Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 137/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2010 r. sprawy ze skarg R. W. i J. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Minister Infrastruktury uchylił w części decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji - autostrada [...] [...] na odcinku od km [...] do km [...] w województwie [...] , w pozostałej części utrzymując decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Uchylając decyzję w części zmodyfikowano jej brzmienie, co do zapisów odnoszących się do podziału nieruchomości, eliminując m.in. postanowienia dotyczące orzekania w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości.

Uzasadniając uchylenie części decyzji Minister Infrastruktury wskazał, iż podział nieruchomości nastąpił na podstawie ostatecznych decyzji (decyzje Wójta Gminy B. z dnia [...] i [...] października 2005 r. utrzymane w mocy decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] grudnia 2005 r.), przed wydaniem decyzji w przedmiocie lokalizacji drogi. W tej sytuacji orzekanie w przedmiocie podziału nieruchomości nie było zasadne.

Minister skorygował także błędy dotyczące oznaczenia numerów załączników.

W ocenie Ministra, poza wskazanymi wadami, rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji spełniało wymagania dla orzeczenia w przedmiocie lokalizacji drogi, wynikające z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.). Wniosek spełniał wymagania szczególne, załączono do niego niezbędne opinie. Zachowano wymagania dotyczące informowania stron o toczącym się postępowaniu jak i o wydaniu decyzji (poprzez stosowne obwieszczenia).

W odniesieniu do zarzutów odwołań Minister Infrastruktury stwierdził, że odszkodowanie należne z tytułu przejęcia gruntów pod planowaną inwestycję zostanie zgodne z prawem ustalone w odrębnym postępowaniu.

Organ odwoławczy odrzucił zarzuty, że decyzja dotyczy sprawy rozstrzygniętej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] pod względem przedmiotowym, pomimo że w części obie decyzje dotyczą tego samego odcinka autostrady. W tych sprawach istniał inny stan faktyczny i prawny. Podobnie niesłuszne jest stanowisko, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia nie była ostateczna.

Minister wskazał również, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie podlega ocenie w ramach niniejszego postępowania. Nie naruszono również art. 10 kpa.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2008 r. wnieśli R. W. i J. W. Skarżący wnieśli o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji, podnosząc, że w toku postępowania naruszono art. 10 kpa, poprzez zaniechanie stosownego poinformowania stron o toczącym się postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Informacja o wszczęciu postępowania została zamieszczona wyłącznie w jednej gazecie lokalnej (posiadającej wydanie lokalne "[...]"), podczas gdy nie jest to gazeta lokalna o największym nakładzie (taką gazetą jest "[...]"). W ocenie skarżących w myśl przepisów informacja ma być zamieszczona w "prasie lokalnej" nie zaś "gazecie lokalnej" - pojęcia te nie są tożsame, na danym terenie wychodzi kilka gazet lokalnych.

Skarżący podnieśli również zarzut, iż decyzje organów obu instancji dotyczą sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną - decyzją Wojewody [...] z 1998 r., pozostającą w obrocie prawnym, czy naruszono art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

Zaskarżone decyzje spowodowały wywłaszczenie skarżących bez odszkodowania a do czasu wniesienia skargi nie orzeczono o stosownym odszkodowaniu.

Skarżący wskazali na naruszenie przy wydawaniu zaskarżonych decyzji przepisów z zakresu ochrony środowiska, ponieważ nie sporządzono raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie przeprowadzono konsultacji społecznych, nie zebrano opinii społeczeństwa na temat wymaganych środków zapobiegawczych i kompensujących, nie przeanalizowano wariantów alternatywnych. Ponadto nie uzyskano wymaganych opinii, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 lit. c i lit. h ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargi Minister Infrastruktury wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2009 r. wydanym w sprawie sygn. akt IVSA/Wa 1803/08 oddalił skargi. Skargi kasacyjne od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli J. W. i R. W.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skarg kasacyjnych wyrokiem z dnia 29 grudnia 2009 r. wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 1137/09 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt IVSA/Wa 1803/08 i przekazał sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jako podstawę uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji przesłankę nieważnościową, o której mowa w art. 183 § 3 pkt 5 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Dokonując oceny legalności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2008 r., Sąd uznał, iż skargi są niezasadne, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2008 r. oraz decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w części utrzymanej w mocy decyzją organu odwoławczego, dotyczą ustalenia lokalizacji autostrady [...] [...] na odcinku od km [...] do km [...] w województwie [...] .

Decyzje wydane zostały na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 roku Nr 193, poz. 1194 ze zm.), w jej brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r.

Zatem zadaniem Sądu była ocena, czy postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji oraz sama decyzja nie pozostają w sprzeczności z wyżej powołanymi przepisami.

Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel, oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach (art. 1 ust. 1 ustawy).

