Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2527/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37  ust. 1, art. 41 ust. 1 i 2, art. 43
journal: Dz.U. 2017 poz 1460
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Janusz Zajda sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) sędzia del. WSA Piotr Przybysz Protokolant Sylwia Nerkowska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 166/18 w sprawie ze skargi A. Z. na uchwałę Zarządu Województwa D. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zarządu Województwa D. na rzecz A. Z. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 166/18 w sprawie ze skargi A. Z. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik tej oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Zarząd Województwa [...] i zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd m.in. wywiódł, że odpowiadając na protest A. Z. - prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] - od oceny merytorycznej jej wniosku o dofinansowanie projektu pod nazwą "[...]", Zarząd Województwa [...] (Zarząd [...]), uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nie uwzględnił protestu. W jego uzasadnieniu Zarząd [...] zauważył, że skarżąca wnosząc protest nie zgodziła się ze stanowiskiem zawartym w piśmie Instytucji Organizującej Konkurs z 12 grudnia 2017 r., w którym poinformowano ją, że jej wniosek o dofinansowanie projektu otrzymał negatywną ocenę KOP, gdyż do dofinansowania na terenie danego subregionu został wybrany tylko jeden projekt. Wniosek ten spełnia wszystkie kryteria, ale nie uzyskał wymaganej - najwyższej - liczby punktów wśród projektów złożonych w subregionie, nie został rekomendowany do dofinansowania.

Zarząd [...] stwierdził, że ocena wniosku zawiera nieprawidłowości, które jednak nie dają podstawy dla uznania całości protestu i zajął stanowisko odnośnie poszczególnych spornych kryteriów.

Reasumując Zarząd [...] stwierdził, że ocenę w zakresie kryterium merytorycznego nr 1, 2, 4, 5 i 11 przeprowadzono nie w pełni prawidłowo; natomiast w zakresie kryterium merytorycznego nr 3, 6 i 10 oraz kryterium premiującego nr 2 przeprowadzono w pełni prawidłowo. Oznacza to, że wniosek uzyskał 93 punkty, co jest liczbą niewystarczającą do otrzymania dofinansowania, gdyż w ramach naboru wybrano projekt, który uzyskał 96,5 punktów.

Sąd I instancji uwzględniając skargę na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm.; dalej ustawa wdrożeniowa) orzekł, że ocenę merytoryczną przedstawionego przez skarżącą wniosku (projektu) przeprowadzono w sposób naruszający prawo.

Sąd stwierdził, że istotę sporu stanowi, czy złożony przez skarżącą wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pn. "[...]" został prawidłowo oceniony w zakresie: kryterium merytorycznego nr 1 - kryterium zgodności projektu z celami szczegółowymi RPO [...] 2014-2020, kryterium merytorycznego nr 2 - kryterium celowości projektu, kryterium merytorycznego nr 3 - kryterium osiągnięcia skwantyfikowanych rezultatów, kryterium merytorycznego nr 4 - kryterium doboru grupy docelowej, kryterium merytorycznego nr 5 - kryterium trafności, kryterium merytorycznego nr 6 - kryterium racjonalności harmonogramu, kryterium merytorycznego nr 10 - kryterium budżetu projektu i kryterium premiujące nr 2 - kryterium doświadczenia.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały w powyższym zakresie Sąd I instancji uznał, że ocena kryterium merytorycznego nr 1 jest nieprawidłowa, kryterium merytorycznego nr 2 jest prawidłowa, kryterium merytorycznego nr 3 jest częściowo prawidłowa, kryterium merytorycznego nr 4 jest nieprawidłowa, kryterium merytorycznego nr 5 jest częściowo nieprawidłowa, kryterium merytorycznego nr 6 jest częściowo prawidłowa, kryterium merytorycznego nr 10 jest prawidłowa, kryterium premiującego nr 2 jest nieprawidłowa. Sąd uzasadnił przyjęte w powyższym zakresie stanowisko.

W skardze kasacyjnej Zarząd Województwa [...] zaskarżył powyższym wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej:

I) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), zwanej dalej p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i art. 141 ust. 4 p.p.s.a. - poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i wadliwe uzasadnienie wyroku polegające na:

a) pominięciu w ocenie istoty ubiegania się o dofinansowanie w ramach procedury konkursowej, w wyniku której następuje gradacja punktacji w odniesieniu do wniosków składanych przez poszczególnych Wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w danym naborze - nierozpoznanie istoty sprawy;

b) pominięciu wskazań dla organu co do postępowania, które winno być przeprowadzone w związku ze stwierdzeniem, że ocena projektu skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, podczas gdy prawidłowo sformułowane zalecenia są istotnymi elementami uzasadnienia wyroku, które sprawiają, że po pierwsze orzeczenie Sądu poddaje się kontroli instancyjnej, a po drugie organ ma możliwość prawidłowo zrealizować wiążące go stanowisko Sądu zawarte w wyroku;

2) art. 61 ust. 1 u.z.r.p. w zw. z art. 3 ust. 3 p.p.s.a. - poprzez dokonanie sądowej kontroli w zakresie przekraczającym ramy oceny projektów - poprzez dokonanie sądowej kontroli dokumentacji konkursowej, podczas gdy przepis art. 61 ust. 1 u.z.r.p. pozwala na wniesienie skargi do sądu administracyjnego w zakresie nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia - nie zaś wobec samej treści dokumentacji konkursowej;

II) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1) art. 37 ust. 1 i 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm., zwanej dalej "u.z.r.p."), poprzez uznanie, że Organ naruszył zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności oraz zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, w wyniku czego WSA we Wrocławiu stwierdził, że ocena wniosku została dokonana w sposób nieprawidłowy lub częściowo nieprawidłowy w ramach kryteriów oceny:

- Kryterium merytoryczne nr 1 - Kryterium zgodność projektu z celami szczegółowymi RPO [...] 2014-2020;

- Kryterium merytoryczne nr 3 - Kryterium osiągnięcia skwantyfikowanych rezultatów;

- Kryterium merytoryczne nr 4 - Kryterium doboru grupy docelowej;

- Kryterium merytoryczne nr 5 - Kryterium trafności;

- Kryterium merytoryczne nr 6 - Kryterium racjonalności harmonogramu;

- Kryterium premiujące nr 2 - Kryterium doświadczenia;

2) art. 37 ust. 1 i 2 u.z.r.p. poprzez pominięcie przy ocenie prawidłowości czynności oceny wniosku o dofinansowanie istoty sposobu weryfikacji projektów w ramach kryteriów oceny merytorycznej w ramach procedury konkursowej, która powoduje gradację punktacji przyznawanej poszczególnym wnioskom o dofinansowanie, w wyniku czego Sąd I instancji przyjął, iż uchybienia w treści złożonego przez Stronę Skarżącą wniosku o dofinansowanie nie mogą stanowić podstawy do nieprzyznania maksymalnej punktacji;

3) naruszenie art. 43 u.z.r.p. w zw. z pkt 17 Regulaminu konkursu poprzez uznanie nieścisłości we wniosku o dofinansowanie złożonym przez Stronę Skarżącą za niepodlegające poprawieniu jako oczywiste omyłki.

Zarząd [...] wniósł na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 64 u.z.r.p. - o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i oddalenie skargi, ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 u.z.r.p. - o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a nadto o zasądzenie na rzecz Instytucji Zarządzającej - Zarządu Województwa [...] kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64 u.z.r.p. Zarząd [...] oświadczył, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej uzasadnionych podstaw oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie w postępowaniu przed Sądem art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, tj. sytuacje enumeratywnie określone w § 2 tego przepisu, których w tej sprawie nie stwierdzono. Zatem wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Uwzględniwszy powyższe skarga kasacyjna jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

W pkt I ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i wadliwe uzasadnienie wyroku. Zdaniem kasatora uchybienie powyższym przepisom polega na pominięciu w ocenie istoty ubiegania się o dofinansowanie w ramach procedury konkursowej gradacji punktacji przyznawanej poszczególnym wnioskodawcom. Ponadto w ocenie kasatora Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pominął wskazania dla organu co do postępowania, które powinno być przeprowadzone w związku ze stwierdzeniem, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Zarzucono, że Sąd I instancji nie wyjaśnił w jaki sposób ma zostać przeprowadzona ponowna ocena wniosku w ramach poszczególnych kryteriów, w ramach których Sąd uznał ocenę za przeprowadzoną nieprawidłowo; w szczególności Sąd nie wskazuje jaką punktację należy przyznać wnioskowi skarżącej w sytuacji, gdy zawiera on uchybienia.

