Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 399/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Prawo miejscowe
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par.1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 października 2010 r. sprawy ze skargi A.Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] , nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika R. B., wnioskiem z dnia 25 lutego 2010 r. wystąpiła do Starosty Nyskiego o wydanie pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] P. [...] w miejscowości P. na działce oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków numerem B., który obejmował budowę wieży kratowej o wysokości ok. 52,0m oraz montaż na wieży systemu anten [...], wykonanie przyłącza i wewnętrznej linii zasilającej poprowadzonej przez działkę nr C.. i B. oraz posadowienie kontenera teletechnicznego u podnóża wieży.

Starosta Nyski decyzją z [...] , nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i nie udzielił A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu organ podał, że inwestycja projektowana jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy P. dla terenów niezabudowanych, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Pakosławice Nr XXVII /100/05 z 22 czerwca 2005 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 29 lipca 2005 r. (Nr 50, poz.1511). Wskazał, że działka nr B. w P. znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem R, dla którego przeznaczenie podstawowe ustalone w planie to tereny rolne, przez co rozumie się tereny gospodarki polowej oraz stawów rybnych i zbiorników wodnych służących obsłudze rolnictwa, w rozumieniu przepisów odrębnych. Starosta, na podstawie postanowień planu, wskazał, że w granicach terenów rolnych, obowiązują następujące zasady zagospodarowania:

1) dopuszcza się wykonywanie stawów rybnych i zbiorników wodnych służących obsłudze rolnictwa, pod warunkiem uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego, w przypadku jeśli takie pozwolenie jest wymagane, zgodnie z przepisami odrębnymi,

2) dopuszcza się zalesienia na gruntach V i VI klasy bonitacyjnej,

3) dopuszcza się lokalizację : a) dróg służących gospodarce polowej, b) sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, o ile nie zaistniej ą możliwości trasowania lub lokalizacji poza tymi terenami, c) oznakowania szlaków turystycznych i ścieżek rowerowych,

4) zakazuje się lokalizowania zabudowy kubaturowej, z wyjątkiem urządzeń rolniczych lub innych obiektów nie związanych trwale z gruntem, służących obsłudze rolnictwa.

Następnie odnotował, że w ramach zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemu komunikacji i infrastruktury technicznej na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego terenów niezabudowanych gminy P. ustalono ogólne zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, z których wynika, iż sieci uzbrojenia technicznego można sytuować w liniach rozgraniczających dróg, należy zapewnić dostęp do urządzeń infrastruktury technicznej, w przypadku zaistnienia konfliktu pomiędzy obiektami sieciowymi a projektowanym zainwestowaniem terenu, dopuszczono przełożenie lub kablowanie sieci, po uzgodnieniu z ich zarządcą. Na podstawie planu wskazał, że ustala on tylko zasady budowy, rozbudowy lub modernizacji urządzeń służących zaopatrzeniu w energię elektryczną oraz urządzeń służących zaopatrzeniu w gaz. Nie dotyczy natomiast zasad obsługi w zakresie rozbudowy istniejącej sieci telekomunikacyjnej lub lokalizowania nowej. Poza tym stwierdził, że ustalenia w tym przedmiocie zostały zawarte natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy P. dla terenów zabudowanych (uchwała Rady Gminy Pakosławice nr XXV/ 90 /05 z 30 marca 2005 r. ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego Nr 33, poz. 859 z 16 maja 2005 r.) w którym w ramach zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej zezwolono na rozbudowę istniejącej sieci telekomunikacyjnej lub lokalizowanie nowej z dopuszczeniem lokalizacji urządzeń przekaźnikowych telekomunikacji, w tym konstrukcji wieżowych i stacji bazowych telefonii komórkowej. Na koniec wywiódł, iż w świetle przywołanych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów niezabudowanych gminy P., sprzeczna była z ustaleniami ww. planu zagospodarowania przestrzennego inwestycja polegająca na budowie wieży kratowej o wysokości ok. 52 m wraz z montażem anten, niezbędną infrastrukturą techniczną oraz kontenerem teletechnicznym, na terenie o przeznaczeniu podstawowym rolnym, dla którego ustanowiono zakaz lokalizowania zabudowy kubaturowej, z wyjątkiem urządzeń rolniczych lub innych obiektów niezwiązanych trwale z gruntem, służących obsłudze rolnictwa i nie przewidziano możliwości rozbudowy istniejącej sieci telekomunikacyjnej lub lokalizacji nowej,

