Postanowienie NSA, sygn. akt II GW 29/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędziowie NSA Hanna Kamińska Magdalena Bosakirska (spr.) Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej wniosku Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Ministrem Finansów a Prezydentem Miasta Z. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku S.C. Spółki z o.o. w Ś. o wydanie pisemnej interpretacji w zakresie pobierania opłat za przeprowadzenie badań technicznych pojazdów postanawia: wskazać Prezydenta Miasta Z. jako organ właściwy do rozpoznania wniosku.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. Minister Finansów zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Ministrem Finansów a Prezydentem Miasta Z. przez wskazanie Prezydenta Miasta Z. jako organu właściwego do rozpoznania wniosku S. C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa w trybie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm., dalej: u.s.d.g.).

Spór ten zaistniał na tle następującego stanu faktycznego:

Wnioskiem z dnia 10 października 2013 r. S. C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. w oparciu o art. 10 ust. 1 u.s.d.g. zwróciła się do Prezydenta Miasta Z. o wydanie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów:

1) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 września 2004 r. w sprawie wysokości opłat związanych z prowadzeniem stacji kontroli pojazdów oraz przeprowadzaniem badań technicznych pojazdów (Dz. U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2261 ze zm., dalej: rozporządzenia z dnia 29 września 2004 r.) dotyczących załącznika do tego rozporządzenia pkt 1 i pkt 6 "Tabeli opłat za badania techniczne pojazdów" co do zakresu badań technicznych pojazdów oraz wysokości opłat za dodatkowe badania techniczne pojazdów: pojazd uprzywilejowany, taksówka osobowa oraz pojazd nauki jazdy;

2) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: Prawo o ruchu drogowym) dotyczących art. 81 ust. 6, ust. 11 pkt 4 ustawy;

3) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosownych przy tych badaniach (Dz. U. z 2012 r., poz. 996) dotyczących § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia.

We wniosku Spółka zadała następujące pytania: "Czy w przypadku samochodu osobowego posiadającego wpis w dowodzie rejestracyjnym o treści: "Taxi", "L" lub który ma być używany jako pojazd uprzywilejowany, podczas okresowego badania technicznego przeprowadzanego corocznie należy pobierać:

1. opłatę za badanie okresowe 98 zł plus opłata za dodatkowe warunki, które są fizycznie sprawdzane (odpowiednio: 42 zł dla TAXI, 48 zł dla nauki jazdy lub 50 zł dla pojazdu uprzywilejowanego) plus 1 zł za wpis do dowodu rejestracyjnego;

2. opłatę za badania okresowe 98 zł plus 1 zł za wpis do dowodu rejestracyjnego ale bez pobierania opłaty za dodatkowe warunki (odpowiednio), pomimo ich faktycznego sprawdzenia;

3. opłatę za badania okresowe 98 zł plus 1 zł za wpis do dowodu rejestracyjnego ale bez sprawdzenia i bez pobrania opłaty za dodatkowe warunki."

W ocenie Spółki spornym jest, czy przeprowadzając badanie okresowe pojazdów odpowiadających dodatkowym warunkom dla: "Taxi", "L" lub pojazd uprzywilejowany diagnosta powinien przeprowadzać badania dodatkowe bez pobrania opłaty określonej w "tabeli opłat za badania techniczne pojazdów" pod pozycjami 6.2, 6.3, 6.6.

Prezydent Miasta Z. pismem z dnia [...] października 2013 r., powołując się na art.65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), przekazał wniosek Ministrowi Finansów uznając, że jest on organem właściwym do wydania wyżej wskazanej interpretacji. W uzasadnieniu przekazania Prezydent Miasta Z. wskazał, że w ramach sprawowanego nadzoru wynikającego z art. 83b Prawa o ruchu drogowym nie jest uprawniony do wydawania interpretacji indywidualnej stosowania przepisów w zakresie wysokości pobieranych opłat za opodatkowaną podatkiem VAT usługę przeprowadzenia badań technicznych pojazdów, zaś do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa w zakresie danin publicznych jest Minister Finansów.

Minister Finansów wystąpił o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Uznał, że nie jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku Spółki. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, że organem właściwym do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa jest Prezydent Miasta Z., ponieważ przedmiotowy wniosek nie zawiera zapytania dotyczącego przepisów podatkowych lecz dotyczy interpretacji przepisów, na podstawie których wykonywana jest działalność stacji kontroli pojazdów. W ocenie Ministra, Spółka nie wyraziła w złożonym wniosku wątpliwości dotyczących zakresu, podstaw czy wysokości stawek podatku VAT odnoszących się do opodatkowania tym podatkiem opłat wyszczególnionych we wniosku, tj. opłat za badania okresowe, za dodatkowe warunki oraz za wpis do dowodu rejestracyjnego (Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców- CEPIK).

