Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 264/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 7 ust. 1 i 2, par. 8
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2013 roku sprawy ze skargi H. J. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] numer [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz H. J. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] nr [...] po rozpatrzeniu odwołania H. J. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], nie stwierdzającej choroby zawodowej przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołanego narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń, wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ze zmianami – dalej przywołanego jako "rozporządzenie z dnia 30 lipca 2009r."), na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jednolity z 1998 r. Dz. U. nr 21, poz. 94 ze zmianami), § 1, 8 i 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2009r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przebieg postępowania i wskazał, że niniejsza sprawa była już przez niego rozstrzygana i że decyzją z dnia [...] uchylił on decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] z powodu nie podjęcia przez ten organ wszelkich kroków niezbędnych do zgromadzenia materiału dowodowego zgodnie z obowiązującymi normami prawa.

Dalej organ odwoławczy podał, że postępowanie zostało wszczęte przez PPIS w dniu 19 lutego 2009r. tj. w okresie obowiązywania Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), natomiast decyzję organ I instancji wydał w dniu [...], gdy obowiązywało już rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009r. Zgodnie z § 11 ust. 1 tego rozporządzenia, do postępowań wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, a czynności dokonane w toku postępowania pozostają skuteczne.

Wojewódzki Inspektor wskazał, że w rozporządzeniu z dnia 30 lipca 2002 r., w pozycji 5 wykazu chorób zawodowych, wymieniona jest choroba, tj. przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 50% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej były przypadki stwierdzenia na stanowisku pracy przekroczeń odpowiednich normatywów higienicznych. Natomiast rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009r., w pozycji 5 wykazu wymienia przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń. Z uwagi na fakt, iż w materiale dowodowym znalazły się orzeczenia lekarskie: jedno wydane na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., a drugie na podstawie rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., należało uchylić decyzję PPIS z dnia [...] i wskazać, że w postępowaniu uzupełniającym musi on zgromadzić w materiale dowodowym orzeczenia lekarskie wydane zgodnie z normami rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009r.

W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, że organ I instancji w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu decyzji z dnia [...] uzupełnił materiał dowodowy według wskazań zawartych w decyzji z dnia [...].

Organ odwoławczy zauważył, że ze sporządzonych w trakcie postępowania administracyjnego "Kart oceny narażenia zawodowego" wynika, że H. J. pracował w latach 1972 - 2007 w Kopalniach i Zakładach Chemicznych [...] S.A. z siedzibą w G. na różnych stanowiskach (ślusarz, pomocnik maszynisty, maszynista lokomotywy spalinowej, maszynista pojazdu trakcyjnego spalinowego) i był narażony na pyły i gazy drażniące, co stwarzało możliwość powstania choroby zawodowej.

W sprawie postępowanie diagnostyczno-orzecznicze przeprowadzone zostało dwuinstancyjnie, a podstawą wydania zaskarżonej decyzji były orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyna Pracy z dnia [...] nr [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...] nr [...].

Wojewódzki Inspektor podkreślił, że oceniając postępowanie diagnostyczno-orzecznicze należy wziąć pod uwagę, że jednostki orzecznicze w treści swych orzeczeń opisały trudności, z jakimi spotkały się w postępowaniu i pomimo złożonej sytuacji zajęły jednoznaczne stanowisko, które uzasadniły. Obie jednostki stwierdziły, że brak jest dokumentacji, która mówiłaby o istnieniu objawów charakterystycznych dla przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli w okresie przed zachorowaniem na nowotwór płuc. Są jedynie wyniki dwóch badań spirometrycznych i jednego badania gazometrycznego, wykonanych na kilkanaście dni przed zabiegiem operacyjnym z powodu nowotworu, które nie wykazały jednak natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej FEV1 poniżej 60% wartości należnej. Brak jest wyników badań czynnościowych układu oddechowego z wcześniejszego okresu, a zaburzenia wentylacji płuc w okresie po zabiegu operacyjnym (o typie obturacji ciężkiego stopnia) to następstwo choroby podstawowej, czyli nowotworu płuc. Stale obniżona pojemność życiowa płuc jest również następstwem nowotworu. Organ zaznaczył, że zadaniem jednostek służby zdrowia jest potwierdzenie bądź wykluczenie związku przyczynowego między chorobą znajdującą się w wykazie chorób zawodowych, a narażeniem zawodowym, natomiast nie mają one obowiązku ustalenia, co było przyczyną choroby.

W niniejszej sprawie postępowanie diagnostyczno-orzecznicze przeprowadzone zostało przez uprawnionych lekarzy zatrudnionych w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, a więc w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009r. Zatem, zdaniem organu odwoławczego, postępowanie diagnostyczno-orzecznicze zostało przeprowadzone prawidłowo, a orzeczenia lekarskie wydano z zachowaniem norm zamieszczonych

w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009r. Są one rzeczowo i przekonywająco uzasadnione oraz jednoznacznie wyjaśniają istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności nie rozpoznania u H. J. choroby zawodowej. Orzeczenia nie są sprzeczne z materiałem dowodowym i nie budzą zastrzeżeń, dlatego też posiadają zgodnie z art. 84 § 1 kpa cechy opinii biegłego.

Powołując wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1078/06 organ II instancji wskazał, że w sprawie brak jest pozytywnego dla H. J. orzeczenia lekarskiego, co wyklucza wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową. Dodał, że wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową jest możliwe tylko wtedy, gdy spełnione są wszystkie przesłanki warunkujące jej stwierdzenie, a więc gdy właściwa w zakresie rozpoznawania jednostka służby zdrowia rozpoznała chorobę zawodową figurującą w wykazie chorób zawodowych,

a przeprowadzone przez organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej postępowanie dowiodło występowania w środowisku pracy czynnika szkodliwego, którego następstwem jest rozpoznane schorzenie.

Kończąc organ odwoławczy podał, że PPIS w przedmiotowym postępowaniu uzupełnił materiał dowodowy według wskazań zawartych w decyzji

z dnia [...], jednakże w zaskarżonej decyzji uzasadnienie faktyczne skonstruowano w taki sposób, że jego obszerną część stanowią szczegółowy opis sposobów uzyskania orzeczenia jednostki orzeczniczej drugiego stopnia

i rozważania dotyczące istnienia prawa wniesienia wniosku o ponowne badania,

a także opisy czynności kolejno podejmowanych w prowadzonym przez organ postępowaniu, zamiast podporządkowania jego treści celowi uczynienia go adekwatnym i uporządkowanym w taki sposób, aby w pełni odzwierciedlał on dokonane ustalenie i analizę faktów oraz motywy podjętej przez organ administracyjny oceny materiału dowodowego.

W skierowanej do WSA w Kielcach skardze, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji, H. J. zarzucił naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 kpa oraz § 7 ust. 1 § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r.

W uzasadnieniu wskazał, że organy wydały decyzję, pomimo, że w sprawie nie zebrano materiału dowodowego w sposób wyczerpujący dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący nie zgodził się z organami, iż orzeczenie zaoczne Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...] mogło stanowić podstawę kluczowych ustaleń faktycznych w sprawie, bez jego weryfikacji dodatkowym orzeczeniem innego Instytutu, skoro, jak stwierdziła Przychodnia Chorób Zakaźnych Instytutu Medycyny Pracy w Ł., wydanie orzeczenia w trybie zaocznym nie jest możliwe, gdyż aktualne wyniki badań dodatkowych i konsultacji specjalistycznych mogą mieć, zdaniem tego instytutu, w tym przypadku decydujący wpływ na wynik i uzasadnienie orzeczenia lekarskiego. Tymczasem w poczet materiału dowodowego organ I instancji włączył zaoczne orzeczenie lekarskie. Zarzut braku wystarczających do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy dowodów, w tym przypadku jest o tyle trafny, że badanie spirometryczne pokazało przed operacją nowotworu wynik 61% wartości należnej, gdy jednocześnie, według znowelizowanego brzmienia § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, wynik badania poniżej 60% w.n. daje podstawę do stwierdzenia choroby zawodowej. Mając na uwadze słuszny interes obywatela organy winny dążyć do rzeczywistej, a nie tylko zaocznej formy lekarskiego orzekania w tej sprawie.

H. J. podał, że możliwość weryfikacji w zasadzie tylko teoretycznego orzeczenia lekarskiego wydanego przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. pojawiła się w toku ponownie prowadzonego przez organ I instancji postępowania administracyjnego. Jednak wobec ponownego zignorowania treści zasady prawa administracyjnego wynikającej z art. 8 kpa, nie doszło do wydania decyzji zgodnej z prawem. PPIS kierując się opinią prawną Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, nie zaś treścią przepisów prawa administracyjnego, odstąpił od kontroli prawidłowości uprzedniego orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego przez inną jednostkę II stopnia, ewentualnie kolejny raz przez ten sam Instytut, ale z jego udziałem w badaniach poprzedzających wydanie orzeczenia.

Strona skarżąca stwierdziła, że organ I instancji, choć podjął próby wyjaśnienia z Wojewódzkim Ośrodkiem Medycyny Pracy przyczyny uniemożliwienia uzyskania opinii lekarskiej wydanej przez jednostkę II stopnia

w ponownie toczonym postępowaniu, nie podjął stanowczych czynności w kierunku uzyskania takowego orzeczenia lekarskiego opierając się jedynie na orzeczeniu wydanym przez jednostkę orzeczniczą I stopnia.

Na poparcie powyższych zarzutów kierowanych do legalności wydanych decyzji skarżący wskazał na obowiązujące przepisy rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009r. Funkcjonalna wykładnia przepisów tego rozporządzenia pozwala wysnuć wniosek, iż organy orzekające w przedmiocie stwierdzenia, czy też braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, powinny podjąć wszelkie możliwe kroki w kierunku ustalenia w sposób pewny i kategoryczny czy u osoby narażonej na powstanie choroby zawodowej do zaistnienia takiej choroby nie doszło. Po pierwsze lekarz orzekający w tym przedmiocie powinien opierać swoją opinię o badania lekarskie i pomocnicze, a nie wyłącznie dokumentację medyczną pracownika (§ 6 ust.1). Zrozumiała jest zatem odmowa wydania orzeczenia przez Przychodnię Chorób Zakaźnych Instytutu Medycyny Pracy, który to Instytut prowadzi Centralny Rejestr Chorób Zawodowych. Po drugie, jeśli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny dochodzi do wniosku, tak jak w niniejszej sprawie, iż materiał dowody jest niewystarczający do wydania decyzji, przysługują mu przewidziane w § 8 ust. 2 uprawnienia (możliwości) zdobycia wystarczających dla wydania decyzji dowodów. Mają ku temu służyć różne źródła pozyskiwania informacji o pacjencie (pracowniku), na jakie wskazuje §8 ust. 2. Właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny ma m. in. prawo (a wobec braku wystarczających dowodów - ma obowiązek) wystąpienia do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację w sprawie.

Skarżący dodał, że w toku niniejszego postępowania organ I instancji

z jednostką orzeczniczą I stopnia wymieniał korespondencję w przedmiocie prawa do złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, podczas gdy w świetle § 8 ust. 2 PPIS mógł,

a nawet powinien skorzystać z prawa do dodatkowej konsultacji medycznej dokonanej przez jednostkę orzeczniczą II stopnia.

Podsumowując H. J. stwierdził, iż organy nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a ten materiał dowodowy, na podstawie którego wydano decyzję zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, nie jest wystarczający do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. W toku postępowania nie został zbadany przez jednostki orzecznicze II stopnia. Orzeczenia lekarskie wydane przez te jednostki w sprawie nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu, na co wskazuje treść pisma z Przychodni Chorób Zakaźnych Instytutu Medycyny Pracy.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że okolicznością niesporną jest to, że H. J. w latach 1972-2007, a więc przez 35 lat pracował w warunkach narażenia na pył siarki, siarkowodór, dwutlenek siarki, spaliny silników Diesla, a więc w warunkach, które mogły spowodować u niego chorobę zawodową przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli. Powodem, dla którego takiej choroby u niego nie stwierdzono, jak należy wnioskować z orzeczeń lekarskich, było uznanie, że objaw choroby w postaci "upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej poniżej 60 wartości należnej" nie jest skutkiem choroby przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, ale choroby nowotworowej płuca lewego, które w 2006r. zostało częściowo usunięte.

W niniejszej sprawie przede wszystkim wymaga rozstrzygnięcia kwestia, czy organy administracyjne rozpoznając po raz drugi sprawę, mogły nie uwzględnić wniosku skarżącego o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Takie zaś stanowisko organu administracyjnego I instancji (podtrzymane przez organ odwoławczy) zostało podyktowane kategorycznym stwierdzeniem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy (jednostki orzeczniczej I stopnia), który w piśmie z 20 listopada 2012r. stwierdził, że jego orzeczenie z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, weryfikujące orzeczenie lekarskie z [...], zawiera uzasadnienie zweryfikowane zgodnie z decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny i że "Pan J. nie ma prawa do ponownego złożenia wniosku o przeprowadzenie badania w jednostce orzeczniczej II stopnia, ponieważ w tym postępowaniu wniosek taki już złożył i sprawa była rozpatrywana w tym trybie przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S". W swoim poprzednim piśmie, z dnia 26 października 2012r., Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wskazał, że konieczność weryfikacji poprzedniego orzeczenia była podyktowana wyłącznie względami formalnymi i nie zaistniały żadne nowe okoliczności dotyczące rozpoznania choroby i dlatego "nie ma obecnie prawnych możliwości ponownego badania w jednostce orzeczniczej II0".

W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne toczyło się przed organami administracyjnymi dwukrotnie, natomiast jeśli chodzi o postępowanie przed jednostkami orzeczniczymi, to jednostka I stopnia – WOMP - wydała dwa orzeczenia (a w zasadzie trzy), zaś jednostka II stopnia jedno. Mianowicie, pierwsze orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli zostało wydane przez WOMP w dniu [...] w oparciu o przepisy rozporządzenia z 30 lipca 2002 r., które w sposób częściowo odmienny regulowało przesłanki stwierdzenia tej choroby zawodowej w stosunku do regulacji zawartej w załączniku do rozporządzenia z 2009r. pod poz. 5 (dokładna treść obu regulacji została przytoczona we wstępnej części uzasadnienia). Z tym orzeczeniem H. J. nie zgodził się, w związku z czym zwrócono się o wydanie orzeczenia do jednostki orzeczniczej II stopnia – Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Ponieważ skarżący nie stawił się na badania, usprawiedliwiając to bardzo złym stanem zdrowia, Instytut w Ł. odmówił wydania orzeczenia wskazując, że nie jest to możliwe w trybie zaocznym, gdyż konieczne jest oparcie się na wynikach badań i że aktualne wyniki badań dodatkowych oraz wyniki konsultacji specjalistycznych mogą mieć w tym przypadku decydujący wpływ na wynik i uzasadnienie orzeczenia lekarskiego. W związku z tym sporządzenie orzeczenia zostało zlecone Instytutowi Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który wydał w dniu [...] niekorzystne dla skarżącego orzeczenie zaoczne, tylko w oparciu o przesłaną dokumentację lekarską. Orzeczenie to uwzględniało już nową regulację, wynikającą z rozporządzenia z 2009r. Po uchyleniu decyzją z [...] decyzji organu I instancji z [...], organ ten zwrócił się do WOMP o ponowne rozpatrzenie sprawy choroby zawodowej. W dniu [...] WOMP wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, które następnie "anulował" (pismo WOMP z dnia 26 października 2012r.) i w dniu [...] wydał kolejne, również o braku podstaw do rozpoznania choroby. Jednostka ta odmówiła nadania biegu wnioskowi skarżącego o przebadanie go w jednostce orzeczniczej II stopnia.

Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2009r. pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. W sprawie bezsporne jest, że skarżący taki wniosek za pośrednictwem jednostki orzeczniczej I stopnia, jak tego wymaga § 7 ust. 2, złożył. W ocenie Sądu żaden przepis nie dawał tej jednostce orzeczniczej prawa do pozbawienia skarżącego możliwości przeprowadzenia ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, zwłaszcza w sytuacji, jaka zaistniała w tej sprawie, gdy orzeczenie Instytutu w S., wydane w toku wcześniejszego postępowania, nie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania, ale zaocznie, tylko w oparciu o dokumentację, która to dokumentacja przez inną jednostkę orzeczniczą II stopnia – Instytut w Ł.- została uznana za niewystarczającą do wydania orzeczenia w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy jednostka orzecznicza I stopnia otrzymuje wniosek o jakim mowa w § 7, jeśli wniosek ten jest złożony w terminie, ma obowiązek przekazać całość dokumentacji jednostce orzeczniczej II stopnia. Nie jest natomiast uprawniona do decydowania we własnym zakresie, czy taki wniosek jest uzasadniony czy też nie, tak jak to miało miejsce w tej sprawie, kiedy to WOMP uznał, że jego zdaniem "nie zaistniały żadne nowe okoliczności dotyczące rozpoznania u pacjenta choroby zawodowej lub narażenia zawodowego" i dlatego nie ma jego zdaniem prawnych możliwości ponownego badania w jednostce orzeczniczej II stopnia. Podkreślenia wymaga, że organem prowadzącym postępowanie w przedmiocie ustalenia choroby zawodowej jest właściwy państwowy inspektor sanitarny. Tak więc to ten organ decyduje o zakresie prowadzonego postępowania dowodowego, a niewątpliwe orzeczenie lekarskie stwierdzające lub nie stwierdzające choroby zawodowej jest swego rodzaju dowodem. Oczywiści ranga tego dowodu jest większa niż innych dowodów, skoro inspektor sanitarny nie może wydać decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej bez pozytywnego orzeczenia lekarskiego. Jednakże organ administracyjny ma nie tylko prawo ale i obowiązek dokonać oceny takiego orzeczenia, ma także prawo i obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego, stosownie do § 8 rozporządzenia z 30 czerwca 2009r. Jednostka orzecznicza nie jest uprawniona do władczego dokonywania oceny, czy konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego; nie jest także uprawniona do uniemożliwienia pracownikowi przeprowadzenia badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Organy w niniejszej sprawie, aprobując takie postępowanie jednostki orzeczniczej, które doprowadziło do pozbawienia skarżącego możliwości skorzystania - po wydaniu przez WOMP w dniu [...] orzeczenia - wypowiedzenia się przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, naruszyły przepisy § 7 i 8 rozporządzenia z 30 czerwca 2009r., a co za tym idzie przeprowadziły postępowanie z naruszeniem art. 7, 8 i 77 § 1 kpa.

Mając powyższe na uwadze zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na odstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Praw o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zmianami), dalej P.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organy winny wyeliminować wskazane wyżej nieprawidłowości, a w szczególności umożliwić skarżącemu skorzystanie z przysługującemu mu prawa do przebadania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia i wdania przez te jednostkę orzeczenia w przedmiocie choroby zawodowej.

Stosownie do art. 152 P.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, a na podstawie art. 200 tej samej ustawy zasądził od organu na rzecz skarżącego poniesione przez niego koszty postępowania w postaci wynagrodzenia reprezentującego go przed sądem adwokata oraz wydatków związanych z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.