Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 866/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-10-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zmianę postanowienia Sądu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3-5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 125 par. 1, art. 126
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 16 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 września 2018 roku sygn. akt II SA/Łd 866/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku usunięcia hali namiotowej p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. A.B.


UZASADNIENIE

W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku usunięcia hali namiotowej.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 19 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania nie został w sposób wystarczający uzasadniony, ani poparty odpowiednią dokumentacją. Nadto Sąd wskazał, że konieczność zapłacenia przez skarżącego grzywny nie przesądza o wystąpieniu nieodwracalnych skutków lub powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Nie można mówić bowiem o możliwości spowodowania nieodwracalnych skutków, jeśli istnieje możliwość dochodzenia zwrotu uiszczonej grzywny.

W piśmie z dnia 28 września 2918 roku skarżący wniósł o zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia podnosząc, że natychmiastowe wykonanie ww. postanowienia, które docelowo ma przymusić do rozbiórki hali, grozi skarżącemu paraliżem działalności gospodarczej, który doprowadzi do utraty płynności finansowej firmy, czy też zaprzestania w ogóle prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej, z uwagi na brak środków finansowych i miejsca prowadzenia działalności, a w konsekwencji utratę jedynego źródła utrzymania skarżącego i jego rodziny, a także zatrudnionych pracowników.

Nadto W. K. wskazał, iż likwidacja hali będzie się wiązała ze znacznymi stratami finansowymi, których skarżący nie jest obecnie w stanie ponieść, a skutki powyższego mogą być nieodwracalne. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący przedstawił szacunkowe zestawienie kosztów związanych z realizacją zaskarżonego postanowienia oraz dokumenty potwierdzające fakt zatrudnienia osób oraz wykaz obrotów za rok 2017.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jednakże w myśl art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. sąd administracyjny może zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie.

W orzecznictwie wskazuje się, że bez zmiany okoliczności sprawy sąd nie może jednak uchylić i zmienić takiego postanowienia. Muszą to być takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. Postępowanie wpadkowe dotyczące ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii. Strona wnioskująca o zmianę postanowienia winna przedstawić okoliczności, które zaistniały po wydaniu postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, a które jej zdaniem przemawiają za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku. W tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi do zmiany ciężaru dowodu w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia. Wciąż obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację popartą stosownymi dokumentami powinien przekonać sąd do zmiany swojego wcześniejszego rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z 21 grudnia 2004 r., FZ 97/04; z 25 czerwca 2013 r., II GSK 641/12; z 12 lipca 2013 r., II OSK 339/13; z 20 lutego 2014 r., II FSK 2392/12; z 25 kwietnia 2014 r., II GSK 894/14; z 29 kwietnia 2014 r., II GSK 895/14, II GSK 896/14 oraz II GSK 934/14). Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 496/04). Rozpoznając wniosek o zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia sąd ocenia go wedle przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przypomnieć w związku z tym należy, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA: z 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10; z 26 września 2013 r., II FZ 718/13).

W ocenie Sądu argumentacja zawarta w uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku nie pozwala na uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 września 2018 roku.

Podkreślić należy, że argumentacja podnoszona we wniosku opiera się na negatywnych skutkach związanych z rozbiórką przedmiotowego obiektu, podczas gdy zaskarżone postanowienie takiego skutku w postaci rozbiórki nie może wywołać.

W niniejszej sprawie bowiem przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. w zakresie nakładającym grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł z powodu uchylania się od obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [....] z dnia 14 lutego 2018 roku, tj. usunięcia hali namiotowej o charakterze tymczasowym. Mając na uwadze charakter zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, że dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym, trudno zatem upatrywać w nim przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzenie to jest o tyle trafne, że skarżący może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny wykonując obowiązek określony w tytule wykonawczym (art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.).

W orzecznictwie przyjmuje się, postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku niepieniężnego nie wywołuje skutku trudnego do odwrócenia (zob. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2017 r., II OZ 201/17, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie natomiast do treści art. 126 u.p.e.a., nawet w razie uiszczenia bądź ściągnięcia grzywny w uzasadnionych przypadkach na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, orzeczona grzywna w celu przymuszenia może być zwrócona w wysokości 75% lub w całości. Zagwarantowanie wykonania obowiązku publicznoprawnego jest uzasadnieniem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, skoro w u.p.e.a. skarżący ma zapewnioną ochronę, której skuteczność jest uzależniona od woli samego skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 12 listopada 2015 r., II OZ 1080/15, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec tego, że uzasadnienie wniosku nie dotyczy przedmiotu sprawy, podnoszona w nim argumentacja wskazująca na wystąpienie przesłanek, od których zależy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie może przemawiać za przyznaniem skarżącym ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 61 § 4 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

A.B.