Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1383/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  67 a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Protokolant Agnieszka Wróblewska, po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2010 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi M.j. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia 29 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] r. M. J. wniosła o umorzenie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych.

Uzasadniając wniosek podatniczka wskazała, iż od siedmiu lat nie posiada stałego miejsca pracy i nie przysługuje jej zasiłek dla bezrobotnych. Obecnie jedynym źródłem dochodów skarżącej są prace dorywcze, z których wynagrodzenie nie wystarcza na utrzymanie własne i uczącego się syna. Skarżąca dodała, że z uwagi na zbycie papierów wartościowych został jej odebrany zasiłek alimentacyjny.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. decyzją z dnia 4 sierpnia 2008 r.

Nr [...], na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm.) odmówił podatniczce umorzenia zaległości w podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych w wysokości 18.908, 00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 60, 00 zł.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji podniósł, iż przeprowadzone postępowanie dowodowo – wyjaśniające nie wykazało istnienia dostatecznych podstaw do umorzenia spornych należności. W ocenie organu powołane przez skarżącą okoliczności wskazują wprawdzie na jej trudną sytuację materialną, jednakże są one niewystarczające do przyznania przywileju w postaci uwolnienia od długu z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych. Organ wskazał, że ocena wystąpienia ważnego interesu podatnika do przyznania wnioskowanej ulgi nie może przebiegać w oderwaniu od źródła i przyczyn powstania zaległości. W sprawie zaś powstałe zobowiązanie wynika z zeznania PIT – 38 o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2007 r., w którym wykazano dochód ze sprzedaży papierów wartościowych w kwocie – 99.515, 57 zł, oraz kwotę do zapłaty – 18. 908, 00 zł. Odnosząc się do ważnego interesu publicznego organ podniósł, że zobowiązania podatkowe stanowią podstawowe źródło dochodów budżetowych, z których realizowane są cele ogólnospołeczne. Tym samym organ podatkowy nie może dowolnie dysponować środkami publicznymi i pochopnie zwalniać dłużników z obowiązku zapłaty należności podatkowych.

Od powyższej decyzji podatniczka wniosła odwołanie podtrzymując argumentację zawartą we wniosku. Dodała, że uwzględnienie złożonego przez nią wniosku nie stoi w sprzeczności z dobrem ogółu społeczeństwa, ponieważ odpowiedzialne i prawidłowe wychowywanie dziecka również należy postrzegać jako pracę na rzecz ogółu społeczeństwa i w trosce o jego przyszłość.

Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Powołując treść art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wskazał, że na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłok lub opłatę prolongacyjną. Dokonując analizy przesłanek występujących w przytoczonym przepisie organ odwoławczy uznał, że przez "ważny interes podatnika" należy rozumieć brak możliwości uregulowania zobowiązania ze względu na trudną sytuację materialną, bez znacznego uszczerbku czy też istotnego zagrożenia warunków egzystencji rodziny. W głównej mierze są to – zdaniem organu – sytuacje wyjątkowe, powstałe niezależnie od woli i postępowania podatnika, powodujące znaczne obniżenie jego zdolności płatniczych w wyniku klęski żywiołowej czy zdarzenia losowego.

Biorąc pod uwagę powyższe organ uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych z powodu wystąpienia ważnego interesu podatnika. Skarżąca nie wykazała bowiem, że sytuacja w jakiej się znalazła jest wynikiem niezależnych od niej czynników zewnętrznych lub zdarzeń losowych. Nie zgodził się ponadto organ ze stroną, iż stan zdrowia uniemożliwia bądź znacznie ogranicza jej możliwość podjęcia godziwie opłacanej pracy. Stanowisko skarżącej w tej kwestii nie zostało bowiem poparte stosownym orzeczeniem komisji lekarskiej, a jedynie skierowaniem do szpitala z którego nie wynika, iż wobec strony istnieją przeciwwskazania w podjęciu pracy zarobkowej. Organ zauważył, że w okresie pozostawania bez pracy podatniczka miała możliwość podwyższenia swoich kwalifikacji zawodowych w ramach kursów organizowanych przez powiatowe i wojewódzkie urzędy pracy, co ułatwiłoby jej ubieganie się o stałą pracę. Dodał, że aktualnie w miejscu zamieszkania skarżącej dostępnych jest wiele ofert pracy.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, iż w 2007 r. skarżąca z tytułu odpłatnego zbycia akcji uzyskała dochody w wysokości 99.515, 57 zł. Pomniejszając uzyskane środki pieniężne o należny podatek (kwotę 18.908, 00 zł), do jej dyspozycji pozostała znaczna kwota, której sposobu rozdysponowania – poza kwotą około

5. 000, 00 zł wydatkowaną na wykup mieszkania – skarżąca nie wskazała. Podobnie nie została przez stronę ujawniona wielkość spłaconego w 2007 r. kredytu. Zatem mając do dyspozycji wskazaną kwotę, zdaniem organu, właściwe było w pierwszej kolejności wywiązanie się ze zobowiązań podatkowych wobec budżetu państwa.

