Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 139/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi F. K. na bezczynność Starosty K. w przedmiocie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego; postanawia: odrzucić skargę. /-/ B. Drzazga


UZASADNIENIE

F. K. w dniu 8 października 2014 r. wniósł bezpośrednio do Sądu skargę na bezczynność Starosty K. w przedmiocie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego należącej do niego nieruchomości nr ..., obręb D., gm. M.. Sąd, mając na względzie przepis art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), stanowiący, iż skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, przekazał w dniu 8 października 2014 r. skargę Staroście K.

W dniu 14 listopada 2014 r. Starosta K. odpowiedział na skargę F. K. i przesłał wniesioną przez niego skargę. Starosta wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że przed jej wniesieniem skarżący nie złożył stosownie do dyspozycji art. 37 k.p.a. zażalenia na bezczynność organu.

Sąd pismem z dnia 30 stycznia 2015 r. wezwał skarżącego do sprecyzowania skargi w terminie 7 dni, poprzez wskazanie w jakiej konkretnie sprawie administracyjnej bezczynność Starosty Powiatowego w K. zaskarża, pod rygorem rozpoznania sprawy na podstawie treści skargi sformułowanej w piśmie z dnia 6 października 2014 r.

W odpowiedzi z dnia 4 lutego 2015 r. skarżący podał, że pismem z dnia 18 marca 2014 r. zwrócił się bezpośrednio do Starosty K. o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego oraz ujawnienie wyników tego postępowania co do należącej do niego nieruchomości nr ..., obręb D., gm. M.

Sąd pismem z dnia 16 lutego 2015 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez wykazanie w terminie 7 dni, że wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., czyli przed wniesieniem skargi wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 lutego 2015 r. i w zakreślonym terminie nie udzielił on Sądowi odpowiedzi.

Wyjaśnić należy, iż obowiązkiem Sądu, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, jest zbadanie, czy przed wniesieniem skargi skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły jemu w postępowaniu administracyjnym.

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego mu środka zaskarżenia skarga w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.

W przypadku bezczynności organu strona przed wniesieniem skargi zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany przepisem art. 37 § 1 kpa. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Z uwagi na fakt, że skarżący nie wykazał, by przed wniesieniem skargi wyczerpał przysługujący mu środek zaskarżenia – zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 kpa) jego skargę należało w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. odrzucić. Stąd orzeczono jak w sentencji postanowienia.

/-/ B. Drzazga