Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 935/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art.161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Grzegorz Panek / spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi spółki "A" w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Starosty z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w sprawie sprostowania decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie zwrotu przez spółkę z o. o. "A" dotacji do budżetu powiatu w wysokości 226.675,61 zł. Decyzją tą organ po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego określił w stosunku do spółki z o. o. "A" wysokość kwoty dotacji podmiotowej do zwrotu, przyznanej na dofinansowanie realizacji zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, jako dotacji w części wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, w kwocie 226.675,61 zł.

W powołanej wyżej decyzji Starosta wskazał jako podstawę jej wydania art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm. - określanej dalej jako u.f.p.) oraz stwierdził, że zwrot dotacji wraz z odsetkami następuje w ciągu 14 dni od daty otrzymania decyzji. Spółka "A" w odwołaniu od tej decyzji, wskazała na błędne zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 2 u.f.p. jako podstawy wydania decyzji o zwrocie dotacji do budżetu powiatu stalowowolskiego w sytuacji, gdy przepis ten dotyczy podmiotu uprawnionego do wydania decyzji w sprawie należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz innych należności związanych z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetek od tych środków i od tych należności oraz naruszenie art. 252 ust. 1 u.f.p. poprzez wskazanie w uzasadnieniu decyzji krótszego terminu zwrotu dotacji niż przewidziany w ustawie tj. nakazanie zwrotu dotacji w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji w przypadku gdy ustawa o finansach publicznych stanowi o zwrocie dotacji wraz z odsetkami w ciągu 15 dni od stwierdzenia wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem.

Starosta w dniu [...] lipca 2016 r. wydał postanowienie w którym stwierdził, że powyższe naruszenia prawa materialnego stanowią oczywistą omyłkę i podlegają sprostowaniu. Spółka "A", w zażaleniu na postanowienie dotyczące sprostowania decyzji Starosty wskazała, że organ ten nie mógł sprostować decyzji, ponieważ popełnione błędy nie wykazują cech oczywistej omyłki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazanym na wstępie postanowieniem utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - określanej dalej jako k.p.a.) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu przez organ II instancji, że wskazanie przez starostę błędnej podstawy prawnej oraz krótszego terminu zwrotu dotacji niż termin ustawowy jest oczywistą omyłką i podlega sprostowaniu w myśl tego przepisu. W ocenie spółki sprostowaniu w tym trybie podlegają błędy nieistotne. Za taki błąd nie można uznać wadliwe wskazanej podstawy prawnej decyzji. Wskazanie niewłaściwej podstawy prawnej prowadzi do uznania, że organ nie miał uprawnienia do wydania decyzji, ponieważ nie wskazał w tym zakresie swej kompetencji. Art. 61 ust. 1 pkt 2 u.f.p. dotyczy kompetencji do żądania zwrotu środków związanych z realizacją projektów finansowanych z udziałem środków Unii Europejskiej. Ponadto zarzuca, że wskazany został w decyzji krótszy termin zwrotu tych środków to jest 14 dni od daty otrzymania decyzji, podczas gdy ustawa o finansach publicznych stanowi o zwrocie dotacji wraz z odsetkami w ciągu 15 dni od daty stwierdzenia wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem.

Zarzut naruszenia art. 113 k.p.a. był również przedmiotem skargi spółki na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu przez skarżącą spółkę dotacji do budżetu powiatu w wysokości 226.675,61 zł.

Rozpoznając skargę na powyższą decyzję SKO, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 869/16 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych postanowień i to z przepisami obowiązującymi w dacie ich wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięć zapadłych w prowadzonych postępowaniach z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postepowania jeżeli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Postępowanie przed sądem administracyjnym staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Chodzi tu o taką przyczynę, która zaistniała w toku postępowania sądowoadministracyjnego, po wniesieniu skargi do sądu. Taką przyczyną bezprzedmiotowości jest pozbawienie bytu prawnego zaskarżonego orzeczenia administracyjnego. Zatem w sytuacji, gdy w toku danego postępowania a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia możemy mówić o bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 6647 i n.).

W orzecznictwie (postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2011 r. - II OSK 2453/2010 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreśla się, że bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. występuje, gdy zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna, przy czym owo zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania musi zaistnieć dopiero w toku postępowania albowiem jego zaistnienie przed datą wniesienia skargi winno skutkować jej odrzuceniem.

W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją.

Skoro bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 869/16 uchylił decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [.] czerwca 2016 r. sprostowania której dotyczy niniejsza sprawa i organ I instancji ponownie będzie rozpatrywał tę sprawę w całości, to zasadnym było umorzenie postępowania w niniejszej sprawie.

W tej sytuacji Sąd był zobowiązany umorzyć postępowanie sądowe.

Odnosząc się do wniosku o zwrot kosztów postępowania, Sąd zauważa, że kwestia ta została uregulowana w art. 200 i 201 p.p.s.a. Pierwszy z nich przewiduje zwrot kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd, drugi zaś - uwzględnienia skargi przez organ w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a.

Tymczasem w niniejszej sprawie nie doszło do merytorycznego badania skargi, tak by móc mówić o jej uwzględnieniu. Brak zatem podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej spółki od organu.

Sąd nie znalazł również podstaw do zwrotu uiszczonego przez skarżącą spółkę wpisu od skargi. Zgodnie z art. 232 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Żadna z wymienionych sytuacji nie występuje w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.