Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 232/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Marek Kraus Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2021 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Spółki z o.o. na decyzję Wojewody z dnia 3 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga A. na decyzję Wojewody z 3 lutego 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 24 sierpnia 2020 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w postaci wieży typu MONOBOT H-42 o wysokości całkowitej 43,3 m n.p.t., na terenie działki nr [..], w obrębie ewidencyjnym [.] przy ul. Ś. w G., została wniesiona w następującym stanie sprawy:

Wnioskiem z 9 kwietnia 2020r. inwestor wystąpił o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [..], wieża typu MONOBOT H-42 o wysokości całkowitej 43,3 mn.p.t. wraz z zasilaniem elektrycznym na dz. nr [..], obr. [..], przy ul. Ś. w G. Wniosek był kompletny.

W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania pismem z 10 maja 2020 r. J. B. właściciel działki nr [..] poinformował, że kwestionuje prawo wnioskodawcy do dysponowania jego nieruchomością i że umowa zawarta z inwestorem A. jest nieważna. Organ I instancji pismem z 29 maja 2020r. wezwał wnioskodawcę A. oraz J. B. do złożenia wyjaśnień odnośnie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odpowiedzi na w/w wezwania A. przedstawiła kopię umowy nr [...] zawartą w dniu 2 lutego 2017r. z J. B. Natomiast J. B. wniósł o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej na podstawie art. 89 Kpa oraz wniósł uwagi dotyczące niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto właściciel działki zwrócił uwagę, że wybudowanie w/w obiektu zmieniłoby wartość jego działki a umowę nr [..] zawartą w dniu 2 lutego 2017r. z A., uważa za nieważną z powodu wad prawnych. W odpowiedzi na treść oświadczenia właściciela działki organ I instancji zobowiązał go do jednoznacznego wskazania czy jako właściciel nieruchomości wyraża zgodę na planowaną inwestycję. W piśmie z 6 lipca 2020r. J. B. poinformował, że stanowczo sprzeciwia się budowie na swojej nieruchomości masztu telefonii komórkowej. W odpowiedzi na powyższe inwestor oświadczył, iż J. B. zawarł z nim 2 lutego 2017 r. umowę na okres 10 lat i do tej chwili nie została ona skutecznie rozwiązana

Postanowieniem z 20 maja 2020 r. nałożony został na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji poprzez doprowadzenie do zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji zauważył, że w ustaleniach szczegółowych karty terenu nr 43 U/MN1, na którym planowana jest inwestycja, w pkt 11 wprowadzony został nakaz lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowych na dachu najwyższego budynku, tymczasem inwestor zaplanował posadowienie stacji bezpośrednio na gruncie. Ponadto omawianym postanowieniem Prezydent zobowiązał wnioskodawcę do dostarczenia decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, doprowadzenia do spójności zakresu projektu budowlanego z treścią wniosku oraz przedłożenia aktualnego uzgodnienia i warunków przyłączenia projektowanego obiektu do sieci elektrycznej.

W odpowiedzi na postanowienie pełnomocnik inwestora powołując się art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oświadczył, że lokalizacja inwestycji nie jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu oraz nie wpływa na zmianę jego funkcji, a do projektowanej inwestycji nie mają zastosowania ograniczenia zawarte w miejscowym planie. Planowana stacja telefonii komórkowej znajdować się będzie w normatywnej, bo wynoszącej 7 m odległości od znajdującej się w sąsiedztwie linii niskiego napięcia, w związku z czym nie zachodzi konieczność uzgadniania lokalizacji stacji z gestorem sieci energetycznej. Dalej inwestor wskazał, że inwestycja zlokalizowana jest na użytku rolnym klasy Ps VI, gruncie pochodzenia mineralnego, dla którego brak jest wymogu wyłączenia z produkcji rolnej. W końcu, w odpowiedzi na nałożony pkt 4 postanowienia obowiązek przedłożenia aktualnego uzgodnienia i warunków przyłączenia do sieci wydanych przez jej gestora, inwestor oświadczył, iż wycofuje z przedmiotowego postępowania projekt zasilania elektrycznego i w związku z tym przedłożył stosownie skorygowany wniosek oraz poprawiony projekt budowlany.

