Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 469/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1 pkt 2, art. 70 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Marek Olejnik, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt I SA/Bk 345/13 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] "D." sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 10 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, 2) zasądza od Przedsiębiorstwa [...] "D." sp. z o.o. z siedzibą w B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 345/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżone przez Przedsiębiorstwo [...] D. Sp. z o.o. z siedzibą w B. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. przyjął do realizacji tytuły wykonawcze o Nr [...]1., [...]2., [...]3., [...]4., [...]5., [...]6., wystawione 4 czerwca 2012 r. przez Burmistrza G. wobec skarżącej, na zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006. Odpisy ww. tytułów wykonawczych doręczono spółce 25 czerwca 2012 r. W celu wyegzekwowania ww. należności organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych. W trakcie postępowania egzekucyjnego zrealizowane zostały należności objęte tytułem wykonawczym Nr [...]1..

Pismem z dnia 21 stycznia 2013 r. spółka wystąpiła o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o Nr od [...]1. do [...]6., wystawionych w dniu 4 czerwca 2012 r. podnosząc, że obowiązek objętymi tymi tytułami nie jest wymagalny z powodu jego przedawnienia oraz wskazała, że nie doręczono zobowiązanej spółce upomnienia mimo, że obowiązek taki ciążył na wierzycielu.

W uzasadnieniu wniosku spółka stwierdziła, że na należności w podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006 wierzyciel dwukrotnie wystawił tytuły wykonawcze. Po raz pierwszy tytuły o Nr [...]7., [...]8., [...]9., [...]10., [...]11. i [...]12. wystawił 25 maja 2010 r. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tych tytułów wykonawczych, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. umorzył postanowieniem z dnia 15 maja 2012 r., na wniosek wierzyciela tj. Burmistrza G. z dnia 31 stycznia 2011 r. Zdaniem spółki tytuły wykonawcze z 2010 r. były nieprawidłowo wystawione, albowiem błędnie została wskazana podstawa prawna wierzytelności oraz nieprawidłowo został wskazany rodzaj i naliczone kwoty odsetek za zwłokę.

Postanowieniem z dnia 22 marca 2013 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 4 czerwca 2012 r. o Nr [...]1., [...]2., [...]3., [...]4., [...]5. i [...]6.. Wyjaśnił, że organ egzekucyjny nie bada z urzędu zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, gdyż nie posiada umocowania w tym zakresie, stąd też przyjmując do realizacji tytuły wykonawcze o Nr od [...]7. do [...]12. uznał, że spełniają one wymogi wskazane w art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm., dalej "u.p.e.a."). Z uwagi na wniosek wierzyciela, postępowanie powyższe zostało umorzone.

Organ egzekucyjny podkreślił również, że brak jest podstaw do stwierdzenia, ze nie został spełniony obowiązek wynikający z art. 15 § 1 u.p.e.a., nakazujący przesłanie zobowiązanemu upomnienia przed wystawieniem 4 czerwca 2012 r. tytułów wykonawczych, gdyż nie istnieją podstawy prawne nakazujące wierzycielowi przesyłania kolejnego upomnienia w przypadku ponownego wszczynania postępowania egzekucyjnego w tej samej sprawie. Przy kolejnym wystawianiu tytułów wykonawczych w danej sprawie wierzyciel, na podstawie art. 27 § 3 u.p.e.a. nie dołącza kolejnego dowodu upomnienia, wskazuje tylko na uprzednie spełnienie tego obowiązku. Stwierdził, że do tytułów wykonawczych o numerach od [...]1. do [...]6. wierzyciel dołączył upomnienie nr UP 9 z dnia 12 maja 2010 r. oraz dowód jego doręczenia, spełniając tym samym obowiązek wynikający z art. 27 § 3 u.p.e.a.

Postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Białymstoku uchylił postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 22 marca 2013 r. w części dotyczącej odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr SW2/289/2012 i umorzył postępowanie w sprawie, a w pozostałej części utrzymał ww. postanowienie w mocy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku organ egzekucyjny prawidłowo stwierdził, że zobowiązania podatkowe ujęte w tytułach wykonawczych wystawionych w dniu 4 czerwca 2012 r. nie wygasły, gdyż nie uległy przedawnieniu, są nadal wymagalne. W rozpatrywanej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006, został przerwany wskutek zajęcia rachunku bankowego, zawiadomieniem z dnia 28 maja 2010 r., o którym spółka została zawiadomiona 31 maja 2010 r. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia, biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu 31 maja 2010 r., w którym zastosowano środek egzekucyjny, czyli od 1 czerwca 2010 r. Umorzenie postępowania egzekucyjnego, w trakcie którego dokonano tej czynności egzekucyjnej, nie wpływa na ocenę skuteczności zastosowanego środka egzekucyjnego, w aspekcie przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wskazane w art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa) warunki do przerwania biegu terminu przedawnienia zostały spełnione. Organ podkreślił, że żaden z obowiązujących przepisów prawa nie wskazuje, że skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia miałby zostać w tej sytuacji unicestwiony. W przedmiotowej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało umorzone na żądanie wierzyciela, czyli na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a., co w świetle art. 60 § 1 oznacza, że nie skutkowało to uchyleniem czynności egzekucyjnej, polegającej na zajęciu rachunku bankowego zawiadomieniem z dnia 28 maja 2010 r.

