Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 62/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w likwidacji w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 29 listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienie orzekającego o wysokości kosztów egzekucyjnych i umorzenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A Sp. Z o.o. w likwidacji w [...] jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji skarbowej w Opolu z dnia 29 listopada 2018 r. o Nr [...], którym uchylono w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu z dnia 8 października 2018 r. Nr [...] i umorzono postępowanie w sprawie.

Z akt sprawy wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu prowadził postępowanie egzekucyjne w stosunku do majątku B Spółki z o.o. z siedzibą w [...], która od dnia 12 września 2016 r. przekształciła się w A Spółka z o.o. w likwidacji (zwanej dalej "Spółką" lub "Zobowiązaną Spółką") m. in. na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 08 września 2016 r. Nr [...], obejmującego zaległości w podatku od towarów i usług za II kwartał 2016 r. w kwocie 943.000,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny dokonał następujących czynności egzekucyjnych:

1) zawiadomieniami z dnia 14 września 2016 r. Nr [...], z dnia 27 września 2016 r. Nr [...], z dnia 29 września 2016 r. Nr [...], z dnia 31 października 2016 r. Nr [...] zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych Zobowiązanej Spółki w C S.A. w [...]. Wraz z zawiadomieniem z dnia 14 września 2016 r. Zobowiązanej Spółce doręczono w dniu 19 września 2016 r. odpis tytułu wykonawczego Nr [...]. Pismem z dnia 23 września 2016 r. C poinformował o braku wystarczających środków na rachunku do realizacji zajęcia. Następnie pismem z dnia 04 października 2016 r. C poinformował organ egzekucyjny o rachunkach jakie prowadzi na rzecz Spółki oraz wskazał, że w dniu 05 października 2016 r. nastąpiła częściowa realizacja zajęcia Nr [...] w wysokości 133.741,98 zł. Następnie pismem dnia 08 listopada 2016 r. D S.A. (w związku z przejęciem działalności z C S.A. przez D S.A.) poinformował, że saldo rachunków należących do Spółki jest niewystarczające do rozpoczęcia realizacji zajęcia.

2) zawiadomieniem z dnia 16 września 2016 r. Nr [...] zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Spółce E S.A. z/s w [...]. Zawiadomienie to doręczono Zobowiązanej Spółce w dniu 20 września 2016 r., zaś dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 22 września 2016 r. Pismem z dnia 29 września 2016 r. Spółka E S.A. zobowiązała się do potrącania i przekazywania wypłat należnych Zobowiązanej Spółce organowi egzekucyjnemu na rzecz realizacji w/w zajęcia. Pismem z dnia 21 października 2016 r. Spółka E S.A. poinformowała Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu, że Zobowiązana Spółka pismem z dnia 12 września 2016r. wyraziła zgodę na spłatę zadłużenia w ratach po 50.000 zł tygodniowo począwszy od 21 października 2016 r. W związku z tym E S.A. zadeklarowała, że będzie dokonywać wpłat na rachunek bankowy wskazany przez organ egzekucyjny systematycznie w terminach tygodniowych po 50.000 zł, począwszy od 21 października 2016 r.

3) zawiadomieniem z dnia 21 listopada 2016 r. Nr [...] zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w F S.A. Zawiadomienie doręczono Zobowiązanej Spółce w dniu 24 listopada 2016 r.

4) zawiadomieniami z dnia 24 listopada 2016 r. zajęć wierzytelności Spółki A Sp. z o.o. w likwidacji u następujących kontrahentów: G Sp. z o.o. (zawiadomienie o zajęciu Nr [...]), H Sp. z o.o. (zawiadomienie o zajęciu Nr [...]), I Sp. z o.o. (zawiadomienie o zajęciu Nr [...]), J Sp. z o.o. (zawiadomienie o zajęciu Nr [...]), K Sp. z o.o. (zawiadomienie o zajęciu Nr [...]), L Sp. z o.o. (zawiadomienie o zajęciu Nr [...]), Ł Sp. z o.o. (zawiadomienie o zajęciu Nr [...]), M Sp. z o.o. (zawiadomienie o zajęciu Nr [...]). Podmioty te (z wyjątkiem Ł Sp. z o.o., która nie udzieliła odpowiedzi na zajęcie oraz M Sp. z o.o., której korespondencję zawierającą zawiadomienie o zajęciu doręczono w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - zwanej dalej "k.p.a.") poinformowały organ egzekucyjny, że nie posiadają wierzytelności względem Zobowiązanej Spółki. Wyżej wymienione zawiadomienia doręczono Zobowiązanej Spółce w dniu 29 listopada 2016 r.

5) zawiadomieniem z dnia 24 listopada 2016 r. Nr [...] zajęcia w D S.A w [...]. Zawiadomienie doręczono D poprzez system teleinformatyczny [...] w dniu 24 listopada 2016 r., zaś Zobowiązanej Spółce w dniu 29 listopada 2016 r.

