Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 990/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-12-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku
Powołane przepisy: article: art. 133, art. 134, art. 158
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.M.-S. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 kwietnia 2010r. sygn. akt II SA/Go 990/09 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych na rok 2007 postanawia odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych na rok 2007.

Pismem z dnia [...] listopada 2012r. skarżący wniósł o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści powyższego wyroku poprzez podanie czy wskazane we wniosku dokumenty rozstrzygające, że w roku 2005 konkretne działki położone w [...] nie były użytkowane, zostały załączone do akt sprawy, na podstawie których Sąd orzekł wyrokiem z 7 kwietnia 2010r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.

W orzecznictwie panuje ugruntowany pogląd, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012r., sygn. akt II GSK 1121/11, Lex nr 1145479; z dnia 16 listopada 2011r., sygn. akt I OSK 786/11, Lex nr 1069678; z dnia 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 1381/11, Lex nr 1068387).

Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie. Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. Wykładnia wyroku nie może sprowadzać się do udzielenia przez sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08, Lex nr 544893).

Będący przedmiotem rozpoznania wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie i tym samym zasadna jest odmowa rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku z dnia 7 kwietnia 2009r. Żądania skarżącego wykraczają bowiem poza ramy dopuszczalnej wykładni wyroku. We wniosku B.M.-S. zwrócił się z żądaniem wyjaśnienia, co do treści powyższego wyroku poprzez podanie czy wskazane we wniosku dokumenty rozstrzygające, że w roku 2005 konkretne działki położone w Miłowicach nie były użytkowane, zostały załączone do akt sprawy, na podstawie których Sąd orzekł wyrokiem z 7 kwietnia 2010r.

Zauważyć należy, iż wyrok z dnia 7 kwietnia 2010r. wydany został zgodnie

z zasadą wynikającą z treści art. 133 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Zasada ta oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu (czynności) zasadniczo nie podlega uwzględnieniu. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną.

Uznać należy, że sformułowania zawarte zarówno w wyroku, jak i jego uzasadnieniu, są jednoznaczne i nie wywołują, w ocenie Sądu, wątpliwości, co do ich wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego. Nie powodują także wątpliwości w zakresie wykonania wyroku czy też ustalenia zakresu powagi rzeczy osądzonej.

Treść wniosku o wykładnię wyroku wskazuje na to, iż zmierza ono do rozszerzenia dokonanej przez Sąd oceny wynikającej z treści uzasadnienia oraz polemiki z poglądami organów administracji publicznej. Wykładnia we wskazanym zakresie prowadziłaby do zmiany merytorycznej polegającej na reinterpretacji stanu faktycznego stwierdzonego w sprawie rozstrzygniętej tym wyrokiem. Wykracza to znacznie poza instytucję wykładni wyroku sformułowaną w art. 158 p.p.s.a.

Sąd zwraca również uwagę, iż wydany wyrok zapadł z uwzględnieniem treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd wydając powołany wyrok nie ograniczył się do zbadania zasadności zarzutów skargi, lecz skontrolował, czy przy wydawaniu decyzji nie doszło do innych, nie wskazanych w skardze, naruszeń prawa.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 158 p.p.s.a., należało odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia

7 kwietnia 2010r. sygn. akt II SA/Go 990/09.