Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 15/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (spr.), Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 1263/13 w sprawie ze skargi P.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 9 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec, listopad i grudzień 2009 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej podatku od towarów i usług za czerwiec, listopad i grudzień 2009 r. i odnośnie zobowiązań w tym podatku za te miesiące oddala skargę P.N., 2) oddala skargę kasacyjną odnośnie zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień 2009 r., 3) odstępuje w całości od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 15 października 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1263/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną przez P.N. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 9 września 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec, listopad i grudzień 2009 r. i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

1.2. Dyrektor Izby Skarbowej w S. wydał decyzję po rozpoznaniu odwołania P.N. (dalej: "skarżący" lub "strona") od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 2009 r.

1.3. Organ podatkowy pierwszej instancji przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie sprawdzenia prawidłowości wywiązywania się z obowiązków, wynikających z przepisów prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług za lata 2005-2010. Organ podatkowy wydał decyzję, w której wskazał, że podatnik w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 10 stycznia 2006 r. prowadził zarejestrowaną działalność gospodarcza w zakresie sprzedaży detalicznej pojazdów samochodowych oraz części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, zaś od 3 stycznia 2005 r. był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów usług. W dniu 10 stycznia 2006 r. zlikwidował prowadzoną działalność gospodarczą.

Po przeanalizowaniu danych z portali internetowych organ podatkowy ustalił jednak, że podatnik w 2009 r. nadal prowadził działalność gospodarczą w postaci sprzedaży samochodów. Podatnik wyjaśnił, że oferowane do sprzedaży samochody nie należały do niego, lecz do innych osób, których nie znał bliżej, poznał je przypadkowo. Podatnik zajmował się jedynie ogłaszaniem o sprzedaży samochodów w Internecie za co nie pobierał wynagrodzenia. Organ podatkowy wskazał, że podatnik w latach 2009-2010 wystawił łącznie 63 ogłoszenia o sprzedaży pojazdów i przedstawił w formie tabel dane dotyczące sprzedaży tych pojazdów. Wyjaśnił powody, dlaczego sprzedaż niektórych pojazdów nie została zaliczona do przychodów z działalności gospodarczej. Organ podatkowy przedstawił również w tabeli, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez podatnika w 2009 r. nastąpiła sprzedaż 7 samochodów i przyczepy-lawety. Odnośnie samochodu Forda Galaxy rok produkcji 2001, który został zakupiony przez podatnika w dniu 17 lipca 2008 r. i sprzedany w dniu 7 kwietnia 2009 r., organ podatkowy podał, że kwota ze sprzedaży tego pojazdu powinna być zaliczona do przychodów z działalności gospodarczej. Pojazd ten stanowił towar handlowy, który został sprzedany z zyskiem. Ponadto w tym czasie podatnik miał jeszcze dwa inne samochody, które używał w celach prywatnych. Odnośnie przyczepy o przeznaczeniu do przewozów pojazdów, którą podatnik sam zbudował w 2008 r. i sprzedał w dniu 24 czerwca 2009 r., organ podatkowy podał, że kwota ze sprzedaży tego pojazdu powinna być zaliczona do przychodów z działalności gospodarczej. Podatnik miał w tym samym czasie inną lekką przyczepkę.

1.4. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym podał, że nie prowadził sprzedaży samochodów, a jedynie umieszczał ogłoszenia o ich sprzedaży i nie osiągał z tego tytułu żadnych dochodów.

