Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 487/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34, art. 33 ust. 2,
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 13b ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 i 2, art. 134 par. 1, art. 119 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] października 2021 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") postanowieniem z [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia R. K. (dalej jako: "skarżący", "zobowiązany", "strona"), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. (dalej jako: "organ I instancji") z [...] r. znak [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Naczelnik [...] pismem numer [...] z dnia [...] r. przekazał zgłoszone zarzuty przez zobowiązanego na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] Powyższe dotyczy opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania pojazdu marki [...], numer rejestracyjny [...] w dniach: [...] roku, [...] roku w K. przy ul. [...].

Postanowieniem z [...] r., znak: [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427; dalej: "u.p.e.a.") nie uwzględnił racji zobowiązanego, co do nieistnienia obowiązku zapłaty i uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu marki za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania pojazdu marki [...], numer rejestracyjny [...] w dniach: [...] roku, [...] roku w K. przy ul. [...].

Zobowiązany wniósł zarzut na postępowanie egzekucyjne, w treści którego podniósł nieistnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w Strefie Płatnego Parkowania. Podał także, że parkował pojazd w miejscu, które nie było objęte strefą płatnego parkowania z uwagi na brak należytego oznaczenia ponieważ organ właściwy do zarządzania ruchem drogowym nie wyznaczył w strefie płatnego parkowania oznaczenia pionowego i poziomego w sposób określony przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

Organ I instancji wskazał, że obowiązek poniesienia opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego oraz uiszczenia opłaty dodatkowej, dochodzonej w niniejszym postępowaniu wynika z mocy prawa, tj. z przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanych z jej upoważnienia uchwał Rady Miejskiej. Opłata dodatkowa wynika z faktu parkowania pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania w K., tj. bez wniesienia wymaganej opłaty. Fakt niezgodności parkowania pojazdu z obowiązującymi przepisami został stwierdzony przez prowadzącego kontrolę upoważnionego pracownika służby parkingowej, który pozostawił za wycieraczką, na przedniej szybie pojazdu wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej.

Wobec nieuiszczenia opłaty dodatkowej, do zobowiązanego, jako właściciela pojazdu, skierowane zostało upomnienie wzywające do uregulowania należności. Upomnienie powyższe, wobec niedokonania opłaty dodatkowej, stało się podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego.

W dalszej części uzasadnienia, organ odnosząc się do podniesionego zarzutu co do nieistnienia obowiązku stwierdza, że jest on niezasadny.

Obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania wynika z mocy samego prawa.

Miejsce takie musi być w sposób prawidłowy oznaczone, zgodnie z przepisami regulującymi oznaczenie miejsc postojowych na drogach - rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych i rozporządzeniu (Dz. U. z 2019 r., poz. 2310 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181 z późn. zm.).

Nieuiszczona w terminie opłata dodatkowa zgodnie z art. 40d ust. 2 ustawy o drogach publicznych podlega ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W dniach: [...] roku, [...] roku w strefie płatnego parkowania w K. przy ul. [...]/Orange zarejestrowano pojazd o marce [...], numer rejestracyjny [...] W momencie weryfikacji kontroler stwierdził brak opłaty parkingowej i wystawił zawiadomienia o numerach: [...] wzywające do jej uiszczenia.

Po dokonaniu weryfikacji w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że właścicielem pojazdu jest Pan R. K. zam. w K. przy ul. [...] i wobec tej osoby wszczęto postępowanie egzekucyjne.

Z uwagi na nieuregulowanie opłaty dodatkowej w dniu [...] roku wystawiono upomnienia (numer: [...], [...]), które zobowiązany odebrał [...] roku.

W dniu [...] roku został wystawiony tytuł wykonawczego i skierowany do Naczelnika [...] w celu prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Strona składając zarzuty poinformowała, że w miejscu gdzie parkował przy ulicy [...] w zatoczce po stronie pasażu sklepów, w kierunku kina W., nie było i nie ma nadal oznakowania poziomego. Na dzień zdarzeń strefa płatnego parkowania oznakowana była znakiem D-44 umieszczonym w rejonie skrzyżowania ul. [...] z ul. [...], a następnie znakiem D-18 z tabliczką T-30 w momencie rozpoczynającej się zatoki parkingowej.

