Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1115/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 53 par.1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 895/17 o odrzuceniu skargi J. P. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. P. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący w dniu 31 marca 2017 r. nadał powyższą skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W świetle natomiast z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) i zgodnie z prawidłowym pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, Sąd jako niewłaściwy do przyjęcia skargi przesłał ją do organu celem zajęcia stanowiska i nadesłania akt. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 3 marca 2017 r. W związku z powyższym termin 30 dniowy upłynął w dniu 3 kwietnia 2017 r. (poniedziałek). Przedmiotowa skarga została natomiast wniesiona bezpośrednio do Sądu w dniu 31 marca 2017 r. (data nadania skargi w Urzędzie Pocztowym), zaś Sąd przesłał ją organowi przy piśmie z dnia 7 kwietnia 2017 r. Ponieważ w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu termin do wniesienia skargi zachowany jest jedynie wtedy, gdy Sąd, do którego wniesiono omyłkowo skargę, zdoła ją nadać na adres organu przed upływem wspomnianego trzydziestodniowego terminu, zaś ewentualne ryzyko przekroczenia ww. terminu oraz skutki z tym związane obciążają stronę postępowania, Sąd pierwszej instancji orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. P., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie:

1. art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 149 P.p.s.a. oraz art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 166 P.p.s.a. poprzez:

a. pominięcie dowodu w postaci koperty, w której nadano skargę w placówce operatora publicznego w dniu 31 marca 2017 r. nr [...], a w konsekwencji orzekanie wyłącznie na podstawie dowodu przekazania skargi z dnia 7 kwietnia 2017 r., a zatem na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego;

b. utożsamienie wpływu skargi do Sądu z jej nadaniem do Sądu, podczas gdy nadano ją na adres Wojewody, a błędnie doręczono Sądowi;

2. art. 53 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 1 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a, poprzez odrzucenie skargi z powodu przyjęcia, że jej wniesienie nastąpiło po upływie ustawowego terminu, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie skarżący określił adresata, tj. podał jego pełny adres i pomylił się jedynie w jego oznaczeniu, a ww. przesyłka pocztowa nr [...] została przez urząd pocztowy przyjęta w dniu 31 marca 2017 r., co daje dostateczną podstawę do uznania, że skarżący wniósł skargę w terminie ustawowym;

3. art. 58 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 83 § 3 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarga w sprawie została wniesiona z naruszeniem terminu i jej odrzucenie, podczas gdy skarga została w terminie nadana w urzędzie pocztowym (przyjęta do przesłania na adres : PI. Bankowy 3/5 w Warszawie);

4. art. 53 w zw. z art. 54 § 1 w zw. z art. 83 P.p.s.a. w związku z art. 32 ustawy z dnia z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz.U.2016.1113) poprzez przyjęcie, że skargę nadano bezpośrednio do Sądu (tj. na adres : Jasna 2/4 w Warszawie), podczas gdy skarga została nadana na adres: PI. Bankowy 3/5 w Warszawie.

- a w konsekwencji nieuprawnione ustalenie, iż doszło do wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu i następnie do naruszenia terminu do jej wniesienia, podczas gdy skargę skierowano do Wojewody Mazowieckiego i jedynie błąd operatora pocztowego sprawił, iż w dniu 3 kwietnia 2017 r. doręczono ją Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a nie Wojewodzie.

Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych względnie pozostawienie rozstrzygnięcia o kosztach Sądowi pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim stwierdzić trzeba, iż zgodnie z art. 83 § 3 P.p.s.a.: "oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu". Przepis ten należy odczytać łącznie z art. 54 § 1 P.p.s.a. w myśl, którego "skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi". Zgodnie zatem z powyższym, aby oddanie pisma w urzędzie pocztowym odniosło skutek prawnoprocesowy kluczowe jest prawidłowo zaadresowanie go do organu administracyjnego, którego działanie, bezczynność lub przewlekłość są przedmiotem skargi.

W stanie prawnym niniejszej sprawy (art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. poz. 935), ww. przepisy określały tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego jedynie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Nie było przy tym możliwości sanowania tego trybu poprzez bezpośrednie wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Jeżeli więc skarżący składał do sądu jakąkolwiek korespondencję, której adresatem winien był być organ administracyjny, to tym samym brał na siebie obciążające go ryzyko niedostarczenia tej korespondencji organowi w odpowiednim terminie. Nie ma przy tym znaczenia – jak w okolicznościach niniejszej sprawy – że jako nadawca został wskazany na przesyłce "Wojewódzki Sąd Administracyjny", zaś podany adres określono jako "Plac Bankowy 3/5 00-950 Warszawa", a więc na adres Wojewody Mazowieckiego. Skoro bowiem "przesyłka pocztowa" to rzecz opatrzona oznaczeniem adresata i adresem, przedłożona do przyjęcia lub przyjętą przez operatora pocztowego w celu przemieszczenia i doręczenia adresatowi (art. 3 pkt 21 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1481 ze zm.), "adresat" to podmiot wskazany przez nadawcę jako odbiorca przesyłki pocztowej lub kwoty pieniężnej określonej w przekazie pocztowym (art. 3 pkt 2), a "nadanie" to polecenie doręczenia przesyłki pocztowej lub kwoty pieniężnej określonej w przekazie pocztowym oraz przekazania druku bezadresowego zgodnie z umową o świadczenie usługi pocztowej (art. 3 pkt 8), to kluczowym dla prawidłowego wniesienia skargi (art. 53 § 1 P.p.s.a.) pozostaje przede wszystkim prawidłowe wskazanie adresata skargi.

W tym stanie sprawy jako niezasadne należało ocenić zarzuty naruszenia art. 53 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 1 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a, art. 58 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 83 § 3 P.p.s.a. oraz art. 53 w zw. z art. 54 § 1 w zw. z art. 83 P.p.s.a. w związku z art. 32 ustawy z dnia z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe. Jak prawidłowo ustalił Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie przedmiotowa skarga została wniesiona do organu z uchybieniem ustawowego, trzydziestodniowego terminu. Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 149 P.p.s.a. oraz art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 166 P.p.s.a. stwierdzić trzeba, że Sąd pierwszej instancji dysponował znajdującą się w aktach sprawy kopertą, w której nadano do niego przedmiotową skargę i na jej podstawie dokonywał ustaleń faktycznych w sprawie. Stąd też wskazywanie na "pominięcie dowodu" z powyższego dokumentu jest chybione.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.