Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 83/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 28 § 1, art. 29, art. 34, art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 i § 3, art. 133 § 1, art. 166, art. 195 § 2, art. 209
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 3, art. 4 ust. 4aa, art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 700
law: Ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym - t.j.
article: art. 8 § 1, art. 25(1), art. 26, art. 29 § 1, art. 30 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 94 poz 1037
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "A." Spółki jawnej A. i R. M. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2231/19 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi "A." Spółki jawnej A. i R. M. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2231/19 na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę A. sp. j. A. i R. M. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi jej braków formalnych poprzez nadesłanie stosownego pełnomocnictwa oraz odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego spółki.

Pełnomocnik skarżącej złożył pełnomocnictwo z dnia 24 maja 2019 r. udzielone przez spółkę adwokatowi, który w niósł skargę, do zastępowania spółki przed sądami administracyjnymi we wszystkich instancjach w sprawach dotyczących naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto złożono w formie wydruku komputerowego, pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 700 ze zm.), odpis z KRS skarżącej, aktualny na dzień 8 listopada 2019 r., z ostatnią zmianą z dnia 9 lipca 2019 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że pełnomocnik skarżącej, będąc adwokatem, złożył skargę, nie przedkładając jednocześnie dokumentów, z których wynikałoby dla niego umocowanie do wniesienia tej skargi oraz do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi.

WSA, mając na względzie treść wezwania, jakie przesłano pełnomocnikowi skarżącej i badając złożone przez niego dokumenty uznał, że nie wykazano nimi, jakoby na dzień udzielenia pełnomocnictwa (24 maja 2019 r.) osoba, która je adwokatowi udzieliła, była do tego upoważniona. Sąd podkreślił, że pełnomocnictwo pochodzi z 24 maja 2019 r., zaś w załączeniu jego przedłożono odpis z KRS z 8 listopada 2019 r. z ostatnia zmianą z 9 lipca 2019 r. W ocenie Sądu, okoliczność ta powodowała, że w oparciu o ów odpis z KRS, Sąd nie był w stanie ustalić, czy osoba, która udzieliła 24 maja 2019 r. ww. pełnomocnictwa, na tamtą chwilę była do tego upoważniona i to jednoosobowo. WSA podkreślił, że z nadesłanych do akt dokumentów nie wynikało czego dotyczyła zmiana z 9 lipca 2019 r.

W świetle przedstawionych okoliczności WSA odrzucił skargę.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zaskarżyła je w całości i wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

I. przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, tj. odrzucenie skargi, pomimo usunięcia braków formalnych skargi w przypisanym 7 - dniowym terminie i braku istnienia istotnego braku uniemożliwiającego nadanie sprawie dalszego biegu, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi;

II. prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sadowym, poprzez jego niezastosowanie, przy uwzględnieniu obowiązującej zasady jawności wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym i prawa bezpośredniego dostępu do informacji w nim zawartych za pośrednictwem Centralnej Informacji KRS, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi.

W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że Sąd I instancji niezasadnie przyjął, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, brak nadesłania pełnego odpisu KRS uniemożliwił ustalenie, czy w dniu udzielenia pełnomocnictwa do złożenia skargi, osoba która go udzieliła pełnomocnikowi w imieniu skarżącej, była do tego umocowana. Podniosła, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy aktualnego odpisu KRS (stan na dzień 28 maja 2019 r.) wynika bowiem, że data dokonania ostatniego wpisu to 10 maja 2018 r. Należało zatem przyjąć, że A. M. był uprawniony w dniu 24 maja 2019 r. do udzielania pełnomocnictwa, zaś widniejąca zmiana z lipca 2019 r. ujawniona w odpisie ze stanem na dzień 8 listopada 2019 r. nie mogła dotyczyć danych ujawnionych w Dziale 2 KRS. Nadanie zatem sprawie dalszego biegu było możliwe, a odrzucenie skargi stanowi zamknięcie skarżącej drogi sądowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w nim zarzuty są zasadne.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Stosownie zaś do treści art. 28 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności.

Zaniechanie w zakresie załączenia tego dokumentu stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego w tym zakresie wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powyższej wykładni wskazanych przepisów w odniesieniu do dokumentu mającego wykazać umocowanie do działania w imieniu podmiotu wpisanego do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nie zmienia również treść art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Możliwość samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, nie czyni wezwania do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS zbędnym, co w konsekwencji powodowałoby niemożność odrzucenia skargi z powodu niewywiązania się z tego obowiązku. Podkreślić bowiem należy, że to na stronie, stosownie do treści art. 29 p.p.s.a., spoczywa obowiązek wykazania umocowania do działania w jej imieniu. Dlatego nie można podzielić zarzutu zażalenia, iż to sąd administracyjny uwzględniając wyrażoną w art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym zasadę jawności wpisów i prawa bezpośredniego dostępu do informacji w nim zawartych mógł samodzielnie zweryfikować umocowanie A. M. do udzielenia pełnomocnictwa poprzez sprawdzenie systemu elektronicznego Krajowego Rejestru Sądowego.

Odnosząc się do istoty spornej w sprawie kwestii wymaga przypomnienia, że dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu skarżącej jest niewątpliwie odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Z art. 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że rejestr obejmuje podmioty, na które przepisy ustaw nakładają obowiązek uzyskania wpisu do tego Rejestru (w przypadku spółki jawnej obowiązek wpisu do rejestru KRS wynika z art. 251 i art. 26 Kodeksu spółek handlowych).

