Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 764/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wyłączenie sędziego
Powołane przepisy: article: art. 22 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 21 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Maria Tarnowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r. wniosku G.D. o wyłączenie sędziów w sprawie ze skargi G.D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić wniosek G.D. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: B.W., J.A., M.P.


UZASADNIENIE

W dniu 24 grudnia 2013 r. (data nadania w UP) wpłynął do Sądu wniosek G.D. o wyłącznie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Bożeny Więch-Baranowskiej, Jolanty Augustyniak-Pęczkowskiej, Mirosławy Pindelskiej, z rozpatrywania niniejszej sprawy.

Motywując wniosek skarżący wskazał, iż nie życzy sobie aby ten sam skład sporządzał uzupełnienie wyroku. Wskazał jednocześnie, że "Rzecznik Dyscyplinarny Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadzi sprawę przeciw tym sędziom na jego wniosek".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy bądź też na wniosek strony.

Przyczyny wyłączenia z mocy ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 tego aktu prawnego i stanowią katalog zamknięty. Tym samym, nie jest możliwym orzeczenie o wyłączeniu sędziego od orzekania w sprawie z mocy ustawy w przypadkach innych niż przewidziane przez ustawodawcę. Przesłanką wyłączenia sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a. jest istnienie okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie.

Przyczyną zaś ewentualnego braku bezstronności jest stosunek osobisty łączący sędziego ze stroną lub jej przedstawicielem. Stosunek osobisty jest z zasady stosunkiem emocjonalnym, może być jednak także stosunkiem natury gospodarczej (np. powiązania kredytowe) lub też spowodowany zależnością służbową. Natomiast nie uzasadnia wniosku o wyłączenie sędziego merytoryczna jego praca, w tym wydawanie orzeczeń sądowych w innych sprawach administracyjnych.

W konsekwencji zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodnie z art. 20 p.p.s.a., strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać i jednocześnie uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Na stronie spoczywa zatem obowiązek wskazania przyczyny wyłączenia oraz powołania okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, nie dającym pewności co do określonych faktów, a stanowiącym jedynie wiarygodność twierdzenia o nich.

Ponieważ instytucja wyłączenia sędziego stanowi gwarancję konstytucyjnego prawa do bezstronnego sądu, rozpatrując wniosek sąd obowiązany jest nie tylko zbadać, czy ów szczególny stosunek osobisty rzeczywiście istnieje i czy występują podstawy wyłączenia, ale także, czy przytoczone okoliczności mogą budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego i uzasadniać jego wyłączenie. Istotnym jest, że nie wszystkie stosunki osobiste ze stroną mogą uzasadniać wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy, lecz tylko takie, które na podstawie obiektywnych okoliczności mogą wywołać wątpliwości co do jego bezstronności. W przypadku gdy w danej sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie braku bezstronności sędziego, stanowisko strony w tej kwestii jest ważne, ale nie decydujące. W celu wyjaśnienia charakteru stosunków osobistych łączących sędziego ze stroną, w myśl art. 22 § 2 ustawy ustawodawca nałożył na sędziego, którego dotyczy wniosek o wyłączenie, obowiązek złożenia w tym zakresie stosownych wyjaśnień.

Z treści oświadczeń złożonych przez sędziów Bożenę Więch-Baranowską, Jolantę Augustyniak-Pęczkowską, Mirosławę Pindelską, wynika, iż nie łączy ich ze skarżącym, ani z żadną ze stron postępowania w sprawie VII SA/Wa 764/13 osobisty stosunek, który mógłby wywoływać wątpliwości, co do bezstronności, a także nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 p.p.s.a., które dawałyby podstawy do wyłączenia od rozpoznania sprawy.

Z kolei, jak wynika z przedmiotowego wniosku, swoje żądanie skarżący wiąże ze skierowaniem wniosku "przeciwko tym sędziom" do Rzecznika Dyscyplinarnego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto wniosek nie zawiera uzasadnienia, innych zarzutów ani wyjaśnień mogących dać podstawę wyłączeniu.

Należy zatem stwierdzić, że przedmiotowy wniosek nie obejmuje swoim zakresem przyczyn wyłączenia sędziów wskazanych w art. 18 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zdaniem Sądu, podnoszony przez skarżącego zarzut nie wywołuje uzasadnionych wątpliwości, co do bezstronności sędziów i w konsekwencji nie uzasadnia ich wyłączenia. Samo wskazanie strony, że skierował wniosek "przeciwko tym sędziom do Rzecznika Dyscyplinarnego Naczelnego Sądu Administracyjnego" oraz, że "nie życzy sobie sporządzenia uzupełnienia wyroku" przez wymienionych sędziów, nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej ich wyłączenie na podstawie art. 19 p.p.s.a., tym bardziej, że skarżący mogą zwalczać wadliwe orzeczenia wydawane przez sąd za pomocą środków odwoławczych.

W ocenie Sądu, skoro strona skarżąca nie wskazała przyczyn, które uzasadniałyby zastosowanie określonych w ustawie środków prawnych, wniosek nie mógł zostać uwzględniony.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 22 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wniosek oddalił.