Odnośnie możliwości poprawy sytuacji finansowej skarżącej organ podatkowy zauważył, iż pozostający dotychczas na utrzymaniu skarżącej uczący się syn może aktualnie podjąć, choćby dorywczą, pracę zarobkową. Ponadto, wobec reaktywowania Funduszu Alimentacyjnego strona może ubiegać się o wypłacenie zaległych alimentów.

Stąd też, pomimo trudnej sytuacji finansowej skarżącej organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż organy podatkowe nie mogą przyznawać pomocy w spłacie wierzytelności publicznoprawnych w każdym przypadku powołania się przez podatnika na trudną sytuacje materialną, zwłaszcza gdy w czasie zaistnienia zdarzenia powodującego powstanie zobowiązania podatkowego nie dopełnił on obowiązku zapłaty podatku, pomimo iż istniały ku temu możliwości.

Podzielając stanowisko organu podatkowego I instancji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w sprawie brak było również przesłanki interesu publicznego. Organ podniósł, że umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją wyjątkową, znajdującą zastosowanie w nielicznych przypadkach, takich jak sytuacja, w której pomoc ta przełożyłaby się w przyszłości na zwiększenie dochodów budżetowych z regulowanych przez podatnika zobowiązań. Podzielając stanowisko podatnika uznające właściwe wychowanie dzieci za działanie w interesie publicznym, organ zauważył, iż w takiej sytuacji pozostaje znaczna część społeczeństwa terminowo realizująca zobowiązania podatkowe.

Podsumowując organ drugiej instancji stwierdził, iż powołane we wniosku skarżącej argumenty nie pozwalają na uznanie zaistnienia w sprawie przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" w stopniu przesądzającym o zasadności uwzględnienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r. skarżąca wniosła o ponowne i bezstronne rozpatrzenie wniosku w sprawie umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami. Uzasadniając skargę zarzuciła organom podatkowym nieuwzględnienie przedstawianych argumentów z uwagi na okoliczność, iż strona nie jest podmiotem gospodarczym realizującym ważne funkcje społeczne. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, podniosła skarżąca, iż w jej ocenie zrealizowała najważniejszą funkcję społeczną jaką jest wychowanie dziecka. Podkreśliła, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej spowodowanej chorobą alkoholową byłego męża oraz brakiem stałej pracy.

W odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

W uzupełnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając organowi naruszenie zasad postępowania podatkowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem pełnomocnika odmowna decyzja organu powinna opierać się na takim jej uzasadnieniu, aby było ono zrozumiałe dla podatnika. Wskazując zaś w jednej części uzasadnienia, że ważny interes podatnika i interes publiczny to przesłanki równoważące się, zaś w innej, że jeden z tych interesów należy traktować priorytetowo, organ podatkowy naruszył zasadę zaufania do organów państwowych, zasadę swobodnej oceny dowodów czy zasadę dochodzenia do prawdy obiektywnej. Zasady te naruszył również organ stwierdzeniem, że umorzenie zaległości oznaczałoby, że organ zostałby uznany za prowadzącego politykę socjalną. O tendencji organu do negatywnego rozstrzygania spraw świadczą ponadto twierdzenia organu porównujące jego sytuację z sytuacją banków komercyjnych oraz rozważania dotyczące możliwości zarobkowych skarżącej w oderwaniu od jej warunków wiekowych, rodzinnych i lokalnego rynku pracy. Odnośnie zaś ewentualnego uzyskania przez stronę środków z Funduszu Alimentacyjnego organ nie wziął pod uwagę wskazywanej przez podatniczkę okoliczności, iż odebrano jej zasiłek alimentacyjny ze względu na sprzedaż akcji.

Pełnomocnik stwierdził, iż organ podatkowy kreuje dodatkowe, pozaprawne przesłanki negatywne będące przyczyną odmowy umorzenia zaległości podatkowych. Jako przykład wskazano podnoszony przez organ, brak podjęcia przez skarżącą próby zmniejszenia zobowiązania podatkowego oraz utworzenie przez organ kręgu podmiotów, które mogłyby być uznane za mające prymat w uzyskaniu ulgi podatkowej. Okolicznością przemawiającą za odmową uwzględnienia wniosku nie może być również, zdaniem pełnomocnika skarżącej, przedłożenie bezpieczeństwa finansowego swojej rodziny nad interesami Skarbu Państwa. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było zarezerwowanie części uzyskanej kwoty ze sprzedaży akcji dla Skarbu Państwa, wprowadzone zostałyby w tym zakresie odpowiednie regulacje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych

w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny

i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej decyzji.

