Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2077/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. Z. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014r. Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym po rozpoznaniu zażalenia P. Z. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości W., gmina R., w związku z planowaną realizacją inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy wskazując, że pismem z dnia [...] marca 2014 r., znak [...], działając w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Burmistrz Miasta i Gminy R. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości W., gmina R., na której planuje się realizację inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego, w związku z lokalizacją przedmiotowej działki w granicach [...] Parku Krajobrazowego, obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] i - częściowo - w granicach obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...].

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., organ I instancji odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, wskazując, iż działka, na której planuje się realizację spornej inwestycji znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego, na terenie którego obowiązują zakazy zawarte w rozporządzeniu Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) oraz w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] i - częściowo - w granicach obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...], w odniesieniu do których obowiązuje przepis art. 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późno zm.).

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia na terenie [...] Parku Krajobrazowego zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Mając na uwadze powyższe, Organ I instancji na podstawie mapy zasadniczej stanowiącej załącznik graficzny przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy ustalił, iż realizację spornej inwestycji planuje się w odległości mniejszej niż 100 merów od zbiornika wodnego (stawu) zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...] i - w konsekwencji uznał, że przedłożony projekt decyzji stoi w sprzeczności z przywołanym wyżej przepisem.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. wskazał nadto, iż nie jest możliwym w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazu określonych w ww. rozporządzeniu oraz w przepisie art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody.

Ponadto Organ I instancji, odnosząc się do okoliczności położenia analizowanej działki w granicach obszarów Natura 2000: [...], wskazał, iż odstąpił od badania ewentualnego wpływu inwestycji na obszar Natura 2000, ponieważ i tak nie może ona zostać zrealizowana.

Na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. zażalenie z dnia [...] maja 2014 r. złożył P. Z.

Po przeprowadzeniu analizy materiału dowodowego, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie organu Inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest do realizacji na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości W., gmina R., w granicach [...] Parku Krajobrazowego, którego funkcjonowanie regulują przepisy rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), dalej: rozporządzenie w sprawie [...] Parku Krajobrazowego.

W niniejszej sprawie istotne było zatem wyjaśnienie przez Organ I instancji, czy

planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późno zm.), wynikającymi z utworzenia [...] Parku Krajobrazowego, w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody określonych w wyżej oznaczonym rozporządzeniu.

