Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 29/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239b par. 1 pkt 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2022 r. sprawy ze skargi H.J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. orzekł o solidarnej z podatnikiem odpowiedzialności H. J., jako byłego członka zarządu zlikwidowanej [...] spółki z o. o. z siedzibą w T., pełniącego funkcję w okresie, kiedy upływał termin płatności podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r., zobowiązań w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r., od I do IV kwartału 2015 r., od I do III kwartału 2017 r. w łącznej kwocie [...]zł za powstałe wskutek nieuregulowania tych zobowiązań zaległości podatkowe, za należne odsetki za zwłokę naliczone do dnia likwidacji spółki, tj. [...] listopada 2020 r., w łącznej kwocie [...]zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie [...]zł. Powyższej decyzji Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ przywołał art. 239a i art. 239b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p."), stwierdzając, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności przedmiotowej decyzji nieostatecznej.

W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że na dzień wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej wobec majątku skarżącego toczyły się administracyjne postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie 51 tytułów wykonawczych, łącznie na kwotę należności głównej [...] zł. Ponadto, oprócz egzekucji administracyjnej prowadzona jest wobec majątku skarżącego również egzekucja sądowa, co wynika ze skierowanych do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. zajęć wierzytelności od [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], z dnia [...] listopada 2020 r. na kwotę [...]zł i z dnia [...] stycznia 2021 r. na kwotę [...]zł od [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], z dnia [...] czerwca 2021 r. na kwotę [...]zł, oraz od [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], z dnia [...] czerwca 2021 r. na kwotę [...]zł.

Organ ustalił, że część należności ww. wierzycieli, co do których Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. prowadzi postępowanie egzekucyjne została objęta (jako zabezpieczenie) wpisami w księgach wieczystych nieruchomości, których skarżący jest właścicielem. Natomiast stanowiący własność skarżącego lokal mieszkalny położony w B. przy ul. [...] o powierzchni [...] m2 oraz nieruchomość gruntowa o powierzchni [...] ha położona w [...], gmina L., są wolne od obciążeń.

Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny organ uznał, że bezsprzecznie została spełniona przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 O.p.

W odniesieniu do przesłanki z art. 239b § 2 O.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważał, że uprawdopodobnienie polega zasadniczo na prezentacji okoliczności wystarczających do powzięcia obawy, przypuszczenia o prawdopodobieństwie niewykonania zobowiązania podatkowego określonego decyzją nieostateczną, natomiast nie chodzi tu o udowodnienie niewykonania zobowiązania.

Organ uwzględnił okoliczności, że na skarżącym – obok przedmiotowych zobowiązań wynikających z decyzji nieostatecznej, której w niniejszej sprawie nadano rygor natychmiastowej wykonalności – spoczywają też inne zaległości podatkowe wynikające z decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] sierpnia 2021 r.:

- orzekającej o solidarnej ze spółką odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu zlikwidowanej spółki [...], pełniącego funkcję w okresie kiedy upływał termin płatności zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2015-2016, za powstałe wskutek nieuregulowania tych zobowiązań zaległości podatkowe w łącznej kwocie [...]zł, za należne odsetki za zwłokę naliczone do dnia likwidacji spółki, w łącznej kwocie [...]zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie [...]zł, w okresie kiedy upływał termin płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za lipiec i sierpień 2016 r., za należne wskutek nieuregulowania tych zaliczek odsetki w łącznej kwocie [...]zł oraz za koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie [...]zł,

orzekającej o solidarnej z płatnikiem odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu zlikwidowanej spółki [...], pełniącego funkcję w okresie kiedy upływał termin płatności zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące: styczeń, od kwietnia do grudnia 2016 r., od stycznia 2017 do grudnia 2017 r. i od stycznia do marca 2018 r., za powstałe wskutek nieuregulowania tych zobowiązań zaległości podatkowe w łącznej wysokości [...] zł, za należne odsetki za zwłokę naliczone do dnia likwidacji spółki w łącznej kwocie [...]zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie [...]zł.

Nadto organ ustalił, że skarżący nie posiada żadnego pojazdu. Natomiast w zeznaniu rocznym (PIT-37) w roku podatkowym 2019 r. skarżący wykazał dochód w wysokości [...] zł, a w 2020 r. w wysokości [...] zł.

