Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 117/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 152, art. 190, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 121, art. 122, art. 125, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skarg A. Ł. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 stycznia 2008 r. nr [...] ;[...];[...] z dnia 31 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszeń celnych co do klasyfikacji taryfowej towaru 1. uchyla decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 stycznia 2008 r. nr [...]; [...]; [...] w części orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 4 października 2007 r. [...], 2. uchyla decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 31 stycznia 2008 r. nr [...] w części orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 kwietnia 2007 r. nr [...], 3. orzeka, że zaskarżone decyzje w uchylonych częściach nie podlegają wykonaniu, 4. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego A. Ł. kwotę 8657 (osiem tysięcy sześćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego decyzjami z dnia 27 kwietnia (nr [...]) i 4 października 2007 r. (nr [...]), po przeprowadzeniu weryfikacji dwóch zgłoszeń celnych złożonych w imieniu A. Ł., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] przez Agencję Celną "A" Sp. z o.o. (odpowiednio [...] i [...]) postanowił określić kwoty niezaksięgowanych należności odpowiednio w wysokości 112.769 zł i 31.474 zł, na które składają się cło antydumpingowe i podatek od towarów i usług.

Nadto organ postanowił powiadomić stronę o retrospektywnym zarejestrowaniu przedmiotowych należności.

W uzasadnieniu rozstrzygnięć organ celny I instancji wskazał, iż po przyjęciu zgłoszeń celnych (dotyczących w istocie: zgłoszenie [...] - materiał tkany – 100 % poliester barwiony – kod importera 5407720000; zgłoszenie [...] - materiał tkany – 100 % syntetyk bielony – kod importera 5407710090 oraz materiał tkany – 100 % syntetyk barwiony – kod importera 5407720000, materiał tkany barwiony - 80 % poliestru, 20 % poliamidu – kod importera 5515998000, dzianina barwiona – 80 % poliester, 20 % poliamid – kod importera 6006420000; papier do druku transferowego – kalkomania – kod importera 49089000 – tego towaru organ I instancji nie wskazał) przystąpiono do ich weryfikacji, przesyłając próbki towaru do Laboratorium Celnego Izby Celnej w G.

W ocenie organu wyniki badań były wystarczające do dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej i potwierdziły, iż importowane towary stanowią odpowiednio:

tkaninę dekoracyjną, jednorodnie barwioną, zawierającą w masie 100 % ciągłych, nieteksturowanych włókien poliestrowych;

- tkaninę bieloną, składającą się w całości z chemicznych włókien poliestrowych;

- tkaninę barwioną, składającą się w całości z chemicznych włókien poliestrowych;

- tkaninę barwioną, dwuskładnikową, składającą się w 76 % z odcinkowych włókien chemicznych syntetycznych mieszanych (poliester z poliamidem) oraz w 24 % z ciągłych szczepionych pneumatycznie włókien chemicznych syntetycznych poliestrowych;

- dzianinę barwioną, składającą się w całości z chemicznych, syntetycznych włókien poliestrowych.

Wobec tego towary te winny zostać przyporządkowane do innych kodów Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich (odpowiednio do 5407699010 – decyzja z dnia 27 kwietnia 2007 r., 5407691010, 5407699010, 5515129000, 6006320000 – decyzja z dnia 4 października 2007 r.) aniżeli zadeklarowane przez importera, obłożone stawką cła antydumpingowego w wysokości 56,2 % (zgłoszenie nr [...] oraz poz. 1 i 2 zgłoszenia nr [...]) oraz kwotą podatku VAT.

Po rozpatrzeniu odwołań strony kwestionującej ustalenia faktyczne poczynione przez organ celny I instancji Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia 22 (postępowanie dot. zgłoszenia [...]) i 31 stycznia 2008 r. (postępowanie dot. zgłoszenia [...]) uchylił zaskarżone decyzje w częściach dotyczących określenia różnicy kwoty podatku VAT i określił podatek w prawidłowej wysokości.

W pozostałej części zaskarżone rozstrzygnięcia utrzymane zostały w mocy.

