Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 135/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 , art. 30 ust. 1 pkt 7  w brzmieniu z 2003 r.
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz ( sprawozdawca), Asesor WSA Małgorzata Fita, Protokolant Stażysta Konrad Gałka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 września 2008 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania G. M., na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm./ oraz na podstawie art. 1, art. 3 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i ust. 3, art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych / Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. – u.p.d.o.f. /, uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...[ Nr [...] i ustalił G. M. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie 75 773 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej uzasadniał, że zgromadzone w sprawie dokumenty, w tym przedstawione przez Prokuraturę Rejonową, pozwoliły ustalić wydatki G. M. w rozpatrywanym roku podatkowym. Te wydatki obejmowały:

- 112 744, 76 zł na budowę domu według faktur VAT;

- 1200 zł na wyżywienie według oświadczenia podatniczki;

- 150 zł na ubrania według oświadczenia podatniczki;

- 730, 13 zł za energię elektryczną na podstawie uzyskanej pisemnej informacji;

- 477, 59 zł tytułem opłat za telefon na podstawie pisemnej informacji;

- 175 zł tytułem opłat za abonament radiowo – telewizyjny według pisemnej informacji;

- 267, 40 zł tytułem ubezpieczenia mienia zgodnie z polisą;

- 141, 10 zł tytułem podatku od nieruchomości zgodnie z pisemnymi informacjami;

- 250 zł tytułem kosztów leczenia zgodnie z oświadczeniem podatniczki;

- 216 zł tytułem pozostałych wydatków według oświadczenia podatniczki;

- 679 zł poniesionych w związku z ustanowieniem hipoteki zgodnie z oświadczeniem podatniczki.

Łącznie kwota wydatków podatniczki w rozpatrywanym roku podatkowym to 117 030, 98 zł.

Przychody podatniczki w rozpatrywanym roku podatkowym obejmowały :

- 7 001, 33 zł tytułem renty;

- 9 000 zł tytułem pożyczki od ojca podatniczki.

Łącznie kwota przychodów podatniczki w rozpatrywanym roku podatkowym to 16 001, 33 zł.

W tych okolicznościach kwota 101 030 zł / po zaokrągleniu / jest dochodem podatniczki, który nie ma pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w rozumieniu art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. i jest podstawą opodatkowania stawką 75 %. Tak wyliczona kwota podatku to 75 773 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej argumentował, że faktury wystawione na podatniczkę, które dokumentują wydatki na budowę domu na jej działce / na materiały i na usługi budowlane / w 2003 r. są wiarygodnym dowodem wydatków podatniczki rozpatrywanego roku podatkowego. Faktury są formalnym potwierdzeniem transakcji. Okoliczność, że to podatniczka była inwestorem potwierdzają decyzje wystawiane w toku procesu inwestycyjnego na podatniczkę / ustalenie warunków zabudowy, pozwolenie budowlane /. Nie są wiarygodne twierdzenia podatniczki, jej syna i synowej, by podatniczka poniosła wydatki związane z budową domu w 2003 r. w kwocie 25 000 zł. Zgromadzone dokumenty / faktury / przeczą tym twierdzeniom. Innych dokumentów podatniczka nie przedstawiła. Poprzestała na twierdzeniu, że to syn dokonywał zakupu materiałów budowlanych, podpisywał umowy na roboty budowlane; że to syn gromadził całą dokumentację budowy; że ta dokumentacja została zniszczona.

Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, że syn i synowa podatniczki poprzestali jedynie na twierdzeniach, że od 2002 r. partycypowali finansowo w budowie domu, bo przyznali, że nie posiadają żadnego dowodu na okoliczność finansowania tej inwestycji, zniszczyli dokumentację.

Dyrektor Izby Skarbowej w tych okolicznościach nie dał wiary oświadczeniu, zawartym w akcie notarialnym umowy przedwstępnej przeniesienia własności nieruchomości / na której prowadzona była budowa / z 5 sierpnia 2004 r., zawartej między podatniczką a jej synem i synową, w którym strony podały kwotę 140.000 zł wydatków G. M. na budowę domu przez cały okres prowadzenia inwestycji. Dodatkowo uzasadniał, że do chwili orzekania w tej sprawie podatkowej, to G. M. nadal jest właścicielem tej nieruchomości zabudowanej domem.

Dyrektor Izby Skarbowej nie dał wiary twierdzeniom podatniczki, by na początek rozpatrywanego roku podatkowego mogła zgromadzić oszczędności we wskazanej przez nią kwocie 32 683 zł. Argumentował, że według twierdzeń podatniczki te oszczędności miała zgromadzić z pracy, z darowizn od rodziny zamieszkującej na terenie byłego ZSRR. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej analiza wysokości dochodów podatniczki z okresu 22 lat i dochodów jej męża, z którym wspólnie prowadzili gospodarstwo domowe do chwili jego śmierci w 2001 r., prowadzi do wniosku, że ich wysokość nie pozwalała na zgromadzenie tak dużej kwoty oszczędności. Przeprowadzana analiza uwzględnia wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych na przestrzeni lat 1990-2001, informacje z Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych o wielkości minimum socjalnego w gospodarstwach dwuosobowych emerytów za lata 1990-2001. Zważył, że źródłem przychodów podatniczki była praca najemna, przynosząca niskie dochody. Od 1993 r. źródłem przychodów podatniczki była renta zdrowotna wypłacana przez ZUS, przekwalifikowana w 2001 r. na rentę rodzinną po zmarłym mężu. W 2001 r. podatniczka nabyła nieruchomość gruntową, od 2002 r. rozpoczęła na niej budowę domu, co wiązało się z wydatkami. Argument podatniczki o oszczędnym trybie życia odwołuje się do pojęcia subiektywnego i w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie ma oparcia w zasadach logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego.

Dyrektor Izby Skarbowej argumentował, że to podatniczka powinna wykazać, że poniesione wydatki mają pokrycie w mieniu ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. W toku całego postępowania podatkowego miała pełną możliwość przedstawienia dowodów na te istotne okoliczności. Dowody jakie zgłosiła zostały przeprowadzone i rozważone w ich całokształcie. Wynik postępowania dowodowego nie dał wiarygodnej podstawy podzielenia twierdzeń podatniczki.

Dyrektor Izby Skarbowej, odmiennie od stanowiska organu podatkowego pierwszej instancji, korzystnie dla podatniczki, wydatek w kwocie 16.000 zł, poniesiony na ułożenie kostki brukowej ocenił jako wydatek nie podatniczki, skoro nie ona zamawiała wykonanie tej usługi i nie na nią są wystawione dowody wpłat za jej wykonanie.

2. G. M., reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła skargę na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania podatkowego zawartych w art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez odmowę wiarygodności zeznaniom syna i synowej podatniczki; przez odmowę wiarygodności oświadczeniu o wysokości wydatków podatniczki na budowę domu, zawartemu w akcie notarialnym z 5 sierpnia 2004 r.; przez pominięcie okoliczności, że budowa domu była rodzinnym przedsięwzięciem i dlatego właśnie członkowie rodziny mają najlepszą, najpełniejszą wiedzę na okoliczności związane z finansowaniem tej inwestycji.

Skarżąca argumentowała, że przepisy Ordynacji podatkowej nie dokonują gradacji dowodów, w tym z uwagi na ich pochodzenie. Wszystkie dowody powinny być oceniane w zgodzie z zasadami swobodnej oceny. Ta ocena nie może być dowolna. Nie istnieje, a przynajmniej nie został przeprowadzony jakikolwiek dowód przeczący twierdzeniom podatniczki, jej syna i synowej o istotnie niższej kwocie wydatków podatniczki na budowę domu w 2003 r. Organ podatkowy nie miał podstaw by podważyć wiarygodność twierdzeń samej podatniczki oraz jej syna i synowej. Organ podatkowy dowolnie podważył te twierdzenia tylko ze względu na więzy rodzinne. Gdyby podzielić stanowisko organu podatkowego, to dowód z zeznań członków rodziny podatnika nigdy nie mógłby być dowodem wystarczającym. Taka zasada nie obowiązuje w przepisach prawa, nie jest postulowana przez doktrynę, judykaturę. Każdy dowód jest formalnie równy i podlega takiej samej ocenie jak inne dowody.

Zdaniem skarżącej ocena dowodów dokonana przez organ podatkowy jest sprzeczna z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Taka ocena dowodów jest dowolna, a przez to sprzeczna z prawem. Organ podatkowy powinien uwzględnić okoliczność, że część wydatków dokumentowanych fakturami została pokryta środkami otrzymanymi od syna i synowej.

3. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko, argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zarzuty skargi nie są zasadne.

5. W brzmieniu obowiązującym w rozpatrywanym roku podatkowym art. 20 u.p.d.o.f. stanowił:

- w ust.1, że za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, z wyjątkiem alimentów na rzecz dzieci, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nie należące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach;

- w ust. 3, że wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.

Przytoczone brzmienie art. 20 ust. 3 w związku z ust. 1 u.p.d.o.f. oznacza, że nie może stanowić pokrycia wydatków podatnika w roku podatkowym mienie zgromadzone w latach poprzednich pochodzące z przychodów podlegających opodatkowaniu, lecz których podatnik nie zgłosił organowi podatkowemu do opodatkowania do roku podatkowego objętego postępowaniem podatkowym w przedmiocie przychodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Nie ulega wątpliwości, że mienie zgromadzone przez podatnika w latach poprzednich / przed rokiem objętym postępowaniem podatkowym /, z którego podatnik chce rozliczyć swoje wydatki w świetle art. 20 ust. 3 rozważanej ustawy, musi pochodzić z ujawnionych źródeł, bez względu na czas nabycia tych zasobów. To oznacza, że podatnik musiał je zgłosić organowi podatkowemu do opodatkowania / jeśli nie były objęte zwolnieniem / przed rokiem objętym postępowaniem podatkowym.

Podatnik może wykazać pokrycie wydatków w roku podatkowym objętym postępowaniem podatkowym tylko takim mieniem zgromadzonym w latach poprzedzających, które:

- pochodzi z przychodów wolnych od opodatkowania z mocy ustawy;

- pochodzi z przychodów podlegających opodatkowaniu, które podatnik ujawnił poprzez zgłoszenie organowi podatkowemu do opodatkowania do roku podatkowego, którego dotyczy wydana decyzja w przedmiocie zobowiązania podatkowego od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, bez względu na czas nabycia tych zasobów.

W myśl art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. mienie zgromadzone przez podatnika przed rokiem objętym decyzją musi mieć walor legalności, by mogło stanowić źródło pokrycia wydatków w roku objętym decyzją To oznacza, że to mienie musi pochodzić wyłącznie z opodatkowanych przychodów albo z przychodów zwolnionych z obowiązku podatkowego / wyrok w sprawie II FSK 71/06 /.

Dla opodatkowania przychodów, które nie mają pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów czy pochodzą ze źródeł nieujawnionych nie ma decydującego znaczenia w jakim okresie zostało zgromadzone mienie. Istotne jest czy to mienie pochodzi ze źródeł opodatkowanych / które podatnik zgłosił organowi podatkowemu do opodatkowania we właściwym czasie / lub ze źródeł wolnych od opodatkowania.

Organ podatkowy wydaje decyzję podatkową w rozważanym przedmiocie zależnie od tego, kiedy zostanie ujawniony fakt uzyskania przychodu z nieujawnionych źródeł. Może to być decyzja za rok podatkowy, w którym podatnik uzyskał taki przychód. Może być to również decyzja za rok, w którym podatnik pokrył tymi przychodami wydatki. Zobowiązanie podatkowe od przychodów, które nie mają pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów czy pochodzą ze źródeł nieujawnionych jest ustalane na podstawie znamion zewnętrznych. Wynika to z istoty tego zobowiązania podatkowego. Możliwość jego ustalenia zwykle powstaje dopiero z chwilą, kiedy wydatki podatnika przekraczają jego przychody ze źródeł już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.

W okolicznościach tej sprawy, w rozważanym stanie prawnym, zachowuje aktualność stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie FSK 112/04 / LEX 147401 /.

6. Brzmienie art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. wyznacza zakres niezbędnego postępowania dowodowego. Przesądza o rozłożeniu ciężaru dowodzenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia podatkowego.

W sytuacji kiedy organ podatkowy ustali nadwyżkę wydatków podatnika nad zeznanym dochodem, w interesie podatnika pozostaje wykazanie, że jego wydatki znajdują pokrycie w źródłach przychodu już opodatkowanych lub z mocy ustawy zwolnionych od podatku. To podatnik wie z jakich źródeł pochodzą zgromadzone zasoby finansowe, mienie na pokrycie wydatków / patrz stanowisko w sprawach: II FSK 71/06 LEX 263485, I SA /Gd 1029/98 LEX 47118, I SA/Gd 101/97 LEX 38162, I SA/Gd 565/01 LEX 205523, SA/Wr 1905/96 Glosa 2002/3/26, III SA 281/96 Monitor Podatkowy 1998/5/161, III SA 643/00 PP 2002/11/63, I SA/Ka 960/98 Biul. Skarb. 2000/2/19, III SA 6991/97 LEX 39464, FSK 2350/04 niepubl./.

W tym stanie prawnym nie jest wystarczające tylko wskazanie posiadanych przedtem zasobów majątkowych, jako źródła pokrycia wydatków w rozpatrywanym roku podatkowym oraz uprawdopodobnienie ich istnienia. Podatnik ma obowiązek wykazać, że konkretne zasoby na pokrycie wydatków w rozpatrywanym roku podatkowym pochodzą nie z jakichkolwiek przychodów, lecz wyłącznie z przychodów, które były opodatkowane lub podlegały zwolnieniu od podatku.

7. W tej sprawie organ podatkowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające tak, jak tego wymaga Ordynacja podatkowa. Należy stwierdzić, że:

- zgodnie z art. 120 działał na podstawie przepisów prawa;

- zgodnie z art. 121 § 1 prowadził czynności w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego;

- zgodnie z art. 122 podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy;

- zgodnie z art. 123 § 1 zapewnił stronie czynny udział w każdym stadium postępowania; umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, materiałów; umożliwił stronie zgłoszenia żądań, podjęcie inicjatywy dowodowej;

- zgodnie z art. 124 wyjaśnił stronie przesłanki, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy;

- zgodnie z art. 180 § 1 dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i było zgodne z prawem;

- zgodnie z art. 187 § 1 zebrał kompletny materiał dowodowy, który wyczerpująco rozpatrzył;

- zgodnie z art. 188 nie prowadził dowodów zbędnych dla sprawy;

- zgodnie z art. 191 ustalił wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy na podstawie wszechstronnej oceny całego, kompletnego materiału dowodowego, przeprowadzonej w granicach swobodnej oceny dowodów, w sposób spójny, logiczny, odpowiadający zasadom doświadczenia życiowego;

- zgodnie z art. 210 § 4 w uzasadnieniu decyzji wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę i na których oparł rozstrzygnięcie, przyczyny, dla których odmówił mocy dowodowej pozostałym dowodom i nie podzielił argumentów strony, wyjaśnił podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Prawidłowe postępowanie wyjaśniające pozwoliło organowi podatkowemu prawidłowo ustalić okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i prawidłowo zastosować prawo materialne, art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w związku z art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f.

Pozwoliło organowi podatkowemu ustalić rozmiar wydatków skarżącej w roku podatkowym objętym decyzją oraz rozmiar tych wydatków bez pokrycia w źródłach przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, w rozumieniu art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f.

8. Organ podatkowy nie naruszył prawa, kiedy ustalił przychody skarżącej z lat poprzedzających rok podatkowy objęty zaskarżoną decyzją, przychody jej męża przez czas prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego, niezbędne koszty utrzymania przy uwzględnieniu wzrostu cen towarów i usług, minimum socjalnego; kiedy wszechstronnie rozważył te okoliczności; kiedy na tej podstawie ocenił, że nie jest wiarygodne twierdzenie skarżącej o zgromadzonych oszczędnościach na początku rozpatrywanego roku podatkowego w kwocie 32 683 zł, że tej treści twierdzenie skarżącej nie ma uzasadnienia w zasadach doświadczenia życiowego.

Organ podatkowy nie naruszył prawa, kiedy zważył, że ze zgromadzonych dowodów nie wynika, by skarżąca mogła zgromadzić jakiekolwiek oszczędności na początek rozpatrywanego roku podatkowego, których źródłem miałyby być darowizny od rodziny z zagranicy.

W tym stanie sprawy stanowisko organu podatkowego, że nie została udowodniona okoliczność posiadana deklarowanych oszczędności jest wynikiem wszechstronnego rozważenia całokształtu kompletnie zgromadzonych dowodów, w sposób spójny, logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego. Stanowisko organu podatkowego tej treści pozostaje w granicach swobodnej oceny dowodów.

9. Organ podatkowy nie naruszył prawa, kiedy oceniając dowody wskazał na okoliczność, że to skarżąca ma tytuł prawny do działki, na której prowadzona była budowa; że to skarżąca była adresatem decyzji wydawanych w toku procesu inwestycyjnego; że faktury wprost zgodnie z ich treścią dokumentują nabycie przez skarżącą towarów i usług związanych z budową domu na jej gruncie.

Organ podatkowy nie naruszył prawa, kiedy na tej podstawie ustalił, że wydatki na nabycie towarów i usług związanych z budową domu na gruncie skarżącej, dokumentowane tymi fakturami, to wydatki poniesione przez skarżącą. Organ podatkowy w granicach swobodnej oceny dowodów argumentuje, że żadne wiarygodne przeciwdowody nie podważają ustalenia wysokości wydatków skarżącej na budowę domu w rozpatrywanym roku podatkowym na podstawie faktur.

Odpowiada prawu stanowisko organu podatkowego, że oświadczenie skarżącej, jej syna i synowej o wysokości wydatków skarżącej na budowę domu w łącznej kwocie 140 000 zł, zawarte w akcie notarialnym z 5 sierpnia 2004 r., samo nie dowodzi wysokości tych wydatków innej niż wynikająca z faktur. Ten zapis zawarty w akcie notarialnym dowodzi jedynie, że skarżąca z synem i synową złożyli tej treści oświadczenie. O tym czy tej treści oświadczenie jest wiarygodne przesądza wszechstronna ocena całokształtu zgromadzonych dowodów. Organ podatkowy nie naruszył prawa, kiedy odmówił waloru wiarygodności twierdzeniom skarżącej, jej syna i synowej, jakie składali w postępowaniu podatkowym, o istotnie niższej wysokości wydatków skarżącej na budowę domu. O tym czy twierdzenia tej treści są wiarygodne przesądza wszechstronna ocena całokształtu dowodów.

Organ podatkowy w granicach swobodnej oceny dowodów argumentuje, że faktury to dokumenty źródłowe, które są wiarygodnym dowodem wysokości wydatków skarżącej na budowę domu w rozpatrywanym roku podatkowym; że twierdzenia skarżącej, jej syna i synowej o istotnie niższej wysokości tych wydatków skarżącej nie mają żadnego potwierdzenia w kompletnie zgromadzonym materiale dowodowym, bo brak jest jakichkolwiek dokumentów źródłowych na okoliczność ich poniesienia nie przez skarżącą / te dokumenty miały zostać zniszczone /.

W tych okolicznościach organ podatkowy w granicach swobodnej oceny dowodów przedstawia stanowisko, że to faktury stanowią wiarygodny dowód i podstawę dla rozstrzygnięcia podatkowego. W granicach swobodnej oceny dowodów przedstawia stanowisko, że odmienne twierdzenia skarżącej, jej syna i synowej są pozbawione waloru wiarygodności.

W tym stanie sprawy, wbrew zarzutom skargi, organ podatkowy nie podważył wiarygodności twierdzeń samej skarżącej oraz jej syna i synowej tylko na podstawie więzów rodzinnych. Podważył wiarygodność ich twierdzeń / podanych do aktu notarialnego, w postępowaniu podatkowym / w wyniku wszechstronnego rozważenia całokształtu kompletnego materiału dowodowego, przeprowadzonego w sposób spójny, logiczny, zgodny z zasadami doświadczenia życiowego.

Nie jest dowolna tak umotywowana wszechstronna ocena kompletnie zgromadzonych dowodów, w rezultacie przyznanie waloru wiarygodności fakturom dokumentującym wydatki skarżącej i odmowa wiarygodności twierdzeniom skarżącej, jej syna i synowej na okoliczność wydatków na budowę domu w rozpatrywanym roku podatkowym.

Skarżąca w swej argumentacji pomija, że okoliczność budowy domu jako wspólnego, rodzinnego przedsięwzięcia, nie wyklucza należytego, starannego dokumentowania jej finansowania. Dokumentowania w taki sposób, który pozwoli stanowczo ustalić rozmiar wydatków inwestora, osób trzecich.

W okolicznościach tej sprawy organ podatkowy przy ocenie dowodów nie pominął argumentów strony czy istotnych dowodów, nie naruszył w toku argumentacji zasad logicznego rozumowania czy doświadczenia życiowego. W okolicznościach tej sprawy organ podatkowy nie przekroczył granic prawa w ocenie dowodów. Natomiast dokonując oceny dowodów w granicach prawa nie zgodził się ze stanowiskiem, argumentacją skarżącej, co samo nie podważa legalności zaskarżonej decyzji.

Sąd nie kwestionował podstaw faktycznych i prawnych stanowiska odwoławczego organu podatkowego w zakresie, w jakim było ono korzystniejsze dla skarżącej, mając na uwadze art. 134 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, kiedy nie stwierdził podstaw nieważności zaskarżonej decyzji.

10. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.