Wykładnia przepisów prawa, do której uprawniony jest Minister Finansów (interpretacje ogólne i indywidualne) dokonywana jest na podstawie art. 14a i 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) i dotyczy wyłącznie przepisów prawa podatkowego, rozumianych jako przepisy ustaw podatkowych, postanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez RP innych umów międzynarodowych dotyczących tematyki podatkowej, a także przepisów aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Minister Finansów uzasadniając właściwość Prezydenta Miasta Z. do wydania interpretacji indywidualnej wskazał, że zgodnie z art. 83b ust. 1 w zw. z art. 83a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem. Zakres prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów wpisuje się w zakres kontroli starosty. Wniosek o interpretację dotyczył Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów – [...] zlokalizowanej w Z. Miasto Z. jest miastem na prawach powiatu w związku z tym Prezydent Miasta Z. wykonuje zadania starosty powiatu. W ocenie Ministra Finansów uprawnienia starosty upoważniają go do wydawania interpretacji przepisów stanowiących podstawę wykonywania przez niego obowiązków ustawowych.

W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta Z. wskazał, że opłaty za dodatkowe badania określone w rozporządzeniu z dnia 29 września 2004 r. zawierające podatek od towarów i usług VAT nie stanowią dochodu jednostki samorządu terytorialnego, jaką jest miasto Zamość, lecz są dochodem przedsiębiorcy. Obowiązek naliczenia i odprowadzenia podatku VAT spoczywa na przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli. Do podatku VAT mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Zatem Prezydent Miasta Z. wniósł o wskazanie, iż organem właściwym w sprawie wydania interpretacji jest Minister Finansów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 tej ustawy sprawy te rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny, a do ich rozstrzygnięcia stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że spór kompetencyjny pomiędzy Ministrem Finansów a Prezydentem Miasta Z. podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Spór kompetencyjny to sytuacja, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do konkretnej sprawy albo każdy z nich uważa się za niewłaściwy do załatwienia tej sprawy (por. np. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 34). Z tą drugą sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej, w której zarówno Prezydent Miasta Z. jak i Minister Finansów uważają się za organy niewłaściwe do rozpatrzenia sprawy.

Dalej wskazać należy, że istota sporu kompetencyjnego polega na tym, że sprawa, w której powstał spór kompetencyjny, musi mieć charakter sprawy z zakresu administracji publicznej, musi być zindywidualizowana, należeć do spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, a wśród organów uczestniczących w postępowaniu przed sądem w sprawie o rozstrzygnięcie sporu musi brać udział organ właściwy do jej załatwienia. Z takim sporem mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Rozpoznawany spór pomiędzy Prezydentem Miasta Z. a Ministrem Finansów dotyczy udzielenia interpretacji indywidualnej w trybie art. 10 u.s.d.g., która to interpretacja, jeżeli mieści się w zakresie przedmiotowym określonym art. 10 ust.1 u.s.d.g., udzielana jest w drodze decyzji. Z treści wniosku skierowanego przez Spółkę do Prezydenta Miasta Z. wynika, że ma ona wątpliwości, co do sposobu pobierania opłat za wykonywaną usługę, polegającą na przeprowadzaniu badań technicznych pojazdów w prowadzonej przez nią w Z. stacji diagnostycznej.

Treść wniosku Spółki nie upoważnia do poglądu, że ma ona wątpliwości, co do sposobu pobierania podatku VAT lub wnosi o interpretację przepisów podatkowych. W tym stanie rzeczy przekazanie sprawy Ministrowi Finansów nie znajduje żadnego uzasadnienia, a Minister Finansów nie może być uznany za organ właściwy do rozpatrzenia wniosku. Wobec przekazania mu sprawy w trybie art. 65 § 1 k.p.a., wszczęcie sporu kompetencyjnego jest uzasadnione.

Dalej wskazać należy, że Spółka skierowała wniosek do Prezydenta Miasta Z., jako do organu właściwego, z uwagi na fakt, iż jej stacja diagnostyczna znajduje się w Z., a zgodnie z art. 83 b ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, nadzór nad stacjami diagnostycznymi na terenie powiatu sprawuje starosta, zaś w miastach na prawach powiatu - prezydent miasta (art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 595).

Skoro wniosek wpłynął do Prezydenta Miasta Z., to organ ten powinien ocenić jego zasadność mając na względzie zarówno przepisy prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 u.s.d.g., jak i prawa procesowego tj. k.p.a. Powinien zatem ocenić, czy wniosek mieści się ramach zakreślonych art. 10 ust. 1 u.s.d.g. tj. czy dotyczy zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, a jeśli nie dotyczy wskazanej w ustawie materii, wybrać stosowne rozwiązanie procesowe pozwalające na zakończenie sprawy zapoczątkowanej wniesieniem wniosku. W tym znaczeniu Prezydent Miasta Z. jest organem właściwym do rozpatrzenia sprawy zapoczątkowanej wnioskiem o wydanie interpretacji w trybie art. 10 u.s.d.g.

Mając powyższe na uwadze w niniejszej sprawie należało wskazać jako organ właściwy do rozpatrzenia sprawy Prezydenta Miasta Z., do którego wniosek został skierowany.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 oraz § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.