Pismem z dnia 21 marca 2017 r. (zwanym dalej "Wniosek I") M. S. wniosła o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w wyniku zastosowanych środków egzekucyjnych na podstawie wszystkich tytułów wykonawczych wystawionych przeciwko Zobowiązanej Spółce "w stosunku do których wyegzekwowano obowiązek, w okresie ostatnich pięciu lat".

Zawiadomieniem z dnia 04 kwietnia 2017 r. Nr [...] (zwanym dalej "Zawiadomienie I") Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu poinformował Zobowiązaną Spółkę, iż m.in. koszty egzekucyjne powstałe w trakcie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] wynoszą łącznie 57.363,27 zł, na które złożyły się:

- opłata manipulacyjna w kwocie 9.525,08 zł [naliczona na podstawie art. 64 § 6 i § 10 z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.; zwanej dalej "ustawą egzekucyjną");

- opłata za zajęcie rachunku bankowego w kwocie 47.677,05 zł (naliczona na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i § 9 pkt 2 ustawy egzekucyjnej);

- opłata za zajęcie rachunku bankowego:

- w kwocie 134,34 zł (naliczona na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i § 9 pkt 2 ustawy egzekucyjnej),

- w kwocie 6,10 zł (naliczona na podstawie art. 64b ustawy egzekucyjnej);

- opłata za zajęcie rachunku bankowego (nr czynności [...]) w kwocie 20,67 zł (naliczona na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i § 9 pkt 2 ustawy egzekucyjnej). Zawiadomienie to doręczono Spółce w dniu 06 kwietnia 2017r.

Pismem z dnia 04 lipca 2017 r. ( zwanym dalej "Wnioskiem II") Pełnomocnik A Sp. z o.o. w likwidacji - M. S. złożyła kolejny wniosek "o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w wyniku zastosowanych środków egzekucyjnych na podstawie wszystkich tytułów wykonawczych wystawionych przeciwko Spółce B, w stosunku do których wyegzekwowano obowiązek, w okresie ostatnich pięciu lat kalendarzowych". Do wniosku dołączono pełnomocnictwo z dnia 09 stycznia 2017 r. dla M. S. do reprezentowania A Sp. z o.o. w likwidacji.

Zawiadomieniem z dnia 13 września 2017 r. Nr [...] (zwanym dalej "Zawiadomieniem II") organ egzekucyjny poinformował Zobowiązaną Spółkę o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...] i [...]. Natomiast w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] wskazano, że "w związku z faktem, że koszty egzekucyjne powstałe na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] zostały wyegzekwowane w dniu 05.10.2016 r., upłynął już termin do złożenia takiego wniosku przez Spółkę". Ponadto organ egzekucyjny poinformował, że zawiadomieniem z dnia 04 kwietnia 2017 r. Nr [...] na wniosek Spółki z dnia 21 marca 2017 r. poinformowano Spółkę o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w związku z egzekucją zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi Nr [...] i Nr [...], a zawiadomienie to zostało doręczone Spółce w dniu 06 kwietnia 2017 r.

Pismem z dnia 07 listopada 2017 r. zobowiązana Spółka zwróciła się do organu egzekucyjnego o udzielenie szczegółowych informacji - wg przedstawionego wzoru tabeli - dotyczących zarówno tytułów wykonawczych zakończonych jak i takich, na podstawie których wobec Zobowiązanej Spółki prowadzone jest nadal postępowanie egzekucyjne (Karty Nr 79-82).

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu pismem z dnia 08 grudnia 2017 r. Nr [...] udzielił odpowiedzi Spółce, przekazując m.in. informacje dotyczące tytułu wykonawczego Nr [...], tj. wskazano zastosowane środki egzekucyjne, wskutek których nie uzyskano środków finansowych, środki egzekucyjne, wskutek których uzyskano środki finansowe oraz daty i kwoty rozliczone w tytule wykonawczym z wyszczególnieniem należności głównej, odsetek oraz kosztów egzekucyjnych (Karty Nr 83- 87).

