Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1350/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 58 par. 1 ust. 5a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. R. i L. P. na uchwałę Rady Miejskiej K. z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2014 r. Rada Miejska w K. (zwana dalej "Rada Miejska", "organ"), działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm., zwana dalej: " u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., zwana dalej: "u.p.z.p.") w brzmieniu obowiązującym przed dniem 21 października 2010 r. w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2010 r. Nr 130 poz. 871), w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] kwietnia 2003 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] i terenów przyległych, zmienioną uchwałą nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] kwietnia 2005 r., stwierdzając zgodność z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy K. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] grudnia 1999 r., podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] i terenów przyległych (zwana także: "uchwałą", "planem").

Rozstrzygnięciem nadzorczym Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g., stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] i terenów przyległych, w części dotyczącej ustaleń: § 28 ust. 2 uchwały i § 33 pkt 2 uchwały, w zakresie w jakim dotyczy terenów leśnych oznaczonych symbolami: 1ZL, 2 ZL, 3ZL, 4ZL, 5ZL, 6ZL, 7ZL, 8ZL, 9ZL i 10ZL.

Pismem z dnia 2 lutego 2015 r., D. R. i L. P. (zwani dalej: "skarżący", "strona") reprezentowani przez profesjonalnych pełnomocników, działając na podstawie art. 101 ust. 1 i 3 u.s.g., wezwali Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa wywołanego podjęciem ww. uchwały, w zakresie dotyczącym ustalenia dla terenu obejmującego w gminie K. działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu O. ([...]) przeznaczenie 1MN i nr [...] z obrębu O. ([...]) przeznaczenie 1KDW (KW nr [...]). Skarżący podali, że ww. nieruchomość graniczy z nieruchomością obejmującą działkę o numerze ewidencyjnym [...] i [...] (obręb [...]) w gminie K. (KW nr [...]) oraz w bliskim sąsiedztwie nieruchomości, na którą składają się działki o numerze ewidencyjnym [...] i [...] (obręb [...]) w gminie K. (KW nr [...]), do których tytuł prawny posiadają skarżący. Wskazali na niezgodność z prawem § 8 pkt 1, § 8 pkt 15, § 36 oraz § 57 uchwały, a także innych postanowień uchwały dotyczących terenu, dla którego ustalono przeznaczenie 1MN dopuszczające zabudowę oraz 1KDW, obejmującego działki [...], [...] i [...].

Na powyższe wezwanie Rada Miejska nie udzieliła odpowiedzi.

W skardze, złożonej na powołaną uchwałę do sądu administracyjnego skarżący działający przez profesjonalnych pełnomocników, wnieśli o stwierdzenie nieważności § 8 pkt 1 i § 36 uchwały, w zakresie, w jakim dopuszcza przeznaczenie 1 MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), a zatem możliwość zabudowy, przy przyjęciu stosownych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dla obszaru obejmującego działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu O. ([...]) oraz § 8 pkt 15 i § 57 uchwały, w zakresie, w jakim dopuszcza przeznaczenie 1KDW (teren drogi wewnętrznej) dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu O. ([...]).

Nadto wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu skargi, na powołane w niej okoliczności, co jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wedle norm przepisanych.

Wydanej uchwale skarżący zarzucili naruszenie:

1. art. 3 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 2 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w związku z § 3 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] kwietnia 2005 r., Nr [...], poz. [...], zwane dalej: "rozporządzeniem"), polegające na przekroczeniu przez organ granic przysługującego jej władztwa planistycznego poprzez ustalenie w § 8 pkt 1 i § 36 planu przeznaczenia 1MN dla działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu O. ([...]), oraz w § 8 pkt 15 i § 57 planu przeznaczenia 1KDW dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu O. ([...]), w sposób rażąco sprzeczny z elementarnymi zasadami sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wynikającymi z u.p.z.p., co doprowadziło do niedozwolonego i nieuzasadnionego ograniczenia uprawnień skarżących do zagospodarowania ich nieruchomości (działki nr [...] i [...] – uwaga Sądu), nieruchomości sąsiedniej (składającej się z działek [...] i [...] oraz nieruchomości składającej się z działek nr [...], [...], [...], położonych w otulinie [...] Parku Krajobrazowego, uregulowanego rozporządzeniem, a w konsekwencji naruszenia jego postanowień, w szczególności § 3 pkt 7 rozporządzenia, dotyczącego budowania nowych obiektów w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych" zbiorników wodnych, które znajdują się na działkach [...], [...], [...];

2. art. 9 ust. 4 w związku z art. 15 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez nie uwzględnienie podczas ustalania w § 8 pkt 1 i w § 36 uchwały przeznaczenia 1MN dla działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu O. ([...]), oraz w § 8 pkt 15 i § 57 uchwały, przeznaczenia 1KDW dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu O. ([...]), bezwzględnie wiążących zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy K. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] grudnia 1999 r. (zwane dalej: "Studium"), określającego dla obszaru obejmującego działki nr [...],[...] i [...] strefę ochrony ekologicznej, oznaczonej symbolem 3E, obejmującego obszar leśny [...] Parku Krajobrazowego wraz z otuliną, objęty szczególną ochroną środowiska przyrodniczego, w którym obowiązują przepisy rozporządzenia, a w konsekwencji uchwalenie w § 8 pkt 1 i w § 36 planu, przeznaczenia 1MN dla działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu O. (0015), oraz w § 8 pkt 15 i § 57 planu przeznaczenia 1KDW dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu O. ([...]), mimo że naruszało to ustalenia Studium, dotyczące tego obszaru;

3. art. 17 pkt 6 lit. c w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyrażające się brakiem uzyskania wymaganej zgody na zmianę przeznaczenia, obejmujących działki nr [...], [...], [...] gruntów leśnych na cele nieleśne;

4. art. 17 pkt 9 oraz pkt 11-14 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyrażające się w uchwaleniu planu innej treści niż jego projekt wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 5 marca 2014 r. do dnia 26 marca 2014 r., w tym wprowadzenia w nim istotnych zmian, niewynikających z czynności podejmowanych w świetle przepisów u.p.z.p. w ramach procedury planistycznej.

W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżący szeroko omówili ww. zarzuty oraz przedstawili argumenty wskazujące na ich interes prawny do złożenia skargi. Wywiedli w tym zakresie, że na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej są właścicielami nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...] (umowa sprzedaży, akt notarialny z [...] sierpnia 2011 r.) oraz użytkownikami wieczystymi nieruchomości sąsiedniej składającej się z działek [...] i [...] (umowa przeniesienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, akt notarialny z [...] sierpnia 2011 r). Wpis prawa własności do księgi wieczystej został dokonany 6 września 2011 r., zaś wpis prawa użytkowania wieczystego w dniu 1 września 2011 r. Działki stanowiące własność skarżących ([...] i [...]) oraz działki których są użytkownikami wieczystymi ([...] i [...]) położone są w bliskim sąsiedztwie nieruchomości składającej się z działek nr [...], [...] oraz [...].

Zdaniem strony podstawę ich legitymacji procesowej w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm., zwanej dalej: "k.c."), tj. art. 140 i art. 233 k.c., które określają treść prawa własności i prawa użytkowania wieczystego poprzez przyznanie właścicielowi i użytkownikowi wieczystemu uprawnień do rzeczy, objętych tymi prawami. Wskazane przepisy prawa cywilnego przyznają skarżącym, jako właścicielom nieruchomości – działek nr [...] i [...], prawo do korzystania z nieruchomości, z wyłączeniem innych osób oraz prawo do rozporządzania nieruchomością, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności. Nadto, gwarantują skarżącym, jako użytkownikom wieczystym nieruchomości sąsiedniej – działek nr [...] i [...], prawo do korzystania z nieruchomości sąsiedniej, z wyłączeniem innych osób oraz prawo do rozporządzania nieruchomością sąsiednią, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste.

Skarżący podnieśli, iż na ich legitymację do zaskarżenia uchwały nie ma wpływu fakt, iż stanowiące ich własność oraz będące w ich użytkowaniu wieczystym działki nie są objęte ustaleniami planu, ale położone są w sąsiedztwie. Jak bowiem wprost wskazuje art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Podkreślili, iż ustalenia przeznaczenia terenu, obejmującego działki [...], [...] i [...], wywierają istotny wpływ na sytuację działek [...], [...],[...] i [...].

Uważają nadto, iż źródłem ich interesu prawnego są również przepisy rozporządzenia, w szczególności § 1 ust. 2, wprowadzający otulinę Parku - to jest strefę ochronną graniczącą z Parkiem, w której są działki [...], [...],[...] i [...], do których to nieruchomości skarżący mają tytuł prawny. Ww. działki będące w otulinie Parku, sąsiadują z obszarem Parku. Po wprowadzeniu przeznaczenia 1MN oraz 1KDW dla działek [...], [...] i [...], działki [...], [...], [...] i [...] choć nadal będą sąsiadowały z Parkiem, faktycznie będą graniczyły z terenem zurbanizowanym i z pewnością znacznie zmienionym w stosunku do jego wyglądu, zagospodarowania oraz walorów przyrodniczo-krajobrazowych sprzed podjęcia i wejścia w życie planu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ wskazał, iż skarżący nie wykazali, aby na terenie objętym zaskarżoną uchwałą byli właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Działki nr [...] i [...] z obrębu [...], których użytkownikami wieczystymi są skarżący jedynie przylegają do obszaru objętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] i terenów przyległych. Natomiast działki nr [...] i [...] z obrębu [...] , których właścicielami są skarżący jedynie znajdują się w bliskim sąsiedztwie obszaru objętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] i terenów przyległych - działki [...] oraz [...] i [...] stanowią własność W. S.

Zdaniem organu skarżący nie wykazali, w jaki sposób podjęta uchwała narusza ich interes prawny lub ich uprawnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm., dalej u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą, zarządzeniem podjętymi przez organ gminy

w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Na wstępie stwierdzić należy, że skarżący wyczerpali tryb zaskarżenia przewidziany w cytowanym wyżej przepisie i wnieśli skargę po uprzednim wezwaniu Rady Miejskiej K. do usunięcia naruszenia prawa, w przewidzianym ustawowo terminie sześćdziesięciu dni, liczonym od dnia wniesienia wezwania. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 53 § 2 w zw. z art. 52 § 4 p.p.s.a., skargę na uchwałę rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (stanowiącego akt prawa miejscowego) wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 Sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60). Termin 30-dniowy do wniesienia skargi znajduje zastosowanie w przypadku udzielenia przez właściwy organ odpowiedzi na wezwanie.

W niniejszej sprawie wezwanie skarżących do usunięcia naruszenia prawa przez Radę Miejską złożono w dniu 2 lutego 2015 r., zaś Rada Miejska nie zajęła stanowiska w sprawie wezwania, co powinno zostać poprzedzone podjęciem przez Radę uchwały w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarga wniesiona została w dniu 31 marca 2015 r., zatem w rozpatrywanym przypadku, wobec nie udzielenia odpowiedzi na wezwanie przez właściwy organ, zastosowanie znajduje termin 60-dniowy, liczony od daty doręczenia Radzie w dniu 2 lutego 2015 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarga, datowana na dzień 31 marca 2015 r., w tym samym dniu wpłynęła do Urzędu Miasta i Gminy K.

Zatem skarga została wniesiona z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. i w związku z tym, skuteczność takiej skargi uzależniona jest od wykazania, iż nastąpiło naruszenie prawa, mające wpływ na sytuację prawną skarżących. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga po stronie skarżącego wykazania, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten polega na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012r., sygn. akt II OSK 2105/12, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć również należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. sygn. OSK 1437/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r. sygn II SA/Wa 1928/04 a także wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. OSK 476/04). W orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje cytowany art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Podnosi się przy tym, że interes ten musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej.

W niniejszej sprawie skarżący powinni zatem wykazać, że zaskarżoną uchwałą Rady Miejskiej K. z dnia [...] maja 2014 roku Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] i terenów przyległych został naruszony ich interes prawny lub uprawnienie, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi natomiast do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964).

W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarżący nie wykazali, iż zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny. Dokonując powyższej oceny Sąd miał na uwadze, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, o których mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., stanowiące legitymację do wniesienia skargi, wojewódzki sąd administracyjny ocenia na dzień wezwania organu przez skarżącego do usunięcia naruszenia, a nie na dzień podjęcia przez organ gminy zaskarżonego aktu (patrz teza do wyroku NSA z dnia 24 października 2014 r., II OSK 914/13 ).

Po drugie sąd miał na uwadze, że skarżący nie są właścicielami nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Co do zasady w postępowaniu planistycznym interes prawny z zasady ma podmiot, który posiada tytuł prawny do gruntu położonego na obszarze objętym projektowanym planem.

Wyjaśnić należy, że źródłem "interesu prawnego" lub "uprawnienia" jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) albo też jednostkowa i konkretna (akt stosowania prawa). Nie można źródła interesu prawnego naruszonego zaskarżoną uchwałą wyprowadzać z samej zaskarżonej uchwały.

Strona skarżąca powinna wykazać, iż doszło do naruszenia konkretnego interesu prawnego wynikającego z określonej normy prawa materialnego, dopiero bowiem ta okoliczność gwarantuje prawo do sądu wynikające z art. 45 Konstytucji RP.

W skardze strona skarżąca wskazuje art. 140 k.c. i art. 233 k.c., które określają treść prawa własności i prawa użytkowania wieczystego. Skarżący są użytkownikami wieczystymi działek [...] i [...], które przylegają do obszaru objętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] oraz właścicielami działek [...] i [...], które znajdują się w bliskim sąsiedztwie obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wspomniane przepisy jak wskazują skarżący przyznają im jako właścicielom i użytkownikom wieczystym prawo do korzystania z nieruchomości, z wyłączeniem innych osób oraz prawo do rozporządzania nieruchomością w granicach określonych przez ustawy, zasady współżycia społecznego, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności.

Jako źródło interesu prawnego skarżący wskazują przepisy rozporządzenia - § 1 ust. 2, wprowadzającego otulinę Parku to jest strefę ochronną graniczącą z Parkiem, w której położona jest nieruchomość sąsiednia i nieruchomość, do których to nieruchomości skarżący mają tytuł prawny.

Ponadto skarżący uważają, że po wprowadzeniu przeznaczenia 1MN oraz

1 KDW, ich nieruchomości nadal będą sąsiadowały z Parkiem, ale faktycznie będą graniczyły z terenem zurbanizowanym i zmienionym. W podsumowaniu wskazali, iż doszło do naruszenia interesu prawnego oraz uprawnień skarżących, których źródłem są: art. 140 k.c., art. 233 k.c. oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. w związku z § 1 ust. 2 rozporządzenia. Uważają, że z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. wynika prawo każdego kto ma tytuł prawny do terenu, do swobodnego zagospodarowania tego terenu, które to prawo może być ograniczone jedynie wyjątkowo w drodze uchwalenia miejscowego planu.

W ocenie sądu z samego faktu sąsiedztwa z terenem oznaczonym symbolem 1MN, nie można wywodzić, iż w skutek uchwalenia planu miejscowego doszło do zmiany sytuacji prawnej skarżących. Zdaniem sądu źródłem interesu prawnego skarżących nie mogą być również powołane w skardze przepisy rozporządzenia ani art. 6 ust. 2 u.p.z.p.

Aby być legitymowanym do wniesienia skargi, skarżący muszą wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wezwania organu do usunięcia naruszenia, a nie w przyszłości – naruszeniem tego interesu lub uprawnienia.

Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazali, aby kwestionowanym aktem zostało im odebrane bądź ograniczone wynikające z prawa materialnego uprawnienie, by został nałożony nowy lub zmieniony ciążący obowiązek. Strona skarżąca nie wykazała, aby inwestycja planowana na działce objętej planem w jakikolwiek sposób oddziaływała na nieruchomości przylegające lub nieruchomości w bliskim sąsiedztwie.

Skarżący uzasadniając naruszenie własnego interesu prawnego w uchwaleniu planu wskazywali naruszenie ich prawa do bezpieczeństwa ekologicznego powołując się na rozporządzenie, nie mniej zwrócić uwagę należy, że uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] i terenów przyległych uwzględnia przepisy odrębne dotyczące ochrony tego obszaru, co wynika z ustaleń zawartych w § 17, zgodnie z którym dla obszarów wymienionych w ust. 1 i 2 obowiązują zakazy, nakazy i ograniczenia określone w odpowiednich przepisach odrębnych dotyczących ochrony tych obszarów.

W odniesieniu do wywodów skargi, podkreślić należy, że ramach procedury planistycznej uzyskano uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W.– postanowienie Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. (załączone do dokumentacji prac planistycznych).

W tym miejscu wskazać należy, za uzasadnieniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt: II OSK 1847/12 (LEX ni- 1234178; por. również: wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r., II OSK 355/11, LEX nr 20623), że sama procedura podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być źródłem interesu prawnego, a błędy proceduralne nie wystarczają dla uruchomienia merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Naruszenie procedury uchwałodawczej może powodować stwierdzenie nieważności uchwały, jednak w sytuacji, gdy dojdzie do jej badania po wykazaniu przez wnoszącego skargę, że jego interes prawny wywodzi się z prawa materialnego. Tego jednakże skarżący w przedmiotowej sprawie nie uczynił, gdyż nie wykazał, iż przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego narusza jego uprawnienia.

Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał, aby kwestionowanym aktem zostało mu odebrane bądź ograniczone wynikające z prawa materialnego uprawnienie, by został nałożony nowy lub zmieniony ciążący dotychczas obowiązek. Wskazywane przez skarżącego zagrożenia, które w jego ocenie mają prowadzić do ograniczenia prawa własności do nieruchomości, są jedynie wyrazem obaw co do warunków korzystania z jego nieruchomości w przyszłości. Charakter zagrożeń powoływanych przez skarżącego, brak pewności co do ich wystąpienia w przyszłości i objęcia nimi nieruchomości stanowiącej własność i użytkowanie wieczyste skarżącego powoduje, że nie można mówić o naruszeniu jego interesu prawnego poprzez ustalenia zawarte w planie. Fakt sąsiedztwa z terenem objętym zmianami, nie może być równoznaczny z automatycznym uznaniem, że zmiany te prowadzą do naruszenia jego prawnie chronionego interesu lub uprawnienia. Tym samym nie można przyjąć, by powoływana przez skarżącego okoliczność, że nieruchomość wchodzi w skład większego terenu sąsiadującego z obszarem objętym miejscowym planem prowadziła tylko z tego względu do wniosku, że zmiana przeznaczenia gruntów w sposób w nim określony, automatycznie wpływa na sposób korzystania przez skarżącego z należącej do niego nieruchomości. Na skutek uchwalenia planu nie powstała dla skarżącego nowa sytuacja prawna. Jak wynika z materiału zgromadzonego w aktach sprawy położenie nieruchomości skarżącego (własności działek i użytkowania wieczystego) w stosunku do obszaru objętego zaskarżonym planem na obecnym etapie praktycznie wyklucza możliwość jej objęcia skutkami działań prowadzonych na tym obszarze.

Należy jeszcze raz podkreślić, że przedmiotowy plan miejscowy nie odnosi się do nieruchomości skarżącego, a więc nie został on pozbawiany żadnego przysługującego mu prawa, ani też nie ograniczono możliwości jego realizacji. Skarżący wykazali jedynie interes faktyczny.

Orzecznictwo wskazywane przez stronę skarżącą podlegało analizie Sądu w składzie orzekającym, przy czym faktycznie wykazywano w nim interes z art. 140 k.c., nie mniej powoływane stany faktyczne dotyczyły oddziaływania farmy wiatrowej. Na marginesie dodać należy, iż w stosunku do jednego ze skarżących we wskazywanych orzeczeniach, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną – w sytuacji gdy Sąd stwierdził brak oddziaływania na jego nieruchomość oddaloną około 1000m od obszaru objętego planem ( wyrok NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 2527/13 z dnia 19 maja 2015 r.). W powołanym wyroku NSA stwierdził, iż cyt.: "skarżący nadal będzie mógł korzystać z tego prawa zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a zaskarżonym aktem. Dla stwierdzenia legitymacji skarżącego konieczne jest pogorszenie jego praw na skutek podjęcia uchwały." Również w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała pogorszenia swoich praw na skutek uchwalonego planu.

W związku z powyższym nie można było podzielić zarzutów naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g., bowiem skarżący nie zdołali wykazać, że zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny. Należy jeszcze raz podkreślić, że przedmiotowy plan nie odnosi się do nieruchomości skarżących, a zatem nie zostali oni pozbawieni żadnego przysługującego im prawa, ani nie ograniczono możliwości jego realizacji.

Ponieważ dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i jego naruszenia można uznać za przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skarga w niniejszej sprawie nie spełnia tych warunków, Sąd zwolniony był od dokonania pełnej oceny legalności zaskarżonego aktu.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 ust. 5a p.p.s.a. odrzucił skargę.