Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 955/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-04-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 61 par 3 i par 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "S." spółka z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "S." spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dokonania zabezpieczenia na majątku zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, kwiecień, czerwiec i od sierpnia do grudnia 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy "S." spółka z o.o. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Strona podniosła, że na skutek tej decyzji doszło do podjęcia czynności zabezpieczających, w wyniku których został m.in. zablokowany rachunek bankowy skarżącej. Dodała, że w świetle obowiązujących przepisów prawa takie działania mogą doprowadzić do upadłości spółki, ponieważ w obecnie obowiązującym stanie prawnym przedsiębiorca musi posiadać rachunek bankowy. Skarżąca podkreśliła, iż konto bankowe i możliwość korzystania z niego jest niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ poprzez konto bankowe strona zobowiązana jest dokonywać różnych płatności w tym również płatności za zakupiony towar. Skoro strona nie będzie mogła nabyć towarów z uwagi na fakt braku możliwości zapłacenia za nie, to nie ulega wątpliwości, iż nie będzie miała co sprzedać. Powyższe w dalszej kolejności będzie prowadzić wyłącznie do generowania strat. Brak jakiegokolwiek przychodu w powiązaniu z koniecznością regulowania stałych opłat doprowadzi do upadku firmy. W opinii skarżącej szkody jakie powstanę na skutek upadku firmy, nie będą mogły być zrekompensowane. Jej zdaniem wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczne szkody (zwolnienie pracowników, likwidacja firmy) oraz pośrednio nieodwracalne skutki w postaci utraty wiarygodności i kontrahentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.

W świetle powyższego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia uszczerbku na zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu pierwotnego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, s. 379).

Sama możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza jednakże, że sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej ( postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2015r., sygn. akt II OZ 19/15). Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku niezbędne jest odniesienie się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., FZ 85/04). Dlatego też brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 206).

W rozpatrywanej sprawie, uzasadniając wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków prawnych i faktycznych po stronie skarżącej. Trudności te mają polegać m.in. zagrożeniu egzystencji firmy poprzez zablokowanie w wyniku wszczęcia postępowania egzekucyjnego konta bankowego spółki, co uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej. W świetle powyższych wywodów, podanych we wniosku okoliczności nie można uznać za wystarczające dla wstrzymania wykonania decyzji. Dla wykazania, że zachodzą przesłanki, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wystarczy bowiem samo stwierdzenie strony, że wskutek wykonania decyzji może ponieść niepowetowane straty, które mogą się przyczynić do jej likwidacji i ewentualnie do zwolnienia pracowników. Na tej podstawie Sąd nie jest w stanie zbadać, czy w okolicznościach tej konkretnej sprawy wykonanie decyzji będzie niekorzystnie oddziaływać na sytuację strony skarżącej.

Okoliczności powołane we wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany tak, aby możliwe było ustalenie, iż przyznanie ochrony tymczasowej jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Zatem to w interesie strony leży poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015r., sygn. akt II FZ 542/15). Nie wystarcza zatem jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14), gdyż twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II GSK 2045/14).

Tymczasem w przedmiotowej sprawie strona nie uczyniła zadość swojemu obowiązkowi i nie przedłożyła dokumentacji dotyczącej jej sytuacji finansowej i majątkowej. Z uzasadnienia wniosku nie wynika bowiem, jakimi w ogóle środkami finansowymi dysponuje skarżąca. Sąd nie otrzymał informacji o wysokości aktywów i pasywów spółki, posiadanych nieruchomościach, wartościowych ruchomościach, stanie zatrudnienia. Nie przedłożono też bilansu za ostatni rok obrotowy. Tym samym Sąd nie posiada wiedzy, która pozwoliłaby na dokonanie analizy ustawowych przesłanek w sposób zindywidualizowany, adekwatny do okoliczności rozpoznawanej sprawy.

W rezultacie, na podstawie samych tylko twierdzeń strony niepopartych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, nie jest możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację finansową spółki i skutków dla prowadzonej przez nią działalności.

Należy także zaznaczyć, iż ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu kompetencji Sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania decyzji (postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FZ 391/10).

Podkreślenia również wymaga, że w sytuacji zabezpieczenia rachunku bankowego dokonanie zabezpieczenia nie pozbawia podatnika całkowicie możliwości dokonywania płatności z rachunku. Art. 166a § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi bowiem, że w okresie zabezpieczenia mogą być dokonywane za zgodą organu egzekucyjnego wypłaty z zajętego w celu zabezpieczenia rachunku bankowego zobowiązanego, po przedstawieniu przez niego wiarygodnych dokumentów świadczących o konieczności poniesienia tych wydatków dla wykonywania działalności gospodarczej.

W rezultacie strona nie rozwinęła swojej argumentacji ponad ogólnikowe twierdzenia i nie wykazała, że w jej przypadku zachodzi niebezpieczeństwo powstania sytuacji opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.