Wobec tak sformułowanych zarzutów należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego przepisu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy inaczej nie stanowią. Ustawa wdrożeniowa nie stanowi inaczej, wobec czego działania administracji publicznej, podejmowane na podstawie tej ustawy kontrolowane są przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem. Zwrócił na to uwagę Sąd I instancji, podkreślając, że do kryterium legalności nawiązał ustawodawca w art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy wdrożeniowej. Przepis art. 1 p.u.s.a. ma charakter ustrojowy, zatem Sąd mógłby go naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, albo rozpoznając wniesioną skargę zastosował przy jej kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Argumentacja przedstawiona na poparcie zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w istocie sprowadza się do twierdzenia, że Sąd I instancji wadliwie ocenił czynności organu jako nieprawidłowe. Okoliczność, że skarżący organ nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji nie uzasadnia zarzutu naruszenia powyższego przepisu.

Z art. 3 § 1 p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Kasator w petitum ww. zarzutu powołał powyższy przepis, jednakże nie wyjaśnił w czym w istocie upatruje jego naruszenie przez Sąd I instancji. Zatem zarzut ten nie poddaje się bliższej kontroli kasacyjnej. Zauważyć jedynie należy, że kognicja sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie wynika z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. Przy czym z art. 64 ustawy wdrożeniowej wynika, że w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponieważ w ustawie wdrożeniowej ustawodawca uregulował kierunki rozstrzygnięć jakie może podjąć sąd załatwiając sprawę (art. 61 ust. 8 tej ustawy), zatem w rozpoznawanej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy p.p.s.a., które określają sposoby możliwych rozstrzygnięć przez sąd w przypadku uwzględnienia skargi. Natomiast stosowanie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika z regulacji zawartej w art. 3 § 1 p.p.s.a., lecz z art. 64 ustawy wdrożeniowej.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Z regulacji tej wynika, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09, opubl. ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie występuje. W orzecznictwie prezentowany jest też pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić podstawę zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i – w razie kontroli instancyjnej – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu (por. wyroki NSA: z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11; z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1751/11, baza orzeczeń nsa.gov.pl).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania w pełnym zakresie, a w szczególności odnośnie wskazań co do dalszego postępowania. Otóż wskazania, o których stanowi art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a., powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowanie, tak aby w ponowionym na skutek wyroku postępowaniu umożliwić organowi administracji usunięcie wszystkich uchybień prawa, z powodu których sąd uwzględnił skargę oraz – w następstwie tego – doprowadzić w sprawie do pewnej i niewątpliwej zgodności prawem.

Wbrew zarzutom kasatora nie można uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wskazówek co do dalszego prowadzenia postępowania sprowadzającego się do ponownej oceny projektu o dofinansowanie w związku z wniesionym protestem. Sąd I instancji w sposób jednoznaczny wyraził stanowisko co do zarzutów skarżącej kierowanych wobec oceny zawartej w zaskarżonym rozstrzygnięciu organu odnośnie poszczególnych spornych kryteriów oceny projektu. Natomiast treść art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a/ ustawy wdrożeniowej, w oparciu o który została uwzględniona skarga, nie daje Sądowi I instancji uprawnień do orzekania w sposób merytoryczny poprzez przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi bądź też wskazanie wprost jaką ilość punktów przy ponownym rozpoznaniu sprawy właściwy organ powinien przyznać wnioskowi skarżącej. Właśnie zawarcie tego rodzaju wskazań w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku naruszałoby zawarte w art. 1 p.u.s.a. kryterium zgodności z prawem, według którego sąd administracyjny zobowiązany jest rozpoznać skargę.

Z przyczyn wyżej wskazanych za bezzasadne należało uznać zarzuty zawarte w pkt I ppkt 1 a i b petitum skargi kasacyjnej.

Nie są również zasadne zarzuty sformułowane w pkt I ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. Istota tych zarzutów sprowadza się do twierdzenia, że Sąd I instancji naruszył wskazane przepisy, gdyż dokonał sądowej kontroli dokumentacji konkursowej, co przekracza normy oceny projektów. Zarzucono przy tym, że Sąd nie stawia dokumentacji konkursowej żadnych konkretnych zarzutów ani też nie wskazuje na żadne konkretne uchybienia w tej dokumentacji, które miałyby znaczenie dla oceny złożonego przez skarżącą wniosku.

Odnosząc się do tak skonstruowanego zarzutu wskazać należy, że z art. 3 § 3 p.p.s.a. wynika, iż sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji dokonał kontroli oraz zastosował środek określony w ustawie szczególnej – tj. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a/ ustawy wdrożeniowej. Przedmiotem sądowej kontroli legalności w tej sprawie było rozstrzygnięcie wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, tj. uchwała Zarządu [...] odnośnie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu.

Zatem przepis art. 3 § 3 p.p.s.a., który ma wyłącznie charakter ustrojowy (podobnie jak art. 1 p.u.s.a.), nie został przez Sąd I instancji naruszony, podobnie jak art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, skoro przedmiotem kontroli legalności był akt wymieniony w tym ostatnio wskazanym przepisie. Powołane przez kasatora przepisy mogłyby zostać uznane za naruszone jedynie gdyby sąd administracyjny nie rozpoznał w ogóle skargi, dokonał jej oceny według innych kryteriów niż kryterium legalności albo rozpoznał skargę na akt, który nie byłby tą skargą objęty.

Fakt, że sąd administracyjny w ramach przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wyraził oceny prawne odnoszące się do tzw. dokumentacji konkursowej nie oznacza naruszenia art. 3 § 3 p.p.s.a. i art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, gdyż przepisy te nie stanowią podstawy do kwestionowania wyrażonych w zaskarżonym orzeczeniu ocen prawnych.

Istota zarzutów sformułowanych w pkt II petitum skargi kasacyjnej odnosi się do oceny zawartej w zaskarżonym wyroku.

Sąd I instancji kontrolując legalność rozstrzygnięcia Zarządu [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu stwierdził, że rozstrzygnięcie to jest niezgodne z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że sposób oceny wniosku skarżącej wskazuje – w zakresie uwzględnionym przez Sąd I instancji – na naruszenie zasad rzetelności i przejrzystości zawartych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. W ocenie Sądu I instancji Zarząd [...] wydając zaskarżoną uchwałę nie dostrzegł naruszenia tych zasad przy ocenie wniosku przez IOK w zakresie zakwestionowanych kryteriów oceny projektu, a także nie dostrzegł stwierdzonych przez Sąd nieścisłości, które wystąpiły w aktach normatywnych dedykowanych naborowi wniosków.

Kwestionując prawidłowość i zasadność tego stanowiska, Zarząd [...] podniósł natomiast – jak wynika to z zarzutów kasacyjnych oraz argumentacji prezentowanej w ich uzasadnieniu – że dokonana w tej sprawie ocena projektu nie narusza zasad rzetelności i przejrzystości oraz bezstronności i zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania w ramach kryteriów oceny zakwestionowanych przez Sąd I instancji. Zarzucono przy tym, że Sąd I instancji naruszył art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej także przez pominięcie przy ocenie wniosku istoty sposobu weryfikacji projektów w ramach kryteriów oceny merytorycznej, która powoduje gradację punktacji przyznawanej poszczególnym wnioskom. Zarzucono też, iż Sąd wadliwie uznał, że stwierdzone we wniosku skarżącej nieścisłości podlegały poprawieniu jako oczywiste omyłki, co narusza art. 43 ustawy wdrożeniowej i pkt 17 Regulaminu konkursu. Argumentowano, że sposób podania danych, ich precyzja i jednoznaczność podlegają ocenie w ramach poszczególnych kryteriów i stąd różne wartości punktowe przyznawane poszczególnym wnioskom w ramach procedury konkursowej ubiegania się o dofinansowanie projektu. Kryteria w ramach procedury konkursowej nie stanowią dla wnioskodawcy podstawy do roszczenia o przyznanie maksymalnej punktacji przewidzianej tymi kryteriami, w sytuacji gdy w ramach elementów ocenianych w ramach poszczególnych kryteriów merytorycznych występują błędy czy nieścisłości. Przyznanie tej samej punktacji wnioskodawcy, który złożył wniosek z uchybieniami i wnioskodawcy, który złożył wniosek w pełni prawidłowy, stanowiłoby w ocenie Zarządu [...] naruszenie zasady rzetelności, przejrzystości i równego traktowania wnioskodawców i prowadziłoby do naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej.

Odnosząc się do powyższych kwestii zasadne jest na wstępie kompleksowe przytoczenie treści uregulowań dotyczących wyboru projektów do dofinansowania.

Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że regulacja zawarta w art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej jest przepisem postępowania, podobnie jak regulacja z art. 43 tej ustawy i z pkt 17 Regulaminu konkursu (a nie prawa materialnego jak wywodzi kasator), a zatem zespołem norm prawnych regulujących uprawnienia i obowiązki uczestników postępowania w sprawie dofinansowania projektu, zapewniająca przede wszystkim obronę interesów prawnych beneficjenta.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Według art. 37 ust. 2 tej ustawy projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów. Przypomnienia wymaga również, że jak wynika z art. 41 ust. 1 i ust. 2 przywołanej ustawy, właściwa instytucja zobowiązania jest do przeprowadzenia postępowania konkursowego na podstawie określonego przez siebie regulaminu, który między innymi określać powinien termin, miejsce i formę składania wniosków o dofinansowanie projektu, jak i sposób uzupełniania braków formalnych oraz poprawiania oczywistych omyłek (pkt 4), wzór wniosku o dofinansowanie projektu (pkt 5), a także – co istotne w rozpatrywanej sprawie - kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (pkt 7).

Z punktu widzenia istoty spornej w sprawie kwestii podkreślenia wymaga, że wynikająca z art. 37 ustawy wdrożeniowej zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego tego postępowania konkursowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażany był już pogląd, zgodnie z którym zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 641/17 baza orzeczeń nsa.gov.pl). Zasada przejrzystości reguł oceny projektów zawarta w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia określa regulamin konkursu. Oznacza to, że kryteria wyboru projektów to inaczej warunki czy też wymogi stawiane uczestnikom konkursu, od spełnienia których zależy ocena i ewentualny wybór projektów do dofinansowania. Zatem zasada rzetelności wynikająca z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wymaga także zastosowania jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów. W orzecznictwie za utrwalony należy uznać pogląd, że wymogi stawiane wnioskującym o udzielenie dofinansowania, jeżeli na podstawie oceny ich realizacji miałyby być wyciągane negatywne konsekwencje, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny (por. wyroki NSA z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 856/10; z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17 baza orzeczeń nsa.gov.pl).

Zasadniczo z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej wynika, że stosowane w postępowaniu konkursowym odpowiednie procedury wyboru oraz kryteria powinny być przejrzyste. Oznacza to, że standardom takim nie odpowiadają systemy realizacji programu stwarzające zbyt szerokie pole do interpretacji dla organów je stosujących lub na tyle nieostre, że ich stosowanie narusza zasady określone w art. 37 ust. 1 ww. ustawy. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że postanowienia tzw. dokumentacji konkursowej nie mogą być sprzeczne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a także nie mogą podlegać wykładni, której rezultat byłby nie do pogodzenia z normatywnymi zasadami przejrzystości i rzetelności oraz zasadą równego dostępu do pomocy.

Reasumując stwierdzić należy, że uwzględniwszy art. 37 ust. 1 i 2 oraz art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 7, jak i art. 43 ustawy wdrożeniowej standardy wynikające z tych norm prawa powszechnie obowiązującego wymagają precyzyjnego określenia procedur konkursowych, gdyż uczestnik konkursu nie może domyślać się bądź domniemywać ciążących na nim obowiązków.

Wszystkie wyżej wymienione wskazania miał na uwadze Sąd I instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia Zarządu [...], czemu dał jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Uwzględniwszy powyższe za chybione należało uznać zarzuty co do tego, że Sąd I instancji dokonał wadliwej kontroli w zakresie oceny zakwestionowanych kryteriów wyboru projektów.

Zarząd [...] zarzucił, że Sąd I instancji bezzasadnie uznał, iż ocena kryterium merytorycznego nr 1: "Kryterium zgodności projektu z celami szczegółowymi RPO [...] 2014-2020" jest nieprawidłowa.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż Sąd I instancji przywołał definicję ww. kryterium: "Czy projekt jest zgodny z właściwym celem szczegółowym RPO [...] 2014-2020 oraz w jaki sposób projekt przyczyni się do osiągnięcia celu szczegółowego RPO [...] 2014-2020? W zakresie zgodności projektu z RPO [...] 2014-2020 weryfikacji podlega m.in. trafność doboru celu głównego projektu oraz opis, w jaki sposób projekt przyczyni się do osiągnięcia celu szczegółowego RPO [...] 2014-2020. IOK dopuszcza możliwość warunkowej oceny spełnienia kryterium i skierowanie projektu do negocjacji we wskazanym w karcie oceny zakresie".

Następnie Sąd stwierdził, że skoro celem szczegółowym RPO [...] 2014-2020 jest zwiększenie kompetencji osób dorosłych, w szczególności osób pozostających w niekorzystnej sytuacji na rynku pracy w zakresie ICT i języków obcych, a celem interwencji Działania 10.3 jest zwiększenie uczestnictwa osób dorosłych w uczeniu się przez całe życie, w tym uzyskiwanie kwalifikacji lub zdobywanie i poprawa kompetencji tych osób zakresie TIK i języków obcych i skarżąca w taki też sposób sformułowała cel projektu i go opisała w pkt 3.1.4., wskazując w tej części wniosku liczbę osób dorosłych: 605, to wskazanie w pkt 3 wniosku pt. "Krótki opis projektu" liczby osób dorosłych 602 należało uznać za oczywistą omyłkę, a nie za niespójność zapisów poszczególnych części wniosku. Zdaniem Sądu I instancji tego rodzaju oczywista omyłka powinna zostać zweryfikowana poprzez wezwanie skarżącej o stosowną korektę w trybie przewidzianym w pkt 17 Regulaminu konkursu, gdyż nie prowadzi to do istotnej modyfikacji wniosku. W ocenie Sądu tego rodzaju oczywista omyłka nie powinna stanowić podstawy do obniżenia punktów w spornym kryterium, gdyrz w jego ramach oceniana jest poprawność sformułowania celu i jego zgodność z celem szczegółowym RPO [...] 2014-2020.

Zarzuty kasatora kwestionujące to stanowisko Sądu I instancji sprowadzają się do twierdzenia, że zapisy zawarte w pkt 3 wniosku o dofinansowanie także podlegają ocenie, zatem stwierdzona nieprawidłowość wskazuje na niespójność w treści sformułowanego celu, w konsekwencji czego oceniający nie mogli uznać, że cel został sformułowany prawidłowo. Zarzucono przy tym, że kwestii takich jak np. liczba uczestników uzyskujących kwalifikacje językowe, nie można traktować jako oczywistych omyłek, lecz jako treści merytoryczne niepodlegające uzupełnieniu.

Otóż tego rodzaju argumentacja nie uzasadnia trafności sformułowanych zarzutów wobec stanowiska Sądu I instancji odnośnie oceny kryterium merytorycznego nr 1.

Przede wszystkim wskazać należy, że Sąd I instancji bardzo wnikliwie przeanalizował treści zawarte w definicji przedmiotowego kryterium i skonfrontował je nie tylko z celem szczegółowym RPO [...] 2014-2020 i celem intencji Działania 10.3, ale też treścią wniosku w pkt 3.1.4. "Cel główny projektu z uzasadnieniem", trafnie uznając, że stwierdzona nieprawidłowość jest tylko oczywistą omyłką. Co istotne przy tym Sąd I instancji dokonując powyższej konfrontacji miał także na uwadze pełną treść zapisów zawartych w pkt 3 "krótki opis projektu". W żadnym miejscu Sąd I instancji nie stwierdził, że zapisy zawarte w tej części wniosku o dofinansowanie nie podlegają ocenie. Tego rodzaju zarzuty są więc bezzasadne.

Trafne jest też stanowisko Sądu I instancji, że wadliwość dokonanej w powyższym zakresie oceny wynika z tego, iż oceniający nie uwzględnili, że przedmiotem oceny w ramach tego kryterium nie jest spójność zapisów poszczególnych części wniosku, lecz to, czy wnioskodawca sformułował cel projektu i opisał z jakich względów jest on zgodny z celem szczegółowym RPO [...] 2014-2020. W tym kontekście wpisanie w jednym fragmencie wniosku niepoprawnej liczby uczestników uzyskujących kwalifikacje językowe należało ocenić w ramach oczywistej omyłki.

Zauważyć należy, jak trafnie zwraca się uwagę w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że prawidłowa liczba osób dorosłych (605) została wskazana nie tylko w pkt 3.1.4. wniosku, ale także w pkt 3.1.2. (605) tego wniosku, w którym określono docelową wartość wskaźników.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej regulamin konkursu określa m.in. sposób uzupełniania braków formalnych oraz poprawianie oczywistych omyłek we wniosku.

W myśl pkt 17 Regulaminu konkursu w razie stwierdzonych, podczas weryfikacji wymogów formalnych, braków formalnych i oczywistych omyłek IOK wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia lub korekty, pod warunkiem, że korekta nie będzie prowadziła do istotnej modyfikacji wniosku o dofinansowanie (str. 15 Regulaminu). Jednocześnie z końcowych postanowień Regulaminu konkursu wynika, że weryfikacja wymogów formalnych, który to proces obejmuje tryb z art. 43 ustawy wdrożeniowej, może nastąpić nie tylko na tzw. wstępnym etapie. Zgodnie z tymi postanowieniami Regulaminu m.in. wezwanie do poprawienia oczywistej omyłki lub uzupełnienia braku formalnego, o ile zostaną one stwierdzone, może następować również na każdym kolejnym etapie oceny. Jeśli stwierdzony brak formalny lub oczywista omyłka uniemożliwia ocenę projektu, to należy wstrzymać jego ocenę na czas dokonania uzupełnień (str. 34 Regulaminu).

Jak wynika z postanowień pkt 17 Regulaminu konkursu nie zwarto w nim definicji "oczywistej omyłki" (str. 15-16 i str. 34 Regulaminu).

Dla porządku stwierdzić należy, że tego rodzaju definicji nie zawiera też art. 43 ustawy wdrożeniowej, który został powołany w petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 43 ust. 1 tej ustawy w razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie projektu braków formalnych lub oczywistych omyłek właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Według art. 43 ust. 2 tej ustawy uzupełnienie wniosku o dofinansowanie projektu lub poprawienie w nim oczywistej omyłki nie może prowadzić do jego istotnej modyfikacji.

Zatem na gruncie powyższych uregulowań przez pojęcie "oczywistej omyłki" należy rozumieć widoczny błąd pisarski, niezamierzoną niedokładność, błąd logiczny, błąd rachunkowy, czyli tego rodzaju omyłkę, która wynika z porównania ze sobą poszczególnych treści wniosku o dofinansowanie bądź też porównania treści tego wniosku z pozostałymi dokumentami złożonymi wraz z nim, czy też z innego rodzaju dokumentacją. Ocena czy pomyłka jest oczywista ma charakter formalny i następuje przez analizę i porównanie informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej.

Uwzględniwszy powyższe uregulowania i ich wykładnię przyjąć należy, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji dokonując konfrontacji poszczególnych treści zawartych w różnych częściach wniosku o dofinansowanie, trafnie uznał, iż stwierdzona niedokładność przy ocenie kryterium nr 1 miała charakter oczywistej omyłki. Potwierdza to analiza stosownych zapisów o liczbie osób dorosłych zawarta w pkt 3, pkt 3.1.2. i pkt 3.1.4. wniosku o dofinansowanie. Tym samym nie sposób uznać, że dokonanie tego rodzaju korekty w trybie pkt 17 Regulaminu konkursu prowadziłoby do istotnej modyfikacji wniosku w rozumieniu zawartym w przywołanym powyżej postanowieniu tego dokumentu konkursowego oraz w art. 43 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Aczkolwiek korekta ta odnosi się do liczby uczestników uzyskujących kwalifikacje językowe, to nie można uznać, że prowadziłaby ona do przedmiotowej zmiany projektu lub jego wskaźników, chociażby z tej przyczyny, że w pkt 3.1.2. wniosku obejmującym też wskaźniki realizacji celu wskazano prawidłową liczbę osób (605).

Bezzasadne są też zarzuty skargi kasacyjnej, w których kwestionuje się stanowisko Sadu I instancji odnośnie kryterium merytorycznego nr 3 "Kryterium osiągnięcia skwantyfikowanych rezultatów".

Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że Sąd I instancji uznał, iż ocena ww. kryterium jest częściowo prawidłowa. Otóż Sąd przywołał definicję kryterium: "Czy zaplanowane w ramach projektu wartości wskaźników są adekwatne w stosunku do potrzeb i celów projektu, a założone do osiągnięcia wartości są realne? Ocena adekwatności polega na weryfikacji, czy zaplanowane wskaźniki wynikają ze zdiagnozowanych potrzeb i są dobrane odpowiednio do działań zaplanowanych w projekcie, a ich wartość jest satysfakcjonująca z punktu widzenia ponoszonych nakładów oraz zakresu merytorycznego projektu. Ocenie będą podlegały również informacje dotyczące źródeł weryfikacji wskaźników oraz częstotliwości ich pomiaru. IOK dopuszcza możliwość warunkowej oceny spełnienia kryterium i skierowania projektu do negocjacji we wskazanym w karcie oceny zakresie".

Następnie Sąd odwołał się do wytycznych w zakresie kwalifikacji wydatków i uznał, że trafnie Zarząd [...] przyjął, iż w przypadku rozliczania kosztu danej usługi stawkami (kwotami) jednostkowymi w budżecie projektu we wniosku o dofinansowanie należy dokonać wyliczeń przy zastosowaniu ww. wskaźników, które umożliwiają postęp rzeczowy. Dlatego w tym zakresie Sąd nie uznał za zasadnych zarzutów skarżącej.

Jednakże na gruncie ww. kryterium nr 3 Sąd uznał za prawidłowe przedstawienie (rozumienie) wskaźnika nr 10 przez skarżącą. Sąd stwierdził bowiem, że dokumentacja konkursowa nie wymagała dodatkowo sporządzenia raportu (sprawozdania) potwierdzającego wykorzystanie TIK. Natomiast skarżąca we wniosku wskazała, że ten wskaźnik będzie mierzony na podstawie dokumentacji dotyczącej kursów TIK (listy obecności, wydanych certyfikatach itp.). Sąd zwrócił uwagę, że w treści załącznika nr 2 do Regulaminu konkursu wskazuje się, że: "W zakresie EFS, podmioty wykorzystujące TIK należy rozumieć jako podmioty (beneficjenci / partnerzy beneficjentów), które w ramach realizowanego przez nie projektu wspierają wykorzystanie techniki poprzez np. programowanie / szkolenie / zakup TIK lub podmioty, które otrzymują wsparcie w tym zakresie (uczestnicy projektów)". Uwzględniwszy powyższe treści dokumentacji konkursowej Sąd uznał, że w tej sytuacji podane przez skarżącą we wniosku źródła weryfikacji są wystarczające.