Od tej decyzji, pismem z 24 marca 2010 r., odwołał się pełnomocnik Spółki M. M., wnosząc o jej uchylenie i zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę bądź o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniósł, iż organ I instancji nieprawidłowo zastosował art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy. Prawo budowlane. Stwierdził, że nie zgadza się ze stwierdzeniami Starosty Nyskiego, że na wskazanym terenie, oznaczonym symbolem R w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie można zrealizować wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wywiódł, że zgodność z planem, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, oznacza jedynie brak sprzeczności z planem, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu jego ustaleń. Odnotował, że bezsporne jest, iż zarówno planowana inwestycja zalicza się do siec i urządzeń infrastruktury technicznej, jak też nie istnieje inna możliwość jej trasowania lub lokalizacji poza terenem oznaczonym w miejscowym planie symbolem R. Zaakcentował, że nie ma znaczenia, że podstawowe przeznaczenie terenu ma charakter rolniczy. Na koniec podniósł, że w sytuacji gdy strona przedstawiła niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić na mocy art. 77 K.p.a., gdyż ciężar dowodu obciąża organ administracji publicznej Zatem organ powinien był wezwać inwestora do przedstawienia dowodów świadczących o zasadności realizacji inwestycji na działce nr B..

Wojewoda Opolski decyzją z dnia [...]., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. -zwanej dalej Prawo budowlane), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podzielił ustalenia faktyczne Starosty. Poza tym wskazał, że organ pierwszej instancji w swojej decyzji powołał niewłaściwą podstawę prawną. Zamiast bowiem art. 35 ust. 3 Starosta Nyski przywołał art. 28, art, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego, jednak zdaniem Wojewody, okoliczność ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej była zasadna, a uzasadnienie decyzji wskazuje na zastosowanie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Przytoczył treść 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Podał, że postępowanie dotyczyło pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej, która obejmuje: budowę wieży kratowej o wysokości ok. 52,0 m oraz montaż na wieży systemu anten [...], wykonanie przyłącza i wewnętrznej linii zasilającej poprowadzonej przez działkę nr C. i B. oraz posadowienie kontenera teletechnicznego u podnóża wieży. Odnotował, iż stacja została zaprojektowana na terenie oznaczonym symbolem R w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy P. dla terenów niezabudowanych. Przywołał treść § 9 ust. 2 oraz § 15 planu i na tej podstawie uznał, że plan nie dopuszcza na tym terenie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Wojewoda wskazał, że do sieci i urządzeń infrastruktury technicznej zalicza się m. in. sieci i urządzenia telekomunikacyjne zgodnie z art. 2 pkt 35 i pkt 46 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800 ze zm.),lecz stacja bazowa telefonii komórkowej jest pojęciem szerszym, ponieważ składa się z typowych obiektów budowlanych (jak wieża kratowa) oraz z sieci i urządzeń telekomunikacyjnych na niej zamontowanych lub przyłączonych do niej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, określając przeznaczenie terenów ustala jego sposób zagospodarowania. Plan może również przewidywać uzupełnienie przeznaczenia podstawowego o inne funkcje, ale jedynie w przypadku, gdy taka możliwość wyraźnie wynika z jego ustaleń.

W skardze A. Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego M. M. zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności błędną wykładnię - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz.1118) poprzez przyjęcie, że zachodzi niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie oceny projektu budowlanego.

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Nyskiego oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Spółka, powołując się na miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego gminy P. dla terenów zabudowanych i niezabudowanych stwierdziła, że nie stanowią one przeszkody dla realizacji przedsięwzięcia. Zwróciła uwagę, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, zatem źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, co oznacza, że do wykładni norm planistycznych zawartych w tym przepisie gminnym stosować należy wszystkie metody interpretacyjne właściwe dla wykładni aktów normatywnych. Skarżąca wskazała, że przy ocenie przedsięwzięcia organy powinny były sięgnąć po inne dyrektywy interpretacyjne, a nie tylko po wykładnię językową, zwłaszcza gdy ta wykładnia zawodzi. W takiej sytuacji organy powinny sięgnąć do wykładni systemowej i funkcjonalnej. Spółka nie zgodziła się z argumentacją organów budowlanych dokonującą interpretacji postanowień planu w sposób dopuszczający przeznaczenie tylko wyraźnie wskazane w planie, a odrzucającą wszystkie inne przedsięwzięcia nie sprzeciwiające się podstawowemu przeznaczeniu, których w dodatku wyraźnie nie zabroniono. Dlatego nie jest zasadny argument, że plan nie przewiduje w terenie oznaczonym symbolem R budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Stwierdziła, że bezspornym jest, że planowana inwestycja zalicza się do sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, zaś lokalizacja stacji na wskazanej przez inwestora działce nr B. jest z punktu widzenia wiedzy technicznej, najlepszym rozwiązaniem. W ten sposób zostanie bowiem zapewniony optymalny zasięg sieci telefonii komórkowej. Przyznała, iż możliwe jest przy tym lokalizowanie przedsięwzięcia w innym miejscu, jednak byłoby ono nieużyteczne dla użytkowników sieci. W tym kontekście uznała, że nie istnieje możliwość trasowania lub lokalizacji inwestycji poza terenem oznaczonym w miejscowym planie symbolem R. Poza tym, planowana inwestycja ma na celu zapewnienie pokrycia radiowego wewnątrz budynków w miejscowościach: P., M, S., R. oraz zapewnienie ciągłości pokrycia oraz dobrej jakości sygnału na trasach: [...]. Skarżąca zaakcentowała, że w procesie wyboru lokalizacji pod stację bazową, zwłaszcza jeśli chodzi nową wieżę, oprócz aspektów technicznych powinno brać się pod uwagę także aspekt społeczny, który w wielu przypadkach jest najważniejszy. Stąd celowo wskazane zostało miejsce, które z jednej strony zapewni inwestorowi osiągnięcie odpowiedniego pokrycia: wybrany teren znajduje się na lokalnym wzniesieniu powyżej miejscowości P., a z drugiej strony będzie możliwie daleko usytuowane od zabudowy jedno i wielorodzinnej (ponad 600m do najbliższej zabudowy). Wybrana lokalizacja znajduje się niedaleko od terenu byłej stacji benzynowej (obszary przemysłowe), co pozwala sądzić, że w przyszłości w przedmiotowej okolicy lokalizowane będą obiekty o podobnym charakterze, a nie zabudowa jednorodzinna. Zadaniem inwestora, wybrana lokalizacja jest optymalna pod każdym względem, bo zapewni operatorowi osiągnięcie założonych celów pokryciowych i jakościowych, minimalizuje niebezpieczeństwo wystąpienia protestów społeczności lokalnej oraz gwarantuje, że realizacja inwestycji będzie dla inwestora opłacalna. Sugerowane zaś w decyzji organu pierwszej instancji przeniesienie lokalizacji wieży z terenów rolnych na "tereny zabudowane" spowoduje wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia protestów społeczności lokalnej, prawdopodobny wzrost kosztów inwestycji (tereny zabudowane znajdują się niżej więc prawdopodobnie konieczna byłaby budowa wyższej wieży). Zauważyła, że jeszcze nigdy wcześniej organy władz lokalnych nie zasugerowały przeniesienie lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej z terenów niezabudowanych na tereny zabudowane. Nadmieniła, iż w dniu 7 maja 2010 r. została uchwalona ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która wejdzie wżycie w dniu 17 lipca 2010 r. i w świetle jej postanowień możliwe jest dopuszczenie modernizacji oraz lokalizacji nowych instalacji radiokomunikacyjnych telefonii komórkowej - wież, masztów i słupów wolnostojących realizowanych jako konstrukcje wsporcze pod urządzenia telekomunikacyjne oraz maszty radiokomunikacyjne z przeznaczeniem pod infrastrukturę telekomunikacyjną. Z kolei, uzasadniając zarzuty dotyczące naruszenia postępowania, dostrzegła, że jej zdaniem, uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez przepis art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ samo przywołanie treści przepisu w uzasadnieniu decyzji, bez jakiegokolwiek odniesienia się do stanu faktycznego sprawy, nie spełnia warunków uzasadnienia prawnego decyzji. Z ostrożności procesowej, skarżąca wniosła o zbadanie, czy osoba podpisująca decyzję posiadała do tego kompetencję w świetle art. 268a K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 1 września 2010 r., po zapoznaniu się z treścią odpowiedzi na skargę skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wspomnianej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwaną dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 ustawy).

Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180).

Przeprowadzona w wyżej wskazany sposób kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż odpowiada ona prawu.