Organ I instancji odmówił udzielenia pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji uznając, że budowa wolnostojącego masztu antenowego jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla obszaru 043 U/MN1, a ograniczenie w zakresie wznoszenia masztów telefonii komórkowej nie zostało wprowadzone na obszarze całego planu, bowiem są one dopuszczalne w innych jednostkach planistycznych.

Wojewoda wobec wniesienia odwołania przez inwestora przystępując do rozpoznania sprawy przywołał przepisy mające zastosowanie w sprawie, a następnie podzielił ocenę organu I instancji, że planowana przez A. na terenie działki nr [..], w obrębie ewidencyjnym [..], stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Teren przedmiotowej działki znajduje się w obszarze, dla którego Rada Miasta podjęła w dniu 22 czerwca 2005 r. uchwałę nr XXXII/753/05 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [..]. Działka nr [..] objęta jest kartą terenu oznaczoną numerem terenu 043 U/MN1, w której w punkcie 3 określającym przeznaczenie terenu zapisano - usługi, zabudowa jednorodzinna wolnostojąca. Ustalając zasady ochrony środowiska przyrody i krajobrazu (pkt 4) zaznaczono, że teren położony jest w otulinie Parku Krajobrazowego, gdzie obowiązują zakazy, ograniczenia wynikające z rozporządzenia Wojewody: nr [..] z dnia 8 listopada 1994 r, oraz nr [..] z dnia 3 września 1998 r., pod względem dopuszczalnego poziomu hałasu teren zaliczono do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, wykluczono lokalizację obiektów lub działalności, których uciążliwość na granicy działki mogłaby powodować przekroczenie standardów jakości środowiska wymaganych dla zabudowy mieszkaniowej. Ustalając zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 6) - przyjęto m.in.: wysokość zabudowy do 12 m (do 2 kondygnacji naziemnych plus poddasze użytkowe) oraz dominantę do 18 m w wyznaczonym miejscu, określono nieprzekraczalne linie zabudowy oraz zasady korzystania z infrastruktury. Natomiast w punkcie 11 zapisano: "dopuszcza się lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej realizowanej na dachu najwyższego budynku, pod warunkiem dostosowania rozwiązań architektonicznych do formy projektowanego budynku i krajobrazu".

Na podstawie projektu budowlanego stwierdzono, że przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z 3 anten sektorowych oraz 2 anten radioliniowych na jednej wieży typu 80T-E2 60 o wysokości trzonu 42,00 m i wysokości całkowitej 43,30 m n.p.t.. Wieża stanowi konstrukcję nośną dla anten sektorowych i radiolinii wraz z urządzeniami pomocniczymi. Ze względu na powyżej przytoczone ustalenia planu miejscowego, Prezydent Miasta nałożył na inwestora postanowieniem z 12 czerwca 2020 r. obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. zastosowania się do nakazu lokalizowania stacji telefonii na dachu najwyższego budynku, a następnie wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z uwagi na niespełnienie warunku zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pełnomocnik A. stwierdził z kolei, iż norma odnosząca się sposobu lokalizowania stacji inwestora nie dotyczy, jako że w omawianym przypadku art. 46 ust. 1a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj. z 2019 r. poz. 2410 ze zm.) zwalnia go z obowiązku stosowania ograniczeń przyjętych w miejscowym planie. Skarżący zauważył, iż zapis punktu 11 karty terenu 43 U/MN i odnoszący się do sposobu sytuowania masztu dotyczy wyłącznie niezabudowanej działki nr [..], a zatem całkowicie uniemożliwia budowę obiektów telekomunikacyjnych na tym terenie, a to z kolei powoduje, że zapis ten nie może mieć zastosowania. Skarżący dodał, iż fakt, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację stacji bazowych na innych, wymienionych w planie terenach, nie ma w tym wypadku znaczenia, jako że zapisy planu miejscowego zostały przez inwestora dogłębnie przeanalizowane, a lokalizacja stacji dobrana została w taki sposób, aby tworzyła jednolitą sieć z istniejącymi już stacjami.

Wojewoda nie podzielił stanowiska strony skarżącej. Inwestycja jak projektowana, czyli wolnostojąca stacja telefonii komórkowej na wnioskowanym terenie jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy w tym zakresie należy uznać za obowiązujące.

Zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustęp 1a tego artykułu stanowi, że nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Stosownie natomiast do ust. 2 przedmiotowego artykułu, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Odnosząc się do treści przywołanych przepisów Wojewoda wyjaśnił, iż podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym przepis art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie oznacza, że lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest dopuszczalna w każdym, wybranym przez inwestora miejscu, bez względu na treść planu, gdyż ustawodawca wprost nakazuje także respektowanie wprowadzonych w planie zakazów lub ograniczeń. Z przepisu art. 46 ust. 1 i 2 tej ustawy nie można wyprowadzać normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało regulacją ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jedynie ograniczone, a nie wykluczone, w zakresie decydowania o zakazie lokalizacja stacji bazowych telefonii komórkowych i jej warunkach (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt 11 OSK 568/18).

Dodał Wojewoda, że w omawianej sprawie obszar ograniczony jednostką pianistyczną 043U/MN1, gdzie wprowadzono zasadę, że stacje bazowe telefonii komórkowej mogą być sytuowane jedynie na dachach najwyższych budynków, z koniecznością dostosowania rozwiązań architektonicznych do formy projektowanego budynku i krajobrazu, ogranicza się do jednej działki, a zatem nie obejmuje znacznego obszaru gminy. Fakt, iż działka nr [..] na chwilę obecną pozostaje niezabudowana, nie jest w opinii organu odwoławczego wystarczającym argumentem do sformułowania twierdzenia, iż na tym obszarze całkowicie uniemożliwiona została budowa obiektów telekomunikacyjnych oraz że w związku z tym inwestor powołując się na regulację wyrażoną art. 46 ust 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych może wbrew nakazom uchwały planistycznej, sytuować wieżę telefonii komórkowej na gruncie. Podkreślił organ, iż podstawowym i docelowym przeznaczeniem terenu 043 U/MN1 jest jednak zabudowa usługowa oraz zabudowa mieszkaniowa i taka zabudowa ma w opinii organu odwoławczego pierwszeństwo realizacji. Natomiast stacje bazowe telefonii komórkowej jako infrastruktura telekomunikacyjna dopuszczona na tym obszarze powinna być realizowana dopiero w uzupełnieniu tej zabudowy i to w taki sposób, aby swą formą architektoniczną dopasowana była do zabudowy kubaturowej, a nie na odwrót. Zaplanowana lokalizacja wieży znajduje się w miejscu, gdzie w strefie 043U/MN1 przewidziano realizację dominaty architektonicznej, czyli budynku, którego wysokość mogłaby osiągnąć wysokość 18 m i który jako główny, wysuwający się na pierwszy plan, element architektoniczny stanowiłby formalnie najważniejszy akcent kompozycji urbanistycznej na tym obszarze. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że aby dominanta przestrzenna spełniała swoją rolę ekspozycyjną, powinna posiadać swoiste cechy wyróżniające ją spośród innych elementów składowych kontekstu przestrzennego, w harmonijnym powiązaniu z innymi elementami struktur. W kreacji nowej struktury przestrzennej miasta ważne staje się wyróżnienie elementów krystalizujących, wynikających z warunków: przyrodniczych, historycznych, przestrzennych oraz, zasad projektowych (Cichy-Pazder E., Nakoneczny J., Wartości kompozycyjne w rewaloryzacji miast dużych, Teka Komisji Architektury i Urbanistyki 1998).

