Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3374/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 255 ust. 4, art. 135 ust. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2015 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej T. Sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr Sp. [...] Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] lutego 2014 r. sprawy o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy "TUGEB POLBUD" o numerze [...] udzielonego na rzecz T. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej także: "skarżący" lub "uprawniony"), na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny wniesionego przez P. S.A. z siedzibą w B.(dalej także: "uczestnik postępowania" lub "wnoszący sprzeciw"), orzekł o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy "TUGEB POLBUD" o numerze [...] w zakresie towarów z klasy 19 i usług z klasy 37.

Podstawą powyższego rozstrzygnięcia był art. 246 i art. 247 ust. 2, w związku z art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410, dalej: "p.w.p.") oraz art. 98 k.p.c., w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.

W dniu [...] maja 2012 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw wniesiony przez uczestnika postępowania wobec decyzji o udzieleniu w dniu [...] maja 2011 r. prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy "TUGEB POLBUD" pod numerem [...] w odniesieniu do towarów z klasy 19 i usług z klasy 37. Znak towarowy "TUGEB POLBUD" przeznaczony został do oznaczania następujących towarów w klasie 19: płyty drogowe, budynki mieszkalne segmentowe niemetalowe oraz następujących usług w klasie 37: usługi wynajmu maszyn budowlanych, usługi budowy domów.

Jako podstawę prawną wnoszący sprzeciw wskazał art. 246 w związku z art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 3 i art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Podniósł, że sporny znak towarowy narusza jego prawa osobiste i majątkowe, w tym prawo do firmy, godzi w porządek publiczny i dobre obyczaje, a ponadto może wprowadzać w błąd co do pochodzenia towarów. Dodatkowo wnoszący sprzeciw zarzucił dokonanie zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony w złej wierze. Na potwierdzenie podniesionych zarzutów przedłożył do akt sprawy obszerny materiał dowodowy, w tym nagrody, dyplomy, wyróżnienia, certyfikaty, katalogi i inne materiały promocyjne.

Wnoszący sprzeciw podniósł, że rozpoczął swoją działalność pod nazwą P. w dniu [...] listopada 1990 r., o czym świadczy kopia aktu notarialnego Rep. A nr [...], w którym w § 2.1 wskazano, że nazwa spółki brzmi: P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, co potwierdza kopia wpisu do rejestru handlowego Wydziału Gospodarczego Sądu Rejonowego w B. (dział B nr [...]). Następnie uchwałą z dnia [...] sierpnia 2010 r. nastąpiło przekształcenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w spółkę akcyjną, o czym zaświadcza wpis do Krajowego Rejestru Sądowego o numerze [...].

Pismem z dnia [...] października 2012 r. uprawniony wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., w przypadku zaś stwierdzenia braku podstaw do umorzenia uprawniony wniósł o uznanie sprzeciwu za bezzasadny. Argumentował, że sprzeciw został skierowany do znaku towarowego "POLBUD POMORZE" o numerze [...], a nie "TUGEB POLBUD" zarejestrowanemu pod numerem [...].

W piśmie z dnia [...] października 2012 r. wnoszący sprzeciw wyjaśnił, że w piśmie wszczynającym niniejsze postępowanie omyłkowo podany został numer rejestracji [...], a w jego miejsce należy wpisać [...].

Przy piśmie z dnia [...] marca 2013 r. wnoszący sprzeciw przedłożył do akt sprawy dodatkowe materiały dowodowe, na potwierdzenie podniesionych zarzutów, w postaci między innymi faktur, podziękowań Państwowej Inspekcji Pracy, a także wykazu wykonanych prac i referencji z lat 1996-1999.

W piśmie z dnia [...] maja 2013 r. uprawniony wniósł o oddalenie sprzeciwu. Wskazał, że przepisy art. 131 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. "dotyczą przeszkód tkwiących w samym znaku towarowym". Podniósł równocześnie, że sporny znak towarowy nie ma charakteru mylącego i nie jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami. Uprawniony do spornego prawa ochronnego wskazał, że "element »POLBUD« pojawił się (...) w oznaczeniach indywidualizujących stosowanych przez przedsiębiorstwo T. Sp. z o.o. już w roku 1992. Był on w nich umieszczany po słownym elemencie »TUGEB« jako element dodatkowy, wskazujący na powiązanie przedsiębiorstwa z branżą budowlaną w Polsce". Podkreślił, że: sylaba »-bud« w oznaczeniach »POLBUD« wskazuje na branżę budowlaną, natomiast sylaba »pol-« wskazuje na polskie pochodzenie przedsiębiorstwa, przy czym takie informacyjne wskazanie jest szczególnie istotne w przypadku przedsiębiorstw działających na obszarach położonych przy granicach państwa, gdzie istnieje duże prawdopodobieństwo konkurencji z przedsiębiorstwami zagranicznymi, w konsekwencji czego istnieje potrzeba podkreślenia ich polskiego pochodzenia.

Według strony, P. Sp. z o.o. (obecnie P.S A.) i T. Sp. z o.o. rozpoczęły swoją działalność w stosunkowo niewielkim odstępie czasu, na dwóch różnych krańcach Polski. Uprawniony podkreślił, że zgłoszenie do ochrony spornego znaku towarowego służyło przede wszystkim zabezpieczeniu praw do słowno-graficznego oznaczenia stosowanego przez niego w obrocie obok nazwy przedsiębiorstwa. Zdaniem uprawnionego w tej sytuacji nie ma podstaw do stwierdzenia złej wiary po jego stronie w chwili dokonania zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego.

W kwestii naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. uprawniony podniósł, że sporny znak jako całość znacznie różni się od firmy wnioskodawcy, a jego dominującym elementem jest słowo "TUGEB". Zdaniem uprawnionego jeden wspólny element słowny "Polbud" nie przesądza o mylącym podobieństwie dwóch różnych oznaczeń, zwłaszcza gdy w jednym z nich nie pełni znaczacej roli.

Przy piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. wnoszący sprzeciw przedłożył do akt sprawy dodatkowe dowody, w tym akt notarialny zawarty dnia [...] listopada 1990 r., na mocy którego powołana została spółka o nazwie P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Dodatkowo do pisma załączone zostały między innymi referencje i listy gratulacyjne, a także dokument o nazwie "Protokół z przebiegu otwarcia ofert".

Podczas rozprawy w dniu [...] lutego 2014 r. obie strony podtrzymały swoje dotychczasowe wnioski i twierdzenia.

Urząd Patentowy RP w zaskarżonej decyzji uznał za zasadny zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. stanowiącym, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich.

Organ stwierdził, że wnoszący sprzeciw prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "POLBUD" na długo przed datą, w której dokonane zostało zgłoszenie spornego znaku towarowego. Działalność ta była podejmowana na terenie województwa [...],[...],[...],[...] oraz [...]. Wśród dowodów o tym świadczących wymienił między innymi listy referencyjne wystawione przez różne podmioty na rzecz wnoszącego sprzeciw (karty 46-200 akt sprawy [...], tom I). Referencje te pochodzą z okresu od 1999 do 2011 r. W referencjach wskazana została firma wnoszącego sprzeciw oraz rodzaj usług świadczonych przez niego na rzecz podmiotów wystawiających referencje, obejmujących rozmaite prace budowlane.

Przykładowo organ wskazał na list referencyjny wydany przez P. z B. z dnia [...] grudnia 1999 r., którego trteść wskazuje, że wnoszący sprzeciw wykonał prace budowlane w zakresie: budynki kubaturowe, wiaty, drogi, ciągi piesze wraz z infrastrukturą techniczną i wyposażeniem (karta 200 akt sprawy [...], tom I). Również opinia wystawiona przez Z. z B. wskazuje, że w okresie od lipca 2000 do listopada 2001 r. wnoszący sprzeciw wykonał roboty budowlane, sanitarne i elektryczne budynków mieszkalnych Z. w B., a dodatkowo wykonał dojazdy wraz z parkingami oraz ciągi piesze (karta 184 akt sprawy [...], tom I). Także S. w W. pozytywnie ocenił prace wykonane przez wnoszącego sprzeciw w okresie od września 2003 do sierpnia 2004 r., na które składały się prace budowlane, sanitarne i elektryczne (karta 184 akt sprawy [...], tom I). Ponadto [...] Urząd Wojewódzki z siedzibą w O. wydał dnia [...] kwietnia 2006 r. list referencyjny na rzecz wnoszącego sprzeciw w związku z rozbudową przejścia granicznego [...] zrealizowanego w okresie grudzień 2010 - listopad 2011 przez P. Sp. z o.o.

Organ podkreślił, iż w każdym z ponad stu listów referencyjnych przedłożonych do akt sprawy wartość realizowanych prac wynosiła klika lub kilkanaście milionów złotych. Wnoszący sprzeciw otrzymał przy tym liczne dyplomy i nagrody (karty 27-44 akt sprawy [...], tom 1). Przykładowo w dniu [...] kwietnia 1999 r. został przyznany wnoszącemu sprzeciw dyplom laureata w konkursie budowy roku 1998 za zrealizowane przejście graniczne w [...] (karta 44 akt sprawy [...], tom I). We wrześniu 1992 r. wnoszący sprzeciw otrzymał dyplom za zajęcie 97 miejsca w [...] edycji [...] największych przedsiębiorstw budowlanych - konkurs został zorganizowany przez W.(karta 28 akt sprawy [...], tom I). Nazwa POLBUD była ponadto promowana przez wnoszącego sprzeciw - pojawia się w "P." w 1999 r., a także występuje między innymi w "I." z czerwca 2000 r.

W ocenie Urzędu Patentowego z powyższego wynika, że przed datą zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego, wnoszący sprzeciw intensywnie działał na znacznej części terytorium Polski w branży budowlanej i cieszył się dużym prestiżem. Świadczone przez niego usługi były cenione przez kontrahentów. Wnoszący sprzeciw, jak wynika z załączonych do akt sprawy materiałów dowodowych, przede wszystkim w uwierzytelnionego odpisu z KRS-u, listów referencyjnych i dyplomów, wykonywał różnego rodzaju prace budowlane, w tym budował i modernizował zarówno obiekty użyteczności publicznej, jak również budynki przeznaczone na cele mieszkalne wraz z drogami, chodnikami i parkingami. Tym samym Urząd Patentowy uznał, że przedmiot działalności wnoszącego sprzeciw pokrywał się z zakresem ochrony spornego znaku towarowego, wskazując przy tym iż tej okoliczności nie kwestionował uprawniony.

Zdaniem organu znak towarowy "TUGEB POLBUD", tak w warstwie fonetycznej, jak też wizualnej, jest podobny do firmy "P. S.A." używanej przez wnoszącego sprzeciw ze względu na umieszczenie w nim wyrazu "polbud", które stanowi jedyny indywidualizujący element firmy wnoszącego sprzeciw. W tej sytuacji można zatem mówić o inkorporacji firmy wnoszącego sprzeciw do spornego znaku towarowego. Oznaczenie "polbud" zachowuje w spornym znaku towarowym niezależną pozycję i nadaje mu charakter odróżniający. Pomimo, iż element "polbud" został zapisany w spornym znaku mniejszymi literami, to jednak rozmieszczenie słów "tugeb" i "polbud" powoduje, że słowo "polbud" jest dobrze widoczne.

W sferze znaczeniowej natomiast, ze względu na aluzyjny jedynie charakter słowa "polbud", ocena podobieństwa w ocenie organu nie była możliwa. Organ wyjaśnił, iż dla przeciętnego polskiego odbiorcy, a także specjalisty z branży budowlanej, oznaczenie to będzie posiadało aluzyjny charakter, bowiem jedynie pośrednio drogą skojarzenia myślowego wskazuje na pochodzenie podmiotu (element "pol-" sugeruje, że jest to podmiot z Polski) oraz zakres działalności, tj. działalność budowlaną (wynika to z użycia elementu ,,-bud" pochodzącego od wyrazu "budowlany, budownictwo"). Tym samym oznaczeniu temu nie można odmówić zdolności odróżniającej, gdyż ma ono jedynie charakter aluzyjny.

Wobec powyższych konstatacji Urząd Patentowy stwierdził podobieństwo porównywanych oznaczeń oraz przypomniał, że do przyjęcia podobieństwa dwóch oznaczeń wystarczająca jest ich zbieżność na jednej z powyższych płaszczyzn, (por. R. Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentarz, Warszawa 1997).

Dokonując oceny podobieństwa spornego znaku towarowego do firmy wnoszącego sprzeciw Urząd Patentowy wskazał, że miał ponadto na względzie wyrok Trybunału Sprawiedliwości WE z dnia 6 października 2005 r. w sprawie C- 120/04. Zgodnie z tezą wskazaną w tym wyroku, art. 5 ust. 1 lit. b dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, będący odpowiednikiem art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku identyczności towarów lub usług prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd może występować w odczuciu odbiorców, jeżeli sporne oznaczenie składa się przynajmniej z zestawienia nazwy przedsiębiorstwa osoby trzeciej oraz zarejestrowanego znaku towarowego posiadającego zwykły charakter odróżniający, który mimo iż samodzielnie nie tworzy całościowego wrażenia wywieranego przez złożone oznaczenie, zachowuje w nim niezależną pozycję nadającą charakter odróżniający.

Odnosząc powyższą tezę na grunt badanej sprawy, zdaniem organu sporny znak towarowy narusza prawo do firmy wnoszącego sprzeciw, z uwagi na podobieństwo/identyczność oferowanych towarów i świadczonych usług, a także podobieństwo porównywanych oznaczeń: firmy wnoszącego sprzeciw oraz spornego znaku towarowego. Istotny dla przyjęcia takiego stanowiska był także rozległy obszar terytorialny, na którym oznaczeniem "POLBUD" posługiwał się wnoszący sprzeciw, a także pozycja jego firmy na polskim rynku, na którym cieszy się renomą, co potwierdzają załączone do akt sprawy listy referencyjne oraz zdobyte nagrody.

Urząd Patentowy RP wskazał przy tym, że w rejestrze znaków towarowych ujawnione są zaledwie trzy znaki towarowe zwierające w swojej strukturze element POLBUD, mianowicie znak towarowy POLBUD o numerze [...] zarejestrowany na rzecz wnoszącego sprzeciw, sporny znak towarowy TUGEB POLBUD o numerze [...], a także znak towarowy POLBUD POMORZE o numerze [...] zarejestrowany na rzecz P. Sp. z o.o. siedzibą w L., w przypadku którego, na skutek wniesionego sprzeciwu, Urząd Patentowy RP unieważnił prawo ochronne w części, tj. w odniesieniu do towarów i usług z klas 19 oraz 37, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. (sygn. akt [...]), na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Zdaniem organu, w tych okolicznościach sprawy nie można uznać, aby sporne oznaczenie było powszechnie używane przez różne podmioty, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rezultacie czego mogłoby ono utracić zdolność odróżniającą.

W ocenie Urzędu Patentowego wobec unieważnienia spornego prawa na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. badanie przez organ, czy w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia innych wskazanych przez wnoszącego sprzeciw przepisów stało się bezzasadne, które to stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2013 r. (sygn. akt II GSK 362/12), który wskazał, że "dla stwierdzenia nieważności prawa ochronnego wystarczy istnienie jednej przesłanki nieważności".

Na decyzję Urzędu Patentowego RP z [...] lutego 2014 r. uprawiony ze znaku wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez jego niewłaściwą interpretację i zastosowanie,

- naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. wskutek pominięcia istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W związku z powyższym skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona oraz wniósł o zasadzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o jej oddalenie z uwagi na bezzasadność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej także p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga okazała się zasadna.

Na wstępie rozważań zauważyć należy, że w sytuacji, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie to nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone.

W zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w ocenie strony skarżącej miało miejsce ruszenie art. 77 § 1 k.p.a. wskutek pominięcia istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na jej rozstrzygnięcie. Stanowią je:

- unieważnienie przez organ spornego prawa ochronnego w szerszym zakresie, niż wynikało to z żądania wnoszącej sprzeciw, przy czym organ w skarżonej decyzji dokonał tego w odniesieniu do towarów z klasy 19 oraz usług z klasy 37, pozostawiając tym samym możliwość stosowania spornego oznaczenia do innych towarów oraz usług branży budowlanej, niewymienionych w tych klasach,

- nieuwzględnienie faktu koegzystencji na rynku budowlanym obu podmiotów posługujących się w nazwie przedsiębiorstwa oznaczeniem "POLBUD", od początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku oraz braku wezwania uprawnionego ze znaku przez skarżącą do zaprzestania używania tego oznaczenia ze względu na naruszenie prawa do firmy przed datą zgłoszenia znaku towarowego "TUGEB POLBUD" do Urzędu Patentowego RP,

- nieudowodnienie ogólnopolskiego zakresu działalności skarżącej lecz jedynie jej lokalnego (regionalnego) charakteru,

- nieuwzględnienie dominującego elementu spornego znaku, jakim jest oznaczenie "TUGEB" oraz roli barwnej grafiki tego znaku, w kontekście możliwości konfuzyjnego pomylenia z nazwą firmy skarżącej.

W ocenie Sądu podniesione wyżej zarzuty zasadniczo okazały się uzasadnione, z uwagi na wynikający z przepisów postępowania administracyjnego obowiązek organu dogłębnego zbadania sprawy, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

W szczególności za stanowiący samoistną podstawę uchylenia skarżonej decyzji Urzędu Patentowego Sąd uznał dokonanie rozstrzygnięcia badanej sprawy w szerszym zakresie, niż obejmuje wniosek (sprzeciw) skarżącej. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych sprawy, wniesiony sprzeciw wobec przyznania prawa ochronnego na znak towarowy "TUGEB POLBUD" (pismo skarżącej z dnia [...] kwietnia 2012 r.) na s. 2 ściśle określa treść jej żądania, które ogranicza się do unieważnienia ww. prawa ochronnego jedynie w części, tj. w zakresie dotyczącym budynków mieszkalnych segmentowych niemetalowych w klasie 19 oraz usług wynajmu maszyn budowlanych oraz budowy domów w klasie 37 - Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług. Tymczasem decyzja unieważniająca przedmiotowe prawo ochronne na znak towarowy dotyczy wszystkich towarów i usług objętych wymienionymi klasami, czyli w całym przyznanym zakresie.

Powyższe rozstrzygnięcie pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 255 ust. 4 p.w.p., z którego wynika, iż Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Tej regulacji organ w wydanej decyzji uchybił, gdyż w tego rodzaju postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP organ ten jest bezwzględnie związany zakresem żądania strony, z którego to powodu skarżona decyzja nie może ostać się w obrocie prawnym. Nie dotyczy bowiem części (o co wniosła strona w sprzeciwie) lecz całości zakresu prawa ochronnego znaku towarowego "TUGEB POLBUD".

Zdaniem Sądu także inne wskazane wyżej zarzuty strony skarżącej wymagają dodatkowego zbadania przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez organ, który powinien mieć zwłaszcza na uwadze okoliczność inkorporacji przez uprawionego do spornego oznaczenia nie tylko nazwy konkurencyjnego przedsiębiorstwa "POLBUD", ale także nazwy własnej" TUGEB POLBUD", pod którą podmiot ten prowadził działalność gospodarczą w zbliżonym okresie. Organ winien także wnikliwie zbadać,

czy w przypadku bezkolizyjnego działania na rynku polskim firm: T. sp. z o.o. oraz P.S.A., od końca ubiegłego wieku do chwili rejestracji spornego oznaczenia, kwestia nieco wcześniejszego rozpoczęcia działalności przez jeden z wymienionych podmiotów ma istotne znaczenie dla unieważnienia spornego prawa ochronnego. Organ stwierdzi przy tym, czy działalność obu podmiotów miała charakter ogólnopolski, czy też tylko lokalny (regionalny) oraz czy w sprawie tej nie znajduje zastosowania art. 135 ust. 5 p.w.p.,

Powyższe zdaniem Sądu wymaga ponownej analizy materiału dowodowego sprawy w celu wyjaśnienia istniejących wątpliwości, mających istotne znaczenie dla prawidłowej oceny, czy sporny znak towarowy "TUGEB POLBUD" o numerze [...] narusza prawo do nazwy przedsiębiorstwa wnoszącego sprzeciw.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c), art. 152 oraz art. 200 w zw. z art. 209 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.