W toku postępowania zakończonego spornym rozstrzygnięciem Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. ustalił, iż przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, bowiem sporne przedsięwzięcie planuje się do realizacji w odległości mniejszej niż 100 metrów od zbiornika wodnego (stawu) zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Powyższych ustaleń Organ I instancji dokonał na podstawie kopii mapy zasadniczej stanowiącej załącznik do przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W ocenie Organu II instancji zgromadzony w toku postępowania zakończonego spornym rozstrzygnięciem materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na fakt, iż teren, na którym planuje się realizację kwestionowanej inwestycji, znajduje się w pasie szerokości 100 m od linii brzegu zbiornika wodnego znajdującego się na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Powyższe wynika bezspornie z kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] grudnia 2012 r., stanowiącej załącznik do przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe potwierdzają również mapy i zdjęcia lotnicze zamieszczone na portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii Geoportal (www. geoportal.gov.pl). Powyższego faktu, tj. obecności zbiornika wodnego na działce o numerze ewidencyjnym [...], nie podważa również Skarżący, kwestionując jedynie jego legalność oraz to, czy jest on "innym zbiornikiem wodnym", o którym mowa w rozporządzeniu w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Należy przy tym wskazać, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż omawiany zbiornik wodny jest stawem, tj. zbiornikiem sztucznym, powstałym w wyniku działalności człowieka. Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów Strony skarżącej w kwestii naruszenia przez Organ I instancji przepisów Kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (brak dokonania ustaleń odnośnie charakteru rzeczonego stawu: jego genezy, wieku, wielkości, sposobu zasilania, istniejących warunków glebowych, warunków wodnych, krajobrazowych p także istniejącego stanu zagospodarowania terenu w jego sąsiedztwie ) oraz argumentu, iż sztucznie wykonany staw nie jest "innym zbiornikiem wodnym" w rozumieniu ww. rozporządzenia, Organ II instancji uznaje je za nieuzasadnione. Odnosząc się do pojęcia "inne zbiorniki wodne", którym posługuje się art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody należy bowiem wyjaśnić, iż chodzi tu o inne niż jeziora zbiorniki wodne, zarówno naturalne, jak i sztuczne. Za wskazanym sposobem rozumienia przedmiotowego pojęcia przemawiają reguły wykładni językowo-logicznej, w szczególności reguła lege non distinguente nec nastrum est distinguente - tam gdzie rozróżnień nie wprowadza sam prawodawca, tam nie wolno ich wprowadzać interpretatorowi. Zgodnie z regułą języka potocznego zbiornik wodny w przeciwieństwie do cieku, jest wodą stojącą, zajmującą naturalne lub sztucznie wytworzone zagłębienia terenu. Zbiornikiem wodnym jest także zbiornik, w którym woda występuje sporadycznie - jest to wówczas zbiornik okresowy, wypełniony wodą tylko w porze deszczowej, po wiosennych roztopach lub w okresach występowania wysokich stanów wód gruntowych. Zbiorniki wodne tego typu to np.: stawy, sadzawki, wyrobiska, na ogół o niewielkiej powierzchni (do kilku arów), często porośnięte całkowicie roślinnością. Należy podkreślić, że zbiorniki wodne tego typu mogą pełnić ważną funkcję w ekosystemach przyrodniczych. Tworzą bowiem warunki do życia dla wielu gatunków zwierząt i roślin niespotykanych w warunkach czysto lądowych, zwiększają przy tym różnorodność biologiczną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt: IV SA/Wa1530/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt: II OSK 343/12) Należy przy tym podkreślić, iż z punktu widzenia przepisu art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody nie jest istotne, czy dany zbiornik wodny pochodzenia antropogenicznego został zrealizowany na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Zatem badanie w toku postępowania odwoławczego podniesionych w zażaleniu kwestii związanych z legalnością rzeczonego zbiornika wodnego byłoby w świetle obowiązujących przepisów - jako niemające wpływu na rozstrzygnięcie - nieuzasadnione i sprzeczne z zasadą ekonomiki procesowej.

Jednocześnie Organ II instancji uznał za słuszne stwierdzenie Skarżącego, iż ustawodawca dał organom jednostek samorządu terytorialnego nie tylko możliwość wyboru zakazów spośród wymienionych odpowiednio w art. 17 ust 1 i art. 24 ust. 1 ale także ich stosownego modyfikowania, podkreślając jednakże, iż daną kategorię zbiorników wodnych (np. zbiorniki sztuczne) może wyłączyć spod obowiązującego zakazu jedynie prawodawca lokalny (zob. np. uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) oraz uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] maja 2014 r. zmieniająca Uchwałę Nr [...] z dnia [...] listopad 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., poz. [...]). Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, iż zakazy obowiązujące w granicach [...] Parku Krajobrazowego zostały określone indywidualnie na podstawie art. 17 ustawy o ochronie przyrody przez Wojewodę [...], a obowiązkiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. w postępowaniu zakończonym spornym rozstrzygnięciem było wyłącznie rozpatrzenie, czy przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy jest zgodny z rzeczonymi zakazami. Zatem dokonanie przez Organ I instancji swobodnej analizy walorów przyrodniczych danego zbiornika wodnego, bądź wyłączenie spod obowiązującego zakazu określonej grupy zbiorników wodnych stanowiłoby przekroczenie właściwości rzeczowej organu administracyjnego, o której mowa w przepisie art. 19 Kpa.

