Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1296/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i decyzję II instancji
Powołane przepisy: article: artt. 100 ust. 1 pkt 9, art. 105 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2094
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.
article: art. 7, 8, 77 par. 1, 80
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 188, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, Sędzia WSA (del.) Piotr Broda, Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Mańkowska, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1520/20 w sprawie ze skargi L. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz L. M. kwotę 1304 (jeden tysiąc trzysta cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1520/20 oddalił skargę L. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

L. M. (obywatelka [...]) w dniu 6 czerwca 2017 r. wystąpiła do Wojewody Mazowieckiego (dalej: Wojewoda) z wnioskiem o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP w celu wykonywania pracy.

Wojewoda decyzją z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] odmówił skarżącej udzielenia wnioskowanego zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Jak ustalił Wojewoda, w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia strona przebywała na terytorium RP w ramach wizy Schengen typu "C", wydanej przez władze Rzeczpospolitej Polskiej w [...], ważnej od 28 lipca 2016 r. do 28 lipca 2017 r. na okres 90 dni. Szczegółowa analiza pobytu cudzoziemki na terytorium RP, dokonana na podstawie znajdującej się w aktach sprawy potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu podróży, wykazała, że cudzoziemka uchybiła ustawowemu terminowi do złożenia przedmiotowego wniosku wynikającemu z art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Ustalono bowiem, że cudzoziemka wjechała na terytorium państw strefy Schengen w dniu 6 grudnia 2016 r. posługując się paszportem numer [...], natomiast przedmiotowy wniosek złożyła do Wojewody dopiero 6 czerwca 2017 r. Mając na uwadze regulację prawną zawartą w ww. przepisie, Wojewoda stwierdził, że strona złożyła wniosek po upływie legalnego pobytu na terytorium RP (obszaru strefy Schengen) – ostatnim dniem legalnego pobytu cudzoziemki był dzień 21 marca 2017 r.

Po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemki Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szef Urzędu) decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej decyzji wskazano m.in. art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2018 r., poz. 2094 ze zm.; dalej: ustawa o cudzoziemcach). W ocenie organu odwoławczego Wojewoda prawidłowo uzasadnił kwestię nielegalnego pobytu skarżącej na terytorium RP w dacie składania przedmiotowego wniosku, tj. w dniu 6 czerwca 2017 r. Zdaniem Szefa Urzędu wniosek ten został złożony jeden dzień po upływie legalnego pobytu L. M. Polsce. Stwierdził zatem, że organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, a co za tym idzie, prawidłowo przyjął, że pobyt cudzoziemki na terytorium RP, z uwagi na brzmienie art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, był nielegalny.

L. M. wniosła skargę na powyższą decyzję, zarzucając organowi naruszenie:

‒ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach;

‒ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 4 i nast. Konwencji Rzymskiej;

‒ art. 10 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.;

‒ art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach.

W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji oraz udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie także decyzji organu pierwszej instancji, a ponadto o zasądzenie od Szefa Urzędu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Skarżąca zakwestionowała ustalenia organów, że w momencie składania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy przebywała w Polsce nielegalnie, bowiem w rzeczywistości pobyt strony był wówczas legalny. Wskazała, że posiadała ona wówczas ważną wizę i nie przekroczyła wskazanego w niej terminu. Dodatkowo podniosła, że sposób liczenia terminu pobytu przyjęty przez organy obu instancji oparty był na przepisach, które nie powinny być stosowane w dacie składania przez stronę wniosku. Wskazała, że zmiana przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady weszła w życie w dniu 19 lipca 2017 r., a więc po dniu złożenia przez cudzoziemkę powyższego wniosku. Zdaniem skarżącej w sprawie błędnie uznano, że legalny pobyt zakończył się w dniu 21 marca 2017 r., bowiem jej pobyt na podstawie posiadanej wizy był legalny co najmniej do 8 czerwca 2018 r. W ocenie skarżącej nie rozpoznano też sprawy pod kątem innych przesłanek pozwalających na udzielenie stronie zezwolenia na pobyt czasowy, takich jak fakt, że cudzoziemka ma w Polsce centrum swojej działalności i tutaj skupiają się jej wszelkie interesy, jak i fakt, że strona ma w Polsce centrum swojego życia rodzinnego (w Polsce zamieszkuje też jej jedyna córka).