W rozdziale 2 ustawy zatytułowanym "Lokalizacja dróg" określony został organ, który wydaje decyzje administracyjne o ustalenie lokalizacji drogi. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, podmiotem właściwym w tym zakresie jest wojewoda. Wydaje on decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (art. 2 ust. 1 ustawy). Wniosek taki Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad składa po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta, burmistrza, prezydenta miasta (art. 3 ust. 1). Niewydanie opinii, w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o jej wyrażenie, traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku (art. 3 ust. 2).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w jej brzmieniu obowiązującym w dniu 11 czerwca 2007 r., tj. w dniu złożenia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przedmiotowego wniosku do Wojewody [...] , wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi winien był zawierać w szczególności: mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, wymagane prawem opinie.

Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przewiduje również uproszczoną formę informowania stron o wszczęciu postępowania oraz doręczania decyzji (art. 5 ust. 5 i art. 7 ust. 2, 3 i 4).

Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zgodnie z art. 7 ust. 1 musi zawierać wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, określenie linii rozgraniczających teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy.

W ocenie Sądu, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w części utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2008 r. odpowiada prawu i zawiera wszystkie elementy wymagane ustawą o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Słusznie Minister Infrastruktury stanął na stanowisku, że skoro ostatecznymi decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] i Nr [...] zostały zatwierdzone podziały nieruchomości, w wyniku których powstałe działki znalazły się w liniach rozgraniczających przedmiotowej inwestycji i linie rozgraniczające przebiegają po granicy tych działek, to nie ma potrzeby ponownego zatwierdzenia dokonanych podziałów decyzją lokalizacyjną.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżących, zdaniem Sądu stwierdzić należy, iż nie są one zasadne.

Stosownie do brzmienia art. 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych zawiadamiają w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej.

Jak wynika z art. administracyjnych Wojewoda [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji autostrada [...] [...] na odcinku od km [...] do km [...] w drodze obwieszczeń we właściwych ze względu na przebieg drogi urzędach gmin, tj. Urzędzie Gminy w G. i Urzędzie Gminy B. oraz w prasie lokalnej – lokalnym wydaniu [...].

Analizując pojęcie prasy, należy wskazać za Słownikiem poprawnej polszczyzny PWN pod redakcją prof. dr Witolda Doroszewskiego Warszawa 1980, iż jest to ogół czasopism wychodzących w danym czasie w danym kraju. Z kolei czasopismem jest wydawnictwo ciągłe, ukazujące się regularnie w stałych odstępach czasowych pod wspólnym tytułem (dziennik, tygodnik, dwutygodnik, miesięcznik, kwartalnik itd.) – Słownik współczesnego języka polskiego Wydawnictwo Wilga Warszawa 1998.

Art. 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ogranicza pojęcie prasy do prasy lokalnej, czyli czasopism ukazujących się regularnie w stałych odstępach czasowych pod wspólnym tytułem lokalnie, w przedmiotowej sprawie na terenie przez który przebiega lokalizowany odcinek autostrady, a nie na terenie całego kraju. Umieszczenie zawiadomienia w drodze obwieszczeń o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi w jednym czasopiśmie ukazującym się lokalnie jest wystarczające dla spełnienia przesłanki prawidłowego zawiadomienia z art. 5 ust. 5 w/w ustawy. Wbrew stanowisku skarżących, przepis ten nie wymaga żeby organ dokonując zawiadomień w drodze obwieszczeń zamieszczał je w kilku czasopismach lokalnych.

W przedmiotowej sprawie zamieszczenie zawiadomienia w drodze obwieszczenia w lokalnym wydaniu [...] odpowiada treści art. 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, tym samym nie doszło do naruszenia w toku postępowania administracyjnego art. 10 § 1 kpa.

Skarżący zarzucili decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 kpa, gdyż na odcinku od km [...] do km [...] rozstrzyga sprawę już ostatecznie rozstrzygniętą decyzją Wojewody [...] z dnia [...] 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady [...] .

Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] 1998 r., która została zmieniona decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 1998 r., została ustalona lokalizacja autostrady płatnej [...] na terenie województwa [...] , na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych (Dz. U. Nr 127, poz. 627 ze zm.) oraz zgodnie ze wskazaniami lokalizacyjnymi wydanymi przez Ministra – Kierownika Centralnego Urzędu Planowania Nr 3/95 z dnia 25 sierpnia 1995 r., po rozpatrzeniu wniosku Prezesa Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad z dnia 23 grudnia 1997 r. w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] dla odcinka: [...] (km [...]) – [...] (km [...]).

Skarżący podnieśli, że ustalenie lokalizacji autostrady [...] na odcinku od km [...] do km [...] zawarte w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 1998 r. pokrywa się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., gdyż obie decyzje obejmują ten sam odcinek autostrady [...] .

Jak wynika z art. 41 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych decyzje o ustaleniu lokalizacji autostrady wydane do dnia wejścia w życie ustawy, czyli do dnia 25 maja 2003 r., pozostają w mocy. Wynika z tego, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] 1998 r., skoro nie została uchylona, obowiązuje.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 kpa nieważna jest decyzja organu administracji publicznej dotycząca sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Z powyższego wynika, że jeżeli sprawa administracyjna została uprzednio rozstrzygnięta decyzją ostateczną, wydanie w tej samej sprawie nowej decyzji załatwiającej sprawę co do istoty narusza ustanowiony dotychczasową decyzją stan powagi rzeczy osadzonej ( res iudicata ).

