Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 5124/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2005 r. sprawy ze skargi R. i S. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

7/IV SA 5124/03

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2003 r.

na podstawie art. 138 § 1 kpa, po rozpoznaniu odwołania R. i S. N.

od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. stwierdzającej z urzędu nieważność:

➢ decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...] czerwca 1998 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. i S. N. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego wraz z przyłączami wodnym, kanalizacyjnym i energetycznym na działce nr [...] przy ul. [...] w Ł.;

➢ decyzji Starosty Z. z dnia [...] października 1999 r. zmieniającej w/w decyzję

w części dotyczącej ukształtowania terenu – zmiana rzędnych terenu wraz z modernizacją instalacji kanalizacji deszczowej zgodnie z projektem - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie znalazł podstaw do zmiany skarżonej decyzji.

Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę obarczona jest wadą rażącego naruszenia przepisu

§ 19 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia

14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki

i ich usytuowanie.

Wskazany przepis rozporządzenia określa minimalną odległość wydzielonego zgrupowania miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien budynku mieszkalnego na 10 metrów dla zgrupowania do 60 stanowisk włącznie.

W projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę przewidziano usytuowanie parkingu w odległości 1,5 m od okien budynku mieszkalnego nr [...] przy

ul. [...] w Ł..

Zgodnie z § 18 ust. 1 cyt. Rozporządzenia w projekcie zagospodarowania działki należy zapewnić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, odpowiednią liczbę miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym

dla samochodów osób niepełnosprawnych, w związku z czym organ uznał, iż należało stwierdzić nieważność całej decyzji z dnia [...] czerwca 1998 r., a nie tylko w części dotyczącej parkingu.

Stwierdzając jednocześnie nieważność decyzji z dnia [...] października 1999 r. zmieniającej

na podstawie art. 155 kpa decyzję o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej ukształtowania terenu organ wskazał, iż decyzja ta jest także obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Art. 155 kpa będący podstawą jej wydania określa przesłanki pozwalające na zmianę decyzji ostatecznej. Jedną z nich jest zgoda stron na wzruszenie decyzji. W sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę stroną był [...] Oddział Straży Granicznej [...], który jest zarządcą budynku nr [...] przy ul. [...] w Ł. stanowiącego własność Skarbu Państwa. Strona ta zaś nie udzieliła zgody na zmiany ostatecznej decyzji

z dnia [...] czerwca 1988 r.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli R. i S. N. wnosząc o jej uchylenie.

Skarżący wskazali, iż parking jest niezbędny, gdyż w wybudowanym domu wynajmują pomieszczenia na sklep i filię banku, które nie mogą funkcjonować bez parkingu.

Właścicielka sąsiedniej nieruchomości położonej przy ul. [...][...] – J. K. w ścianie budynku przylegającej do parkingu ma tylko okno od łazienki. Pozwala to zdaniem skarżących na odstąpienie od ścisłego przestrzegania przepisów rozporządzenia określających odległość miejsc parkingowych od okien budynku.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),

Sąd rozstrzygając daną sprawę nie jest związany zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze. Oznacza to, że może uwzględnić skargę ze względu na inne uchybienia niż te, które wskazała strona skarżąca.

Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż wydana ona została z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego zawartych w art. 7 i 77 kpa – Postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] przyjęto,

że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...] czerwca 1998 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę oraz decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 1999 r. zmieniająca w/w decyzję w części dotyczącej ukształtowania terenu zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt. 2 kpa).

Wnosząc odwołanie od decyzji organu I instancji skarżący podnieśli, iż de facto w ścianie szczytowej budynku znajdującej się w granicy z ich działką znajduje się jedno małe okno,

w związku z czym nawet jeżeli by uznać, iż udzielone pozwolenie na budowę jest sprzeczne ze wskazanymi przepisami techniczno – budowlanymi to organ powinien się ograniczyć jedynie do stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej tylko budowy parkingu

a nie całego zamierzenia inwestycyjnego.

W tym miejscu przypomnieć należy, iż obowiązkiem organu odwoławczego jest, jeżeli w odwołaniu zostały podniesione konkretne zarzuty, wyjaśnienie i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa.

Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję dokonując merytorycznej i prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie, z uzasadnienia decyzji organu II instancji nie wynika aby analizowane były argumenty podniesione w odwołaniu, gdyż brak jest ustosunkowania się do nich.

Jest to tym bardziej istotne, że przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę było ustalenie, iż jest ona obarczona wadą rażącego naruszenia § 19 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.), który zawiera wymóg zachowania określonej odległości zgrupowania miejsc postojowych dla samochodów od okien budynku mieszkalnego.

W sprawie niniejszej zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę parking zlokalizowany został w odległości 1,5 m od ściany szczytowej budynku mieszkalnego posadowionej

w granicy z działką inwestorów, w której jest tylko jedno okno.

Zważywszy na charakter postępowania nieważnościowego, którego efektem może być wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej, obowiązkiem organu było wyjaśnienie czy okno to powstało zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę tegoż budynku.

Ustalenie tego jest niezbędne, gdyż dopiero stwierdzenie, iż okno nie jest wynikiem samowoli budowlanej umożliwi organowi podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia.

Niezrozumiałe jest także stanowisko organu dotyczące konieczności stwierdzenia nieważności całej decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno – usługowego wraz z przyłączami w sytuacji, gdy wykazano jedynie rażące naruszenie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określających odległość miejsc parkingowych od okien budynku mieszkalnego.

Brak uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia.

W tej sytuacji wobec naruszenia wskazanych przepisów postępowania administracyjnego mających wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny

na podstawie art. 145 § pkt.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję, zaś na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt. II wyroku.