Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 309/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-07-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.


UZASADNIENIE

K. P. (dalej jako: skarżący) w dniu 17 maja 2018 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej jako organ) z dnia [...]r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego na podstawie art. 61 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), a w przypadku nie uwzględnienia wniosku na tej podstawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący swój wniosek uzasadnił tym, że z uwagi na stan faktyczny sprawy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu poprzez pozbawienie środków utrzymania, a zaskarżone rozstrzygnięcia są "wysoce błędne".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Oczywiste jest, że uprawdopodobnienie istnienia zagrożenia niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obciąża wnioskodawcę, jako wywodzącego z danych przesłanek skutki prawne.

Przechodząc do oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, należy mieć na uwadze, że rozkazowi personalnemu Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...]r. został nadany rygor natychmiastowej wykonalności i rozkaz został już wykonany z dniem 28 lutego 2018 r. Podkreślić należy, że warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że nie ma podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji (rozkazu personalnego) już wystąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania decyzji (rozkazu personalnego) jest w takim przypadku bezprzedmiotowe (por. postanowienie NSA z 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08, postanowienie NSA z 10 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 716/09).

Niezależnie od powyższego, przy założeniu braku nadania rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazowi personalnemu o zwolnieniu ze służby w Policji, należy zauważyć, że zwolnienie wiąże się w istocie z utratą uposażenia wynikającego ze stosunku służbowego, jednakże wykonanie rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji ma skutek odwracalny. Zgodnie bowiem z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 z późn. zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc (art. 42 ust. 5 ustawy). Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. Oznacza to, że wykonanie rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji ma skutek odwracalny.

Ponadto sama okoliczność utraty aktualnego źródła dochodów nie przesądza o możliwości zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków, czy powstania znacznej szkody. Utrata źródła dotychczas uzyskiwanego dochodu jest konsekwencją każdego rozkazu o zwolnieniu ze służby, a pogorszenie sytuacji finansowej nie jest równoznaczne ze spełnieniem przesłanek uzasadniających ochronę tymczasową (por. postanowienie z dnia 28 kwietnia 2015 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Odnosząc powyższe uwagi do badanej sprawy trzeba stwierdzić, że złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego nie zawiera żadnego merytorycznego uzasadnienia mogącego mieć wpływ na wstrzymanie jego wykonania.

Należy wskazać, że same zarzuty kierowane wobec rozkazu personalnego nie stanowią podstawy wstrzymania jego wykonania. Jak wskazuje się w orzecznictwie, stanowisko skarżącego, że skarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja (rozkaz personalny) jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 9 września 2004 r., sygn. akt, FZ 358/2004, z 28 kwietnia 2005r., sygn. akt II OZ 184/05,: niezgodność decyzji (rozkazu personalnego) z prawem, która będzie przedmiotem oceny sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. (...) to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji (rozkazu personalnego) z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej.

Skarżący nie podał żadnych argumentów, odnoszących się do jego indywidualnej sytuacji, przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.

Ze wskazanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.