Zdaniem organu odwoławczego stacja bazowa telefonii komórkowej w omawianym przypadku i przyjętej przez inwestora lokalizacji powinna zostać wkomponowana i dostosowana do przewidzianej w tym miejscu dominanty, przykładowo będąc razem z dominantą realizowana, nie zaś sama w sobie, jako obiekt o wysokości całkowitej wynoszącej 43,30 m n.p.t., tą dominantę stanowić. Ograniczenia wprowadzone miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, które kwestionuje inwestor, są uzasadnione ochroną krajobrazu, który to element środowiska stanowi niewątpliwie cenny zasób wymagający ochrony, także w środowisku miejskim. Normatywnym odzwierciedleniem obowiązku ochrony rzeczonego elementu środowiska są przepisy prawa krajowego (ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o ochronie przyrody, czy ustawy - Prawo ochronie środowiska), ale także międzynarodowego - Europejska Konwencja Krajobrazowa sporządzona we Florencji 20 października 2004 r. (ratyfikowana przez Polskę 27 września 2004 r., a weszła w życie 1 stycznia 2005 r.). Krajobraz jest jednocześnie specyficznym zasobem środowiskowym, którego ochrona wyraża się także w konieczności racjonalnego jego kształtowania, bowiem jest to jednocześnie istotny element przestrzeni. Wprowadzone postanowieniami planu miejscowego ograniczenie związane z koniecznością realizacji obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej w określony sposób, czyli na dachu najwyższego budynku, w sposób dostosowany i zharmonizowany z architekturą tego budynku i krajobrazem, nie wyklucza planowanej inwestycji, lecz zmusza inwestora do zmodyfikowania założeń projektowych.

Reasumując, Wojewoda stwierdził, że organ I instancji zasadnie odmówił zaskarżoną decyzją zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Inwestor nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, bowiem nie doprowadził projektu budowlanego do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

We wniesionej skardze Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w zw. z art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z postanowieniami uchwały nr XXXIl/753/05 Rady Miasta z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [..] (dalej zwanej Miejscowym Planem), w szczególności postanowieniami karty terenu nr [.] - poprzez bezpodstawną odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji, gdy ww. przepisy, w szczególności ust "1a", wyraźnie nakazują nie stosowania ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, jeżeli inwestycja przedsiębiorcy telekomunikacyjnego jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wywodząc zasadność wniesionej skargi Spółka wskazała, że jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, który na działce nr [..] obręb ewidencyjny [..], zamierza zrealizować inwestycję polegającą na budowie infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym wieży o wysokości ok. 43,3 m n.p.t. Decyzją z 24 sierpnia 2020 r. Prezydenta Miasta odmówił skarżącej zgody na zatwierdzenie projektu budowlanego, która to decyzja została następnie podtrzymana przez Wojewodę. Powodem odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę są zdaniem Wojewody niezgodność zamierzenia budowlanego z postanowieniami Miejscowego Planu, ograniczające wysokość zabudowy dla wszystkich typów budowli do 18 m.

Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca przywołała fragmenty z wyroków sądów administracyjnych:

- wyrok z dnia 29.05.2019 r. w sprawie o sygn. akt: II OSK 1778/17 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał [...] Zasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego w zakresie dotyczącym błędnej wykładni § 18 planu miejscowego obejmującym kartę terenu numer 01 pkt 3 tej uchwały obejmującym słowa "ustala się zakaz budowy nowych masztów wolnostojących". Trafnie wobec tej treści przepisu podnosi skarżąca kasacyjnie Spółka naruszenie art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu sieci telekomunikacyjnych w związku z art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, ort. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. i w związku z art. 94 Konstytucji RP poprzez błędne przyjęcie, że organ stanowiący ma nieograniczone prawo w uchwalaniu tych przepisów miejscowych, które bez uzasadnienia zostały użyte wbrew celowi ustawy o wspieraniu sieci telekomunikacyjnych i stanowią nieuzasadnione ograniczenie w realizacji inwestycji telekomunikacyjnych...]

- wyrok z dnia 06.05.2016 r., w sprawie o sygn. akt: II OSK 2106/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził [...] Twierdzenie Rady Gminy, że zapis planu nie wprowadza zakazu w zakresie powstawania stacji bazowych telefonii komórkowej a jedynie wyznacza ograniczenia, w zakresie wymogów jakie powinny spełniać te stacje by zostać uznane za zgodne z zapisami planu, jest niezasadne. Skoro efektem istnienia takiego unormowania w planie jest to, że inwestor planujący realizację inwestycji w zakresie łączności publicznej na terenie, jak wynika z planu, do tego przeznaczonym nie może jej zrealizować bo byłaby ona nieefektywna z przyczyn obiektywnych, to nie jest to jedynie ograniczenie. Z istoty ograniczenia wynika, że pod pewnymi warunkami, wykonanie danej czynności jest możliwe choćby z uwagi na te warunki wykonanie jej było znacznie utrudnione. W sytuacji natomiast kiedy warunek jest tego rodzaju, że wykonanie danej czynności staje się obiektywnie niemożliwe lub nieracjonalne z uwagi na spodziewany efekt, to mamy wówczas do czynienia nie z ograniczeniem a zakazem. [...]

- wyrok z dnia 07.02.2019 r. w sprawie II OSK 663/17 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał [...] W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, o ile bowiem tereny zabudowy jednorodzinnej, co do zasady, wprowadzają większe ograniczenia dla lokalizacji inwestycji niezwiązanej bezpośrednio z taką zabudową, o tyle przeznaczenie terenu na inne cele, takich szczególnych ograniczeń w świetle art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie może wprowadzać. A zatem jeżeli miejscowy plan zagospodarowania terenu przewiduje możliwość realizacji różnych funkcji na danym obszarze to potencjalny inwestor jest uprawniony do dostosowania planów inwestycyjnych do warunków którejkolwiek z rodzaju zabudowy dopuszczonej na takim terenie (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r. sygn. IIOSK 2776/16; wyrok NSA z dnia 26 marca 201 Sr., sygn. akt II OSK 2057/13). Skoro zatem w niniejszej sprawie teren, na którym znajduje się działka inwestycyjna nr ew. [...] jest oznaczony jako tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej, to wskazane przeznaczenie - wbrew stanowisku Sądu - nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej bez względu na zakres oddziaływania infrastruktura telekomunikacyjnej. [...]

- wyroku z dnia 06.05.2016 r. w sprawie o sygn.. akt: II OSK 2106/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: [...] Niewątpliwie budowę infrastruktury telekomunikacyjnej w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się w szczególności z wieży kratowej o wysokości 60 m n.p.t. oraz anten i urządzeń sterujących, można zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 6 pkt 1) ponieważ przedsięwzięcie to służy łączności publicznej. Zaskarżoną uchwałą Rady Gminy Milejewo z dnia [...] października 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Milejewo w § 50 ust. 8 pkt 5 określającym warunki szczegółowe dla inwestycji położonych na terenie oznaczonym w planie symbolem "P" przeznaczonym zgodnie z ust 1 tego paragrafu pod zabudowę produkcyjną i składową z dopuszczeniem stacji bazowej telefonii komórkowej wprowadzono zapis mówiący o tym, że dla terenów projektowanych ustala się m.in. wysokość zabudowy do dwóch kondygnacji, maksimum 15 m do kalenicy, z wyjątkiem obiektów technologicznych wymagających wyższej wysokości, którą należy określić w oparciu o studium krajobrazowe, jednak nie wyższą niż 30 m.

Z tego zapisu wynika, że na terenie oznaczonym symbolem "P" przewidzianym m.in. dla budowy stacji bazowych telefonii komórkowej dopuszczalna wysokość zabudowy obiektów technologicznych, do których należy zaliczyć właśnie stacje bazowe telefonii komórkowej, będzie uzależniona od unormowań studium krajobrazowego, przy czym nie może przekraczać 30 m. [...] twierdzenie Rady Gminy, że zapis planu nie wprowadza zakazu w zakresie powstawania stacji bazowych telefonii komórkowej a jedynie wyznacza ograniczenia w zakresie, wymogów jakie powinny spełniać te stacje by zostać uznane za zgodne z zapisami planu, jest niezasadne. Skoro efektem istnienia takiego unormowania w planie jest to, że inwestor planujący realizację inwestycji w zakresie łączności publicznej na terenie, jak wynika z planu, do tego przeznaczonym nie może jej zrealizować bo byłaby ona nieefektywna z przyczyn obiektywnych, to nie jest to jedynie ograniczenie. Z istoty ograniczenia wynika, że pod pewnymi warunkami, wykonanie danej czynności jest możliwe choćby z uwagi na te warunki wykonanie jej było znacznie utrudnione. W sytuacji natomiast kiedy warunek jest tego rodzaju, że wykonanie danej czynności staje się obiektywnie niemożliwe lub nieracjonalne z uwagi na spodziewany efekt, to mamy wówczas do czynienia nie z ograniczeniem a zakazem.