Zarzuty kasatora kwestionujące powyższe stanowisko Sądu I instancji sprowadzają się do twierdzenia, że wskaźnik produktu nr 10 w przypadku przedmiotowego projektu jest wskaźnikiem mierzącym liczbę beneficjantów / partnerów beneficjentów, którzy w ramach realizowanego przez nich projektu wspierają wykorzystanie technik poprzez propagowanie (szkolenie) zakup TIK. Listy obecności dotyczą bezpośrednio uczestników projektu, czy certyfikaty są też uzyskiwane przez tych uczestników. Zaś partner projektu jest podmiotem realizującym go wspólnie z liderem projektu. Dlatego dopiero raport, w którym będą zawarte odpowiednie informacje, pozwoli na weryfikację, czy wskaźnik dotyczący podmiotu wspierającego wykorzystanie technik został osiągnięty.

Z tych względów sporządzenie sprawozdania byłoby adekwatnym źródłem weryfikacji powyższego wskaźnika.

Odnosząc się do powyższego przede wszystkim wskazać należy, że wskaźnik produktu nr 10 pn. "Liczba podmiotów wykorzystujących technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK)" został określony w załączniku nr 2 do Regulaminu konkursu. Jak wynika ze wstępnych postanowień tego dokumentu konkursowego główną funkcją wskaźników jest zmierzenie, na ile cel główny projektu został zrealizowany. Wskaźniki służą ilościowej prezentacji działań podjętych w ramach projektu i ich rezultatów. W trakcie realizacji projektu wskaźniki powinny umożliwiać mierzenie jego postępu względem celów projektu. W dokumencie tym m.in. wskazano czego dotyczą poszczególne wskaźniki, określono ich nazwę, jednostkę miary oraz zawarto w nim definicję każdego z nich.

W przypadku przedmiotowego wskaźnika nr 10 w ramach jego definicji wskazano, że wskaźnik mierzy liczbę podmiotów, które w celu realizacji projektu zainwestowały w TIK, a w przypadku projektów edukacyjno-szkoleniowych również podmiotów, które podjęły działania upowszechniające wykorzystanie TIK. W tym kontekście kasator zauważa, że przedmiotowy wskaźnik dotyczy wyłącznie podmiotów / beneficjentów / partnerów beneficjentów, którzy w ramach realizowanego przez nich projektu wspierają wykorzystanie technik poprzez np. programowanie / szkolenie / zakup TIK. Tym samym przywołuje jedynie fragment tej części definicji spornego wskaźnika i do niej odnosi zarzuty, że w przedmiotowym projekcie jest mowa o partnerze wnioskodawcy, który uczestnikiem projektu nie jest. Kasator pomija przy tym, że Sąd I instancji wskazując na powyższy fragment definicji spornego wskaźnika nr 10 przywołał też jego dalszą część: "...lub podmioty, które otrzymują wsparcie w tym zakresie (uczestnicy projektu)..." i w związku z tym wywiódł, że rozumienie tego wskaźnika przez skarżącą było prawidłowe.

Zatem prawidłowo skonstruowany zarzut kasacyjny dotyczący powyższej kwestii powinien wprost odnosić się do stanowiska Sądu I instancji i zawierać argumentację wskazującą, że w ocenie kasatora to stanowisko jest wadliwe i podać przyczyny tego stanu rzeczy. Takiej argumentacji skarga kasacyjna nie zawiera, a ocena, iż adekwatnym źródłem weryfikacji pomiaru ww. wskaźnika byłby raport, została sformułowana w trybie przypuszczającym. Kasator nie powołuje się bowiem na żaden dokument konkursowy, z którego wynikałoby, że raport powinien być źródłem pomiaru tego wskaźnika. Jak zaś wyżej wskazano, w orzecznictwie sądowym nie jest kwestionowany pogląd, że postanowienia dokumentów systemu realizacji programu operacyjnego, które odnoszą się do reguł wyboru projektów, muszą być jednoznaczne, określające w sposób przejrzysty i precyzyjny obowiązki oraz konsekwencje prawne określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu.

Reasumując, zarzut ten z przyczyn wyżej wskazanych nie zasługiwał na uwzględnienie.

Brak też podstaw do uznania za zasadny zarzut Zarządu [...] dotyczący stanowiska Sądu I instancji w kwestii oceny kryterium merytorycznego nr 4: "Kryterium doboru grupy docelowej".

Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że Sąd I instancji uznał, iż ocena tego kryterium jest nieprawidłowa.

Sąd przede wszystkim przywołał treść definicji tego kryterium:

"Czy dobór grupy docelowej jest adekwatny do założeń projektu oraz zapisów regulaminu konkursu, w tym czy zawiera wystarczający opis:

- grupy docelowej, jaka będzie wspierana w ramach projektu;

- potrzeb i oczekiwań uczestników projektu w kontekście wsparcia, które ma być udzielane w ramach projektu;

- barier, na które napotykają uczestnicy projektu;

- skali zainteresowania potencjalnych uczestników projektu;

- sposobu rekrutacji uczestników projektu, w tym kryteriów rekrutacji zapewniających dostępność osobom z niepełnosprawnościami?

Ocena adekwatności polega na weryfikacji, czy wskazana grupa docelowa wpisuje się w grupy docelowe określone w regulaminie konkursu oraz czy wskazana grupa wpisuje się w diagnozę sytuacji problemowej, na którą odpowiedź stanowi projekt. IOK dopuszcza możliwość warunkowej oceny spełnienia kryterium i skierowania projektu do negocjacji we wskazanym w karcie oceny zakresie".

Następnie Sąd wskazał, że w kontekście tak zdefiniowanej istoty ocenianego kryterium, występujące we wniosku różnice dotyczące liczby gmin objętych wsparciem stanowią oczywistą omyłkę, o korektę której należało wezwać wnioskodawcę zgodnie z pkt 17 Regulaminu konkursu, gdyż korekta ta nie prowadziła do istotnej modyfikacji wniosku. Tym bardziej, że w pkt 1.14 wniosku wskazano prawidłowo 26 gmin, w tym 11 miejsko-wiejskich.

Na tle powyższego kryterium Sąd uznał, że dodatkowe punktowanie (premiowanie) osób w wieku 50+ nie było potrzebne, gdyż cel konkursu umożliwiał skierowanie wsparcia wyłącznie do osób w wieku 18 lat i więcej, mieszczących się "w co najmniej w jednej" z grup: a) osób o niskich kwalifikacjach; b) osób, które ukończyły 50 rok życia.

Zarzuty kasatora kwestionującego powyższe stanowisko sprowadzają się do twierdzenia, że zważywszy na treść "Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu" na podstawie opisu zawartego w pkt 3.2. wniosku oceniana jest adekwatność doboru grupy docelowej do założeń projektu oraz jakość diagnozy specyfiki tej grupy. Zatem informacje zawarte w pkt 3.2 wniosku, w tym liczba gmin objętych wsparciem, są tym samym niezwykle istotne i mają bezpośrednie przełożenie na inne części wniosku. Zatem skoro wnioskodawca wskazał w pkt 3.2 wniosku większą liczbę gmin, niż ta wchodząca w skład obszaru [...], to świadczy to o nieadekwatności doboru grupy docelowej do założeń projektu. Dokonywanie zmian w tym zakresie stanowiłoby zmianę przedmiotową projektu i istotną modyfikację wniosku, co nie jest dopuszczalne w oparciu o pkt 17 Regulaminu konkursu, bo nie jest to oczywista omyłka.

Odnośnie drugiej kwestii objętej spornym kryterium nr 4 kasataor zarzucił, że wnioskodawczyni w projekcie określając grupę docelową nie zawęziła jej wyłącznie do osób o niskich kwalifikacjach, lecz wskazała też na osoby w wieku 50+, zatem projekt nie może preferować tylko jednej z tych grup. Projekt powinien być skierowany do grup docelowych ze względu na wymogi jakie określa kryterium dostępu nr 7 dotyczące wskaźników produktu i fakt, że w projekcie założono osiągnięcie wskaźnika produktu nr 2.

