Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 584/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 § 2, art. 28, art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2015 r. sprawy ze skargi [...] Zarządu Infrastruktury na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego we wznowionym postępowaniu oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] Zarządu Infrastruktury od decyzji Starosty [...][...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] odmawiającej uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2007 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na działce nr ew. [...] w [...], gmina [...] oraz stwierdzającej brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa - umorzył postępowanie odwoławcze.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - dalej "kpa".

2. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podał, że Starosta [...][...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, po wznowieniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 ust. 4 kpa postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r., decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2007 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na działce nr ew. [...] w [...], gmina [...] oraz stwierdzającej brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że postępowanie wznowieniowe, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 kpa toczyło się na wniosek R. W., J. J. i E. D.. Akces udziału w postępowaniu zgłosili także: Komendant [...] i Towarzystwo Miłośników [...].

Starosta [...][...], po otrzymaniu informacji o wszczęciu przez Wojewodę [...] postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] października 2007 r. zawiesił postępowanie wznowieniowe. Ostatecznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w wydanych (na skutek odwołań) decyzjach umarzających postępowanie odwoławcze, nie uznał za strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...][...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Towarzystwa

Sygn. akt VII SA/Wa 584/15

Miłośników [...] - decyzja z dnia [...] sierpnia 2013 r., E. D. - decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. Jak stwierdził organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa następuje tylko na żądanie strony. Starosta [...][...] zakwalifikował złożone wnioski E. i W. D. - podpisany przez E. D., oraz R. W. i J. J., jako wnioski o wznowienie postępowania administracyjnego złożone w terminie, a następnie poddał je ocenie w kontekście podstaw wznowienia wskazanych wart. 145 § 1 kpa. Jak stwierdził organ I instancji, E. D. wywodzi swój interes prawny ze współwłasności działki o nr ew. [...] przy ul. [...], J. J. z własności działki o nr ew. [...] przy ul. [...], a R. W. z własności działki o nr ew. [...] przy ul. [...] w [...]. Organ I instancji ustalił, że działka o nr ew. [...] nie jest własnością J. J., więc nie może on być stroną postępowania. Ponieważ działki te położone są w odległości od 40 do 60 m od planowanej inwestycji, więc nie znajdują się w jej strefie oddziaływania, a wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda [...] wskazał również, że jak słusznie zauważył organ I instancji, "Gdy wniosek o wznowienie postępowania jest przedłożony w ustawowym terminie, zakres postępowania organu ogranicza się do wyjaśnienia wskazanych przez stronę w tym wniosku przesłanek wznowieniowych (art. 149 § 2 KPA) w przypadku, gdy organ ustali, że nie występuje żadna ze wskazanych we wniosku strony podstaw wznowienia postępowania, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, art. 151 § 1 pkt 1 KPA. Art. 151 § 1 pkt 1 stanowi expressis verbis, że w przypadku ustalenia braku podstaw określonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145 b KPA organ podejmuje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Dopuszczalność uchylenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania ograniczona jest jedną przesłanką pozytywną - wystąpieniem jednej z podstaw wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i dwiema przesłankami negatywnymi wyznaczonymi w art. 146 § 1 i 2 KPA (II SA/Op 533/12-wyrok WSA Opole z dnia 12-02-2013)". Organ podniósł, iż z akt sprawy wynika, że [...] Zarząd Infrastruktury z siedzibą w [...], wniósł w piśmie z dnia 30 sierpnia 2010 r. o zakwalifikowanie [...] Zarządu Infrastruktury w poczet podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu wszczętym postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. o wznowieniu postępowania o udzielenie

Sygn. akt VII SA/Wa 584/15

pozwolenia na budowę zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...].[...] Zarząd Infrastruktury nie wystąpił samodzielnie z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego. [...] Zarząd Infrastruktury wniósł odwołanie od decyzji Starosty [...][...] z dnia [...] listopada 2014 r., twierdząc, że planowana inwestycja ma bezspornie negatywny wpływ na sąsiadujące z nią centrum radiowo-nadawcze zabezpieczające ruch Sił Powietrznych Wojska Polskiego. Nieuwzględnienie powyższego, co wynika z uzasadnienia decyzji, stanowi naruszenie art. 7 kpa, który zobowiązuje organ administracji do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zdaniem odwołującego się, organ I instancji nie wyjaśnił, czy w przedmiotowej sprawie nie występują określone w art. 2 pkt 40a ustawy z dnia 16 lipca 2014 r. Prawo Telekomunikacyjne szkodliwe zakłócenia, które zagrażają funkcjonowaniu służby radionawigacyjnej lub innej telekomunikacyjnej związanej z bezpieczeństwem lub w sposób poważny pogarszają, utrudniają lub wielokrotnie przerywają wykonywanie służby radiolokacyjnej, działającej zgodnie z przepisami prawa. Odwołujący się nie wskazał przesłanek warunkujących udział wskazanych wyżej wnioskodawców o wznowienie postępowania administracyjnego w tym postępowaniu.

3. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że materialno- prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz inne przepisy szczególne. Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności, poza prawem materialnym, także z prawem proceduralnym określonym przepisami postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu zwykłym nie brała udziału jedna ze stron, oznacza konieczność ponownego przeprowadzenia, z udziałem pominiętej strony, dwuinstancyjnego postępowania, co do istoty sprawy. Organ odwoławczy ustalił, że od decyzji Starosty [...][...] z dnia [...] listopada 2014 r. nie wniosła odwołania żadna ze stron wnoszących o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organu I instancji z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Odwołanie jest środkiem zaskarżenia decyzji nieostatecznej, co oznacza m.in. przyznanie możliwości skutecznego prawnie jego wykorzystania grupie podmiotów postępowania administracyjnego, dla których wydaje

Sygn. akt VII SA/Wa 584/15

się decyzję administracyjną. Dotyczy to przede wszystkim stron tego postępowania - w rozumieniu art. 28 kpa, oraz w nieco zmodyfikowanym zakresie - podmiotów na prawach strony - prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich, organizacji społecznych, o ile brały udział w postępowaniu przed organem I instancji.

Organ wskazał, że odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Starosty [...][...] z dnia [...] października 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowe na działce nr ew. [...] w [...], gmina [...] oraz stwierdzającej brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa, wniósł [...] Zarząd Infrastruktury, dlatego też, zdaniem organu, należy ocenić możliwość zaliczenia [...] Zarządu Infrastruktury do kategorii podmiotów postępowania administracyjnego, legitymowanych do wnoszenia tego typu środka zaskarżenia. Zdaniem organu, [...] Zarząd Infrastruktury - jako uczestnik wznowionego postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa z wniosku R. i J. J. oraz E. D. - nie jest legitymowany jako strona do wniesienia odwołania i brania udziału w postępowaniu odwoławczym dotyczącym praw wnioskodawców jako stron postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty [...][...] z dnia [...] listopada 2014 r. Pojęcie strony, a więc podmiotu, któremu w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym przysługuje szczególna pozycja procesowa i związana z tym ochrona procesowa, zostało zbudowane w art. 28 kpa na prawnej kategorii interesu prawnego. Zgodnie bowiem z tym przepisem, stroną postępowania administracyjnego jest tylko ten podmiot, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy to postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości teza, że kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. W przepisach tego prawa ujmowanego szeroko musi istnieć norma lub normy prawne przewidujące w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wniesienia odwołania. W przypadku normy prawnej uprawniającej, określony podmiot może uzyskać rozszerzenie sfery swoich możliwości zachowań zgodnych z prawem, a w przypadku normy zobowiązującej może być obarczony powinnością określonego zachowania wyznaczonego zakazem lub nakazem zawartym w normie ustawowej. Taka

Sygn. akt VII SA/Wa 584/15

przewidziana w przepisach prawa materialnego możliwość lub obowiązek konkretyzacji uprawnień i obowiązków określonego podmiotu oznacza, że interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa stanowi w istocie związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu, a sprawą administracyjną, w której taka konkretyzacja uprawnień lub obowiązków ma nastąpić i w konsekwencji decyzją administracyjną, stanowiącą rozstrzygnięcie sprawy, następuje autorytatywne ustalenie tych uprawnień lub obowiązków. Nie każdy jednak związek między sferą subiektywnych praw i obowiązków podmiotu a sprawą administracyjną oznacza, że podmiot ten posiada w danej sprawie interes prawny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w literaturze podkreśla się, że musi on mieć postać kwalifikowaną. Stroną jest ten podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Uzasadnia to konkluzję, że interes prawny przysługuje podmiotowi tylko w jego "własnej" sprawie administracyjnej.

O tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy też subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako interes prawny. Innymi słowy, podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa, nie jest więc legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie nastąpiło odejście od pojęcia tak zwanego subiektywnego interesu prawnego, na który powołuje się odwołujący. Definiując pojęcie strony w art. 28 kpa ustawodawca wskazał wyraźnie na powiązanie danego podmiotu z konkretnym interesem prawnym. Chodzi zatem nie o interes faktyczny, dający się nawet racjonalnie uzasadnić, ile o interes prawny, to jest taki, który wynika z określonego przepisu prawa materialnego.

Zdaniem organu, [...] Zarząd Infrastruktury nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa. Takim statusem legitymują się tylko te podmioty, których interesu prawnego lub

Sygn. akt VII SA/Wa 584/15

obowiązku dotyczy postępowanie administracyjne, a więc postępowanie w sprawie indywidualnej, rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej - art. 1 pkt 1 kpa.

