Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2217/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 148 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie NSA Wiesław Morys (spr.) del. WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 750/15 w sprawie ze skargi J. L. na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 750/15, oddalił skargę J. L. na sprecyzowane w sentencji postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej.

Jak wynika z jego uzasadnienia powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: przedmiotem sprawy jest żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r., którą na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa komunalizacyjna", przekazano nieodpłatnie Gminie [...] prawo własności nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w [...], oznaczonej jako działki: nr [...], o pow. 0,0458 ha, nr [...], o pow. 0,5104 ha, nr [...], o pow. 0,1786 ha, nr [...], o pow. 0,3714 ha, nr [...], o pow. 0,6414 ha, nr [...], o pow. 0,9963 ha, nr [...], o pow. 0,1633 ha, nr [...], o pow. 0,1957 ha, obr. [...]. Z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją wystąpiła w dniu [...] marca 2014 r. J. L., wskazując że od 1971 r. działka nr [...] (która weszła w skład działki nr [...]), stanowi jej własność. W piśmie z dnia [...] maja 2014 r., w odpowiedzi na wezwanie organu z [...] kwietnia 2014 r., wnioskodawczyni oświadczyła, że o decyzji z [...] września 2010 r. dowiedziała się z wydanych jej pism Starostwa Powiatowego w [...] z [...] marca 2012 r. oraz z [...] marca 2002 r., stanowiących załącznik do niniejszej korespondencji. Przedłożyła dokumenty potwierdzające jej tytuł prawny do nieruchomości, tj. akt notarialny z [...] marca 1971 r., oraz postanowienia z [...] czerwca 2005 r. i z [...] września 2004 r. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2010 r. Organ wskazał, że stroną postępowania prowadzonego na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej, poza Skarbem Państwa i właściwą gminą, mogą być wyłącznie podmioty, które wykażą, że w dniu komunalizacji legitymowały się tytułem prawnorzeczowym do mienia będącego jego przedmiotem, jaki przekreślałby tytuł prawny Skarbu Państwa lub uniemożliwiałby komunalizację z przyczyn przewidzianych w art. 11 ustawy komunalizacyjnej. W ocenie organu, J. L. nie wykazała natomiast, że w dacie postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją posiadała jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości będących jego przedmiotem. W dniu wydania decyzji komunalizacyjnej właścicielem przedmiotowego mienia był Skarb Państwa na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1991 r., nr [...], o scaleniu gruntów wsi [...], gmina [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r., nr [...], oraz na podstawie decyzji Starosty [...] z [...] września 2008 r., nr [...], o zmianie decyzji z dnia [...] grudnia 1991 r. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 1989 r. Nr 58, poz. 349 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie uprawomocnienia się ww. decyzji, grunty wydzielone na cele miejscowej użyteczności publicznej oraz pod ulice i drogi przechodzą na własność Państwa. Artykuł 29 ust. 1 tej ustawy stanowi ponadto, że decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów stanowi tytuł do ujawnienia nowego stanu prawnego w księgach wieczystych i podstawę do wprowadzenia uczestników scalenia w posiadanie wydzielonych im gruntów. W istocie więc stan prawny gruntów objętych scaleniem uległ zmianie z chwilą uprawomocnienia się decyzji scaleniowej Kierownika Urzędu Rejonowego. W przypadku gruntów wydzielonych pod ulice i drogi, nawet jeżeli przed uprawomocnieniem się tej decyzji stanowiły one własność osób fizycznych, to zgodnie z ww. przepisami na jej podstawie stały się one własnością Skarbu Państwa. Organ wskazał, że taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż w operacie ewidencji gruntów wszystkie działki objęte kwestionowaną decyzją, w tym również działka nr [...], zostały sklasyfikowane jako drogi - "użytek dr". Brak po stronie wnioskodawczyni interesu prawnego do kwestionowania decyzji komunalizacyjnej, stanowi, zdaniem organu, wystarczającą podstawę do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania nią zakończonego.

