Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1633/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 240  par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Kolanowski Sędzia del. WSA Agnieszka Olesińska Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 października 2019 r. sygn. akt I SA/Lu 495/19 w sprawie ze skargi G.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 1 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza solidarnie od spadkobierców G. K.: A.K., M. K., J. K. i M. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 25 października 2019 r., I SA/Lu 495/19, w sprawie ze G.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 1 lipca 2019 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił.

2. Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 240 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: ,,o.p.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. przez oddalenie skargi przez WSA w Lublinie oraz wskazanie w wyroku, że w tej sprawie nie zostały spełnione przesłanki dające podstawę wznowienia postępowania,

pomimo tego, iż w tej sprawie dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, tj. fałszywy okazał się dowód w postaci postanowienia o przedstawieniu zarzutów ogłoszonego skarżącemu w dniu 17 stycznia 2014 r. w sytuacji, gdy w tym dniu powinno być wydane wobec skarżącego postanowienie o umorzeniu postępowania karnego skarbowego (ze względu na przedawnienie odpowiedzialności karnej skarbowej skarżącego z dniem 31 grudnia 2013 r.), a zatem fałszywa okazała się okoliczność nie rozpoczęcia z 1 stycznia 2014 r. dalszego biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku za 2007 r. po okresie jego zawieszenia, w sytuacji, gdy ze względu na zmianę wysokości zobowiązania w podatku za 2007 r. określonego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 15 czerwca 2015 r. w stosunku do zobowiązania w podatku za 2007 r. określonego w wadliwej (niezgodnej z prawem) kwocie w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 28 listopada 2013 r., nastąpiła zmiana kwalifikacji karnej skarbowej, na podstawie której został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku za 2007 r. (a która to podstawa prawna została błędnie wskazana w postanowieniu z 10 grudnia 2013 r. o przedstawieniu skarżącemu zarzutów jako art. 56 § 1 KKS, a jako prawidłowa podstawa prawna powinien być wskazany art. 56 § 2 KKS), skutkująca krótszym okresem przedawnienia odpowiedzialności karnej skarbowej, a zatem w efekcie - ze względu na zaistnienie z dniem 31 grudnia 2013 r. tzw. bezwzględnej ujemnej przesłanki procesowej (art. 17 § 1 pkt 6 KPK) skutkująca od dnia 1 stycznia 2014 r., ponownym rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku za 2007 r., a wiec w tej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 240 §1 pkt 1 o.p.,

b) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 240 § 1 pkt 5) o.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. przez oddalenie skargi przez WSA oraz wskazanie w wyroku, że w tej sprawie nie zostały spełnione przesłanki dające podstawę wznowienia postępowania,

pomimo tego, iż w tej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, tj. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 15 czerwca 2015 r., nieznane organowi, który wydał tę decyzję, stwierdzone w piśmie Naczelnika PUC-S z 29 października 2018 r., a więc nowa okoliczność faktyczna dotyczy tego, że dowód w postaci postanowienia o przedstawieniu zarzutów ogłoszonego skarżącemu w dniu 17 stycznia 2014 r. okazał się fałszywy, a działanie organu karnego skarbowego niezgodne z prawem, ze względu na fakt, że w tym dniu powinno być wydane wobec skarżącego postanowienie o umorzeniu postępowania karnego skarbowego (ze względu na przedawnienie odpowiedzialności karnej skarbowej skarżącego z 31 grudnia 2013 r.), a zatem fałszywa okazała się okoliczność nie rozpoczęcia z 1 stycznia 2014 r. dalszego biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku za 2007 r. po okresie jego zawieszenia, w sytuacji, gdy ze względu na zmianę wysokości zobowiązania w podatku za 2007 r. określonego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 15 czerwca 2015 r. w stosunku do zobowiązania w podatku za 2007 r. określonego w wadliwej (niezgodnej z prawem) kwocie w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 28 listopada 2013 r., nastąpiła zmiana kwalifikacji karnej skarbowej, na podstawie której został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku za 2007 r. (a która to podstawa prawna została wskazana w postanowieniu z 10 grudnia 2013 r. o przedstawieniu skarżącemu zarzutów jako art. 56 § 1 KKS, a jako prawidłowa podstawa prawna powinien być wskazany art. 56 § 2 KKS), skutkujący krótszym okresem przedawnienia odpowiedzialności karnej skarbowej, a zatem w efekcie - ze względu na zaistnienie z 31 grudnia 2013 r. tzw. bezwzględnej ujemnej przesłanki procesowej (art. 17 § 1 pkt 6 KPK), skutkująca od 1 stycznia 2014 r. ponownym rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku za 2007 r., a więc w tej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 o.p.,

c) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 245 § 1 pkt 2) o.p. przez oddalenie skargi przez WSA oraz wskazanie w wyroku, że w tej sprawie nie zostały spełnione przesłanki dające podstawę wznowienia postępowania,

pomimo tego, iż w tej sprawie wystąpiła przesłanka tak z art. 240 § 1 pkt 1) o.p., jak i z art. 240 § 1 pkt 5) o.p., a więc w tym zakresie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powinien orzec co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem, tj. uchylić w części decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 15 czerwca 2015 r. z uwagi na to, iż prawidłowa wysokość zobowiązania skarżącego w podatku za 2007 r., wynikająca z obowiązku podatkowego, zgodnie z koncepcją tzw. idealnego obowiązku podatkowego, powinna znaleźć odwzorowanie już w treści decyzji organu I instancji, tak jak to określono w ostatecznej decyzji określającej prawidłową wysokość obowiązania podatkowego, tj. w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 15 czerwca 2015 r.,

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 192 o.p. oraz zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. i art. 134 p.p.s.a przez uznanie za prawidłowe zaniechanie wystąpienia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. z wnioskiem o udzielenie informacji na piśmie: czy doszło do umorzenia postępowania karnego skarbowego w zakresie zobowiązania skarżącego w podatku 2007 r., a także jeżeli doszło do umorzenia ww. postępowania, do wskazania konkretnej daty (dzień, miesiąc, rok), w której doszło do przedawnienia odpowiedzialności karnej skarbowej skarżącego w zakresie zobowiązania skarżącego w podatku 2007 r., a także do wskazania daty, w której doszło do umorzenia ww. postępowania,

e) art. 1 p.u.s.a. w zw. z art. 1 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1, art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 47 KPP w zw. z art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie

Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, przez uchylenie się przez WSA w wyroku od zbadania istnienia przesłanki prawidłowości zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku za 2007 r. i prawidłowości określenia tego zobowiązania po upływie tego terminu w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 15 czerwca 2015 r. (pomimo tego, iż wszczęcie postępowania karnego skarbowego wobec skarżącego nastąpiło w warunkach tzw. nadużycia prawa przez pracownika organu administracji jakim jest pracownik Urzędu Kontroli Skarbowej w B., a zadaniem sądów administracyjnych jest kontrola legalności działalności administracji publicznej) przez wskazanie przez WSA w wyroku, że "w stanie niniejszej sprawy nie jest możliwe badanie tej kwestii [oceny czy nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego w zakresie ogłoszonego skarżącemu w dniu 17 stycznia 2014 r. postanowienia o przedstawienia zarzutów] skoro skarżący nie wykazał istnienia podstaw do wznowienia (str. 12 wyroku), podczas gdy istotny jest fakt, że tak w postępowaniu w zakresie wydanej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 15 czerwca 2015 r. sądy administracyjne (pomimo postawienia takiego zarzutu w postępowaniu przed NSA w ramach uzupełnienia uzasadnienia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej) uchyliły się od badania tej kwestii, jak i w postępowaniu wznowieniowym kwestia ta, zdaniem WSA w wyroku, nie mogła być badana, w związku z czym skarżącemu de facto zostało zakwestionowane prawo do dokonania oceny przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd oraz stanowi przyzwolenie na nadużywanie prawa przez organy państwa, co jest nie do pogodzenia m.in. z art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 47 KPP,

f) art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez przyjęcie jako stan faktyczny sprawy

okoliczności i faktów [w szczególności w zakresie legalności ogłoszenia skarżącemu

w dniu 17 stycznia 2014 r. postanowienia o przedstawieniu zarzutów wobec skarżącego po okresie upływu terminu przedawnienia karalności czynu skarżącego, co nastąpiło w dniu 31 grudnia 2013 r.] wynikających z akt postępowania karnego skarbowego bez poddania ich samodzielnej ocenie, pomimo wskazania wyroku WSA, że: "zdaniem jednak [WSA w wyroku] nawet gdyby skarżący miał słuszność co do formułowanego w tym względzie zarzutu [tj. braku legalności ogłoszenia skarżącemu w dniu 17 stycznia 2014 r. postanowienia o przedstawieniu zrzutów wobec skarżącego po okresie upływu terminu przedawnienia karalności czynu skarżącego, która to okoliczność miała wpływ na możliwość określenia zobowiązania

podatkowego w podatku za 2007 r.], to świadczyłoby to, że finansowy organ postępowania przygotowawczego podjął czynność procesową z naruszeniem prawa, nie zaś o istnieniu w odniesieniu do tej czynności fałszywego dowodu (str. 11 wyroku WSA), co również świadczy o nieprawidłowym zrozumieniu pojęcia fałszywego dowodu" przez WSA, a także błędnym uznaniem - wbrew art. 2 i art. 7 Konstytucji RP - przez WSA w wyroku, iż działanie organu państwa z naruszeniem prawa wywołuje pozytywne skutki prawne,

g) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 1 o.p. przez jego właściwe zastosowanie przez WSA i nie wskazanie w wyroku, że decyzja z 15 czerwca 2015 r. w części, którą organ określił skarżącemu zobowiązanie w podatku za 2007 r. w kwocie 200.555,00 zł została wydana po upływie terminu przedawnienia (zgodnie z prawem, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z 15 czerwca 2015 r. winna bowiem w całości uchylać decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej 28 listopada 2013 r. oraz umarzać postępowanie podatkowe w sprawie),

h) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niezawarcie w uzasadnieniu wyroku WSA wszystkich jego obligatoryjnych elementów, co uniemożliwia merytoryczną kontrolę rozumowania Sądu pierwszej instancji, a co za tym idzie merytoryczną kontrolę wyroku, również brak prawidłowego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia oraz wewnętrzna sprzeczność ocen wyrażonych w podjętym rozstrzygnięciu, albowiem z jednej strony WSA w wyroku wskazał, że "w stanie niniejszej sprawy nie jest możliwe badanie tej kwestii [oceny czy nastąpiło przedawnienie z 31 grudnia 2013 r. zobowiązania podatkowego w zakresie ogłoszonego skarżącemu w dniu 14 stycznia 2014 r. postanowienia o przedstawienia

zarzutów] skoro skarżący nie wykazał istnienia podstaw do wznowienia (str. 12 wyroku), a z drugiej wskazanie przez Sąd, że "zdaniem jednak (Sądu) nawet gdyby skarżący miał słuszność co do formułowanego w tym względzie zarzutu [tj. braku legalności ogłoszenia skarżącemu w dniu 17 stycznia 2014 r. postanowienia o przedstawieniu zarzutów wobec skarżącego po okresie upływu terminu przedawnienia karalności czynu skarżącego, która to okoliczność miała wpływ na możliwość określenia zobowiązania podatkowego za 2007 r.), to świadczyłoby to, że finansowy organ postępowania przygotowawczego podjął czynność procesową z naruszeniem prawa, nie zaś o istnieniu w odniesieniu do tej czynności fałszywego dowodu" (str. 11 wyroku), co z jednej strony, wskazuje, że WSA w wyroku nie dostrzegł spełnienia przesłanek stanowiących podstawę wznowienia, a z drugiej strony wskazuje, że WSA dostrzegł w wyroku wadliwość wskazanej czynności prawnej skutkującej brakiem możliwości określenia zobowiązania podatkowego w podatku za 2007 r. po dniu 31 grudnia 2013 r., ale z nieznanych skarżącemu powodów, wbrew prawnemu obowiązkowi, WSA nie bierze tej okoliczności pod uwagę podczas wydawania wyroku, co dowodzi także błędnego uznania - wbrew art. 2 i art. 7 Konstytucji RP - przez WSA w wyroku, iż działanie organu państwa z naruszeniem prawa wywołuje pozytywne skutki prawne,

i) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niezawarcie w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia, z powołaniem na jakiekolwiek przepisy prawa, w tym na przepisy o.p., p.u.s.a., p.p.s.a., dlaczego zdaniem Sądu kontrola legalności przez organ administracji (a także przez WSA) wszczęcia lub toku postępowania karnego skarbowego jest ograniczona jedynie do sytuacji, w której postępowanie w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe zostałoby umorzone na skutek zmiany kwalifikacji czynu powodującej skutek tego rodzaju, że postępowanie takie nie miało być w ogóle prowadzone z uwagi na upływ terminu przedawnienia karalności czynu już w dacie wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, tak na s. 12- s. 13 wyroku "Wobec powyższego jedynie na marginesie należy odnotować, że z przedstawionego przez [skarżącego] pisma Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. z 29.10.2018 r. wynika, że postępowanie, o którym mowa wyżej, pozostaje zawieszone, gdyby zaś zostało ono umorzone, to [skarżący], jako mający w tym postępowaniu status podejrzanego, musiałby zostać o tym poinformowany. Niezależnie jednak od tego należy stwierdzić, że - zdaniem [WSA] - okoliczność, o jakiej tu mowa, nie ma znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. [WSA] podziela prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że w razie wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 [Ordynacji podatkowej], przebieg oraz sposób zakończenia postępowania karnoskarbowego co do zasady nie ma znaczenia dla ustalenia, czy nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w świetle wymienionego przepisu istotne jest bowiem, czy przed upływem terminu przedawnienia doszło do wszczęcia postępowania o przestępstwo skarbowe, ponadto zaś organ podatkowy co do zasady nie jest uprawniony do badania zgodności z prawem wszczęcia i toku postępowania, o jakim mowa, w tym nie jest uprawniony do badania, czy zachodzą (lub nie zachodzą) przesłanki do zastosowania art. 44 § 5 [K.K.S.]. Wyjątkiem od tej zasady jest jedynie sytuacja, w której postępowanie w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe zostałoby umorzone na skutek zmiany kwalifikacji czynu powodującej skutek tego rodzaju, że postępowanie takie nie mogło być w ogóle prowadzone z uwagi na upływ terminu przedawnienia karalności czynu (por. np. wyroki NSA: z 26.04.2019 r., I FSK 752/14, z 24.10.2018 r., II FSK 1152/16). Wyjątek, o którym mowa, nie występuje w stanie niniejszej sprawy, który - co należy podkreślić w związku z argumentacją [Skargi] -jest istotnie odmienny od tego, w jakich zostały wydane powołane przez [Skarżącego] wyroki NSA z 24.10.2016 r., II FSK 1488/15 z 19.04.2018 r., II FSK 923/16. W wymienionych sprawach okazało się, że już w dacie wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe prowadzenie takiego postępowania było prawnie niedopuszczalne. Natomiast w stanie niniejszej sprawy 10.12.2013 r., tj. w dacie wydania postanowienia wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe związane z niewykonaniem przez [skarżącego] zobowiązania podatkowego za 2007 r., dopuszczalne było także prowadzenie postępowania o przestępstwo, którego popełnienie można byłoby skarżącemu zarzucić przy uwzględnieniu rozstrzygnięcia [decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 15 czerwca 2015 r.], określającej wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego na kwotę 200.555 zł"

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono natomiast naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 70 § 1 o.p. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1) o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wskazanie na niemożliwość wznowienia postępowania w sytuacji, w której przy wydawaniu decyzji będącej przedmiotem wniosku (tj. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 15 czerwca 2015 r.) doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. orzekania przez organ II instancji w warunkach przedawnienia zobowiązania.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie wyroku w całości, na zasadzie art. 188 p.p.s.a. i uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 1 lipca 2019 r. oraz decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 8 maja 2019 r., a także uchylenie w części decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 15 czerwca 2015 r. w zakresie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku za 2007 r. w kwocie 200.555,00 zł oraz umorzenie postępowania podatkowego w sprawie.

3. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Na wstępie należy zauważyć, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie przepisów o wznowieniu postępowania podatkowego. W związku z tym wznowienie postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania i ma na celu weryfikację prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu pierwotnym (zwyczajnym). Przy tym, weryfikacja taka może mieć miejsce tylko w sytuacji, gdy stwierdzone zostanie, że zachodzi co najmniej jedna podstawa wznowienia spośród wymienionych wyczerpująco w art. 240 § 1 o.p. Istota tego postępowania sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia przede wszystkim, czy w sprawie zachodzi którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania (art. 243 § 1 i 2 o.p.), a w razie pozytywnego wyniku tych czynności przeprowadza się postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania (w zakresie, którego dotyczy podstawa wznowienia) i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że we wniosku o wznowienie postępowania, który spowodował wszczęcie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, skarżący wskazał na podstawy wznowienia przewidziane w art. 240 § 1 pkt 1 i 5 o.p. i w tym kontekście twierdził, że 17.01.2014 r. nie mogły mu być – zgodnie z prawem – przedstawione zarzuty zawarte w postanowieniu z 10 grudnia 2013 r., gdyż w dacie tej upłynął już termin przedawnienia karalności za przestępstwo, którego popełnienie można byłoby mu zarzucić w świetle treści decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z 15 czerwca 2015 r.

Rację należy przyznać Sądowi pierwszej instancji, że przedstawione w zaskarżonej decyzji stanowisko, iż w stanie sprawy nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania powołane we wniosku skarżącego, jest zgodne z prawem. Skarżący zarzuca w istocie, że czynności z 17.01.2014 r., o których mowa wyżej, nie mogły być dokonane, gdyż – w jego ocenie – były sprzeczne z prawem. Wszystkie fakty, na które wskazuje skarżący uzasadniają stanowisko, że w dacie wydania decyzji ostatecznej z 15 czerwca 2015 r. upłynął już termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, które jest jej przedmiotem, znane były Dyrektorowi Izby Skarbowej w Lubinie w dacie wydania decyzji ostatecznej. W dacie tej w aktach sprawy znajdowała się decyzja organu I instancji z 28 listopada 2013 r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 255938 zł, a także informacje o datach i treści postanowień i czynności, o których mowa wyżej, w tym o treści zarzutu oraz o ogłoszeniu skarżącemu tego zarzutu 17.01.2014 r.

Ustalenie przez organ odwoławczy na podstawie ujawnionych faktów, że w stanie sprawy nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p., wynikało z dokonanej przez organ oceny znanych mu zdarzeń prawnych, które były elementami normy wywiedzionej z przepisu, a nie z powodu braku po stronie organu wiedzy o faktach, na które skarżący wskazywał we wniosku o wznowienie postępowania.

W świetle powyższego należy zatem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podzielić stanowisko przyjęte przez WSA w zaskarżonym wyroku, że w stanie sprawy nie zachodzą podstawy wznowienia postępowania wskazane przez skarżącego, tj. podstawy określone w art. 240 § 1 pkt 1 i 5 o.p., a w konsekwencji uznać za uzasadnione zastosowanie art. 245 § 1 pkt 2 o.p.

W ocenie sądu przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ nie dopuścił się także naruszenia innych przepisów, w szczególności art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 192 o.p. przez zaniechanie wystąpienia do Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. o informację, czy doszło do umorzenia postępowania karnoskarbowego w zakresie zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Ocena, czy nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego, jest kluczowa dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, to jednak w stanie niniejszej sprawy nie jest możliwe badanie tej kwestii. Nie zaistniały bowiem przesłanki, skoro skarżący nie wykazał istnienia podstaw do wznowienia postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.