Organ stwierdził, że Strona parkując w tym miejscu posiadała wystarczającą wiedzę, iż znajdowała się w miejscu, w którym za postój pojazdu jest pobierana opłata. W jego ocenie podnoszony przez zobowiązanego argument o braku umiejscowienia w tym miejscu znaku D-45 "koniec strefy płatnego parkowania" jest niezasadny, gdyż w momencie parkowania w strefie płatnego parkowania przez zobowiązanego [...] i był tam umiejscowiony.

Odnosząc się do dołączonej do skargi odpowiedzi organ poinformował, że podana data "[...] roku" dotyczy daty wymiany znaku na nowy, ponieważ wcześniejszy został uszkodzony. Zgodnie z planami oznakowania w strefie płatnego parkowania [...] był umiejscowiony. Dodatkowo wskazać należy, iż zgodnie z interpretacją przepisów sam znak D-44 "rozpoczęcie strefy płatnego parkowania" jest wystarczający do pobierania opłat na miejscach parkingowych umieszczonych za znakiem.

Strona dwukrotnie składała skargi na działanie Prezydenta Miasta K. dotyczące oznakowania strefy płatnego parkowania, które przez Radę Miasta K. zostały uznane za niezasadne. Oznaczenia pionowe - wyznaczające miejsca płatnego parkowania zdaniem wierzyciela są prawidłowe i wystarczające do powstania obowiązku uiszczenia opłaty. Takie same stanowisko orzekł w dniu 21 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (wyrok I SA/Sz 367/18).

Zobowiązany wniósł zarzuty egzekucyjne w piśmie z dnia [...] r., w którym stwierdził, że obowiązek wskazany w tytule wykonawczym nigdy nie istniał, ponieważ organ zarzadzania ruchem drogowym, to jest Prezydent Miasta K., nie wyznaczył znakami pionowymi (dotyczy pierwszej należności z [...] r.) i znakami poziomymi (dotyczy obu należności) w sposób określony przepisami prawa w istniejącej strefie płatnego parkowania miejsc przeznaczonych na postój pojazdów. Wyjaśnił, że kierującym pojazd w wyżej wskazanych dniach był on sam i dokonał parkowania na ul. [...] w K. w zatoczce po stronie pasażu sklepów, w kierunku Kina W.. Stwierdził, że w dniu [...] r. strefa płatnego parkowania w tej lokalizacji nie była prawidłowo oznakowana, to jest nie było ustawionego znaku pionowego D-45 oraz nie było w ogóle naniesionego oznakowania poziomego (jednego zez znaków P-18, P-19, P-24), a w dniu [...] r. strefa w dalszym ciągu nie była właściwie oznakowana, ponieważ nie było w ogóle naniesionego oznakowania poziomego. Skoro nie było żadnego obowiązku wnoszenia opłaty za parkowanie, a tym samym nie było podstaw do nałożenia opłaty dodatkowej.

Wskazanym na wstępie postanowieniem organ I instancji nie uwzględnił racji zobowiązanego i uznał, że zarzuty sformułowane przez zobowiązanego są niezasadne. Odnoszą się do zarzutu nieistnienia obowiązku z uwagi na niewłaściwe wyznaczenie miejsc postojowych w strefie płatnego parkowania, organ stwierdził, że strefa byłą oznaczona prawidłowo i prawidłowo wyznaczono miejsca postojowe. Wyjaśnił, że na dzień zdarzeń strefa płatnego parkowania oznakowana była znakiem D-44 umieszczonym w rejonie skrzyżowania ul. [...] z ul. [...], a następnie znakiem D-18 z tabliczką T- 30 w miejscu rozpoczynającej się zatoki parkingowej. Zdaniem organu strona parkując w tym miejscu miała wystarczającą wiedzę, że znajduje się w miejscu płatnego parkowania. Organ stwierdził także, że [...] w tym czasie również był postawiony, dotyczy on oznaczenia "koniec strefy płatnego parkowania" oraz, że sam znak D-44 "rozpoczęcie strefy płatnego parkowania" jest wystarczający do pobierania opłat na miejscach parkingowych umieszczonych za znakiem. Taki znak Pan K. zmierzając do miejsca parkowania mijał, więc powinien wiedzieć, że parkowanie jest płatne. Organ wyjaśnił, że strona dwukrotnie składała skargi na działanie prezydenta Miasta K. dotyczące oznakowania strefy płatnego parkowania. Skargi te uznane zostały przez Radę Miasta K. za niezasadne. Zdaniem organu oznaczenia pionowe wyznaczające miejsca płatnego parkowania są prawidłowe i wystarczające do powstania obowiązku uiszczenia opłaty.

