Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1319/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1319/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Gach, Sędziowie: WSA Bogusław Wolas, Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2008r., sprawy ze skargi A. P., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie określenia kwoty zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych, - skargę oddala -


UZASADNIENIE

I SA/Kr 1319/07

UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2007 r. podatnik A. P. złożył do Urzędu Skarbowego na druku VZM-1 wniosek o zwrot niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym poniesionych w okresie od 1 maja 2004 r. do 31 grudnia 2007 r. Wnioskiem objęto podatek od towarów i usług zapłacony przy zakupie materiałów budowlanych przeznaczonych do remontu budynku o charakterze mieszkalno - usługowym. Do wniosku dołączony został załącznik VZM-1/A, w którym skarżący wyszczególnił faktury i wartość poniesionych wydatków poczynionych na inwestycję, a także kserokopie dokumentów potwierdzających tytuł prawny A. P. do nieruchomości i kserokopie faktur potwierdzających poniesione wydatki.

Dokonując weryfikacji faktur obrazujących poszczególne wydatki organ I instancji zakwestionował m. inn. wydatek w postaci zakupu kostki brukowej "B"., która wedle oświadczenia podatnika (zawartego w protokole z dnia 22 czerwca 2007 r. oraz piśmie z dnia 25 czerwca 2007 r.) została wykorzystana do wykonania parkingu dla klientów, osób niepełnosprawnych i dostawców materiałów do sprzedaży. Wedle ustaleń organu parking przylega do tej części budynku mieszkalnego, w której znajduje się wynajmowany przez skarżącego lokal pod działalność gospodarczą (biuro handlowe). Podatnik w trakcie toczącego się postępowania podkreślał, że urządzenie parkingu zostało mu nakazane przez Zarząd Dróg, gdyż wyjeżdżające pojazdy nanosiły na drogę krajową nr 79 zanieczyszczenia stanowiące zagrożenie dla ruchu samochodowego.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił kwotę zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w wysokości 720,00 zł , nie uwzględniając wydatku poczynionego przez podatnika na zakup kostki brukowej. Organ I instancji uznał, że powyższa kostka nie została wykorzystana do remontu budynku mieszkalnego lub jego części, gdyż parking, na którego urządzenie została przeznaczona służy działalności gospodarczej.

Od powyższej decyzji skarżący A. P. wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] , nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego wydatki poniesione na nabycie kostki betonowej nie stanowią wydatków na budowę i remont budynku mieszkalnego, przy czym nie uznając wydatku organ miał na względzie przeznaczenie parkingu.

Na powyższą decyzję skarżący A. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił brak wnikliwej analizy przedstawionego stanu faktycznego. Zdaniem skarżącego wydatki poniesione na nabycie kostki betonowej stanowią remont i budowę budynku mieszkalno-handlowego, ponieważ budynek i kostka leżą na tym samym gruncie i są ze sobą wspólnie połączone, ponadto kostka wyłożona pod parking pomaga również odprowadzać wody opadowe z części mieszkaniowej, gdyż z dachu budynku mieszkalnego spływa woda deszczowa do metalowych rynien, które połączone są z kratkami ściekowymi odprowadzającymi tę wodę z kostki betonowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podkreślił, że zasady zwrotu osobom fizycznym części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych przez te osoby w związku z budową i remontem budynku mieszkalnego lub jego części reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. nr 177, poz. 1468 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 3 zwrot o którym mowa w ust. 1 w/w ustawy, dotyczy wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych, które do dnia 30 kwietnia 2004 r. były opodatkowane stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7%, a od dnia 1 maja 2004 r. są opodatkowane stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22%. W myśl art. 3 ust. 4 cytowanej ustawy dokumentem stanowiącym podstawę do obliczenia kwoty zwrotu części wydatków, o których mowa w ust. 1 jest faktura wystawiona dla osoby fizycznej.

W związku z takim brzmieniem przepisów, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, osoba fizyczna ma prawo do zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w związku z :

-budową budynku mieszkalnego;

-nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstał lokal mieszkalny spełniający wymagania określone w odrębnych przepisach;

-remontem budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego.

Przez budynek mieszkalny w rozumieniu przepisów art. 2 pkt 1 cytowanej ustawy uważa się budynek lub jego część, służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, oraz związane z nim urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania tego budynku lub jego części zgodnie z ich przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków.

W/w definicja budynku mieszkalnego wskazuje według organu, że na potrzeby ustawy tylko wymienione w tej definicji urządzenia związane z budynkiem mogą być uznane za budynek mieszkalny, a ich wyliczenie ma charakter wyczerpujący.

W przedstawionym stanie faktycznym wydatki na zakup kostki betonowej związane są z wydzieloną częścią budynku usługowo - mieszkalnego, która jest wykorzystywana dla potrzeb działalności gospodarczej. Kostka betonowa została bowiem wykorzystana do wyłożenia parkingu wyłącznie dla klientów, dostawców oraz osób niepełnosprawnych, a zatem jej przeznaczenie nie ma charakteru mieszkalnego. Zakup i ułożenie kostki brukowej, nawet jeżeli została ona położona wokół domu mieszkalnego nie mieści się w pojęciu remontu budynku mieszkalnego. Kostka brukowa ułożona wokół budynku mimo, że może spełniać pewną rolę w zakresie stałego odwodnienia budynku nie stanowi części składowej tego budynku i może być w każdej chwili odłączona od budynku. Z tych względów należy uznać, iż wydatki poniesione na nabycie kostki brukowej nie stanowią wydatków na budowę i remont budynku mieszkalnego, lecz na wykonanie infrastruktury na posesji.

W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. nr 177, poz. 1468) możliwość zwrotu osobie fizycznej części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych uzależniona jest od faktu poniesienia tych wydatków wyłącznie w związku z budową budynku mieszkalnego, nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstał lokal mieszkalny spełniający wymagania określone w odrębnych przepisach oraz remontem budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego. Z treści przepisu wynika więc w pierwszej kolejności, że aby móc skorzystać ze zwrotu części wydatków na zakupione materiały budowlane, materiały te muszą być przeznaczone wyłącznie na cele budowlano - remontowe związane z budynkiem czy lokalem o charakterze mieszkaniowym lub mają służyć przystosowaniu budynku niemieszkalnego na cele mieszkalne. Przy czym ustawodawca w art. 2 pkt 1 cytowanej ustawy zawarł definicję budynku mieszkalnego, przez który należy rozumieć budynek lub jego część, służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, oraz związane z nimi urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania tego budynku lub jego części zgodnie z ich przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków. Odnosząc powyższe stwierdzenia na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że bezsporny i wielokrotnie podkreślany przez samego skarżącego jest fakt, że zakupiona kostka betonowa "B" została wykorzystana do urządzenia parkingu dla celów prowadzonej w części budynku działalności gospodarczej. Parking przylega bowiem do tej części budynku, w której znajduje się biuro handlowe. Skarżący przyznaje również konsekwentnie w skardze, odwołaniu oraz w innych pismach, że parking ów miał służyć i służy klientom biura w tym osobom niepełnosprawnym i dostawcom materiałów budowlanych. Już choćby z tego powodu nie można zaliczyć wydatku na sporną kostkę w poczet wydatków poczynionych na zakup materiałów budowlanych przeznaczonych na cele budowlano - remontowe związane z budynkiem o charakterze mieszkaniowym. Zakupiona przez podatnika kostka betonowa wykorzystana została bowiem dla celów nie związanych z budownictwem mieszkaniowym, gdyż posłużyła urządzeniu parkingu służącego obsłudze klientów biura handlowego, sam parking zaś znalazł się przy tej części budynku, która nie jest wykorzystywana bezpośrednio do celów mieszkaniowych, ale do celów handlowo - usługowych (prowadzenie działalności gospodarczej przez inny podmiot).