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

Sąd przypomniał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach skutkujący odmową udzielenia cudzoziemcowi przedmiotowego zezwolenia też w sytuacji, kiedy cudzoziemiec uchybi terminowi jego wniesienia. Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy złożył wniosek podczas nielegalnego pobytu na terytorium RP lub przebywa na tym terytorium nielegalnie. Sąd wyjaśnił, że z nielegalnym pobytem mamy do czynienia także wówczas, kiedy uchybi terminowi wynikającemu z treści przepisu art. 105 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium RP. Jeżeli termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, nie zostanie zachowany, wobec cudzoziemca zachodzi przesłanka z art. 100 ust. 1 pkt 9 tej ustawy skutkująca odmową udzielenia mu przedmiotowego zezwolenia, co bez wątpliwości miało miejsce w sprawie niniejszej.

Sąd podkreślił, że w uwagi na związany charakter decyzji opartej o przepis art. art. 100 ust. 1 pkt 9 cyt. ustawy, nie było możliwości uznaniowego rozpatrzenia wniosku, także w kontekście argumentów skargi odnoszących się do centrum życiowego (rodzinnego, zawodowego) skarżącej w Polsce.

W ocenie Sądu także niczym nie poparta jest teza skarżącej dotycząca błędnego zastosowania przepisów unijnych. Sąd wskazał, że podstawą materialno-prawną zastosowaną w sprawie stanowią wskazane przepisy ustawy o cudzoziemcach, które były aktualne w dacie orzekania przez organy. Podnoszona kwestia nieuwzględnienia przez organy aktualnego stanu prawnego unijnego, tj. zmiany przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady, która wg oświadczenia skarżącej weszła w życie w dniu 19 lipca 2017 r., nie została niczym poparta. W jakim względzie zmiana miała by mieć odniesienie do statusu legalności pobytu skarżącej na terytorium Polski i tym samym pozostałych krajów obszaru Schengen, uregulowanego powyższą obowiązującą ustawą.

Sąd stwierdził natomiast, że zarówno Wojewoda, jak i Szef Urzędu omyłkowo wskazali okres uchybienia ww. terminowi. Wojewoda wskazał, że ustawowy termin do wniesienia przedmiotowego wniosku upłynął w dniu 21 marca 2017 r. a według Szefa Urzędu miało miejsce jednodniowe uchybienie terminu do jego wniesienia. Zdaniem Sądu w istocie ostatnim dniem, kiedy skarżąca mogła skutecznie złożyć przedmiotowy wniosek, był 5 marca 2017 r. Cudzoziemka wjechała bowiem na terytorium państw strefy Schengen (do Polski) w dniu 6 grudnia 2016 r. Upływ 90-dniowego legalnego pobytu na tym terytorium rozpoczął swój bieg w dniu wjazdu cudzoziemki do Polski, o czym stanowi Wspólnotowy Kodeks Zasad regulujących przepływ osób przez granice (Kodeks Graniczny Schengen). Zgodnie z jego art. 5 ust. 1 a (32) - (warunki wjazdu obywateli państw trzecich) do celów wykonania ust. 1, za datę wjazdu uważa się pierwszy dzień pobytu. Zatem wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP skarżąca mogła najpóźniej (skutecznie), licząc do daty wjazdu 6 grudnia 2016 r., złożyć w dniu 5 marca 2017r. (90 dni).

Reasumując, w ocenie Sądu postępowanie przed organami zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono należycie. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania administracyjnego, w tym podnoszonego przez stronę art. 10 k.p.a.

L. M. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wobec skarżącej zachodzi okoliczność wskazana w art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, tj. że w momencie złożenia wniosku skarżąca przebywała nielegalnie na terytorium RP (wskutek błędnego sposób liczenia terminu pobytu skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonanego na podstawie przepisów, które nie powinny być stosowane w dacie składania wniosku, gdyż zmiana przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady weszła w życie w dniu 19 lipca 2017 r., a więc po dniu złożenia przez skarżącą wniosku, a także błędnego uznania, że legalny pobyt skarżącej na terytorium RP zakończył się w dniu 21 marca 2017 r. w sytuacji, gdy pobyt skarżącej na podstawie posiadanej wizy był legalny do co najmniej 8 czerwca 2018 r.), co stanowiło negatywną przesłankę uniemożliwiającą wydanie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy, podczas gdy skarżąca w momencie złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy legitymowała się legalnym pobytem uprawniającym ją do legalnego pobytu na terytorium strefy Schengen, zatem również na terytorium RP, w związku z czym brak było podstaw do przyjęcia, że w dniu złożenia wniosku przebywała na terytorium RP nielegalnie i w konsekwencji niezasadnie odmówiono skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy, gdyż skarżąca spełniła wszystkie warunki konieczne do uzyskania przedmiotowego zezwolenia i nie zachodziła żadna z negatywnych przesłanek powodująca obligatoryjną odmowę udzielenia jej zezwolenia;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 98 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy skarżąca spełnia wymogi do uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, a okoliczności wskazane we wniosku, w szczególności fakt podjęcia pracy, uzasadniają udzielenie zezwolenia na pobyt na terytorium RP, w związku z czym złożony przez skarżącą wniosek powinien pozostać rozpatrzony pozytywnie;

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy oraz zaniechaniu podejmowania działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności niezebraniu jednoznacznych i obiektywnych dowodów potwierdzających, że ważny dokument (wiza) nie uprawniał skarżącej do legalnego przebywania na terytorium RP w momencie złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że skarżąca w momencie składania wniosku o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy przebywała na terytorium RP nielegalnie.

Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa skarżącej w tym postępowaniu według norm przepisanych. Strona wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że zawiera ona usprawiedliwione podstawy.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w dacie składania wniosku o udzielenie zgody na pobyt czasowy pobyt cudzoziemki na terenie Rzeczypospolitej Polskiej był pobytem legalnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zgody na pobyt czasowy, jeżeli złożył wniosek podczas nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium nielegalnie. Nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że skarżąca wjechała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 6 grudnia 2016 r. i przebywała tu na podstawie wizy Schengen typu C ważnej od 28 lipca 2016 r. do 28 lipca 2017 r. na pobyt 90 dni. Organ administracji wskazał, że dokonał szczegółowej analizy okresów pobytu wnioskodawczyni w Polsce i w konsekwencji ustalił, że ostatnim dniem legalnego pobytu był 21 marca 2017 r. (uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji i str. 4 zaskarżonej decyzji). Dalej organ wskazał, że wobec takich ustaleń wniosek cudzoziemki został złożony jeden dzień po upływie legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd oceniając powyższe wskazał, że trafnie organy ustaliły, iż wniosek został złożony po upływie terminu legalnego pobytu, przy czym stwierdził, że ostatnim dniem legalnego pobytu był 5 marca 2017 r. Skarżąca kasacyjnie kwestionując te ustalenia twierdziła natomiast, że de facto jej pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był legalny co najmniej do 8 czerwca 2018 r.

W świetle powyższych twierdzeń należało uznać, że analiza ww. zarzutów i ich uzasadnienia oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i akt sprawy, wskazuje, że trafnie skarżąca kasacyjnie podnosi, iż zaskarżona decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, to jest z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a Sąd pierwszej instancji wadliwie ocenił, że postępowanie organu administracji nie jest obarczone ww. wadami. Dodatkowo nie mogło ujść uwadze, że Sąd pierwszej instancji dokonał samodzielnych ustaleń dotyczących okresu legalnego pobytu cudzoziemki w Polsce i ustalenia te – jak się zdaje – nie znajdują oparcia w dokumentacji podróży.

I tak, nie można pominąć, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia paszportu skarżącej, w którym na poszczególnych stronach znajdują się odciski pieczęci dokumentujących daty wjazdów i wyjazdów na teren Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. Odciski pieczęci są jednak na tyle niewyraźne, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie jest w stanie stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, czy i w jakich dniach cudzoziemka przebywała na terenie Polski/innych państwach obszaru Schengen. Wprawdzie na stronie 12 akt administracyjnych znajduje się kserokopia wizy Schengen L. M., z której wynika uprawnienie do przebywania na terenie obszaru Schengen w okresie od 28 lipca 2016 r. do 28 lipca 2017 r. przez 90 dni oraz że cudzoziemka może wielokrotnie przekraczać granicę w tym okresie, jednakże dalsze wpisy są nieczytelne. Jedynie z naniesionych (ołówkiem) – prawdopodobnie przez pracownika organu – na tej samej karcie dat można się "domyślać", w jakim okresie skarżąca przebywała w Polsce (lub na terenie obszaru Schengen). Wprawdzie powyższe adnotacje częściowo znajdują potwierdzenie w odcisku pieczęci wskazującej na terminy wjazdu i wyjazdu do/z [...] (k. 16 akt administracyjnych), jednakże wobec braku jakiegokolwiek uzasadnienia w decyzji, w jaki sposób organ ustalił daty, w których skarżąca kasacyjnie korzystała z uprawnień pobytowych na podstawie wizy Schengen, Sąd nie ma możliwości oceny prawidłowości dokonanych ustaleń. Biorąc pod uwagę, że okoliczność ta, to znaczy dokładne wyjaśnienie okresów, w których skarżąca przebywała w Polsce i na terenie obszaru Schengen, a w konsekwencji, kiedy opuszczała jej obszar i kiedy ponownie – w oparciu o ww. wizę – na teren obszaru Schengen lub Polski wjeżdżała, ma priorytetowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, to kwestie te nie mogą budzić wątpliwości i muszą podlegać dokładnemu wyjaśnieniu.