2. Spółka wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której zarzuciła naruszenie m.in.: art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i brak umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza G. w dniu 4 czerwca 2012 r., numery [...]1.- [...]6. w stosunku do należności, które uległy przedawnieniu oraz art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i brak umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza G. w dniu 4 czerwca 2012 r. numery [...]1.- [...]6. w braku doręczenia skarżącej spółce upomnienia przed wystawieniem tychże tytułów wykonawczych.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w Białymstoku, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, że przedmiotem sporu w sprawie jest ustalenie prawidłowości braku umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza G. w dniu 4 czerwca 2012 r., Nr [...]1.- [...]6., w stosunku do należności na zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006. Zdaniem Sądu organ egzekucyjny na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 zobowiązany był umorzyć postępowanie, z uwagi na wygaśnięcie obowiązku. Organ egzekucyjny w tej sprawie, na podstawie materiału dowodowego obejmującego tytuły wykonawcze z roku 2010, jak i z roku 2012, nie mógł nie widzieć, że zobowiązanie podatkowe było przedawnione, gdyż pierwotne tytuły wykonawcze z 2010 r. zostały wydane jedynie w oparciu o deklarację podatnika opiewającą na kwotę zobowiązania "0", i że podstawą ich wydania nie była decyzja określającą wysokość zobowiązania podatkowego, że tak istotna wada z kolei nie mogła skutkować uznaniem czynności zajęcia rachunku bankowego, której dokonano 28 maja 2010 r. za skuteczny środek egzekucyjny, którego konsekwencją jest przerwanie biegu terminu przedawnienia.

W ocenie Sądu organ powinien był przyjąć, że wobec braku skutecznej czynności, o której mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej skutkującej przerwaniem biegu terminu przedawnienia, zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006 uległo przedawnieniu. Zobowiązanie podatkowe wygasło, gdyż wierzyciel nie doprowadził skutecznie do przerwania biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 4 Ordynaci podatkowej, gdyż samo prowadzenie postępowania w oparciu o deklarację było bezprawne. W opinii Sądu, nie może tej egzekucji co do kwoty przedawnionego zobowiązania podatkowego konwalidować wydanie decyzji określającej, jeśli nastąpiło ono po upływie okresu przedawnienia. Sąd badając najdalej idący zarzut skarżącej podniesiony w skardze, dotyczący niemożności prowadzenia egzekucji z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006 wskazuje, iż bez wpływu na przedawnienie tegoż zobowiązania pozostaje wydanie przez Burmistrza G. decyzji z dnia 31 marca 2012 r., określającej wysokość zobowiązania podatkowego powstałego z mocy prawa, gdyż zobowiązanie to z uwagi na brak skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia, uległo przedawnieniu zanim decyzję tę wydano.

4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 z ze zm., dalej "p.p.s.a."), autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz w związku z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organ egzekucyjny był zobowiązany do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. z uwagi na wygaśniecie obowiązku wobec braku skutecznej czynności egzekucyjnej, o której mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, skutkującej przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006, podczas gdy zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej obowiązek podlegający egzekucji, w związku ze skutecznym zastosowaniem w dniu 28 maja 2010 r. środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego, o którym to zajęciu podatnik został powiadomiony 31 maja 2010 r., nie wygasł i tym samym ww. zobowiązanie podatkowe za lata 2005 i 2006 nie uległo przedawnieniu,

- art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1, art. 151 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę dowodów zgromadzonych w aktach sprawy oraz bezzasadne pominięcie przez Sąd przy dokonaniu oceny, iż w aktach sprawy znajdują się dowody w postaci decyzji Burmistrza G. z dnia 31 marca 2006 r., Nr Fn. [...]1. i Nr Fn. [...]2. określające podatnikowi wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006, w oparciu o które to decyzje w dniu 25 maja 2010 r. zostały wystawione tytuły wykonawcze, co skutkowało uchyleniem przez Sąd zaskarżonego postanowienia. Ponadto z treści ww. obydwu decyzji wynika, a co pominął Sąd, iż złożone przez spółkę deklaracje podatkowe nie zawierają prawidłowych danych oraz w związku z tym, po uprzednim wszczęciu postępowania podatkowego, określono spółce ww. decyzjami wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006. Wykładnia art. 3a §1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, dokonana przez Sąd pierwszej instancji gdzie Sąd wskazuje na określenie przez podatnika w deklaracji zobowiązania na kwotę "0" zł, nie uwzględnia prowadzenia w konkretnej sprawie postępowania oraz wydania przez Burmistrza G. dwóch ww. decyzji wymiarowych, określających podatnikowi wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006, będących podstawą wystawienia w dniu 25 maja 2010 r. tytułów wykonawczych Nr [...]7.- [...]12. oraz następnie prowadzenia egzekucji i prawomocnie zakończonego postępowania egzekucyjnego poprzez jego umorzenie,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz stwierdzenie, iż z uwagi na brak skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia, zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu zanim wydano decyzje. Wadliwe jest twierdzenie przez Sąd, że egzekucja była bezprawna oraz imputowanie organom podejmowania czynności procesowych rzekomo sprzecznych z prawem. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej działania organów były zgodne z prawem oraz podejmowane w granicach prawa z uwzględnieniem zasady zawartej w art. 7 Konstytucji RP, jak również nie naruszyły przepisów art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Błędne jest również twierdzenie Sądu, o niemożności wykonania na zasadzie art. 152 p.p.s.a. postanowień organów obu instancji bowiem Sąd nie zastosował w sprawie art. 135 p.p.s.a. oraz nie uchylił postanowienia z dnia 22 marca 2013 r., Nr [...] wydanego przez organ pierwszej instancji tj. Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B.,

- art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwie wykonaną przez Sąd pierwszej instancji funkcję kontrolną oraz samodzielne ustalenie stanu faktycznego sprawy, do czego Sąd nie jest uprawniony, i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, iż zobowiązanie w podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006 uległo przedawnieniu oraz że skarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej jest niezgodne z prawem.

Na podstawie art. 174 pkt 1 związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. pełnomocnik organu podniósł ponadto zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., polegające na bezzasadnym przyjęciu przez Sąd, iż w ustalonym przez organy stanie faktycznym prawidłowe zastosowanie tych przepisów powinno skutkować stwierdzeniem, iż zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006 wygasło gdyż wierzyciel nie doprowadził skutecznie do przerwania biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, podczas gdy zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej przepisy te zostały właściwe zastosowane w sprawie przez organy administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

5. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż ma ona usprawiedliwione podstawy dlatego należało ją uwzględnić. Skarga kasacyjna wniesiona została ze wskazaniem obu podstawach kasacyjnych wymienionej w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Jednak w tym postępowaniu kasacyjnym należy przede wszystkim ocenić trafność zarzutu naruszenia przepisów prawa formalnego ponieważ one doprowadziły Sąd do wadliwego rozstrzygnięcia. Przedwczesne jest zatem ustosunkowanie się do zarzutów naruszenia norm prawa materialnego wskazanych w skardze kasacyjnej, to jest norm regulujących kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. oraz 2006 r.

Natomiast podstawowym zarzutem naruszenia prawa formalnego jest naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z pierwszym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać podstawę prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Prawidłowe wyjaśnienie rozstrzygnięcia, a więc również oceny prawnej, jaką zawarł sąd w wydanym orzeczeniu, nie jest jednak możliwe bez uwzględnienia treści akt sprawy. Zgodnie bowiem z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem, co zasady, materiał dowodowy zgromadzony przez organy podatkowe w toku całego toczącego się postępowania. Natomiast wyjątek od zasady orzekania na podstawie akt sprawy, jakim jest sytuacja określona w art. 55 § 2 p.p.s.a., nie wystąpił w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji nie rozpoznawał bowiem sprawy na podstawie odpisu skargi.

Analizując w związku z tym zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku rację należy przyznać organowi nadzoru wnoszącemu skargę kasacyjną, że przy orzekaniu pominięto, znajdującą w aktach sprawy decyzję Burmistrza G. z dnia 31 marca 2006 r., Nr Fn. [...] 1. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2005 r. oraz decyzję Burmistrza G. z dnia 31 marca 2006 r., Nr Fn. [...] 2. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2006 r. Decyzje te stały się podstawą wystawienia w dniu 25 maja 2010 r. tytułów wykonawczych. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tych tytułów wykonawczych zostało jednak umorzone postanowieniem z dnia 15 maja 2012 r. na wniosek wierzyciela, to jest Burmistrza G. z dnia 31 stycznia 2011 r.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Białymstoku przyjął więc do realizacji ponownie wystawione, na wniosek tego samego wierzyciela, tytuły wykonawcze z dnia 4 czerwca 2012 r. Podstawą wystawienia tych tytułów wykonawczych były, zdaniem strony skarżącej, decyzje Burmistrza G. z dnia 31 marca 2006 r. Nr Fn. [...] 1. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2005 r. oraz z dnia 31 marca 2006 r. Nr Fn. [...] 2. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2006 r.

Natomiast Sąd administracyjny pierwszej instancji pominął w ocenie stanu faktycznego, będące w aktach sprawy, powołane wyżej decyzje wymiarowe Burmistrza G.. Uznał on jednocześnie, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2005 r. oraz za 2006 r. powstało w wyniku złożonych deklaracji podatkowych na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zobowiązanie podatkowe nie mogło być zatem, zdaniem Sądu, egzekwowane na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w związku z decyzjami określającymi w prawidłowej wysokości zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2005 r. oraz za 2006 r., wydanymi na podstawie art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej. Skoro tak to czynności podjęte na ich podstawie, to jest zajęcie rachunku bankowego o czym powiadomiona została zobowiązana spółka, nie mogły wpływać na przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006 na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Takie konkluzje zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku nie znajdują umocowania w aktach sprawy. W świetle art. 133 § 1 p.p.s.a. nie mogły więc one wpływać na treść orzeczenia w badanej sprawie

Umocowania w aktach sprawy nie znajduje również konstatacja, że bez wpływu na przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. oraz za 2006 r. pozostaje wydanie przez Burmistrza G. decyzji z dnia 31 marca 2012 r. określających wysokość zobowiązania podatkowego w tym podatku. W aktach sprawy nie znajduje się bowiem taka decyzja, na co trafnie zwraca uwagę strona skarżąca. Twierdzi ona, ż decyzja taka w ogóle nie została wydana dlatego brak jest jej w aktach sprawy.

Wobec tego Sąd administracyjny pierwszej instancji ponownie rozpoznając niniejszą sprawę musi dokonać oceny stanu faktycznego na podstawie akt sprawy. Badając je musi dokonać własnej oceny prawnej faktów, które udokumentowane zostały w aktach sprawy. Należy przy tym pominąć wypowiedzi zawarte w wybranym przez Sąd pierwszej instancji piśmiennictwie. Są się one bowiem, na co słusznie zwrócił uwagę organ skarżący, poglądami autorów zawartymi w komentarzach do poszczególnych ustaw. Nie mogą więc one zastępować treści aktów normatywnych, które są podstawą orzekania. Do nich ma odwoływać się Sąd dokonując własnej wykładni przepisów prawnych, wyrokując w danej sprawie. Sędzia w sprawowaniu swego urzędu jest niezawisły i podlega tylko konstytucji i ustawom. Samodzielnie więc musi analizować przepisy ustawami oraz innych aktów prawa powszechnie obowiązującego. Przyjmując, tak jak ma to miejsce w zaskarżonym wyroku, argumentację z zewnątrz, a także przytaczając treść przepisów za komentatorami, można odnieść wrażenie, że Sąd w istocie uchyla się od wymiaru sprawiedliwości, a ten musi być oparty tylko na własnych poglądach. Sąd nie może w ten sposób zdejmować z siebie odpowiedzialności za właściwe rozumienie przepisów prawnych, ich wykładnię oraz stosowanie prawa.

Należy więc zbadać jaki wpływ na postępowanie egzekucyjne miało wydanie przez Burmistrza G. decyzji wymiarowych w podatku od nieruchomości za 2005 r. oraz 2006 r. Jak należy ocenić skutki czynności egzekucyjnych dokonanych na podstawie pierwotnie wydanych tytułów wykonawczych. Ich znaczenie dla biegu terminu przedawnienia należy zbadać uwzględniając fakt umorzenia pierwotnego postępowania egzekucyjnego. Sąd musi więc zająć stanowisko czy umorzenie postępowania egzekucyjnego wpływa na ocenę skuteczności zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego, o czym została powiadomiona zobowiązana spółka. Od zajęcia tego stanowiska zależy ocena warunków zastosowania przepisu art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej oraz rozstrzygnięcie istoty sporu. Dopiero wówczas możliwe będzie prawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego. W tym celu niezbędna jest jednak własna analiza i ocena zastosowania nie tylko przepisów ustaw podatkowych, lecz także, co oczywiste, przepisów u.p.e.a.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. zaskarżony wyrok należało uchylić w całości. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 tej ustawy i § § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490, z późn. zm.).