Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 801/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 oraz art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. W. na pismo Kuratorium Oświaty w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] Prezydent W. nadał I. W. stopień nauczyciela mianowanego. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], ten sam organ odmówił I. W. nadania stopnia nauczyciela mianowanego, ze względu na odmowę złożenia przez nią ślubowania przy nadaniu stopnia nauczyciela mianowanego.

Po rozpatrzeniu odwołania I. W. [...] Kurator Oświaty decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że decyzja o odmowie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego nie znajduje odzwierciedlenia w zapisach prawa oświatowego, bowiem zgodnie z art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.) organ prowadzący szkołę odmawia nadania nauczycielowi, w drodze decyzji administracyjnej, stopnia nauczyciela mianowanego w przypadku niespełnienia warunków, o których mowa w ust. 1 wymienionego przepisu. Tymczasem I. W. spełniła określone prawem warunki do nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, nie było zatem przesłanek do wydania decyzji odmawiającej.

Następnie w dniu [...] marca 2006 r. I. W. zwróciła się z prośbą do Burmistrza Dzielnicy [...], w związku z ustną odmową z dnia [...] marca 2006 r. nadania jej stopnia nauczyciela mianowanego, o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie.

Odpowiadając na powyższą prośbę, Burmistrz Dzielnicy [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. L.dz. [...] poinformował, że w związku z uchyleniem przez [...] Kuratora Oświaty decyzji odmawiającej nadania stopnia nauczyciela mianowanego, zaproszono w dniu [...] marca 2006 r. I. W. w celu nadania jej stopnia awansu. Ponowna odmowa złożenia ślubowania uniemożliwiła jednak wykonanie decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego i pozostaje ona – jako niewykonana – w aktach sprawy.

I. W. wniosła od powyższego pisma, potraktowanego przez nią jako decyzja administracyjna, odwołanie do [...] Kuratora Oświaty, wnosząc o jego uchylenie i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.

W dniu [...] maja 2006 r. Kuratorium Oświaty w W., odpowiadając na powyższe odwołanie wyjaśniło, że przepisy prawa oświatowego w sposob wyraźny nakładają na nauczyciela otrzymującego stopień nauczyciela mianowanego obowiązek złożenia ślubowania zgodnie z art. 15 cyt. ustawy- Karta Nauczyciela.

W skardze z dnia 14 kwietnia 2009 r. I. W., jako zaskarżony akt wskazała powyższe pismo Kuratorium Oświaty w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], które zostało przez nią nazwane decyzją administracyjną. Jednocześnie wniosła o uznanie skargi za złożoną w ustawowo zakreślonym terminie, a w przypadku uznania, że termin został przekroczony, wniosła o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżone pismo nie ma przymiotu decyzji, a w sprawie będącej przedmiotem skargi nie zostały wydane decyzje administracyjne podlegające kontroli przez sąd administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.

Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

6. oraz bezczynność organów w tych przypadkach.

Z kolei zgodnie z art. 3 § 3 tej samej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

W swojej skardze z dnia 14 kwietnia 2009 r. I. W. nazwała zaskarżone pismo Kuratorium Oświaty w W. z dnia [...] maja 2006 r. decyzją administracyjną.

W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również Kodeks postępowania administracyjnego i inne procedury administracyjne, nie zawierają definicji decyzji. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że przez decyzję rozumie się wydany na podstawie powszechnie obowiązującego przepisu prawa władczy i jednostronny akt, rozstrzygający konkretną sprawę i skierowany do imiennie oznaczonego adresata, niezwiązanego z organem administracji węzłem zależności organizacyjnej, ani też podległości służbowej (zob. np. J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008 r. s. 26, por. także uchwałę Izby Cywilnej i Administracyjnej Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1988 r. sygn. akt III AZP 1/88 (OSPiKA 1989, z. 3, poz. 59).

W zaskarżonym piśmie z dnia [...] maja 2006 r. organ odniósł się do zarzutów skarżącej zawartych w jej odwołaniu od pisma Burmistrza Dzielnicy [...] W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. L.dz. [...], w którym udzielono jej wyjaśnień dotyczących niezłożenia przez nią ślubowania przewidzianego w ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.).

W ocenie Sądu pismo to nie posiada przedstawionych wyżej cech niezbędnych dla zakwalifikowania go jako decyzji administracyjnej. A zatem w powyższej sprawie pismo Kuratorium Oświaty w W. z dnia [...] maja 2006 r. stanowi jedynie odpowiedź na zarzuty postawione w piśmie I. W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. Powyższe pismo nie stanowi decyzji administracyjnej, bowiem nie stanowi ono też władczego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy administracyjnej, a jedynie opinię organu w kwestii podnoszonych zarzutów. Dlatego też skarga wniesiona na tego rodzaju pismo, niemieszczące się w podanym wyżej zakresie określonym przez art. 3 ppsa, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.