Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 701/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...]lutego 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 30 stycznia 2007 r., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], podjętą na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58), zobowiązującą M.M. wraz ze wszystkimi osobami i rzeczami prawa ich reprezentującymi do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. oraz jego przekazania dysponentowi – Komendantowi Głównemu Policji.

W uzasadnieniu organ podał, że na podstawie decyzji o przydziale nr [...]z dnia[...] grudnia 1962 r. wydanej przez Zarząd Administracyjno Gospodarczy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji W. M.– ojciec skarżącego – uzyskał prawo do zamieszkania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Wskazał, iż w przydziale tym uwzględniono również żonę I. M. oraz synów Michała i A.. Po śmierci W. M. w 1990 r. uprawnienia najemcy przepisane zostały na jego żonę, która zmarła w dniu [...] listopada 2005 r. Zdaniem organu, M.M. nie znajduje się w kręgu osób uprawnionych do zajmowania lokalu mieszkalnego na podstawie przepisów ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r., ponieważ nie jest emerytem ani rencistą policyjnym, ani członkiem rodziny uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty rodzinnej czy też po zmarłych emerytach i rencistach w świetle art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 z późn. zm.). W chwili obecnej skarżący zajmuje powyższy lokal bez tytułu prawnego, zaś zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w przypadku zajmowania lokalu pozostającego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego, wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu.

Jednocześnie organ podkreślił, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której osoba postronna dla resortu zajmuje lokal pozostający w dyspozycji Policji podczas gdy policjanci uprawnieni do przydziału mieszkań nie mogą zrealizować swoich uprawnień na skutek drastycznego niedoboru mieszkań.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Głównego Policji. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r., a zwłaszcza art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 oraz art. 97 ust. 5.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1 powołanego artykułu są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2 tego artykułu). Stosownie do treści art. 220 § 1 powołanej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Opłatą sądową jest między innymi wpis od skargi (art. 212 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z art. 220 § 3 skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Stosownie do art. 221 powołanej ustawy pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Przy czym opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu (art. 219 § 1).

W rozpatrywanej sprawie skarga objęta jest wpisem stałym w wysokości 200 (dwustu) zł zgodnie z przepisem § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

Należy zwrócić uwagę, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05 orzekł, że § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. jest niezgodny z art. 221 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 2 Konstytucji RP. Zgodnie z tym wyrokiem § 5 ust. 2 utracił moc z dniem 17 marca 2006 r. Przepis powyższy stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarga z dnia 12 marca 2007 r., wniesiona przez pełnomocnika skarżącego – adwokata L. C., nie została należycie opłacona. Wprawdzie adwokat nakleił znaczek opłaty sądowej w kwocie 200 zł, ale czynność ta nie wywołała żadnych skutków prawnych wobec treści art. 219 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2006 r. sygn. akt II FZ 77/2006, ONSAiWSA 2006/5 poz. 129). Skoro w powyższym artykule określono, w jaki sposób powinny być uiszczone opłaty sądowe, to jest oczywiste, że nie może to nastąpić w innej, nieprzewidzianej w tym przepisie formie. Treść tego przepisu jest tak jasna, że nie wymaga żadnych zabiegów interpretacyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 28/2004, ONSAiWSA 2004/1 poz. 4).

Jednocześnie należy wskazać, iż w ocenie Sądu wniosek pełnomocnika skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi nie mógł odnieść skutku, ponieważ prowadziłby do obejścia przepisu art. 221 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 221 w zw. z art. 219 § 2 i art. 60 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.