W dniu 20 listopada 2017 r. do Urzędu Skarbowego w Brzegu wpłynął wniosek Pełnomocnika Spółki M. S. z dnia 15 listopada 2017 r. o uzupełnienie zawiadomienia z dnia 13 września 2017 r. Nr [...] o wysokości kosztów egzekucyjnych o informację dotyczącą kosztów egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...]. W uzasadnieniu pisma wskazano, że w dniu 18 września 2017 r. doręczono Spółce zawiadomienie z dnia 13 września 2017 r. Nr [...], w którym organ poinformował o wysokości kosztów powstałych w związku z prowadzeniem egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...] oraz Nr [...]. Podkreślono, że zawiadomienie zostało wydane w oparciu o wniosek Spółki z dnia "27 sierpnia 2017r.", który dotyczył wszystkich tytułów egzekucyjnych, na podstawie których w ciągu ostatnich 5 lat wyegzekwowano obowiązek wobec Spółki. Zakresem wniosku został więc również - zdaniem Pełnomocnika Spółki - objęty tytuł wykonawczy Nr [...], który jednak nie stał się przedmiotem zawiadomienia. W ocenie Pełnomocnika Spółki wniosek z dnia "27 sierpnia 2017 r." pozostaje nierozpoznany w części dotyczącej w/w tytułu wykonawczego, a co za tym idzie zawiadomienie wymaga uzupełnienia. Wskazano, że w uzasadnieniu zawiadomienia z dnia 13 września 2017 r. organ przedstawił powody, dla których nie objął nim kosztów egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], jednak zdaniem Spółki nie można traktować tych wyjaśnień jako odmowy rozpoznania wniosku Spółki w tej części, bowiem w sentencji zawiadomienia stwierdzono, że obejmuje ono jedynie tytuły wykonawcze Nr [...] oraz Nr [...]. Niezależnie od powyższego wskazano, że zawarta w uzasadnieniu zawiadomienia z dnia 13 września 2017 r. przyczyna braku objęcia nim kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] jest błędna. Organ bowiem stwierdził, że wniosek Spółki o wydanie zawiadomienia o kosztach w odniesieniu do w/w tytułu wykonawczego został złożony z przekroczeniem terminu, gdyż obowiązek został wyegzekwowany w dniu 05 października 2016 r. W ocenie Pełnomocnika Spółki jest to twierdzenie błędne, gdyż egzekucja na podstawie w/w tytułu wykonawczego została zakończona dopiero w dniu 27 lutego 2017 r., czego potwierdzeniem jest dołączone do pisma potwierdzenie przelewu z dnia 27 lutego 2017 r. Zdaniem Spółki wniosek opatrzony datą 04 lipca 2017 r. został nadany w placówce operatora wyznaczonego w dniu "27 sierpnia 2017 r.", a więc w myśl art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 64c § 6a pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Stwierdzono, że w uzasadnieniu zawiadomienia z dnia 13 września 2017 r. organ powołał się na fakt, że wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] była już przedmiotem zawiadomienia z dnia 04 kwietnia 2017 r. Jednakże okoliczność ta - zadaniem Pełnomocnika Spółki - w żaden sposób nie wyklucza obowiązku ponownego zawiadomienia Spółki o wysokości tych kosztów w odpowiedzi na wniosek z dnia 27 sierpnia 2017 r. W ocenie Spółki wysokość kosztów może zostać zweryfikowana dopiero po zakończeniu postępowania egzekucyjnego, a co za tym idzie, stronie przysługuje wtedy prawo ponownego złożenia wniosku o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów, nawet jeżeli otrzymała już wcześniej taką informację. Wcześniejsze zawiadomienie nie ma charakteru ostatecznego, lecz stanowi jedynie informację o wysokości kosztów aktualnej na dzień sporządzenia zawiadomienia. Podkreślono, że zawiadomienie z dnia 04 kwietnia 2017 r. jako datę ostatniej czynności egzekucyjnej wskazywało dzień 05 października 2016 r. i nie uwzględniało faktu, że obowiązek został wykonany dopiero w dniu 27 lutego 2017 r. Mając powyższe na uwadze Pełnomocnik Spółki uznał, że wniosek z dnia 27 sierpnia 2017 r. nie został rozpatrzony w całości, a co za tym idzie konieczne jest jego uzupełnienie. Brak takiego działania organu egzekucyjnego spowodowałby, że Spółka skorzystałaby ze środków prawnych związanych z przewlekłością postępowania.

Zawiadomieniem z dnia 20 grudnia 2017 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu zawiadomił Zobowiązaną Spółkę o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w związku z prowadzeniem egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], które wyniosły 57.363,27 zł.

Pismem z dnia 04 stycznia 2018 r. Likwidator Zobowiązanej Spółki – M. S. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...].

W dniu 18 stycznia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu wydał zawiadomienie Nr [...], w którym poinformował Zobowiązaną Spółkę, iż koszty egzekucyjne które powstały w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] wyniosły 57.363,27 zł, na które złożyły się:

- opłata manipulacyjna w kwocie 9.525,08 zł (naliczona zgodnie z art. 64 § 6 i § 10 ustawy egzekucyjnej);

- opłata za zajęcie rachunku bankowego (nr czynności [...]) w kwocie 47.677,05 zł (naliczona na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i § 9 pkt 2 ustawy egzekucyjnej);

- opłata za zajęcie rachunku bankowego (nr czynności [...]):

- w kwocie 134,34 zł (naliczona na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i § 9 pkt 2 ustawy egzekucyjnej),

- w kwocie 6,10 zł (naliczona na podstawie art. 64b ustawy egzekucyjnej);

- opłata za zajęcie rachunku bankowego (nr czynności [...]) w kwocie 20,67 zł (naliczona na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i § 9 pkt 2 ustawy egzekucyjnej).

