Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 650/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 1 i 2, art. 147 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA – Wanda Wiatkowska-Ilków Sędzia WSA – Marcin Miemiec Protokolant: Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 listopada 2006 r. przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu Anny Głowacińskiej sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] , podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 38 ust. 1 i ust. 2 oraz art.. 147 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta W., Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] r. ([...]), przyznającej J. K. świadczenie w formie zasiłku okresowego od [...] do [...] r. w wysokości [...] zł. miesięcznie.

J. K. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z wnioskiem o przyznanie zasiłku okresowego do czasu podjęcia pracy. W podaniu tym, na podstawie art. 108 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, wniósł on "o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności". Wniosek uzasadnił nieposiadaniem środków utrzymania. Podniósł, że jest osobą samotną i bezrobotną, a w załączeniu przedstawił zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy we W. z dnia [...] r., potwierdzające, że jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna i nieposiadająca prawa do zasiłku. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, Zespół Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] we W. , pismem z dnia [...] r. poinformował J. K., że podstawą rozpatrzenia wniosku jest przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu pobytu strony, poprosił zatem o skontaktowanie się z pracownikiem socjalnym celem ustalenia daty przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Wywiad środowiskowy przeprowadzono w mieszkaniu strony dnia [...] r.

Organ pierwszej instancji przyznał wnioskodawcy zasiłek okresowy od [...] r. do [...] r. w wysokości [...]zł miesięcznie.

Od powyższej decyzji J. K. odwołał się, wnosząc o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji,

- zapewnienie czynnego udziału w postępowaniu,

- przyznanie zasiłku okresowego od dnia [...] r. do czasu podjęcia pracy, w wysokości [...] zł miesięcznie,

- jednoznacznie ustalenie w decyzji terminów wypłat świadczenia,

- nadanie decyzji, na podstawie art. 108 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, rygoru natychmiastowej wykonalności.

Odwołujący się wskazał, że organ pierwszej instancji ustalił terminy wypłaty świadczeń w poszczególnych miesiącach przez wskazanie jedynie pierwszego dnia terminu wypłaty, pozostawiając dowolność terminów wypłaty. Zarzucił, że jego wniosek o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ pierwszej instancji pozostawił bez rozpatrzenia oraz, że wysokość przyznanego zasiłku okresowego - co prawda mieści się w granicach ustalonych w ustawie o pomocy społecznej - ale została ustalona "z naruszeniem art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 3 ustawy". Według odwołującego się zasiłek okresowy w wysokości [...] zł miesięcznie, przy braku innego dochodu, nie spełnia celu pomocy społecznej, określonego w art. 2 ust. 1 ustawy oraz nie realizuje zadań wynikających z art. 3 ust. 1 ustawy. J. K. podnosi, że wysokość udzielonego zasiłku jest nieodpowiednia do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, co stanowi rażące naruszenie art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej oraz wskazuje, że art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zapewnia osobie pozostającej bez pracy i niemającej innych środków utrzymania prawo do zabezpieczenia społecznego. Odwołujący się oprotestował przyznanie zasiłku okresowego tylko na [...] miesięcy, od [...] do [...] r. Takie ustalenie okresu przyznawania zasiłku okresowego jest według odwołującego się dowolne, co jest naruszeniem przepisu art. 38 ust 5 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy. Odwołujący się wskazał, że w postępowaniu zostały naruszone art. 10 § 1 i art. 73 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie miał on możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów, a także przeglądania akt.

W motywach rozstrzygnięcia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek okresowy przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego. W przypadku osoby samotnie gospodarującej zasiłek okresowy ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby z tym, że kwota tego zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Zgodnie natomiast z art. 147 ust. 3 ustawy, minimalna wysokość zasiłku okresowego w 2006 r. w przypadku osoby samotnie gospodarującej wynosi 35% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Ustawodawca określił zatem tylko górną i dolną granicę zasiłku okresowego, która w przypadku J. K. wynosi [...] zł (35% kwoty [...] zł) i [...] zł (maksymalna kwota zasiłku). Ustalenie w tych granicach wysokości wypłacanego zasiłku okresowego pozostawiono uznaniu organu pierwszej instancji, który ustala ją, uwzględniając potrzeby strony oraz własne możliwości finansowe i organizacyjne.

Przyznany J. K. zasiłek okresowy w kwocie [...] zł miesięcznie mieści się w podanych wyżej granicach. Organ pierwszej instancji w zakresie swoich możliwości stara się, więc uwzględniać potrzeby strony. W ocenie Kolegium żądanie przyznania zasiłku okresowego w maksymalnej wysokości (418 zł miesięcznie) wybiega ponad możliwości finansowe Ośrodka Pomocy Społecznej, który uwzględniać musi potrzeby życiowe znacznej liczby podopiecznych, w tym osób chorych i w podeszłym wieku. Strona nie może oczekiwać zaspokojenia przez pomoc społeczną wszystkich swoich potrzeb. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna ma być wsparciem dla osób w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb.

W ocenie Kolegium nie znajduje uzasadnienia podnoszony przez stronę zarzut, że organ pierwszej instancji powinien był przyznać J. K. zasiłek okresowy na cały okres pozostawania przez stronę bez pracy. Zgodnie z art. 38 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej okres, na jaki jest przyznany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji słusznie ocenił, wziąwszy pod uwagę także swoje własne możliwości, że stronie w jej zmaganiach z bezrobociem pomocny będzie zasiłek przyznany na okres 6 miesięcy. W razie niepowodzenia w poszukiwaniu pracy i dalszym pozostawaniu w trudnej sytuacji strona może - jak wskazano w uzasadnieniu decyzji - złożyć wniosek o przyznanie zasiłku na następny okres.

Powoływany przez stronę przepis art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w pełnym brzmieniu stanowi, że obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i niemający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Przepis ten wskazuje na ustawę o pomocy społecznej, która reguluje zasady dysponowania środkami publicznymi przeznaczonymi na pomoc społeczną.

Odnosząc się do uwag odwołującego się dotyczących terminów wypłaty świadczenia Kolegium zauważa, że z kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika obowiązek określenia w treści decyzji konkretnego terminu realizacji świadczenia. Terminy wypłaty świadczenia określone w decyzji jako np. "od [...] r." czy "od [...] r." mają wyłącznie znaczenie techniczno-informacyjne. Natomiast wnioskowane przez stronę z powołaniem art. 108 § 1 kpa nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie ma zastosowania do zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanym przypadku świadczenie przyznane zaskarżoną decyzją jest bowiem wypłacane.

Kolegium nie podziela stanowiska J. K., że organ pierwszej instancji uchybił zasadzie opisanej w art. 10 § 1 kpa. Odwołujący się uczestniczył w postępowaniu, biorąc udział w przeprowadzeniu aktualizacji wywiadu rodzinnego, co potwierdził podpisem. Organ pierwszej instancji prowadził z nim korespondencję i informował o toczącym się postępowaniu, a dowody przez niego przedstawiane były brane pod uwagę przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, J. K. zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie w sprawie przepisów art. 2 ust. 1 i 3 oraz zastosowanie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.), przepisów art. 10 § 1, art. 73 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. oraz wniósł o uchylenie decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W ocenie skarżącego wysokość i okres przyznanego zasiłku okresowego została ustalona w sposób dowolny. Podniósł, że organ pierwszej instancji ustalił terminy wypłat świadczenia w poszczególnych miesiącach jedynie przez wskazanie pierwszego dnia terminu, bez precyzyjnego określenie dni, w których ma nastąpić wypłata. Zarzucił także, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i drugiej instancji uniemożliwił mu korzystanie z prawa udziału w postępowaniu i prawdo wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów przed podjęciem decyzji. Stwierdził, że uczestnictwo w aktualizacji wywiadu środowiskowego nie wyczerpuje jego praw wynikających z zasady wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a., zobowiązującej organy administracji publicznej do zapewnienia stronom udziału w każdym stadium postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Organy administracji dokonał właściwej oceny stanu faktycznego pod kątem przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego. Wbrew stanowisku strony skarżącej, organy administracji obu instancji prawidłowo dokonały wykładni prawa materialnego, tj. przepisów art. 38 ust. 1 i ust. 2 oraz art.. 147 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.).

