Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 536/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Podatek od spadków i darowizn
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 pkt 1, art. 2, art. 14 ust. 3 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2004 nr 142 poz 1514
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 czerwca 2004 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku od spadków i darowizn
article: art. 199, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 84, art. 87 ust. 1, art. 217
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie NSA Maria Serafin-Kosowska NSA Jacek Surmacz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Paśko po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 23 września 2008 r. sprawy ze skargi T. D-B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków - oddala skargę -


UZASADNIENIE

I SA/Rz 536/08

UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; powoływanej dalej jako: Ordynacja podatkowa), po rozpatrzeniu odwołania T.D.-B. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2007r. Nr [...], w sprawie ustalenia podatku od spadków i darowizn w kwocie 71.259zł, utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w dniu 4 października 2006r. T.D.-B. złożyła w Urzędzie Skarbowym zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy i praw majątkowych z tytułu dziedziczenia - po zmarłej - w dniu 31 października 2005r. M.D., w którym wymieniła nabycie kwoty 64.223,97 GBP - stanowiącej równowartość 367.361,10zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, decyzją z dnia [...] lutego 2007r. nr [...], ustalił T.D.-B. podatek od spadków i darowizn - z tytułu nabycia spadku po zmarłej M.D.- w wysokości 73.315zł. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. Nr [...], uchylił w całości tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, decyzją z dnia [...] grudnia 2007r. Nr [...], ustalił T.D.-B. podatek od spadków i darowizn, z tytułu nabycia spadku po M.D., w wysokości 71.259zł. Organ I instancji do opodatkowania przyjął wymienioną w zeznaniu podatkowym kwotę wpływu na rachunek bankowy odwołującej się w Banku PKO S.A. I Oddział w D. w dniu 4 września 2006r. w wysokości 64.223,97 GBP, stanowiącą równowartość 367.361,10zł, którą pomniejszono o kwotę wolną od podatku, wynikającą z zaliczenia odwołującej się do III grupy podatkowej (siostrzenica męża zmarłej) w wysokości 4.902zł (podstawa opodatkowania 362.459zł). Od decyzji tej odwołanie wniosła T.D.-B.

W ocenie organu odwoławczego wniesiony środek zaskarżenia nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. Nr 222, poz. 1629 - powoływanej dalej jako: ustawa zmieniająca) do nabycia własności rzeczy i praw majątkowych przed dniem 1 stycznia 2007r. stosuje się przepisy ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2004r., Nr 142, poz. 1514 ze zm.; powoływanej dalej jako: ustawa podatkowa) w brzmieniu obowiązującym przed tą datą.

