Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1045/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel SWSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2022 roku sprawy ze skargi W. P. na decyzję nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 19 lipca 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...], z dnia 22 grudnia 2020 r., znak sprawy: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał W. P. rozbiórkę drewnianego budynku mieszkalno-gospodarczego o wymiarach zewnętrznych 11,50 x 6,50 m na dz. nr [...] w miejscowości L. G. w gminie L. M..

Od wskazanej wyżej decyzji zobowiązany złożył odwołanie

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją Nr [...], 2 dnia 19 lipca 2021 r., znak: [...], utrzymał w mocy w/w decyzję w zakresie nakazania Skarżącemu rozbiórki drewnianego budynku mieszkalno-gospodarczego o wymiarach zewnętrznych 11,50 x 6,50 m na dz. nr [...] w miejscowości L. G. w gminie L. M. i uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wyznaczenia terminów i w tym zakresie orzekł o wyznaczeniu nowego terminu rozpoczęcia rozbiórki i terminu zakończenia rozbiórki i uporządkowania terenu. Organ odwoławczy uznał, że zarzuty stawiane w odwołaniach stanowią polemikę z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym. Zdaniem organu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. B. prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz nie stwierdził, aby zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., tj. aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i konieczny do wyjaśnienia materiał dowodowy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, zachodzą okoliczności potwierdzające, iż przedmiotowy budynek, w ustalonym jednoznacznie stanie technicznym nie nadaje się do remontu czy odbudowy. Obiekt z uwagi na stopień zużycia użytych w nim materiałów budowlanych nadaje się wyłącznie do rozbiórki. Materiał fotograficzny wykonany w czasie kontroli wskazuje, że stan techniczny obiektu zagraża życiu nie tylko ludzi czasowo przebywających w budynku w celu "obsługi" zwierząt, ale także samych zwierząt. Część ścian budynku składa się z luźno ułożonych na sobie pustaków pianowych nie powiązanych ze sobą oraz cegieł. Sposób ułożenia materiału jak i kształt ścian przy jednoczesnej ich deformacji może stanowić zagrożenie zawaleniem. Taki stan rzeczy przesądza o prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Tym bardziej, że skarżący pomimo deklarowanej gotowości remontu przedmiotowego budynku od 2017 r. nie wykazał by podjął się jakichkolwiek prac zmierzających do zabezpieczenia ww. budynku przed jego dalszą degradacją.

W. P. wniósł na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie:

- art. 67 ust. 1 PrBud poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nakazanie Skarżącemu rozbiórki w/w drewnianego budynku mieszkalno-gospodarczego w sytuacji, gdy orzeczenie nakazu z art. 67 PrBud powinno zostać poprzedzone postępowaniem zmierzającym do ustalenia zaistnienia przesłanek wskazanych w wyżej cytowanym przepisie, którego to Organ nie przeprowadził;

- art. 67 ust 1 PrBud poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nakazanie Skarżącemu rozbiórki w/w drewnianego budynku mieszkalno-gospodarczego w sytuacji, gdy Skarżący jako właściciel przedmiotowego budynku wyraził zamiar i gotowość doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie w nim prac remontowych;

- § 2 pkt 2) w zw. 2 §4 ust. 1. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych poprzez zaniechanie nakazania Skarżącemu sporządzenia ekspertyzy technicznej w/w drewnianego budynku mieszkalno-gospodarczego w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie zachodziły wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego;

- art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieuczynienie zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób całkowicie dowolny, wybiórczy i fragmentaryczny, poczynienie rażąco błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, przede wszystkim rażąco błędne, całkowicie dowolne i arbitralne uznanie, że w/w budynek mieszkalno-gospodarczy nie nadaje się do remontu lub odbudowy, co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania procedury uregulowanej w art. 67 ust. 1 PrBud, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w żadnej mierze nie pozwala na poczynienie takich ustaleń faktycznych. Nadto poprzez całkowicie dowolną i arbitralną ocenę stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy, pominięcie słusznego interesu Skarżącego jako strony postępowania, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz naruszenie naczelnej zasady postępowania administracyjnego, jaką stanowi zasada prawdy obiektywnej;