Niesporne w sprawie jest, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji życiowej jako osoba nie posiadająca dochodów. Są to przesłanki pozytywne dla objęcia skarżącego pomocą społeczną. Należy podkreślić, że organy obydwu instancji uznały istnienie tych przesłanek pozytywnych.

Przedmiotem sporu jest wysokość i okres przyznanego zasiłku okresowego oraz termin jego wypłacania.

Podstawę prawną obydwu spornych elementów rozstrzygnięcia stanowią przepisy o charakterze uznaniowym, zawarte w art. 38 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Według tej regulacji, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Organ II instancji słusznie zwrócił uwagę na to, że powołany przepis nie zawiera precyzyjnej formuły, której zastosowanie prowadziłoby do obliczenia kwoty zasiłku należnej wnioskodawcy, określając jedynie dolną i górną granicę wysokości świadczenia. Skarżący żądając zasiłku w kwocie maksymalnej [...] zł miesięcznie, podniósł przedstawione już okoliczności. Sąd ustosunkowując się do nich stwierdza, że ustawa o pomocy społecznej nie daje osobom nie posiadającym dochodów podstawy do roszczenia o przyznanie zasiłku okresowego w maksymalnej wysokości. Ustawa przyjmuje natomiast w art. 38 kwotę maksymalną jako punkt wyjścia obliczenia zasiłku dla osoby samotnie gospodarującej, którą jest skarżący. Kwotę zasiłku okresowego ustala się mianowicie nie w wysokości, lecz do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym, że wysokość miesięczna zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł. Ustawa ustala też dolną granicę zasiłku. Zgodnie z art. 147 ust. 1 pkt 1 ustawy, wynosi ona w przypadku osoby samotnie gospodarującej 35% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby. Artykuł 38 ust. 3 oraz 4 ustawy stanowi jednak, że kwota zasiłku nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby. Nie może jednak wynosić mniej niż 20 zł miesięcznie. Ustawodawca określił zatem tylko górną i dolną granicę zasiłku okresowego, która w przypadku J. K. wynosi [...] zł (35% kwoty [...] zł) i [...] zł (maksymalna kwota zasiłku). W ten sposób przepisy ustawowe pozwalają organom pomocy społecznej na przyznawanie zasiłków okresowych w granicach kwotowych od minimalnej kwoty 20 zł do maksymalnej kwoty 418 zł miesięcznie. Zasiłek w kwocie [...] zł. miesięcznie, przyznany skarżącemu mieści się zatem w tych granicach określonych przez ustawę.

Sąd nie podziela poglądu skarżącego, iż zarówno zaskarżona, jak i decyzja organu I instancji naruszają przepisy art.. 67 Konstytucji RP, art.. 2 ust. 1, art. 3 ust.1 i ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Powołane przez skarżącego przepisy określają bowiem cele polityki społecznej państwa oraz ogólne zasady świadczenia tej pomocy.

Ustawa w art. 2 ust. 1 stanowi, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Przepis ten akcentuje zatem jako fundamentalną dla pomocy społecznej, wyrażoną we Wstępie do Konstytucji RP, zasadę pomocniczości (subsydiarności), zgodnie, z którą "(...) to co jednostka i grupy społeczne oddolnie powołane mogą zrealizować własnymi siłami i z własnej woli tego nie powinny odbierać struktury wyższego rzędu - państwo lub organizacje" ( J. Auleytner, Polityka społeczna. Teoria a praktyka, Warszawa 1997 r., s. 172). Tak więc uruchomienie rozwiązań z zakresu pomocy społecznej staje się możliwe dopiero wówczas, gdy jednostka lub rodzina doświadczone trudną sytuacją życiową nie są w stanie pokonać jej, korzystając z własnych środków, możliwości i uprawnień.

Zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Przytoczony przepis wskazuje jako cel pomocy społecznej zaspakajanie "niezbędnych" potrzeb życiowych. Termin ten nie ma jednak praktycznego znaczenia, nie wskazuje bowiem zakresu owej niezbędności, która może obejmować tylko środki minimum biologicznej egzystencji człowieka, a może oznaczać zaspokojenie także różnorodnych potrzeb społecznych. W ocenie Sądu celowe wydaje się interpretowanie tego terminu w drugim rozumieniu pojęcia niezbędności potrzeb życiowych, jako bardziej odpowiadającemu duchowi ustawy i przyjętym w międzynarodowym standardom w tym zakresie.

Jak stanowi art. 3 ust. 3 ustawy, rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 4 potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W przepisach tych ustanowiono, zatem zasady indywidualizacji i fakultywości świadczeń z pomocy społecznej.

Z kolei art. 67 ust. 2 Konstytucji odsyła w zakresie swej regulacji do ustawodawstwa zwykłego, stanowiąc, że obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Trybunał Konstytucyjny zwraca uwagę, że "prawodawca konstytucyjny pozostawia określenie zakresu i form zabezpieczenia społecznego ustawie zwykłej. Regulacja konstytucyjna akcentuje w ten sposób jeszcze wyraźniej szeroką swobodę działania pozostawioną parlamentowi w zakresie urzeczywistniania prawa do zabezpieczenia społecznego. Do ustawodawcy należy wybór rozwiązań, które uważa za optymalne z punktu widzenia potrzeb obywateli oraz wymogów rozwoju gospodarczego kraju. Swoboda wyboru nie jest jednak nieograniczona. Określając zakres prawa do zabezpieczenia społecznego, ustawa nie może naruszyć istoty danego prawa". (wyrok z dnia 22 czerwca 1999 r., sygn. K. 5/99, OTK ZU nr 5/1999, poz. 100, s. 538).

W zakresie ustalenia sytuacji materialnej i życiowej skarżącego, wbrew jego zarzutom, organy orzekające postępowały zgodnie z art. 7 oraz 77 kpa, które nakazują organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z akt administracyjnych wynika, że przed wydaniem decyzji w I instancji przeprowadzono aktualizację wywiadu środowiskowego na urzędowych formularzach, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawnymi, wynikającymi z art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Ustalono zatem sytuację skarżącego z punktu widzenia potrzeb prowadzonego postępowania. Organ pierwszej instancji prowadził z nim korespondencję i informował o toczącym się postępowaniu, w tym także o przekazaniu odwołania wraz z aktami do Kolegium, a dowody przez niego przedstawiane były brane pod uwagę przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Organy orzekające nie naruszyły więc także art. 80 k.p.a. Oceniły prawidłowo, na podstawie całokształtu materiału zebranego w sprawie, okoliczności udowodnione w sprawie.

Sąd nie jest władny zakwestionować długości okresu, na który pomoc została przyznana. Jest to rozstrzygnięcie podejmowane przez organ orzekający w trybie uznaniowym, na podstawie całokształtu ustalonych okoliczności sprawy. Organy administracji obu instancji słusznie oceniły, wziąwszy pod uwagę także swoje własne możliwości, że stronie skarżącej w jej zmaganiach z bezrobociem pomocny będzie zasiłek przyznany na okres [...] miesięcy. W razie niepowodzenia w poszukiwaniu pracy i dalszym pozostawaniu w trudnej sytuacji strona może - jak wskazano w uzasadnieniu decyzji - złożyć wniosek o przyznanie zasiłku na następny okres.

Odnosząc się do uwag skarżącego dotyczących terminów wypłaty świadczenia Sąd zauważa, że z kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika obowiązek określenia, w treści decyzji, konkretnego terminu realizacji świadczenia. Termin wypłaty świadczenia określony w decyzji jako "od [...] r." ma wyłącznie znaczenie techniczno-informacyjne. Nie stanowi zatem przekroczenia prawa, tym bardzie, że z treści decyzji organu I instancji wynika, że zasiłek ma być wypłacany za pośrednictwem poczty (realizowany przekazem pocztowym).

Natomiast wnioskowane przez stronę z powołaniem art. 108 § 1 k.p.a. nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie ma zastosowania do zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 108 k.p.a., decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia (§ 1). Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wydaniu. W tym przypadku organ wydaje postanowienie, na które służy stronie zażalenie (§ 2). Skarżący nie uzasadnił swego żądania żadną okolicznością, określoną w powołanym art. 108 § 1 kpa. Po wydaniu decyzji II instancji żądanie to stało się natomiast bezprzedmiotowe, gdyż decyzja ta jako ostateczna stała się wykonalna. W rozpatrywanym przypadku świadczenie przyznane zaskarżoną decyzją jest bowiem wypłacane.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, ze zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).