Stosownie do art. 2 ustawy podatkowej opodatkowaniu tym podatkiem podlega nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą, jeżeli w chwili otwarcia spadku lub zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polski lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dacie otwarcia spadku T.D.-B. była obywatelką Polską i miała miejsce stałego zamieszkania na terytorium Polski. Zgodnie z art. 14 ust. ust. 1 i 2 ustawy podatkowej wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca, a zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy lub prawa majątkowe. Art. 14 ust. 3 pkt 2 tej ustawy wskazuje, że do II grupy podatkowej zalicza się: zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, rodzeństwo małżonków oraz małżonków rodzeństwa, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych. Wszyscy dalsi krewni i powinowaci zaliczani są do III grupy podatkowej. Wskazanie w ustawie osób zaliczanych do poszczególnych grup podatkowych jest wyczerpujące i nie może być interpretowane rozszerzająco. Odwołująca się zaś jest córką siostry męża zmarłej i jako osoba odpowiadająca pojęciu: " zstępny rodzeństwa małżonka" nie może zostać zaliczona do II grupy podatkowej. Pojęcie zstępnego ograniczone jest do krewnych w linii prostej. T.D.-B. należy do III grupy podatkowej, gdyż jest powinowatą (w rozumieniu art. 26 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy Dz. U. Nr 9, poz.59 ze zm.) - zstępną rodzeństwa jej małżonka, tj. S.D., a taka osoba nie została wymieniona w II grupy podatkowej. Z testamentu M.D. wynika, że zawiera on rozrządzenie tylko jej majątkiem, co nie pozwala na twierdzenie, że pochodzenie majątku spadkowego ze wspólnego majątku zgromadzonego w czasie trwania małżeństwa upoważnia odwołującą się do zaliczenia do II grupy podatkowej. Ponadto podkreślenia wymaga, że źródło majątku - jako nabytego po zmarłej M.D., zostało wskazane w złożonym przez odwołującą się zeznaniu podatkowym, wynika to też jednoznacznie z korespondencji Kancelarii Adwokackiej kierowanej do T.D.-B. Oznacza to, iż zarzuty odwołania są nieuzasadnione, a organ podatkowy uwzględniając przepisy ustawy podatkowej, respektował art. art. 7 i 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Odnosząc się do zarzutu wadliwego pouczenia dotyczącego obowiązku wpłaty zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż wskazanie przez organ podatkowy terminu płatności podatku jest uzasadnione art. 47 § 1 Ordynacji, który stanowi, że termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. W kwestii dotyczącej zwrotu nadpłaty powstałej w wyniku uchylenia decyzji organu podatkowego I instancji i jej oprocentowania mogą być przedmiotem innego postępowania i okoliczność ta pozostaje bez wpływu na ustalenie zobowiązania w podatku od spadków i darowizn. Z akt sprawy wynika, że nadpłata w kwocie 73.315 została zaliczona na poczet zobowiązania podatkowego w wysokości 71.259, ustalonego decyzją z dnia [...] grudnia 2007r. Nr [...]; natomiast różnica w kwocie 2.056 została w dniu 23 stycznia 2008r., zwrócona na rachunek bankowy odwołującej się wraz z odsetkami w wysokości 213zł.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wniosła T.D.-B., działająca poprzez pełnomocnika.

Skarżąca wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego ,

2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Zarzuciła:

- uchybienia wynikające z treści art. art. 7, 8, 9 i 86 Kodeksu postępowania administracyjnego,

- sprzeczność z duchem i treścią art. 2 Konstytucji RP oraz art. art. 31 i 32 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego,

- istotne braki w uzasadnieniu polegające m.in. na pominięciu istotnych okoliczności faktycznych co do źródeł powstania spadku mających wpływ na uprawnienia skarżącej.

W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności zauważono, że dopuszczalne jest zaskarżenie samego uzasadnienia decyzji, które nie odpowiada prawu.

Ponadto, zgodnie z treścią preambuły Konstytucji RP i jej art. 2, skarżona sprawa powinna być wyłączona spod działania ustawy podatkowej, tym bardziej że w "Kraju zgonu spadkodawców nie chce się nic". Skoro jednak sprawa ta toczy się pod rządami ustawy podatkowej to należy wskazać, że organ II instancji w swojej pierwszej decyzji z dnia [...] czerwca 2007r. nie ustosunkował się do zasadniczych zarzutów - odkładając to na "później". Nie odniósł się do kwestii pochodzenia połowy spadku od krewnego w linii prostej, a na okoliczność tę nie przesłuchano skarżącej, jak również Jej Kuzyna, nie wyprowadzono logicznego dowodu z akt postępowania - patrząc wyłącznie przez dokumenty spadkowe sporządzone w innych od Krajowych okoliczności, w innym systemie prawnym i interpretując je na niekorzyść. Zastanawiające jest również całkowite pominięcie okoliczności związków skutkowo-przyczynowych, związanych z drugą wojną światową i poprzednim systemem politycznym. Nie odniesiono się również do kwestii umiejscowienia i umocowania w angielskim systemie prawnym słowa "executrix" zarządca czy też wykonawca testamentu) - w porównaniu do polskiego systemu prawnego.

Następnie przedstawiono więzy rodzinne łączące rodzinę D. i D. z D., losy tych rodzin, a także "źródło powstania spadku". Podkreślono, że "z naszych kontaktów osobistych na przestrzeni lat" wynika, że wolą S.D. było, aby jego majątek odziedziczyła również rodzina w D., co znalazło przedłożenie w testamencie M.D. Zauważono również z podkreśleniem nieumniejszania zasług, że osoby internowane w okresie stanu wojennego uzyskują gratyfikacje za okres internowania w kwotach znacznie przekraczających sumy określone w skardze, a osoby korzystające z dorobku życia zacnych ludzi, walczących o niepodległy byt państwa Polskiego, muszą płacić podatek, bo tak stanowi obecne prawo.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, zauważając że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mają w sprawie zastosowania, jednakże przyporządkowując treść przytoczonych w skardze przepisów tego kodeksu do przepisów Ordynacji podatkowej regulujących zasady postępowania administracyjnego skonstatował, że te przepisy nie zostały naruszone; chodzi w szczególności o zasady: prowadzenia postępowania podatkowego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa, przestrzeganie zasady praworządności oraz podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, obowiązku udzielania stronom niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego, pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania oraz o zasadę wyrażoną przepisem art. 2 Konstytucji RP, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym.

Bezprzedmiotowy jest zarzut naruszenia przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, ponieważ przepisy tego kodeksu nie znajdują w sprawie zastosowania, a ponadto art. 32 tego Kodeksu nie obowiązuje od 20 stycznia 2005r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm./ sąd kontroluje zaskarżone decyzje w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a./, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Stosownie natomiast do art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki, w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Kontrolę tę wykonują pod względem zgodności z prawem, jednakże nie posiadają uprawnień do dokonywania ustaleń faktycznych, stanowiących podstawy rozstrzygnięcia administracyjnego. Tak więc w następstwie wniesienia skargi Sąd nie rozpatruje sprawy na nowo, jest natomiast związany ustaleniami organu administracyjnego, badając jedynie czy zostały one poczynione w sposób prawidłowy, z zachowaniem wszystkich wymogów, przewidzianych przez przepisy prawa procesowego. Sąd podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w wyroku z dnia 28 stycznia 2005 roku, FSK 1457/2004 (niepubl.), iż sądy administracyjne nie zastępują organów administracyjnych w rozstrzyganiu spraw.

Dokonując oceny poczynionych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych należy stwierdzić, że dokonane one zostały zgodnie z wymogami przepisów Ordynacji podatkowej, regulujących prowadzenie postępowania podatkowego. Materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie został zebrany w sposób wyczerpujący, pozwalający na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, przy poszanowaniu zasady prawdy obiektywnej. W postępowaniu podatkowym dopuszczone i poddane ocenie rozpatrujących sprawę organów zostały wszystkie dowody, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wprawdzie organy podatkowe nie przesłuchały w charakterze świadka kuzyna skarżącej, na wnioskowaną okoliczność pochodzenia połowy majątku od męża spadkodawczyni, jednakże okoliczności faktyczne dotyczące tej kwestii nie są sporne. W trakcie postępowania nie zakwestionowano tego, iż przypadające skarżącej przedmioty majątkowe zostały nabyte przez spadkodawczynię i jej męża, a istniejące w sprawie rozbieżności dotyczą jedynie oceny prawnej tego faktu.

Kierując się, wynikającą z art. 191 Ordynacji podatkowej, zasadą swobodnej oceny dowodów organy obydwu instancji dokonały rzeczowej oceny zebranego materiału dowodowego, której to oceny, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie sposób uznać za dowolną.

