Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 593/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P.W. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Śląskim z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia o niepełnosprawności. uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Śląskim (dalej: organ) postanowieniem z [...] r. nr [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez A. W., od orzeczenia o niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w C. [...]r. nr: [...].

W podstawie prawnej organ przywołał art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 426 ze zm.) oraz art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: K.p.a.) i § 19 ust. 3 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2018 r. poz. 2027, dalej: rozporządzenie MGPiPS).

Z akt administracyjnych wynika, że orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w C. nr [...] z [...] r., o zaliczeniu do osób niepełnosprawnych małoletniego P. W., zostało doręczone jego przedstawicielowi ustawowemu (matce) [...] r. Działając imieniem skarżącego, odwołanie od tego orzeczenia matka skarżącego złożyła [...] r., co wynika z daty nadania w placówce pocztowej.

Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem MGPiPS, czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął [...] r. Natomiast przedstawiciel ustawowy małoletniego złożyła odwołanie [...] r. bez prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do sądu administracyjnego matka małoletniego zaskarżyła powyższe postanowienie w całości. W uzasadnieniu skargi przyznała, że [...]r. doręczono jej orzeczenie o niepełnosprawności dotyczące małoletniego syna urodzonego [...] r. Odwołanie wniosła po terminie, ponieważ w okresie biegu terminu do jego wniesienia przebywała z synem w szpitalu w Z. - od [...] do [...] r., a wcześniej od [...] do [...] r. w S.. Wyjaśniła, że u syna występuje wiele deficytów w rozwoju, cały czas jest on badany w celu prawidłowego zdiagnozowania choroby i dlatego często przebywa w szpitalach. Nie mogła dochować terminu do wniesienia odwołania z uwagi na pobyt z synem w szpitalu, dlatego wnosi o uchylenie zaskarżanego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując, że skarżąca przebywała w szpitalu do [...], a termin do wniesienia odwołania upływał dopiero [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badaniu podlega jedynie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa procesowego i materialnego w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Dodać jeszcze trzeba, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na tej właśnie podstawie została rozpoznana w trybie uproszczonym skarga wniesiona w niniejszej sprawie.

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie, wydane na podstawie art. 134 K.p.a., którym Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Śląskim stwierdził, że odwołanie od orzeczenia o niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w C. [...] r. nr: [...], zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 K.p.a.

W tym miejscu zauważyć przyjdzie, że organ odwoławczy ani w osnowie postanowienia, ani w jego uzasadnieniu nie przywołał tych przepisów. Nie wyjaśnił również ich treści. Jest to uchybienie, które wprawdzie nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, tym niemniej jednak takie działanie organu należy ocenić negatywnie, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona nie jest reprezentowana przez fachowego pełnomocnika.

Stosownie do treści art. 134 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie to jest ostateczne. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy przy uwzględnieniu zasad określonych w Rozdziale 10 Działu II K.p.a. zostanie ono złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 K.p.a. terminu czternastu dni. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu, stanowi już o jego uchybieniu. W sytuacji więc, gdy uchybienie terminowi nastąpiło, to przy braku istnienia wniosku o przywrócenie terminu, organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 K.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Stosownie do treści art. 58 § 1 i § 2 K.p.a., strona w terminie 7 dni od dnia uchybienia terminu, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu, jeśli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o przywrócenie terminu strona złożyła w skardze do sądu administracyjnego. Do rozpoznania takiego wniosku nie jest uprawniony sąd administracyjny. Tak więc wniosek o przywrócenie terminu, zawarty w treści skargi, nie mógł być uwzględniony przez Sąd.

Jednocześnie wskazać trzeba, że organ winien działać zgodnie z art. 7 K.p.a. tj.: z zasadą prawdy obiektywnej, mając na uwadze słuszny interes obywatela. Organ powinien też mieć na uwadze art. 8 K.p.a. tj.: zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Bezspornym jest, że strona wnosząc odwołanie [...] r., uchybiła terminowi do złożenia odwołania, który upływał [...] r. Jednakże skoro złożyła wniosek o przywrócenie terminu w skardze, to organ winien rozpoznać ten wniosek. Tym bardziej, że wniosek złożyła matka małoletniego, działająca bez pełnomocnika. Tymczasem z odpowiedzi na skargę nie wynika, że wniosek taki został rozpoznany. Zatem koniecznym było uchylenie zaskarżonego postanowienia, celem umożliwienia organowi rozpoznania złożonego wniosku.

W tym stanie rzeczy, wobec naruszenia art. 7 i art. 8 K.p.a., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.