W uzasadnieniu zawiadomienia wskazano, że analizując zasadność wniosku Zobowiązanej Spółki o wydanie postanowienia w sprawie kosztów, organ egzekucyjny stwierdził "oczywistą omyłkę" jaka nastąpiła w zawiadomieniu z dnia 20 grudnia 2017 r. Dostrzeżono bowiem niezgodność pomiędzy sumą wyegzekwowanej kwoty kosztów egzekucyjnych, a zaprezentowanym w zawiadomieniu poszczególnymi składnikami kosztów egzekucyjnych. Uznano jednak, że zawiadomienie w postępowaniu administracyjnym ma jedynie charakter informacyjny, a skutkiem prawnym wydania przez organ egzekucyjny zawiadomienia z dnia 20 grudnia 2017 r. Nr [...] była możliwość złożenia przez Spółkę wniosku o wydanie postanowienia w przedmiocie kosztów egzekucyjnych. Stąd Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu uzupełnił zawiadomienie z dnia 20 grudnia 2017 r. o brakujące elementy oraz uznał wniesiony przez Spółkę wniosek z dnia 04 stycznia 2018 r. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów za zasadny i wniesiony w terminie. Jednocześnie poinformowano, że koszty egzekucyjne powstałe na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] zostaną ustalone w postanowieniu. Zawiadomienie doręczono dnia 19 stycznia 2018 r.

Postanowieniem z dnia 07 lutego 2018 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu orzekł o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 08 września 2016 r. Nr [...] i ustalił te koszty na kwotę 57.363,27 zł.

Pismem z dnia 16 lutego 2018 r. Likwidator Spółki A Pani M. S. wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu na postanowienie organu egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia 02 sierpnia 2018 r. Nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu uchylił postanowienie organu egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na konieczność ponownego przeprowadzenia przez organ egzekucyjny analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy pod kątem skuteczności złożenia przez M. S. wniosku z dnia 21 marca 2017 r. o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych i doręczenia zawiadomienia z dnia 04 kwietnia 2017 r. Nr [...] na adres Spółki. Organ egzekucyjny pominął te okoliczności w swym rozstrzygnięciu. Podkreślono, że powyższe ustalenia mają istotny wpływ dla stwierdzenia zgodności z prawem podjętych przez organ egzekucyjny dalszych czynności w sprawie i dopuszczalności wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...].

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia 08 października 2018 r. Nr [...] orzekł o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] i ustalił te koszty na kwotę 57.361,20 zł.

Pismem z dnia 16 października 2018 r. A Sp. z o.o w likwidacji reprezentowana przez adw. M. K. wniosła zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 2, art. 7, art. 64 ust. 1, art. 84 i art. 190 § 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997r., Nr 78, poz.483 ze zm. - zwanej dalej "Konstytucją") w związku z art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 5, art. 64 § 6 ustawy egzekucyjnej oraz art. 6, art. 7 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej — poprzez błędne naliczenie kosztów egzekucyjnych, w szczególności opłaty za czynności oraz opłaty manipulacyjnej, w oparciu o przepisy uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją na mocy wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14, a także poprzez niezastosowanie się do wskazówek interpretacyjnych wynikających z ww. wyroku, co doprowadziło do naruszenia zasady legalizmu i praworządności. W związku z powyższym "na podstawie art. 144 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez:

- wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, w którym opłata za czynności zostanie naliczona w minimalnej kwocie 4,20 zł, a opłata manipulacyjna w minimalnej kwocie 1,40 zł lub, w przypadku uznania że w/w kwoty minimalne nie są adekwatne do podjętych przez organ egzekucyjny czynności:

- wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, w którym opłata za czynności oraz opłata manipulacyjna zostaną naliczone w kwocie adekwatnej do nakładu pracy organu egzekucyjnego, czasochłonności oraz stopnia skomplikowania czynności egzekucyjnych.

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2018 r. Nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu z dnia 08 października 2018 r. Nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że zawiadomienie organu egzekucyjnego z dnia 04 kwietnia 2017 r. Nr [...] zostało skutecznie doręczone Spółce w dniu 06 kwietnia 2017 r. Stąd uznano, że wniosek Spółki z dnia 04 stycznia 2018 r. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] został złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej. W związku z powyższym organ odwoławczy zajął stanowisko, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu po otrzymaniu wniosku z dnia 04 stycznia 2018 r. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów, winien był na podstawie art. 61 a k.p.a. odmówić wszczęcia postępowania w sprawie wydania postanowienia o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu dotyczącym tytułu wykonawczego Nr [...], a nie merytorycznie rozpoznać ten wniosek i wydać w dniu 08 października 2018 r. postanowienie Nr [...], którym orzeczono o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] i ustalono je na kwotę 57.361,20 zł. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, iż zobligowany był do uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu i umorzenia postępowania w sprawie.

Pismem z dnia 18 stycznia 2019 r. Pełnomocnik Spółki A wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 29 listopada 2018 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 64c § 6a pkt 1 lit. a w związku z art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej - poprzez błędne przyjęcie, jakoby zobowiązany mógł w terminie 6 miesięcy od dnia wyegzekwowania wykonania obowiązku złożyć tylko jeden wniosek o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, podczas gdy takie ograniczenie nie wynika ani z brzmienia w/w przepisów ani z żądnego innego przepisu prawa;

2) art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej - poprzez uznanie zawiadomienia z dnia 04 kwietnia 2017 r. o wysokości kosztów egzekucyjnych za prawnie relewantne, pomimo że wniosek o jego wydanie z dnia 21 marca 2017 r. złożyła osoba, która nie wykazała swego umocowania do reprezentowania Spółki, a brak ten nie został usunięty przed wydaniem Zawiadomienia I;

3) art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej i w związku z art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej - poprzez niedostrzeżenie, że Zawiadomienie I nie zostało skutecznie doręczone, skoro bowiem Wniosek I został złożony - w świetle twierdzeń organu II instancji - przez Pełnomocnika, to Zawiadomienie I winno było zostać doręczone Pełnomocnikowi a nie Spółce, wobec czego Zawiadomienie I nigdy nie weszło do obrotu prawnego;

4) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej - poprzez uchylenie postanowienia organu egzekucyjnego i umorzenie postępowania, podczas gdy należało to postanowienie uchylić i orzec co do istoty sprawy.

Powyższe skutkowało naruszeniem:

5) art. 2, art. 7, art. 64 ust. 1, art. 84 i art. 190 § 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art. 64 1 pkt 4, art. 64 § 5, art. 64 § 6 ustawy egzekucyjnej w związku z art. 6 i art. 7 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej - poprzez zaakceptowanie sytuacji, w której koszty egzekucyjne, w szczególności opłata od czynności oraz opłata manipulacyjna, zostały naliczone w błędnej wysokości, tj. w oparciu o przepisy uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją na mocy wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14, przy zignorowaniu wskazówek interpretacyjnych wynikających z w/w wyroku, co doprowadziło do naruszenia zasady legalizmu i praworządności.

W związku z powyższym wniesiono o:

I) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia I instancji - na podstawie art. 145 § 1 pkt lc w związku z art. 134 § 1 w związku z art. 135 p.p.s.a.

II) zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na zarzuty skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm.; dalej: jako p.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy i w oparciu o akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który to przepis nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Stosowanie do przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w przypadku skarg na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie Sąd może orzekać w postępowaniu uproszczonym. Z kolei w trybie uproszczonym Sąd rozstrzyga sprawę na posiedzeniu niejawnym – art. 120 p.p.s.a. W sprawie Strony skarżącej Sąd skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że po zakończeniu w dniu 24 lutego 2017 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] M. S. złożyła w organie egzekucyjnym wniosek o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniach egzekucyjnych prowadzonych wobec Wniosek ten - datowany na dzień 21 marca 2017 r - wpłynął do organu egzekucyjnego w dniu 24 marca 2017 r. Został zatem spełniony - zawarty w art. 64c § 6a pkt 1 ustawy egzekucyjnej - warunek wniesienia przez zobowiązanego wniosku o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych w terminie 6 miesięcy od dnia wyegzekwowania wykonania obowiązku. Do wniosku M. S. nie dołączyła jednak pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. organ egzekucyjny winien był wezwać Wnioskodawczynię o uzupełnienie braku formalnego podania. Z akt sprawy wynika jednak, że tego nie uczyniono. Podkreślić jednak należy, że w aktach sprawy znajduje się - przedłożone organowi egzekucyjnemu na późniejszym etapie postępowania - pełnomocnictwo z dnia 09 stycznia 2017 r. udzielone M. S. do działania w imieniu A Sp. z o.o. w likwidacji przez likwidatora Spółki – G. S. Zatem M. S. co do zasady była umocowana do działania w imieniu Spółki i złożenia wniosku z dnia 21 marca 2017 r. o wydanie zawiadomienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. W ocenie Sądu za prawnie skuteczne należy uznać doręczenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Brzegu zawiadomienia z dnia 04 kwietnia 2017 r. Nr [...] o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych m.in. w postępowaniu prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] na adres Zobowiązanej Spółki: ul. [...], [...]-[...] [...]. Adres ten został wskazany przez Pełnomocnika Spółki we wniosku z dnia 21 marca 2017 r. jako adres Pełnomocnika. Podkreślić należy, iż adres ten widnieje również na ujawnionym na dalszym etapie postępowania pełnomocnictwie. Stąd słusznie w postępowaniu administracyjnym przyjęto, iż adres ten był również adresem do doręczeń pełnomocnika, tj. M. S. W związku z powyższym zasadnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu uznał, iż w dniu 06 kwietnia 2017 r. doszło do skutecznego doręczenia zawiadomienia z dnia 04 kwietnia 2017 r. Nr [...]. Spółka została więc skutecznie powiadomiona przez organ egzekucyjny o wysokości kosztów egzekucyjnych.

Dalej zauważyć należy, iż zgodnie z art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej przysługiwało Spółce, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej przedmiotowego zawiadomienia, prawo do złożenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych dotyczących tytułu wykonawczego Nr [...]. Termin ten rozpoczął swój bieg w dniu 07 kwietnia 2017 r. i upłynął w dniu 20 kwietnia 2017 r. Spółka nie skorzystała z przysługującego jej prawa i nie wystąpiła do organu egzekucyjnego o wydanie postanowienia. Wniosek taki Spółka nadała za pośrednictwem operatora pocztowego dopiero w dniu 04 stycznia 2018 r., po tym jak zostało jej doręczone zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu z dnia 20 grudnia 2017 r. Nr [...] o wysokości kosztów egzekucyjnych dotyczących przedmiotowego tytułu wykonawczego, które to zawiadomienie zostało wydane przez organ egzekucyjny na skutek kolejnego wniosku Spółki z dnia 07 lipca 2017 r. uzupełnionego wnioskiem z dnia 15 listopada 2017 r.

Słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, iż w niniejszej sprawie organ egzekucyjny winien był, w sytuacji wniesienia przez Spółkę kolejnego wniosku o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów, wydać w zakresie tytułu wykonawczego Nr [...] postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zawiadomienia o wysokości kosztów powstałych w postępowaniu prowadzonym na podstawie tego tytułu wykonawczego (bowiem stosowne zawiadomienie zostało już Spółce doręczone), a nie wydawać kolejne zawiadomienia.

Powyższe nieprawidłowe działanie organu egzekucyjnego nie zmienia jednak faktu, iż jak wskazano już powyżej, pierwsze zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu z dnia 04 kwietnia 2017 r. Nr [...] zostało skutecznie doręczone w dniu 06 kwietnia 2017 r. Stąd wniosek Spółki z dnia 04 stycznia 2018 r. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] został złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej. W związku z powyższym prawidłowo organ odwoławczy uznał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu po otrzymaniu wniosku z dnia 04 stycznia 2018 r. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów, winien był na podstawie art. 61a k.p.a. odmówić wszczęcia postępowania w sprawie wydania postanowienia o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu dotyczącym tytułu wykonawczego Nr [...], a nie merytorycznie rozpoznać ten wniosek i wydać w dniu 08 października 2018 r. postanowienie Nr [...], którym orzeczono o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] i ustalono je na kwotę 57.361,20 zł.

Zasadnie zatem, w ocenie Sadu, w postanowieniu z dnia 29 listopada 2018 r. Nr [...] organ odwoławczy uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu z dnia 08 października 2018 r. Nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu art. 64c § 6a pkt la w związku z art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej poprzez błędne przyjęcie, iż zobowiązany mógł w terminie 6 miesięcy od dnia wyegzekwowania wykonania obowiązku złożyć tylko jeden wniosek o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, podczas gdy takie ograniczenie nie wynika ani z brzmienia w/w przepisów prawa ani z żadnego innego przepisu prawa, Sąd uznaje ten zarzut za nieuzasadniony.

W tym miejscu przytoczyć należy treść przepisu art. 64c § 6a ustawy egzekucyjnej, zgodnie z którym organ egzekucyjny zawiadamia:

1) zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia:

a) wyegzekwowania wykonania obowiązku, a w przypadku wyegzekwowania obowiązku w egzekucji z nieruchomości - od dnia w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne,

b) w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne;

2) wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych w terminie miesiąca od dnia doręczenia wierzycielowi ostatecznego postanowienia umarzającego postępowanie egzekucyjne, jeżeli koszty egzekucyjne obciążają wierzyciela.

Z kolei przepis art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej stanowi, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w § 6a. Na postanowienie to przysługuje zażalenie.

Przepis art. 64c § 6a ustawy egzekucyjnej został wprowadzony na mocy art. 39 pkt 14b ustawy z dnia 10 lipca 2015r. o administracji podatkowej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1269). W stanie prawym obowiązującym przed wprowadzeniem omawianego przepisu każde obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi wymagało wydania postanowienia, na które służyło zażalenie. Natomiast w przypadku zobowiązanych postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych było wydawane wyłącznie na ich wniosek wniesiony przed upływem 14 dni od umorzenia postępowania egzekucyjnego lub powiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, w przypadku zakończenia postępowania. Na mocy nowej regulacji organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych jedynie na jego wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia zakończenia egzekucji. Jeżeli koszty mają obciążać wierzyciela, organ egzekucyjny zawiadamia go o wysokości kosztów egzekucyjnych w terminie miesiąca od dnia doręczenia mu ostatecznego postanowienia umarzającego postępowanie. Zmiana przepisów miała na celu poprawę sytuacji procesowej zobowiązanego, który inicjując postępowanie, może wykazać niezasadność lub błędne naliczenie kosztów egzekucyjnych. Podkreślić również należy, iż z wnioskiem o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych zobowiązany może zwrócić się dopiero po wyegzekwowaniu wykonania obowiązku, gdyż dopiero wówczas znana jest ostateczna kwota kosztów egzekucyjnych. Złożenie wniosku o wydanie zawiadomienia przed zakończeniem postępowania egzekucyjnego winno skutkować wydaniem postanowienia na podstawie art. 61a k.p.a., tj. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.

Za prawidłowe należy uznać stanowisko organu odwoławczego zatem, iż z literalnego brzmienia art. 64c § 6a ustawy egzekucyjnej wynika, iż zobowiązany w terminie 6 miesięcy od dnia wyegzekwowania wykonania obowiązku może złożyć jeden wniosek o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych. Słusznie bowiem wywodzi organ, iż bezzasadne byłoby dopuszczenie możliwości kilkukrotnego występowania przez zobowiązanego - w okresie 6 miesięcy od wyegzekwowania obowiązku - do organu egzekucyjnego o wydanie kilku zawiadomień o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tego samego tytułu wykonawczego, bowiem ich wysokość po wyegzekwowaniu obowiązku nie ulega już zmianie. W przypadku wpływu kolejnego wniosku o wydanie zawiadomienia w sprawie kosztów dotyczącego tego samego tytułu wykonawczego organ egzekucyjny winien zatem na podstawie art. 61a k.p.a odmówić wszczęcia postępowania w sprawie wydania zawiadomienia. Przepis art. 61a k.p.a. stanowi bowiem, iż w sytuacji gdy żądanie strony (o którym mowa w art. 61 k.p.a.), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Mając na uwadze powyższe organ administracji orzeka o niedopuszczalności wszczęcia postępowania z przyczyn przedmiotowych (inne uzasadnione przyczyny) lub podmiotowych (osoba nie będąca stroną). Przyczyny podmiotowe mają miejsce, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie, albo gdy wniosła je strona nie mająca zdolności do czynności prawnych. Natomiast przedmiotowa przesłanka odmowy wszczęcia postępowania odnosi się m.in. do żądania zawartego we wniosku.

Ponadto wskazać należy, iż z faktem doręczenia zobowiązanemu zawiadomienia o kosztach, ustawodawca związał - w art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej - czternastodniowy termin do wystąpienia przez zobowiązanego (kwestionującego wysokość przedstawionych mu w zawiadomieniu kosztów egzekucyjnych) o wydanie postanowienia w sprawie kosztów. O powyższym terminie zobowiązany jest informowany przez organ egzekucyjny w pouczeniu zawartym w zawiadomieniu o kosztach. Podkreślić więc należy, że postanowienie w sprawie kosztów jest aktem administracyjnym o charakterze następczym wobec zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych. Złożenie przez zobowiązanego wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów po upływie zakreślonego terminu winno skutkować odmową wszczęcia postępowania w sprawie wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 61a k.p.a. Mając powyższe na uwadze słusznie organ odwoławczy uznał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu winien był po otrzymaniu wniosku z dnia 04 lipca 2017 r. o wydanie zawiadomienia w sprawie kosztów odmówić - na podstawie art. 61a k.p.a. - wszczęcia postępowania w zakresie tytułu wykonawczego Nr [...], gdyż kwota kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tego tytułu wykonawczego została już wskazana w zawiadomieniu z dnia 04 kwietnia 2017 r. Nr [...]. Wniosku zaś z dnia 04 lipca 2017 r. nie można uznać - tak jak twierdzi pełnomocnik Spółki - za uzupełnienie wniosku z dnia 21 marca 2017 r., gdyż nie został złożony przed wydaniem przez organ egzekucyjny zawiadomienia z dnia 04 lipca 2017 r. Wniosek ten wpłynął do organu egzekucyjnego po upływie ponad 4 miesięcy od doręczenia zawiadomienia z dnia 04 kwietnia 2017 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej - poprzez uznanie zawiadomienia z dnia 04 kwietnia 2017 r. o wysokości kosztów egzekucyjnych za "prawnie relewantne", pomimo że wniosek o jego wydanie z dnia 27 marca 2017 r. złożyła osoba, która nie wykazała swojego umocowania do reprezentowania Spółki, a brak ten nie został usunięty przed wydaniem zawiadomienia z dnia 04 kwietnia 2017 r., Sad i ten zarzut uznaje za nieuzasadniony.

Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 01 czerwca 2017 r.), jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W sprawie problem prawny polegał na ustaleniu, czy osobę, która złożyła wniosek o wydanie zawiadomienia w sprawie kosztów i nie przedstawiła pełnomocnictwa do działania w imieniu zobowiązanego a organ nie wezwał jej do jego przedłożenia, można uznać za pełnomocnika zobowiązanego podejmującego skuteczne czynności w jego imieniu. Wskazać w tym miejscu należy, że czym innym jest działanie pełnomocnika bez umocowania, a czym innym nieprzedstawienie w stosownym momencie dokumentu pełnomocnictwa. Działanie pełnomocnika bez umocowania powoduje nieważność czynności, zaś nieprzedstawienie dokumentu pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym powinno być uzupełnione jako brak formalny - zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. Nieuzupełnienie tego braku na skutek wadliwego działania organu nie pociąga za sobą nieważności dokonanej czynności procesowej, jeżeli zostanie dowiedzione, że pełnomocnik był prawidłowo umocowany do działania. W sytuacji kiedy jest dowiedzione, że dokonana czynność była objęta udzielonym prawidłowo pełnomocnictwem, niezastosowanie przez organ procedury z art. 64 § 2 k.p.a. stanowi tylko inne uchybienie procesowe, które nie ma wpływu na ważność dokonanej czynności. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02 września 2008 r. (sygn. akt II GSK 318/08), z dnia 07 października 2015 r. (sygn. akt II OSK 330/14) a także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 05 grudnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Wr 184/17) czy też w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 06 stycznia 2009 r. (sygn. akt II SA/Op 238/18).

Tak więc zaaprobować należy stanowisko organu odwoławczego, iż M. S. składając do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu wniosek z dnia 21 marca 2017 r. była osobą umocowaną do działania w imieniu Spółki, pomimo braku załączenia do tego wniosku pełnomocnictwa i braku wezwania o jego uzupełnienie przez organ egzekucyjny, bowiem w dniu 09 stycznia 2017 r. likwidator Spółki – G. S. udzielił M. S. pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki. Stąd należy uznać, że zawiadomienie z dnia 04 kwietnia 2017 r. zostało wydane w związku z wnioskiem wniesionym przez upoważnioną osobę.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej oraz w związku z art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej - poprzez stwierdzenie, że zawiadomienie z dnia 04 kwietnia 2017 r. zostało skutecznie doręczone Spółce, pomimo że w ocenie organu odwoławczego wniosek z dnia 21 marca 2017 r. został złożony przez Pełnomocnika, również i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie bowiem z art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Przepis ten, jako jeden z przepisów dotyczących doręczeń, ma charakter gwarancyjny. Zapewnia skuteczne doręczenie pism w postępowaniu administracyjnym w razie ustanowienia przez stronę postępowania pełnomocnika. Z tego powodu z naruszenia tego przepis przez organ administracji nie można wyprowadzać negatywnych skutków dla strony postępowania. Z treści przywołanego przepisu nie wynika na jaki adres pisma kierowane do pełnomocnika mają być doręczane. Należy więc przyjąć, że co do zasady pisma mają być doręczane na adres wskazany przez pełnomocnika.

Z akt sprawy wynika zaś, iż M. S. zarówno we wniosku z dnia 21 marca 2017 r. jak również w innych pismach kierowanych do organu egzekucyjnego (np. wniosek z dnia 04 lipca 2017 r.) wskazywała adres: A Sp. z o.o. w likwidacji, ul. [...], [...]-[...] [...]. Tak więc prawidłowo organ egzekucyjny kierował korespondencję właśnie na ten adres.

Zaakcentowania wymaga fakt, iż ani Spółka ani jej pełnomocnicy w trakcie postępowania nie kwestionowali okoliczności doręczenia zawiadomienia z dnia 04 kwietnia 2017 r. na adres Spółki. Fakt ustalenia kosztów egzekucyjnych w zawiadomieniu z dnia 04 kwietnia 2017r. został potwierdzony przez Spółkę w piśmie z dnia 15 listopada 2017 r. tj. wniosku o uzupełnienie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych z dnia 13 września 2017 r.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu i umorzenie postępowania, podczas gdy w ocenie pełnomocnika należało to postanowienie uchylić i orzec co do istoty sprawy, również ten zarzut – w ocenie Sądu - należy uznać za nieuzasadniony. Brak było bowiem podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku Spółki o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych z dnia 04 stycznia 2018 r. w sytuacji jego złożenia po upływie terminu do jego wniesienia zakreślonego w art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej.

Jeżeli zaś chodzi o zarzuty naruszenia art. 2, art. 7, art. 64 ust. 1, art. 84 i art. 190 § 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 64 1 pkt 4, art. 64 § 5, art. 64 § 6 ustawy egzekucyjnej w zw. z art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej - poprzez zaakceptowanie sytuacji, w której koszty egzekucyjne, w szczególności opłata od czynności oraz opłata manipulacyjna, zostały naliczone w błędnej wysokości, tj. w oparciu o przepisy uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją na mocy wyroku z dnia 28 czerwca 2016r. sygn. akt SK 31/14, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania powyższego naruszenia. Bowiem – jak słusznie wywiódł organ odwoławczy - prawidłowość naliczenia przez organ egzekucyjny kosztów egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], jak również niekonstytucyjność przepisów ustawy egzekucyjnej normujących naliczania opłat egzekucyjnych (stwierdzona w wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 31/14) nie były przedmiotem analizy w zaskarżonym postanowieniu z dnia 29 listopada 2018 r.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.