Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 855/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust.1 pkt.8, art,. 22 ust.1
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska(spr.) Sędzia WSA Alicja Polańska Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej

z dnia [...]., wydana w trybie odwoławczym, mocą której organ ten

uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 16 września

2005r. i określił zobowiązanie podatkowe J. M. w podatku

dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie [...] zł, zamiast orzeczonej w I instancji kwoty [...] zł.

W zeznaniu rocznym PIT-36 za 2004r. J. M. wykazał dochody

z emerytury i wynajmu oraz odliczenia z tytułu wydatków mieszkaniowych wykazując podstawę opodatkowania oraz należny podatek wartości zerowej. Dochodów z działalności gospodarczej podatnik nie deklarował.

W wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej organ I instancji zakwestionował odliczenie kwoty [...] wyjaśniając, że podatnik wykorzystał przysługujący mu limit ulgi mieszkaniowej w 2001r.

Ponadto ustalił, że w latach 1996-2004 małżonkowie J. i L. M. nabyli i sprzedali następujące nieruchomości:

1 przy ul. [...], którą nabyli 4 listopada 1996r. za [...] zł i wykorzystywali dla własnych celów, a poniesione wydatki odliczyli od dochodu, a następnie sprzedali ją 30 kwietnia 2002r. za [...] zł

2 przy ul. [...], którą nabyli 17 lutego 1997r. za [...] zł i sprzedali 11 grudnia 1998r. za [...] zł.,

3 przy ul. [...], którą nabyli 14 grudnia 1998r. za [...] zł i sprzedali 3 grudnia 1999r. za [...] zł.

4 przy ul. [...], którą nabyli 10 lutego 1999r. za [...] zł i sprzedali 31 sierpnia 2000r. za [...] zł.

5 przy ul. [...], którą nabyli 28 lutego 2000r. za [...] zł ,a następnie w dniach 23 października 2002r. i 25 października 2002r. sprzedali dwa wyodrębnione lokale za [...] zł i [...] zł.,

6 przy ul [...], którą nabyli 28 lutego 2000r. za [...] zł, a następnie w dniach 15 października 2002r. i 23 października 2002r. i 18 grudnia 2002r. sprzedali trzy wyodrębnione lokale za [...] zł, [...] zł i [...] zł,

7 przy ul. [...], którą nabyli 26 lipca 2002r. za [...] zł i sprzedali 30 marca 2004r. za [...] zł.,

8 przy ul. [...], którą nabyli 26 lutego 2003r. za [...] zł i sprzedali 30 marca 2004r. za [...] zł.

9 przy ul. [...]. którą nabyli 25 czerwca 2003r. za [...] zł i sprzedali 22 listopada 2004r. za [...] zł.

Ustalono, że w latach 1998-2004 małżonkowie sprzedali łącznie dwanaście nieruchomości.

Małżonkowie traktowali sprzedaż tych nieruchomości jako źródło przychodu określone wart. 10 ust.1 pkt 8 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993r. Nr 90 poz. 416 ze zm.) i każdorazowo składali deklaracje PIT-23.

W ocenie organu kontroli skarbowej małżonkowie nabywali nieruchomość

w budowie w celu dalszej ich odsprzedaży z zyskiem, w sposób racjonalny, zorganizowany i ciągły, co stanowi, że prowadzili działalność gospodarczą w rozumieniu art.2 ust.1 ustawy z 19 listopada 1999r. Prawo o działalności gospodarczej oraz art. 3 pkt 9 Ordynacji podatkowej. Tym samym sprzedaż nieruchomości stanowiła źródło przychodu określone w art. 10 ust.1 pkt 3 ustawy o p.d.o.f. i podlegała opodatkowaniu na ogólnych zasadach.

W odniesieniu do badanego roku podatkowego 2004 organ I instancji ustalił,

że przychód małżonków ze sprzedaży nieruchomości przy ul. [...]1wyniósł [...] zł i podlega zmniejszeniu o kwotę [...] zł podatku VAT orzeczonego odrębnymi decyzjami, oraz o kwotę [...] zł poniesionych kosztów, co stanowi że dochód z tego tytułu wyniósł [...] zł w tym 1/2 przypadająca J. M. wyniosła [...] zł.

Organ odwoławczy w wyniku rozpoznania odwołania podatnika skorygował

kwotę jego dochodu ze sprzedaży nieruchomości do wysokości [...] zł,

uwzględniając z jednej strony zmniejszoną kwotę podatku VAT oraz po stronie kosztów zwiększenia wydatków o [...] zł.

