Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1666/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Rotter, , , po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 7 października 2022 r. nr 2401-IEE.711.832.2022.5.DJ UNP: 2401-22-210884 w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 października 2022 r. nr 2401-IEE.711.832.2022.5.DJ UNP: 2401-22-210884 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec M.P. (dalej: skarżąca, strona skarżąca). Postanowienie to doręczono skarżącej w dniu 26 października 2022 r.

Pismem z dnia 2 listopada 2022 r., nadanym w placówce operatora wyznaczonego w tym samym dniu, skarżąca wniosła o uzupełnienie i sprostowanie powyższego rozstrzygnięcia.

W piśmie z dnia 25 listopada 2022 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 7 października 2022 r.

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach odmówił uzupełnienia i sprostowania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jednocześnie stosownie do treści art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje, w myśl art. 111 § 1b k.p.a., w formie postanowienia. Stosownie do treści art. 111 § 2 k.p.a. w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b k.p.a., termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Przepisy art. 111 k.p.a. stosuje się odpowiednio do uzupełnienia postanowienia, o czym stanowi art. 126 k.p.a.

Mając na uwadze treść przytoczonych przepisów, należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że postanowienie o uzupełnieniu decyzji (postanowienia) lub o odmowie uzupełnienia nie ma samodzielnego bytu, ale pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym, zażaleniowym czy też sądowoadministracyjnym. Zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji (postanowienia), zgodnie z literalnym brzmieniem art. 111 § 2 k.p.a., przesuwa początek liczenia terminu do wniesienia odwołania, skargi czy też powództwa do sądu powszechnego na dzień doręczenia stronie odpowiedzi. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że przed doręczeniem postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 2 k.p.a., termin do wniesienia skargi nie biegnie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 156/18; z 11 października 2016 r., sygn. akt II OSK 2250/15; z 20 października 2015 r., II OSK 1222/15, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji (postanowienia) stanowi dodatkowy składnik rozstrzygnięcia podstawowego i nie podlega odrębnemu zaskarżeniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2010 r., I OSK 866/10). Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wniesienia odrębnego środka zaskarżenia od postanowienia w przedmiocie uzupełnienia decyzji (postanowienia), a środek zaskarżenia przysługuje jedynie od decyzji (postanowienia) będącego przedmiotem wniosku o uzupełnienie. Ustawodawca nie nadał podejmowanym w tym trybie aktom rangi odrębnych rozstrzygnięć. Brak samodzielnego bytu postanowienia w przedmiocie uzupełnienia powoduje możliwość jego oceny jedynie wraz z rozstrzygnięciem, którego dotyczyło uzupełnienie.

Zauważyć także należy, że art. 111 § 2 k.p.a. nie stanowi przepisu szczególnego w stosunku do przepisów regulujących terminy do złożenia środków odwoławczych. Nie wyłącza ich zastosowania na rzecz innej regulacji, ale je uzupełnia. Nie sposób uznać, że wniosek o uzupełnienie decyzji czy postanowienia oraz skarga, odwołanie czy też powództwo są dla siebie środkami konkurencyjnymi. Złożenie wniosku w trybie art. 111 § 1 k.p.a. służy usunięciu braków nieistotnych, w przeciwieństwie do środków odwoławczych, skargi czy powództwa, które zmierzają do zakwestionowania samej istoty rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA z 10 marca 2010 r., II OSK 373/10, oraz z 12 czerwca 2021 r., I OSK 795/21).

Zdaniem sądu w niniejszej sprawie, na skutek złożenia przez skarżącą wniosku o uzupełnienie zaskarżonego postanowienia, zgodnie z art. 111 § 2 k.p.a., doszło do zmiany terminu początkowego na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Przepis art. 111 § 2 w związku z art. 126 k.p.a. wskazuje bowiem wprost, że termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia postanowienia. W konsekwencji przyjąć należy, że wniesienie przez skarżącą skargi w terminie wynikającym z daty doręczenia zaskarżonego postanowienia (25 listopada 2022 r.), w sytuacji wniesienia żądania jego uzupełnienia w terminie określonym w art. 111 § 1 k.p.a. i wydaniem przez organ postanowienia o odmowie uzupełnienia i sprostowania zaskarżonego postanowienia w dniu 30 listopada 2022 r., nastąpiło przed rozpoczęciem biegu terminu zaskarżenia tego postanowienia, a zatem przedwcześnie. Skargi wniesione przed rozpoczęciem terminu do ich wniesienia są, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, skargami przedwczesnymi i podlegają odrzuceniu jako niedopuszczalne (por. postanowienie NSA z 19 maja 2022 r., I OSK 662/22).

W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona przed rozpoczęciem biegu terminu do jej wniesienia, wobec czego uznać należy, że jest niedopuszczalna i z tej przyczyny podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe rozważania, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.