Uzasadniając decyzję wydaną w następstwie odwołania od decyzji z dnia 27 kwietnia 2007 r. Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż prawidłowo stosowane reguły klasyfikacji taryfowej zapewniają klasyfikowanie danego towaru do jednej i tej samej pozycji i podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych.

Analiza zgromadzonych w sprawie dowodów (w tym raportu technicznego Instytutu Włókiennictwa w Łodzi – Laboratorium Ekologicznych i Chemicznych Badań Wyrobów i Procesów Wykończalniczych) prowadziła w ocenie organu do konstatacji, iż przedmiotem importu była tkanina jednorodnie barwiona wykonana w 100 % z włókien ciągłych poliestrowych, zawierająca włókna teksturowane – szczepione pneumatycznie i włókna nieteksturowane, której charakter uzyskuje się wskutek procesu impregnacji. Biorąc zaś pod uwagę opisany stan towaru, zgodnie z regułami 1 i 6 ORINS przedmiotowa tkanina winna być klasyfikowana do kodu Taric 5407 69 90 10, który obejmuje "Tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych, barwione lub zadrukowane".

Organ odwoławczy podał nadto, że nie jest możliwe zaklasyfikowanie tkaniny do Działu 59 Taryfy celnej albowiem impregnacja nie jest zauważalna gołym okiem. Tkanina nie mogła być również klasyfikowana do kodu 5407 61 50 00 ponieważ nie została wykonana z przędz o różnych barwach.

Co nadto istotne, stanowisko strony było nieprawidłowe z uwagi na treść motywów 6 i 10 zawartych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

Uzasadniając z kolei rozstrzygnięcie z dnia 22 stycznia 2008 r. wydane w następstwie odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 4 października 2007 r. organ odwoławczy podniósł, iż strona w odwołaniu nie zakwestionowała zmiany klasyfikacji taryfowej w poz. 3 i 4 dokumentu SAD. Rozpatrując z kolei zarzuty podniesione w odwołaniu należało wskazać, iż procedurą dopuszczenia do obrotu objęto tkaniny syntetyczne 100 %. Badania laboratoryjne nie wykazały zaś, że tkaniny wykonane zostały z przędzy o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie. Tworzące osnowę tkanin włókna ciągłe, szczepione pneumatycznie zaliczyć zaś należy do włókien teksturowanych, stosownie do not wyjaśniających do podpozycji 5402 31 do 5402 39 Taryfy celnej. Wątek badanych próbek tkanin z poz. 1 i 2 zgłoszenia celnego składał się z włókien ciągłych poliestrowych i włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych. Organ wyjaśnił, że teksturacja jest dającą się wyróżnić, nadającą specyficzne cechy właściwością włókien ciągłych chemicznych, w danym przypadku poliestrowych. Wskazuje na to podział w Taryfie celnej na poziomie dwóch kresek. Z kolei tkaniny z mieszaniny włókien poliestrowych ciągłych (wątek) i ciągłych teksturowanych (osnowa) o udziale włókien nieteksturowanych poniżej 85 % masy klasyfikować należy do podpozycji 5407 69. Co nadto istotne, pkt 1 uwag do podpozycji definiuje pojęcia przędzy; niezielonej, bielonej, barwionej lub zadrukowanej. Zawarte tam określenia odnoszą się z kolei do procesów wytwarzania poszczególnych rodzajów przędz. Teksturowanie nie zostało wskazane wśród zawartych w uwagach metod. Stosownie zatem organ I instancji uchylił kody CN na poziomie trzech i czterech kresek w oparciu o zgromadzone dowody oraz reguły 1 i 6 ORINS (zmiana na 5407 69 10 10 – bielone tkaniny z poz. 1 SAD oraz 5407 69 90 10 – barwione lub zadrukowane tkaniny z poz. 2 dokumentu SAD). Ustalona taryfikacja stała się zaś podstawą do objęcia tkanin cłem antydumpingowym i określenia podatku VAT w prawidłowej wysokości.

Wobec faktu, iż organ I instancji w zakresie należności podatkowych określił niezapłaconą różnicę zamiast określenia wprost wysokości podatku VAT należało zaskarżone rozstrzygnięcie w odpowiedniej części uchylić i orzec co do istoty sprawy.

