Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1293/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędzia WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2009 r. sprawy ze skargi W.W. na uchwałę Rady Miejskiej w Starym Sączu z dnia 30 grudnia 2004 r., nr XXX/325/04 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Stary Sącz - plan nr 3 skargę oddala


UZASADNIENIE

II SA/Kr 1293/08

UZASADNIENIE

Rada Miejska w Starym Sączu podjęła w dniu 30 grudnia 2004 r. uchwałę Nr XXX/325/04 w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego MIASTO STARY SĄCZ - PLAN NR 3".

W dniu 24 listopada 2008 r. skargę na powyższą uchwałę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. W., zam. w S.. Skarga została wniesiona po uprzednim "wniosku (skardze)" z dnia 25 września 2008 r., skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy w Starym Sączu "w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na wniosek ten, powołujący się na art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie ma w aktach odpowiedzi.

W skardze W. W. napisał tylko, że chodzi o nieruchomość Nr 1 i Nr 2 i że jest poszkodowany finansowo i moralnie. Z cyt. wniosku skierowanego do Burmistrza wynika natomiast, że skarżący sprzeciwia się przeznaczeniu jego nieruchomości w dalszym ciągu na cele rolne pomimo jego wielu wniosków o jej przekwalifikowanie na cele budowlane. W. W. podnosi, że obok jego działek są 3 działki budowlane i grunt przeznaczony pod inwestycje gminne.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. W uzasadnieniu tej odpowiedzi napisano, że skarżący nie określił w skardze do sądu administracyjnego aktu, który zaskarża. Niemniej jednak organ zapoznając się z treścią żądania do usunięcia naruszenia prawa, uznał, że skarga dotyczy Uchwały Nr XXX/325/04 Rady Miejskiej w Starym Sączu z dnia 30 grudnia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Miasto Stary Sącz - Plan Nr 3. Co prawda powyższy plan obejmuje dz. ew. Nr 1 położoną w S., jednakże nie obejmuje powołanej przez skarżącego działki Nr 2, która nie figuruje w żadnym dotychczas uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przyjętym i uchwalonym przez Gminę Stary Sącz.

Opisano przebieg prac planistycznych i wskazano, że na etapie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu W. W. złożył uwagi, wnioskując o włączenie do terenów budowlanych działki Nr 1. Ponadto nie wyraził zgody na przeznaczenie w/wym. działki do lokalizacji ogólnodostępnego parkingu. Rada Miejska w Starym Sączu nie uwzględniła tej uwagi z następujących względów:

1. Położenie w/wym. działki w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w chronionych przed zainwestowaniem kubaturowym terenach kompleksów wysokiej jakości gruntów rolnych, strefie ochrony konserwatorskiej "A".

2. Położenie w/wym. działki w wykonanych dla potrzeb planu "opracowaniu ekofizjograficznym" działka znajduje się w kompleksach do objęcia bezwzględnym zakazem zabudowy.

3. Ze względu na fakt iż zespół staromiejski wpisany jest do rejestru zabytków, dla projektu planu sporządzono "Wytyczne konserwatorskie" oraz "Analizę krajobrazową w zakresie ekspozycji zespołu zabudowy Starego Sącza", które to opracowania uzyskały akceptację Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zgodnie z obowiązującymi przepisami projekt planu uzyskał wymagane przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnienie Wojewódzkiego konserwatora Zabytków, który zarówno na etapie opracowywania wymienionych wcześniej wytycznych konserwatorskich jak i samego projektu planu szczególną uwagę zwracał na ochronę terenów stanowiących przedpole widokowe wpisanego do rejestru zabytków zespołu staromiejskiego, w tym terenu skarpy i jej podnóża. Z w/w względów, teren całej skarpy oraz jej podnóża objęty jest zakazem zabudowy, a jedyne możliwe jego zagospodarowanie związane być może z realizacją ogólnodostępnego parkingu, którego celem jest eliminacja nadmiernego ruchu samochodowego z centrum miasta oraz zieleni urządzonej lub pozostawienie w/w terenu w dotychczasowym rolnym użytkowaniu.

Napisano dalej, że działkę skarżącego wyłączono z terenu parkingu oznaczonego symbolem [...], pozostawiając ją w dotychczasowym rolnym użytkowaniu tereny rolne z zakazem realizacji obiektów kubaturowych w tym służących produkcji rolnej oraz zakazem zalesień oznaczone symbolem [...].

Żaden przepis prawa nie zobowiązuje organów administracji publicznej (samorządowej czy rządowej) aby uwzględniać żądania stron co do sposobu przeznaczenia terenów. Skarżący zdaje sobie sprawę, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z konfliktem między interesem prywatnym a interesem publicznym. Mając na uwadze interes prywatny skarżącego tj. względy finansowe, które jego zdaniem są dla niego krzywdzące, gdyż nie zmieniają przeznaczenia działki z rolnej na budowlaną, a z drugiej strony interes publiczny zmierzający do ochrony gruntów rolnych, tutejszy organ uznał, że interes publiczny jest nadrzędny w stosunku do interesu prywatnego. W tym miejscu należy również podkreślić, że plan nie zmienił dotychczasowego przeznaczenia działki Nr 1, a tym samym nie naruszył sfery prawa własności skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd Administracyjny został powołany do kontroli zaskarżanych do niego aktów z punktu widzenia ich zgodności z prawem, a wobec zaskarżanych do niego uchwał organów samorządu gminy Sąd ma do dyspozycji możliwość stwierdzenia nieważności w sytuacji, gdy uchwała ta jest sprzeczna z prawem. Obowiązujące prawo nie pozwala zatem Sądowi na badanie celowości, słuszności, ekonomiczności i innych cech zaskarżonych aktów, jeżeli cechy te nie są zdeterminowane przez prawo. Aktualny stan prawny nie pozwala również na weryfikację zaskarżanych aktów wyłącznie ze względu na fakt naruszenia przez nie czyichś interesów prawnych lub uprawnień, jeżeli to naruszenie nie pociąga za sobą niezgodności z obiektywnie istniejącą normą prawną. W przypadku skarg na uchwały organów samorządu terytorialnego, naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia stanowi wprawdzie warunek istnienia legitymacji skargowej, ale nie wyznacza Sądowi kryterium wydania końcowego orzeczenia.

Należy również podkreślić, że zgodnie z Konstytucją RP prawo własności nie ma charakteru absolutnego, a ustawy mogą je w uzasadnionych przypadkach ograniczać pod warunkiem nie naruszania istoty prawa własności (art. 64 ust. 3). Tak czyni ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), która pozwala na ingerencję w prawo własności dla realizacji celów publicznych, przyznając w tym celu organom gmin (radom) władztwo planistyczne, upoważniające je do ustalania przeznaczenia nieruchomości.

Analizując zaskarżoną uchwałę Sąd doszedł do wniosku, że nie narusza ona prawa. Została ona wydana zgodnie z przepisami cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zostały dochowane wszystkie elementy formalne postępowania planistycznego, o jakich mowa w art. 17 tej ustawy.

Jednocześnie należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała w niczym nie zmieniła sytuacji prawnej nieruchomości należącej do skarżącego. Strona przeciwna trafnie podniosła, że organ planistyczny nie ma obowiązku uwzględniania uwag do planu, toteż nie można zarzucać, że naruszył prawo nie uwzględniając uwag W. W.

W przestawionej sytuacji, skoro zaskarżona uchwała nie narusza prawa, Sąd -oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).