Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1433/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pokt 5, art. 80, art. 81, poz. 59 załącznika nr 1
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: art. 174, 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 145 par. 2, art. 151, art. 3 par. 1, art. 3 par. 2 pkt 1,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.C 2012 nr 326 poz 47 art. 267
law: Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowania)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan- Pytlowany Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz (spr. ) Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Po 153/13 w sprawie ze skargi K.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 14 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Po 153/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z 19 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego - oddalił skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (zwany dalej Sądem lub Sądem I instancji) za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

K. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U S. (zwany dalej Skarżącym) nabył wewnątrzwspólnotowo samochód marki Seat Altea, jednakże nie złożył deklaracji nabycia wewnątrzwspólnotowego i nie zapłacił należnego podatku.

Organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia 14 sierpnia 2012 r. nr [...] określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Seat Altea, w kwocie 466 zł.

Rozpoznając odwołanie od ww. decyzji, organ odwoławczy działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z póżn. zm.; dalej O.p.) w związku z art. 3 ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 3, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, z późn. zm.; dalej u.p.a. z 2004), art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626, z późn. zm.; dalej u.p.a z 2008), § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825, z późn. zm.) oraz obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M. P. Nr 86, poz. 880) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organy odwoławczy uzasadniając swoje stanowisko w rozpoznawanej sprawie wskazał, że z zebranego materiału dowodowego jasno wynika, że K. M. zakupił na terenie D. samochód marki Seat Altea o numerze nadwozia [...] i sprzedał go przed pierwszą rejestracją, nie płacąc należnego podatku akcyzowego. Organ podatkowy, powołując się na treść art. 80 ust. 2 pkt 2 u.p.a. z 2004 wskazał, że podatnikami podatku akcyzowego są podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego i zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, jeżeli dokonują nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych, niezarejestrowanych na terytorium kraju, zobowiązane są po dokonaniu przywozu na terytorium kraju, złożyć właściwemu naczelnikowi urzędu celnego deklarację uproszczoną w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później, niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że do celów poboru akcyzy koniecznym jest odwołanie się do kodów Nomenklatury Scalonej określonych przez Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r., zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Dodatkowo, zdaniem organu odwoławczego, w ustaleniu zasadniczego przeznaczenia danego pojazdu pomocniczy jest licencjonowany program komputerowy, zwany Systemem Wyceny Wartości Pojazdów EurotaxGlass's. Dla samochodu marki Seat Altea o numerze nadwozia (VIN) [...] brzmienie pozycji CN 8703 i CN 8704 wskazuje, że zasadniczym kryterium klasyfikacji w nomenklaturze CN pojazdów samochodowych tego typu jest ich przeznaczenie. Organ odwoławczy wskazał, że ogólny wygląd i ogół cech spornego pojazdu, świadczy o jego osobowych walorach, a tym samym wyczerpuje przesłankę, według której podlega klasyfikacji do pozycji CN 8703.

Zdaniem organu odwoławczego zamontowanie kratki oddzielającej przestrzeń bagażową od części dla pasażerów, dokonane w celu przystosowania pojazdu do indywidualnych potrzeb użytkowych nie miało znaczenia dla klasyfikacji spornego samochodu do pozycji CN 8704, tj. pojazdy mechaniczne do transportu towarów. Była to czynność nieingerująca w konstrukcję samochodu, a więc niezmieniająca jego zasadniczego przeznaczenia jakim jest przewóz osób. Obiektywne cechy pojazdu, wynikające z jego wyglądu, konstrukcji i przeznaczenia, świadczą jednoznacznie, O tym że jest to samochód o zasadniczym przeznaczeniu do przewozu osób i tym samym podlega klasyfikacji do kodu CN 8703. Organ odwoławczy wskazał również, że w związku z tym, iż na gruncie podatku akcyzowego, rozstrzygające znaczenie mają przepisy prawa podatkowego – autonomiczne w stosunku do przepisów Prawa o ruchu drogowym i zawierające odrębną definicję samochodu osobowego, w oparciu o CN i HS bez znaczenia jest przedstawione przez Skarżącego "Świadectwo homologacji typu pojazdu A [...]", które i tak w rozpoznawanej sprawie nie odpowiada wzorcowi świadectwa homologacji, określonemu w załączniku nr VI Dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów ("dyrektywa ramowa"), a nadto nie zawiera zindywidualizowanego numer VIN pojazdu. Bezzasadne jest również w związku z powyższym odwoływanie się do zagranicznych dokumentów rejestracyjnych na potrzeby klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy organ odwoławczy uznał również, że bezzasadne jest przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka z uwagi na fakt, że cały materiał dowodowy zebrany w rozpoznawanej sprawie wskazuje, iż cechy konstrukcyjne spornego pojazdu wskazują, że zasadniczym jego przeznaczeniem jest przewóz osób. Ponadto, okoliczności montażu panela podłogowego oraz ich odzwierciedlenie w duńskich dokumentach rejestracyjnych pozostają bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy.

K. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia wydanych decyzji. Wyrokiem z 14 maja 2013 r., sygn. akt III Sa/Po 153/13 Sąd I instancji oddalił skargę.

Sąd wywiódł, że zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.a. z 2004, do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), stanowiącej systematyczny i hierarchiczny zbiór towarów w podziale na grupy towarowe, dzielone na sekcje, działy, pozycje, podpozycje oraz kody.

Sąd I instancji uznał, że dokonując klasyfikacji towaru do danego kodu CN należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), które zostały zawarte w załączniku nr I do rozporządzenia Rady nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256, s. 1 ze zm. wprowadzonymi rozporządzeniem Komisji nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r., Dz. Urz. WE L 287, s. 1) oraz uwzględniać Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej oraz Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów. Zgodnie z brzmieniem pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją CN 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z brzmienia pozycji CN 8703 wynika zatem, że o klasyfikacji samochodu do tejże pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób.

Sąd wyjaśnił, że określenie "zasadniczo przeznaczone" w rozpoznawanej sprawie oznacza obiektywne cechy samochodu, pozwalające na stwierdzenie jego głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne jest w tym względzie przeznaczenie pojazdu przez producenta, który tworzy jego konstrukcję - zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami. Użytkownicy samochodów, decydując natomiast o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia ich konstrukcyjnego przeznaczenia.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe słusznie uznały, że pomocniczy w ustaleniu zasadniczego przeznaczenia danego pojazdu jest licencjonowany program komputerowy zwany Systemem Wyceny Wartości Pojazdów EurotaxGlass's, który dla spornego pojazdu marki Seat Altea o numerze nadwozia (VIN) [...] wskazał określone, charakteryzujące go cechy, co dodatkowo potwierdzone zostało w zgromadzonym materialne dowodowym w postaci oględzin przeprowadzonych przez funkcjonariuszy organu celnego oraz dokumentacji fotograficznej.

Sąd odnosząc się do wszystkich okoliczności sprawy orzekł, że ogół cech spornego pojazdu samochodowego, świadczy o jego osobowych walorach, a tym samym wyczerpuje przesłankę, według której klasyfikować go należy w pozycji CN 8703, co dodatkowo znajduje odzwierciedlenie w powołanym wcześniej wyroku ETS z 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06 (Dz. U. C 22 z dnia 26.01.2008 r. str. 12). Ponadto pojazdy o bogatym wyposażeniu wnętrza, które z reguły przypisywane jest samochodom osobowym winny być klasyfikowane na podstawie ich ogólnego wyglądu i ogółu cech do pozycji CN 8703.

Sąd stwierdził przy tym, że wpływu na rozstrzygnięcie nie mają podnoszone przez Skarżącego okoliczności, że w chwili nabycia, pojazd posiadał zamontowaną kratkę, oddzielającą przestrzeń bagażową od części pasażerskiej oraz panel podłogowy w miejscu tylnej kanapy. Okoliczności te świadczą jedynie o czasowym przystosowaniu pojazdu do indywidualnych potrzeb, a ponadto była to zmiana krótkotrwała (odwracalna), o czym świadczy ponowne dostosowanie samochodu do korzystania z niego jak z auta osobowego, a zatem zgodnie z jego zasadniczym przeznaczeniem nadanym przez producenta. Sąd uznał, że zasadnicze przeznaczenie spornego pojazdu samochodowego ustalone zostało w sposób prawidłowy, zatem brak było podstaw do uwzględniania wniosków dowodowych na podstawie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. oraz stosownie do art. 106 § 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.; dalej P.p.s.a.). Konkludując Sąd przyjął, że organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, wyprowadziły z nich prawidłowe wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu i jego klasyfikacji taryfowej oraz zasadnie uznały, że sporny samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, a zatem powinien być klasyfikowany do pozycji CN 8703.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wywiódł Skarżący, który na podstawie art. 174 P.p.s.a. zarzucił Sądowi naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 P.p.s.a, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