Na w/w rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej A.Ł. wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Decyzji organu odwoławczego z dnia 22 stycznia 2008 r. skarżący zarzucił: błędne ustalenie pozycji odpowiadającej importowanemu towarowi, co przyczyniło się do błędnego zastosowania art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 w zw. z art. 20 ust. 2 i ust. 6a WKC oraz naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 235 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ustawy – Prawo celne.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż wbrew twierdzeniu organu celnego sporna tkanina jest tkaniną impregnowaną i okoliczność ta nie może być pomijana na etapie taryfikacji towaru. Powołany zaś przez organ wyrok ETS jako nie tłumaczony na język polski nie może być wykładnią prawa, co zdaniem skarżącego wynika z wyroku ETS z dnia 11.12.2007r. Dalej stwierdził, że tkanina składająca się z ok. 60 % włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych i ok. 40 % poliestrowych ciągłych mogłaby być klasyfikowana do pozycji 5407 73. Przyjęcie interpretacji organu powoduje uznanie braku rozróżnień na poziomie jednej kreski. Tym samym musiałaby istnieć jedna pozycja taryfy – włókna ciągłe poliestrowe. Co nadto istotne, w sprawie organ ma do czynienia z tkaniną poliestrową z przędz o różnych barwach w przypadku której z wcześniej barwionej przędzy tka się materiał a deseń tworzy się przez wypłatanie wzoru (a nie przez nadruk lub barwienie). Taryfa Celna nie mówi z kolei jak technologicznie osiągnąć efekt dwóch odcieni barwy. Taryfa określa bowiem jakie warunki ma spełniać produkt finalny. Sam udział dwóch rodzajów przędzy o różnych odcieniach wyklucza możliwość klasyfikacji tkaniny jako jednolicie barwionej.

Decyzji organu odwoławczego z dnia 31 stycznia 2008 r. skarżący zarzucił także błędne ustalenie pozycji odpowiadającej importowanemu towarowi, co przyczyniło się do błędnego zastosowania art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 w zw. z art. 20 ust. 2 i ust. 6a WKC oraz naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 235 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ustawy – Prawo celne.

Uzasadniając skargę strona podniosła, iż tkanina poliestrowa bez impregnacji i tkanina poliestrowa impregnowana to z pewnością tkaniny o tak odmiennych cechach, że nie może to nie pozostawać bez wpływu na właściwą taryfikację celną towaru. W sprawie oczywistym jest, iż organ ma do czynienia z tkaniną impregnowaną co nie może być pomijane na etapie taryfikacji.

Nadto, w w/w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1487/2005 wyszczególniono 8 pozycji taryfowych z grupy tkanin poliestrowych uznając, iż nie da się szczegółowo określić wszystkich tkanin poliestrowych. Zawsze bowiem mogą zdarzyć się różnice w wyglądzie, przeznaczeniu oraz składzie czego organ celny II instancji zdaje się nie dostrzegać. Co istotne w sprawie, organ nie podziela twierdzeń biegłej E.P., której uwagi uzasadniają stanowisko skarżącego. Podziela z kolei wnioski z Raportu Technicznego Instytutu Włókiennictwa potwierdzające wyłącznie błędny punkt widzenia organu.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację co do taryfikacji tkanin.

Na rozprawie w dniu 2 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach III SA/Gd 92/08 i III SA/Gd 93/08.

Wyrokiem z dnia 2 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi uznając, że w przedmiotowych sprawach nie doszło do naruszenia przepisów prawa.

W następstwie skargi kasacyjnej skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 stycznia 2010 r. uchylił w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., że sąd I instancji błędnie odniósł się do ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji publicznej uznając je za w pełni prawidłowe.

W ocenie sądu odwoławczego sąd I instancji nieprawidłowo uznał, ze opinia Instytutu Włókiennictwa w Łodzi jak i opinia biegłej E. P. stanowiły materiał dowodowy w każdym z prowadzonych postępowań. Nadto błędne było zaakceptowanie stanowiska organu administracji celnej wskazującego na brak możliwości wyprodukowania importowanej tkaniny (objętej zgłoszeniem [...] i wymieniona w poz. 1 i 2 zgłoszenia [...]) z przędz o różnych barwach.