Istota sporu sprowadza się do oceny legalności rozstrzygnięcia organów podatkowych odmawiającego podatniczce udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od dochodów z odpłatnego zbycia papierów wartościowych za rok 2007.

Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia zainicjowanej skargą sprawy, ma kwestia poprawności zastosowania przez organy podatkowe art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.). Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną

Instytucja umorzenia zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę w drodze decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie objęta jest tzw. uznaniem administracyjnym – co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zatem ocena, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych, pozostawiona została swobodnemu uznaniu organu podatkowego i od jego woli, wyrażonej w uzasadnieniu decyzji, zależy skorzystanie z tej instytucji. Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do zbadania, czy wydanie decyzji przez organ podatkowy zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, które polega na prawidłowym i wyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, a także rozważeniu wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia. W takim przypadku Sąd nie ocenia rozstrzygnięcia z punktu widzenia słuszności, lecz poprawności postępowania. Uprawnienie organu do wydania decyzji uznaniowej, ogranicza kontrolę celowości i zasadności rozstrzygnięcia, co oczywiście nie zwalnia Sądu kontrolującego legalność decyzji od obowiązku oceny, czy decyzję podjęto z uwzględnieniem przesłanek określonych w przepisie art. 67a § 1 O.p.

W wyniku postępowania podatkowego prowadzonego w ramach uznania administracyjnego organ może, ale nie musi umorzyć zaległości podatkowej. Uznanie to ograniczone zostało dwoma dyrektywami wyboru, jakimi są ważny interes podatnika lub interes publiczny. O istnieniu ważnego interesu podatnika, jak podnosi się w piśmiennictwie, nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny oraz zagrożenie egzystencji. Jako przykład istnienia ważnego interesu podatnika w orzecznictwie wskazuje się między innymi przypadek, gdy na skutek uiszczenia podatku, podatnik miałby pozostawać bez środków do życia i korzystać z pomocy społecznej; sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie zaległości podatkowych uregulować, czy też sytuacje, w których niemożność spłaty zadłużenia wynika z działania czynników, na które podatnik nie miał wpływu i są niezależne od sposobu jego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 618/99, LEX nr 53856, czy wyrok z dnia 16 stycznia 2003 r., sygn. akt SA/Sz 945/01; POP 2004, z. 4, poz. 88). Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się również, że skoro umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją nadzwyczajną, to uzasadniające je wypadki społeczne i gospodarcze muszą posiadać tę samą cechę. Za umorzeniem zaległości przemawiać będą zatem wypadki niezależne od sposobu postępowania podatnika, bądź też spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie miał wpływu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że podstawową kwestią wymagającą wyjaśnienia, było ustalenie przez organy podatkowe sytuacji materialnej i osobistej skarżącej, a także przyczyn powstania zaległości podatkowych.

Przede wszystkim należy więc wskazać, że skarżąca domaga się umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży papierów wartościowych – akcji banku [...]. W 2007 r. skarżąca osiągnęła z tego tytułu dochód w wysokości 99.515,57 zł, zatem należny podatek stanowił kwotę 18.908, 00 zł. Warto podkreślić, że dochód uzyskany ze sprzedaży papierów wartościowych jest dochodem jednorazowym i dodatkowym, a uiszczenie z tego tytułu podatku nie powoduje zasadniczo zagrożenia egzystencji podatnika, ponieważ podatek ten nie jest pobierany z bieżących środków przeznaczonych na utrzymanie, lecz ze środków uzyskanych z tytułu sprzedaży. Pomimo jednak, że skarżąca miała środki finansowe potrzebne do zapłaty podatku, jak również świadomość ciążącego na niej obowiązku, to nie zabezpieczyła ona niezbędnej kwoty na należną budżetowi daninę. Tym bardziej, iż z wyjaśnień skarżącej jedynie ogólnie wynika, w jaki sposób rozdysponowała posiadane środki pieniężne. Wskazała, że uzyskane ze sprzedaży akcji środki w wysokości 5.125, 00 zł wydatkowała na zakup mieszkania od Gminy, spłaciła kredyt bankowy oraz przeznaczyła na utrzymanie siebie i syna. Jeżeli zatem istotnie skarżąca wydatkowała kwotę blisko 100.000, 00 zł w przeciągu około roku nie wskazując kwotowo – w większości – jakie niezbędne potrzeby zaspokoiła, to okoliczność ta nie może przemawiać za umorzeniem w ten sposób powstałej zaległości. Trudno bowiem w sytuacji podatniczki dopatrywać się czynników losowych czy wypadków niezależnych od sposobu postępowania skarżącej bądź na które strona nie miała wpływu. Co więcej, więcej te zdarzenia prawne były zupełnie przewidywalne oraz miały obiektywny charakter. Powstanie zaległości podatkowej wynikało bowiem wyłącznie z faktu nie zapłacenia przez skarżącą podatku dochodowego za 2007 r. należnego od dochodu uzyskanego ze zbycia posiadanych akcji.