Nie ma wątpliwości, zdaniem organu, że uczestnik wznowionego postępowania, toczącego się z art. 145 § 1 pkt 4 kpa innego podmiotu, nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji odmawiającej temu podmiotowi praw strony, a co za tym idzie złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy ten podmiot nie wniósł odwołania. Bezsporne jest bowiem, iż to postępowanie nie dotyczy interesu czy też obowiązku prawnego [...] Zarządu Infrastruktury w rozumieniu art. 28 kpa.

Organ stwierdził również, że jeżeli subiektywne twierdzenie wnoszącego odwołanie, iż decyzja organu I instancji dotyczy jego praw i obowiązków, nie zostanie w sposób przewidziany dla postępowania odwoławczego pozytywnie zweryfikowane, należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 kpa.

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu

5. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył [...] Zarząd Infrastruktury; zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 6, 7, 8 i 77 § 1 kpa polegające na oparciu decyzji na nietrafnej argumentacji oraz braku dokładności w wyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy,

2) art. 138 § 1 pkt 3 kpa polegające na nieprawidłowym jego zastosowaniu skutkującym umorzeniem postępowania odwoławczego, podczas gdy w sprawie nie było ku temu podstaw, albowiem [...] Zarząd Infrastruktury powinien zostać zakwalifikowany jako podmiot, który domagał się wznowienia postępowania i posiadał interes prawny w zaskarżeniu decyzji organu I instancji,

3) art. 138 § 2 kpa polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji, gdy organ I instancji nie uczynił przedmiotem swojego postępowania okoliczności związanych z brakiem udziałem w sprawie o pozwolenie na budowę [...] Zarządu Infrastruktury pomimo, że jednostka ta domagała się wznowienia postępowania z uwagi na jej pominięcie w tym postępowaniu -

Sygn. akt VII SA/Wa 584/15

- wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

6. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z art. 145 § 1 ppsa, wyeliminowanie przez sąd z porządku prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c), a także wówczas, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (pkt 2) lub też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli

7

Sygn. akt VII SA/Wa 584/15

zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach. W razie jednak nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, na mocy art. 151 ppsa.

8. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] Zarządu Infrastruktury od decyzji Starosty [...][...] z dnia [...] listopada 2014 r. odmawiającej uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ew. [...] w [...], gmina [...] oraz stwierdzającej brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa - umorzył postępowanie odwoławcze.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa.

9. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie nadzwyczajnym - wznowienia postępowania.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia prawnie ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ta decyzja zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Wskazać należy, że na system weryfikacji decyzji administracyjnej na drodze administracyjnej składa się: postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotkniętej wadami niekwalifikowanymi bądź decyzji prawidłowej, który to system oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności. Oznacza to, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji, i nie mogą być stosowane zamiennie. Naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji - art. 156 § 1 pkt 2 kpa (v. B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 10. Wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa, 2009, s. 504-507).

Zgodnie z art. 149 § 2 kpa, postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi

Sygn. akt VII SA/Wa 584/15

podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, co oznacza, że przepis ten określa granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 sierpnia 2011 r. II OSK 487/11 (LEX nr 1069062) stwierdził, że w przepisach kpa brak jest zastrzeżenia, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania winno mieścić się w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 412 § 1 kpc). Nie wynika z tego jednak, że w postępowaniu administracyjnym takiego ograniczenia nie ma. Również po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia.

Niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności. Zdaniem Sądu, po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia, czyli jedną z ustawowych przesłanek wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia.

Za słuszny zatem należy uznać pogląd Wojewody [...] przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że [...] Zarząd Infrastruktury nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa, ponieważ takim statusem legitymują się tylko te podmioty, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie administracyjne, a więc postępowanie w sprawie indywidualnej, rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej - art. 1 pkt 1 kpa. Nie ma zatem wątpliwości, że uczestnik wznowionego postępowania toczącego się w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jednakże innego podmiotu, nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji odmawiającej temu

Sygn. akt VII SA/Wa 584/15

podmiotowi praw strony, a co za tym idzie złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy ten podmiot nie wniósł odwołania. Bezsporne jest bowiem, iż to postępowanie nie dotyczyło interesu czy też obowiązku prawnego [...] Zarządu Infrastruktury w rozumieniu art. 28 kpa.

Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo stwierdzić należy, że sąd administracyjny, jak wyżej wskazano, kontroluje legalność określonego rozstrzygnięcia administracyjnego, a nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. W tej sytuacji, wnioski dowodowe strony skarżącej zawarte w skardze, stosownie do art. 106 § 3 ppsa nie zasługiwały na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.