Skarżący złożył zażalenie na to postanowienie, w którym powtórzył argumenty i twierdzenia wskazane w zarzutach. Zdaniem skarżącego ustawodawca jednoznacznie określił sposób wyznaczania miejsc Płatnych Parkingów w Strefie Płatnego Parkowania a opłaty postojowe w tych strefach mogą być pobierane jedynie pod warunkiem prawidłowego oznakowania miejsc parkingowych - i to jednocześnie znakami pionowymi, jak i poziomymi.

Organ I instancji nie znalazł podstaw do zmiany swego stanowiska i w całości podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując zażalenie, uznało, że nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że z przywołanych wyżej przepisów wynika, że uznanie przez wierzyciela zarzutów zobowiązanego za niezasadne, powinno znaleźć odzwierciedlenie w postanowieniu o oddaleniu zarzutów. W zaskarżonym postanowieniu wierzyciel sformułował rozstrzygnięcie w następujący sposób : "nie uwzględnić racji zobowiązanego co do nieistnienia obowiązku zapłaty i uznać wniesione zarzuty za nieuzasadnione". Kolegium stwierdziło, że wprawdzie nie jest to prawidłowe sformułowanie, lecz nie budzi żadnej wątpliwości istota tego rozstrzygnięcia. W związku z tym należy uznać, że jest to postanowienie o oddaleniu zarzutów, które wierzyciel uznał za nieuzasadnione.

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem zażalenia jest wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienie wierzyciela odmawiające uwzględnienia zarzutów, wobec czego - w związku z charakterem obowiązku, jaki wskazany został w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym, tj. obowiązku poniesienia opłaty dodatkowej z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania - wskazać należy, iż obowiązek poniesienia takich opłat określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej u.d.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 lit a tej ustawy, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit a, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3). Za nieuiszczenie takiej opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3).

Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest to czy opłata za parkowanie pojazdu była należna i to jest czy doszło do zdarzeń polegających na zaparkowaniu pojazdu w strefie płatnego parkowania, których zajście powoduje powstanie obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie a w konsekwencji opłaty dodatkowej. Skarżący twierdzi, że miejsca wskazane w zawiadomieniach o nieuiszczeniu opłaty pozostawionych za wycieraczką pojazdu, uważa za oznakowane nie prawidłowo, nie spełniające warunków miejsc parkingowych w Płatnej Strefie Parkowania. Skarżący kwestionuje istnienie dochodzonych w egzekucji obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym z uwagi na fakt błędnego przyjęcia przez organ, że miał obowiązek uiścić opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania (dalej "SPP") mimo braku właściwego wyznaczenia miejsc postojowych łącznie znakami pionowymi i poziomymi.

Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżący parkował w SPP ul. [...] w K. należący do niego pojazd samochodowy marki [...] w wyżej wskazanych dniach. Skarżący tych okoliczności nie kwestionuje, jednakże uważa, że nie ma obowiązku uiszczenia opłaty, ponieważ zarządca drogi nie wywiązał się z obowiązku prawidłowego wyznaczenia miejsc postojowych w tej części SPP zarówno znakami pionowymi jak i poziomymi. W zarzutach oraz w zażaleniu przywołał orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, które jego zdaniem potwierdzają takie stanowisko.

Przenosząc powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego na stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, Kolegium stwierdziło, że zestawiając funkcję znaków pionowych i poziomych określoną w załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r., oznaczenie wyznaczonych miejsc postojowych znakami pionowymi jest wystarczające. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił brak oznaczenia poziomego wyznaczonych miejsc postojowych, a w przypadku pierwszego z dni nieopłaconego postoju także brak znaku pionowego oznaczającego zakończenie strefy płatnego parkowania.