Uwzględniając zatem wysokość podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r., zobowiązań w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r., od I do IV kwartału 2016 r., od I do III kwartału 2017 r., wynoszące łącznie [...] zł, w tym – jak wyżej wykazano – toczące się (począwszy od dnia [...] lutego 2012 r.) liczne postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, a także okoliczności takie jak spadek osiąganych rocznie dochodów o kwotę [...]zł, brak majątku ruchomego, obciążenia ciążące na posiadanym majątku nieruchomym oraz fakt, że pismem z dnia [...] września 2021 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności zaskarżonym postanowieniem, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że została wypełniona przesłanka, o której mowa w art. 239b § 2 O.p. W ocenie organu odwoławczego fakt posiadania zaległości od ponad 9 lat, w stosunkowo niskich kwotach, dochodzonych w trybie egzekucji administracyjnej, w sytuacji gdy skarżący dysponuje majątkiem nieruchomym, w tym również nieobciążonym hipotecznie, dodatkowo potwierdza obawę organu podatkowego, że niewykonanie należności z tytułu podatku od towarów i usług jest prawdopodobne.

Ustosunkowując się do podniesionych w zażaleniu zarzutów, a dotyczących posiadanego przez spółkę mienia na dzień złożenia przez skarżącego rezygnacji z pełnionej funkcji członka zarządu, podważenia określonego przez organ podatkowy czasu pełnienia funkcji przez skarżącego funkcji członka zarządu oraz pozbawienia skarżącego możliwości czynnego udziału w sprawie zakończonej decyzjami Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] sierpnia 2021 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że zarzuty te w całości odnoszą się do postępowania w przedmiocie orzeczenia o solidarnej z podatnikiem odpowiedzialności skarżącego, jako byłego członka zarządu zlikwidowanej spółki [...].

W skardze do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Zarzucił:

1) niewłaściwe zastosowanie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. przez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, mimo iż przy prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu zażaleniowym, postanowienie organu pierwszej instancji powinno zostać uchylone;

2) niewłaściwe zastosowanie art. 239a, art. 239b § 1 pkt 1 i art. 239b § 2 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 O.p. przez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i bezpodstawne uznanie, że w sprawie zachodziła podstawa do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo nieuprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji, której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, nie zostanie wykonane;

3) art. 239b § 2 O.p. przez bezzasadne przyjęcie, że w sprawie został uprawdopodobniony fakt, że zobowiązanie wynikające z nieostatecznej decyzji nie zostanie wykonane w sytuacji, gdy żadna okoliczność leżąca po stronie podatnika, to jest: wielkość majątku podatnika, jego zasoby finansowe, nie wskazuje w żadnym stopniu na prawdopodobieństwo niewykonania obowiązania podatkowego;

4) niezastosowanie art. 121 § 1 O.p. przez nieuwzględnienie w toku postępowania zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych przez oparcie rozstrzygnięcia o okoliczności, które nie stwarzały podstaw do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności;

5) niewłaściwe zastosowanie art 217 § 2, art 210 § 4 w zw. z art 219 w zw. z art. 239b § 2 O.p. przez zaniechanie przez organ właściwego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w zakresie uprawdopodobnienia niewykonania przez skarżącego zobowiązania;

6) art. 191 w zw. z art. 187 § 1 O.p. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na dowolnej ocenie przesłanek stanowiących podstawę do stosowania zabezpieczenia, co skutkowało uznaniem, że zachodzi obiektywnie uzasadniona obawa, iż ewentualne zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, mimo niedokonania przez skarżącego czynności polegających na zbywaniu majątku, dysponowania szeregiem nieruchomości, również wolnymi od jakichkolwiek obciążeń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Wskazać też należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17).

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa.

Spór w przedmiotowej sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. zasadnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] sierpnia 2021 r. wydanej przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. orzekającej o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe [...] spółki z o.o. w zakresie podatku od towarów i usług za lata 2015 -2017 w łącznej kwocie [...]zł, odsetki za zwłokę w kwocie [...]zł i koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł. Zdaniem organów podatkowych rygor natychmiastowej wykonalności mógł być nadany, ponieważ zostały spełnione przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1 i § 2 O.p. Według natomiast skarżącego organ naruszył art. 239b § 2 O.p., ponieważ nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie podatkowe wynikające z powyższej decyzji nie zostanie wykonane.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Zgodnie natomiast z § 2 tego artykułu, przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Analiza powyższych regulacji wskazuje, że nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzależnione od spełnienia łącznie dwóch przesłanek, po pierwsze musi zaistnieć jedna z sytuacji określonych w art. 239b § 1 O.p., po drugie, organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Treść art. 239b § 1 pkt 1 O.p. jasno wskazuje, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. W posiadaniu organu podatkowego pierwszej instancji powinny więc znaleźć się pisemnie, potwierdzone informacje, iż wobec strony danego postępowania podatkowego prowadzone jest aktualnie (jest w toku) postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Ustawodawca nie zawęża tu rodzaju prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że chodzi o jakiekolwiek formalnie wszczęte i prowadzone (formalnie niezakończone) postępowanie egzekucyjne, np. w zakresie należności cywilnoprawnych, administracyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 2 lipca 2011 r., I FSK 1044/10; z dnia 8 marca 2012 r., II FSK 1705/10). Dopóki postępowanie egzekucyjne wobec podatnika nie zostanie skutecznie zakończone, dopóty w sprawie występuje przesłanka wskazana w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 923/17).

Z kolei uprawdopodobnienie wiąże się z ustaleniem jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością. Uprawdopodobnienie umożliwia podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie ustaleń reprezentujących niższy niż udowodnienie stopień poznania (por. Prawo dowodowe. Zarys wykładu, pod redakcją R. Kmiecika, Zakamycze 2005, str. 266). W rezultacie, przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane.

Regulacji zawartej w art. 239b § 2 O.p. nie można przy tym odczytywać w taki sposób, że jeśli w sprawie zaistniała przesłanka z § 1 pkt 1, czyli organ posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych to uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, wymagane przez § 2, polega na tym, że organ uprawdopodobnienie to musi powiązać z toczącym się postępowania egzekucyjnym, tj. że postępowanie to uniemożliwi wykonanie zobowiązania podatkowego decyzji nieostatecznej. Wskazać trzeba, że przepisy Ordynacji podatkowej nie tworzą katalogu przesłanek, których spełnienie można uznać za uprawdopodobnienie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Stąd powstaje możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, które można, w świetle zasad doświadczenia życiowego, potraktować jako uprawdopodobniające określone zdarzenie. Należy mieć więc na uwadze indywidualny charakter każdej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2017 r., II FSK 1847/15).

W rozpatrywanej sprawie ustalono, że wobec strony toczą się administracyjne postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie 51 tytułów wykonawczych, łącznie na kwotę należności głównej [...] zł wobec niżej wymienionych wierzycieli:

- [...] na kwotę kosztów egzekucyjnych [...] zł (postępowanie egzekucyjne prowadzone od dnia [...] kwietnia 2013 r.),

[...] na łączną kwotę należności głównej [...] zł (postępowanie egzekucyjne prowadzone od dnia [...] kwietnia 2013 r.),

[...] na łączną kwotę należności głównej [...] zł (postępowanie egzekucyjne prowadzone od dnia [...] kwietnia 2012 r.),

[...] na kwotę należności głównej [...] zł (postępowanie egzekucyjne prowadzone od dnia [...] lutego 2012 r.),

[...] na łączną kwotę kosztów egzekucyjnych w kwocie [...]zł (postępowanie egzekucyjne prowadzone od dnia [...] grudnia 2019 r.),

- [...] na łączną kwotę należności głównej [...] zł (postępowanie egzekucyjne prowadzone od dnia [...] czerwca 2012 r.).

Ponadto, oprócz egzekucji administracyjnej, prowadzona jest wobec skarżącego egzekucja sądowa przez Komorników Sądowych przy Sądzie Rejonowym w T., co wynika z zajęć wierzytelności: z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] na kwotę [...]zł, z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] na kwotę [...]zł, z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] na kwotę [...]zł oraz z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] na kwotę [...]zł.

Organ wykazał zatem fakt prowadzenia wobec skarżącego postępowań egzekucyjnych w zakresie innych należności, co nie jest kwestionowane przez stronę. Wbrew natomiast twierdzeniom zawartym w skardze organ nie miał obowiązku wyszczególnić tytuły wykonawcze i ocenić przebiegu tych postępowań. W konsekwencji należy uznać, że spełniona została przesłanka nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wymieniona w art. 239b § 1 pkt 1 O.p.

Zdaniem Sądu organ uprawdopodobnił także, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Skoro bowiem w zakresie innych należności zostały wyczerpane wszelkie możliwości doprowadzenia do ich wykonania w sposób dobrowolny, to należy przypuszczać, że strona konsekwentnie i w tym przypadku nie będzie wyrażać woli wykonania swoich zobowiązań (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 listopada 2015 r., I SA/Po 789/15; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 czerwca 2016 r., I SA/Sz 527/16; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 lutego 2015 r., I SA/Gd 1496/14). Bez wątpienia wobec skarżącego toczą się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych wierzytelności. W tej sytuacji należy zgodzić się z organem, że zachodzi prawdopodobieństwo, iż zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji z dnia [...] sierpnia 2021 r. wydanej przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. orzekającej o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki [...] w zakresie podatku od towarów i usług w łącznej kwocie [...]zł (należność główna wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego) również nie zostanie wykonane. Fakt posiadania od ponad 9 lat znacznie niższych, niezapłaconych należności, rodzi obawę, iż nie uiści on dobrowolnie także znacznie wyższej kwoty, wynikającej ze wskazanej decyzji podatkowej.

Ponadto organ podatkowy dokonał też analizy sytuacji ekonomicznej skarżącego. W tym względzie organ ustalił, że strona nie jest właścicielem pojazdów. Jest właścicielem kilku nieruchomości, w tym lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ul. [...] o powierzchni [...] m2 oraz nieruchomości gruntowej o powierzchni [...] ha położonej w [...], gmina L.. Te dwie nieruchomości są wolne od obciążeń.

Natomiast w zeznaniu rocznym (PIT-37) za 2019 r. skarżący wykazał dochód w wysokości [...] zł, a w 2020 r. w wysokości [...] zł. Tym samym sytuacja finansowa skarżącego uległa pogorszeniu, gdyż nastąpił znaczny spadek osiąganych przez niego dochodów (o kwotę [...]zł). Wzmacnia to obawę o to, czy dysponuje on środkami pieniężnymi pozwalającymi uregulować należności wynikające z decyzji z dnia [...] sierpnia 2021 r. w łącznej kwocie [...]zł.

W skardze strona zarzuciła, że organ nie uprawdopodobnił, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W tym względzie podnosi, że prowadzone wobec niej postępowania egzekucyjne, tj. administracyjne na kwotę [...]zł, oraz sądowe na kwotę [...]zł, nie powodują obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, gdyż jest właścicielem licznych nieruchomości, w tym wolnych od wszelkich obciążeń. Należy jednak zauważyć, że mimo dysponowania licznymi nieruchomościami, skarżący nie spłaca swoich zobowiązań. Od ponad 9 lat posiada zaległości publicznoprawne dochodzone w trybie egzekucji administracyjnej. Sam zatem fakt dysponowania przez skarżącego nieruchomościami (także wolnymi od obciążeń) nie gwarantuje, że dobrowolnie wykona zobowiązanie podatkowe (znacznie wyższe od innych dochodzonych należności) wynikające ze wskazanej decyzji.

Nie zasługują także na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych. Organ podatkowy zgromadził w wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który poddał wyczerpującej ocenie. Rozpatrując ten materiał nie pominięto żadnych istotnych dowodów. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał w decyzji bezpodstawność twierdzeń strony. Podniesiony przez skarżącego zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Organ wskazał przy tym na przyczynę odmiennej od podatnika oceny zgromadzonych dowodów. Fakt, że ocena ta jest niezgodna z oczekiwania strony, nie oznacza, iż została naruszona zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nadto, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu decyzji przytoczył zarówno zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.