Odnosząc się do oświadczenia skarżącej dotyczącego braku możliwości podjęcia przez nią ciężkiej pracy fizycznej z uwagi na stan zdrowia w jakim się znajduje, zgodzić należy się z organem, że strona nie wykazała związku pomiędzy jej sytuacją zdrowotną a ograniczeniami w podjęciu pracy zarobkowej. Przedłożone w postępowaniu podatkowym skierowanie do szpitala z dnia [...] r. otrzymane przez skarżącą w Poradni Reumatologicznej [...] w L. nie jest wystarczającym dowodem na istnienie przeciwwskazań do podjęcia pracy.

Słusznie – w ocenie Sądu – zwrócił organ podatkowy uwagę na fakt, iż pomimo pozostawania bez stałej pracy zarobkowej skarżąca nie dołożyła starań mających na celu podniesienie swoich kwalifikacji zarobkowych. Po zarejestrowaniu się jako osoba bezrobotna podatniczka miała bowiem możliwość uczestniczenia w specjalistycznych kursach organizowanych przez urzędy pracy – powiatowy lub wojewódzki. Skorzystanie z oferty szkoleniowej zwiększyłoby możliwość znalezienia stałej, lepiej opłacanej pracy zarobkowej. Podatniczka jednak, co podkreślił organ, nie wskazała w jaki sposób zabiegała o podjęcie stałego zatrudnienia.

Odniósł się również organ odwoławczy do potencjalnych możliwości zarobkowych syna skarżącej zasadnie stwierdzając, że będący dotychczas na wyłącznym utrzymaniu podatniczki syn, ukończył Technikum [...] i nawet w przypadku kontynuowania nauki na studiach wyższych ma on możliwość podjęcia – chociażby dorywczej – pracy zarobkowej.

Analizując wniosek strony o udzielenie ulgi podatkowej w kontekście wystąpienia przesłanki interesu publicznego, prawidłowo należy ocenić stanowisko organu drugiej instancji kwestionujące zaistnienie w sytuacji podatniczki przesłanki interesu publicznego w stopniu przesądzającym o zasadności uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Podzielając przekonanie strony, że właściwe wychowanie dziecka leży w interesie publicznym nie można zgodzić się, iż jest to wystarczający argument za uwzględnieniem wniosku o umorzenie zaległości podatkowej. W podobnej do skarżącej sytuacji życiowej pozostaje znaczna część podatników, którzy ponosząc wyrzeczenia związane z właściwym wychowaniem dzieci, prawidłowo wypełniają ciążące na nich zobowiązania podatkowe nie domagając się z tego względu przyznania ulg podatkowych.

Podsumowując Sąd stwierdza, iż organy podatkowe w swoich decyzjach wyjaśniły stan sprawy i odniosły się do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, które wskazywałyby na istnienie w sprawie przesłanek uzasadniających udzielenie ulgi. Postępowanie przeprowadzono z udziałem strony, dopuszczono i oceniono wszystkie dowody przedłożone w sprawie. Motywy rozstrzygnięcia zostały szczegółowo wyjaśnione w decyzjach, których uzasadnienia wskazują przyczyny, dla których organy podatkowe obu instancji odmówiły umorzenia wnioskowanej zaległości i z jakich względów okoliczności podnoszone przez stronę nie mogły zmienić rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie Sądu organy podatkowe słusznie uznały, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania wnioskowanej przez stronę ulgi.

Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika skarżącej podniesionych w piśmie procesowym z dnia [...] r. Sąd stwierdza, że jakkolwiek należy zgodzić się z pełnomocnikiem co do niezręczności i niespójności niektórych sformułowań wyrażonych w zaskarżonej decyzji, a dotyczących między innymi porównania sytuacji organów administracji publicznej do sytuacji banków komercyjnych czy też wskazanie na możliwość ubiegania się o wypłatę zaległych alimentów z Funduszu Alimentacyjnego, pomimo oświadczenia skarżącej o odebraniu jej zasiłku alimentacyjnego, to jednak zdaniem Sądu uchybienia te nie mają istotnego znaczenia dla poprawności zajętego przez organ stanowiska, które zostało poparte innymi argumentami.

Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.