Jednocześnie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, iż podstawową zasadą wyznaczającą granice ingerencji organów władzy publicznej w sferę konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywateli jest zasada proporcjonalności, która nakazuje miarkowanie tej ingerencji kontrolę zakazu pod kątem jego przydatności, konieczności proporcjonalności w ścisłym tego słowa znaczeniu. Spełnienie powyższych postulatów wymaga bliższej analizy w każdym konkretnym przypadku ograniczania prawa lub wolności, w szczególności przez skonfrontowanie wartości i dóbr chronionych daną regulacją z tymi, które w jej efekcie podlegają ograniczeniu, jak również przez ocenę metody realizacji ograniczenia (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt Kp 1/05). W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, wprowadzony § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, w zakresie obowiązywania w stosunku do wszystkich sztucznych zbiorników wodnych, a w szczególności do tych zrealizowanych na terenach zabudowanych, nie odzwierciedla potrzeb i celów ww. formy ochrony przyrody. Należy jednak podkreślić, iż organy administracji publicznej, przestrzegając zasady praworządności, nie mogą odmawiać stosowania obowiązujących przepisów, nawet wówczas, gdy dostrzegają ich niezgodność z ustawą lub Konstytucją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt: I OSK 15/12) Ocena konstytucyjności i legalności przepisu rangi podustawowej może być natomiast w pełni dokonana przez sąd rozpatrujący sprawę indywidualną, w której przepis został zastosowany (por. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 stycznia 1998 r. sygn. akt U 2/97, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2000 r. sygn. akt OPK 13/00), co wynika m.in. art. 178 ust. 1 Konstytucji, który stanowi o podległości sędziów tylko Konstytucji oraz ustawom (a me wszelkim innym aktom prawnym). Tym samym, w razie stwierdzenia we własnym zakresie niezgodności takiego aktu z Konstytucją, jedynie sąd może odmówić jego zastosowania i na tej podstawie rozstrzygnąć sprawę.

Nadto Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdza, iż nie jest możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazu określonych wart. 17 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o ochronie przyrody stanowiących odpowiednio, iż zakazy wymienione w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia nie dotyczą: wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, jak również realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co wynika wprost z samego już omówionego wyżej charakteru planowanej do realizacji inwestycji.

W świetle poczynionych ustaleń Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdza, że rozstrzygnięcie przyjęte przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. w zaskarżonym postanowieniu było prawidłowe i wystarczająco uzasadnione.

Skargę na w/w postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie noszącego z dnia [...] sierpnia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. Z. zarzucając mu naruszenie:

a. art. 7 k.p.a poprzez niewłaściwą ocenę stanu faktycznego sprawy oraz nie wzięcie pod uwagę słusznego interesu strony tj. skarżącego,

b. art. 8 k.p.a poprzez błędne i bezpodstawne przyjęcie, że w pasie szerokości 100 m od planowanej zabudowy znajduje się zbiornik wodny oraz dowolne przyjęcie przebiegu linii brzegowej stawu a nadto, że "wartość przyrodnicza" tegoż stawu wymaga zachowania intencji ustawodawcy a więc ochrony przyrody,

c. art. 77 k.p.a poprzez naruszenie obowiązku zebrania dowodów w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w tym przede wszystkim wyjaśnienia - czy wokół stawu usytuowanego w zwartej zabudowie istnieje

jakakolwiek roślinność czy też gatunki zwierząt wymagające ochrony przyrodniczej,

d. art. 80 k.p.a. poprzez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie odmiennie od generalnej zasady procesowej (co wyraziło się szczególnie jaskrawo) przez nie wyjaśnienie - do czego służy staw zlokalizowany na działce nr [...], jaki jest jego charakter, jego genezy, wieku, wielkości, sposobu zasilania, warunków wodnych, siedliskowych, krajobrazowych a także istniejącego stanu zagospodarowania terenu w sąsiedztwie.

Dopiero bowiem zdaniem skarżącego tak dokonana ocena powinna posłużyć do analizy i niezbędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nienależyte przestrzeganie przez Organ przytoczonych powyżej zasad postępowania administracyjnego w ocenie strony nie pozostało bez wpływu na naruszenie prawa materialnego obowiązującego w zakresie obszaru chronionego krajobrazu jak także art. 9 ust. 1 pkt 19 prawa wodnego przez bezzasadne uznanie, że "sztucznie wykonany staw jest "zbiornikiem wodnym" oraz art. 24 ust. 1 Ustawy z dnia 16.1V.2004 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity: Dz. u. z 2009 r. nr 151 poz. 1220 ze zmianami). Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu przedstawił argumentację mającą uzasadniać podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

W sprawie są bezsporne (znajdujące potwierdzenie w przywołanych przez organ administracji dokumentach a równocześnie niekwestionowane przez Stronę) wszelkie istotne okoliczności faktyczne i prawne. Z uwagi na szerokie zreferowanie stanowiska organu jego ponowne przytaczanie byłoby bezzasadne. Kluczowymi w sprawie są:

- zamiar realizacji budynku na terenie obszarowej formy ochrony przyrody – obszaru chronionego krajobrazu,