Z treści przywołanych stanowisk sądu wywodzi skarżąca zasadność swojej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) nie wykazała, aby decyzja ta naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Organy administracji publicznej, wydając zaskarżone decyzje oparły się na przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) i zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z 22 czerwca 2005 r. nr XXXII/753/05 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [..] (Dz.Urz.Woj. z 2005, nr 86, poz. 1741).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei w myśl pkt 3 tego przepisu sprawdza kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Z kolei zgodnie z art. 35 ust. 5 tej ustawy w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W niemniejszej sprawie organ pierwszej instancji korzystając tego ostatniego przepisu, działając właśnie w trybie art. 35 ust. 3 postanowieniem z 12 czerwca 2020 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia występujących w projekcie budowlanym nieprawidłowości.

W myśl art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741) plan miejscowy jest przepisem gminnym powszechnie obowiązującym, który określa w sposób wiążący przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów objętych planem (prawem miejscowym). Dlatego organ związany tymi przepisami musi badać i analizować treść zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tak aby przedłożony projekt budowlany ocenić w aspekcie zgodności z regulacjami prawnymi.

Skarżąca Spółka domagała się zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej transmisji danych- tj. wieżę antenową MONOBOT H-42 o wysokości całkowitej 43,3 m n.p.t.. na działce o nr ewidencyjnym [..], obręb [..], przy ul. Ś. w G.

Z zapisów obowiązującego, wymienionego powyżej planu miejscowego wynika, że działka ta znajduje się w granicach terenu oznaczonego symbolem 043 U/MN1, w której w punkcie 3 określającym przeznaczenie terenu zapisano - usługi, zabudowa jednorodzinna wolnostojąca. Ustalając zasady ochrony środowiska przyrody i krajobrazu (pkt 4) zaznaczono, że teren położony jest w otulinie Parku Krajobrazowego, gdzie obowiązują zakazy, ograniczenia wynikające z rozporządzenia Wojewody: nr [..] z dnia 8 listopada 1994 r, oraz nr [..] z dnia 3 września 1998 r. pod względem dopuszczalnego poziomu hałasu teren zaliczono do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, wykluczono lokalizację obiektów lub działalności, których uciążliwość na granicy działki mogłaby powodować przekroczenie standardów jakości środowiska wymaganych dla zabudowy mieszkaniowej. Ustalając zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 6) - przyjęto m.in.: wysokość zabudowy do 12 m (do 2 kondygnacji naziemnych plus poddasze użytkowe) oraz dominantę do 18 m w wyznaczonym miejscu, określono nieprzekraczalne linie zabudowy oraz zasady korzystania z infrastruktury. Natomiast w punkcie 11 zapisano: "dopuszcza się lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej realizowanej na dachu najwyższego budynku, pod warunkiem dostosowania rozwiązań architektonicznych do formy projektowanego budynku i krajobrazu".

Wobec powyższego organ pierwszej instancji postanowieniem z 12 czerwca 2020 r. nałożył na inwestora m.in. obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego stacji bazowej do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nr 2022 – karta terenu 43 U/MN1 usługi, zabudowa jednorodzinna wolno stojąca (projektowany obiekt kat. XXIX stanowi wolno stojący maszt wraz z instalacją radiokomunikacyjną i instalacją elektryczną posadowiony na gruncie, tymczasem zgodnie z pkt 11 karty terenu lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej dopuszcza się na dachu najwyższego budynku).

Inwestor powołał się nie dokonując powyższego na art. 46 ustawy o wspieraniu i rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym przyjęte rozwiązania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego nie mają zastosowania i nie mogą być podstawą odmowy udzielenia decyzji pozwolenia na budowę dla inwestycji z zakresu łączności publicznej w przypadku gdy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Oznacza to, w opinii strony skarżącej, że wszelkie ograniczenia, które nie zezwalają na realizacje inwestycji celu publicznego jakim jest obiekt stacji bazowej telefonii komórkowej nie mogą stanowić o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Wyraziła skarżąca stanowisko, że zapis pkt 11 karty terenu 43 U/MN1 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzający ograniczenia lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej wyłącznie na dachu najwyższego budynku całkowicie uniemożliwia budowę obiektów telekomunikacyjnych na wskazanym terenie i w związku z powyższym w/w ograniczenia nie mają zastosowania. Jednak oceniając przedstawione stanowisko, tak organ pierwszej instancji jak i następnie organ drugiej instancji uznały, że inwestor nie wykazał, iż w niniejszym przypadku nie ma możliwości realizacji spornej stacji bazowej w innym miejscu. Z oceną tą należy się zgodzić.