W pierwszej kolejności należy się odnieść do tego, czy wskazanie w jednej części wniosku innej liczby gmin niż to zostało określone w drugiej części tego wniosku stanowi oczywistą omyłkę, jak uznał Sąd I instancji, czy też jest to niespójność w treści wniosku, której korekta prowadziłaby do istotnej modyfikacji wniosku, jak to podnosi Zarząd [...].

W tej ocenie przede wszystkim w pełni należy powtórzyć argumentację, którą Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował już wcześniej w tym uzasadnieniu wyroku, przy ocenie kryterium nr 1 (str. 15). Zatem ponownie odwołać się należy do treści postanowień pkt 17 oraz końcowych postanowień Regulaminu konkursu i art. 43 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, wskazujących na możliwość oraz tryb poprawiania oczywistej omyłki w treści wniosku. Ponowić też należy argumentację dotyczącą wykładni pojęcia "oczywista omyłka", w szczególności w tym zakresie, że ocena tego, czy mamy do czynienia z tego rodzaju sytuacją wymaga analizy i porównania informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej, a także – jak w tym przypadku – i w dokumentacji konkursowej.

W związku z tym wskazać należy, że w pkt 8 Regulaminu konkursu pt. "Obszar realizacji projektu" postanowiono, że projekt składany w ramach naboru musi być skierowany do jednego z ośmiu wymienionych w tym postanowieniu subregionów, wśród których podano Obszar Ziemi [...]. Stwierdzono przy tym, że gminy wchodzące w skład poszczególnych subregionów zostały szczegółowo wskazane w załączniku nr 4 do niniejszego Regulaminu. Z powołanego załącznika wynika, że wymieniony subregion obejmuje: 8 gmin miejskich, 7 gmin wiejskich i 11 gmin miejsko-wiejskich, tj. łącznie 26 gmin. Jednocześnie w załączniku tym wszystkie gminy wchodzące w skład tego subregionu zostały wymienione. To zaś oznacza, że liczba gmin wchodzących w skład wymienionego subregionu została określona w dokumentacji konkursowej i nie przekracza liczby 26.

Z kolei z dokumentacji aplikacyjnej skarżącej wynika, że w pkt 1.14 wniosku odnoszącym się do "Obszaru realizacji projektu" wskazano 26 gmin, w tym m.in. 11 miejsko-gminnych obejmujących tenże subregion. Natomiast w pkt 3.2 wniosku "Grupy docelowe" wskazując gminy objęte projektem wpisano liczbę 27 (łączna ilość gmin) i 12 gmin miejsko-gminnych oraz odpowiednio 7 gmin wiejskich i 8 gmin miejskich. Jednocześnie w tej części wniosku (3.2) wskazano wcześniej subregion Obszaru Ziemi [...] jako obszar realizacji projektu.

Konfrontacja liczby gmin obejmujących subregion, na obszarze którego projekt skarżącej był planowany do realizacji, a wskazanych w załączniku nr 4 do Regulaminu, z liczbą gmin objętych wsparciem wskazanych w pkt 1.14 wniosku w sposób logiczny prowadzi do konkluzji, że wskazana liczba gmin w pkt 3.2. wniosku stanowi oczywistą omyłkę, o korektę której należało wezwać skarżącą w oparciu o pkt 17 Regulaminu konkursu, tak jak to trafnie uznał Sąd I instancji. Wbrew zarzutom kasatora nie można uznać, że tego rodzaju korekta stanowiłaby istotną modyfikację wniosku w jego przedmiotowym zakresie dotyczącym projektu, gdyż w ten sposób nie następuje zmiana grupy docelowej objętej wsparciem ani też zmiana zakresu zadań zaplanowanych do realizacji w ramach projektu. Innymi słowy nie sposób uznać, że poprzez tego rodzaju korektę, zważywszy na pozostałe treści tej części wniosku odnoszące się do opisu grupy docelowej i obszaru objętego realizacją projektu, doszłoby do uzupełnienia bądź zmiany w zakresie treści merytorycznych projektu. Uzasadnienie skargi kasacyjnej odnoszące się do tej kwestii stanowi jedynie polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji.

Nie są też zasadne zarzuty dotyczące drugiej kwestii spornej związanej z kryterium merytorycznym nr 4.

Otóż zgodnie z pkt 7 pt. "Uczestnicy projektu" Regulaminu konkursu w ramach niniejszego konkursu wsparcie może zostać skierowane wyłącznie do osób w wieku 18 lat i więcej, mieszczących się co najmniej w jednej z poniższych grup:

- osób o niskich kwalifikacjach,

- osób, które ukończyły 50 rok życia.

Użycie w treści ww. postanowienia Regulaminu zwrotu: "co najmniej w jednej" oznacza, tak jak to trafnie przyjął Sąd I instancji, że wystarczyło tym samym, iż tylko do jednej z nich (z tych grup), tj.: a) osób o niskich kwalifikacjach; b) osób, które ukończyły 50 rok życia, skierowano wsparcie. Zatem cel konkursu mógł być skierowany do osób pełnoletnich i o niskich kwalifikacjach, bez konieczności odrębnego zastrzeżenia, że osoby, które ukończyły 50 rok życia także będą traktowane priorytetowo. Z warunków zawartych w przedmiotowym kryterium nr 4 nie wynika, aby wnioskodawca zobligowany był, zakładając wsparcie dla obu tych grup, premiować je obie. Kasator w swojej argumentacji jedynie sugeruje, że osiągnięcie wskaźnika produktu nr 2 "Liczba osób w wieku 50 lat i więcej objętych wsparciem w programie" może być utrudnione ze względu na brak premiowania tej grupy osób podczas rekrutacji, jednakże nie wskazuje jakie przesłanki uprawniają do tego rodzaju ocen. To, że według kryterium nr 7 dotyczącego wskaźników produktu, w kryterium tym wymieniono też osoby w wieku 50 lat i więcej, nie może oznaczać automatycznie, przy jednoznacznej treści pkr 7 Regulaminu, obowiązku dodatkowego premiowania tej grupy osób. Zatem i te zarzuty są chybione.

Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty kwestionujące stanowisko Sądu I instancji odnośnie kryterium merytorycznego nr 5 "Kryterium trafności".

Sąd I instancji uznał, że ocena ww. kryterium jest częściowo nieprawidłowa.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd przede wszystkim przywołał definicję ww. kryterium: "Czy we wniosku o dofinansowanie projektu przedstawiono wystarczający opis:

- zadań realizowanych w ramach projektu;

- uzasadnienia potrzeby realizacji zadań w kontekście przedstawionej diagnozy;

- wartości wskaźników, które zostaną osiągnięte w ramach zadań (jeśli dotyczy);

- roli partnerów w realizacji poszczególnych zadań, jeśli przewidziano ich realizację w ramach partnerstwa wraz z uzasadnieniem (jeśli dotyczy);

- trwałości i wpływu rezultatów projektu (jeśli dotyczy)?

IOK dopuszcza możliwość warunkowej oceny spełnienia kryterium i skierowania projektu do negocjacji we wskazanym w karcie oceny zakresie".

Następnie Sąd uznał, że dokumentacja konkursowa nie wymagała od wnioskodawców deklaracji prowadzenia kursów w każdej gminie. Według Sądu, brak takiej deklaracji skarżącej odnośnie kursów języka francuskiego (deklaracje dotyczą pozostałych języków) był racjonalny, mając na uwadze wykazane we wniosku mniejsze zapotrzebowanie na naukę tego języka ze strony potencjalnej grupy docelowej, co wiąże się z ograniczoną ilością kursów nauki ww. języka. W ocenie Sądu, deklaracja dotycząca organizowania kursów nauki języka francuskiego w miejscowości najbliższego zamieszkania uczestnika jest wystarczająca w kontekście minimalizowania barier materialnych w dostępie do nauki języka.

Natomiast Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, że wystarczająco wyjaśniono, z czego wynika liczba 740 osób biorących udział w projekcie. W sposób uprawniony uznano zatem, że “nie jest zrozumiała liczba osób, która ma uczestniczyć w poszczególnych kursach językowych i kursie ICT".

Kasator kwestionując stanowisko Sądu I instancji w zakresie, w którym nie podzielił on oceny organu, zarzucił, że w opisie zadania 3 dotyczącego kursów języka francuskiego wskazano, iż z racji skali projektu założono, że mieszkańcy wszystkich terenów objętych projektem będą mieli możliwość wzięcia udziału w kursach w miejscowościach zamieszkania lub najbliższej możliwej, w której zostanie uruchomiona grupa szkoleniowa. Zarzucono, że zwrot: "najbliższa możliwa" miejscowość jest pojęciem nieostrym i daje możliwość dowolnej interpretacji powyższej deklaracji. Mniejsze zapotrzebowanie na naukę języka francuskiego nie zwalnia wnioskodawcy z konieczności zapewnienia równego traktowania wszystkich uczestników projektu, zaś projekt zakłada wsparcie dla osób o niskich kwalifikacjach, w niekorzystnej sytuacji na rynku pacy, w tym niepracujących, będących w trudnej sytuacji materialnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższa argumentacja nie jest wystarczająca do podważenia stanowiska Sądu I instancji, który trafnie zwrócił uwagę, że dokumentacja konkursowa nie wymaga od wnioskodawców prowadzenia kursów w każdej gminie. W zarzutach wobec tego stanowiska nie przedstawiono, aby którykolwiek z dokumentów konkursowych nakładał na wnioskodawców tego rodzaju obowiązek. Natomiast wśród warunków odnoszących się do przedmiotowego kryterium nr 5 wskazano, czy we wniosku o dofinansowanie projektu przedstawiono wystarczający opis uzasadnienia potrzeby realizacji zadań w kontekście przedstawionej diagnozy. Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji skarżąca we wniosku wykazała mniejsze zapotrzebowanie na naukę języka francuskiego ze strony potencjalnej grupy docelowej, a zatem uzasadniła ograniczoną ilość kursów nauki języka francuskiego. W konsekwencji trafnie w tym kontekście zdiagnozowała, iż kursy te będą się odbywały m.in. w najbliższej możliwej miejscowości miejsca zamieszkania uczestnika. Wbrew zarzutom kasatora w ten sposób zminimalizowano barierę materialną w dostępie do nauki języka francuskiego z przyczyn, do których obecnie odwołuje się autor skargi kasacyjnej. W żaden sposób nie narusza to równego traktowania wszystkich uczestników projektu, a jedynie właśnie uzasadnia racjonalnie potrzebę realizacji zadań w kontekście przedstawionej diagnozy. Argumentacja kasatora nie zawiera merytorycznie uzasadnionych argumentów, a jedynie polemizuje ze stanowiskiem Sądu.

Nie jest też trafny zarzut kwestionujący stanowisko Sądu I instancji odnośnie oceny kryterium merytorycznego nr 6 "Kryterium racjonalności harmonogramu". Sąd uznał, że ocena tego kryterium jest częściowo prawidłowa.

Zasadniczo WSA przy ocenie, czy skarżąca spełniła ww. kryterium, podzielił argumentację organu. Sąd I instancji uznał jedynie to stanowisko za błędne w zakresie przekazania podręczników, gdyż stwierdził, że tego rodzaju czynność nie jest elementem, który musiał znaleźć się w harmonogramie działań. W ocenie Sądu czynność ta obiektywnie nie pozwala na śledzenie postępu realizacji projektu.

Kasator nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem Sądu I instancji zarzucił, że ujęcie w harmonogramie przekazania podręczników umożliwi pracownikom IZ PRO [...] weryfikację, czy zakup podręczników nastąpił w zakładanym terminie i czy właściwie oraz terminowo spożytkowano środki publiczne przekazane w ramach transzy dofinansowania.

Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać wpierw trzeba na definicję tego kryterium: "Czy przedstawiony harmonogram realizacji projektu jest racjonalny w stosunku do przedstawionego zakresu zadań w projekcie?

IOK dopuszcza możliwość warunkowej oceny spełnienia kryterium i skierowania projektu do negocjacji we wskazanym w karcie oceny zakresie".

Z powyższego wynika, że celem harmonogramu realizacji projektu jest ocena jego racjonalności przy uwzględnieniu zadań, które w projekcie zostały przedstawione.

Jak wskazuje się w "Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu", do której też odwołuje się kastor, harmonogram umożliwia wnioskodawcy pokazanie w przejrzysty sposób rozkładu realizacji poszczególnych zadań projektowych i ich etapów w czasie (str. 44 instrukcji). Służy on łatwej identyfikacji zadań i poszczególnych etapów tych zadań w czasie. Jako przykładowe zadania wskazuje się w tym dokumencie konkursowym: "szkolenia" lub "kilka edycji tych szkoleń". W dokumencie tym, odnoszącym się do sposobu wypełniania wniosku w części dotyczącej "harmonogramu realizacji projektu" nie wskazuje się czynności "przekazania podręczników".

Zatem słusznie przyjął Sąd I instancji, że na gruncie ocenianego kryterium nr 6 tego rodzaju czynność faktyczna nie pozwala obiektywnie na śledzenie postępu realizacji projektu. Poza tym czynność "przekazania podręczników" nie jest tożsama z czynnością "zakupu podręczników". Zatem odwoływanie się do argumentacji związanej z ułatwieniem weryfikacji, czy zakup podręczników nastąpił w terminie określonym oraz czy środki na ich zakup spożytkowano w terminie, nie może uzasadniać trafności zarzutu związanego ze spełnieniem kryterium racjonalności harmonogramu.

Za całkowicie chybiony należało uznać zarzut kwestionujący stanowisko Sądu I instancji odnośnie kryterium premiującego nr 2 "Kryterium doświadczenia".

Zdaniem Sądu ocena tego kryterium jest nieprawidłowa.

Sąd przede wszystkim przywołał treść obejmującą definicję powyższego kryterium: "Czy Wnioskodawca zrealizował w ciągu ostatnich 3 lat przed złożeniem wniosku o dofinansowanie na terenie województwa [...] co najmniej 2 przedsięwzięcia w obszarze merytorycznym i dla grupy docelowej objętej interwencją projektową, w ramach których osiągnął zakładane w ramach przedsięwzięcia cele? Kryterium ma za zadanie premiować Wnioskodawców posiadających doświadczenie w realizacji przedsięwzięć na obszarze województwa [...]. Przedsięwzięciem jest działanie podjęte w jakimś celu, którego wynikiem są konkretne rezultaty. Przedsięwzięcie musi mieć formę pisemną (np. projektu, wniosku, umowy/ porozumienia o współpracy), która dokumentuje cel, działania, planowane i zrealizowane rezultaty. Wnioskodawca może się legitymować doświadczeniem, w przypadku gdy był liderem lub partnerem w zrealizowanym już przedsięwzięciu, a zakres zrealizowanych przez niego działań był zbieżny z zakresem konkursu, którego dotyczy to kryterium. Obszar interwencji projektowej zostanie określony w regulaminie konkursu. Kryterium zostanie zweryfikowane na podstawie deklaracji złożonej przez Wnioskodawcę w treści wniosku o dofinansowanie projektu. Wnioskodawca zawrze krótki opis zrealizowanego przedsięwzięcia, w tym przedstawi co najmniej: tytuł projektu, źródło finansowania, informacje o jego obszarze merytorycznym, grupie docelowej oraz rezultatach projektu. Wnioskodawca we wniosku o dofinansowanie oświadczy, że zaplanowany cel w opisywanym przedsięwzięciu został zrealizowany".

Następnie Sąd stwierdził, że skoro w dokumentacji konkursowej brak jest definicji lidera /partnera/ oraz wskazania, że doświadczenie wymagało realizacji projektów unijnych, to dowolna jest ocena, że realizując odpowiednie (zgodne z ww. definicją) przedsięwzięcia, jako wykonawca, skarżąca nie spełniała ww. kryterium.

Kasator kwestionując powyższe stanowisko zarzucił, że definicja partnerstwa nie została zawarta w Regulaminie konkursu, gdyż wynika to wprost z art. 33 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, która to ustawa została wskazana jako dokument konkursowy w rozdziale 4 Regulaminu. Z regulacji tej wynika, że lider lub partner (podmioty partnerstwa) są odpowiedzialni za realizację projektu. Wykonawca natomiast nie realizuje projektu, a jedynie wykonuje pewną czynność zleconą mu przez lidera lub partnera. Z pkt 44 wniosku wynika, że skarżąca nie zrealizowała w terminie określonym w tym kryterium wskazanych przedsięwzięć jako lider lub partner.

Istota problemu, którego dotyczy powyższy zarzut, sprowadza się do wykładni treści zawartych w definicji kryterium nr 6. Jak wynika z tej definicji kryterium to ma za zadanie (czyli jego celem jest) premiować tych wnioskodawców, którzy posiadają doświadczenie w realizacji przedsięwzięć na obszarze województwa [...]. W kryterium tym zdefiniowano też "przedsięwzięcie", wskazując, że jest to działanie w takim celu, którego wynikiem są konkretne rezultaty. Oznacza to więc, że wnioskodawca musi się wykazać doświadczeniem w realizacji zadań, współpracy w zadaniach czy działaniach, które w jakiś sposób były związane z realizacją projektów objętych zakresem przedmiotowego konkursu. Stwierdzając w treści kryterium, że przedsięwzięcie musi mieć formę pisemną, podano przykładowo jako taką formę: projekt, wniosek, umowy/porozumienia o współpracy. To oznacza, że doświadczenie, którym może legitymować się wnioskodawca, nie musi wynikać wyłącznie z tego, że był on już (w terminie wskazanym w tym kryterium) liderem lub partnerem w zrealizowanym przedsięwzięciu w rozumieniu tych pojęć wynikających z art. 33 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Oczywiście, jeżeli tego rodzaju przedsięwzięcie zrealizował, to jak wynika wprost z treści kryterium, jako lider lub partner (o ile są spełnione pozostałe warunki określone w kryterium) spełnia ten warunek. Niemniej warunek ten może też zostać spełniony, gdy wnioskodawca wykaże się realizacją odpowiedniego przedsięwzięcia jako wykonawca. Takie rozumienie powyższego kryterium wynika też z treści wskazań zawartych w "Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu" dotyczących wypełniania pkt 44. wniosku "Doświadczenie wnioskodawcy i partnerów" (str. 31-32). W dokumencie tym wprost wskazano "Istotnym elementem opisu potencjału społecznego powinno być wykazanie obecności Wnioskodawcy i partnerów (jeśli dotyczy) i "zakorzenienie" działań podejmowanych przez niego i partnerów ... w przeszłości (...) w obszarze planowanej interwencji, nawet w sytuacji gdy nie realizował on dotąd projektów współfinansowanych ze środków funduszy strukturalnych". W dalszej części wskazań zawartych w "Instrukcji" dotyczących tej spornej kwestii określono jak należy opisać potencjał społeczny wnioskodawcy w celu oceny zdolności do podjęcia i efektywnej realizacji określonego przedsięwzięcia, gdyż na podstawie tych informacji oceniający powinien mieć możliwość szerszego spojrzenia na działalność wnioskodawcy prowadzoną w okresie 3 lat w stosunku do roku, w którym składany jest wniosek oraz określenie poziomu doświadczenia merytorycznego i skuteczność wnioskodawcy. Wskazano m.in., że wnioskodawca powinien wykazać doświadczenie swoje i partnerów (jeżeli dotyczy) w realizacji różnego rodzaju przedsięwzięć, a nie jedynie tych realizowanych przy udziale środków funduszy strukturalnych (str. 32 Instrukcji).

Powyższe prowadzi do wniosku, że trafne jest ostatecznie stanowisko Sądu I instancji, aczkolwiek z nieco innych względów, iż ocena kryterium nr 2 przez Zarząd [...] jest nieprawidłowa. Podzielić bowiem należy stanowisko kasatora, że definicja partnera została zawarta w art. 33 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i ten akt prawny został wskazany w pkt 4 poz. k/ Regulaminu konkursu jako jeden z dokumentów będących podstawą prawną, w oparciu o którą prowadzony jest konkurs. Jednakże wadliwość stanowiska Zarządu [...] co do sposobu oceny kryterium nr 6 wynika z błędnej wykładni treści zawartych w tym kryterium, na co też po części zwrócił uwagę Sąd I instancji.

Reasumując stwierdzić należy, że Sąd I instancji trafnie uznał z przyczyn wyżej wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż w zakwestionowanym zakresie przeprowadzona przez organ ocena wniosku narusza art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej oraz pkt 17 Regulaminu konkursu.

Tym samym nie są zasadne z przyczyn wyżej wskazanych zarzuty zawarte w pkt II ppkt 1 i 3 petitum skargi kasacyjnej. Dodać przy tym należy (odnośnie zarzutu z pkt II ppkt 3), że autor skargi kasacyjnej na poparcie swojego stanowiska kwestionującego ocenę Sądu I instancji nie przedstawił zasadniczo żadnej argumentacji prawnej odnoszącej się do pkt 17 Regulaminu konkursu. Zarzucając zaś naruszenie art. 43 ustawy wdrożeniowej w ramach przytoczonej podstawy kasacyjnej nie podał konkretnej jednostki redakcyjnej tego zakwestionowanego przepisu. Na uzasadnienie tak sformułowanego zarzutu jedynie odwołał się do poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądowym. Wskazać zatem należy, że z art. 176 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż każdy zarzut przedstawiony w skardze kasacyjnej powinien być osobno uzasadniony w taki sposób, aby z treści uzasadnienia podstaw kasacyjnych w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, z jakich przyczyn skarżący zarzuca Sądowi I instancji naruszenie wskazanych przepisów prawa procesowego i materialnego. W orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że dla prawidłowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych nie jest wystarczające powtórzenie fragmentów orzeczeń sądowych bez wskazania, jakie znaczenie mają te fragmenty dla oceny zaskarżonego wyroku. Stanowisko organów władzy sądowniczej nie może zastępować uzasadnienia podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt I FSK 4/05; z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 334/11, baza orzeczeń nsa.gov.pl).

Nie jest też zasadna argumentacja dotycząca zarzutu sformułowanego w pkt II ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do tej kwestii zwrócić należy uwagę na to, że istota sądowej kontroli spraw o dofinansowanie projektów odbywa się według kryterium legalności i sprowadza się do analizy sposobu dojścia organu do konkretnego rozstrzygnięcia. Sposób oceny projektu (na danym etapie) podlega zatem sądowej weryfikacji z punktu widzenia tego, czy przeprowadzono ją nie naruszając prawa. Ocena wniosków o dofinansowanie projektów zwłaszcza w zakresie weryfikacji merytorycznej (według kryteriów wartościujących) opiera się więc na ich swobodnej lecz nie dowolnej ocenie przez organ. W taki też sposób Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, wskazując na stwierdzone uchybienia, gdyż miały one wpływ na ocenę wniosku o dofinansowanie. Natomiast sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny wniosku w tym sensie, że nie bada tego rodzaju sprawy ponownie niejako za organy (nie kontroluje po raz kolejny wniosku potencjalnego beneficjenta).

Zatem zarzut, że Sąd I instancji w ramach przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nie miał na względzie gradacji punktacji, którą przewidziano w dokumentacji konkursowej, jest niezasadny. Za gołosłowne należy przy tym uznać twierdzenie kasatora, że: "Sąd I instancji przyjął, iż uchybienia w treści złożonego przez stronę skarżącą wniosku o dofinansowanie nie mogą stanowić podstawy do nieprzyznania maksymalnej punktacji". Sąd I instancji nie wyraził tego rodzaju oceny. Jak już wcześniej wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny ustawa wdrożeniowa ani też ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie uprawnia Sądu I instancji do orzekania w sposób merytoryczny poprzez jednoznaczne wskazanie jaką ilość punktów przy ponownym rozpoznaniu sprawy właściwy organ powinien przyznać wnioskowi. Z tych wszystkich względów za całkowicie chybiony należało też uznać zarzut sformułowany w pkt II ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej.

Zważywszy na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).