Dokonując analizy przebiegu postępowania podatkowego pod kątem legalności Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów proceduralnych, zawartych w Ordynacji podatkowej, a dotyczących tego typu postępowań. Jak słusznie zauważył organ II instancji w odpowiedzi na skargę, w związku z podnoszonymi w skardze zarzutami dotyczącymi naruszenia w trakcie postępowania art. 7, art. 8, art. 9 i art. 86 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - powoływana dalej jako: k.p.a.), regulacje te nie znajdują zastosowania na gruncie przedmiotowej sprawy, ponieważ postępowanie podatkowe prowadzone jest wyłącznie na podstawie Ordynacji podatkowej, z mocy art. 2 § 1 pkt 1 tejże ustawy, który stanowi, iż przepisy ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa (...), do których ustalenia lub określenia uprawnione są organy podatkowe. Niezależnie od tego wskazane wyżej unormowania k.p.a. znajdują swoje odpowiedniki w przepisach Ordynacji podatkowej. Tak więc powołany wyżej art. 7 k.p.a. odpowiada art. 122 Ordynacji podatkowej, art. 8 k.p.a. - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 9 k.p.a. - art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej, art. 86 k.p.a. - art. 199 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze to, iż Sąd nie jest związany granicami skargi, ani podniesionymi w niej zarzutami, dokonano również kontroli pod kątem naruszenia wyżej wymienionych regulacji Ordynacji podatkowej. Sąd nie dopatrzył się wskazywanych przez skarżącą naruszeń. Organy podatkowe nie przesłuchały skarżącej w charakterze strony (art. 199 Ordynacji podatkowej), jednakże fakt ten nie może być potraktowany jako naruszenie prawa, ponieważ przeprowadzenie tego dowodu, z wyraźnej woli ustawodawcy, zostało pozostawione uznaniu organu. Przesłuchanie strony ma więc charakter fakultatywny. Ponadto, mając na uwadze wymogi art. 122 Ordynacji podatkowej, statuującego zasadę prawdy obiektywnej, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony nie było konieczne, zwłaszcza że ustalenia poczynione na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego potwierdzają okoliczności wskazane przez skarżącą w zeznaniu podatkowym o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych SD-3, z dnia 4 września 2006 r., w treści którego T.D.-B. jako spadkodawczynię wskazała M.D., zmarłą dnia 31 października 2005 r., i określiła wartość spadku na kwotę 367 361,10 zł. Skarżąca w pozycji 47 przedmiotowego zeznania określiła swój stosunek osobisty do spadkodawczyni M.D. jako "siostrzenica", jednakże jak jednoznacznie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz twierdzeń skarżącej, zawartych w szczególności w treści odwołania i skargi, jest ona siostrzenicą nie spadkodawczyni, ale jej męża - S.D., dlatego też przeprowadzenie dalszych dowodów na tę okoliczność nie jest konieczne.

W skardze oprócz naruszenia przepisów prawa formalnego zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ustosunkowując się do tych zarzutów na wstępie należy nadmienić, co słusznie zauważa skarżąca, iż Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej, a jej przepisy stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej (art. 8 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji). Art. 87 ust. 1 Konstytucji, określając katalog źródeł powszechnie obowiązującego prawa, ustanawia jednocześnie ich hierarchię, zgodnie z którą "zwykła" ustawa usytuowana jako akt niższej rangi w stosunku do Konstytucji, tj. ustawy zasadniczej. Mając na uwadze bezpośrednie stosowanie przepisów Konstytucji należy stwierdzić, iż ustawa nie może być sprzeczna z jej unormowaniami, w szczególności nie może określać praw i obowiązków obywateli w sposób odmienny. W tej bowiem sytuacji strona mogłaby powołać się bezpośrednio na przepis Konstytucji.

Zgodnie z art. 84 Konstytucji każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Natomiast art. 217 Konstytucji stanowi, iż nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Jak wynika z brzmienia powołanego przepisów Konstytucja nie zawiera norm prawa podatkowego, lecz odsyła w tym zakresie do regulacji ustawowych. Przenosząc przytoczone uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż zastosowane przez organy przepisy ustawy podatkowej, w brzmieniu obowiązującym w dniu otwarcia spadku, regulują w sposób całościowy i wyczerpujący wszystkie kwestie związane z ustaleniem zobowiązania podatkowego skarżącej, w związku z nabyciem spadku po M.D. Norm tego typu nie sposób wywodzić, co sugeruje skarżąca, z art. 2 Konstytucji, który to przepis nie może być samodzielna podstawą rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy, przede wszystkim z uwagi na swoje umiejscowienie w akcie rangi konstytucyjnej oraz nazbyt ogólny i generalny charakter, będący swego rodzaju deklaracją ustawodawcy i regułą interpretacyjną aktów prawnych niższego niż Konstytucja rzędu. Sąd w niniejszym składzie w całości podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyroku z dnia 8 listopada 2004 r. , sygn. FSK 647/2004 (publ. Lex Polonica nr 370331), iż przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, ale nie mogą być one samodzielną podstawą w rozstrzyganiu sporów indywidualnych podatników. W takich wypadkach zastosowanie znajdzie bowiem przede wszystkim ustawa. Skarżąca eksponuje w skardze, że z uwagi na okoliczności związane z życiem spadkodawczyni i jej rodziny, będące skutkiem poprzedniego ustroju politycznego Polski, uzasadniają wyłączenie tej sprawy spod działania ustawy podatkowej, czyli że stan faktyczny sprawy uzasadnia zakwalifikowanie jej jako zasługującej na objęcie, szeroko rozumianą, ulgą podatkową. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo skarżącej skierowane do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 października 2007 r. z prośbą o podjęcie inicjatywy ustawodawczej.