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpoznaniu zażalenia J. L., postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., utrzymała powyższe postanowienie w mocy. W jego uzasadnieniu organ ten podał, że w sprawie wznowieniowej przede wszystkim wymaga zbadania, czy podanie o wznowienie złożono w terminie, czy uczynił to podmiot mający przymiot strony i czy podanie czyni zadość innym wymogom, wreszcie czy sprawa nadaje się do wznowienia. Strona nie wskazała jednak, mimo wezwania, daty w której dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, czyli o wydaniu decyzji komunalizacyjnej. W tej sytuacji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uznała, że nie można Wojewodzie [...] zarzucić naruszenia prawa przy wydaniu postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. L., wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca wskazała, że wbrew twierdzeniom Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, dostarczyła Wojewodzie [...] dokumenty potwierdzające jej prawo do dz. nr [...] (oznaczonej poprzednio jako dz. nr [...]), tj. akt notarialny z dnia [...] marca 1971 r., czy równoważnik zmian gruntowych dla dz. nr [...] z [...] października 2012 r. Dokumenty te przedłożone zostały przy piśmie z dnia [...] maja 2014 r. W piśmie tym wyjaśniona została również data, w której skarżąca dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania komunalizacyjnego. Wskazała bowiem, że o zajęciu mienia dowiedziała się w momencie, gdy otrzymała równoważnik zmian gruntowych, a potem decyzję o przekazaniu nieruchomości gminie [...], tj. w dniu [...] marca 2013 r. Z przedłożonych dokumentów wynika, że Skarb Państwa w dacie wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej nie był właścicielem przedmiotowej działki, a tym samym kwestionowana decyzja o przekazaniu gruntu Gminie [...] jest rażąco sprzeczna z obowiązującymi przepisami. Wobec tego skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...].

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie i podtrzymała argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podała, że przedkładając obecnie dowody na wcześniejsze posiadanie tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości, skarżąca domaga się od organów pominięcia aktualnie istniejących wpisów wieczystoksięgowych wskazujących na własność Skarbu Państwa do tego mienia. Z tego względu, że organy administracji nie są właściwe do zmiany takich zapisów, a skarżąca nie wykazała aktualnych uprawnień do spornego gruntu, nie spełnia warunku określonego art. 148 § 1 K.p.a., natomiast podając, że o decyzji dowiedziała się w 2012 r., nie spełnia także warunku wymienionego w art. 148 § 2 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przytaczając przesłanki dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 1 K.p.a.), wskazał przede wszystkim, że organy orzekające w niniejszej sprawie wprawdzie nie wyjaśniły, na jakiej podstawie skarżąca domagała się wznowienia postępowania komunalizacyjnego (Wojewoda [...] przyjął, że jest to przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., przy czym nie wynika to z żadnego z pism skarżącej), jednakże zasadnie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uznała, że skarżąca, mimo stosownego wezwania organu I instancji, nie wyjaśniła, w jakiej dacie dowiedziała się o skomunalizowaniu przedmiotowego mienia, w tym o wydaniu kwestionowanej przez nią decyzji z [...] września 2010 r. W odpowiedzi na wezwanie podała jedynie, że informację taką uzyskała z wydanego jej pisma Starostwa Powiatowego w [...] z [...] marca 2012 r. Nie podała już jednak, kiedy z pismem tym się zapoznała. Powyższego nie wyjaśniła także w zażaleniu na postanowienie z [...] czerwca 2014 r. Dopiero we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] marca 2015 r. sprecyzowała, że o wydaniu decyzji "o przekazaniu gminie [...]" przedmiotowego gruntu dowiedziała się w dniu [...] marca 2013 r. Sąd I instancji uznał więc, że skoro o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. skarżąca dowiedziała się w dniu [...] marca 2013 r., to jej wniosek z dnia [...] marca 2014 r. o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją (bez względu na podstawę prawną wznowienia) złożony został z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. W tej sytuacji za prawidłowe uznał Sąd Wojewódzki postanowienie organu I i II instancji w przedmiocie odmowy wznowienia ww. postępowania, choć nie ze wszystkimi argumentami podniesionymi w ich uzasadnieniach się zgodził. Jako przedwczesne ocenił ustalenia Wojewody [...] i Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej co do braku po stronie skarżącej interesu prawnego w niniejszym postępowaniu. Po pierwsze organy nie wyjaśniły podstawy prawnej wznowienia, arbitralnie przyjmując, że jest to przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Pominęły również okoliczność, że w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 1 i 2 K.p.a. Zdaniem Sądu I instancji uszło ponadto uwadze organów, że badanie legitymacji do bycia stroną postępowania wznowieniowego (art. 147 w zw. z art. 28 K.p.a.) winno dotyczyć tego, kto w dacie komunalizacji (tj. 27 maja 1990 r.) był właścicielem wskazanych w decyzji z dnia [...] września 2010 r. działek, w szczególności, czy była to skarżąca, czy też Skarb Państwa. Dla oceny statusu J. L. jako strony postępowania wznowieniowego, nie miała natomiast znaczenia podnoszona przez organy kwestia jej prawa własności do działek objętej ww. decyzją w dacie wydania tej decyzji. W tej sytuacji Sąd Wojewódzki uznał, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa w stopniu skutkującym ich uchyleniem. Ustalenie bowiem przez organ braku choć jednej z przesłanek formalnych wniosku o wznowienie, w tym przypadku złożenie wniosku z uchybieniem terminu, powinno skutkować odmową wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] września 2010 r. Sąd meriti wskazał, że wniosek taki winien być skierowany do właściwego organu administracji publicznej, nie zaś do sądu administracyjnego, który w niniejszym postępowaniu badał jedynie zasadność odmowy wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła J. L., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i w zw. z art. 149 § 3 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 1 i 2 K.p.a. przez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do oddalenia skargi, w sytuacji gdy działania organów administracji publicznej dotknięte były licznymi błędami proceduralnymi, co skutkowało utrzymaniem w mocy postanowień wydanych z naruszeniem przepisów, i uniemożliwiło prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie;

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., przejawiające się w tym, że sąd I instancji, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że postanowienia organów administracyjnych obu instancji wydane zostały bez prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i zebrania całego materiału dowodowego, który po uzupełnieniu mógł przechylić szalę na korzyść skarżącej - w sprawie brak jest bowiem ustalenia daty, kiedy skarżąca dowiedziała się o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r., a organy nie próbowały ustalić tej jakże istotnej, kluczowej dla sprawy okoliczności, bezpodstawnie przyjmując datę wydanych Skarżącej pism Starostwa Powiatowego w [...] za datę dowiedzenia się przez nią o decyzji komunalizacyjnej.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały opłacone ani w całości ani w części.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano przede wszystkim, iż w ocenie skarżącej Sąd I instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie przeanalizował w sposób wyczerpujący materiału dowodowego pod kątem przesłanek zawartych w 148 K.p.a. Ustalenie stanu faktycznego i ocena materiału dowodowego powinny być poparte odpowiednimi przepisami proceduralnymi, którym, według skarżącej, uchybił organ, a których sąd nie uznał jako wystarczających do uwzględnienia skargi. Przede wszystkim jednak twierdziła, że o decyzji dotychczasowej dowiedziała się w dniu [...] marca 2014 r., a w treści zażalenia tylko omyłkowo wskazała na [...] marca 2013 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.

Na wstępie wypada przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują, jak też nie występują podstawy odrzucenia skargi i umorzenia postępowania przed sądem I instancji (art. 189 P.p.s.a.). Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku zdeterminowały zakres kontroli dokonanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia powołanych w niej przepisów postępowania. Nie wdając się na razie w szczegółowe wywody dotyczące sformułowanych w kasacji zarzutów i rzekomo naruszonych przepisów, trzeba stwierdzić, że istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy skarżąca dochowała terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania określonego w art. 148 § 1 K.p.a. Dalsze bowiem okoliczności są bowiem pozbawione doniosłości, jeżeli podanie wniesiono z uchybieniem ustawowego terminu. Jak podawała sama skarżąca, "o zajęciu mienia" dowiedziała się w momencie, gdy otrzymała równoważnik zmian gruntowych, a potem decyzję o przekazaniu nieruchomości gminie [...], tj. w dniu [...] marca 2013 r. Należy więc przyjąć, że z tą datą dowiedziała się o decyzji dotychczasowej, bo nawet tak dowodzi w skardze kasacyjnej, powiadając co prawda o omyłce datowej, lecz wiążąc ją z faktem dowiedzenia się o decyzji. Po myśli art. 148 § 1 K.p.a. termin miesięczny zastrzeżony dla złożenia podania o wznowienie liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, przy czym wedle § 2 tego artykułu, w razie powołania się na przyczynę z art. 145 § 1 pkt 4, termin ten biegnie od dnia, w którym storna dowiedziała się o decyzji. Rzeczywiście skarżąca kasacyjnie nie sprecyzowała wyraźnie podstawy wznowieniowej, lecz w każdym wypadku termin ten należy liczyć od wspomnianej daty. Zatem wniosek skarżącej z dnia [...] marca 2014 r. o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją (bez względu na podstawę prawną wznowienia) złożony został z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 K.p.a., o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Wskazać bowiem należy, że odmowa wznowienia postępowania następuje wówczas, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy strona złożyła żądanie wznowienia z uchybieniem ustawowego terminu z art. 148 § 1 i 2 K.p.a. W myśl art. 149 § 2 K.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Oznacza to, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada, czy wniosek o wznowienie oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 K.p.a. oraz czy podanie o wznowienie zostało wniesione z zachowaniem terminów z art. 148 K.p.a. Natomiast jeżeli w świetle okoliczności sprawy w sposób ewidentny, niebudzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot niebędący stroną, podanie jest przedmiotowo niedopuszczalne albo zostało złożone po terminie, organ wydaje na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyraża je m.in. teza sformułowana w wyroku z dnia 7 stycznia 2009 r.; sygn. akt II OSK 1747/07 ( LEX nr 48488): "Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję (obecnie postanowienie) o odmowie wznowienia postępowania." Natomiast kwestie wątpliwe i sporne są przedmiotem badania organu administracji w postępowaniu po wznowieniu postępowania. Jeśli nadto zważyć na prezentowane wcześniejsze daty powzięcia wiadomości o decyzji dotychczasowej, tj. [...] marca 2012 r., czy [...] marca 2002 r., powyższa konstatacja jawi się jako oczywista. Godzi się przy tym podnieść, że skarżąca kasacyjnie w żaden sposób nie uprawdopodobniła, aby data [...] marca 2013 r. została podana omyłkowo, bowiem omyłką można nazwać tylko określenie skargi "zażaleniem", ale już tej cechy datom przypisać nie można, zwłaszcza przy braku jakichkolwiek ku temu przesłanek. Zatem nie ma podstaw do przyjęcia daty [...] marca 2014 r. jako daty dowiedzenia się o decyzji dotychczasowej. Zresztą przyjmując obiektywny miernik staranności, należy przyjąć, że każdy właściciel, dowiedziawszy się o zajęciu jego nieruchomości, starałby się dociec podstawy tego, czyli treści decyzji dotychczasowej w tej sprawie, przeto nastąpiłoby to dużo wcześniej niż w tej dacie. Stosując więc reguły doświadczenia życiowego i zawodowego nie sposób podzielić wywodów autora skargi kasacyjnej.

Nadto podkreślenia wymaga, że obowiązki informacyjne ciążące na organie administracji nie mogą być utożsamiane z obowiązkiem świadczenia pomocy prawnej, udzielania porad prawnych bądź instruowania stron o wyborze optymalnego sposobu postępowania (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. II GSK 1507/12, publ. CBOSA). Zadaniem organów administracji jest jedynie przekazanie stronie niezbędnych informacji, na podstawie których strona będzie mogła dokonać wyboru i zdecydować o swoich działaniach (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2000 r., sygn. V SA 1158/99, publ. j.w.). Na stronie ciąży zatem obowiązek dbałości o swoje interesy (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. II GSK 51/08, publ. j.w.). W rozpoznawanej sprawie z powyższego zadania organy się wywiązały. Tak samo jak z realizacji zasady prawdy obiektywnej i wyczerpującego zbierania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz właściwej oceny jego wiarygodności. Stąd zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie, bo nawet gdy wystąpiły pewne wadliwości, to nie miały one wpływu na wynik sprawy, gdyż ostatecznie zapadły zgodne z prawem rozstrzygnięcia. Zwłaszcza w kontekście art. 3 § 1 P.p.s.a., który jest przepisem ogólnym, kompetencyjnym i może zostać naruszony wówczas, gdyby Sąd meriti nie przeprowadził w ogóle kontroli legalności danego aktu albo zastosował inny środek niż przewidziany w ustawie, do czego nie doszło. Wyniku tej kontroli niepodobna kontestować tego rodzaju zarzutem.

Podobnie rzecz się ma z drugim zarzutem, bo zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wyklucza zarzut naruszenia art. 151 tej ustawy. Poza tym w P.p.s.a. nie ma art. 149 § 3, a jeśli chodziłoby o art. 149 § 3 K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 1 i 2 K.p.a., to - jak już wskazano powyżej skoro z wnioskiem o wznowienie postępowania skarżąca wystąpiła w dniu [...] marca 2014 r., zasadnie zostało ono zakwalifikowane jako naruszające ustawowy termin z art. 148 § 1 K.p.a. i prawidłowo skutkowało zastosowaniem regulacji z art. 149 § 3 K.p.a., czyli odmową wznowienia postępowania.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Wniosek o przyznanie pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach artykułów 258-261 P.p.s.a.

-----------------------

1