Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1536/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.161 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 4 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. H. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2011 r. sygn. akt IV SAB/Wa 49/11 o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi H. H. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 maja 2011 r. sygn. akt IV SAB/Wa 49/11 w punkcie pierwszym umorzył postępowanie sądowe, w punkcie drugim zwrócił skarżącej H. H. kwotę 100 (sto) złotych z tytułu uiszczonego wpisu sądowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że 24 lutego 2011 r. skarżąca H. H. wniosła skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Piasecznie z dnia [...] kwietnia 1969 r. oraz Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia [...] lutego 1970 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 15 kwietnia 2011 r. skarżąca podniosła, że organ dopiero w dniu 29 marca 2011 r. wydał postanowienie o przedłużeniu terminu do rozpatrzenia sprawy do dnia 31 maja 2011 r. Na rozprawie w dniu 23 maja 2011 r. skarżąca cofnęła skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła skarżąca H. H., zaskarżając postanowienie w całości i wskazując na zarzut naruszenia art. 133 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, "(...) wobec ujawnienia, po wydaniu orzeczenia, nowych okoliczności istotnych dla sprawy, a które nie były znane w momencie wydania zaskarżonego orzeczenia, mając na uwadze fakt, że strona skarżąca w trakcie rozprawy w dniu 23.05.2001 r. cofnęła skargę będąc pod wpływem błędu wobec przyjęcia, że organ administracyjny dotrzyma terminu załatwienia sprawy, który upłynął w dniu 31.05.2011 r. Jednak w rzeczywistości do dnia 31.05.2011 r. przedmiotowa sprawa administracyjna nie została rozstrzygnięta a wręcz przeciwnie do chwili obecnej sprawa w dalszym ciągu jest rozpatrywana przez organ administracyjny". Na tych podstawach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego "postępowania" i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 133 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), który stanowi, że "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 §2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi".

Sąd I instancji nie stosował powyższego przepisu, trafnie jednocześnie wskazując na konieczność zastosowania w sprawie art. 161 §1 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec złożonego przez skarżącą na rozprawie oświadczenia o cofnięciu skargi, będącego realizacją przyznanego skarżącej przez powołaną ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnienia do cofnięcia skargi. Sąd, w oparciu o stan faktyczny i prawny sprawy uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne, a działanie skarżącej pod wpływem błędu nie może przemawiać za stwierdzeniem, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu. Skarżąca nie zarzuciła skutecznie Sądowi I instancji naruszenia określonych przepisów postępowania, czy też przepisów prawa materialnego, a skutek w postaci postanowienia Sądu I instancji jest wynikiem działania skarżącej, czego sama nie kwestionuje. Skarżąca działała za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, który powinien ją poinformować o skutkach prawnych oświadczenia o cofnięciu skargi.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.