Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2138/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 1 ust. 1, ust. 2, 25 ust. 1, 41 ust. 2 pkt 5, 135g par. 2 zd. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2021 r. sprawy ze skargi J. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej KGP/organ) rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. po rozpatrzeniu odwołania Pani J. K. (dalej strona/skarżąca) od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji|

w O. (dalej KWP w O.) nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Organ ustalił, że skarżąca rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w N. z dniem [...] listopada 2007 r. przyjęta została do służby w Policji. W dniu [...] listopada 2007 r. funkcjonariuszka złożyła ślubowanie, zgodnie

z rotą określoną w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.

z 2020 r. poz. 360 z późn. zm. - dalej ustawa o Policji).

Komendant Powiatowy Policji w N. (KPP w N.) w dniu [...] marca 2020 r. zwrócił się do KWP w O. z wnioskiem o zwolnienie skarżącej ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, gdyż wymaga tego ważny interes służby. We wniosku wskazał, że w dniu [...] lutego 2020 r. otrzymał przesłane przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. postanowienie (sygn. akt PR1 Ds. [...] z dnia [...] stycznia 2020 r.)

o przedstawieniu zarzutów skarżącej. Z przedmiotowego postanowienia wynika, że prokurator przedstawił skarżącej zarzuty:

I. w okresie od 2011 r. do 2014 r. w N. znęcała się fizycznie i psychicznie nad swoją małoletnią córką J.K. oraz w okresie od stycznia 2013 r. do lata 2019 r. nad swą małoletnią córką M. K., a także w okresie od 2015 r. do lata 2019 r. nad swym małoletnim synem N. S. - będącymi osobami nieporadnymi ze względu na swój wiek, w ten sposób, że wyzywała dzieci słowami wulgarnymi i obraźliwymi, pozostawiała je same w domu bez opieki na okres kilku godzin, biła rękami po twarzy i ciele oraz książką po głowie, popychała i szarpała za włosy, a nadto biła M. K. pasem po nogach, powodując przy tym u niej obrażenia ciała w postaci zasinień, zaś J.K.wyganiała w porze nocnej

z domu, a N.S.szarpała i biła rękami po plecach i pośladkach,

t.j. o przestępstwo z art. 207 § 1a kk.

II. w dniu 24.09.2018 r. w G., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, złożyła w Ośrodku Pomocy Społecznej w G. wniosek

o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, wprowadzając w błąd urzędników w/w instytucji co do niewywiązywania się przez dłużnika A. S. z obowiązku alimentacyjnego na rzecz małoletniego N. S.

i doprowadzając tym samym Gminę G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 3.000 zł, tytułem wypłaconych nienależnych świadczeń

z funduszu alimentacyjnego za okres od 1.10.2018 r. do 31.03.2019 r.,

t.j. o przestępstwo z art. 286 § 1 kk.

KPP w N. nadmienił, że przedstawione w zarzutach czyny wskazują na lekceważący stosunek do norm prawnych przez policjantkę, która ślubowała chronić ustanowiony porządek prawny, strzec bezpieczeństwa obywateli i pilnie przestrzegać prawa. Jak również wskazał, że negatywne zachowanie ww. jest szczególnie naganne w odbiorze społecznym i nie licuje z dobrym imieniem służby.

W dniu [...] marca 2020 r. po wszczęciu postępowania administracyjnego KWP w O. powiadomił skarżącą o przysługującym jej, w myśl zapisów art. 10 Kpa, prawie do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także o możliwości zgłaszania wniosków i uwag. Dodatkowo wskazano, że powyższe uprawnienia może realizować osobiście, bądź przez pełnomocnika. Nadto KWP w O. zwrócił się do wskazanego przez skarżącą związku zawodowego o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariuszki na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy o Policji.

Wiceprzewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w O.

w piśmie [...] wskazał, że w ocenie ww. organizacji związkowej "nie znajduje argumentów za dalszym pozostawieniem skarżącej w służbie."