Zgodnie bowiem z ogólnymi ustaleniami dotyczącymi rozwiązań w zakresie infrastruktury, zapisanymi w §10 ust. 2 pkt 7 uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [..], lokalizacja stacji bazowych telefonii komórkowej jest dopuszczalna na terenach oznaczonych symbolem : 004 UK,UO, 011 U/MW2, 043U, 060US. Zasadnie zatem organy uznały, że na terenie objętym przedmiotowym mpzp istnieje możliwości wykonania tej inwestycji w innej lokalizacji. Podkreślić należy w tym miejscu, że obowiązujący plan dopuszcza realizację przedsięwzięć polegających na budowie sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na innych terenach objętym tym planem, w tym lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej stanowiąc w § 10 ust. 2 pkt 7uchwały, że zakazuje się lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej za wyjątkiem terenów: 004 UK,UO, 011 U/MW2, 043 U, 060 US,ZP. Teren objęty przedmiotową uchwałą to obszar o powierzchni 113,78 ha.

Ograniczenia wykonywania m.in. prawa własności, czy swobody lokalizowania inwestycji wynikają z przepisów wielu ustaw. W niniejszej sprawie ograniczenie takie wynika z przepisów wymienionej już ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (...), należy do zadań własnych gminy. Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Jak wskazano powyżej w niniejszym przypadku Rada Miasta uchwałą z 22 czerwca 2005 r. nr XXXII/753/05 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...] predysponowała pod lokalizacje stacji bazowych telefonii komórkowej tereny oznaczone w planie symbolami 004 UK,UO, 011 U/MW2, 043 U, 060 US,ZP.

Nie oznacza to jak wywodzi strona skarżąca, że w rejonie ulic S. i W., plan zawiera zakaz lokalizacji inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Taką inwestycją jest planowana stacja bazowa.

Z kolei według art. 46 ust. 2 tej ustawy jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeśli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Powyższa regulacja odnosi się jednak tylko do stanów faktycznych, gdy w planie miejscowym brak jest specjalnie wyznaczonego terenu lub terenów pod inwestycję z zakresu łączności publicznej. W niniejszym przypadku miejscowy plan ulic S. i W. nie zawiera zakazu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - stacji bazowej telefonii. W kontekście zapisów wymienionej powyżej ustawy należy przyjąć, iż z treści planu miejscowego wynika, że rada Miasta wskazała w planie tereny, gdzie istnieje możliwość lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Należy podzielić stanowisko zaprezentowane w sprawie, że obowiązek uwzględniania przez organy administracji publicznej zapisu przepisu art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie może prowadzić do pominięcia zapisów planu, których treść jest jasna, precyzyjna i nie wymagająca jakichkolwiek interpretacji. Organy te są bowiem obowiązane do stosowania przepisów prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na obszarze gminy.

Uwzględniając powyższe należy przyznać, że organ pierwszej instancji, mając na uwadze zapis karty terenu 43 U/MN1 gdzie w pkt 11 dopuszczono lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej realizowanej na dachu najwyższego budynku, pod warunkiem dostosowania rozwiązań architektonicznych do formy projektowanego budynku i krajobrazu zasadnie wezwał inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane do usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym w celu doprowadzenia planowanej inwestycji do zgodności z zapisami planu, a następnie po upływie wyznaczonego terminu i braku wymaganego uzupełniania, zasadnie odmówił jego zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej w miejscowości na działce nr [..] przy ul. Ś. w G.

Reasumując, stwierdzić należy, iż zapadłe w przedmiotowej sprawie decyzje organów administracji zostały wydane z pełnym zachowaniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organy stosownie do przewidzianej w ustawie procedury, przy jednoczesnym zebraniu i rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) oraz podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 tego Kodeksu) .

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.