Odnosząc się do tych zarzutów Kolegium uznało, że nie zasługują one na uwzględnienie. Przepisy uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania oraz opłat pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Gminy Miasto K. oraz sposobu ich pobierania stanowią podstawę żądania opłaty za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania wyznaczonej tym aktem prawa miejscowego, obok przywołanych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych. Uchwała ta, ze zmianami wynikającymi z uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r., obowiązywała w chwili zdarzenia powodującego obowiązek uiszczenia opłaty. Uchwała wyznaczała strefy płatnego parkowania. Ulica [...], na której miały miejsce nieopłacone przez skarżącego postoje jego pojazdu należała do strefy. Miejsca postoju zostały wyznaczone znakami pionowymi - znakiem D-44 umieszczonym w rejonie skrzyżowania ul. [...] z ul. [...], a następnie znakiem D-18 z tabliczką T-30 w miejscu rozpoczynającej się zatoki parkingowej. Zdaniem Kolegium racje ma organ I instancji, że taki sposób wyznaczenia miejsc postoju w strefie jest wystarczający. Użytkownicy pojazdów są wystarczająco poinformowani, że postój w tym miejscu upoważnia zarządcę drogi do pobierania opłat za postój w miejscach parkingowych umieszczonych za znakiem. Po przeanalizowaniu treści przywołanej wyżej uchwały NSA, Kolegium doszło do przekonania, że nie stwierdza ona, że do pobierania opłat niezbędne jest wyznaczenie miejsc postojowych w postaci łącznego umieszczenia znaków pionowych i poziomych, lecz, że nie narusza prawa wyznaczenie tych miejsc znakami jedynie pionowymi. Kolegium zauważa, że jest to wystarczające, gdy miejsca postoju znajdują się w zatoczce parkingowej, której wybudowanie, jak można mniemać, miało na celu wyznaczenie miejsc postoju przy zachowaniu bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Zdaniem Kolegium nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut wadliwego oznaczenia strefy płatnego parkowania i wadliwego wskazania miejsc postojowych z powodu nieustawienia znaku D-45"koniec strefy płatnego parkowania". Organ wyjaśnił, że znak D-45 w tym czasie również był postawiony. Zgodzić się należy z organem, że w rozpatrywanej sprawie skarżący parkował pojazd w miejscu należącym do strefy płatnego parkowania, znajdującym się za znakiem wyznaczającym rozpoczęcie strefy płatnego parkowania i to jest przesądzające, że

parkowanie w miejscach wyznaczonych w tej strefie obligowało do uiszczenia opłaty.

Z tych powodów Kolegium uznało zarzut nieistnienia obowiązku objętego egzekucją za nieuzasadniony.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z [...] r. wywiódł skargę na postanowienie Kolegium z [...]. Autor skargi postawił następujące zarzuty naruszenia przepisów prawa tj.:

1. nie wykonanie w całości uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania oraz opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Gminy Miasto K. oraz sposobu ich pobierania, która weszła w życie [...] r. a tym samym bezpodstawny pobór opłaty dodatkowej z tytułu nieopłacenia postoju pojazdu samochodowego w SPP.

2. nie wykonanie uchwały Rady Miasta K. Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r. w sprawie rozpatrzenia mojej skargi na działania Prezydenta Miasta K. dotyczącej prawidłowości oznakowania SPP.

3. celowe wprowadzenie w błąd zarówno skarżącego jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze poprzez podanie dwóch sprzecznych ze sobą informacji dotyczącej terminu ustanowienia oznakowania pionowego przy ul. [...] w K. przy Kinie W. (dotyczy znaku pionowego D-45).

4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13b ust. 1 oraz ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. 2018 poz. 2068 ze zmianami, dalej: u.d.p.) w zw. §1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r. nr 220, poz. 2181 ze zmianami) oraz art. 33 §1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ich błędną wykładnię tj. wbrew zakazowi per non es dokonanie ich wykładni poprzez uznanie pewnego fragmentu za zbędny, a więc niezawierający treści normatywnej.

5. naruszenie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 1 oraz ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (u.d.p.) w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ich błędną wykładnię, z której ma wynikać, że znaki informacyjne nie mają charakteru więżącego oraz, że obowiązki określonego zachowania na drodze wynikają z uchwały Rady Miasta

6. naruszenie art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego zawierającego jedną z ogólnych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego tj. zasadę pogłębiania zaufania do władzy publicznej poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego.

7. wybiórczą i nierzetelną wykładnię uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 09.10.2017 r. sygn. II GPS 2/17Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący podkreślił m.in., że naliczanie opłat za parkowanie byłoby zasadne jedynie wówczas, gdyby stanowiska w strefie płatnego parkowania w rejonie Urzędu Miejskiego w R. były wyodrębnione konstrukcyjnie. Analiza przepisów dotyczących szczegółowego sposobu oznakowania miejsc postojowych, zawartych m.in. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. czy rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2015 r., prowadzi do wniosku, że nie może być mowy o "stanowisku parkingowym wyodrębnionym konstrukcyjnie" w sytuacji, gdy brak jest widocznych granic takiego stanowiska. Tymczasem konstrukcja stanowiąca w ocenie organów administracji "stanowisko wyodrębnione konstrukcyjnie" jest w istocie pasem wielokrotnie przekraczającym długość samochodu i przeznaczonym - jak się wydaje - do parkowania wielu pojazdów. Tym samym nie sposób wskazać wyodrębnienia wymaganych przez przepisy wykonawcze stanowisk, albowiem czym innym jest miejsce parkingowe, a czym innym "stanowisko", którym to pojęciem posługują się przywołane przepisy. Prawidłowe oznakowanie stanowisk parkingowych jest obowiązkiem zarządcy drogi, sposób oznakowania powinien być jednolity oraz nie wzbudzać jakichkolwiek wątpliwości wśród uczestników ruchu, co do charakteru danego stanowiska. Natomiast w razie powstania takich wątpliwości, winny być one rozstrzygane na korzyść strony postępowania, nie zaś organu, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium wystąpiło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżone postanowienie może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Kontroli Sądu podlega postanowienie SKO z [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z [...] r. oddalające, na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a., zarzut nieistnienia obowiązku zgłoszony przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym.

W tym miejscu wyjaśnić wypada, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w trybie egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego jego wydanie postanowienia organu I instancji w świetle wyżej wskazanych kryteriów kontroli sądowej, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a. Tylko zaś w takiej sytuacji możliwe jest uchylenie rozstrzygnięcia organu administracji.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie zarówno przez wierzyciela, jak i organ odwoławczy oraz na etapie postępowania sądowo-administracyjnego jest wyłącznie zasadność wniesionego przez skarżącego zarzutu do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jak zaś wynika z akt sprawy postępowanie to jest prowadzone na podstawie wystawionego przez Prezydenta Miasta tytułu wykonawczego podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r., którego odpis doręczono zobowiązanemu w dniu [...] r.

Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią środek zaskarżenia przysługujący jedynie zobowiązanemu, który zgłaszając je może powoływać się na naruszenie istotnych zasad postępowania egzekucyjnego lub niedopuszczalność egzekucji. Zarzuty mogą być wniesione tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 ust. 2 u.p.e.a.

Skarżący w niniejszej sprawie postawił zarzut na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku. Wskazał przy tym, na niezgodne - w jego ocenie - z obowiązującymi przepisami, oznaczenie miejsc do parkowania i brak wymaganego oznakowania poziomego.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zarzut nieistnienia obowiązku dotyczy zasadniczo kontroli formalnej obowiązku, co do którego prowadzi się egzekucję. Przez nieistnienie obowiązku należy zaś rozumieć sytuację, kiedy wskazano w tytule wykonawczym obowiązek, który nie ciąży na zobowiązanym podmiocie. Taka sytuacja nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie.

Jak bowiem wskazują organy obu instancji, opłata dodatkowa wynika z faktu parkowania przez skarżącego w strefie płatnego parkowania w K. przy ulicy [...] w dniach [...] r. i [...] r., pojazdu marki [...] (nr rejestracyjny [...]) tj. bez wniesienia wymaganej opłaty. Nieuiszczenie kwot wskazanych w). Fakt niezgodności parkowania pojazdu z obowiązującymi przepisami został stwierdzony przez prowadzącego kontrolę upoważnionego pracownika służby parkingowej, który pozostawił za wycieraczką, na przedniej szybie pojazdu wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wobec nieuiszczenia opłaty dodatkowej, do skarżącego, jako właściciela pojazdu, skierowane zostały w dniu [...] r. upomnienia z dnia [...] r. (nr [...] oraz [...] wzywające do uregulowania należności. Upomnienie powyższe, wobec niedokonania opłaty dodatkowej, stało się zaś podstawą do wystawienia w dniu [...] r. tytułu wykonawczego nr [...]