W dniu [...] kwietnia 2020 r. KWP w O. ponownie zwróciła się do Prokuratury Rejonowej w G. z wnioskiem o przesłanie kserokopii dokumentów z akt śledztwa PR [...] w postaci protokołów przesłuchania skarżącej, opiekuna prawnego małoletniej M. K. oraz opiekuna prawnego małoletniego N. S., a także wprowadzonych w błąd urzędników Ośrodka Pomocy Społecznej

w G. Otrzymane z Prokuratury Rejonowej w G. materiały włączono do akt postępowania administracyjnego na podstawie postanowienia

nr [...] w O. z dnia [...] kwietnia 2020 r.

Podniesiono, że Prokurator Rejonowy w G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. zakończył prowadzone śledztwo przeciwko skarżącej o sygn. akt [...] sporządzając akt oskarżenia i przekazując go do Sądu Rejonowego w P.

KWP w O. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. zwolnił skarżącą ze służby w Policji, z dniem [...] lipca 2020 r. Wskazał, że w sprawie zastosował art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji,

tj. uznał, że wymaga tego "ważny interes służby".

Pełnomocnik skarżącej złożył odwołanie od wyżej wskazanego rozkazu personalnego KWP w O., wnosząc o jego uchylenie w całości i wstrzymanie natychmiastowego wykonania rozkazu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 Kpa. Dodatkowo wniósł o przeprowadzenie dowodu ze "sprawy SR w P. (postanowienia i protokołów rozpraw)", orzeczenia o niepełnosprawności syna skarżącej, rozkazu dotyczącego urlopu wychowawczego skarżącej i rozkazu dotyczącego zawieszenia skarżącej w czynnościach.

KGP zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny KWP w O. nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby. Stwierdził, że podstawą materialnoprawną zwolnienia skarżącej ze służby

w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby.

Wskazał, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że w toku prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w G postępowania karnego

o sygn. akt [...], skarżącej przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw umyślnych określonych w art. 207 § 1a Kk i art. 286 § 1 Kk. Następnie skierowano akt oskarżenia o ww. czyny. W ocenie organu przestępstwa, o które oskarżona jest skarżąca nie licują z honorem, godnością i dobrym imieniem służby,

o których mowa w rocie ślubowania policjanta.

Uznał, że zachowanie funkcjonariusza Policji, które prowadzi do przedstawienia mu wskazanych wyżej zarzutów, a następnie skierowania do Sądu aktu oskarżenia, stanowi jaskrawy przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą skarżąca pełniła jako policjant, a także braku szacunku do tego zawodu oraz etosu

z nim związanego.

W ocenie KGP wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów skarżącej o popełnienie wskazanych przestępstw oraz skierowanie aktu oskarżenia sprawiają, iż wymieniona niewątpliwie utraciła przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Tym samym uznał, że KWP w O. prawidłowo ustalił, że skarżąca nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają pozostawanie wymienionej w służbie.

Uznał, że funkcjonariusz Policji ma obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych. Musi mieć świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Podniósł, że funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu Państwa i zaufania obywateli do jego organów.

Jego zdaniem samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą

w organach ścigania. Jego zdaniem pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa.

Wskazał, że pojęcie ważnego interesu służby nie zostało w ustawie sprecyzowane, ani też bliżej określone. Jednak jego zdaniem przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Wskazał, że zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Podniósł, że rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. Uznał, że w rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawanie skarżącej w służbie narusza ważny interes służby.

Wobec powyższego orzeczono jak w zaskarżonym orzeczeniu.

Skargę na powyższe orzeczenie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania tj. art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 10 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 78 § 1 K.p.a. oraz art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Podniosła, że prowadzono postepowanie jedynie na jej niekorzyść. Wskazała, że jej pełnomocnik pismem z [...] kwietnia 2020r zgłosił KWP w O. szereg wniosków dowodowych, które w całości bez uzasadnienia, nie zostały uwzględnione a organ odwoławczy, mimo zarzutów w tej materii przeszedł nad zarzutami dotyczącymi postępowania dowodowego do porządku dziennego, właściwie nie uzasadniając swego stanowiska. Zwraca uwagę, że całość zarzutów podniesionych w rozkazach obu komendantów dotyczy jej życia prywatnego i szukanie podstaw zwolnienia ze służby w życiu prywatnym funkcjonariusza Policji jest niedopuszczalne.

Podniosła, że mimo mnożonych przez Ł. K. zarzutów pod jej adresem Sąd Rodzinny w P. pozostawił córkę M., nad którą miała się znęcać pod jej opieką (sprawa pod Sygn. akt lll Nsm [...] w P.). Jej zdaniem wątek dowodowy w każdej sprawie powinien być tak prowadzony na korzyść i niekorzyść strony a nie jak przez Komendantów Policji tylko jednostronnie

z pominięciem środków dowodowych, które przedstawiła na swoją obronę.

Zauważyła, że przedmiotowe rozkazy wyrzucają ją ze służby w Policji na rok przed uzyskaniem świadczeń emerytalnych a w dodatku ma na utrzymaniu 2 niepełnosprawnych małych dzieci. Jej zdaniem bezpodstawne wyrzucenie z Policji czyni jej i jej niepełnosprawnym dzieciom wielką krzywdę.

Wskazała, że organ naruszył przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm. dalej ustawa o zwalczaniu COVID-19), gdyż zgodnie z jej treścią organ powinien zaprzestać wykonywania wszelkich czynności z wyjątkiem najpilniejszych spraw a ta sprawa do takich nie należała.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty.

W związku z powyższym wnosiła o uchylenie orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny organu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny KWP w O. nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby w Policji, ze względu na ważny interes służby.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby

w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W sprawie nie są sporne jej kluczowe okoliczności faktyczne. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. (sygn. akt [...]) Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. przedstawił skarżącej zarzut w wyżej opisanym zakresie. Prokurator Rejonowy w G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. zakończył prowadzone śledztwo przeciwko skarżącej o sygn. akt [...], sporządzając akt oskarżenia i przekazując go do Sądu Rejonowego w P. Ww. rozkazem personalnym Skarżącą zwolniono ze służby w Policji, a decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Zarzuty skargi koncentrowały się natomiast na próbie wykazania, że samo postawienie skarżącej konkretnych zarzutów karnych nie może być podstawą zwolnienia ze służby zwłaszcza, że prowadzono postępowanie jedynie na niekorzyść skarżącej. Zwrócono uwagę, że całość zarzutów podniesionych w rozkazach obu komendantów dotyczy życia prywatnego skarżącej a szukanie podstaw zwolnienia ze służby w życiu prywatnym funkcjonariusza Policji jest niedopuszczalne. Podnoszono także istotne - zdaniem skarżącej - uchybienia procesowe, których dopuścił się organ i wskutek których organ miał uniemożliwić stronie skuteczny udział w postępowaniu administracyjnym i nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącej a także nie wyjaśnił z jakich powodów tych wniosków nie uwzględnił.

Odnosząc się do tego należy wskazać, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy, należy między innymi ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego,

a ponadto zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważkich zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz o niezbędnych predyspozycjach fizycznych i psychicznych do służby

w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1). Wszelkie wątpliwości

co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami m.in. należytego zachowania się także w czasie wolnym od zajęć służbowych oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego. Ustawodawca

w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia w Policji racjonalnej polityki kadrowej oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do sprawnego funkcjonowania wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów.

Na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (por. np. wyrok z 19 października 2004 r., K 1/04, OTK-A 2004/9/93, Lex 127308). Trybunał

w swych orzeczeniach wskazywał między innymi na to, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych uprawnia zatem właściwe organy do stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych różnych dolegliwości prawnych, włącznie

z możliwością rozwiązania z nim stosunku służbowego, zwłaszcza gdy wymaga tego dobro służby (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2015 r., I OSK 2642/13, dostępny CBOSA). Przez pojęcie "ważnego interesu służby" uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem zwalnianego policjanta. W tym przypadku "ważny interes" w służbie należy odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który stawia warunek, że "Służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii". Policja ma gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi

z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo. Stąd jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują skarżącą jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego był art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z jego treścią, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego jej ważny interes. Pojęcie ważnego interesu służby nie zostało w bliżej określone w ustawie o Policji, lecz w praktyce słusznie przyjmuje się, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy Policji, którzy - w ocenie przełożonych - nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby. Omawiana przesłanka winna być przy tym

w indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Jednocześnie, użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ma charakter fakultatywny - pozostawiono je tzw. uznaniu administracyjnemu. Z tego względu - mimo, że prawodawca nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby" - nie powinno jednak budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny.

Celem postępowania w przedmiocie rozwiązania stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest ocena czy osoba obciążona takimi zarzutami może pełnić służbę jako funkcjonariusz publiczny nie naruszając dobra

i interesu tej służby. Natomiast podejrzenie zaś funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się bezwzględnie na treść "ważnego interesu służby". Czyny zarzucane wymienionej policjantce niewątpliwie stanowią przestępstwa umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Z uzasadnienia skarżonego aktu wynika jednoznacznie, że organ jako podstawę decyzji o zwolnieniu ze służby uznał postawienie skarżącej zarzutów popełnienia przestępstw z art. 207 § 1a kk i z art. 286 § 1 kk.

Samo postawienie zarzutów karnych nie może automatycznie skutkować zwolnieniem ze służby, ale nie bez znaczenia pozostaje charakter stawianych zarzutów. Podejrzenie popełnienia przestępstwa o znęcanie się fizycznie

i psychicznie nad małoletnimi córkami, działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez zarzucaną okoliczność, że skarżąca złożyła w Ośrodku Pomocy Społecznej w G. wniosek o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, wprowadzając w błąd urzędników ww. instytucji co do niewywiązywania się przez dłużnika z obowiązku alimentacyjnego, odbierane jest społecznie bardzo nagannie.

Nie sposób nie zgodzić się z konstatacją organu, że postawienie danych zarzutów funkcjonariuszowi deprecjonuje go jako osobę mogącą być funkcjonariuszem formacji, która - dla skutecznego wykonywania zdań - powinna być obdarzona zaufaniem społecznym. Bez znaczenia pozostaje tu dotychczasowa nienaganna postawa, niekwestionowana zresztą przez organ. Poza granicami sprawy pozostaje również to, czy Funkcjonariuszka rzeczywiście dopuściła się zarzucanych jej czynów. Osoba, której postawiono zarzuty o takim charakterze

i wadze - pozostające w związku dopuszczeniem się znęcania się wobec osób małoletnich oraz próby wyłudzenia - nie powinna być w szeregach Policji. Skarżąca jako policjantka była zobowiązana do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania porządku prawnego. Tymczasem znalazła się w sytuacji, gdy - wobec konkretnych okoliczności faktycznych - sama została podejrzana o popełnienie przestępstwa. Powinna zatem liczyć się z możliwością zastosowania wobec niej sankcji służbowych, w tym z możliwością rozwiązania stosunku służbowego. Działania przełożonych Funkcjonariuszki nie zależały przy tym od wyniku prowadzonej przeciwko niej sprawy karnej. Nie musieli oni wstrzymywać się z podjęciem decyzji personalnych do czasu zakończenia postępowania karnego. Przełożeni Funkcjonariuszki byli bowiem zobowiązani do niezwłocznego podjęcia kroków w związku z troską o dobro całej formacji oraz do oceny, czy w ustalonych okolicznościach sprawy możliwe było pozostawienie w służbie policjanta podejrzewanego o popełnienie konkretnego, przypisywanego jej czynu z art. 207 § 1a i z art. 286 § 1 kk. To do organu Policji należy kształtowanie jej dobrego oblicza, a pozostawanie w jej szeregach osoby, której postawiono zarzuty o takim charakterze, nie może być traktowane jaka zgodne z interesem służby. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że już sam fakt ogłoszenia zarzutów o popełnienie wskazanych wyżej przestępstw przez skarżącą oznacza, że nie spełniła ona przesłanki "nieposzlakowanej opinii" wymienionej w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, którą powinien legitymować się funkcjonariusz Policji. Policjant, który oskarżony jest o popełnienie ww. czynów, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność

w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego

i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania.

Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie

w przepisach ustawy o Policji, gdzie art. 58 ust. 1 stanowi się, że "Policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania". Skarżąca złożyła ślubowanie w dniu [...] listopada 2007 r. Z treści roty wynika powinność każdego policjanta do pilnego przestrzegania prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych, a także strzeżenie honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzeganie zasad etyki zawodowej. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji i w konsekwencji unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Przestępstwa, o które oskarżona jest Funkcjonariuszka, nie licują z honorem, godnością i dobrym imieniem służby,

o których mowa w rocie ślubowania.

Stąd decyzja o zwolnieniu Funkcjonariuszki mieści się w granicach uznania upoważnionego organu.

Istotne dla sprawy okoliczności faktyczne - postawienie skarżącej wskazanych zarzutów - nie budzą wątpliwości. Chybione są zatem zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania - art. 7 ,8, 10, 75 §1, 77 §1 i 78 § 1 i art. 10 § 1 K.p.a. -

w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy w istotnych jej aspektach oraz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Skarżąca mogła - co potwierdzają zresztą akta postępowania administracyjnego - skutecznie przedstawiać swoją argumentację. Z kolei - odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ wniosków dowodowych składanych przez skarżącą, należy podkreślić, że zarówno

w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym nie bada się okoliczności towarzyszących przedstawieniu podejrzanej zarzutów karnych oraz ich zasadności. Stąd nie można uznać za trafny zarzutu naruszenia przez organ art. 10

§ 1 K.p.a. W żaden sposób nie uniemożliwiano skarżącej wypowiadania się w toku prowadzonego postępowania. Mogła formułować własną linię obrony, co zresztą znajduje odzwierciedlenie w złożonym odwołaniu od orzeczenia KWP w O.

Chybiony jest wywód skargi, co do nieuwzględnienia interesu Funkcjonariuszki w trakcie prowadzenia postępowania. Jest to jedynie zasada postępowania dyscyplinarnego (konkretnie art. 135g § 2 zd. 2 ustawy o Policji). W interesie służby w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji może być bowiem zwolnienie osób, co do których zastosowanie wskazanej zasady wyklucza przypisanie im winy, gdy istotne wątpliwości, towarzyszące określonemu zdarzeniu przemawiają za zwolnieniem ich ze służby, ze względu na potrzebę ochrony przymiotu zaufania społecznego do całej formacji.

Organ słusznie nadał także decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W niniejszej sprawie przesłanką jego nadania była "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie ze względu na ważny interes służby oraz ważny interes społeczny. W zaskarżonej decyzji Sąd nie dostrzegł naruszenia art. 108 K.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu organ w sposób wyczerpujący wskazał powody wydania określonego rozstrzygnięcia motywowane szczególnym statusem i zadaniami Policji - będącej formacją służącą społeczeństwu

i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

Zarzut dotyczący naruszenia przepisów ustawy o zwalczaniu COVID-19 poprzez prowadzanie postępowania w czasie pandemii z naruszeniem przepisu art. 15zzs ustawy o zwalczaniu Covid-19, jest niezasadny. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu [...] marca 2020 r. a rozkaz personalny KWP w O.

w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby został wydany dnia [...] czerwca 2020 r. KGP rozkaz personalny utrzymujący

w mocy ww. rozkaz personalny wydał został dnia [...] sierpnia 2020 r. Kwestia zwieszenia postępowań w związku przepisem art. 15zzs ustawy o zwalczaniu COVID-19 dotyczyła terminu pomiędzy 31 marca 2020 a dniem 23 maja 2020 r.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że postępowanie zostało wszczęte przed datą 31 marca 2020 i zakończone po dniu 23 maja 2020 r. Wobec czego zarzut dotyczący naruszenia przepisów ustawy o zwalczaniu COVID-19 jest niezasadny.

Reasumując, nie naruszono w sprawie przepisu prawa materialnego, zakreślającego przesłanki zwolnienia ze służby z uwagi na jej ważny interes, ani przepisów postępowania, co do obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy

i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w zakresie w jakim mogłoby mieć

to istotny wpływ na jej wynik. Sąd nie spostrzegł z urzędu lub wobec argumentacji skargi wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem

z obrotu prawnego i dlatego musiał skargę oddalić.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107

§ 3 K.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny

na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.