- art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieuczynienie zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób całkowicie dowolny, wybiórczy i fragmentaryczny, poczynienie rażąco błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, przede wszystkim rażąco błędne, całkowicie dowolne i arbitralne uznanie, że Skarżący nie podjął żadnych czynności i działań zmierzających do przeprowadzenia remontu w/w budynku mieszkalno-gospodarczego, co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania procedury uregulowanej w art. 67 ust. 1 PrBud, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w żadnej mierze nie pozwala na poczynienie takich ustaleń faktycznych. Nadto, poprzez całkowicie dowolną i arbitralną ocenę stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy, pominięcie słusznego interesu Skarżącego jako strony postępowania, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz naruszenie naczelnej zasady postępowania administracyjnego, jaką stanowi zasada prawdy obiektywnej;

- art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji umożliwiającego odtworzenie przyczyn rozstrzygnięcia i subsumcji dokonanej przez organ wydający decyzję, a nadto poprzez zawarcie w decyzji arbitralnych ocen stanu faktycznego sprawy, które doprowadziły do błędnej subsumcji nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego pod reżim Prawa budowlanego oraz niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu podkreślono, że ściany drewniane belkowe są odchylone od pionu oraz zbutwiałe i spróchniałe. Strop jest częściowo ugięty i zapadnięty. Zdaniem organu, zakres zniszczeń wskazuje na to, że przedmiotowy obiekt budowlany nie nadaje się do remontu ani odbudowy. Ze względu na uszkodzenie elementów drewnianych wszystkich ścian budynku jego remont jest technicznie niemożliwy. Ustalenie to nie zostało jednak poparte żadną ekspertyzą, która zawierałaby ocenę stanu technicznego obiektu, jak i ustalenie zakresu możliwych i niezbędnych do wykonania robót budowlanych, zapewniających doprowadzenie obiektu do możliwości jego dalszej eksploatacji. Jak zaś wskazano powyżej, nakazanie rozbiórki budynku stanowi daleko idącą ingerencję władzy publicznej w uprawnienia właścicielskie. Decyzja w tym zakresie winna zatem być poprzedzona rzetelnym postępowaniem wyjaśniającym nie zaś li tylko oględzinami zewnętrznymi budynku, co uczynił organ w niniejszej sprawie. Fakt, iż oględziny przeprowadzał organ nie może stanowić uzasadnienia dla stwierdzenia, iż może on prawidłowo samodzielnie ustalić stan techniczny budynku. Oględziny bowiem są czynnością znacznie mniej specjalistyczną niż ekspertyza techniczna, która polega na zastosowaniu wiedzy specjalistycznej, wykonaniu stosownych pomiarów i wyliczeń. Organ w swej decyzji nie tylko nie wyjaśnił przyczyn odchylenia ścian od pionu (w latach budowy przedmiotowego budynku nie istniały narzędzia specjalistyczne, które pozwalały na ustalenie przedmiotowego pionu), nie wskazał w jakim stopniu i zakresie drewno jest zbutwiałe i spróchniałe, a nadto nie wskazał przyczyn ugięcia i zapadnięcia stropu. W tym stanie rzeczy bez ekspertyzy technicznej nie sposób stwierdzić czy budynek można wyremontować lub odbudować oraz jakie prace są do tego konieczne. Co więcej, zgodnie § 2 pkt 2) w zw. z § 4 ust. 1. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych, przed wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego właściwy organ dokonuje oględzin i oceny stanu technicznego, a w przypadku powstania uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego nakazuje się sporządzenie ekspertyzy technicznej tego budynku. Prawidłowa ocena okoliczności niniejszej sprawy i zebranego w niej materiału dowodowego, a to protokołów oględzin budynku i odnotowanych w ich trakcie ewentualnych nieprawidłowości stanowić mogła wyłącznie podstawę do uznania, iż w sprawie zachodzą uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego. W konsekwencji, w niniejszej sprawie konieczne było sporządzenie ekspertyzy technicznej budynku, czego organ jednak bezzasadnie nie uczynił.

Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust.3).

W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie, zarządzeniem, wyznaczył na dzień 2 lutego 2022r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W kontrolowanym postępowaniu organ dopuścił się szeregu istotnych naruszeń przepisów postępowania oraz nie ustalił wystraczająco koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy stanu faktycznego. Przełożyło się to, na co najmniej przedwczesne nakazanie rozbiórki na podstawie art. 67 prawa budowlanego.

Zacząć należy od tego, że zgodnie z § 2 punkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (dalej: "rozporządzenie"), przed wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, o której mowa w art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, właściwy organ przeprowadza rozprawę. Jak wynika z § 5 rozporządzenia, rozprawa taka jest obligatoryjna i powinna być przeprowadzona po dokonaniu oględzin. W przedmiotowym wypadku organ zaniechał przeprowadzenia rozprawy, która ma istotne znaczenie w przypadku postępowania zmierzającego do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 67 prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z § 6 rozporządzenia, to właśnie na podstawie ustaleń wynikających zarówno z oględzin, jak i z rozprawy oraz ekspertyzy technicznej, jeśli był nałożony obowiązek jej sporządzenia, właściwy organ decyduje o tym, czy zachodzą podstawy do wydania nakazu rozbiórki. Jak wynika z akt sprawy, organ co prawda przeprowadził w dniu 3.10.2017 roku rozprawę (k. 33-34 akt sprawy I instancji), z tym tylko, że przeprowadzona ona została w ramach postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalno-gospodarczego na budynek inwentarski. Jej przebieg również nie wskazuje na to aby jej przeprowadzenie wynikało z przepisów rozporządzenia. Dlatego rozprawa ta nie może zostać uznana, za rozprawę wyczerpującą jeden z elementów procedury wynikającej z przepisów rozporządzenia. Strona musi bowiem wiedzieć jaki jest charakter prowadzonego postępowania, jak w związku z tym może ono zostać zakończone, jakie powinna podjąć działania prawne i faktyczne i jakie mogą być skutki jej zaniechań. Na tę m.in. nieprawidłowość zwrócił uwagę organ II instancji uchylając pierwszą decyzję PINB z 11.04.2018 r. Organ II instancji wprost wtedy nakazał organowi I instancji, aby ten ponownie rozpoznając sprawę, zawiadomił strony o prowadzeniu postępowania w przedmiocie rozbiórki budynku mieszkalno-gospodarczego w oparciu o art. 67 prawa budowlanego. Organ I instancji do tego obowiązku się nie zastosował, a w korespondencji do stron i protokołach oględzin odwoływał się do postępowania w sprawie budynku lub stanu technicznego budynku mieszkalno-gospodarczego. Tymczasem ogólnikowy zwrot o postępowaniu w sprawie budynku lub w sprawie jego stanu technicznego, nie oznacza że organ zmierza do wydania nakazu rozbiórki, z czego właściciel budynku musi sobie zdawać sprawę. Takie bowiem określenie przedmiotu postępowania, jak przyjął organ, mogło w okolicznościach faktycznych sprawy prowadzić do wydania szeregu różnych decyzji, jak np. decyzja na podstawie art. 66, czy art. 68 prawa budowlanego. Zaznaczyć też należy, że jako tytuł akt postępowania organu I instancji wskazano, że dotyczy ono zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalno-gospodarczego na budynek inwentarski. Skoro w tym przedmiocie organ prowadzi postępowanie i w jego ramach sprawdza stan techniczny budynku, którego przeznaczenie zmieniono, to tak prowadzonego postępowania, organ nie może zakończyć decyzją o nakazie rozbiórki. W toku ponownego postępowania organ zobowiązany zatem jest jednoznacznie określić przedmiot postępowania i zawiadomić o tym strony.

Dalej należy wskazać, że art. 67 prawa budowlanego może znaleźć zastosowanie do budynku nieużytkowanego lub niewykończonego. W tym zakresie brak jakichkolwiek ustaleń, a z lakonicznych informacji wynika, że przedmiotowy budynek jest budynkiem na bieżąco wykorzystywanym jako budynek inwentarski.

W sprawie brak też wyczerpujących ustaleń, że przedmiotowy budynek nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Mimo kilku oględzin, stan faktyczny jest w tym zakresie ustalony bardzo skąpo. O ile dokumentacja fotograficzna jednoznacznie wskazuje, że stan techniczny budynku jest zły, to jednak jeśli organ zamierza orzec nakaz rozbiórki na podstawie art. 67 prawa budowlanego, to musi jednoznacznie ustalić i wskazać dlaczego budynek nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Mogą to ocenić pracownicy PINB, którzy posiadają w tym przedmiocie specjalistyczna wiedzę, przy czym jeśli podejmą się takiej oceny, to musi być ona wnikliwa i wyczerpująco uzasadniona. Jeśli organ po dokonaniu oględzin ma w tym przedmiocie wątpliwości, to ma obowiązek nakazać właścicielowi obiektu budowlanego sporządzenie ekspertyzy technicznej tego obiektu (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). W przedmiotowym wypadku organ takiej ekspertyzy nie zlecał, co należy ocenić jako brak wątpliwości organu co do stanu technicznego obiektu w zakresie możliwości jego remontu lub wykończenia. Ocena ta nie została jednak wystarczająco wyrażona i uzasadniona, a uzasadnienie decyzji w tym zakresie nie koresponduje z okolicznościami faktycznymi wynikającymi z protokołów oględzin. Dlatego w ponownym postępowaniu organ bądź samodzielnie ustali w tym zakresie cały istotny stan faktyczny, bądź też zleci wykonanie ekspertyzy, jeśli po dokonaniu oględzin będzie miał wątpliwości, co do stanu technicznego budynku w kontekście możliwości jego remontu, odbudowy lub wykończenia.

Podzielić też należy zarzuty skarżącego, że organ nie wyjaśnił wystarczająco, czy skarżący ma zamiar przedmiotowy budynek wyremontować. W toku prowadzonego postępowania skarżący wielokrotnie wyrażał zamiar remontu, wskazując jednocześnie na zajęcie jego nieruchomości w związku z prowadzonym postępowaniem karnym, co spowodowało wstrzymanie się przez niego z pracami budowlanymi. Dotychczas ustalony stan faktyczny nie daje jednak podstaw do wyrażenia poglądu, że skarżący nie planuje remontu budynku, a zamiar taki prezentuje jedynie ze względów procesowych.

Konkludując należy wskazać, że dotychczas zebrany materiał dowodowy i stan faktyczny jaki na jego podstawie można ustalić, nie daje podstaw do orzeczenia rozbiórki na podstawie art. 67 prawa. Zaznaczyć przy tym należy, że nakaz rozbiórki jest bardzo dotkliwą sankcją dla właściciela obiektu budowlanego i jego zastosowanie musi być poprzedzone rzetelnie ustalonym stanem faktycznym i wnikliwą jego oceną.

Dlatego w ponownym postępowaniu organ uzupełni w powyżej wskazanym zakresie materiał dowodowy i zastosuje się do wszystkich pozostałych, wskazanych w uzasadnieniu wytycznych Sądu. W zależności od dokonanych ustaleń stanu faktycznego, organ nie będzie też zwolniony z rozważenia możliwości zastosowania innego rozstrzygnięcia niż nakaz rozbiórki, które w ustalonym stanie faktycznym będzie uzasadnione, a będzie zmierzać do usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w przedmiotowym obiekcie budowlanym.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a.