Zasadniczo organ odwoławczy nie podzielił stanowiska podatnika, że

sprzedaż nieruchomości stanowiła źródło przychodu z art. 10 ust.1 pkt 8 ustawy

o p.d.o.f. podzielając pogląd organu I instancji, że była to działalność gospodarcza, obszernie i wnikliwie wyjaśniając istotę tego zagadnienia z powołaniem się na orzecznictwo sądów oraz dodatkowo na definicję działalności gospodarczej zawartą w art. 5a ust.6 ustawy o p.d.o.f..

Organ odwoławczy nie uwzględnił także zgłoszonych w odwołaniu kwot wyższych kosztów uzyskania przychodu wyjaśniając, że zasadnie pomniejszono ogólną kwotę wydatków na w/w budowy [...] zł o kwoty [...] zł i [....] zł, które zostały podwójnie ujęte.

Podkreślono, że podatnik mimo licznych wezwań nie naprowadził dostatecznych dowodów co do wykonywanych pracy budowlanych na w/w nieruchomościach, wobec czego konieczne było zbieranie dowodów od firm sprzedających materiały budowlane i świadczących usługi budowlane oraz odpowiednie przyporządkowanie kosztów do w/w budynków.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie art. 10 ust 1 pkt 8

ustawy o p.d.o.f.

- art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czego przykładem jest powoływanie się na zapisy dziennika budowy na które nie miał wpływu,

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania poprzez podważanie stanowiska Urzędu Skarbowego, który nie kwestionował PIT-23,

- pominięcie dowodów z faktur i rachunków dokumentujących wydatki bez wyjaśnienia, przykładowo - przesłuchania osoby prowadzącej dziennik budowy,

- przypisywanie działalności gospodarczej w zakresie zagospodarowania

i sprzedaży nieruchomości, mimo że jej nie prowadzono,

- przywoływanie zdarzeń z lat 1996-1998 mimo, że za te lata nie wydano decyzji,

- naruszenie arr.210 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez nie podanie pełnej daty zaskarżonej decyzji.

Z uzasadnienia skargi wynika, że strona skarżąca kwestionuje przede wszystkim prawidłowość dokonanych przez organy podatkowe obu instancji ustaleń

w zakresie charakteru prowadzonej przez podatników działalności polegającej na dokonywaniu na przestrzeni lat 1996-2004 zakupów nieruchomości a następnie ich sprzedaży i potraktowanie tych czynności jako podejmowanych w ramach poza

rolniczej działalności gospodarczej, stanowiącej źródło przychodów określone w art.

10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Braku podstaw

do takich ustaleń upatruje on m.in. w nieuprawnionym pomijaniu faktu, że składane przez podatników deklaracje PIT-23 o uzyskaniu przychodu ze sprzedaży nieruchomości i oświadczenia o zamiarze jego przeznaczenia na cele mieszkaniowe

nie zostały zakwestionowane przez będący ich adresatem urząd skarbowy. Strona skarżąca za wadliwe też uważa leżące u podstaw zaskarżonej decyzji ustalenia

w kwestii wysokości kosztów poniesionych na przychód osiągnięty ze sprzedaży nieruchomości, a w szczególności nie uwzględnienie w tych kosztach wskazywanych

i dokumentowanych przedstawianymi fakturami i rachunkami wydatków poniesionych na wykonanie określonych robót budowlanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej

decyzji za niezgodną z prawem.

Przychód ze sprzedaży nieruchomości jest przychodem ze źródła

przychodów, o jakim mowa wart. 10 ust.1 pkt 8 ustawy o p.d.o.f. jedynie wówczas,

gdy czynność sprzedaży nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej,

w takim bowiem przypadku przychód kwalifikuje się jako pochodzący ze źródła

wskazanego w art. 10 ust.1 pkt 3 ustawy, a więc jest przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 5a ust. 6 zawiera definicję działalności gospodarczej, pod pojęciem której należy rozumieć "działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzoną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9". Ponadto zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (obowiązującej do 21.08.2004r.) "działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy jest zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatacja zasobów naturalnych, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły". Podobną definicję zawiera przepis art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (obowiązującej od 21.08.2004r.), który stanowi, iż "działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły". Pojęcie działalności gospodarczej zawiera również przepis art. 3 pkt 9 ustawy Ordynacja podatkowa, który stanowi, iż pod pojęciem działalności gospodarczej rozumie się – "każdą działalność zarobkową w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców".

Zgodzić się należy z organami podatkowymi, że o tym, czy określona działalność ma charakter działalności gospodarczej, decydują konkretne okoliczności faktyczne, które znamiona takiej działalności wypełniają, a do których w szczególności zaliczyć należy przede wszystkim jej stały charakter i powtarzalność podejmowanych czynności. W świetle tego, dokonanej przez organy podatkowe oceny podejmowanych na przestrzeni 8 lat przez małżonków L. i J. M. czynności, polegających na sprzedaży, uprzednio zakupionych, kilkunastu nieruchomości w postaci działek gruntu (zabudowanych lub z rozpoczętą budową) względnie wyodrębnionych lokali, jako podejmowanych w wykonaniu działalności gospodarczej nie sposób uznać za pozbawioną podstaw faktycznych i prawnych. Podniesione w tym zakresie zarzuty skargi musiały zatem zostać uznane za nieuzasadnione i to zarówno co do naruszenia prawa materialnego przez odmowę zastosowania przez organy podatkowe przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i co do naruszenia podstawowych zasad postępowania w zakresie dotyczącym braku podjęcia przez te organy wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów państwa poprzez podważanie stanowiska urzędu skarbowego w zakresie dotyczącym prawidłowości składanych przez podatników deklaracji PIT-23 o przychodach ze sprzedaży nieruchomości.

W związku z tym ostatnim zarzutem zauważyć należy, iż zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych jest zobowiązaniem, realizowanym na zasadzie tzw. samoopodatkowania, co oznacza, że sam podatnik obowiązany jest do obliczenia i zadeklarowania podatku oraz jego zapłaty, bez osobnego wezwania, na rachunek właściwego urzędu skarbowego, co dotyczy także zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu ze sprzedaży lub zamiany nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "a-c" ustawy podatkowej (art. 28 ust. 2 i 4). Tak więc, przyjęcie przez właściwy urząd skarbowy deklaracji o wysokości przychodu, ewentualne złożenie oświadczenia o zamiarze przeznaczenia tego przychodu na cele mieszkaniowe określone w art. 21 ust. 1 pkt

32 lit. "a", a następnie wykazanie przed tym urzędem, że zamierzony cel został

w całości lub w części zrealizowany, nie oznacza bynajmniej, że brak

zakwestionowania ze strony urzędu skarbowego prawidłowości takiej formy opodatkowania przychodu przesądza o jej prawidłowości. Zobowiązanie podatkowe

w podatku dochodowym, jest bowiem zobowiązaniem powstającym obiektywnie

w następstwie zdarzeń, z którymi ustawa podatkowa wiąże jego powstanie, zaś dniem jego powstania jest dzień zaistnienia tego zdarzenia (art. 21 ust. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

W odniesieniu do kosztów, stosownie do klauzuli generalnej zawartej w art. 22 ust. 1 omawianej ustawy, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów,

z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Z przytoczonej regulacji wynika, że warunkiem uznania za koszt uzyskania

przychodu określonego wydatku, nie wymienionego w art. 23 w/w ustawy

podatkowej, jest istnienie bezpośredniego związku między tym wydatkiem

a osiągniętym lub przewidywanym przychodem.

Tak więc, aby podatnik mógł określony wydatek zaliczyć do kosztów

uzyskania przychodów dla celów podatkowych, to winien on wykazać bezpośredni związek tego konkretnego wydatku z konkretnym przychodem, a więc to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć realny wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Osiągając zatem, w ramach swojej działalności gospodarczej obrotu

nieruchomościami, przychody ze sprzedaży konkretnej nieruchomości, za koszt uzyskania tego przychodu skarżący mogą uznać wszystkie te wydatki, jakie w celu osiągnięcia tego przychodu i w związku z tą nieruchomością ponieśli.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ustalając w danym roku podatkowym dochody osiągnięte przez podatników ze sprzedaży konkretnej nieruchomości organy podatkowe uwzględniły wszystkie wydatki związane

z uprzednim zakupem tej nieruchomości, jej posiadaniem i sprzedażą, które

w stopniu dostatecznym wynikały ze zgromadzonego materiału dowodowego i które niewątpliwie służyły osiągnięciu przychodu z tej sprzedaży.

W zakresie dotyczącym nakładów na sprzedane w 2004r. budynki uwzględniono wydatki poniesione w latach 2003-2004 wynikające z przedłożonych przez podatnika i uzyskanych od dostawców materiałów i usług budowlanych faktur (z wyjątkiem 2 dokumentów na kwotę [...] zł), co zostało szczegółowo omówione na str. 21-29 decyzji organu I instancji i na str. 13-16 decyzji organu II instancji. Rozliczenie to nie zostało w skardze podważone i nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia kontroli sądowej z urzędu.

Za nieuzasadniony uznać zatem należało również zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego (art. 121 Ordynacji podatkowej) poprzez brak podjęcia działań w celu dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy także

w zakresie dotyczącym wysokości poniesionych kosztów uzyskania przychodu.

Reasumując zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga z braku podstaw do uwzględnienia podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.