W ocenie sądu odwoławczego opinia J. P. z dnia 15 lutego 2007 r. – wbrew stanowisku sądu I instancji - dotyczyła także tkanin żakardowych barwionych wykonanych z przędzy z włókna syntetycznego 100 % poliestru.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w sprawie wyjaśnienia wymaga nadto okoliczność dotycząca konieczności przeprowadzenia badania różnic barwy z wyłączoną składową lustrzaną spektrofotometru, przy uwzględnieniu zakresu badań określonych w PN powołanej w raporcie technicznym.

Na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wcześniejsze zarzuty i zakwestionował naliczanie cła antydumpingowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwana P.p.s.a. W myśl art. 134 § 1 w/w aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola zaskarżonych rozstrzygnięć Dyrektora Izby Celnej dokonana w oparciu o powyższe kryterium prowadzi do wniosku, że skargi zasługiwały na uwzględnienie. Obie zaskarżone decyzje naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkować musiało ich uchyleniem w części dotyczącej określenia kwoty ostatecznego cła antydumpingowego.

Stosownie do art. 190 zdanie pierwsze P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa cyt. przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji.

Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, bądź po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny.

Odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy podnieść należy, iż brak jest przesłanek, które dopuszczałyby odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt I GSK 962/08. Oznacza to, że dalsze rozważania dotyczące legalności zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Celnej muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko, jakie Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował w powołanym orzeczeniu.

W myśl art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz.U. Nr 68 poz. 622 ze zm.), do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego.

Organy celne powinny zatem działać zgodnie z zasadami ujętymi w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej o.p.), w szczególności wyrażoną w art. 125 o.p., a więc wnikliwie, dążąc do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Trzeba mieć również na uwadze, że w myśl zasady prawdy obiektywnej, organ zobowiązany jest do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 o.p.). Rozwinięciem tej zasady jest reguła wyrażona w art. 187 § 1o.p., nakazująca organowi zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Z kolei według art. 191 o.p., organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Postępowanie winno być przy tym prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów ( art. 121 § 1 o.p.).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, postępowania Dyrektora Izby Celnej poprzedzające wydanie zaskarżonych decyzji należało ocenić jako nieodpowiadające standardom wynikającym z powołanych przepisów o.p.

Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że w każdym z postępowań administracyjnych zakończonych decyzjami będącymi przedmiotem skarg obowiązkiem organu było wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zebranie kompletnego materiału dowodowego i jego wyczerpujące rozpatrzenie w sposób pozwalający na wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Sąd zauważył również, że organy administracji publicznej mogą ustalić istotny dla rozstrzygnięcia sprawy stan faktyczny na podstawie dowodów zebranych w toku innego postępowania, jednak gdy w sprawie są dowody bezpośrednie i nie ma przeszkód do przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego, zastąpienie ich dowodami pośrednimi stanowi naruszenie przepisów postępowania.

Jak wynika z akt sprawy w postępowaniu administracyjnym oznaczonym numerem [...], a obejmującym swym zakresem przedmiotowym towary określone w zgłoszeniu celnym zarejestrowanym pod numerem [...] organy orzekające w sprawie oparły się na wynikach badań Laboratorium Celnego Izby Celnej w G. i dodatkowych wyjaśnieniach Laboratorium. W tej sprawie, w odróżnieniu od drugiej sprawy objętej niniejszym postępowaniem (numer [...]) organ celny II instancji nie uznał, że w sprawie wymagane są wiadomości specjalistyczne i nie powołał biegłych dysponujących takimi wiadomościami. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zebrany w sprawie materiał dowody nie dawał podstaw do wydania zaskarżonej decyzji i wymaga uzupełnienia. Zakwestionować należy również poprawność postępowania dowodowego przeprowadzonego w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 31 stycznia 2008 roku numer [...].

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bowiem, że nie jest do zaakceptowania, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, prezentowane przez organy w obu postępowaniach stanowisko, że objęte zgłoszeniami celnymi tkaniny nie mogły zostać wyprodukowanie z przędz o różnych barwach. Mając z kolei na uwadze treść "Raportu technicznego" sporządzonego przez Instytut Włókiennictwa w Łodzi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że tkanina poddana badaniu posiada "zróżnicowane zabarwienie", z tym, że brak jest jednoznacznych dowodów wskazujących czy zróżnicowane zabarwienie jest efektem użycia różnych ilości środka barwiącego, czy też jest efektem rozproszenia i odbijania światła w związku z zastosowaniem różnych splotów wątku i osnowy. Okoliczność ta wymaga zatem jednoznacznego wyjaśnienia. Podobnie wyjaśnienia wymaga także okoliczność dotycząca konieczności przeprowadzania badania różnic barwy z wyłączoną składową lustrzaną spektrofotometru, przy uwzględnieniu zakresu badań określonych w PN powołanej w raporcie technicznym.

Zasadnie jest również zarzut skarżącego, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 31 stycznia 2008 r. organ odwoławczy dopuścił jako dowód w sprawie opinię J.P., jednak nie rozpatrzył jej w ramach oceny materiału dowodowego, czym naruszył art. 187 § 1 o.p.

Bezpodstawny jest z kolei zarzut pominięcia przez organ odwoławczy ( w sprawie numer [...]) dowodu zgłoszonego przez skarżącego w postaci opinii M. M., bowiem biorąc pod uwagę jej treść można stwierdzić, że nie obejmuje ona swym zakresem towarów wskazanych w wymienionych wyżej zgłoszeniach celnych.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A.Ł. wnosił o uchylenie zaskarżonych decyzji w części dotyczącej naliczenia cła antydumpingowego z powodu naruszenia prawa materialnego - błędnego ustalenia pozycji, odpowiadającej importowanemu towarowi, określonej w Taryfie Celnej, co spowodowało błędne zastosowanie art. 1 Rozporządzenia Rady ( WE) nr 1487/2005 z dnia 12.09.2005 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe (...) w zw. z art. 20 ust. 2 i ust. 6 a WKC.

Odnosząc się do tych zarzutów skarg, Sąd w niniejszym składzie zauważa, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej zawartą w art. 122 O.p., ustalenie stanu faktycznego jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego. Prawidłową decyzję organ może bowiem podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza materiałem dowodowym zebranym w sposób wyczerpujący, pozwalającym na właściwą ocenę stanu faktycznego. Zatem niepełne ustalenie stanu faktycznego nie może służyć prawidłowej jego subsumpcji do odpowiednich norm prawa materialnego. Dopiero gdy stan faktyczny ustalony zostanie z zachowaniem dyrektyw płynących z art. 122, 187 § 1 i 191 O.p., wówczas będzie można ocenić, w jaki sposób skonfrontowano stan faktyczny z normami prawa materialnego, a więc czy dokonano prawidłowej czy też błędnej ich wykładni (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2005 r., FSK 1444/04, publ. baza orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji niepełnego ustalenia stanu faktycznego sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona i sprowadza się do zbadania, czy organ rozstrzygający zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie, zgodnie z zasadami O.p.

Biorąc zatem pod uwagę opisane naruszenia przepisów procesowych, dostrzeżone w toku postępowań celnych poprzedzających wydanie zaskarżonych decyzji, jako przedwczesne należy ocenić sformułowane przez skarżącego zarzuty co do naruszenia przepisów prawa materialnego.

Reasumując powyższe należy wskazać, że dokonana w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt I GSK 962/08, wykładnia prawa, którą jest związany Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, nie może wykraczać poza zakres kontroli i orzekania wyznaczony zasadą związania granicami skargi kasacyjnej. Zatem Sąd, któremu przedmiotowa sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia gdyż jest on związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni powyższe stanowisko, a po przeprowadzeniu postępowań podejmie rozstrzygnięcia stosowne do poczynionych ustaleń.

Mając powyższe na względzie, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżone decyzje w uchylonych częściach nie mogą być wykonane.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a, w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).