1.5. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji przywołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 , art. 15 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1 , art. 41 ust. 1, art. 43 ust. 1 i 2, art. 109 ust. 3, art. 113 ust. 1 i ust. 13, art. 120 ust. 4 i ust. 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z ze zm., dalej: "u.p.t.u."). Zdaniem organu odwoławczego, podatnik prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu używanymi samochodami. Ogłaszał sprzedaż pojazdów, w ogłoszeniach zamieszczał swoje dane kontaktowe i zdjęcia pojazdów, w większości znajdujących się na posesji podatnika. Organ odwoławczy odnosząc się do wyjaśnień podatnika, że pojazdy te należały do innych osób – uznał je za niewiarygodne, gdyż podatnik nie potrafił wskazać bliższych danych tych osób. Organ odwoławczy wskazał, że w odniesieniu do części transakcji, które miały miejsce co prawda w 2010 r. możliwe było ustalenie osób, które nabyły pojazdy od podatnika, a ich zeznania w zestawieniu z innymi dowodami, pozwoliły na stwierdzenie, że również w 2009 r. przebieg zdarzeń był taki sam. Świadkowie zeznali, że samochody kupili w małej miejscowości koło C., od Polaka w średnim wieku o imieniu P. lub wprost wskazali, że nabyli je od P.N. Dwóch świadków podało, że pojechali z podatnikiem do Belgii, gdzie podatnik pomógł im w załatwieniu formalności związanych z zakupem samochodów i ich ubezpieczeniem. Skarżący działał w sposób profesjonalny, powtarzalny w celach zarobkowych, czym wypełnił definicje podatnika z ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec braku ksiąg podatkowych do określenia podstawy opodatkowania, organ podatkowy określa ją w drodze oszacowania na podstawie art. 23 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej: "O.p."). Z uwagi na fakt, że podatnik nie wystawiał dowodów sprzedaży i nie składał deklaracji podatkowych, organ podatkowy podał, że oparł się na informacjach otrzymanych z portali internetowych. Zdaniem organu odwoławczego, określenie przez organ pierwszej instancji podatku od towarów i usług w konkretnej wysokości za poszczególne miesiące 2009 r. było prawidłowe.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. Podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję i wniósł o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Zdaniem podatnika, dokonywał on jedynie działań marketingowych, tj. zamieszczał ogłoszenia sprzedaży pojazdów, które nie były jego własnością na portalach internetowych. Zaprzeczył, aby prowadził działalność w postaci handlu samochodami. Podatnik wskazał, że samochód Ford Galaxy należał do niego i był wykorzystywany w celach prywatnych, tak samo jak przyczepa.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Sąd uznał wniesioną skargę za zasadną. Uzasadniając orzeczenie wskazał, że istota sporu dotyczy możliwości uznania skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług w zakresie prowadzonej przez niego działalności w 2009 r.

3.2. Zdaniem Sądu, skarżący był podatnikiem podatku od towarów i usług w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej - handlu pojazdami, gdyż jego działania miały charakter częstotliwy, powtarzający się. Świadczyła o tym ilość sprzedanych samochodów, jak i krótki okres na przestrzeni, którego dokonano transakcji, sposób działania tj. zamieszczanie przez skarżącego ogłoszeń w Internecie, odbiór pojazdów (w większości) przez kupujących z posesji skarżącego, dysponowanie przez skarżącego dokumentami samochodów i umowami sprzedaży (częściowo wypełnionymi po stronie sprzedawcy-cudzoziemca), wypełnianie przez skarżącego ww. umów.

3.3. Z uwagi na prowadzenie przez skarżącego ww. działalności gospodarczej był on zobowiązany do ewidencjonowania obrotu i kwot należnego podatku przy zastosowaniu kasy rejestrującej. Zdaniem Sądu, organ podatkowy prawidłowo dokonał wyboru metody szacowania podstawy opodatkowania na podstawie art. 23 § 4 O.p., opierając ją na dokumentach uzyskanych z portali internetowych, uzupełnionych zeznaniami świadków i strony. Zeznania świadków dotyczyły transakcji zawartych w 2010 r. jednakże w zestawieniu z innymi dowodami, pozwoliły na stwierdzenie, że również w 2009 r. przebieg zdarzeń był taki sam.

3.4. Odnośnie sprzedaży Forda Galaxy rok produkcji 2001 r., nabytego przez podatnika 17 lipca 2008 r. i sprzedanego przez niego w dniu 7 kwietnia 2009 r., Sąd przyjął, że w tym zakresie brak jest podstaw do opodatkowania tej sprzedaży podatkiem od towarów i usług. Jako argumentu za opodatkowaniem tej sprzedaży organ podatkowy użył faktu posiadania przez podatnika do celów prywatnych w tym czasie dwóch innych samochodów oraz zbycia z zyskiem przedmiotowego pojazdu. Jednak Sąd nie zgodził się z organem podatkowym co do możliwości opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży przedmiotowego Forda Galaxy. Żaden bowiem przepis prawa nie zabrania komukolwiek posiadania kilku pojazdów, zaś posiadanie kilku pojazdów nie świadczy o tym, że sprzedaż któregokolwiek z nich, nawet z zyskiem, stanowić będzie prowadzenie działalności gospodarczej. Aby zaliczyć sprzedaż pojazdu do przychodów z działalności gospodarczej, organ podatkowy musiałaby wykazać, że taki zamiar miał skarżący już nabywając taki pojazd lub że pojazd był wykorzystywany w działalności gospodarczej podatnika. Z akt wynikało, że organ podatkowy co do części posiadanych przez skarżącego pojazdów przyjął, że stanowiły one jego majątek prywatny i przychód z ich sprzedaży nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

