Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2515/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29, art. 30, art. 15 art. 16
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 59, art. 5, art. 60
journal: Dz.U. 2003 nr 86 poz 789
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie dopuszczenia do posiadania broni palnej w celu ochrony osób i mienia na obszarze kolejowym 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnikowi skarżącego adwokatowi A. K. z Kancelarii Adwokackiej [...], ul. M. w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych z 22 % VAT tj. 52, 20 (pięćdziesiąt dwa złote dwadzieścia groszy), czyli w łącznej kwocie 292, 20 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 2-4 i art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 9 ust. 8 i art. 30 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) w zw. z art. 59 ust. 5 w zw. z art. 60 ust. 6 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania p. M. F. (strony, skarżącego) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2008 r., odmawiającej wydania dopuszczenia do posiadania broni palnej w celu ochrony osób i mienia na obszarze kolejowym, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, iż z akt sprawy wynika, że Komendant Regionu Straży Ochrony Kolei w [...], na podstawie art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, wnioskiem z dnia [...] września 2007 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o dopuszczenie strony, funkcjonariusza straży ochrony kolei, do wykonywania zadań z bronią palną, określonych w art. 60 ust. 6 tej ustawy, tj. w celu ochrony osób i mienia na obszarze kolejowym.

W toku prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał pozytywną opinię o skarżącym z jego miejsca zamieszkania, w której została jednak zawarta informacja, iż w przeszłości był on karany z art. 87 k.w. i orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów na osiem miesięcy, jak również w 2004 r. w stosunku do jego osoby miała miejsce interwencja Policji, która dotyczyła nieporozumienia z sąsiadem.

W związku z powyższym organ I instancji przeprowadził czynności wyjaśniające, w wyniku których uzyskał kserokopię prawomocnego od dnia [...] lipca 2006 r. wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] czerwca 2006 r. uznającego skarżącego za winnego wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. (kierowanie w stanie po spożyciu alkoholu samochodem) oraz materiały potwierdzające, że strona w 2003 r. była skazana wyrokiem sądowym za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., tj. za prowadzenie w stanie nietrzeźwości samochodu.

Ponadto organ ten, na podstawie art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji wezwał stronę do przedłożenia w terminie 14 dni od doręczenia pisma orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających, że nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią.

W dniu [...] lutego 2008 r. do organu I instancji wpłynęły orzeczenia: lekarskie i psychologiczne z dnia [...] lutego 2007 r. potwierdzające, że strona posiada zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią palną.

Organ I instancji, korzystając z prawa wynikającego z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 z późn. zm.), wniósł od tych orzeczeń odwołania: od orzeczenia psychologicznego do Zakładu Opieki Zdrowotnej MSWiA Poradnia Zdrowia Psychicznego w [...], a od orzeczenia lekarskiego do Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w L.

W dniu [...] maja 2008 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wpłynęło orzeczenie lekarskie wydane w II instancji przez upoważnionego do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń lekarza, w którym stwierdził on, że strona nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią.

W związku z powyższym, organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2008 r. odmówił dopuszczenia skarżącego do wykonywania zadań z użyciem broni palnej znajdującej się na wyposażeniu straży ochrony kolei. Ponadto, z uwagi na dwukrotną karalność za prowadzenie samochodu po spożyciu alkoholu organ ten uznał, że skarżącego należy zaliczyć do osób, wobec których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, dlatego też jako drugą podstawę prawną rozstrzygnięcia przyjął art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Od tej decyzji w ustawowym terminie strona wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, w którym stwierdziła, że organ I instancji pozbawił ją prawa do obrony swoich racji, a decyzja została wydana w oparciu o domniemania. Zarzuciła, iż materiał zgromadzony w jej sprawie jest niespójny i sprzeczny, jak również uważa, iż odwołanie się organu Policji od przedłożonych przez nią pozytywnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego miało na celu deprecjację jej osoby. Uważa, że organ administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego winien informować stronę o wszelkich pismach, natomiast on nie miał wiedzy, że orzeczenia lekarskie i psychologiczne I instancji o jego zdolności do dysponowania bronią palną zostały zakwestionowane i zostały złożone od nich odwołania. Nie zgadza się z tym, że orzeczono wobec niego brak zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, jak również nie rozumie dlaczego w jego sprawie nie dopuszczono jako dowodu w sprawie pozytywnego dla niego orzeczenia psychologicznego z dnia [...] maja 2008 r. Stoi na stanowisku, że w jego przypadku zasadnym jest przeprowadzenie ponownych badań przez niezależną komisję lekarską złożoną z osób znajdujących się na liście biegłych sądowych. Dodatkowo zarzuca organowi I instancji pośpiech w prowadzeniu czynności procesowych i lekceważenie procedur administracyjnych. Uważa, że nieuprawnionym jest negatywne ocenianie jego osoby, skoro posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i pracy, a wyroki skazujące uległy zatarciu. Zarzucił nierówne traktowanie jego osoby na tle innych osób ubiegających się o broń czy też posiadających takie uprawnienie. Do odwołania załączył kserokopie orzeczeń lekarskich i psychologicznych I i II instancji orzekających w sprawie jego zdolności psychofizycznych do dysponowania bronią oraz kserokopię zaświadczenia potwierdzającego jego zdolność do pracy na stanowisku funkcjonariusza SOK. Wniósł więc o uchylenie decyzji.

Po przeprowadzeniu postępowania Komendant Główny Policji stwierdził, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] jest zasadna, a podniesione przez stronę zarzuty nie tworzą podstaw do jej zmiany bądź uchylenia.

Zgodnie z art. 15 ust. 3 o broni i amunicji osoba ubiegająca się o dopuszczenie do posiadania broni palnej winna bowiem spełniać warunek legitymowania się zdolnością psychofizyczną do dysponowania bronią, potwierdzoną odrębnymi orzeczeniami - lekarskim i psychologicznym.

Przepisy prawa określają tryb i sposób ustalania omawianej zdolności, wskazując jakie badania powinny i mogą być przeprowadzone przed wydaniem orzeczenia przez upoważnionego psychologa i lekarza. Każdy z nich, jak wskazano, wydaje odrębne orzeczenie, przy czym psychologiczne dotyczy funkcjonowania psychologicznego badanej osoby (art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy), a lekarskie obejmuje łącznie ocenę zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w pełnym zakresie przesłanek ustalonych dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy. Przeprowadzone badania mogą ponadto wykazać, że dana osoba jest uzależniona od alkoholu lub substancji psychoaktywnych, co na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy również wyklucza możliwość posiadania przez nią pozwolenia na broń, przy czym orzeczenia lekarskie, jak i psychologiczne nie zawierają uzasadnienia wskazującego z powodu jakich konkretnych schorzeń czy też zaburzeń osoba poddana badaniu nie posiada zdolności do dysponowania bronią (to jest objęte tajemnicą lekarską). Z tych też względów, jeżeli nie wynika to z innych dowodów ustalonych w danej sprawie, organ Policji może jedynie mieć informację (w formie stosownego orzeczenia) o braku zdolności danej osoby do dysponowania bronią, z wyłączeniem wiedzy o ogólnozdrowotnych, psychicznych czy też psychologicznych przyczynach braku tej zdolności. Ustawodawca nie uznał też za zasadne przekazywanie organom Policji przez lekarzy czy psychologów poszczególnych wyników szczegółowych badań, na które kierują oni osobę zainteresowaną (na marginesie - jest to niewątpliwie rozwiązanie zasadne, ponieważ organy te nie mają do ich oceny stosownej wiedzy medycznej). Dokumentacja pozostaje w dyspozycji orzeczników i podlega podobnie, jak ich praca, kontroli i nadzorowi właściwego wojewody (§ 9 ust. 1 rozporządzenia), a więc i w tym zakresie organy Policji nie otrzymały żadnych kompetencji. Z woli ustawodawcy zobowiązane są one respektować taką właśnie formę uzyskiwania wiedzy o zdolności bądź jej braku do dysponowania bronią.

Dlatego argument strony, że nie zgadza się z orzeczeniami, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy co do jej istoty. Do rozpatrzenia ewentualnych zarzutów o nieprawidłowej pracy orzecznika właściwy jest wojewoda na terenie działania którego znajdują się placówki, w których strona poddała się badaniom i gdzie uzyskała orzeczenia, a przeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu z dodatkowej opinii o jej stanie zdrowia niezależnej komisji lekarskiej złożonej z biegłych sądowych, należy uznać za zbędne w myśl art. 78 § 2 K.p.a.

W aktach sprawy znajduje się bowiem ostateczne, bo wydane w II instancji, negatywne dla strony orzeczenie lekarskie, które wiąże organy Policji co do ustalenia istnienia przesłanki art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Jak bowiem wskazano w orzecznictwie sądów administracyjnych, ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (...) nie podlegają weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK-1273/04, LEX nr 189224). Ponieważ ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. stwierdza, że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2-4 organy Policji zobowiązane są do odmowy pozytywnego rozpatrzenia wniosku o dopuszczenie go do posiadania broni palnej służbowej. Wolą ustawodawcy jest bowiem, by bronią palną nie mogły dysponować osoby, które nie posiadają do tego zdolności w myśl przepisów ustawy, w związku z czym przepisom tym nadany został walor obligatoryjności. Oznacza to, że organom Policji nie pozostawiono żadnego marginesu swobody w wyborze sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w przypadku ustalenia, w drodze prawem nakazanej, braku zdolności psychofizycznej danej osoby do dysponowania bronią. Przepis ten brzmi jednoznacznie: "... pozwolenia na broń nie wydaje się ...", a do takiego rozstrzygnięcia wystarczające jest, iż jedno z orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji jest negatywne dla osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń. W przypadku strony jest to orzeczenie lekarskie wydane w II instancji. Dlatego też nie ma znaczenia dowodowego okoliczność, iż strona uzyskała pozytywne (w tym ostateczne) orzeczenie psychologiczne.

Komendant Główny Policji ustosunkowując się do zarzutu naruszenia w postępowaniu praw strony zauważył, iż zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. poinformował o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Skarżący co prawda nie zapoznał się z materiałem dowodowym, ale w odpowiedzi na powyższe pismo przesłał do organu swoje stanowisko. Odnosząc się do zarzutu niepowiadomienia strony przez organ Policji o wniesieniu odwołań od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego wydanych w I instancji organ zauważył, iż w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że gdy chodzi o informację faktyczną, to ogranicza się ona do tej, która ma znaczenie dla końcowego wyniku sprawy, tzn. dla praw i obowiązków wynikających z decyzji. Zatem organ Policji odwołując się od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego wydanych stronie przez uprawnionego lekarza i psychologa w I instancji nie był zobowiązany informować o tym strony, bowiem samo wniesienie odwołania nie zmieniało istniejącego stanu faktycznego w sprawie, gdyż nie uchylało przedmiotowych orzeczeń. Dopiero wydane, w następstwie złożonych odwołań, orzeczenia lekarskie i psychologiczne w zakresie określenia zdolności strony do dysponowania bronią palną stanowiły okoliczność, która miała wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Strona badaniom w trybie odwoławczym poddała się i ich wyniki były stronie znane, a ponadto - co wskazano wyżej - organ pouczył stronę o możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji (art. 10 § 1 K.p.a.). Dlatego nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia praw strony w postępowaniu przed organem I instancji. Strona nie jest zobowiązana z nich korzystać, a rezygnacja przez stronę z możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i złożeniem oświadczenia nie wstrzymuje wydania przez organ rozstrzygnięcia administracyjnego (decyzji, postanowienia). Negatywne ostateczne orzeczenie lekarskie determinuje więc sposób rozstrzygnięcia sprawy. W myśl bowiem art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji osoba, która nie posiada zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią nie może uzyskać na jej posiadanie pozwolenia, a w przypadku strony - dopuszczenia do posługiwania się bronią swojego pracodawcy.

Odnosząc się natomiast do drugiej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji organu I instancji, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, organ stwierdził, że istnienie wobec strony uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, organ wywiódł z faktu popełnienia przez stronę w przeszłości (2003 r.) przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, tj. 1,16 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu - I badanie, 1,19 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu - II badanie;) oraz w 2006 r. wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. (prowadzenie samochodu po spożyciu alkoholu). I choć faktycznie skazania za te czyny uległy zatarciu, to jednak w myśl orzecznictwa sądów administracyjnych (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 06.09.2002 r., sygn. akt III SA-3 77/01, LEX nr 126796) umorzenie postępowania, zatarcie skazania czy też upływ czasu od naruszenia norm prawa nie wykluczają możliwości negatywnej oceny osoby posiadającej lub ubiegającej się o pozwolenie na broń, jeżeli taką ocenę można potwierdzić w powiązaniu z jeszcze innymi ustaleniami i faktami tej osoby dotyczącymi.

W przypadku strony powyższe postępowanie świadczy o braku samokontroli po spożyciu alkoholu. W niedługim odstępie czasu strona dopuściła się najpierw umyślnego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (godzącego pośrednio w życie i zdrowie ludzi), a w czasie kiedy nie upłynął jeszcze okres próby, na który zawieszono wykonanie kary pozbawienia wolności - popełniła wykroczenia godzące w takie dobro chronione prawem. Choć strona jest pozytywnie postrzegana w miejscu zamieszkania, to jej zachowanie świadczy o lekceważącym stosunku do norm prawnych, których celem jest ochrona prawa innych ludzi do bezpiecznego poruszania się po drogach i ulicach. Dlatego też zasadnie organ I instancji przyjął, iż dotychczasowe postępowanie strony winno skutkować zaliczeniem jej do osób budzących uzasadnioną obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, którym także pozwolenia na broń organy Policji - zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - wydać nie mogą.

Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że w niniejszej sprawie dla odmowy dopuszczenia strony do posiadania broni wystarczająca jest już tylko okoliczność, iż nie posiada ona zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią. Jest to bowiem także obligatoryjna przesłanka odmowy przyznania stronie prawa do posługiwania się cudzą bronią (dopuszczenie do broni), wskazana w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Dla zmiany rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie mają więc znaczenia dowodowego podnoszone przez stronę okoliczności, iż posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania oraz ukończyła szkolenie z zakresu obsługi pistoletu [...] i [...], ponieważ nie wpływają one na zdolność strony do dysponowania bronią.

Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona, wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości wobec naruszenia norm prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, a także przeprowadzenie ponownych badań przed niezależną komisją biegłych sądowych w zakresie ustalenia zdolności fizycznych i psychicznych do dysponowania bronią.

Strona podniosła, że zaskarżona decyzja wywołuje dla niej bardzo negatywne skutki, w rezultacie godzi w byt jej rodziny. Tym bardziej, iż jedynym – według strony - logicznym wytłumaczeniem tak niespójnego i nielogicznego postępowania jest deprecjacja osoby strony i zwolnienie jej z pracy w SOK z powodu tego, iż czasami jest ona osobą "niewygodną" dla przełożonych. Nie można było znaleźć wobec strony przyczyn merytorycznych do zwolnienia, dlatego też posłużono się elementem niewymiernych ocen etyczno - moralnych.

W ocenie skarżącego, nie jest on w świetle prawa polskiego osobą karaną. Nieustanne przywoływanie zdarzeń sprzed lat, które skarżący ocenia jako naganne, ale uważa, że nie mogą one determinować jego całego życia. Orzeczenia Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazują, że nie można z faktu zatartego przestępstwa wyciągać negatywnych skutków ze sfery życia społeczno — zawodowego. Trudno sobie wyobrazić demokratyczny kraj w którym ta zasada nie byłaby stosowana. Oczywistym jest, że dopuszczalne, wręcz wskazane jest relegowanie ze służby osób "karanych", ale osoba karana to jest ta, która posiada wpis do Krajowego Rejestru Karnego. U strony tego podstawowego elementu brak. Nie może zatem ona odpowiadać za przeoczenia przełożonych i kadr.

O tym, że de facto jedynym celem niniejszego postępowania było usunięcie strony ze służby stanowi fakt, iż w kilka dni po wydaniu decyzji przez Komendę Główną Policji otrzymała ona wypowiedzenie umowy o pracę. Nie zdążyła ona nawet złożyć przedmiotowej skargi. O pośpiechu i łamaniu prawa świadczy fakt, iż wysoce prawdopodobnym jest, iż wypowiedzenie zawiera takie wady prawne.

W ocenie skarżącego, cel takiego postępowania jest oczywisty. Nie jest ważne zachowanie procedur administracyjnych, nie bierze się pod uwagę zatarcia karalności ani nieskazitelnych obiektywnych opinii. Jedynym celem jest osiągnięcie określonego celu, czyli stworzenie podstaw do usunięcia z pracy niewygodnej osoby.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że w skardze w znacznej części ponowione zostały zarzuty podniesione już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, stąd argumentacja przedstawiona w zaskarżonej decyzji znajduje zastosowanie również na potrzeby niniejszej odpowiedzi na skargę.

Odnosząc się do argumentu skarżącego, że nie zgadza się z orzeczeniami, organ uznał, że nie mogło mieć to wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy co do jej istoty. Do rozpatrzenia ewentualnych zarzutów o nieprawidłowej pracy orzecznika właściwy jest wojewoda na terenie działania którego znajdują się placówki, w których skarżący poddał się badaniom i gdzie uzyskał orzeczenia, a przeprowadzenie wnioskowanego przez skarżącego dowodu z dodatkowej opinii o jego stanie zdrowia niezależnej komisji lekarskiej złożonej z biegłych sądowych, należy uznać za zbędne w myśl art. 78 § 2 k.p.a.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego, podtrzymując skargę, wniósł o uznanie, iż w rozpatrywanej sprawie ma zastosowanie art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji. W myśl tego przepisu obowiązek okresowego przedstawiania właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, potwierdzającego, że może ona dysponować bronią, określony w art. 3 i 4 ustawy, nie dotyczy funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Biura Ochrony Rządu, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz funkcjonariuszy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową. W ocenie pełnomocnika Służba Ochrony Kolei mieści się w ramach pojęcia "innych państwowych formacji uzbrojonych (...), jeżeli na podstawie odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2008 r., którą odmówiono skarżącemu wydania dopuszczenia do posiadania broni palnej w celu ochrony osób i mienia na obszarze kolejowym.

Decyzja dotyczy wieloletniego pracownika Straży Ochrony Kolei.

Zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym zarządca lub kilku zarządców wspólnie w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw transportu wydaną w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych tworzą straż ochrony kolei, działającą na zasadach określonych w 10 rozdziale ustawy ("Ochrona porządku na obszarze kolejowym") oraz powołują komendanta straży ochrony kolei (ust. 1). Zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje się w drodze decyzji (ust. 2).

Zgodnie z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy "zarządca" to w istocie zarządca infrastruktury, zarządzający infrastrukturą kolejową oraz zapewniający jej rozwój i modernizację. Zarządzanie infrastrukturą kolejową polega na:

1) budowie i utrzymaniu infrastruktury kolejowej;

2) prowadzeniu ruchu pociągów na liniach kolejowych;

3) utrzymywaniu infrastruktury kolejowej w stanie zapewniającym bezpieczne

prowadzenie ruchu kolejowego;

4) udostępnianiu tras pociągów dla przejazdu pociągów na liniach kolejowych i

świadczeniu usług z tym związanych;

5) zarządzaniu nieruchomościami wchodzącymi w skład infrastruktury kolejowej (art.

5 ust. 1).

Koszty związane z funkcjonowaniem straży ochrony kolei pokrywane są przez zarządcę lub zarządców (art. 59 ust. 3).

Funkcjonariuszem straży ochrony kolei może być osoba, która:

1) posiada obywatelstwo polskie;

2) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3) posiada co najmniej wykształcenie średnie;

4) ma uregulowany stosunek do służby wojskowej;

5) cieszy się nienaganną opinią;

6) posiada zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych;

7) nie była karana za przestępstwa umyślne (art. 59 ust. 4).

Dopuszczenie funkcjonariusza straży ochrony kolei do wykonywania zadań z użyciem broni palnej następuje na wniosek komendanta straży ochrony kolei, w drodze decyzji, wydanej przez właściwy organ Policji (art. 59 ust. 5). Z takim też wnioskiem wystąpił Komendant Regionu Straży Ochrony Kolei w [...] do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Zasady użycia broni palnej przez funkcjonariuszy służby ochrony kolei reguluje art. 60 ust. 6-8 ustawy o transporcie kolejowym. W myśl tych przepisów, jeżeli zastosowanie środków przymusu bezpośredniego (...) jest niewystarczające, funkcjonariusz ma prawo użycia broni palnej:

1) w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie własne lub innej

osoby;

2) przeciwko osobie, która wezwana do natychmiastowego porzucenia broni lub

niebezpiecznego narzędzia, nie zastosuje się do tego wezwania, a jej zachowanie

wskazuje na bezpośredni zamiar ich użycia przeciwko funkcjonariuszowi lub innej

osobie;

3) przeciwko osobie, która usiłuje przemocą odebrać broń funkcjonariuszowi;

4) w celu odparcia zamachu na mienie, znajdujące się na obszarze kolejowym,

stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi;

5) w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na obiekty i urządzenia

znajdujące się na obszarze kolejowym, których uszkodzenie lub unieruchomienie

mogłoby spowodować bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia podróżnych lub

katastrofę kolejową;

6) w celu udaremnienia ucieczki sprawcy zamachu określonego w pkt 1-5 (ust. 6).

Zgodnie z ust. 7 powołanego przepisu, użycie broni palnej przez funkcjonariusza straży ochrony kolei powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobie, przeciwko której użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawienia jej życia, a także narażać innych osób na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia.

Do wykonywania przez funkcjonariusza straży ochrony kolei zadań określonych w ustawie, w tym m.in. użycia broni palnej, stosuje się odpowiednio przepisy o Policji.

Jednocześnie z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 grudnia 2004 r. w sprawie rodzaju i sposobów ewidencjonowania, przechowywania w straży ochrony kolei broni, amunicji, kajdanek, pałek służbowych oraz ręcznych miotaczy gazowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 10, poz. 76) wynika, że broń (szerzej – sprzęt uzbrojenia) podlega ewidencjonowaniu i rozliczeniu, zaś wydawanie sprzętu uzbrojenia przed rozpoczęciem służby oraz przyjmowanie go po zakończeniu służby jest odnotowywane w "Książce służby straży ochrony kolei" (§ 1 ust. 2). Przydzielony sprzęt uzbrojenia przechowuje się przez całą dobę w odpowiednio przygotowanym do tego celu pomieszczeniu, zwanym dalej "magazynem broni", umiejscowionym w siedzibie jednostki straży ochrony kolei (§ 2 ust. 1).

Na tle powołanych przepisów ustawy o transporcie kolejowym rysują się następujące wnioski.

Po pierwsze, funkcjonariuszy służby ochrony kolei nie dotyczy wyłączenie określone w art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego przepisy ust. 3 i 4 nie dotyczą funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Biura Ochrony Rządu, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz funkcjonariuszy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową. Przypomnieć tu trzeba, że ust. 3 nakazuje osobie, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń przedstawienie właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskiego i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 ustawy, i potwierdzające, że może ona dysponować bronią. Natomiast ust. 4 wprowadza dla osób posiadających pozwolenie na broń obowiązek okresowych badań lekarskich i psychologicznych; w myśl tego przepisu osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1 (a więc w szczególności w celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia) obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.

Po pierwsze, Służba Ochrony Kolei nie zalicza się do "innych państwowych formacji uzbrojonych". Jest to formacja (organizacja) tworzona przez zarządców infrastruktury, jedynie w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw transportu – choć w formie decyzji administracyjnej - wydanej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych. Jest to zatem wewnętrzna służba kolejowa. Po drugie – warunkiem skorzystania z wyłączenia, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji, jest objęcie nim funkcjonariuszy takiej służby, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową.

Tymczasem z powołanych wyżej przepisów ustawy o transporcie kolejowym jednoznacznie wynika, że w przypadku funkcjonariuszy służby ochrony kolei można mówić jedynie o dopuszczeniu go do wykonywania zadań z użyciem broni palnej – choć też w formie decyzji wydanej przez właściwy organ Policji, na wniosek właściwego organu komendanta straży ochrony kolei. Jest to w istocie – jak wynika z przepisów powołanego wyżej rozporządzenia – tzw. broń obiektowa, wydawana uprawnionym funkcjonariuszom na czas pełnienia służby, składowana w magazynie broni. Z powołanych przepisów wynika również, że funkcjonariusz służby ochrony kolei powinien posiadać zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, czyli – nawet do czasowego, w godzinach pełnienia służby, dysponowania bronią palną w celach określonych w ustawie o transporcie kolejowym.

Powyższe wnioski znajdują wyraźne oparcie w przepisach art. 29 oraz art. 30 ustawy o broni i amunicji. Pierwszy powołany przepis określa podmioty, którym może być wydane świadectwo broni (np. zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony). Osoby fizyczne zatrudnione przez te podmioty, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1, mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania tych zadań (ust. 1). Dopuszczenie do posiadania broni następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej przez właściwy organ Policji (ust. 2).

Powołany przepis jednoznacznie rozstrzyga, że określone osoby, w tym również funkcjonariusze odpowiednich służb ochrony, mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania nałożonych na nie zadań. Dopuszczenie następuje na podstawie decyzji administracyjnej właściwego organu Policji, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W praktyce oznacza to, że osoby dopuszczone do posiadania broni powinni spełniać wszystkie wymagania stawiane przed osobami, które ubiegają się o wydanie pozwolenia na broń, już je posiadają bądź też ubiegają się o jego przedłużenie. Konsekwentnie, osobom ubiegającym się o dopuszczenie do posiadania broni m.in. odmawia się dopuszczenia do posiadania broni w celu realizacji wyznaczonych zadań, jeżeli wobec nich istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy). Osoby te są również zobowiązane do przedstawienia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należą one do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 ustawy i potwierdzające, że może ona dysponować bronią. Nadto osoby te obowiązane są raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których wyżej mowa.

Osoba występująca o dopuszczenie do posiadania broni dla realizacji wyznaczonych zadań, lub o dopuszczenie której się występuje (jak to ma miejsce w rozpatrywanym przypadku), jest zobowiązana - tak jak osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią.

Należy wreszcie zauważyć, że wobec osób występujących o dopuszczenie do posiadania broni mają również zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. Należy zauważyć, iż przepisy tego rozporządzenia, a zwłaszcza jego § 8 stanowi, co następuje:

"§ 8. 1. Od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie.

2. Odwołanie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobie ubiegającej się oraz właściwemu organowi Policji.

3. Osoba ubiegająca się wnosi odwołanie wraz z jego uzasadnieniem w terminie 30 dni, a właściwy organ Policji w terminie 45 dni, od dnia otrzymania orzeczenia.

4. Odwołanie wnoszone jest za pośrednictwem lekarza lub psychologa, którzy wydali orzeczenie, odpowiednio do:

1) jednostki badawczo-rozwojowej, wymienionej w § 5 ust. 4, najbliższej ze względu na

miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się lub siedzibę Policji,

2) psychologa wyznaczonego przez właściwego wojewodę, po zasięgnięciu opinii

Polskiego Towarzystwa Psychologicznego lub Stowarzyszenia Psychologów

Sądowych w Polsce - zwanych dalej "podmiotami odwoławczymi".

5. Lekarz lub psycholog, za którego pośrednictwem wnoszone jest odwołanie, przekazuje je, wraz z dokumentacją badań, do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania.

6. Powtórne badanie przeprowadza lekarz jednostki badawczo-rozwojowej lub psycholog, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, w terminie nie dłuższym niż 30 dni - licząc od dnia otrzymania odwołania przez podmiot odwoławczy.

7. Lekarz lub psycholog przeprowadzający badanie w trybie odwołania musi posiadać upoważnienie do ich wydawania w rozumieniu przepisów rozporządzenia.

8. Do badań przeprowadzanych w trybie odwołania mają zastosowanie przepisy rozporządzenia.

9. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne."

Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się w zasadzie do oceny charakteru i mocy wiążącej orzeczeń lekarskich wydawanych w oparciu o powołany wyżej przepis § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r.

W podobnym stanie faktycznym i prawnym został wydany w dniu 17 marca 2005 r. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt OSK 1271/04, LEX nr 189 224.

W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, iż zakres wymienionych wyżej badań lekarskich i psychologicznych a także warunki i tryb odwoływania się od tych orzeczeń został określony w powołanym rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. Paragraf 8 tego rozporządzenia w pkt od 1-9 reguluje tryb wnoszenia odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych na podstawie § 2 i § 3 cyt. rozporządzenia przez upoważnionych do ich wydawania lekarzy i psychologów. Z kolei punkt 9 tego paragrafu zawiera stwierdzenie, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

Tego rodzaju zapis ma ten skutek, że wydawane w wyniku rozpatrzenia odwołania orzeczenia mające ostateczny charakter są wiążące dla organów Policji prowadzących postępowanie w sprawie cofnięcia lub odmowy wydania pozwolenia na broń.

Analiza obowiązujących przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a także przepisów wykonawczych do tej ustawy wskazuje, iż dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach powołanego rozporządzenia. Przewidziany tam został swoistego rodzaju tryb postępowania, który - jak to już wyżej wspomniano - przewiduje możliwość składania przez osobę podlegającą badaniom, a także organ Policji odwołań, od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 cyt. rozporządzenia nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń.

Związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie § 8 cyt. rozporządzenia wyklucza zatem możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń.

Sąd podziela przedstawione wyżej stanowisko dotyczące związania organów Policji wynikami badań psychologicznych i lekarskich wydanymi w trybie odwoławczym.

Komendant Główny Policji ma więc w rozpatrywanej sprawie rację stwierdzając, że organ Policji jest związany orzeczeniem psychologicznym, które zgodnie z § 8 pkt 9 powołanego rozporządzenia jest ostateczne.

Od wydanego w tym trybie orzeczenia psychologicznego przepisy obowiązującej ustawy o broni i amunicji nie przewidują już żadnego odwołania, a wyników wydanego w tym trybie orzeczenia nie mogą podważyć późniejsze badania psychologiczne. Przepisy prawne nie przewidują w istocie żadnego trybu i czasu, w których można zmienić (zweryfikować) wyniki tych badań; są one bezterminowe. Jak stwierdzono w kolejnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2004 r., sygn. akt 6 II SA 1148/02, jeżeli orzeczenie psychologiczne stwierdzało u skarżącego istnienie istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego w stopniu umożliwiającym dysponowanie bronią, właściwy organ Policji nie mógł w tym przedmiocie dokonać odmiennych ustaleń.

W rezultacie stwierdzenie na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji na podstawie orzeczenia psychologicznego, iż posiadacz pozwolenia na broń wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania zdrowotnego i psychologicznego obliguje organy Policji do cofnięcia takiej osobie pozwolenia na posiadanie broni.

W ocenie Sądu szczególny tryb i charakter orzeczenia psychologicznego wydanego w trybie odwoławczym jest związany z przedmiotem regulacji – bronią palną i związanym z pozwoleniem na jej posiadanie niebezpieczeństwem dla otoczenia.

Jak już wyżej wskazano, do osób ubiegających się o dopuszczenie do posiadania broni w czasie wykonywania nałożonych na nie zadań mają również zastosowanie przepisy art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji (na podstawie art. 30 ust. 1 powołanej ustawy). Oznacza to m.in., że osobom ubiegającym się o dopuszczenie do posiadania broni m.in. odmawia się dopuszczenia do posiadania broni w celu realizacji wyznaczonych zadań, jeżeli wobec nich istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy).

Skarżący jest obecnie osobą niekaraną, a wyroki skazujące uległy zatarciu. Jednakże, jak wynika z obszernego orzecznictwa sądów administracyjnych w tej kwestii, organy Policji mają prawo przy rozważaniu podania o wydanie pozwolenia na broń (a więc również przy orzekaniu o dopuszczeniu do posiadania broni) do sięgania do wyroków sądów karnych – w celu zbadania osobowości ubiegającego się o dostęp do broni – zwłaszcza w celu ustalenia, na ile jest uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W powołanym orzecznictwie istnieje jednolity pogląd, że wielokrotne skazanie za prowadzenie pojazdu po spożyciu alkoholu obawę taką uzasadnia. W rozpatrywanej sprawie organy Policji dowiodły tego w sposób nie budzący wątpliwości, wyciągając z tego faktu uzasadnione wnioski.

Zarzut skarżącego, że w zaistniałej sytuacji, pozbawiając go dostępu do broni, pozbawia się również jego rodzinę środków utrzymania, jest zapewne w pewnej mierze zasadny, ale w tym zakresie indywidualne interesy skarżącego nie mogły przeważyć interesu społecznego, który wymaga, by dostęp do broni posiadały osoby w pełni odpowiedzialne za swoje czyny, dające gwarancję właściwego wykorzystania broni. Broń nie jest zwykłą rzeczą.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.