- położenia działki, gdzie planowano realizować przedsięwzięcie w pasie 100 m. od linii brzegu zbiornika wodnego na działce nr ew. [...] należy odnotować, że także sztucznie wykonane obiekty np. stawy, tak jak w niniejszej sprawie, stanowią zbiorniki wodne, co odzwierciedlono także w judykaturze (patrz np. wyrok NSA o sygn. akt II OSK 343/12 – dostępny w CBOSA,)

- istnienie zakazu realizacji budowy tego rodzaju obiektów w tym obszarze, ustanowionego na mocy § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), przy czym odstępstwa od tego zakazu ani odstępstwa powszechne, wynikające z regulacji rangi ustawowej (art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody) nie obejmują przedmiotowego przypadku (budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i gospodarczego).

Wobec wskazanych okoliczności organ administracji, właściwy w sprawie z punktu widzenia uzgodnienia, co do ochrony obszarowych form ochrony przyrody, zobligowany był do wydania postanowienia o odmowie uzgodnienia.

Jak trafnie w wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, bez znaczenia są z kolei kwestie podnoszone prze Stronę skarżąca z następującej przyczyny.

Strona w istocie zmierza do zakwestionowania istnienia określonych zakazów na danym terenie z uwagi na brak zasadności ochrony walorów krajobrazowych zbiornika powstałego już po utworzeniu obszarowej formy ochrony przyrody (stawu). Kwestie te wykraczają poza ramy niniejszego postępowania, w którym organ administracji (oraz Sąd Administracyjny kontrolujący legalność orzeczenia) ocenia czy konkretne zamierzenie nie jest w sprzeczności z zakazami wynikającymi z aktów normatywnych – w tym aktem prawa miejscowego – rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Rolą organów administracji (ani Sądu) nie może być w tym postępowaniu ocena czy ustanowione we właściwej formie zakazy są adekwatne do potrzeb, jakimi jest ochrona walorów przyrodniczych danego terenu. Zatem okoliczność wskazana przez organ, iż w jego ocenie cyt. .."zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, wprowadzony § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, w zakresie obowiązywania w stosunku do wszystkich sztucznych zbiorników wodnych, a w szczególności do tych zrealizowanych na terenach zabudowanych, nie odzwierciedla potrzeb i celów ww. formy ochrony przyrody" może być podstawą do zaskarżenia przez skarżącego rozporządzenia. Nadmienić wypada, że zakazy, jakie mogą być wprowadzone na danych terenach mają charakter fakultatywny. Poszczególne zakazy nie muszą dotyczyć całego terenu objętego daną formą ochrony lub mogą być ustanawiane generalne wyjątki od zakazów (patrz w danym przypadku np. § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego [...]). Celowości wprowadzenia konkretnego zakazu w określonym zakresie ocenia organ właściwy do jego ustanowienia i daje temu wyraz poprzez określoną treści aktu prawa miejscowego. Obecnie właściwym w tej sprawie jest sejmik danego województwa (w formie uchwały).

W tym świetle nie są zasadne zarzuty skargi. W szczególności wypada wskazać, że:

- organ może uwzględnić słuszny interes strony tylko w zakresie w jakim orzekanie pozostawione jest uznaniu administracyjnemu – w danym przypadku był zobligowany odmówić uzgodnienia z uwagi na wynikający z aktu prawa miejscowego zakaz realizacji planowanego przedsięwzięcia,

- kwestia, kiedy powstał staw oraz to, że został on zrealizowany po nabyciu gruntu przez skarżącego oraz po wejściu w życie rozporządzenia nie ma znaczenia w sprawie; skoro przepisy rozporządzenia mają charakter norm abstrakcyjnych; ustanowiony zakaz dotyczy wszelkich zbiorników wodnych niezależnie od czasu ich powstania; jak wskazano wcześniej, zagadnienie czy ograniczenie praw korzystania z nieruchomości przez Skarżącego, wobec powstania stawu na działce przyległej było uzasadnione wykracza poza granice sprawy; dotyczy w istocie zasadności - w świetle celów tworzenia obszaru chronionego krajobrazu - obejmowania ograniczeniami w zabudowie przypadków takich jak przedmiotowy.

Wobec wskazanych wyżej uwarunkowań nie są zasadne zarzuty naruszania przepisów prawa materialnego (bezpodstawna odmowa uzgodnienia), jak i procesowego (nie wyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności).

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.