3.5. Odnośnie przyczepy o przeznaczeniu przewóz pojazdów o dopuszczalnej ładowności 1.570 kg, organ podatkowy przyjął, że była wykorzystywana przez skarżącego do transportowania samochodów zakupionych poza granicami kraju do miejsca zamieszkania. Podatnik zbudował ją sam w 2008 r. i sprzedał 24 czerwca 2009 r. Organ podatkowy nie dał wiary zeznaniom podatnika, że służyła ona w gospodarstwie rolnym należącym do jego ojca, gdyż w tym samym czasie posiadał inną przyczepkę lekką o dopuszczalnej ładowności do 350 kg, która mogła służyć do przewozu zboża i innych prac w gospodarstwie. Sąd nie zgodził się z organem podatkowym co do zaliczenia sprzedaży tej przyczepy do wartości sprzedaży w czerwcu 2009 r. jako przychodu z działalności gospodarczej, choć korzystającego ze zwolnienia podatkowego. Pomimo, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, należy wskazać, iż żaden przepis prawa nie zabrania komukolwiek posiadania kilku pojazdów tego rodzaju, zaś ich posiadanie nie świadczy o tym, że sprzedaż któregokolwiek z nich, stanowić będzie prowadzenie działalności gospodarczej.

3.6. W pozostałym zakresie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ podatkowy przeprowadził w sposób właściwy postępowanie dowodowe, zebrał materiał dowodowy i wywiódł z niego logiczne wnioski. Organ podatkowy szczegółowo uzasadnił, które przychody ze sprzedawanych pojazdów zaliczył do przychodów z działalności gospodarczej, a które do nich nie zaliczył.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Skarbowej w S. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie:

1. prawa materialnego, tj.: art. 15 ust. 1, i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 u.p.t.u., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że o zaliczaniu do przychodów z działalności gospodarczej, podlegającej przepisom podatku VAT, sprzedaży rzeczy zakupionej z własnego majątku (lub zbudowanej we własnym zakresie), przesądza okoliczność posiadania takiego zamiaru przez podatnika już w momencie jej nabycia lub wykorzystywania rzeczy w jego działalności gospodarczej, podczas gdy kwalifikacja podatkowoprawna w tym zakresie wymaga wykazania, że stopień aktywności podatnika w zakresie tego obrotu jest taki, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców w ramach prowadzonej działalności gospodarczej;

2. przepisów prawa procesowego:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 15 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 u.p.t.u. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy organ podatkowych prawidłowo zinterpretował powołane przepisy prawa materialnego i dokonał ich właściwej subsumpcji;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w związku z art. 187 § 1, art. 122, art. 191 O.p. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji na skutek przyjęcia, iż organ podatkowy uznał skarżącego za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży samochodu marki Ford Galaxy i przyczepy (lawety), na skutek tylko argumentu, że posiadał on trzy samochody używane do celów prywatnych, i że sprzedał je z zyskiem, w sytuacji gdy organ wykazał, iż podatnik w zakresie obrotu, również tymi rzeczami, zaangażował środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej;

- art. 153 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez nakazanie organowi podatkowemu wykonanie dodatkowych ustaleń wskazujących, że skarżący miał zamiar, już nabywając powyżej wskazane pojazdy, traktować je jako towar handlowy lub, że były one wykorzystywane do działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy organ wykazał, że podatnik również w stosunku do tych rzeczy działał jak podmiot gospodarczy;

- art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 u.p.t.u., przez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, w sytuacji gdy sąd zakwestionował wysokość obrotu i podatku tylko w jednym okresie rozliczeniowym - kwietniu 2009 r., natomiast w pozostałym zakresie uznał, iż wysokość zobowiązania podatkowego była prawidłowa, a zatem bezpodstawnie uchylił w tych częściach decyzję, zamiast oddalić skargę za czerwiec, listopad i grudzień 2009 r.;

