Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 361/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 3,
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity
article: art. 6, art. 7, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Maciej Guziński, Jerzy Strzebinczyk, , Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan, , po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 września 2014 r. sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na rzecz skarżącego kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) złotych kosztów postępowania; III. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu do dnia prawomocności wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W., nr [...] z dnia [...] grudnia 2013r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 dla skarżącego Z. A. - Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w dniu [...] maja 2012 roku skarżący zwrócił się o przyznanie płatności bezpośredniej na rok 2012. W sekcji VIII "Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych" zadeklarował dwadzieścia dziewięć działek rolnych o łącznej powierzchni [...] ha.

W dniu [... września 2013 roku gospodarstwo rolne zostało poddane kontroli na miejscu metodą inspekcji terenowej w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Czynności kontrole utrwalono w raporcie nr [...]. W wyniku kontroli zrewidowano powierzchnię działek rolnych. Organ I instancji mając na uwadze stwierdzone nieprawidłowości, oparł się ostatecznie przy weryfikacji powierzchni tychże działek na systemie identyfikacji działek, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/ 2009, jako najpełniej oddającym rzeczywisty stan rzeczy. Dalej zauważono, że powierzchnia działek rolnych ustalona z uwzględnieniem również systemu informacji geograficznej (GIS) przedstawia się następująco: dla działki rolnej [...] -16,59 ha, dla działki rolnej [...]- 2,51 ha, dla działki rolnej [...]1,26 ha, dla działki rolnej [...]- 22,55 ha, dla działki rolnej [...] - 0,48 ha, dla działki rolnej [...] -14,15 ha, dla działki rolnej [...] - 7,72 ha, dla działki rolnej [...] - 1,69 ha, dla działki rolnej [...] - 0,48 ha, dla działki rolnej [...] - 6,96 ha, dla działki rolnej [...] - 3,52 ha, dla działki rolnej [...] - 2,03 ha, dla działki rolnej [...] - 0,10 ha, dla działki rolnej [...] - 18,28 ha, dla działki rolnej [...] -12,99 ha, dla działki rolnej [...] - 1,28 ha, dla działki jolnej [...] - 2,79 ha, dla działki rolnej [...] -11,62 ha, dla działki rolnej [...] - 5,11, dla działki rolnej [...] -17,43 ha.

W ocenie organu odwoławczego nie ma podstaw, by kwestionować dokładność pomiarów poczynionych w trakcie kontroli administracyjnej. To właśnie ortofotomapa gwarantuje wykonanie wszystkich pomiarów na płaszczyźnie, co jest niezbędnym wymogiem poprawnego określenia powierzchni w tzw. rzucie ortogonalnym. Charakteryzuje się określoną dokładnością położenia punktu i gwarantuje dokładność pomiaru punktowego na poziomie 0,25 m do 0,5m, co zapewnia dokładność pomiaru. Co ważne - strona kwestionując w odwołaniu prawidłowość i dokładność wykonanych pomiarów nie przedstawiła żadnych dowodów, które przeczyłyby przyjętym przez organ ustaleniom, w związku z powyższym nie ma podstaw do kwestionowania tego dowodu.

Dyrektor OR ARiMR we W. wyjaśnił, iż pomimo tego, że w przedmiotowej sprawie została przeprowadzona kontrola na miejscu, której wyniki nie są zbieżne z danymi wynikającymi z systemu LPIS (system identyfikacji działek rolnych), to nie może budzić wątpliwości, iż maksymalny kwalifikowany obszar należy łączyć z systemem identyfikacji działek rolnych.

Zakreślając ramy prawne dla niniejszej sprawy organ wskazał, iż zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust.1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1122/2009", określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Z powyższego wynika więc, że maksymalny kwalifikowany obszar jest ustalany w oparciu o system identyfikacji działek rolnych, który jak wynika z redakcji art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności zawiera: wektorowe granice oraz powierzchnię maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009; identyfikatory działek ewidencyjnych zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Z ust. 2 wymienionego przepisu wynika zaś, że do prowadzenia systemu wykorzystuje się w szczególności: 1) ortofotomapy cyfrowe sporządzane zgodnie z przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego; 2) dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego; 3) dane z wniosków o przyznanie płatności; 4) wyniki kontroli na miejscu, o których mowa w rozporządzeniu nr 1122/2009 oraz rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006, str. 74, z późn. zm.). Z przedstawionych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że powierzchnia PEG jest tą, która wynika z systemu identyfikacji działek rolnych, do którego stosowania Polska się zobowiązała. Ponadto skoro jeżeli każda ze spornych działek rolnych była zarejestrowana w systemie LPIS to oznacza to, ze maksymalny kwalifikowany obszar w stosunku do którego można przyznać płatność, winien być ustalony właśnie w oparciu o dane wynikające z tego systemu.

W opinii organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności do odstąpienia od zastosowania obniżek i wyłączeń w myśl art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Skarżący zgłosił do płatności w 2012 roku działki o powierzchni większej niż uprawniona. W niniejszej sprawie przedmiotowy wniosek nie był złożony poprawnie pod względem faktycznym, a wnioskodawca nie wykazał w toku postępowania, iż nie jest winny nieprawidłowości. Zadaniem organu w sprawie można mówić o niedbalstwie wnioskodawcy. Rolnik składając wniosek o płatności, winien wskazać w nim stan faktyczny użytkowanych rolniczo przez siebie gruntów - zarówno odnośnie powierzchni upraw, jak ich rodzaju.

Na uwzględnienie nie zasługiwały również zdaniem organu zarzuty strony dotyczące błędnego przeprowadzenia weryfikacji powierzchni gruntów zgłoszonych we wniosku pomocowym. Odwołujący, który nie zgadza się z pomiarami działek rolnych dokonanych przez ARiMR powinien dostarczyć dokumenty tj. aktualne pomiary.

W skardze skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie artykułów 6, 7, 8, 15 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak należytego umotywowania decyzji, nadto uchybienie art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia decyzji na danych w systemie LPIS pomimo obiektywnych, merytorycznych przesłanek wskazujących, że w przypadku skarżącego dane te nie są w pełni precyzyjne. Dodatkowo, w zakresie naruszeń norm procesowych wskazał na uchybienie norm art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez sporządzenie niezrozumiałego dla strony uzasadnienia pisemnego decyzji uniemożliwiającego podjęcie skutecznej polemiki z decyzją organu. W szczególności organ czytelnie nie wskazał przyczyn różnic pomiędzy pomiarami wykonanymi w gospodarstwie skarżącego w trakcie kontroli na miejscu i pomiarami przeprowadzonymi przez ten sam organ na podstawie systemu LPIS.

Skarżący zarzucił również naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie w sprawie unormowania art. 73 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 20 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE 73/20CK odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredni przewidzianych v wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzi Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina.

W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie obydwu zaskarżonych decyzji w całości.

Nie godząc się z prawidłowością dokonanych w czasie kontroli pomiarów skarżący między innymi podnosił, że działki położone są na terenie o znacznych nierównościach terenu co ma istotny wpływ na dokładność pomiaru w systemie LPIS, która to czynność polega na odczytaniu powierzchni poszczególnych obszarów jednolitej uprawy (działek rolnych) z dostępnych w systemie zdjęć lotniczych lub satelitarnych. Inspektorzy pomierzyli grupy działek "w kompleksie" tj. ustalili łączną powierzchnię kilku działek rolnych bez dokładnego wskazania, na których dokładnie działkach ewidencyjnych znajdują się poszczególne z nich. Organ mylnie uznał, że działki rolne "wychodziły" poza granice deklarowanej przez stronę działki ewidencyjnej. Sam organ wyraźnie stwierdził, iż poszczególne uprawy obejmowały większe powierzchnie, nie pokrywające się z powierzchnią działek ewidencyjnych, przez co kontrolerzy terenowi nie potrafili stwierdzić gdzie kończą się, a gdzie zaczynają poszczególne działki rolne.

W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżący powiadomił o otrzymanym, wskutek jego prośby o ponowną weryfikację ustaleń kontroli, piśmie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 kwietnia 2014 r., w którym poinformowano go o wadliwym pomiarze powierzchni w 2012 r. jak i o zobowiązaniu się Agencji do przeprowadzenia ponownej kontroli gospodarstwa. W wyniku tej rekontroli, która odbyła się w dniach od [...] maja 2014 do [...] czerwca 2014 r., zakończonej raportem z dnia [...] lipca 2014 r. dotyczącym powierzchni zadeklarowanej przez skarżącego w 2012 r. ([...] ha) – ostatecznie stwierdzono, że wynosi ona [...] ha.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej w skrócie p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145 - 150 p.p.s.a.).

Dokonana zgodnie z tymi kryteriami sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. Według tego przepisu zaskarżony akt podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba zaznaczyć, że Sąd w pierwszej kolejności ocenia prawidłowość zastosowania przepisów postępowania administracyjnego w toku załatwiania sprawy. Przepisy te rzutują na prawidłowość ustalenia stanu faktycznego. Tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego.

Podstawą materialnoprawną rozpatrywanej sprawy jest ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.). Artykuł 7 tej ustawy stanowi, że rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa, a także inne wymienione tam płatności, do będącej w jego posiadaniu w dniu [...] maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli spełni warunki określone w tym przepisie.

|Biorąc pod uwagę art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, Sąd stwierdza, że działania organów |

|administracji publicznej prowadzących postępowania w sprawach kontrolowanych orzeczeń, podlegają zasadzie praworządności zawartej w |

|art. 6 k.p.a. i w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wymaga to zgodności z prawem każdej czynności procesowej, także |

|działalności orzeczniczej organów administracji publicznej. W postępowaniu administracyjnym, którego celem jest rozstrzygnięcie sprawy,|

|istotne znaczenie ma ustalenie obowiązującej w sprawie normy prawa. Ma to związek z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. W |

|ścisłym związku z zasadą praworządności pozostaje zasada prawdy obiektywnej z art. 7 k.p.a. W piśmiennictwie podkreśla się wynikający z|

|tej zasady nakaz skierowany do organów administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych |

|z określoną sprawą, aby stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Z tą zasadą związany|

|jest art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach, według którego organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał |

|dowodowy, aby ustalony stan faktyczny był zgodny z rzeczywistością. Okoliczność można uznać za|

|udowodnioną jedynie po ocenie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Stanowisko organu prowadzącego |

|postępowanie - po przeprowadzaniu koniecznych czynności procesowych - winno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym |

|stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. |

|W wyniku kontroli legalności zaskarżonej decyzji według przedstawionych reguł, Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie nie doszło do |

|prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a tylko prawidłowo ustalony faktyczny, poprzedzony zebraniem zupełnego (kompletnego) |

|materiału dowodowego, może być podstawą zastosowania właściwej normy prawa materialnego i trafności merytorycznej rozstrzygnięcia. |

|Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia faktycznego obszaru użytkowanych przez skarżącego działek rolnych. Skarżący |

|zgłosił we wniosku pomocowym w sumie [...] ha areału, gdy organ – po oparciu swych ustaleń ostatecznie na analizie danych z systemu |

|identyfikacji działek rolnych (LPIS) , które wszakże nie były zbieżne z ustaleniami kontroli na miejscu – przyjął [...] ha. Organ |

|wyjaśnił bardzo szczegółowo podstawy prawne systemu LPIS, zasady jego funkcjonowania oraz jego dokładność. W przekonujący sposób |

|natomiast nie odniósł się do wyjaśnienia przyczyn różnicy powierzchni gruntów, mającej miejsce w |

|rozpatrywanej sprawie. |

|Należy zauważyć, że organ ograniczył się w kwestii LPIS oraz reguł dotyczących maksymalnego kwalifikowanego obszaru do teoretycznych |

|dywagacji na temat tych zagadnień prawnych, nie wyjaśnił wszakże z jakich względów doszło do rozbieżności między danymi z LPIS a danymi|

|uzyskanymi w toku kontroli na miejscu. Ponadto rozwiązanie przez organ zasadniczego problemu jakim jest ustalenie rzeczywistego areału|

|działek, które mogą być objęte pomocą, tudzież zakwestionowanie na podstawie LPIS deklarowanych przez skarżącego danych – budzi poważne|

|zastrzeżenia w świetle twierdzeń skarżącego oraz powołanego przez niego pisma Ministerstwa Rolnictwa. Skarżący bowiem załączył przed |

|rozprawą do swego pisma procesowego z dnia 15 sierpnia 2014 r. kopię pisma z Ministerstwa Rolnictwa podpisanego przez Dyrektora |

|Departamentu Płatności Bezpośrednich – z dnia 29 kwietnia 2014 r., nr PB-zs-051-8/14(ks-1369) – stanowiącego odpowiedź na zastrzeżenia |

|skarżącego w przedmiocie przeprowadzonej w niniejszej sprawie kontroli działek rolnych. W końcowych fragmentach tego pisma podano, cyt:|

|"Odnosząc się natomiast do podnoszonego przez Pana zarzutu realizacji pomiarów punktów granic działek rolnych niezgodnie z zapisami |

|Instrukcji w kontekście zalecenia rejestracji punktów granicy w odległościach nie większych niż co 25 metrów, inspektorzy ARiMR |

|przyznają, że przy pomiarze powierzchni, wystąpiły przypadki, w których poszczególne punkty granic działek rolnych były wybierane w |

|odległości większej niż co 25 m. Inspektorzy wyjaśniają również, że wynikało to z chęci skrócenia czasu realizacji kontroli, jednak |

|zgodnie z ich zapewnieniami, w trakcie pomiaru starano się oddać wszystkie załamania granicy działki rolnej, zagęszczając miejsca |

|pomiaru w sytuacji, gdy wymagał tego kształt działki. W opinii Departamentu Kontroli na Miejscu Centrali ARiMR |

|w Warszawie jest to niewątpliwie błąd w procedurze realizacji kontroli, który może skutkować błędami w uznaniu poprawności deklarowanej|

|powierzchni działek rolnych. Przeprowadzone na zlecenie ARiMR testy w odniesieniu do działki, której granice miały kształt odcinków |

|prostoliniowych o długości ponad 500 m, w sytuacji wykonywania pomiarów co 100 m, wykazały, że szerokość strefy buforowej stosowanej w |

|procesie ustalania tolerancji pomiaru, dla takiego pomiaru różni się o jedną klasę w odniesieniu do pomiaru co 25 m. W związku z |

|powyższym informujemy, że Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR podjął decyzję o przeprowadzeniu ponownej kontroli w Pana|

|gospodarstwie w celu dokładnego zweryfikowania poprawności wykonanej wcześniej kontroli. Szczególna uwaga inspektorów skierowana |

|zostanie na poligony wyłączeń w obrębie poszczególnych działek rolnych i innych obszarów nie objętych pomiarem. Kontrola zostanie |

|przeprowadzona prawdopodobnie na przełomie kwietnia i maja 2014 roku." |

|Dodatkowo skarżący załączył kopię raportu z nowych czynności kontrolnych na spornych działkach w zakresie kwalifikowalności powierzchni|

|- z dnia [....] czerwca br., utrzymując, że w wyniku tej kontroli stwierdzono tym razem [...] ha powierzchni przedmiotowych działek a |

|więc odpowiadającej w zasadzie tej wielkości powierzchni jaką skarżący ujął w swej deklaracji – wniosku o przyznanie pomocy. Jak wynika|

|z lektury akt sądowych w niniejszej sprawie, organ opisane wyjaśnienia skarżącego wraz z pismem Ministerstwa otrzymał, jednakże do dnia|

|rozprawy nie zajął stanowiska w związku z podniesionymi przez skarżącego okolicznościami. |

|Zawarta w przedstawionym przez skarżącego piśmie Ministerstwa Rolnictwa wypowiedź, w której przyznano, że pomiary spornych działek nie |

|były zgodne z przyjętą metodologią pomiarów wskutek czego zalecono ponowne ich dokonanie, co już |

|uczyniono – podaje w tak istotną i nieusuwalną na etapie niniejszego postępowania sądowego wątpliwość co do ustaleń organów w |

|zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszej instancji - dotyczących rzeczywistej powierzchni kwalifikowanej do pomocy, że należało |

|wyeliminować z obrotu prawnego podjęte rozstrzygnięcia jako obarczone wadliwymi ustaleniami stanu faktycznego w tej materii. |

|W ponownym postępowaniu organ odniesie się przy analizie zgromadzonego materiału zarówno do treści cytowanego pisma Ministerstwa |

|Rolnictwa, jak i do nowo wykonanych podczas rekontroli pomiarów spornych działek, ewentualnie dokona innych czynności procesowych |

|wymaganych aktualnym stanem sprawy - celem usunięcia wątpliwości w zakresie powierzchni działek rolnych skarżącego. |

|Skoro wszczęte skargą postępowanie sądowe pozwoliło stwierdzić naruszenie wskazanych wyżej na wstępie norm postępowania, które mogło |

|mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało – stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. – orzec jak w punkcie |

|pierwszym sentencji wyroku, uchylając zaskarżone decyzje. Podstawę orzeczenia w punkcie trzecim sentencji stanowił art. 152 p.p.s.a. |

|O kosztach postępowania w punkcie drugim wyroku rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. |

| |