Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1482/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 29 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w dniu 29 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

K. P. (dalej zwany "Skarżącym"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 sierpnia 2020 r. Skarżący został wezwany pismem z 25 sierpnia 2020 r. do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W wezwaniu pouczono, że nieuzupełnienie wskazanego braku w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.

Jednocześnie na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2020 r., pismem z 25 sierpnia 2020 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł.

Powyższe wezwania pełnomocnik Skarżącego otrzymał 8 września 2020 r. (urzędowe poświadczenie doręczenia - k. 35 akt sądowych).

W odpowiedzi na wezwania pełnomocnik Skarżącego, pismem z 14 września 2020 r. na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwana "P.p.s.a."), z uwagi na decyzję mocodawcy, cofnął wniesioną skargę.

Z dokumentacji księgowej dotyczącej opłat sądowych sporządzonej według stanu na dzień 25 września 2020 r. wynika, iż nie zidentyfikowano wpływu kwoty z tytułu wpisu sądowego, do którego uiszczenia Skarżący został wezwany. W zakreślonym terminie nie uzupełniono również braku formalnego skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skargę należało odrzucić.

Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a., stanowi, że jeżeli pismo strony, w tym skarga, nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni. Nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Odrzucenie skargi przyjmuje formę postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

Zgodnie natomiast z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest skarga. Sąd, stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a. nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli należny wpis nie zostanie uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Powyższa regulacja stanowi, iż opłacenie pisma (skargi) w terminie i w kwocie wskazanej przez sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie pismu (skardze) dalszego biegu.

Z akt sprawy wynika, iż zarówno wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, jak i zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, zawierały prawidłowe pouczenia o skutkach niezastosowania się do wezwań w wyznaczonym terminie. Powyższe wezwanie i zarządzenie zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 8 września 2020 r. na wskazany adres elektroniczny. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu rozpoczął bieg 9 września 2020 r. i upłynął 15 września 2020 r. (wtorek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Oznacza to, że do 15 września 2020 r. Skarżący powinien uiścić wymagany wpis sądowy oraz usunąć brak formalny skargi.

Skoro zatem z dokumentów księgowych Sądu wynika, że do 25 września 2020 r. nie odnotowano wpływu wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie, to Skarżący nie uiścił go w zakreślonym terminie. W wyznaczonym terminie nie uzupełnił także braku formalnego skargi.

Ustosunkowując się do wniosku Skarżącego, dotyczącego cofnięcia skargi wskazać należy, że jego merytoryczne rozpatrzenie jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990 z. 4, poz. 207). Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli Skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.