- powyższe wady miały istotny wpływ na wynik sprawy;

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1, i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 u.p.t.u., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż w zakresie sprzedaży samochodu marki Ford Galaxy i przyczepy (laweta) skarżący nie był podatnikiem podatku VAT, a sprzedaż nie podlegała przepisom tego podatku, w sytuacji gdy organ wykazał, iż skarżący działał jak podmiot gospodarczy i taki stan faktyczny zastosował do norm będących podstawą zarzutu.

4.2. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

4.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, w zakresie w jakim zarzuca naruszenie art. 151 P.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, w sytuacji gdy Sąd zakwestionował wysokość obrotu i podatku tylko w jednym okresie rozliczeniowym - kwietniu 2009 r., natomiast w pozostałym zakresie (czerwiec, listopad, grudzień 2009 r.) uznał, iż wysokość zobowiązania podatkowego była prawidłowa, a zatem bezpodstawnie uchylił w tych częściach decyzję, zamiast oddalić skargę za miesiące czerwiec, listopad i grudzień 2009 r.

Natomiast w pozostałym zakresie (odnośnie rozliczenia kwietnia 2009 r.) zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.

5.2. Nie jest na tym jej etapie sprawy spornym, że – jak stwierdził Sąd pierwszej instancji - skarżący był podatnikiem podatku od towarów i usług w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej - handlu pojazdami, gdyż jego działania w tym zakresie miały charakter częstotliwy, powtarzający się. Świadczyła o tym ilość sprzedanych samochodów, jak i krótki okres na przestrzeni, którego dokonano transakcji, sposób działania, tj. zamieszczanie przez skarżącego ogłoszeń w Internecie, odbiór pojazdów (w większości) przez kupujących z posesji skarżącego, dysponowanie przez skarżącego dokumentami samochodów i umowami sprzedaży (częściowo wypełnionymi po stronie sprzedawcy-cudzoziemca), wypełnianie przez skarżącego ww. umów.

5.3. Spór dotyczy natomiast dwóch transakcji, odnośnie których organy podatkowe uznały, że zostały wykonane również w ramach powyższej działalności gospodarczej skarżącego, a Sąd tego poglądu nie podzielił:

1) sprzedaży Forda Galaxy rok produkcji 2001 r., nabytego przez podatnika w dniu 17 lipca 2008 r. i sprzedanego przez niego w dniu 7 kwietnia 2009 r.,

2) sprzedaży przyczepy (lawety) SAM SAM o nr rej. [...] o przeznaczeniu przewóz pojazdów o dopuszczalnej ładowności 1.570 kg, zbudowanej przez skarżącego w 2008 r. i sprzedanej w dniu 24 czerwca 2009 r. (z uwagi na potraktowanie tej sprzedaż jako zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. uznanie tej transakcji za podlegającą lub niepodlegającą VAT nie rzutuje na rozliczenie czerwca 2009 r.).

W przypadku tych sprzedaży, jako argumenty przemawiające za tym, że nie były one realizowane w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej - handlu pojazdami, Sąd pierwszej instancji wskazał, że "aby zaliczyć sprzedaż pojazdu do przychodów z działalności gospodarczej, organ podatkowy musiałaby wykazać, że taki zamiar miał skarżący już nabywając taki pojazd lub że pojazd był wykorzystywany w działalności gospodarczej podatnika" (w przypadku Forda Galaxy) oraz "aby zaliczyć sprzedaż pojazdu do przychodów z działalności gospodarczej, organ podatkowy musiałaby wykazać, że skarżący, budując ww. pojazd miał zamiar wykorzystywać go w działalności gospodarczej i używał go w czasie tej działalności" (w przypadku przyczepy).

5.4. Wprawdzie trafnie w tym zakresie podniesiono w skardze kasacyjnej, że o tym, że podmiot dokonujący sprzedaży działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C -180/10 i C- 181/10 Słaby i Kuć), lecz nie oznacza to słuszności argumentacji skargi kasacyjnej.

Mimo bowiem, że ustalone w sprawie okoliczności wskazują, że skarżący był podatnikiem podatku od towarów i usług w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej - handlu pojazdami, a sporne transakcje wpisują się przedmiotowo w ciąg tego rodzaju działalności, w skardze kasacyjnej nie wykazano, że w przypadku tych transakcji bez wątpliwości powinny być one traktowane jako wykonane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podatnika.

5.5. Oczywiście nie ma racji Sąd pierwszej instancji, że w takim przypadku należałoby wykazać zamiar podatnika, że w momencie nabycia lub wykonania pojazdu chciał go zbyć w ramach tej działalności. Jednak oceniając charakter tych transakcji nie można pominąć, że obydwa pojazdy zostały zarejestrowane przez skarżącego, stając się składnikami jego majątku, i to nie tylko na krótki okres czasu.

W takiej sytuacji, gdy nie podważono ustaleń Sądu, że posiadany przez skarżącego samochód Renault (rok produkcji 2002) często się psuł i skarżący zbył go w dniu 30 stycznia 2009 r. (pojazd nabyty w dniu 26 kwietnia 2007 r.), a Mazda (rok produkcji 1992) nabyta przez skarżącego w dniu 18 grudnia 2004 r. została sprzedana przez niego w dniu 15 kwietnia 2009 r., sprzedaż Forda Galaxy (również w kwietniu 2009 r.), gdy sprzedaż Mazdy i Renault nie została uznana za wykonaną przez skarżącego w ramach działalności gospodarczej, nie wyróżnia się niczym szczególnym w porównaniu ze sprzedażą tych dwóch pojazdów, co kwalifikowałoby ją jako wykonaną w ramach działalności gospodarczej, a nie – jak w przypadku sprzedaży Mazdy i Renault – jako zrealizowaną w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

5.6. Podobnie w przypadku zakwalifikowanej przez organy jako zwolnionej od podatku sprzedaży przyczepy (lawety), w przypadku której również w żaden sposób nie wykazano, aby po jej zbudowaniu przez skarżącego, jej sprzedaż należałoby uznać za wykonaną w ramach działalności gospodarczej, a nie zarządu majątkiem prywatnym.

5.7. Tym samym za niezasadne uznać należy zarzuty skargi kasacyjnej podnoszące odnośnie wyrażonego w tym zakresie stanowiska Sądu pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania: "art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)" P.p.s.a. [błędnie wskazano lit. a) zamiast lit. c)] w związku z art. 187 § 1, art. 122, art. 191 O.p. oraz art. 153 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 19, a w konsekwencji także prawa materialnego: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 u.p.t.u.

5.8. Trafnie natomiast w skardze kasacyjnej podniesiono (zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a.), że w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja obejmowała swoim rozstrzygnięciem kilka okresów rozliczeniowych w zakresie podatku od towarów i usług, a Sąd zakwestionował tylko jedną transakcję mającą wpływ na wynik sprawy (sprzedaży w kwietniu 2009 r. samochodu Ford Galaxy) - wydając wyrok winien był wyodrębnić miesiąc stanowiący samodzielny okres rozliczeniowy, który - w ocenie Sądu - rozstrzygnięty był przez organ wadliwie i w tym zakresie zaskarżoną decyzję uchylić, oddalając skargę w stosunku do miesięcy, odnośnie których rozstrzygnięcie decyzji było prawidłowe.

5.9. W sytuacji zatem stwierdzenia w niniejszej sprawie, że wyrok Sądu pierwszej instancji odnośnie zaskarżonej decyzji - w części dotyczącej czerwca, listopada i grudnia 2009 r. – nie odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w tej części i rozpoznając skargę - na podstawie art. 151 P.p.s.a – oddalił skargę.

Odnośnie natomiast kwietnia 2009 r., w sytuacji gdy rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest zgodne z prawem, skargę kasacyjną dot. tego okresu należało na podstawie art. 184 P.p.s.a. – oddalić.

5.10. Mając na uwadze, że skarga kasacyjna została uwzględniona jedynie w części, NSA uznał, że zasadnym jest zastosowanie art. 207 § 2 P.p.s.a. i odstąpienie od zasądzenia zwrotów kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Odnośnie natomiast zasadności wniosku pełnomocnika z urzędu P. N. w przedmiocie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, do jego rozpoznania zobowiązany zostaje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie.