Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2510/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 64a, art. 141, art. 151a, art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 15, art. 138
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 sierpnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 250/22 w sprawie ze sprzeciwu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 14 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z 3 sierpnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 250/22, oddalił sprzeciw Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] [...] w [...] na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 13 sierpnia 2021 r. do Prezydenta Miasta Poznania wpłynął wniosek A. W. o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku biurowego, remont elewacji wilii oraz rozbiórkę budynków garażowych, przewidzianych do realizacji przy ul. [...][...] w [...], na działce o nr ewid.[...], ark. [...], obręb [...] [...], jedn. ewid. [...] Miasto [...]. Do wniosku załączono niezbędną dokumentację.

Prezydent Miasta Poznania, działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej: P.b.), postanowieniem z 29 września 2021 r. zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości. Wyjaśnienia inwestora wpłynęły do organu 27 października 2021 r.

Pismem z 4 listopada 2021 r. Prezydent Miasta Poznania poinformował strony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. Następnie decyzją z 10 listopada 2021 r. (nr [...], znak [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Decyzją z [...] marca 2022 r. ([...]) Wojewoda Wielkopolski, po rozpoznaniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w [...], uchylił ww. decyzję Prezydent Miasta i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zarówno miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jak i decyzja o warunkach zabudowy ograniczają swobodę przeznaczenia zabudowy nieruchomości gruntowej na cel wyznaczony według własnej woli. Podniósł, że w niniejszej sprawie nowoprojektowany budynek będzie zbliżony wielkościowo do istniejącej na tej samej działce wilii (organ wskazał przy tym charakterystykę inwestycji wynikającą z projektu budowlanego). Następnie wskazał, że wziąwszy pod uwagę zakres inwestycji konieczne jest spełnienie warunków określonych w art. 28 ust. 1 P.b., który organ przytoczył wraz z art. 35 ust. 3 P.b. Zaznaczył, że organ I instancji po pierwsze nieprawidłowo określił krąg stron postępowania, a po drugie nie dokonał czynności wyjaśniających dotyczących ustalenia adresu kilku osób ujętych w rozdzielniku. Ze spisu stron postępowania znajdującego się w aktach sprawy wynika bowiem, że współwłaścicielami znajdującej się w obszarze działania inwestycji są m.in. 4 osoby, które widnieją w rozdzielnikach organu I instancji z adnotacją "brak adresu". Już taka informacja zdaniem Wojewody narusza zasadę czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, gwarantowaną art. 10 § 1 k.p.a. Organ nie dokonał żadnej próby identyfikacji tych osób, co stanowi naruszenie art. 28 k.p.a. Z akt sprawy nie wynika, by Prezydent Miasta wysyłał tym osobom zawiadomienia czy też decyzję z dnia 10 listopada 2021 r. Organ przytoczył art. 42 § 1, 2 i 3, a także art. 8 u 10 § 1 oraz art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z 18 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm., dalej: p.g.k.) wywodząc, że organ I instancji po powzięciu wiadomości o braku adresu zamieszkania powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w tej kwestii, by zagwarantować możliwość udziału w postępowaniu wszystkim stronom. Organ odwoławczy odniósł się także do art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 i art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Zaznaczył, że skarżąca słusznie zarzuciła Prezydentowi Miasta, że strony nie miały realnej możliwości zapoznania się z dokumentacją projektową przed wydaniem decyzji. Zawiadomienie z 4 listopada 2021 r. odebrane zostało przez strony postępowania w dniach od 8 do 9 listopada 2021 r., a zaskarżona decyzja wydana 10 listopada 2021 r. Skarżąca nie udowodniła jednak, by to naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ograniczyło podjęcie czynności procesowych prowadzących do zmiany rozstrzygnięcia. Kwestia ewentualnego obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich nie ma znaczenia w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a może stanowić jedynie źródło roszczeń cywilnoprawnych. Końcowo Wojewoda stwierdził, że stwierdzone naruszenia przepisów uniemożliwiły mu zamknięcie postępowania na etapie odwoławczym – organ I instancji błędnie określił krąg stron postępowania i nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, co wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego i wyjaśniającego, co przekracza ramy postępowania odwoławczego. Wyręczenie organu I instancji przez Wojewodę prowadziłoby do naruszenia art. 136 i 138 § 1 k.p.a.

Sprzeciwem Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w [...] zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 156 pkt 2 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, a przy tym konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, podczas gdy okoliczności sprawy przemawiały za wydaniem decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i umarzającej postępowanie przed organem I instancji w części, tj. od dnia zaniechania doręczania przez Prezydenta Miasta korespondencji dla stron postępowania, co spowodowało wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że ww. sprzeciw podlega oddaleniu.

Sąd podniósł, że wzajemna relacja pomiędzy art. 28 k.p.a. a art. 28 ust. 2 P.b. jest tego rodzaju, że pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a., zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 P.b. w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, co oznacza, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 k.p.a., są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 P.b. Treść terminu "strona" użytego w art. 28 ust. 2 P.b. wypełnia zatem przepis art. 28 k.p.a., z tym że art. 28 ust. 2 P.b. zawęża ją do osób wymienionych w tym przepisie, gdyż postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. Jednocześnie postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela oraz użytkowników wieczystych lub zarządcy nieruchomości, jeżeli ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, który ma być wybudowany przez inwestora. W rezultacie przy określeniu kręgu stron w sprawach pozwolenia na budowę, prowadzonych w trybie zwykłym bądź nadzwyczajnym, zagadnieniem kluczowym jest w ocenie Sądu właśnie ustalenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, stanowiącego według art. 3 pkt 20 P.b. teren wyznaczony w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Dalej Sąd wskazał, że myśl art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Następnie stwierdził, że jakiejkolwiek możliwości, choćby pozornej, zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i złożenia wniosków dowodowych w sprawie czy wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i okoliczności sprawy, a więc – czynnego udziału w toczącym się postępowaniu – zostały pozbawione strony wskazywane w rozdzielniku przez organ I instancji, co do których wskazano "brak adresu", na czym Prezydent Miasta poprzestał. W sprawie nie zaszły przy tym przesłanki, o których mowa w art. 10 § 2 i 3 k.p.a. Wnosząca sprzeciw w tym zakresie zdaje się zdaniem Sądu domagać pominięcia tych stron poprzez umorzenie postępowania poprzez dość niecodzienną konstrukcję "umorzenia postępowania w części, której doszło do wyłączenia możliwości obrony stron postępowania z uwagi na rażące naruszenie prawa w postaci obrazy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie doręczeń". Przejawia się w ten sposób wyraźna niekonsekwencja wnoszącej sprzeciw, która z jednej strony zarzuca organowi I instancji naruszenie jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, a z drugiej domaga się pominięcia pozostałych stron postępowania. Przy czym wnosząca sprzeciw odwołuje się do treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., pomijając zupełnie dalszą część tego przepisu, zwłaszcza w postaci pkt 4. Stosownie do art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. decyzja skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie jest nieważna, przy czym bez znaczenia pozostają przyczyny, dla których podmiot będący stroną postępowania utracił ten status. Z kolei w myśl podnoszonego przez organ odwoławczy art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W myśl art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Sąd podkreślił, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 lutego 2022 r., II OSK 610/19, wyraźnie wskazał, że w sytuacji, gdy stronami postępowania są właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.) organ winien im zapewnić możliwość udziału na każdym etapie postępowania. Pozbawienie strony tej możliwości z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza wtedy, gdy wnosi ona zastrzeżenia do złożonego projektu budowlanego, mające na celu zabezpieczenie i ochronę jej uzasadnionych interesów. W takiej sytuacji przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego dopiero w postępowaniu odwoławczym mogłoby prowadzić do naruszenia prawa strony do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji, wynikające z art. 15 k.p.a.. Natomiast przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego dopiero na etapie postępowania sądowego, uznać należało za niedopuszczalne. W konsekwencji Sąd stwierdził, że z powyższego powodu należało decyzję organu I instancji uchylić i przekazać do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, bowiem decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Powyższe uchybienie nie może bowiem zostać usunięte w trybie art. 136 § 1 k.p.a. bez narażenia się na zarzut naruszenia art. 15 k.p.a., z którego wynika podstawowa zasada rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez organy administracji publicznej I oraz II instancji. Dopiero prawidłowe ustalenie stron postępowania i zapewnienie im czynnego udziału w toczącym się postępowaniu umożliwi w ocenie Sądu merytoryczne rozpoznanie sprawy administracyjnej przez organ odwoławczy. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151a § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), oddalił skargę.

Skargą kasacyjną Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 138 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm., dalej: k.p.a.) przez niezasadne przyjęcie w niniejszej sprawie, że decyzja Prezydenta Miasta Poznania z dnia 10 listopada 2021 r., znak: [...] została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, a przy tym konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie co poskutkowało wydaniem decyzji kasatoryjnej przez organ drugiej instancji, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy przemawiały za wydaniem decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i umarzającej postępowanie przed organem pierwszej instancji w części, tj. od dnia zaniechania doręczania przez tenże organ korespondencji dla stron postępowania — co poskutkowało nieuwzględnieniem sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne wskazanie podstaw prawnych wydanego rozstrzygnięcia w sporządzonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uzasadnieniu, podczas gdy Sąd winien w sposób wyczerpujący uzasadnić podstawy prawne w sporządzonym uzasadnieniu, w odniesieniu do wszystkich zarzutów, które nie zostały uwzględnione przez Sąd, a zwłaszcza w zakresie niewydania przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Poznania i umarzającej postępowanie przed organem pierwszej instancji w części.

Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania w obu instancjach, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Jednocześnie w skardze kasacyjnej zrzeczono się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przepis at. 64e p.p.s.a., jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 p.p.s.a., w sposób zasadniczy różnicuje postępowania sądowe w przedmiocie sprzeciwu. Zgodnie z art. 134 i art. 145 p.p.s.a., skarga otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, jak i norm o charakterze proceduralnym. Art. 64e p.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową do oceny "jedynie przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2" k.p.a. W postępowaniu prowadzonym w tym trybie sąd administracyjny ocenia, czy organ odwoławczy, wydając decyzję, nie przekroczył swych uprawnień określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd I instancji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Ustawodawca wąsko zakreślił wobec tego zakres uruchamianej sprzeciwem kontroli sądowoadministracyjnej. Nie dotyczy ona bowiem zgodności zaskarżonej decyzji ze wszystkimi przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), lecz wyłącznie zgodności z art. 138 § 2 k.p.a. Takie założenie pozwala osiągnąć znaczną szybkość postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w związku z wniesionym sprzeciwem, tak by osiągnąć terminy określone przez ustawodawcę, jak też gwarantuje, że nie zostanie rozstrzygnięta istota sprawy administracyjnej rzutująca, np. na niebiorących udziału w postępowaniu uczestników.

Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 § 2 k.p.a.). Z powołanego przepisu wynika, że wydanie decyzji kasatoryjnej, połączonej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia w I instancji, uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek, które winny wystąpić łącznie. Po pierwsze, organ odwoławczy jest obowiązany wykazać, że postępowanie przed I instancją, w której została wydana decyzja, było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania. Po drugie, niezbędnym jest wykazanie istnienia niewyjaśnionego przez I instancję zakresu sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Decyzja kasatoryjna może zapaść, jeżeli wątpliwości II instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie w okolicznościach przedmiotowej sprawy Wojewoda Wielkopolski uchylił na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzję Prezydenta Miasta Poznania z 10 listopada 2021 r. a Sąd I instancji zastosował art. 151a § 2 p.p.s.a. i oddalił sprzeciw od tej decyzji. Okolicznością, która czyniła koniecznym uchylenie ww. decyzji Prezydenta, jest oczywiste i istotne naruszenie przepisów postępowania stanowiących gwarancje procesowe stron, co do ich udziału w postępowaniu administracyjnym i wpływu na jego wynik. Jak wynika z kontrolowanej sprawy, część podmiotów, które prowadzący postępowanie w I instancji Prezydent Miasta Poznania uznał za strony postępowania (T. K., A. M., S. R., W. W.) określając ich jako "właściciele i władający działką nr [...]" (przez który to zapis Naczelny Sąd Administracyjny rozumie działkę nr ewid. [...], ark. [...], obręb [...]), tj. nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną (nr [...]) - nie brało udziału w postępowaniu przed tym organem, bowiem organ ten uznając, iż nie posiada ich adresów, zupełnie pominął ich w podejmowanych przez siebie czynnościach, nie zawiadomił ich o wszczęciu postępowania czy też o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przy czym podkreślenia wymaga, iż jak wynika z akt sprawy, Prezydent nie podejmował żadnych czynności celem ustalenia adresów zamieszkania ww. podmiotów. Powyższe okoliczności zasadnie doprowadziły do uchylenia decyzji organu I instancji, celem zagwarantowania tym stronom prawa udziału w postępowaniu administracyjnym. Pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu wyczerpuje bowiem przesłankę braku wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uniemożliwienie innym stronom brania udziału w postępowaniu w pierwszej instancji równoznaczne jest z przeprowadzeniem postępowania z rażącym naruszeniem prawa procesowego, którego nie sposób uzupełnić w postępowaniu odwoławczym z uwagi na zasadę dwuinstancyjności zawartą w art. 15 k.p.a., stanowiącym konkretyzację art. 78 Konstytucji. Strona pominięta nie miałaby bowiem zapewnionego dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2878/20).

W związku z powyższym niezasadny okazał się podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 138 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odnośnie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, że stosownie do treści tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zarzut naruszenia tego przepisu byłby zatem skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji - odmiennie niż miało to miejsce w niniejszej sprawie - nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego uznał za prawidłowe uchylenie przez Wojewodę decyzji Prezydenta Miasta Poznania z 10 listopada 2021 r. z uwagi na naruszenie przez ten organ przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, w tym wyjaśnienie podstaw prawnych zawartych w nim rozstrzygnięć. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę skarżącą kasacyjnie nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym. Okoliczność, że strona nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentami Sądu pierwszej instancji stanowi podstawę do postawienia innych zarzutów kasacyjnych niż oparte na art.141 § 4 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.