Na wstępie odnotować trzeba, że w sytuacji gdy w skardze zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności kontroli Sądu podlega prawidłowość zastosowania przez organy przy załatwianiu sprawy przepisów postępowania administracyjnego. Zastosowanie się przez organy do unormowań ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej K.p.a.) w istotny bowiem sposób rzutuje na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego. Tylko wyczerpująco i wszechstronnie ustalony stan faktyczny pozwala przejść do zbadania sprawy pod względem prawa materialnego.

W niniejszej sprawie skarżąca w skardze podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co pozwoli dokonać oceny ustalonego stanu faktycznego, a następnie jego odniesienia do konkretnej normy prawnej. Prawidłowa realizacja tej zasady w pierwszej kolejności nakłada na organ obowiązek oceny, jakie fakty mają znaczenie dla załatwienia sprawy oraz jakimi dowodami okoliczności faktyczne istotne w sprawie mogą być wykazane. Konkretyzację tej zasady stanowi art. 77 § 1 K.p.a. zobowiązujący organ prowadzący postępowanie do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Prawidłowo zaś sformułowane uzasadnienie decyzji, po myśli art. 107 § 3 K.p.a. powinno odzwierciedlać poszczególne etapy prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym postępowania dowodowego. Powinno wskazać, jakie fakty ustalono oraz zawierać opis dokonanej subsumcji. W niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji uczyniły zadość tym wymogom. Materiał dowodowy zebrany w sprawie był wystarczający dla podjęcia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji, ocena tego materiału została dokonana według reguł wskazanych w art. 107 § 3 K.p.a., natomiast ustalenia poczynione przez organ znajdują potwierdzenie w aktach administracyjnych. Decyzje zostały podpisane przez pisemnie upoważnionych pracowników do załatwiania spraw w imieniu organu w drodze decyzji administracyjnych. Stąd podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania są nieuzasadnione.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji przyjdzie przypomnieć, że inwestycja której dotyczy pozwolenie na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej ma obejmować: budowę wieży kratowej o wysokości ok. 52,0 m oraz montaż na wieży systemu anten [...], wykonanie przyłącza i wewnętrznej linii zasilającej poprowadzonej przez działkę nr C. i B. oraz posadowienie kontenera teletechnicznego u podnóża wieży. W świetle judykatury, z którą identyfikuje się tut. Sąd, przedmiotowe obiekty należy postrzegać jako zintegrowaną funkcjonalnie, służącą do przesyłu sygnału, całość, która stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. - zwanej dalej Prawo budowlane) - por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 lipca 2009 r., III SA/Po 279/09, LEX nr 531615 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 czerwca 2009 r., I SA/Kr 460/09, LEX nr 510028. Powołany wyżej przepis stanowi, iż przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym m.in. wolno stojące maszty antenowe.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji jest m.in. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, według którego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego między innymi z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stacja bazowa została zaprojektowana na działce B., która położona jest na terenie oznaczonym symbolem R w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy P. dla terenów niezabudowanych zatwierdzonym, uchwałą nr XXVII/100/05 Rady Gminy Pakosławice z 22 czerwca 2005 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Opolskiego z 2005 r. Nr 50, poz. 1511). W myśl § 3 pkt 2 planu, tereny rolne oznaczone na rysunku planu symbolem R, to tereny gospodarki polowej oraz staw ów rybnych i zbiorników wodnych służących obsłudze rolnictwa, w rozumieniu przepisów odrębnych. Natomiast zgodnie z § 9 ust. 2 planu, na terenie R ustalono następujące zasady zagospodarowania:

1) dopuszcza się wykonywanie stawów rybnych i zbiorników wodnych służących obsłudze rolnictwa, pod warunkiem uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego, w przypadku jeśli takie pozwolenie jest wymagane, zgodnie z przepisami odrębnymi,

2) dopuszcza się zalesienia na gruntach V i VI klasy bonitacyjnej,

3) dopuszcza się lokalizację:

a) dróg służących gospodarce polowej,

b) sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, o ile nie zaistnieją możliwości trasowania lub lokalizacji poza tymi terenami,

c) oznakowanych szlaków turystycznych i ścieżek rowerowych,

4) zakazuje się lokalizowania zabudowy kubaturowej, z wyjątkiem urządzeń rolniczych lub innych obiektów niezwiązanych trwale z gruntem, służących obsłudze rolnictwa.