art. 2 pkt 1 w związku z art. 3 ust 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 80 i art. 81 oraz w związku z poz. 59 załącznika nr 1 u.p.a. z 2004 poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że samochód marki Seat Altea o numerze nadwozia [...] przeznaczony jest zasadniczo do przewozu osób w rozumieniu poz. 59 powyższego załącznika oraz w rozumieniu pozycji CN 8703, a zatem stanowi wybór akcyzowy;

Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987 r. z poźn. zm.) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) skutkującej przyjęciem przez Sąd, że samochód Seat Altea podlega zaliczeniu do pozycji CN 8703, a nie do CN 8704, przy jednoczesnym nie uwzględnieniu decydującego, zdaniem Skarżącego, argumentu o zasadniczym przeznaczeniu przedmiotowego samochodu do przewozu towarów, przemawiającego za klasyfikacją do CN 8704;

Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów opracowanego przez Radę Współpracy Celnej i przyjętego w ramach Międzynarodowej Konwencji w Sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodyfikowania Towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. (zał. Dz. U. z 1997 r. Nr 11, poz. 62), poprzez nie wzięcie pod uwagę w niniejszej sprawie Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, ponieważ Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej mogą się tylko do niej odwoływać, jednakże nie zastępują ich, co w konsekwencji spowodowało, że nie uwzględniono argumentu Skarżącego o złej klasyfikacji przedmiotowego samochodu do kodu CN 8703, a nie do kodu CN 8704;

II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 145 § 2 oraz art. 151 P.p.s.a w związku z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa w zakresie wskazanym przez Skarżącego w jego skardze i oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodu naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej w P. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Autor skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności wskazał czego dotyczyła istota sporu i odniósł się do prawidłowości zakwalifikowania do odpowiedniego kodu Nomenklatury Scalonej wprowadzonego na obszar RP samochodu marki Seat Altea. W ocenie Skarżącego, Sąd i organy celne, błędnie zakwalifikowały pojazd samochodowy nabyty jako samochód osobowy, będący wyrobem akcyzowym o kodzie CN 8703. Zdaniem Skarżącego ocena zasadniczego przeznaczenia określonego pojazdu powinna być dokonywana na podstawie rzeczywistego przeznaczenia pojazdu w momencie dokonania nabycia wewnatrzwspólnotowego, natomiast w rozpoznawanej sprawie, w celu ustalenia prawidłowego kodu należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Najważniejszą z nich jest reguła 1, która informuje, że do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności - o ile jest to możliwe korzystać z następnych reguł, od 2 do 6, a następnie z Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, wydanych i uaktualnianych przez Światową Organizację Celną w Brukseli.

Autor skargi kasacyjnej nie zgodził się z wyrokiem Sądu twierdząc, że przedmiotowy samochód zakwalifikować należało do kodu CN 8703, ponieważ posiadał stałą przegrodę za przednim rzędem siedzeń, panel podłogowy i nie miał żadnych punktów służących do montowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa. Ponadto w części ładunkowej brak było wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczonego dla pasażerów. Posiadanie okien w panelach bocznych, zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do HS, nie stanowiło przesłanki do zakwalifikowania samochodu jako osobowego. Autor skargi kasacyjnej wskazał przy tym, że brak pisma od delera lub producenta pojazdu, które mogłoby wskazywać na konstrukcyjne przeznaczenie auta pozwala na twierdzenie, że w rozpoznawanej sprawie, brak było wystarczającej ilości dokumentów, pozwalających na dokładną jego kwalifikację. Ponadto, zamontowana przegroda, nie miała znaczenia dla kwalifikacji spornego pojazdu samochodowego, ponieważ była łatwa do zdemontowania, co jest tym bardziej istotne z uwagi na fakt, że w Notach Wyjaśniających do HS brak jest wyjaśnień mówiących o tym, aby przegroda między częścią dla kierowcy, a częścią tylną montowana była w sposób nie pozwalający na jakiekolwiek zmiany konstrukcyjne.

Dodatkowo wskazać należy, że Skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo procesowe, które wpłynęło 17 lutego 2015 r., precyzujące skargę kasacyjną, w pkt II, wskazując na naruszenie:

1. art. 120, 121, 122, 187 oraz art. 188 O.p., poprzez błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, poprzez sklasyfikowanie samochodu marki Seat Altea o numerze nadwozia [...] do kodu CN 8703;

2. art. 180 § 1, 181, 187, 188 oraz 197 O.p., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej, w sytuacji gdy okoliczności dla których stwierdzenia został powołany niniejszy dowód były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a nie zostały one stwierdzone wystarczająco innym dowodem;

3. art. 180 § 1, 181, 187, 188 oraz 197 O.p., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu i zwrócenie się do producenta, w sytuacji gdy okoliczności dla których stwierdzenia został powołany niniejszy dowód były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a nie zostały stwierdzone wystarczająco innym dowodem;

4. art. 180 § 1, 181, 187, 188 oraz 197 O.p., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu ze zwrócenia się do dealera duńskiego, w sytuacji gdy okoliczności dla których stwierdzenia został powołany niniejszy dowód były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a nie zostały wystarczająco stwierdzone innym dowodem;

5. art. 190 i 198 O.p., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu ze zwrócenia się do dealera polskiego w celu ustalenia, w jakim stanie faktycznym przedmiotowy samochód opuścił fabrykę.

Autor pisma procesowego zwrócił się ponadto o skierowanie pytania prejudycjalnego do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w celu dokonania wykładni przepisów wspólnotowych i krajowych, aby przeciwdziałać rozwinięciu się w orzecznictwie krajowym, niezgodnej z przepisami prawa wspólnotowego klasyfikacji taryfowej na terenie Unii Europejskiej samochodu, będącego przedmiotem postępowania, w związku z pojawieniem na wskazanym obszarze WIT-ów, które klasyfikują przedmiotowy pojazd do samochodów ciężarowych należących do kodu CN 8704 oraz przeprowadzenie z nich dowodu. Biorąc pod uwagę powyższe, dokonano zdaniem Skarżącego błędnej klasyfikacji pojazdu, która spowodowała wydanie orzeczenia z naruszeniem przepisów prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania.

W świetle art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wówczas, jeżeli zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane w skardze kasacyjnej przepisy postępowania nie mają takiego charakteru.

W rozpoznawanej sprawie organy oraz Sąd I instancji przyjęły, że sporny samochód marki Seat Altea, nabyty przez Skarżącego w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia, jest samochodem osobowym, mieszczącym się w pozycji CN 8703, a zatem podlegającym akcyzie. Na taki charakter samochodu wskazywały jego oględziny przeprowadzone przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w L. w dniu 13 czerwca 2012 r. oraz dokumentacja fotograficzna tego samochodu, a ponadto oświadczenie R. Sp. z o.o. i opis zmian dokonanych w pojeździe (karata 13 i 14 akt administracyjnych), z których to dokumentów wynika, że przeróbki spornego pojazdu sprowadzające się do montażu lub demontażu niektórych elementów jego wyposażenia nie ingerowały w jego konstrukcję. Powyższe wskazuje na zasadnicze jego przeznaczenie, jako samochodu do przewozu osób, a więc podlegającego akcyzie.

Powyższa argumentacja jest racjonalna i przekonująca. Żaden z wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania w najmniejszym stopniu nie wskazuje na wadliwość tej argumentacji, jak również nie podważa zgodności ze stanem rzeczywistym dowodów, na jakich oparł się Sąd I instancji, akceptując ustalenia i stanowisko organów celnych. I tak, wskazane w skardze kasacyjnej przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c), art. 145 § 2 oraz art. 151 P.p.s.a. zawierają jedynie katalog rozstrzygnięć, jakie mogą zapaść przed sądem administracyjnym. Analizując sprawę pod tym kątem Sąd I instancji, oddalając skargę, nie naruszył przepisu art. 151 P.p.s.a, w myśl którego, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Podobne uwagi można odnieść do podanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., które określają kompetencje kontrolne sądu administracyjnego i rodzaje spraw, w jakich sąd orzeka. Skoro Sąd I instancji orzekł w sprawie skargi na decyzję wydaną przez Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, nie mógł naruszyć powyższych przepisów, a w szczególności zaś art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., w świetle którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Mankamentem skargi kasacyjnej jest brak wskazania w niej przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, regulujących postępowanie podatkowe, w oparciu o które toczy się postępowanie przed organami celnymi, a które jej zdaniem zostały naruszone w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to w szczególności braku powołania przepisów normujących postępowanie dowodowe (art. 180-200), w tym przepisu art. 191, dotyczącego zasady swobodnej oceny dowodów.