Wątpliwości te potwierdza również fakt, że mimo iż organ wskazał, że ostatnim dniem legalnego pobytu skarżącej był 21 marca 2017 r., to niezrozumiałym jest twierdzenie (podkreślone nawet na stronie 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), że wniosek "został złożony jeden dzień po upływie legalnego pobytu", pomimo iż został złożony w dniu 6 czerwca 2017 r.

Naczelny Sąd Administracyjny nie może również odnieść się do prawidłowości ustaleń Sądu pierwszej instancji w opisanym wyżej zakresie. Sąd ten przyjął, że ostatnim legalnym dniem pobytu cudzoziemki był 5 marca 2017 r. (90 dni). Wprawdzie brak jest szerszego uzasadnienia odnośnie do tych ustaleń, jednakże – jak się zdaje – Sąd pominął w tych ustaleniach fakt, że cudzoziemka podczas 90- dniowego pobytu wyjeżdżała na kilka dni z obszaru Schengen, a zatem bieg tego terminu uległ na ten czas zawieszeniu.

Wszystkie te okoliczności potwierdzają zasadność zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przejawiającego się w niedokładnym wyjaśnieniu okoliczności sprawy i wadliwej ocenie powyższego uchybienia dokonanej przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa wprawdzie, że zarzut ten zawiera pewne błędy konstrukcyjne, albowiem wskazane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, których naruszenia upatruje skarżąca kasacyjnie, nie zostały powiązane z żadnym przepisem ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże w świetle uchwały pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2009, Nr 1 poz. 1) dopuszczalne jest takie sformułowanie podstaw kasacyjnych w oparciu jedynie o wskazanie jako naruszonych przepisów postępowania administracyjnego.

Natomiast niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że jej pobyt na terenie strefy Schengen był legalny co najmniej do 8 czerwca 2018 r. Takie stwierdzenie jest dodatkowo o tyle nieuprawnione (niezależnie od ewentualnej wadliwości ustaleń organu i Sądu pierwszej instancji), że skarżąca na podstawie udzielonej wizy nie mogła przebywać na ww. obszarze dłużej niż data jej ważności, to jest do dnia 28 lipca 2017 r.

Nietrafnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała także, że w przedmiotowej sprawie sposób liczenia terminu został dokonany na podstawie przepisów, które nie mogły być stosowane w dacie składania wniosku, albowiem zmiana przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady weszła w życie 19 lipca 2017 r. Należy wskazać autorowi skargi kasacyjnej, że przepisy ww. Rozporządzenia nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. weszły w życie 19 lipca 2013 r. (a nie 19 lipca 2017 r.), a mogące mieć zastosowanie w niniejszej sprawie zmiany – 18 października 2013 r. Powyższy zarzut jest przy tym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem w dacie składania wniosku, a tym bardziej w dacie orzekania rozporządzenie to nie obowiązywało – zostało uchylone z dniem 12 kwietnia 2016 r. na skutek wejścia w życie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (tekst jednolity) (Dz.U.UE.L.2016.77.1). Nowy akt w taki sam sposób określa sposób liczenia terminu pobytu cudzoziemca, co poprzednio obowiązujące Rozporządzenie.

Wobec stwierdzenia, że stan faktyczny w niniejszej sprawie nie został wyjaśniony w należyty sposób, należało przyjąć, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 100 ust. 1 pkt 9 oraz art. 98 ustawy o cudzoziemcach były przedwczesne. Dopiero należyte ustalenie stanu faktycznego pozwoli stwierdzić, czy organy administracji i Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosowały określone przepisy prawa materialnego.

Ponieważ istota sprawy nie budzi wątpliwości, to Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 188 p.p.s.a. dodatkowo rozpoznał skargę, uznając ją za uzasadnioną. Jak bowiem wynika z powyższych rozważań zaskarżona decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia kluczowej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestii, a mianowicie który dzień (data) był ostatnim dniem legalnego pobytu skarżącej na terenie obszaru Schengen. Ustalenie tej kwestii na podstawie wpisów w dokumencie podróży (lub innych dostępnych organom dowodów) pozwoli na stwierdzenie, czy wniosek skarżącej o udzielenie zgody na pobyt został złożony w czasie jej legalnego pobytu. Wszystkie te ustalenia i oceny winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, spełniającym warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Konkludując, ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni wskazaną wyżej ocenę prawną co do konieczności należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy.

W tym stanie rzeczy, działając w oparciu o art. 188 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 203 pkt 1 i art. 205 tej ustawy.