Zwrócić nadto należy uwagę na fakt, że urządzenie parkingu nie mieści się w pojęciu budowy, nadbudowy (przebudowy) czy remontu budynku mieszkalnego w rozumieniu art. 3 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 1 cytowanej ustawy. Zgodnie bowiem z wyżej wskazaną definicją budynku mieszkalnego jest nim budynek lub jego część, służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, oraz związane z nimi urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania tego budynku lub jego części zgodnie z ich przeznaczeniem. Niewątpliwie parking nie jest budynkiem ani jego częścią, nie można go zaliczyć również do urządzeń technicznych określonych w art. 2 pkt 1 ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym. Analiza art. 2 pkt 1 cytowanej ustawy dokonana w związku z treścią załącznika do ustawy prowadzi do wniosku, że do powyższych urządzeń technicznych ustawodawca zaliczył bowiem te urządzenia, które przesądzają o mieszkaniowym charakterze budynku, a więc przyłącza (np. wodociągowe, kanalizacyjne, do sieci cieplnej, do linii elektrycznej, gazowej itp.) oraz urządzenia instalacyjne służące m. inn. gromadzeniu i odprowadzaniu ścieków, związane z instalacjami sanitarnymi, elektrycznymi, odgromowymi i uziemienia, klimatyzacyjnymi i wentylacyjnymi, przyzywowymi (domofony) i alarmowymi, gazowymi, wykorzystującymi alternatywne źródła energii. Do tego typu urządzeń nie można natomiast zaliczyć parkingu, bez którego budynek mieszkalny może istnieć, nie traci swojego mieszkalnego charakteru i może być użytkowany zgodnie ze swoim mieszkaniowym charakterem.

Należy nadto zaznaczyć, że zawarty w załączniku do ustawy zamknięty katalog robót zaliczanych do remontu budynku mieszkalnego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy nie wymienia robót związanych z urządzaniem parkingu. Zdaniem Sądu, nie jest zasadne stanowisko skarżącego, że budowa parkingu i wyłożenie go sporną kostką mieści się w zakresie robót wymienionych w poz. I.5.4) załącznika do ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (obróbki blacharskie i elementy odwodnienia budynku). Po pierwsze przepis ten dotyczy wyłącznie remontu i modernizacji elewacji budynku, a więc chodzi o te elementy, które są bezpośrednio związane z budynkiem i na nim zamontowanych, jak np. rynny odprowadzające wody opadowe - kostka brukowa jest natomiast całkowicie oddzielona od budynku. W pewnych sytuacjach mogłaby stanowić jedynie element pomocniczy, wspomagający odwodnienie budynku, np. w przypadku istnienia wybrukowanych wokół budynku rowów odwadniających odprowadzających wodę opadową z rynien do kratek ściekowych. Jednakże ze zdjęć załączonych do akt niniejszej sprawy wynika, że ten rodzaj urządzeń odwadniających nie miał zastosowania w przypadku budynku skarżącego, który w toku postępowania twierdził konsekwentnie, że do odwodnienia przewidziane zostały metalowe rynny sprowadzające wodę opadową do kratek ściekowych. To, że kratki powyższe zostały zamontowane na parkingu wyłożonym sporną kostką nie oznacza, że kostka ta stanowi element infrastruktury odwadniającej określonej w poz. I.5.4) załącznika do cytowanej ustawy.

Poza zakresem niniejszej sprawy pozostają natomiast szeroko podnoszone i opisywane przez skarżącego kwestie związane z przyczynami, dla których zaistniała konieczność urządzenia parkingu dla klientów biura handlowego.

Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) stanowi, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tejże ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia.

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wykazał, że w niniejszej sprawie organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa, a w konsekwencji nie są trafne zarzuty skargi.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).