Ustosunkowując się do nowych zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, zawartych w piśmie, które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dniu 17 lutego 2015 r., wskazać należy, że w myśl art. 183 § 1 in fine P.p.s.a. – Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Przepis ten statuuje zasadę, zgodnie z którą po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 177 P.p.s.a., strona nie może podnosić w sprawie nowych zarzutów kasacyjnych, a jedynie może przedstawiać nowe uzasadnienie zgłoszonych wcześniej podstaw kasacyjnych (por. postanowienie NSA z 10 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 883/04, wyrok NSA z 4 stycznia 2005 r., sygn. akt FSK 373/04). Wobec powyższego niedopuszczalnym jest po upływie terminu do skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej przytaczanie nowych podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 131/04, postanowienie NSA z 27 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 408/04), co miało miejsce w przywołanym wyżej piśmie. Mając na uwadze fakt, że w sierpniu 2013 r. upłynął termin do wniesienia skargi kasacyjnej, brak było podstaw prawnych do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów kasacyjnych zawartych w ww. piśmie, które nadano w palcówce pocztowej w dniu 16 lutego 2015 r.

Z powyższych względów zarzuty skargi kasacyjnej, odnoszące się do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, nie są oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a., skarga kasacyjna nie wskazała na czym polegało naruszenie przez Sąd I instancji powołanych przepisów przez błędną ich wykładnię. W świetle piśmiennictwa i orzecznictwa, zarzut błędnej wykładni prawa materialnego sprowadza się do niewłaściwego zrozumienia treści lub znaczenia przepisu prawnego, wadliwej interpretacji, niezrozumienia intencji ustawodawcy. Formułując zarzut błędnej wykładni należy wskazać, na czym polegało niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu. Takich zaś rozważań skarga kasacyjna nie przeprowadziła.

Z kolei naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie może przybrać formę wadliwego wyboru normy prawnej w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego, a więc błąd w subsumpcji. Przejawem takiego naruszenia prawa materialnego może być również przyjęcie braku przepisu prawa, podczas gdy on istnieje, a więc na nieznajomości prawa lub nawet dopuszczenie się prostej omyłki. Niewłaściwe zastosowanie prawa może także powstać przy stosowaniu analogii, a więc w sytuacji, gdy w braku odpowiedniej normy prawnej zachodzi potrzeba wypełnienia zaistniałej luki poprzez zastosowanie innego przepisu. Zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, co wymaga podkreślenia, rozpatrywany jest na tle stanu faktycznego sprawy ustalonego przez Sąd I instancji. Tego zaś skarga kasacyjna, oparta na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., skutecznie nie podważyła. W świetle stanu faktycznego sprawy ustalonego przez Sąd I instancji, skutecznie nie podważonego, o czym była wyżej mowa, że sporny samochód był samochodem osobowym. Tym samym w świetle przepisu art. 80 ust. 1 u.p.a. samochód ten podlegał akcyzie, zaś obowiązek podatkowy spoczywał na Skarżącym, który dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego tego pojazdu, zgodnie z art. 80 ust. 2 pkt 2 u.p.a.

Z omawianych względów, niezasadne są podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił również wniosku zawartego w piśmie procesowym, który dotyczył skierowania pytania prejudycjalnego do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w celu dokonania wykładni przepisów UE i krajowych. Wskazać należy, że zgodnie z postanowieniami art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym: a) o wykładni Traktatów; b) o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii. Wskazać natomiast należy, że w skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa UE. W konsekwencji przepisy ujęte w podstawach kasacyjnych skargi kasacyjnej nie były przedmiotem badania zgodności z prawem UE. Zarzut naruszenia prawa UE (jednakże bez sprecyzowania o jaki przepis tego prawa chodzi) pojawił się dopiero w piśmie procesowym, które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 17 lutego 2015 r.

W tym stanie sprawy skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.