Zaś w § 15 plan ustala następujące zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej:

1) sieci uzbrojenia technicznego można sytuować w liniach rozgraniczających dróg,

2) należy zapewnić dostęp do urządzeń infrastruktury technicznej,

3) w przypadku zaistnienia konfliktu pomiędzy obiektami sieciowymi a projektowanym zainwestowaniem terenu, dopuszcza się przełożenie lub kablowanie sieci, po uzgodnieniu z ich zarządcą.

Jak wynika z przytoczonych przepisów planu, w § 9 ust. 2 pkt 4 planu zakazano lokalizowania zabudowy kubaturowej, z wyjątkiem urządzeń rolniczych lub innych obiektów niezwiązanych trwale z gruntem, służących obsłudze rolnictwa. Zatem należy ustalić, czy opisana inwestycja mieści się w pojęciu "obiektu kubaturowego", gdyż postanowienia planu determinują treść rozstrzygnięcia. Według art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak np. wolno stojące maszty antenowe. Nadto, jak wynika z projektu budowlanego opracowanego na grudzień 2009 r., oprócz budowy wieży kratowej zamierzenie inwestycyjne obejmuje również budowę betonowego kontenera teletechnicznego o wymiarach 250x320x295 cm, posadowionego na fundamentach w formie 2 ław poprzecznych o wymiarach 250x40 cm, w którym zlokalizowane zostaną urządzenia sterujące pracą stacji. W myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego projektowana wieża, z racji swoich wymiarów i funkcji, jest wolno stojącym masztem antenowym, która niewątpliwie jest zaliczana do sieci i urządzeń infrastruktury technicznej zgodnie z art. 2 pkt 35 i pkt 46 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800 ze zm.), lecz - na co zasadnie wskazuje organ odwoławczy – zaprojektowana stacja bazowa telefonii komórkowej jest przedsięwzięciem większym, ponieważ składa się z obiektu budowlanego, jakim jest wieża kratowa, z sieci i urządzeń telekomunikacyjnych na niej zamontowanych lub przyłączonych oraz z kontenera teletechnicznego. Ostatni z wymienionych obiektów jest na pewno obiektem kubaturowym. Natomiast w myśl postanowień § 9 ust. 2 pkt 4 planu, na terenie rolnym zakazuje się lokalizowania zabudowy kubaturowej, z wyjątkiem urządzeń rolniczych lub innych obiektów niezwiązanych trwale z gruntem, służących obsłudze rolnictwa. Planowana inwestycja zaś nie służy obsłudze rolnictwa, nie jest urządzeniem rolniczym, ani też nie jest obiektem niezwiązanym trwale z gruntem, zatem zasadnie odmówiono pozwolenia na budowę skarżącej Spółce. Niezależnie od powyższego, wskazać trzeba, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy P. dla terenów niezabudowanych nie przewiduje możliwości sytuowania elementów infrastruktury technicznej na terenie objętym sporną inwestycją (symbol P). Jedynym wyjątkiem są postanowienia dotyczące infrastruktury technicznej służącej zaopatrzeniu w energię elektryczną (§ 16) oraz zaopatrzeniu w gaz (§ 17).

Z kolei, odnosząc się do zarzutu skargi stwierdzić trzeba, że wprawdzie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika, by na spornym terenie istniał wprost wyrażony zakaz lokowania urządzeń stacji bazowej. Niemniej jednak zestawienie całej treści planu oraz unormowań § 9 planu, dotyczących terenu planowanego zainwestowania, wskazuje na zakaz lokalizowania na spornym terenie obiektów niezwiązanych z ustaloną działalnością rolniczą. Również argumentacja skarżącej, oparta na słuszności, celowości i ekonomii realizacji opisanej inwestycji na określonym terenie nie mogła zostać uwzględniona, bowiem podkreślić raz jeszcze trzeba, że kontrola sądowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Na koniec należy dodać, że wobec treści ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) sytuacja inwestora obecnie uległa zmianie, ale ta okoliczność nie może mieć wpływu na orzeczenie w niniejszej sprawie, ponieważ kompetencje Sądu ograniczają się do badania legalności zaskarżonej do niego decyzji, biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie jej podjęcia, o czym powiedziano na wstępie uzasadnienia.

W tym stanie rzeczy, skargę należało oddalić po myśli art. 151 P.p.s.a.

-----------------------

3