Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2418/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski ( spr ) Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus As.sąd. Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2004 r. sprawy ze skarg 1. Stowarzyszenia Kierowców R. L. T. z s. w P., 2. Stowarzyszenia "R.-T.-C." z s. w P., 3. P. Stowarzyszenia T. z s. w P., 4. Zrzeszenia T. P. z s. w P., 5. M. Przedsiębiorstwa T. sp.z o.o z s. w P. 6. Stowarzyszenia T. O. i B. z s. w P. 7. M. W. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia stref taryfowych obowiązujących przy przewozie osób i ładunków taksówkami osobowymi i bagażowymi; o d d a l a s k a r g i /-/ E.Podrazik /-/ P.Miładowski /-/ E.Makosz-Frymus


UZASADNIENIE

4/II SA/Po 2418/03-2424/03

U Z A S A D N I E N I E

Rada Miasta P. uchwałą numer [...] z dnia [...]r. w sprawie określenia stref cen (stref taryfowych) obowiązujących przy przewozie osób i ładunków taksówkami osobowymi i bagażowymi w P., ustaliła jedną strefę cen obowiązującą przy przewozach, a obejmująca cały obszar miasta P.. Przedmiotową uchwałę podjęto w oparciu a art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. Ust. Nr 97 poz. 1050). Wykonanie uchwały powierzono Prezydentowi Miasta P.. Jednocześnie w myśl wskazań § 2 traci moc wcześniejsza uchwala [...] ówczesnej Miejskiej Rady Narodowej w P. z dnia [...]r. w sprawie opłat strefowych za przejazdy taksówkami osobowymi na obszarze peryferyjnym miasta P.. Uchwała weszła w życie z dniem [...] r. po uprzednim ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] (§ 4). Powyższą uchwałę zaskarżyli wnosząc skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego:

1/ Stowarzyszenie Kierowców R. L. T. z siedzibą w P.

2/ Stowarzyszenie "R. –T. –C."

3/ P. Stowarzyszenie T.

4/ Zrzeszenie T. P.

5/ M. Przedsiębiorstwo T. Sp. z o.o.

6/ Stowarzyszenie t. O. i B.

7/ M. W. właściciel R. T. [...] "K."

Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały zarzucając naruszenie prawa materialnego: art. 2, 7, 32 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, art. 5 b Ustawy z 8 marca 1990 r. o Samorządzie Gminnym. W ocenie strony skarżącej wypływające z Konstytucji, a zawarte w art. 2 i 7 zasady pewności prawa i sprawiedliwości nakazują stanowić prawo jasno i jednoznacznie określać sposób w jaki obywatel ma się zachować. Tych warunków nie spełnia zaskarżona uchwała, ponieważ jako granice strefy opłat wskazuje granicę miasta. Granice miasta wyznaczone w dokumentach nie mają precyzyjnego oznaczenia na ulicach i uliczkach P.. Zaznaczone są odpowiednimi tablicami jedynie na drogach wylotowych i ważniejszych głównych ulicach. Tymczasem przewozy dokonywane są również ulicami, na których takich oznaczeń brak. To może prowadzić do nieporozumień i pomyłek w określeniu granicy strefy opłat. Poprzednio obowiązująca uchwała jasno i przejrzyście określała granice strefy umożliwiając precyzyjne stosowanie przepisów, a tym samym i opłat. Treść kwestionowanej uchwały narusza także zasadę nie dyskryminacji w życiu gospodarczym wypływającą z art. 32 ust. 2 Konstytucji RP. Poprawiając sytuacje niewielkiej grupy osób zamieszkałej na peryferiach wyraźnie pogarsza sytuację pozostałych mieszkańców, na których mogą zostać przerzucone koszty świadczenia usług. Dochodzi tu do swoistej asymetrii między interesami małej grupy i obciążeniem kosztami tego polepszenia większej społeczności. Według symulacji skutków finansowych uchwały przewoźnicy poniosą ponad 1/3 opłaty, tymczasem ceny usług nie zmieniane od kilku lat skalkulowane były na granicy opłacalności. Nowe regulacje wymuszają podwyżki, nadto jakkolwiek prowadzono z przewoźnikami konsultacje, to jednak wypracowany wówczas konsensus nie znalazł odbicia w treści przedmiotowej uchwały. W zasadzie ignoruje ona dotąd wypracowane porozumienie i narusza interes prawny przewoźników, a wezwana [...] r. Rada Miasta do usunięcia naruszenia prawna, postulatów skarżących nie uwzględniła nie zajmując stanowiska.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie

Skargę wniesiono pod rządami ustawy z dnia 11.5.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W międzyczasie doszło do reformy sądownictwa administracyjnego. W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Kognicją sądów administracyjnych objęte są także uchwały organów Samorządu Terytorialnego lecz zakres ten jest ograniczony jedynie do badania zgodności zaskarżonych aktów z prawem, czyli krótko mówiąc ich legalności. Sąd administracyjny nie dokonuje oceny zasadności wprowadzonych uchwałami regulacji, w szczególności ich wymiaru finansowego, a także motywów podjęcia takich, a nie innych rozwiązań. Ważne jest dla oceny zaskarżonych aktów jedynie to, czy przy ich podjęciu doszło do naruszenia bądź to przepisów proceduralnych, bądź przepisów natury materialno - prawnej. Poruszając się w tych granicach, przyjąć należy, że zaskarżona uchwała nie stoi w opozycji do powszechnie obowiązującego porządku prawnego. Ustawowym umocowaniem do zaskarżonej uchwały jest przywołany przez Radę Miasta, art. 8 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach. W myśl tegoż przepisu Rada Gminy (Miasta) może ustalać ceny urzędowe za usługi przewozowe transportu zbiorowego oraz za przewozy taksówkami na terenie gminy (ust. 1), oraz Rada Gminy (Miasta) określa strefy cen (stawki taryfowe) obowiązujące przy przewozie osób i ładunków taksówkami. Nadto kompetencja Rady wyznaczona jest art. 4 - 7 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o Samorządzie Gminnym. Wbrew zarzutom skargi podjęcie przedmiotowej uchwały; po pierwsze leżało w kompetencji Rady Miasta - a po wtóre miało ustawową podstawę. Niezasadnie też skarżący zarzucają zaskarżonemu aktowi naruszenie norm konstytucyjnych. Sąd nie doszukał się w szczególności naruszenia art. 2 (reguła państwa demokratycznego urzeczywistniającego zasadę sprawiedliwości społecznej). Kwestionowane rozstrzygnięcie nie jest sprzeczne z przywołaną normą. To właśnie lokalna samorządność buduje podstawy demokracji i odwołuje się do zasad sprawiedliwości społecznej, w tym także miejscowej społeczności. Generalnie bowiem, przyjęte rozwiązanie, wbrew sugestiom skarżących ułatwia obywatelom, w stosunku do poprzedniego stanu, kontrolę mających mieć zastosowanie taryf. Granice bowiem podstawowej stawki mieszczą się w granicach miasta. Granice miasta - ich przebieg łatwo skontrolować tym więcej, że wynikają one w sposób oczywisty i precyzyjny z powszechnie obowiązującego przepisu prawa. Zważyć przy tym należy, że zgodnie z artykułem 4 przywołanej wyżej ustawy o Samorządzie Gminnym, to Rada Ministrów zgodnie ze stosownym rozporządzeniem ustala między innymi granice miast. Zaskarżona regulacja w istocie oszczędza obywatelom znajomości kolejnych granic wyznaczonych przepisem prawa miejscowego. Nie może też stanowić przeciwnego argumentu teza o braku właściwego oznaczenia granic miasta. Jest to kwestia ważna i doniosła, ale nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Zresztą podobny zarzut można by sformułować co do braku stosownych oznaczeń w terenie także co do granic ewentualnej strefy taryfowej dla przewozu osób i bagażu. Podobnie nie znajduje uznania zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji w myśl którego organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zaskarżona uchwała, co już wcześniej wywiedziono, została podjęta w oparciu o delegację ustawową przez kompetentny organ, a z akt administracyjnych nie wynika też by przy jej podjęciu doszło do naruszeń proceduralnych, tym więcej skarżący takiego zarzutu nawet nie podnosili. Nie można też mówić, by przy podjęciu przedmiotowej uchwały doszło do naruszenia zasady równości wobec prawa, czy też dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym, o których to mowa w artykule 32 Konstytucji. Nie doszło tu też do naruszenia wywiedzionej przez skarżącego zasady proporcjonalności. Przywołując wcześniejszą argumentację należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ocenia celowości podjęcia kwestionowanego aktu, jego skutków materialno - prawnych. Nie można zatem przyrównać jakiemu dobru kwestionowane rozstrzygnięcie stoi w opozycji. Jak się wydaje skarżący nie rozróżniają interesu społecznego z interesem własnej grupy. Teza o konieczności podwyższenia stawek, a tym samym krzywdzenia całego społeczeństwa nie zamieszkałego na peryferiach, nie jest przekonywująca. Skarżący wykazują nie tyle interes prawny co ekonomiczn. Ten ostatni nie podlega kognicji sądu co już wcześniej wywiedziono. Nie stanowi też dostatecznej podstawy do uwzględnienia skargi okoliczność, że granice miasta wydzielają swoiste enklawy leżące poza zwartą całością. Takie rozwiązanie nie jest sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym, a poza tym istnieje zawsze możliwość uprzedzenia pasażera i ewentualne wypracowanie konsensusu. W każdym bądź razie nowa regulacja nie powoduje dyskryminacji w szczególności skarżących ani jako podmiotów gospodarczych, ani jako obywateli. Nowo kreowane rozwiązanie obowiązuje wszystkich przewoźników traktując ich jednakowo. Przy podjęciu uchwały nie doszło do naruszenia art. 5a ustawy o Samorządzie Gminnym. Skarżący nie wskazali tu by istniała tu norma nakazująca w szczególny sposób przeprowadzenia w tej sprawie konsultacji, a powszechnie obowiązujące przepisy, także reguł takich nie wprowadzają.

W tych okolicznościach przyjąć należy, że skarżący nie podważyli skutecznie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, co prowadzi z mocy przywołanych przepisów i nagromadzonej argumentacji, a nadto w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. Ust. Nr 153, poz. 1270) do oddalenia skarg.

/-/E.Podrazik /-/P.Miładowski /-/E.Makosz-Frymus

KB/