N. decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego - tuczami w systemie rusztowym w istniejącej zagrodzie na działce nr [...] w S., gmina R. do czasu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wyjaśnił m.in., że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. la tej ustawy.

Zdaniem organu pierwszej instancji przesłanka ta została spełniona z uwagi na fakt, że do Wójta Gminy R. został także złożony wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia na budowę dwóch tuczami oraz modernizację budynków inwentarskich w istniejącej zagrodzie rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] w obrębie S., gmina R., zatem doszło do skumulowania tej inwestycji z inwestycją planowaną na działce nr [...] w S..

Zażalenie na to postanowienie zostało wniesione przez R. N., którego zdaniem zawieszenie postępowania nastąpiło z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W jego ocenie, organ pierwszej instancji bezpodstawnie próbuje połączyć omawianą inwestycję z inwestycją planowaną na działce nr [...] sugerując się bezpodstawnymi obawami mieszkańców. W ocenie odwołującego, oba przedsięwzięcia tego samego rodzaju nie znajdują się na terenie tego samego zakładu lub obiektu, a on prowadzi samodzielne gospodarstwo rolne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Wójt Gminy R. po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], odmówił ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku inwentarskiego - tuczami na działce nr [...] położonej w obrębie S. gmina R.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji ocenił zamierzenie na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż powierzchnia gruntów wnioskodawcy nie przekracza średniej powierzchni gospodarstwa w gminie i wykazał, że planowana inwestycja nie spełnia tzw. zasady dobrego sąsiedztwa.

Odwołanie od tej decyzji złożył inwestor - R. N.. Inwestor wskazał, że analiza nie powinna być przeprowadzana z uwagi na fakt, że wielkość jego gospodarstwa rolnego przekracza średnią wielkość gospodarstwa w gminie, a organ pierwszej instancji błędnie przyjął, iż powierzchnia gospodarstwa tworzą tylko grunty własne i pominął powierzchnię gruntów dzierżawionych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] lipca 2016r., znak: [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zarzucił, że organ pierwszej instancji nie ustalił w prawidłowy sposób, czy gospodarstwo rolne inwestora spełnia warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 4 ustawy

Wójt Gminy R. po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora, decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], ustalił warunki zabudowy dla budowy budynku inwentarskiego w systemie ściółkowym w istniejącej zagrodzie położonej na działce nr [...] w obrębie S. gmina R..

Odwołania od tej decyzji zostały złożone m. in. przez I. S.

Ponadto, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. wniesiono o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, albowiem jej rozpatrzenie jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest rozpoznanie skargi wniesionej przez G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], uchylającą w całości decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla budynku inwentarskiego tuczami na działce nr [...], które to postępowanie jest prowadzone przed WSA w Bydgoszczy pod sygnaturą akt II SA/Bd 1116/16.

Niezależnie od złożonego wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie, na podstawie art. 138 § 2 K,p.a. wniesiono o uchylenie w całości decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu odwołania wskazano ponadto, że organ pierwszej instancji w treści zaskarżonej decyzji wskazał co prawda, iż Starosta Ż. uzgodnił przedsięwzięcie w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, jednakże ustalenie warunków zabudowy w dniu [...] listopada 2016 r. nastąpiło przed wydaniem przez Starostę [...] w dniu [...] grudnia 2016 r. innych uzgodnień w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych.

Odwołująca podkreśliła również, że w odległości mniejszej niż 100 od terenu inwestycji znajdują się budynki mieszkaniowe, zatem inwestycja winna być uznana za potencjalnie oddziaływująca na środowisko. Ponadto, nie uwzględniono inwestycji na działkach sąsiednich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił w szczególności, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei zgodnie z art. 71 ust. 1 cyt. ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. W art. 71 ust. 2 tej ustawy wskazano z kolei, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcia, dla których jest konieczne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostały wyszczególnione w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W paragrafie 3 ust. 1 pkt 103 tego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczono chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od wymienionych w tym przepisie terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone.

Ponadto, Wójt Gminy R. ponownie nie ustalił w prawidłowy sposób, czy gospodarstwo rolne inwestora spełnia warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wszelkie niejasności w zakresie wielkości gospodarstwa rolnego inwestora winny być wyjaśnione z jego udziałem, co dopiero pozwoli na ustalenie, czy zachodzi konieczność przeprowadzania analizy w zakresie, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło ponadto, że ewentualna możliwość odstąpienia od konieczności spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zwalnia organów administracji od konieczności ustalenia warunków zabudowy w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, co wynika wprost z art. 54 pkt 2 lit. a w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zapisuje się poprzez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, w tym szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. W zaskarżonej decyzji wszystkie te parametry nie zostały ustalone, w szczególności brak było ustalenia wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, szerokości elewacji frontowej. Ponadto ustalone parametry nowej zabudowy powinny być określone w sposób jednoznaczny, ewentualnie poprzez podanie wartości granicznych "od-do", natomiast samo wskazanie wartości maksymalnych jest niewystarczające.

Wójt Gminy R. po kolejnym rozpatrzeniu zmodyfikowanego wniosku inwestora, decyzją z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], odmówił ustalenia warunków zabudowy dla budowy dwóch budynków inwentarskich o powierzchni po 2500 m˛ na działce nr [...] w S. gmina R.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał w szczególności, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie wydano koniecznej decyzji środowiskowej, wymaganej przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, co nie stanowi braku formalnego, a brak materialny złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy, zatem ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji nie było możliwe z uwagi na fakt, że decyzja ustalająca warunki zabudowy byłaby niezgodna z przepisami odrębnymi.

W ocenie Wójta Gminy R., deklarowana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wielkość hodowli winna być oceniana z uwzględnieniem norm utrzymania zwierząt gospodarskich, co jest kluczowe dla rozpatrzenia niniejszej sprawy. Zdaniem organu pierwszej instancji, inwestor wnioskował o ustalenie warunków zabudowy m.in. dla dwóch budynków inwentarskich o łącznej powierzchni 5000 m˛, co pozwala na prowadzenie hodowli w znacznie większych rozmiarach niż wnioskowane 59,9 DJP.

Do decyzji organu pierwszej instancji jako załącznik dołączono Zestawienie nr [...] zawierające wyliczenie maksymalnej obsady zwierząt dla budynków inwentarskich o łącznej powierzchni 5000 m .

Odwołanie od tej decyzji zostało złożone przez inwestora R. N., który zarzucił, że decyzja została wydana niezgodnie z obowiązującym prawem. Organ przeprowadził też niepoprawne obliczenia poprzez przyjęcie błędnych parametrów. Zdaniem odwołującego, wskazane we wniosku rozmiary planowanego budynku inwentarskiego są rozmiarami maksymalnymi a ostateczna wielkość i sposób przeznaczenia budynku będzie znana na etapie projektu budowlanego i przedłożenia go Staroście [...] przy uzyskiwaniu pozwolenia na budowę. Podane we wniosku wymiary mają natomiast pozwolić na uzyskanie pewnej swobody przy projektowaniu budynku. Organ administracji ostateczne parametry wyznacza przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i nie muszą one być zgodne z wnioskiem inwestora, lecz z obowiązującym prawem. Traktowanie inwestora jako osobę chcącą potencjalnie złamać prawo poprzez użytkowanie budynku niezgodnie z przeznaczeniem jest ewidentnym łamaniem prawa.

R. N. stwierdził nadto, że Wójt Gminy R. błędnie powołuje się przy obliczeniach na minimalne powierzchnie kojców, gdyż jak sama nazwa wskazuje, są to powierzchnie minimalne i przepisy nie zabraniają, aby zwierzęta miały większą powierzchnię kojców, co jest wręcz wskazane dla poprawy dobrostanu zwierząt. W zestawieniu stanowiącym załącznik do decyzji występuje też wiele błędów, Organ administracji nie posiadając fachowej wiedzy na temat hodowli zwierząt, dokonał obliczeń nie uwzględniając w szczególności, że w skład budynku wchodzą ciągi komunikacyjne, ganki paszowe, gnojowe, przepędowe, pomieszczenia socjalne i gospodarcze oraz magazyn pasz.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu sprawy wydało [...] czerwca 2017 roku decyzję [...], w której uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, m.in., że w rozpatrywanym przypadku wniosek inwestora jest niekompletny, gdyż nie wskazano przeznaczenia planowanych budynków inwentarskich. Ponadto kolegium stwierdziło, że inwestor nie określił we wniosku, jaka powierzchnia w planowanych budynkach inwentarskich będzie przeznaczona na kojce dla zwierząt, a jaka będzie służyć np. jako ciągi komunikacyjne i inne. Wszystkie te braki mają wpływ na brak możliwości oceny przez organy administracji, czy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest wydanie decyzji środowiskowej. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oznaczają takie parametry, które pozwalają na prawidłową kwalifikację inwestycji, w tym ustalenie, czy inwestycja wymaga uprzedniego wydania decyzji środowiskowej. Wobec powyższego, Kolegium podkreśliło, że wniosek winien być poprawiony, uzupełniony i wyjaśniony.

Po ponownym rozparzeniu sprawy, organ I instancji wezwał inwestora do usunięcia braków wniosku w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania. W odpowiedzi, R. N. wskazał, że planowana inwestycja będzie obejmowała hodowlę gęsi emdeńskiej, w ilości 7307 sztuk, średnim wieku 2 lata, średniej wagi 13 kg. Nadto, powierzchnia kojców w obu budynkach ma wynosić 5000m˛.

Niezależnie od powyższego, K. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Kolegium [...] czerwca 2017 roku ([...]).

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Wójt Gminy R., decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków inwentarskich w systemie ściółkowym dla chowu zwierząt w obsadzie do 59,9 DJP, w istniejącej zagrodzie położonej na działce nr [...] w S., gmina R. wraz z wykonaniem niezbędnych urządzeń budowlanych związanych z funkcją zabudowy (w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 9 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r., Prawo budowlane - jednolity tekst Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), w granicach terenu realizacji niniejszej inwestycji, które określono na załączniku mapowym do tej decyzji. Organ wydał decyzję dokonując analizy na podstawie art. 61 ust.1 pkt1 ustawy, gdyż inwestor zgłosił inny wniosek o ustalenie warunków zabudowy, korzystając już z przywileju wynikającego z art. 61 ust. 4 ustawy. W konsekwencji, w tej sprawie wniosek nie dotyczy zabudowy zagrodowej. W związku ze zmianą wniosku w zakresie powierzchni budynków inwentarskich z maksymalnej 5000˛ do 1200 m˛ nie istnieje ryzyko przekroczenia wartości progowej 60 DJP a tym samym wymagania w postaci decyzji środowiskowej.

Odwołanie od tej decyzji złożył R. N., który stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydania niezgodnie z obowiązującym prawem. Odwołujący się podkreślił w szczególności, iż organ I instancji dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odwołaniu wskazał m.in., że uprawiając ziemię w kilku miejscowościach, jako siedzibę swojego gospodarstwa wskazać może dz. 134 i dz. nr [...] w S., w ramach zabudowy zagrodowej na tych działkach użytkuje budynki, przeznaczając je na przechowanie płodów rolnych, magazynowanie ściółki dla zwierząt, nawozów, maszyn rolniczych, a także hodowlę przyzagrodową drobiu. R. N. wskazał, że organ błędnie przyjął, że w S. nie posiada żadnych budynków, bowiem dzierżawi budynki w tej miejscowości.

Odwołanie od w/w decyzji wniosła też I. S.,

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał w m. in., że na uwagę zasługuje informacja zawarta w odwołaniu R. N., z której wynika, że uprawia on ziemię w kilku miejscowościach, a na dz. 134 i dz. nr [...] w S., w ramach zabudowy zagrodowej użytkuje budynki przeznaczając je na przechowanie płodów rolnych, magazynowanie ściółki dla zwierząt, nawozów, maszyn rolniczych, a także hodowlę przyzagrodową drobiu. Powyższe fakty, w opinii organu odwoławczego, nie były znane organowi I instancji, na co również zwrócił on uwagę w piśmie przewodnim do odwołania R. N., a w związku z powyższym, Wójt Gminy R. nie miał możliwości w zaskarżonej decyzji odnieść się w szczególności do informacji o prowadzeniu przez inwestora na gruncie przeznaczonym pod planowane przedsięwzięcie hodowli przyzagrodowej drobiu. Skład orzekający zwrócił uwagę, że Wójt nie miał możliwości rozstrzygnięcia w przeprowadzonym postępowaniu kwestii czy zachodzą przesłanki do uznania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w kontekście nowych informacji o prowadzeniu na nieruchomości hodowli przyzagrodowej drobiu.

Wójt Gminy R., po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora decyzją z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków inwentarskich w systemie ściółkowym dla chowu zwierząt w obsadzie do 13,56 DJP, w istniejącej zagrodzie położonej na działce nr [...] w S., gmina R. wraz z wykonaniem niezbędnych urządzeń budowlanych związanych z funkcją zabudowy (w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 9 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r., Prawo budowlane -jednolity tekst Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), w granicach terenu realizacji niniejszej inwestycji, które określono na załączniku mapowym do tej decyzji. Ustalono, że wielkość prowadzonej hodowli gęsi- 1695 sztuk- 13,56 DJP spełnia wymogi określone w § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia środowiskowego z [...] listopada 2010 r. i nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Nie ma też potrzeby szczególnego traktowania zabudowy na działce [...] jako zabudowy jednorodzinnej.

Odwołanie od tej decyzji zostało złożone przez I. S.. W odwołaniu zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- artykułu 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego skutkującą wadliwym przyjęciem podstaw uzasadniających w ocenie organu odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację inwestycji objętej zaskarżoną decyzją, dla której w świetle przepisów prawa materialnego była ona niezbędna;

- art. 8 oraz art. 12 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób mało wnikliwy, z pominięciem słusznego interesu stron postępowania i celu jakiemu ma służyć postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy przy uwzględnieniu charakteru przedsięwzięcia mającego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- artykułu 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wprowadzenie zapisów niezgodnych z przepisami odrębnymi;

- artykułu 63 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, d, art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. a, d, e ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich niezastosowanie w sprawie skutkujące pominięciem uwarunkowań, jakie wiążą się z planowaną inwestycją, mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na których istnienie wskazywały strony postępowania;

-artykułu 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy w sprawie wydana była decyzja o warunkach zabudowy na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przesłanki do uznania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zostały spełnione;

- paragrafu 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, skutkujące brakiem weryfikacji wartości dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) w sytuacji, gdy liczby wskazane przez inwestora zostały celowo zaniżone i określone jako podprogowe (o wartości 0,1 DJP poniżej granicy) wyłącznie w celu uniknięcia zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko;

W związku z powyższym, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ stwierdził, że teren na którym przewidziano projektowaną inwestycję nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Treść wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy została określona w art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem winien on zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko;

W rozpatrywanym przypadku wniosek inwestora był prawidłowy, co pozwoliło na jego rozpatrzenie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Organ wszczynając postępowanie administracyjne zobowiązany jest ustalić z urzędu, kto ma w danej sprawie interes prawny i zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie osoby będące zgodnie z art. 28 K.p.a. stronami w sprawie (art. 61 § 4 K.p.a.). Wójt Gminy R. prawidłowo ustalił strony prowadzonego postępowania z uwzględnieniem określonego przez inwestora obszaru oddziaływania inwestycji, zapewniając im czynny udział w każdym stadium postępowania oraz umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W celu oceny spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy, została przeprowadzona analiza na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Akta sprawy wskazują, że organ pierwszej instancji wyznaczył obszar poddany analizie zgodnie z wymogami cyt. rozporządzenia w minimalnej wymaganej odległości wynoszącej trzykrotną szerokość frontu terenu objętego wnioskiem inwestora i nie mniej niż 50 m, posługując się mapą zgodną z wymogami art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analizowany obszar został prawidłowo wyznaczony i przeprowadzono analizę sąsiedztwa inwestycji.

Obowiązkiem organu pierwszej instancji było zbadanie zgodności nowej zabudowy z zabudową istniejącą w zakresie:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Ponadto dla ustalenia warunków zabudowy wymagane jest, by inwestycja stanowiła kontynuację funkcji zabudowy występującej w analizowanym obszarze. W rozpatrywanym przypadku ustalono, że w obszarze analizowanym znajdują się przykłady istniejącej zabudowy zagrodowej (siedliskowej), zatem inwestycja stanowi kontynuację funkcji zabudowy istniejącej.

Sposób ustalania w/w charakterystyki nowej zabudowy został opisany w § 4-8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie, została przeprowadzona analiza zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia.

Sposób ustalania obowiązującej linii zabudowy został opisany w § 4 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W rozpatrywanym przypadku, linia zabudowy została ustalona w prawidłowy sposób, na podstawie zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji, co zostało szczegółowo uzasadnione przez organ pierwszej instancji.

Analiza także zawiera wyjaśnienie sposobu wyznaczenia wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Sposób ustalania tego parametru określono § 5 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W rozpatrywanym przypadku, zastosowano wskaźnik 5,72%, który jest zbliżony do średniego wskaźnika w obszarze analizowanym, który wynosi 5,51%.

Podstawowym sposobem wyznaczania szerokości elewacji frontowej, jest jego ustalenie na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. (§ 6 ust. 1 ww. rozporządzenia). Dopuszcza się także wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 6 ust. 2 ww. rozporządzenia). W rozpatrywanym przypadku parametr ten wyznaczono z zastosowaniem w/w tolerancji na poziomie 13,6 m, przy czym wartość średnia dla obszaru analizowanego wynosi ok. 11,3 m.

Sposób wyznaczania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki został opisany w § 7 cyt. rozporządzenia. W rozpatrywanym przypadku ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie wnioskowanej wartości do 9 m, a w obszarze analizowanym wartość ta waha się od 3 do 8 m.

Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, o czym mowa w § 8 rozporządzenia. W analizowanym obszarze występują dachy zróżnicowane - jedno, dwu i wielospadowe, o kącie nachylenia od 10° do 20°. Wobec powyższego, przyjęto dach o kącie nachylenia połaci dachu od 3° do 30°, zgodnie z wnioskiem.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego sprawy wynika więc, że organ I instancji przeprowadzając postępowanie zbadał zgodność wnioskowanej inwestycji z zasadami określonymi ustawą:

1. tak zwana zasada dobrego sąsiedztwa jest spełniona, ponieważ projektowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącej w analizowanym obszarze funkcji zagrodowej, a także istnieje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania obiektów budowlanych;

2. teren wnioskowany pod inwestycję ma dostęp do drogi publicznej - powiatowej;

3. istniejąca sieć uzbrojenia terenu umożliwiająca podłączenie projektowanego zamierzenia do infrastruktury technicznej;

4. obszar objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne,

5. planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi.

Skoro planowana inwestycja odpowiada warunkom przewidzianym w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. oraz nie wynikały dla niej ograniczenia z przepisów odrębnych, to zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy, obowiązkiem organu było pozytywne rozstrzygniecie o warunkach zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez inwestora.

Zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie te elementy. Ponadto wykorzystane materiały kartograficzne posiadają także prawidłowe oznaczenia wskazujące na to, że zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Odnosząc się do argumentów odwołania, SKO stwierdziło, że Wójt Gminy R. prawidłowo ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Wójt dokonał prawidłowych obliczeń co do maksymalnej możliwej liczby zwierząt hodowanych w planowanym kompleksie. W związku z powyższym, nie jest konieczne prowadzenie postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ponadto działka przeznaczona pod inwestycję, położona jest poza obszarami objętymi ochroną prawną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zatem niezasadny jest zarzut strony, że organ I instancji zaniechał ustalenia wpływu inwestycji na formy ochrony przyrody.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło także, że ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek zainteresowanego, którego interes nie zawsze jest zbieżny z interesem osób trzecich. Z reguły każda inwestycja prowadzona na terenie zabudowanym powoduje pewne uciążliwości dla sąsiedztwa. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych i w każdym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ prowadzący sprawę musi brać pod uwagę wymóg ochrony słusznych interesów osób trzecich. Rolą organu administracji w tym zakresie jest wyłącznie określenie wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), nie zaś przesądzanie o możliwości ich spełnienia. Ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed:

a) pozbawieniem:

- dostępu do drogi publicznej,

- możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności,

- dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi,

b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie,

c) zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby

Wszystkie te warunki zostały określone w zaskarżonej decyzji. Należy też zauważyć, że inwestor uzyskując decyzję o warunkach zabudowy uzyskuje ogólną informację o możliwości realizacji określonego rodzaju inwestycji na jego działce. Decyzja ustalająca warunki zabudowy stwierdza jedynie dopuszczalność, z punktu widzenia przepisów prawa, określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, a konkretnie działki budowlanej, nie przesądzając o możliwości realizacji inwestycji, do czego jest potrzebne prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i spełnienie innych wymogów przewidzianych w Prawie budowlanym. Samo wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi żadnej zmiany w sferze praw rzeczowych. Zgodnie z art. 63 ust. 2 zdanie drugie cyt. rozporządzenia, informacja o tym, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, została zamieszczona w zaskarżonej decyzji.

Ponadto, z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że decyzja taka określa jedynie warunki inwestowania, nie przesądzając jeszcze, czy warunki te będą mogły być spełnione. Zgodnie z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, zatem w przypadku, gdyby przedstawiony projekt budowlany nie zapewniał spełnienia warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy, nie byłoby możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi więc jeszcze zezwolenia na realizacje planowanej inwestycji. Dopiero na etapie postępowania administracyjnego w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę inwestor będzie zobligowany do przedstawienia konkretnych rozwiązań technicznych mających na celu ochronę sąsiednich nieruchomości.

Skargę na powyższą decyzję wniosła I. S., zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, skutkującą wadliwym przyjęciem podstaw uzasadniających w ocenie organu odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację inwestycji objętej zaskarżoną decyzją, dla której w świetle przepisów prawa materialnego była ona niezbędna oraz błędną ocenę w zakresie zgodności z zasadą "dobrego sąsiedztwa";

- art. 8 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób mało wnikliwy, połączony z pominięciem słusznego interesu stron postępowania i celu jakiemu ma służyć postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy przy uwzględnieniu charakteru przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazania dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, dla których uznał, że pomimo kilkukrotnej modyfikacji (rozszerzenia) przez inwestora katalogu zwierząt objętych hodowlą, nie zachodzi konieczność weryfikacji wartości dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), w sytuacji gdy liczby wskazane przez inwestora zostały celowo zaniżone wyłącznie w celu uniknięcia zakwalifikowanie inwestycji jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak określenia "linii rozgraniczających teren inwestycji", w miejsce czego posłużono się pojęciem "granic terenu realizacji inwestycji",

- art. 54 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wprowadzenie zapisów niezgodnych z przepisami odrębnymi,

- art. 63 ust. 1 pkt 1 lit a, b, d, art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. a, d, e ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "u.d.i.ś"), poprzez ich niezastosowanie w sprawie, skutkujące pominięciem uwarunkowań jakie wiążą się z planowaną inwestycją, mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na których istnienie wskazywały strony niniejszego postępowania;

- art. 72 ust. 1 pkt 3 u.d.i.ś. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy w sprawie wydawana była decyzja o warunkach zabudowy na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przesłanki do uznania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zostały spełnione;

- § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, skutkujące brakiem weryfikacji wartości dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), w sytuacji gdy liczby wskazane przez inwestora zostały celowo zaniżone i określone jako podprogowe (o wartości 0,1 DJP poniżej granicy) wyłącznie w celu uniknięcia zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

- § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez błędną jego wykładnię skutkującą wadliwym rozumieniem definicji odległości od terenów mieszkaniowych w jakiej przedsięwzięcie może być realizowane oraz wadliwym obliczeniem tej odległości, podczas gdy przesłanka objęta powyższym przepisem została spełniona dla zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

- rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy poprzez pominięcie w treści decyzji obligatoryjnych zapisów określonych w rozporządzeniu, jak również własnej, a przy tym nieuprawnionej modyfikacji elementów decyzji w stosunku do treści rozporządzenia,

- rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez stosowanie przez organ I instancji własnych parametrów, niezgodnych z rozporządzeniem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej zwanej "p.p.s.a.", wynika, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073) - dalej zwana jako " u.p.z.p." ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Warunki zabudowy powinny też pozostawać w zgodzie z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5d, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] maja 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków inwentarskich w systemie ściółkowym dla chowu zwierząt w obsadzie do 13,56 DJP, w istniejącej zagrodzie, na działce nr [...], położonej w obrębie S. gmina R., wraz z wykonaniem innych koniecznych urządzeń budowlanych związanych z funkcją zabudowy (w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) w granicach terenu realizacji inwestycji, które zostały określone na załączniku mapowym do decyzji.

W punkcie II decyzji organu I instancji określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. W ramach warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zobowiązano, aby projektowane obiekty: dwa budynki inwentarskie lokalizować w liniach rozgraniczających granice terenu realizacji przedmiotowej inwestycji, które to granice są w części tożsame z granicami działki, z zachowaniem nieprzekraczalnych linii zabudowy od strony drogi publicznej - powiatowej nr [...] C W. - S. –W. . Nieprzekraczalną linię zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego ustalono w odległości 8 m na działce nr [...], to jest w odległości 8 m od krawędzi jezdni istniejącej drogi publicznej nr [...] C, [...] -S. - [...], z zachowaniem przepisu art. 43 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.). Określając przeznaczenie projektowanego zamierzenia budowlanego jako dwóch wolnostojacych budynków inwentarskich wskazano na przystosowanie go do hodowli gęsi emdeńskiej w liczbie do 1695 sztuk tj. do chowu zwierząt w obsadzie do 13,56 DJP, wynikających z wyszczególnienia w zał. do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Wskazano też na średni wiek gęsi- ok. 2 lata i średnią wagę - ok. 13 kg. Hodowla będzie prowadzona w systemie ściółkowym. Łączna maksymalna powierzchnia budynków - do 1200 m˛. Szerokość frontu projektowanych budynków od strony drogi publicznej wyniesie od 11,3m do 13,6 m, długość od 22 do 50 m, maksymalna wysokość budynków, liczona do górnej krawędzi kalenicy do 9,0 m npt. Wysokość do gzymsu, do 7,0 m npt., dach dwuspadowy o pochyleniu połaci od 5° do 30°, wskaźnik pow. zabudowy 5,72 % powierzchni całkowitej, zaś powierzchnia biologicznie czynna - 80 % powierzchni całkowitej.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu jest dopuszczalna.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588; dalej "rozporządzenie"). Przez "teren", o którym mowa art. 59 ust. 1, a także w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor zaplanował realizację inwestycji. Ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki rozumianej jako działka ewidencyjna objęta wnioskiem (w całości) lub terenu składającego się z kilku takich działek, nie zaś jedynie tej części działki, którą w wyniku realizacji inwestycji inwestor zamierza faktycznie zabudować.

Potwierdza to treść § 3 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Przepis § 3 rozporządzenia określa więc minimalne granice obszaru analizowanego, co oznacza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który będzie tworzył całość urbanistyczną. Zwrot "wokół działki" wskazuje, że ustalając obszar analizowany wokół działki inwestycyjnej, należy tak go wyznaczyć, by działka ta znajdowała się w środku tego obszaru, co nie oznacza, że obszar ten musi mieć idealny kształt koła, a odległość granic tego obszaru od działki inwestora musi być w każdym miejscu jednakowa. Istotne jest aby wyznaczony obszar analizowany obejmował urbanistyczną całość. Obszar ten powinien obejmować całe działki wyodrębnione geodezyjnie, a nie ich części. Dlatego też ustalenie warunków zabudowy dla części działki jest niedopuszczalne. W przypadku gdy linia rozgraniczająca obszar analizowany "przecina" daną, wyodrębnioną geodezyjnie nieruchomość, w analizie należy uwzględnić powierzchnię całej działki ewidencyjnej, zatem również tę jej część, która położona jest poza obszarem analizowanym.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. II OSK 1442/16 trafnie zauważył, że sposób określenia granic nieruchomości gruntowej uregulowany został przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.), według których przebieg granic jest efektem prac geodezyjnych lub kartograficznych (art. 11–12b), a ponadto dokonywany jest w drodze decyzji (art. 33) lub orzeczenia sądu powszechnego (art. 34). Użyte zatem w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. pojęcie "określenie granic terenu objętego wnioskiem", jak też wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy termin "teren" (który nie wymaga uzyskania zgody albo jest objęty zgodą), należy rozumieć jako istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej. Obowiązek określenia granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz linii rozgraniczających teren inwestycji na etapie wydawania decyzji powinien być realizowany z wykorzystaniem danych dotyczących działek ewidencyjnych, uwidocznionych na stosownej mapie. Obowiązkiem więc organu jest wyznaczenie terenu do przeprowadzenia analizy urbanistycznej wokół całej działki budowlanej nawet wówczas, gdy inwestor zamierza ją zrealizować tylko na części działki. Organ pominął tu implikacje odstąpienia od tej reguły. Odmienna interpretacja terminu "teren" i umożliwienie wydawania warunków zabudowy jedynie dla wskazywanego przez inwestora fragmentu działki ewidencyjnej może prowadzić do obejścia prawa, w tym na przykład przepisów środowiskowych oraz prowadzić do niedopuszczalnego obchodzenia ograniczeń w zakresie wymogów ładu przestrzennego. Dlatego też dla uniknięcia tego rodzaju sytuacji, zasadnym jest przyjęcie, że teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, musi być zawsze rozumiany jako obszar całej działki ewidencyjnej, na której planowane jest zamierzenie, niezależnie od tego, że w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana jedynie część danej działki.

W rozpoznawanej sprawie analizę przeprowadzono nieprawidłowo, gdyż oprócz nieuwzględnienia całości działki ewidencyjnej jako terenu inwestycji, całkowicie wadliwie wyznaczono obszar analizowany. W części obszar ten obejmuje wymaganą trzykrotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem a w pozostałym zakresie wręcz pokrywa się z wyznaczoną minimalną linią. Linia ta, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy (trzykrotność jest większa od minimalnego wymiaru), bez żadnego uzasadnienia pojawiła się jako punkt odniesienia dla wyznaczenia obszaru analizowanego, skoro trzykrotność szerokości frontu działki pozwala wyznaczyć prawidłowo obszar analizy. Błędnie wyznaczony obszar bezpośrednio rzutuje na wszelkie parametry zabudowy, wobec powyższego, należy stwierdzić, że cała analiza jest błędna.

Poprawne sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Istotą omawianej decyzji jest bowiem przesądzenie, czy na konkretnej działce jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia o oznaczonych parametrach.

Decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie, co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi jego parametrami), nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2012/15, z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2066/14, z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1626/14, z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2363/12, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto, decyzja wydana po uprzednim jej uchyleniu wymaga, by zawierała pełne ustalenia faktyczne. W rozpoznawanej sprawie, pewne ustalenia pominięto uznając prawdopodobnie, że zostały już przesądzone a to doprowadziło do wewnętrznej sprzeczności zapisów decyzji. Organ pomimo stwierdzenia w rozdziale II pkt 5 lit. b, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne, które przekracza średnią powierzchnię gospodarstw w gminie R. nie wyjaśnia już w uzasadnieniu przyczyny odstąpienia od regulacji art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Stosując wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i tym samym dokonując oceny dobrego sąsiedztwa można przyczyny takiego stanu rzeczy upatrywać we wcześniejszych decyzjach ale one nie są przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie. Zabrakło więc w rozpoznawanej sprawie wszystkich niezbędnych ustaleń dla oceny warunków uzasadniających wydanie decyzji w oparciu o przyjęte kryteria.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy, istotne znaczenie przy ustaleniu warunków zabudowy odgrywa art. 52 u.p.z.p., który wskazuje na wnioskowy charakter postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (ust. 1). W ustępie 2 powyższego przepisu, wymienione zostały wymogi wniosku, który powinien zawierać zgodnie z punktami 1 i 2:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

Określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Stan faktyczny przedmiotowej sprawy potwierdza, że od momentu złożenia pierwotnego wniosku, inwestor na skutek decyzji kasacyjnych zmieniał plany inwestycyjne, poczynając od liczby i gabarytów obiektów do zmiany liczby i rodzaju inwentarza. W ślad za tym zmniejszał DJP. Niewątpliwie do wnioskodawcy należy określenie rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, parametrów wnioskowanej inwestycji, a organ ma za zadanie ustalić i ocenić czy tak określona inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami, a konsekwencji czy może zostać ulokowana na konkretnej działce lub terenie. Zmiana parametrów wnioskowanej zabudowy, może odbywać się na zasadzie doprecyzowania a nie całkowitej zmiany rodzaju inwestycji, liczby obiektów i sposobu ich wykorzystania. Takie działania w ewidentny sposób świadczą o dostosowywaniu treści wniosku do stanu pozwalającego uniknąć obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej ale też zmieniają przedmiot sprawy. We wcześniejszych propozycjach inwestycyjnych dane dotyczące DJP podawane były na poziomie górnej granicy przewidzianej przepisami rozporządzenia w sprawie oddziaływania przedsięwzięć na środowisko. Działanie polegające na kolejnej modyfikacji wniosku i obniżenie DJP przy jednoczesnym ograniczeniu zabudowy tylko do fragmentu działki może prowadzić do wniosku, że inwestor swoim działaniem zamierza obejść wymogi wynikające z przepisów środowiskowych. Organ musi przeciwdziałać takim praktykom przez uznanie, że całkowita modyfikacja treści wniosku stanowi już inną, nową sprawę administracyjną.

Rozpoznając ponownie sprawę, należy wnikliwie ustalić i ocenić charakter i powiązania organizacyjne innych przedsięwzięć o podobnym charakterze mając na uwadze wnioskowane zagospodarowanie innych działek i prowadzonej już działalności z punktu widzenia czy należą one do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z zasadą przezorności. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy organ nie jest zwolniony od obowiązku dążenia do wyjaśnienia tej wstępnej kwestii przed wydaniem decyzji. W szczególności wobec powszechnie znanego faktu negatywnego oddziaływania na środowisko produkcji rolniczej obejmującej chów lub hodowlę zwierząt na znaczną skalę, organ winien dążyć do wyjaśnienia wątpliwości co do rozmiaru i charakteru tego typu przedsięwzięcia oraz jego powiązań z innymi przedsięwzięciami już istniejącymi lub planowanymi, tak aby nie dochodziło do sytuacji pozornego rozdzielania wspólnego przedsięwzięcia na etapie np. postępowań w sprawie warunków zabudowy, celem obejścia wymogów określonych w ustawie środowiskowej, w szczególności oceny kumulacji oddziaływań i jej skutków. Istotne jest bowiem uprzednie zweryfikowanie we właściwym trybie postępowania środowiskowego ewentualnego negatywnego oddziaływania planowej inwestycji na środowisko, celem zminimalizowania możliwych negatywnych oddziaływań. Z akt administracyjnych sprawy pośrednio wynika, że także z wniosku T. N. toczyło się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy wobec inwestycji związanych właśnie z hodowlą zwierząt. Należy więc ocenić czy nie dojdzie do potencjalnych powiązań pomiędzy przedsięwzięciami określonymi w poszczególnych miejscach. Może to mieć istotne znaczenie w aspekcie oceny czy zamierzenia takie należą do mogących chociażby potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko. Zwrócić należy uwagę, iż w art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko pojęcie "przedsięwzięcie" zostało ustawowo zdefiniowane jako zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu (...); przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.

Wobec powyższego, należy uznać za uzasadnione wątpliwości zgłaszane przez skarżącą w odwołaniu oraz skardze, formułowane jako zarzuty dotyczące niedostatecznego wyjaśnienia potencjalnego oddziaływania objętej wnioskiem inwestycji na środowisko w kontekście przepisów art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej w zw. z odpowiednimi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Przede wszystkim jednak wadliwość zaskarżonych decyzji, spowodowana wyznaczeniem nieprawidłowego obszaru analizowanego czyni niemożliwym szersze badanie sprawy w kontekście przedstawionych w skardze zarzutów.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie miał na uwadze też uszczegółowienie potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej dla takiego rodzaju przedsięwzięcia, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych wszelkich obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie zarówno opisowej jak i graficznej. Powinno to odnosić się do terenu całej działki ewidencyjnej. Jak również szczegółowe określenie parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko.

Organ oceni, jaka jest możliwa maksymalna obsada w konkretnym budynku inwentarskim konkretnych zwierząt (DJP), a nie obsada wskazywana dowolnie przez wnioskodawcę i jakie inne urządzenia budowlane objęte mają być tym zamierzeniem.

W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie adwokata w kwocie 480 zł, ustalone na podstawie (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - Dz.U. poz. 1800 z późn. zm.) i opłatę od pełnomocnictwa -17 zł.