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że dla oceny, czy nowa decyzja administracyjna narusza powagę rei iudicatae, podstawowe znaczenie ma ustalenie tożsamości sprawy administracyjnej, rozstrzygniętej kolejno dwiema decyzjami, z których pierwsza ma charakter ostateczny. Tożsamość sprawy jest wyznaczana przez element podmiotowy (ta sama strona lub strony postępowania) oraz elementy przedmiotowe – niezmieniony stan faktyczny, z którego wynikają prawa lub obowiązki stron oraz ta sama podstawa prawna rozstrzygnięcia (komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego dr R. Kędzira Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2008). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2003 r., I SA 2568/02 (niepubl.) wskazał, że z tożsamością sprawy mamy także do czynienia w sytuacji, gdy zmienia się akt prawny stanowiący podstawę wydania decyzji, ale zostanie zachowana ciągłość regulacji prawnej praw i obowiązków, co oznacza, że regulacja prawna z poprzedniego aktu prawnego została przejęta w niezmienionym stanie przez nowy akt prawny.

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie zarówno w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 1998 r., jak i w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. mamy do czynienia, tak jak to podnoszą skarżący, z tożsamością stron postępowań. Zgodzić się również należy, że obie decyzje zostały wydane w podobnym stanie faktycznym, choć nie tożsamym. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] 1998 r. dotyczy odcinka Autostrady [...] [...] od km [...] do km [...], a decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. dotyczy tego samego odcinka autostrady [...] od km [...] do km [...]. Wspólny dla obu decyzji jest odcinek od km [...] do km [...]. Obie decyzje nie dotyczą wyłącznie wspólnego odcinka, kiedy można byłoby mówić o tożsamości przedmiotowej. Natomiast obie decyzje lokalizacyjne zostały wydane w oparciu o różne akty prawne. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] 1998 r. w oparciu o ustawę z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych, a decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. o ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Konsekwencje wydania decyzji lokalizacyjnej w oparciu o ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. dla prawa własności nieruchomości są daleko idące. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 tej ustawy, nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, ustalonymi w decyzji lokalizacyjnej, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości (art. 12 ust. 3). Tak więc konsekwencją decyzji lokalizacyjnej jest przejście z mocy prawa własności nieruchomości w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji na rzecz Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych.

Natomiast decyzja lokalizacyjna wydana na podstawie ustawy o autostradach płatnych (z wyłączeniem nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego) nie ingerowała w prawo własności. Nieruchomości na cele budowy autostrad, były nabywane przez Agencje Budowy i Eksploatacji Autostrad na własność Skarbu Państwa w drodze umowy (art. 26 ust. 1).

Tak istotne różnice prawne związane z wydaniem decyzji lokalizacyjnych w oparciu o te dwa akty prawne, w ocenie Sądu świadczy, że nie można w przedmiotowej sprawie mówić o naruszeniu decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. stanu powagi rzeczy osądzonej.

Należy również zauważyć, iż zgodnie z art.. 44 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w okresie obowiązywania tej ustawy do nabywania nieruchomości pod autostrady nie stosuje się art. 26-37 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Zawieszeniu zatem ulega nabywanie nieruchomości pod autostrady w oparciu o ustawę o autostradach płatnych.

W ocenie Sądu, skoro nie ma przepisu wprost zabraniającego wydania dwóch decyzji lokalizacyjnych i jeżeli nie wiąże się to z naruszeniem stanu powagi rzeczy osądzonej, dopuszczalne było w warunkach przedmiotowej sprawy wydanie decyzji lokalizacyjnej przez Wojewodę [...] z dnia [...] marca 2008 r.

Nabywanie nieruchomości pod drogi zostało uregulowane w rozdziale 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Stosownie do art. 12 ust. 4 tej ustawy nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, o których mowa w ust. 2, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji, o której mowa w art. 18 i 18a, odpowiednio przez wojewodę albo starostę. Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18 i 18a (art. 12 ust. 5).

Z powyższego wynika, że ustalenie odszkodowania za utratę prawa własności nieruchomości w oparciu o decyzje lokalizacyjna następuje w odrębnej decyzji administracyjnej. Stąd zarzut skarżących, że kwestia odszkodowania nie została rozstrzygnięta w samej decyzji lokalizacyjnej jest nieuzasadniony.

Nie trafne są zarzuty skarg dotyczące naruszenia przepisów z zakresu ochrony środowiska, w zakresie prawidłowego przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W związku z nowelizacją ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954), procedura ocen jest przeprowadzana w ramach odrębnego postępowania, kończącego się wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, co wynika z art. 46 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150), w wersji obowiązującej na dzień wydania zaskarżonego orzeczenia. W przedmiotowej sprawie organy orzekały, mając na uwadze treść ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Ewentualne zarzuty, dotyczące przeprowadzenia procedury ocen (zachowanie w tym zakresie wymagań prawa stanowionego na szczeblu wspólnotowym czy krajowym) mogą być rozważane wyłącznie w ramach kontroli legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a więc wykraczają poza granice niniejszej sprawy. Nieuzasadnione są również zarzuty braku wymaganych prawem opinii.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.