Należy przy tym podkreślić, że spółka jawna jest spółką osobową prawa handlowego, której przysługuje zdolność procesowa art. 8 § 1 k.s.h. Jest więc stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Spółkę jawną reprezentuje samodzielnie każdy wspólnik, chyba że umowa spółki stanowi inaczej (art. 29 § 1 w zw. z art. 30 § 1 k.s.h.). Weryfikacja prawa samodzielnego reprezentowania spółki jawnej przez jej wspólnika przed sądem winna nastąpić na podstawie odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego względnie innych dokumentów obrazujących stosunki prawne istniejące w spółce (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II GZ 71/13). Również przepis art. 29 p.p.s.a. nie określa rodzaju dokumentu wykazującego umocowanie osoby uprawnionej do działania w imieniu jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową. Dokumentem wykazującym umocowanie do reprezentacji tego podmiotu niekoniecznie musi być odpis z KRS, gdyż może nim być każdy dokument należycie ujawniający zasady reprezentacji (por. post. NSA z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1735/11).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu NSA z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II GZ 778/17 i przywołane w jego uzasadnieniu stanowisko przedstawione w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt II CZP 92/07 (opubl. w: OSNC 2008/11/126), zgodnie z którym do wykazania, że osoby działające jako organ osoby prawnej są uprawnione do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, nie jest konieczne, aby aktualny bądź zupełny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego był sporządzony według stanu na dzień wystawienia dokumentu pełnomocnictwa procesowego. Wymaganie, aby odpis z rejestru był aktualny w chwili sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa, można traktować jako sytuację idealną, ale nie można jej - ze względu na potrzeby obrotu prawnego - uznać za konieczną. Istotnym jest bowiem, by umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony istniało w dniu dokonywania tej czynności.

Pogląd ten wyrażony na gruncie sprawy dotyczącej osoby działającej jako organ osoby prawnej należy uznać za adekwatny również w realiach rozpoznawanej sprawy. W sprawie tej zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z dnia 30 października 2019 r., wezwano pełnomocnika skarżącej spółki do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz złożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej na dzień udzielenia pełnomocnictwa - wydanego przez Centralną Informację KRS – pełnego odpisu z KRS. W wykonaniu tego wezwania pełnomocnik skarżącej złożył w terminie prawidłowo poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pełnomocnictwa z dnia 24 maja 2019 r. do reprezentowania Spółki przed sądami administracyjnymi oraz odpis aktualny z KRS przedstawiający stan z rejestru na dzień 8 listopada 2019 r.

Sąd I instancji stwierdził, iż złożony przez skarżącą odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców budził wątpliwość co do tego, czy widniejący w nim A. M. był uprawniony do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu Spółki w dniu 24 maja 2019 r., bowiem w odpisie widniała data dokonania ostatniego wpisu w dniu 9 lipca 2019 r., a nieznany był przedmiot tej zmiany. Z taką argumentacją WSA nie można się zgodzić, bowiem z nadesłanego odpisu z KRS jasno wynika czego dotyczył dokonany w dniu 9 lipca 2019 r. ostatni wpis. Na stronie 4 nadesłanego dokumentu w Dziale 3, Rubryka 2 – Wzmianki o złożonych dokumentach w pozycji 17 widnieje informacja, iż właśnie w dniu 9 lipca 2019 r. zostało złożone roczne sprawozdanie finansowe skarżącej spółki za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. W ocenie NSA, odrzucenie skargi, oparte na argumentacji, iż dla Sądu I instancji nie było wiadomym czego dotyczyła dokonana w dniu 9 lipca 2019 r. zmiana w rejestrze, należało uznać za niezasadne.

Stanowisko Sądu I instancji jest tym bardziej niezrozumiałe, skoro w aktach administracyjnych sprawy – jak trafnie podnosi strona wnosząca zażalenie – znajduje się odpis skarżącej Spółki z KRS aktualny na dzień 28 maja 2019 r., z którego wynika, że data dokonania ostatniego wpisu to 10 maja 2018 r. Już z tego tylko dokumentu wynikało, że A. M. jako wspólnik skarżącej Spółki był uprawniony w dniu 24 maja 2019 r. do udzielenia pełnomocnictwa w jej imieniu. Sąd administracyjny orzeka bowiem na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a.).

Również negatywnie z punktu widzenia uprawnień autokontrolnych Sądu (art. 195 § 2 p.p.s.a.) należało ocenić fakt, że w aktach sprawy znajduje się nadesłany wraz z zażaleniem odpis pełny z KRS skarżącej Spółki, z którego wynika, czego dotyczyła zmiana z dnia 9 lipca 2019 r.

Kwestią kluczową dla rozstrzygnięcia tej sprawy, było ustalenie, czy Spółka uzupełniła brak formalny skargi przez złożenie pełnomocnictwa udzielonego przez osobę, umocowanie której do działania w imieniu Spółki wykazywano załączonym dokumentem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyżej opisane dokumenty znajdujące się w aktach sprawy potwierdzają umocowanie do reprezentacji Spółki przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie uznać należało za wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Odnośnie wniosku o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie wystąpiły podstawy do ich zasądzenia, bowiem zaskarżone postanowienie nie jest orzeczeniem wskazanym w art. 209 p.p.s.a.