Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 850/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1, art. 156 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 93 ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 119 pkt 3, art. 120, art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie WSA Karol Pawlicki WSA Waldemar Inerowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 04 lutego 2022 r. sprawy ze skargi H. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

H. W. (dalej także jako: "skarżąca") wystąpiła o stwierdzenie nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2004 r., nr [...], w przedmiocie podziału nieruchomości położonej w S., działka nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] listopada 2016 r., nr [...], odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia Wójta Gminy [...], wskazując, że tożsamy wniosek został rozstrzygnięty postanowieniem SKO [...] z [...] października 2016 r., nr [...]

W wyniku rozpoznania odwołania H. W., SKO [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z [...] listopada 2016 r.

W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że zaszła tożsamość sprawy. H. W. składała do organów administracyjnych wiele wniosków w tym m.in. dotyczący podziału działki nr [...] położonej w S.. WSA w Poznaniu wyrokiem z 2 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po [...], oddalił skargę na decyzję SKO [...] z [...] maja 2015 r., nr [...] Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK [...] oddalił skargę na powyższe orzeczenie WSA w Poznaniu. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że w sprawie ziściła się przesłanka z art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 735 ze zm. – w skrócie: "k.p.a."), a zatem należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 24 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Po [...], oddalił skargę H. W. na powyższe postanowienie SKO [...]. W motywach tego orzeczenia Sąd wskazał, że w sytuacji gdy już raz wszczęto postępowanie nadzorcze i odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji, nie można jeszcze raz domagać się wszczęcia postępowania w tej samej sprawie, chociażby skarżący powoływał się na inne przyczyny nieważności. Ponowne wszczęcie postępowania nadzorczego i wydanie nowej decyzji nadzorczej, niezależnie od kierunku rozstrzygnięcia, obarczone jest wadą nieważności, określonej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd zaznaczył, że ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie. Dla stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie res iudicata, istotne znaczenie ma istnienie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami.

Zdaniem WSA analiza akt sprawy postępowania dotyczącego wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2004 r. wskazuje, że zagadnienie to zostało już prawomocnie rozstrzygnięte. Wyrokiem z 2 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po [...], WSA w Poznaniu oddalił skargę na decyzję SKO [...] z [...] maja 2015 r., nr [...], a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK [...] oddalił skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie WSA w Poznaniu. Z powyższego Sąd wywiódł, że w sprawie ziściła się przesłanka odmowy wszczęcia postępowania, o jakiej mowa w art. 61a k.p.a.

W wyniku rozpoznania wywiedzionej przez skarżącą skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 października 2021 r., sygn. akt I OSK [...], uchylił powyższy wyrok WSA w Poznaniu i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W motywach orzeczenia NSA wskazał, że wyrokiem z 10 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK [...] oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z 2 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po [...], w sprawie ze skargi H. W. na decyzję SKO [...] z [...] maja 2015 r., nr [...] Z treści uzasadnienia tego wyroku wynika, że decyzją z [...] stycznia 2014 r., nr [...], SKO [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2004 r., nr [...], zatwierdzającej podział nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów: gm. [...], obręb S., ark. mapy [...], działka nr [...], o pow. [...] m˛, zapisanej w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w P., będącej własnością H. W.. Decyzją z [...] maja 2015 r., nr [...], SKO [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z [...] stycznia 2014 r.

NSA uznał, że z powyższego wynika przedmiotem oceny organów, a następnie sądów administracyjnych było w tamtym postępowaniu zaistnienie przesłanki nieważnościowej w stosunku do decyzji z [...] lipca 2004 r. zatwierdzającej podział nieruchomości. Tymczasem niniejsza sprawa dotyczy oceny zaistnienia przesłanek nieważnościowych w stosunku do postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2004 r., nr [...], pozytywnie opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości położonej we wsi S., gm. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb S., ark [...] działka nr [...] o pow. [...] ha, zapisanej w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w P., będącej własnością H. W.. Sądy oceniając ówcześnie legalność decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości nie dokonały oceny legalności postanowienia z [...] czerwca 2004 r. (także z punktu widzenia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.), albowiem postanowienie to mogło stanowić odrębny przedmiot oceny organu odwoławczego, a następnie sądu administracyjnego. Od postanowienia tego przysługiwało bowiem zażalenie do SKO. Jako orzeczenie niezaskarżone stało się ono ostateczne i jako takie przyjęte w postępowaniu zatwierdzającym podział nieruchomości.

NSA stwierdził, że powyższej okoliczności nie dostrzegł Sąd I instancji uznając, że w sprawie mamy do czynienia z res iudicata, tj. powagą rzeczy osądzonej albowiem postępowanie dotyczące wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2004 r. zostało już prawomocnie rozstrzygnięte wyrokiem NSA z 10 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK [...].

Ponadto NSA stwierdził, że Sąd I instancji nie dostrzegł także i tego, że z treści postanowienia z [...] listopada 2016 r., wydanego w I instancji jak i z treści zaskarżonego postanowienia z [...] kwietnia 2019 r. wynika, że tożsamy wniosek skarżącej (dotyczący stwierdzenia nieważności postanowienia z [...] czerwca 2004 r.) został już rozstrzygnięty postanowieniem SKO z [...] października 2016 r., nr [...] NSA zaznaczył, że tego postanowienia SKO nie ma jednak w aktach sprawy. W związku z tym NSA uznał, że nie było możliwe dokonanie przez WSA w Poznaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia z [...] kwietnia 2019 r. biorąc pod uwagę, że SKO odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy [...], właśnie dlatego, że tożsamy wniosek został rozstrzygnięty w dniu [...] października 2016 r.

W konkluzji powyższych rozważań NSA stwierdził, że zaskarżony wyrok wydany został co najmniej przedwcześnie, bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności.

Zarządzeniem z [...] stycznia 2022 r. Sąd wystąpił do SKO [...] o nadesłanie do akt sprawy postanowienia z [...] października 2016 r., nr [...], powołanego w postanowieniu SKO z [...] listopada 2016 r., nr [...] oraz powołanego w wyroku NSA z 14 października 2021 r., sygn. akt I OSK [...].

W dniu 25 stycznia 2022 r. SKO [...] wykonało powyższe zarządzenie i przedłożyło Sądowi postanowienie z [...] października 2016 r., nr [...]

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a.").

W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności zastosowania w sprawie przepisu art. 61a § 1 k.p.a., uzasadniającego odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego w związku z wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2004 r., nr [...], w przedmiocie podziału nieruchomości położonej w S., działka nr [...].

Organy obu instancji wskazały, że postępowanie z ww. wniosku skarżącej nie może być wszczęte, albowiem wcześniej tożsamy wniosek skarżącej został rozpoznany ostatecznym postanowieniem SKO [...] z [...] października 2016 r., nr [...] W związku z tym organy uznały, że w sprawie zaistniała tożsamość sprawy pod względem przedmiotowym. W rezultacie tych ustaleń organy stwierdziły, że ponowne rozstrzygnięcie tej sprawy dotknięte byłoby wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., a zatem zasadna była odmowa wszczęcia postępowania w sprawie.

Według przeciwnego stanowiska skarżącej, organy niezasadnie uznały, że w sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, a w konsekwencji odmowę wszczęcia postępowania.

W związku z wynikiem kontroli instancyjnej i przekazaniem sprawy tut. Sądowi do ponownego rozpoznania (powołany wyżej wyrok NSA z 14 października 2021 r., sygn. akt I OSK [...]), Sąd w toku ponownej kontroli zaskarżonego postanowienia musi mieć na uwadze treść art. 190 p.p.s.a., który stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak podkreślono w orzecznictwie, wynikająca z tego przepisu zasada związania sądu, któremu sprawa została przekazana do rozpoznania, wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, odnosi się wyłącznie do zakresu kontroli tego Sądu wyznaczonego granicami skargi kasacyjnej stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Wyrażona w art. 134 § 1 p.p.s.a. zasada niezwiązania sądu granicami skargi, oznaczająca nakaz dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nawet gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony doznaje, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd pierwszej instancji, ograniczenia jedynie w zakresie wynikającym z art. 190 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przesądzone są zatem te kwestie materialnoprawne i procesowe, co do których wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku kasacyjnym, przez dokonanie samodzielnej oceny lub wyraźne zaaprobowanie stanowiska sądu pierwszej instancji. Uchylenie natomiast przez Naczelny Sąd Administracyjny w całości wyroku sądu pierwszej instancji oznacza, że odżywa skarga na akt ostateczny w zakresie, w jakim Sąd ten nie odniósł się do kwestii materialnoprawnych związanych z daną sprawą podatkową, a ocena zastosowania przez organ podatkowy tych regulacji lub dokonania ich wykładni ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli zatem Sąd II instancji uchylił w całości pierwotny wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, to Sąd ten ma obowiązek rozpoznać ją w całości, uwzględniając ocenę prawną wyrażoną przez Sąd kasacyjny we wskazanym zakresie (por. wyrok NSA z 14 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 68/14 - wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

NSA w wyroku z 14 października 2021 r., sygn. akt I OSK [...], zwrócił uwagę, że niniejsza sprawa dotyczy oceny zaistnienia przesłanek nieważnościowych w stosunku do postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2004 r., nr [...], pozytywnie opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości położonej we wsi S.. NSA podkreślił, że dotychczas sądy administracyjne oceniając legalność decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości nie dokonały oceny legalności postanowienia z [...] czerwca 2004 r. (także z punktu widzenia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.), a postanowienie to mogło stanowić odrębny przedmiot oceny organu odwoławczego, a następnie sądu administracyjnego. Od postanowienia tego przysługiwało bowiem zażalenie do SKO. Jako orzeczenie niezaskarżone stało się ono ostateczne i jako takie przyjęte w postępowaniu zatwierdzającym podział nieruchomości. Ponadto NSA stwierdził, że Sąd I instancji nie dostrzegł, że z treści postanowienia z [...] listopada 2016 r., wydanego w I instancji jak i z treści zaskarżonego postanowienia z [...] kwietnia 2019 r. wynika, że tożsamy wniosek skarżącej (dotyczący stwierdzenia nieważności postanowienia z [...] czerwca 2004 r.) został już rozstrzygnięty postanowieniem SKO z [...] października 2016 r., nr [...] NSA zaznaczył, że tego postanowienia SKO nie ma jednak w aktach sprawy. W związku z tym NSA uznał, że nie było możliwe dokonanie przez WSA w Poznaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia z [...] kwietnia 2019 r. biorąc pod uwagę, że SKO odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy [...], właśnie dlatego, że tożsamy wniosek został rozstrzygnięty w dniu [...] października 2016 r.

Mając na względzie powyższe wskazania NSA, przystępując do rozstrzygnięcia spornej kwestii Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnia, że postępowanie w sprawie podziału nieruchomości mimo, że prowadzone jest w ramach jednego postępowania administracyjnego, ma dwuetapowy charakter. Dwuetapowość tego postępowania polega na tym, że najpierw zgodność proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego opiniuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta w formie postanowienia, na które służy zażalenie, a dopiero na podstawie tego postanowienia opiniującego dokonuje się podziału nieruchomości w formie decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 3099/14,wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydanie stosownej opinii w trybie art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm. – w skrócie: "u.g.n.") nie przesądza, że podział nieruchomości faktycznie nastąpi. Istota postanowienia opiniującego powoduje, że postępowanie może zakończyć się na tym etapie.

W realiach rozpoznawanej sprawy zostało wydane zarówno postanowienie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w miejscowości S., działka nr [...] (czyli postanowienie Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2004 r., nr [...]), a następnie decyzja zatwierdzająca podział ww. nieruchomości (czyli decyzja Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2004 r., nr [...]).

NSA w wyroku z 14 października 2021 r. wskazał, że organy administracyjne, na wniosek skarżącej, przeprowadziły postępowanie, w toku którego badały zaistnienie przesłanki nieważnościowej w stosunku do decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2004 r. zatwierdzającej podział nieruchomości. Zgodność z prawem wydanych w tym postępowaniu decyzji (decyzji SKO [...] z [...] stycznia 2014 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji SKO [...] z [...] maja 2015 r.) została zweryfikowana, na skutek skargi skarżącej, przez sądy administracyjne obu instancji (wyrok WSA w Poznaniu z 2 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po [...] oddalający skargę i wyrok NSA z 10 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK [...] oddalający skargę kasacyjną).

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest natomiast ocena zaistnienia przesłanek nieważnościowych w stosunku do postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2004 r., nr [...], pozytywnie opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości położonej we wsi S..