Obowiązek ponoszenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania wynika z art. 13 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13b ust. 1 u.d.p. i nie wymaga wydania decyzji w tym przedmiocie. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Z kolei art. 13 ust. 1 ww. ustawy stanowi, ze opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze. Uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania oraz opłat pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Gminy Miasto K. oraz sposobu ich pobierania stanowią podstawę żądania opłaty za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania wyznaczonej tym aktem prawa miejscowego, obok przywołanych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych. Uchwała ta, ze zmianami wynikającymi z uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r., obowiązywała w chwili zdarzenia powodującego obowiązek uiszczenia opłaty. Uchwała wyznaczała strefy płatnego parkowania. Ulica [...], na której miały miejsce nieopłacone przez skarżącego postoje jego pojazdu należała do strefy. W powyższej uchwale również zaś określono, że opłata pojazdów samochodowych obowiązuje w wyznaczonych miejscach.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy, rozpatrując wskazany przez skarżącego zarzut z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku, prawidłowo zauważył, że dokonując interpretacji pojęcia "wyznaczone miejsce" zawartego w art. 13b ust. 1 u.d.p. oraz ww. uchwale Rady Miejskiej należy mieć na uwadze, iż miejsca postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 470), tj. w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 170, poz. 1393 ze zm.), a także w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. ustawodawca określił, że w strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi, określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wyznaczenie miejsca postojowego wiąże się zatem z umieszczeniem znaku pionowego D-18 "parking" oraz wymaga zastosowania znaków poziomych. Zgodnie z pkt. 5.2.4 Załącznika nr 2 do wymienionego wyżej rozporządzenia, znak P-18 "stanowisko postojowe" stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach jednakże bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk. Oznacza to, że linie poziome nie zawsze są konieczne. Miejsce może być więc uznane za poprawnie wyznaczone, jeśli zamiast białej farby poszczególne stanowiska postojowe będą wyznaczone w inny sposób. Tak, aby były widoczne "na pierwszy rzut oka" przez przeciętnego kierowcę. Dopuszczalne jest więc stosowanie różnokolorowej kostki brukowej czy fizyczne rozdzielanie miejsc za pomocą roślinnych nasadzeń czy też stworzenie zatoczki parkingowej .

Trafnie wskazał organ odwoławczy, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżący parkował w SPP ul. [...] w K. należący do niego pojazd samochodowy marki [...] w wyżej wskazanych dniach. Skarżący tych okoliczności nie kwestionuje, jednakże uważa, że nie ma obowiązku uiszczenia opłaty, ponieważ zarządca drogi nie wywiązał się z obowiązku prawidłowego wyznaczenia miejsc postojowych w tej części SPP zarówno znakami pionowymi jak i poziomymi. Miejsca postoju zostały wyznaczone znakami pionowymi - znakiem D-44 umieszczonym w rejonie skrzyżowania ul. [...] z ul. [...], a następnie znakiem D-18 z tabliczką T-30 w miejscu rozpoczynającej się zatoki parkingowej. W ocenie Sadu takie wyznaczenie miejsca płatnego parkowania uznać należy za spełniające kryteria stawiane zarówno przepisami prawa jak i przywołanej uchwale GPS II 2/17. Na załączonych zdjęciach dołączonych do zarzutów wyraźnie widać, że zatoczka parkingowa wybudowana z kostki odcina się zarówno od chodnika jak i od jezdni.

Tym samym, w ocenie Sądu, za prawidłowe należy uznać stanowisko organów obu instancji, że zgłoszony zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. jest niezasadny. Obowiązek poniesienia opłaty powstał bowiem z mocy prawa w momencie postawienia przez skarżącego pojazdu w strefie na wydzielonym parkingu w obrębie którego ustalono stanowiska.

Brak jest zatem podstaw do dopatrywania się zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku w jakimkolwiek zakresie wskazanym w tytule wykonawczym, stanowiącym podstawę prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w którym zarzut został zgłoszony. Biorąc pod uwagę powyższe, brak jest więc też podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Ustalenia organów obu instancji dokonane w postępowaniu podlegającym kontroli Sądu są bowiem prawidłowe i wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Z tych względów, mając na uwadze powyższe, orzekając w trybie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku