Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 431/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 § 3, art. 70 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędzia WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skargi D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

D. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (skarżąca, spółka)wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO, Kolegium, organ II instancji) z dnia [...] września 2022 r. nr [...],którą uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta (organ I instancji) z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] wprzedmiocieokreślenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 rok isprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia.

Z zaskarżonej decyzji wynika następujący stan faktyczny.

W dniu 5września 2016 r. spółka złożyła do organu podatkowego deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2016 r., w której zadeklarowała podatek od nieruchomości w łącznej kwocie 96.059,00 zł.

W dniu 17 sierpnia 2021 r. skarżąca złożyła korektę deklaracji.Wskazaław niej podatek w wysokości 80.424,00 zł. Uzasadniając powód złożenia korekty skarżąca wskazała m.in., że sporządzona pierwotna deklaracje stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170, dalej jako: u.p.o.l.), tj. deklarując, że wszystkie grunty i budynki oraz ich części będące własnością spółki związane były z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. W ocenie Spółki takie stanowisko zostało uznane za niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. (sygn. SK 39/19). W związku z powyższym dokonała zmiany stawek właściwych dla części nieruchomości poprzez zakwalifikowanie tych nieruchomości do kategorii o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit c oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e u.p.o.l.

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] lutego 2022 r., określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 96.059,00 zł. Zdaniem organuzebrany materiał dowodowy pozwalał uznać, iż posiadane przez podatnika przedmioty opodatkowania tj. grunty i budynki,sązwiązanie z prowadzoną przezniego działalnością gospodarczą i winny być opodatkowane najwyższą stawką opodatkowania, przewidzianą dla nieruchomości wykorzystywanych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Od niniejszej decyzji Strona wniosła odwołanie. Zdaniem Spółki uzasadnienie wyrokuTrybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19(Dz. U. z 2021 r., poz. 401)daje podstawę do dokonania korekty podatku od nieruchomości za 2016 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2022 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całościi przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozstrzygnięcia. W ocenie SKO zobowiązanie podatkowe spółki w podatku od nieruchomości za rok 2016 uległo przedawnieniu z dniem 31.12.2021 r. Wobec czego organy podatkowe nie mogły po tej dacie wydać decyzji określającej skarżącej wymiar tego zobowiązania podatkowego, chyba że nastąpiły przewidziane prawem okoliczności powodujące przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Kolegium nie miało pewności, czy wobec spółki organ I instancji podjął stosowne czynności egzekucyjne,więc uznało umorzenie postępowania za rozstrzygnięcie przedwczesne.

W skardze wywiedzionej do Sądu,spółka wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 1a ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez dokonanie błędnej wykładni i uznanie, iż sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę przesądza o związku tychże nieruchomościz prowadzoną działalnością gospodarczą, podczas gdy z prawidłowej wykładni przepisów wynika, iż o związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przez podatnika decyduje istnienie faktycznego, bądź potencjalnego związek posiadanych nieruchomości przez przedsiębiorcę;

2) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez dokonanie błędnej wykładni i uznanie, iż do gruntów, budynków i budowli niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zalicza się wyłącznie budynki, budowle lub ich części w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania, podczas gdy z przepisów u.p.o.l. wynika, iż wydanie decyzji organu nadzoru budowlanego oraz nadzoru górniczego stanowi tylko jedną z przesłanek wyłączającą opodatkowaniem gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie tworząc zaś zamkniętego katalogu przesłanek warunkujących opodatkowanie nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą;

3) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP przez ich niewłaściwe zastosowanie i opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy taki sposób zastosowania wskazanych przepisów jest niezgodny Konstytucją RP, o czym stanowi wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19;

4) art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. 2021 r., poz. 1990 wraz z późń. zm., dalej: u.p.g.k.) poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż dane wynikające z ewidencji gruntów zawsze stanowią podstawę wymiaru podatku od nieruchomości nawet gdy zachodzą istotne rozbieżności między stanem faktycznym (rzeczywistym), a zapisami ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy w razie zaistnienia wskazanych rozbieżności w pierwszej kolejności Organ podatkowy winien wątpliwości te rozstrzygnąć, a dopiero następnie sięgnąć do ewidencji gruntów i budynków w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

5) art. 121 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego przez organ podatkowy w sposób niebudzący zaufania, z uwagi dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego w sprawie, a polegające na wadliwym przyjęciu, iż część posiadanych przez Spółkę budynków, budowli oraz gruntów (objętych korektą deklaracji podatkowej skutkującą niższym wymiarem podatku od nieruchomości):

a. winny być opodatkowane według stawek związanych z działalnością gospodarczą, przyjmując zarazem bezpodstawnie, iż w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające przedmiotowe nieruchomości z opodatkowania według stawek związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy z akt postępowania podatkowego wynika, iż przedmiotowe nieruchomości z uwagi na ich stan techniczny nie są wykorzystane, a także nie mogą być nawet potencjalnie wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika;

b. wykazuje związek z prowadzoną działalnością gospodarczą przez Spółkę, podczas gdy z prawidłowej oraz swobodnej oceny dowodów znajdujących się w aktach sprawy podatkowej składających się na materiał dowodowy niniejszej sprawy wynika, iż przedmiotowe nieruchomości ze względu na stan techniczny nie wykazują rzeczywistego (faktycznego) ani nawet potencjalnego związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółkę;

6) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wyjaśnienia sprawy i zebrania materiału dowodowego przez Organ podatkowy w zakresie dotyczącym budynków, budowli oraz gruntów (objętych korektą deklaracji podatkowej skutkującą obniżeniem opodatkowanie podatkiem od nieruchomości) a polegające na nieustaleniu: a. rzeczywistego (faktycznego) związku przedmiotowych nieruchomości z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółkę, a jedynie oparcie się na twierdzeniu, iż przedmiotowe nieruchomości, z uwagi na to, iż są własnością przedsiębiorcy winny być opodatkowane jak nieruchomości związane z działalnością gospodarczą, podczas gdy z akt postępowania podatkowego nie wynika, iż przedmiotowe nieruchomości wykazują rzeczywisty (faktyczny)związek z prowadzoną działalnością gospodarczą b. w sposób kompleksowy oraz wszechstronny przez Organ podatkowy w jaki sposób przedmiotowe nieruchomości będące własnością Spółki służą do prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę;

7) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania, przywołując orzecznictwo sądowoadministracyjne sprzed wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19, pomijając niemalże w zupełności linię orzeczniczą ukształtowaną przez sądy administracyjne po wskazanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego;

8) art. 121 § 1 w zw. z 124 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania, ze względu na przyjęcie, iż samo posiadanie przez przedsiębiorcy nieruchomości powoduje, iż nieruchomości te winny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawek dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy z prawidłowej wykładni przepisów u.p.o.l., uwzględniając aktualnie obowiązującą linię orzeczniczą wynika, iż poza posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę koniecznym jest wykazanie faktycznego (rzeczywistego) związku posiadanych z nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą, czego Organ podatkowy nie uczynił, a w konsekwencji naruszył także zasadę przekonywania w postępowaniu podatkowym;

9) art. 207 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie i nierozstrzygnięcie co do istoty całej sprawy, nie odnosząc się do wykazania rzeczywistego związku budynków, budowli oraz gruntów objętych korektą deklaracji podatkowej w zakresie tych części nieruchomości, które nie mogą być rzeczywiście, a nawet potencjalnie wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej;

10) art. 210 § 1 pkt. 6 oraz § 4 w zw. z art. 124 oraz 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzedstawienie spójnego oraz jasnego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego w wydanej decyzji podatkowej w zakresie dotyczącym wykazania związku wszystkich nieruchomości, w tym budynków, budowli oraz gruntów posiadanych przez Spółkę, objętych korektą deklaracji w podatku od nieruchomości, z uwagi na niemożność wykorzystania ich rzeczywiście, ani nawet potencjalnie w prowadzonej działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalanie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie art.1 § 1 i § 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a.

Zarzuty skargi zmierzają do zakwestionowania stanowiska Prezydenta Miasta zawartego w decyzji z [...] lutego 2022 r. Nie mogą one jednak przynieść oczekiwanego przez Skarżącą efektu w postaci uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Autor skargi nie dostrzegł bowiem, że zaskarżona do Sądu decyzja uchyliła decyzję organu I instancji w całości, a sprawę przekazała do ponownego rozpoznania. SKO stwierdziło bowiem, że zobowiązanie podatkowe Skarżącej w podatku od nieruchomości za rok 2016 mogło ulec przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2021r. Wobec czego organy podatkowe nie mogły po tej dacie wydać decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Wskazując powyższe jako jedyną przyczynę uchylenia,organ II instancji nie dokonał kontroli decyzji Prezydenta Miasta pod kątem uchybień wskazanych odwołaniu. Zatem decyzja zaskarżona do tutejszego Sądu nie mogła naruszyć żadnego z wskazanych w skardze przepisów.

Równocześnie Sąd nie będąc związany granicami skargi stwierdza, że zaskarżona decyzja SKO jest prawidłowa. Po upływie terminu, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. niedopuszczalne jest wydawania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. W tej sytuacji, za słuszne należy uznać uchylenie decyzji organu I instancji wydanej na podstawie art. 21 § 3 O.p., zgodnie z którym jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Dopiero po ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy, ewentualnie rozpatrzeniu pisma Skarżącej z [...] sierpnia 2021 r. po zastosowaniu innej podstawy niż art. 21 § 3 O.p., Skarżąca będzie mogła podnieść wymienione w skardze zarzuty.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.