W świetle wytycznych NSA w wyroku z 14 października 2021 r. Sąd w pierwszej kolejności uzupełnił akta sprawy o postanowienie SKO [...] z [...] października 2016 r., nr [...], którym zostało utrzymane w mocy postanowienie SKO [...] z 11 sierpnia 2016 r., odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2004 r. dotyczące podziału nieruchomości położonej w miejscowości S., działka nr [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia SKO wskazało, że w postępowaniu w sprawie stwierdzania nieważności decyzji (postanowienia) nie jest dopuszczalne przeprowadzenie nowych dowodów. Zastosowanie sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej mocy dowodowej, na której organ orzekający w sprawie oparł ustalenia stanu faktycznego. SKO uznało, że dla stwierdzenia nieważności postanowienia z [...] czerwca 2004 r. bez znaczenia jest okoliczność, że plan zagospodarowania przestrzennego na podstawie którego w zaskarżonym postanowieniu zaopiniowano wstępny projekt podziału nieruchomości został następnie skuteczne zakwestionowany przez sąd, który stwierdził jego nieważność. W konkluzji rozważań poczynionych w postanowieniu z [...] października 2016 r. SKO stwierdziło, że nie dopatrzyło się w postanowieniu Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2004 r. wad w stopniu kwalifikowanym i to zarówno w odniesieniu do przesłanek wskazanych przez skarżącą, jak też do innych przesłanek nieważnościowych wymienionych taksatywnie w art. 156 § 1 k.p.a.

Dokonując oceny prawidłowości postanowienia SKO [...] z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], które utrzymało w mocy postanowienie SKO [...] z [...] listopada 2016 r., nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2004 r., w pierwszej kolejności wskazać należy, że materialnoprawną podstawą tego postanowienia był przepis art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Podkreślenia wymaga, że na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Z treści art. 61a § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie wniosku. Samo bowiem złożenie żądania wszczęcia postępowania w konkretnej sprawie nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia, gdyż na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ podatkowy przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność.

Przepis art. 61a § 1 k.p.a. przewiduje dwie przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego: wniesienie żądania przez osobę niebędącą stroną oraz inne uzasadnione przyczyny niemożności prowadzenia postępowania. Należy przy tym zaakcentować, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu oczywistych przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania zastrzeżona jest bowiem dla wstępnego etapu oceny wniosku.

Dokonując wykładni art. 61a § 1 k.p.a. należy stwierdzić, że ustawodawca wymienia tu dwie przesłanki dające podstawę do ewentualnej odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Pierwszą przesłanką jest złożenie żądania przez osobę, która nie jest stroną, drugą przesłanką jest z kolei zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Choć ustawodawca nie dokonał konkretyzacji przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, to należy jednak uznać, że przepis ten odnosi się do takich sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę wszczęcia postępowania administracyjnego. Przesłanka ta zostanie spełniona, gdy np. w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, gdy w tej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok WSA w Gliwicach z 15 października 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 430/21).

Wychodząc z powyższych założeń, a także mając na względzie uzasadnienie postanowienia SKO [...] z [...] października 2016 r., z którego jednoznacznie wynika, że przedmiotem rozpoznania SKO [...] był już wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2004 r., Sąd stwierdza, że w zaskarżonym postanowieniu z [...] kwietnia 2019 r. SKO słusznie wskazało, że w sprawie ziściła się przesłanka "innych uzasadnionych przyczyn", o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., a w związku z tym zasadna była odmowa wszczęcia postępowania w sprawie. W tym kontekście wskazać należy, że organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zaznaczył, że w sytuacji gdy już raz wszczęto postępowanie nadzorcze i odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) to nie można jeszcze raz domagać się wszczęcia postepowania w tej samej sprawie, chociażby skarżący powoływał się na inne przyczyny nieważności.

Podsumowując powyższe Sąd stwierdza, że skoro sprawa z wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2004 r. została już rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem SKO [...] z [...] października 2016 r. to złożenie przez skarżącą ponownego wniosku w tej samej sprawie musiało spowodować odmowę wszczęcia postępowania, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. W związku z powyższym skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jednocześnie Sąd stwierdza, że częściowo błędne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia (wskazujące, że sprawa z wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności postanowienia z [...] czerwca 2004 r. była już rozpoznana w toku postępowania sądowego wyrokami WSA [...] z 2 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po [...] i wyrokiem NSA z 10 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK [...]) nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.