Należy wyjaśnić, że organy rozpatrujące tę sprawę, a sąd administracyjny dokonując kontroli legalności rozstrzygnięcia administracyjno-podatkowego - stosują prawo, a więc nie mają w żadnej mierze kompetencji do zastępowania ustawodawcy, który - na mocy art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jest uprawniony do kształtowania systemu podatkowego, w tym również poprzez określanie zakresu przedmiotowego i podmiotowego objętego obowiązkiem podatkowym określonego rodzaju podatku.

W uzasadnieniu skargi skarżąca, powołując się na przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, podniosła pochodzenie połowy majątku spadkowego od krewnego w linii prostej. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nie znajdą zastosowania w przedmiotowej sprawie, a kwestię określenie grupy podatkowej, na potrzeby podatku od towarów i usług reguluje wyłącznie i w sposób wyczerpujący art. 14 ust. 3 pkt 1-3 ustawy podatkowej, w myśl którego do II grupy podatkowej zalicza się: zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych, natomiast do III grupy podatkowej pozostałych nabywców. Przytoczone w skardze przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego dotyczą stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami, a kwestia ta nie na wpływu na ustalenie zobowiązania podatkowego T.D.-B. Skarżąca nabyła bowiem spadek po M.D., natomiast jej stosunek osobisty do spadkodawczyni sytuuje ją w trzeciej grupie podatkowej. Niezależnie od powyższego istnienie wspólności majątkowej pomiędzy spadkodawczynią a jej mężem, na co powołuje się skarżąca, nie może uzasadniać uznania, iż połowa majątku spadkowego pochodzi od męża spadkodawczyni, zwłaszcza że testatorka w momencie sporządzania rozrządzenia na wypadek śmierci dysponowała całym majątkiem spadkowym, do którego następnie powołała skarżącą. Zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy podatkowej podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej "podatkiem", podlega między innymi nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem spadku. Z kolei art. 2 tejże ustawy stanowi, iż nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą podlega podatkowi, jeżeli w chwili otwarcia spadku lub zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Analiza powołanych przepisów, zwłaszcza art. 1 ustawy podatkowej prowadzi do wniosku, iż konstrukcja tego podatku wiąże skutki podatkowe wyłącznie z faktem nabycia praw majątkowych, niezależnie od ich wcześniejszego pochodzenia. Poza zakresem regulacji pozostaje zaś kwestia związana z pochodzeniem majątku, okolicznościami nabycia go przez spadkodawcę, motywacją, pobudkami i przesłankami, którymi się kierował się dokonując rozrządzenia. Okoliczności te, jakkolwiek ważne i doniosłe, zwłaszcza dla osób których bezpośrednio dotyczą, nie mają wpływu na stosunki prawnopodatkowe. Na marginesie należy tylko dodać, iż jeden z powoływanych przez skarżącą przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - art. 32 § 1został uchylony z dniem 20 stycznia 2005 r., czyli przed datą otwarcia spadku.

Przedstawiona wyżej argumentacja przesądza także niezasadność kolejnego zarzutu skarżącej, odnośnie braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich argumentów skargi, w szczególności tych związanych z pochodzeniem połowy majątku od krewnego w linii prostej (męża spadkodawczyni), kwestii związanych z II wojną światową i poprzednim systemem politycznym. Zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie organy obydwu instancji ustosunkowały się do okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, pomijając kwestie prawnie nieistotne, dlatego też brak odniesienia się do wyżej wymienionych zagadnień nie stanowi naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.