Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1851/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2004-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane ( tj Dz.U. z 2000r Nr 16, poz. 1126
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Kowalewska /spr./ Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk Protokolant st.sekr. sąd. Daria Ptak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2004r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

2 Sygn.akt SA/Sz 1851/02

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Burmistrz Gminy na podstawie art 40 ust 1 i 3, art. 42, art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (jedn. tekst Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139) oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. ze zmianą dotyczącą obszaru miejscowości P., B., Ż., uchwaloną dnia [...] r. przez Radę Miejską w P., zatwierdzoną uchwałą Nr [...] (Dz.Urz. Woj. Nr [...], poz. [...]),ustalił na wniosek Pana A. B. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego [...] z [...] i urządzeniami budowlanymi związanymi z budynkiem na działce nr [...] przy ul. Z. w P.

Od powyższej decyzji odwołał się Pan A. B. w części dotyczącej ustalenia form zabudowy.. Odwołujący wniósł o zmianę warunku ograniczającego kąt nachylenia [...] od [...] do [...], gdyż jego zdaniem ograniczenie to jest niespójne z ograniczeniem wysokości budynku do [...]. Zdaniem A. B. obowiązujące prawo budowlane określa swoimi przepisami aby projektowany budynek nawiązywał swoim wyglądem do istniejącej zabudowy. Na ulicy Z. w P. istniejąca zabudowa mieszkaniowa posiada [...] o nachyleniu [...]. Planując budowę domu mieszkalnego uwzględnił on potrzebę nawiązania projektem architektonicznym do istniejącej już zabudowy w tym rejonie.

Zarzuca, że "Punkt [...] decyzji [...] mówi: Wysokość nowej zabudowy do [...]kondygnacji (do [...] do [...]). Punkt [...] decyzji nr [...] mówi: [...] w nowej zabudowie [...], [...], kąt nachylenia [...] głównych [...]: [...] a zatem biorąc pod uwagę punkt [...] z w/w decyzji łącznie z punktem [...] otrzymujemy niezgodność, a nawet sprzeczność. Gdy rozrysujemy typowy dom o szerokości [...] i wysokości [...] m jasno widać, że nie ma możliwości spełnienia warunku [...] kondygnacji przy założeniu, że użyjemy maksymalnego nachylenia [...]Istnieje ona dopiero wtedy gdy zmienimy kąt nachylenia [...]w więcej".

A. B. nie widzi uzasadnienia ograniczania nachylenia [...] na terenie przy ul. Z. gdyż istniejąca większość (co najwyżej kilkuletniej) zabudowy posiada [...] o bardziej stromych kątach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. utrzymując w mocy decyzję organu l instancji podniosło, że zgodnie z miejscowym planem ogólnym

3 Sygn.akt SA/Sz 1851/02

zagospodarowania przestrzennego gminy P. ze zmianą dotyczącą obszaru miejscowości P., B., Ź., wnioskowana inwestycja położona jest na terenie o symbolu [...]. Ustalenia kompozycji i form zabudowy dla tego terenu zawierają warunek krycia budynków [...], [...] o kącie nachylenia [...] = [...]. Warunek ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że plan nie dopuszcza zwieńczenia nowych budynków [...] o nachyleniu nie mieszczącym się w wyznaczonych granicach.

Argumenty podnoszone przez odwołującego się można uznać za zasadne, jednakże nie mogą zostać uwzględnione przy tak skonstruowanym wymogu planu.

Zgodnie bowiem z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja sprzeczna z ustaleniami, lub jednym z ustaleń planu, byłaby z mocy prawa nieważna.

Ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie ma uprawnień do zmiany ustaleń planu. Stosownie do art. 42 ust. 1 w/w ustawy, rzeczą organu wydającego decyzję w niniejszej sprawie było wskazanie warunków wynikających z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunków wynikających z przepisów szczególnych i w tym zakresie zaskarżona decyzja spełnia wymogi ustawowe.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy A. B. wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i decyzji Burmistrza Gminy P. zarzuca :

1) niespójność argumentacji w uzasadnieniu - z jednej strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało rację strony a z drugiej wskazując na wymogi planu wskazało, że argumenty nie mogą zostać uwzględnione,

2) brak odniesienia się do art. 4 Prawa Budowlanego. Zdaniem skarżącego plan został uchwalony w sprzeczności do Prawa budowlanego w tym do art. 4. Podnosi, że przy ul. Z. są już budynki i to takie, które w swojej zabudowie mają [...] o stromym koncie nachylenia. Zdaniem skarżącego wybudowanie przez niego budynku w którym [...] będą o wskazanym w decyzji koncie nachylenia stworzy chaos urbanistyczny,

3) sprzeczność pomiędzy pkt [...] i [...] decyzji sprowadzają się do tego, że przy nakazanym

koncie nachylenia [...] przy typowej szerokości domu nie można osiągnąć

dozwolonej wysokości [...]tj. [...] kondygnacji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z uzasadnieniem jak w rozstrzygnięciu.

4 Sygn.akt SA/Sz 1851/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wykazała, że skarga jest nieuzasadniona.

Właściwość Sądu ustalono na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl tego przepisu sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że ustawodawca w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U.z 1999 r. Nr 15, poz.139) nakazał wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o ile zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 43 ustawy). Stąd też nie może organ odmówić wydania takiej decyzji.

Plan zagospodarowania przestrzennego gminy P. ze zmianą dotyczącą obszaru miejscowości P., B., Ż. przewiduje, jakie obiekty można posadowić na danym terenie tj. ustala między innymi kompozycję i formę zabudowy - krycie budynków [...], [...] o kącie nachylenia [...] [...]° - [...]°.

Decyzja zatem ustalająca dla Pana A. B. warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego [...] z [...] i urządzeniami budowlanymi związanymi z budynkiem na działce nr [...] przy ul. Z. w P., zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie mogła zawierać ustaleń sprzecznych z ustaleniami tego planu. W przeciwnym bowiem razie wydanie decyzji zgodnie z żądaniem skarżącego tj. przy wskazaniu, że wymagane jest [...] [...], [...] o kącie nachylenia [...] do [...]° lub więcej, zgodnie z art. 46 ust.1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym czyniłoby tą decyzję nieważną.

Skoro przewiduje się posadowienie na przedmiotowym terenie obiektów z zachowaniem kompozycji i formy zabudowy, to odwoływanie się przez skarżącego do naruszeń art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 16, poz. 1126), czy przepisów dotyczących warunków technicznych budynków, jakie zdaniem skarżącego będą z tym zamierzeniem związane, nie może odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie bowiem z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ zobligowany jest do ustalenia warunków

Sygn.aktSA/Sz 1851/02

zabudowy i zagospodarowania w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z postanowieniami planu zagospodarowania. Organ nie bada w ramach tego postępowania zgodności zamierzenia inwestycyjnego czy postanowień planu z normami technicznymi przewidywanymi dla danej inwestycji.

Twierdzenie o wadliwości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być brane pod uwagę przy ocenie prawidłowości decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Polemika bowiem z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego może być prowadzona w stosownym czasie i przy użyciu odpowiednich środków, przy uchwalaniu planu czy też zmian w planie zagospodarowania przestrzennego.

Jednocześnie zauważyć należy, że szczegółowe normy - warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane - mogą być przedmiotem ustaleń i kontroli przez właściwy organ w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Mając powyższe na uwadze należało na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi