Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 164/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 i ust 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia NSA Ewa Krawczyk Protokolant Barbara Urban po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga została wniesiona na decyzję Wojewody [...] utrzymującą w mocy w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] na dachu budynku przy ul [...] w B. Wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej stacji bazowej złożyła A Sp. z o.o. w W. (dalej A). Organ I instancji nałożył na inwestora postanowieniem z dnia [...] znak: [...] obowiązek uzupełnienia w terminie do [...] złożonego wniosku o szereg dokumentów, w tym o decyzję umarzającą postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z klauzulą prawomocności. W podstawie prawnej tego postanowienia wskazany został art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). Odnosząc się do tego żądania pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia [...] wskazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 158, poz. 1105). Tym samym nie jest dla tego przedsięwzięcia wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko i nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a wobec tego inwestor nie występował do Wydziału Ochrony Środowiska o wydanie takiej decyzji. Pełnomocnik inwestor powołała się także na dołączoną do pisma Kwalifikację przedsięwzięcia obrazującą w sposób opisowy i graficzny oddziaływanie projektowanej stacji bazowej na środowisko. W zaistniałej sytuacji Wydział Urbanistyki i Architektury UM w B. zwrócił się do Wydziału Ochrony Środowiska tego Urzędu o zajęcie stanowiska w sprawie i uzyskał opinię zgodnie z którą projektowane przedsięwzięcie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym stanie rzeczy Prezydent Miasta B. działając w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wydał opisaną na wstępie decyzję.

W odwołaniu od tej decyzji A zastępowana przez radcę prawnego M.M. domagała się jej uchylenia i wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej i zatwierdzającej projekt budowlany ewentualnie wydania decyzji kasacyjnej. A zarzuciła oparcie decyzji organu I instancji na wadliwie ustalonym stanie faktycznym, co było skutkiem naruszenia zasady wynikającej z art. 6 k.p.a. W szczególności zdaniem odwołujących się w sprawie wadliwie został zastosowany przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem inwestor przedłożył dokument w postaci "Kwalifikacji przedsięwzięcia (...)", a zatem wykonał obowiązek nałożony na niego postanowieniem z dnia [...]. Odwołująca się Spółka wskazała ponadto, że przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji) nakazywał sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska . Zdaniem Spółki użycie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności" oznacza konieczność zbadania zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska , ale decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest jedynym dowodem przesądzającym o takiej zgodności. Organ jest związany decyzją o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań, jednakże w razie gdy taka decyzja nie jest wymagana, powinien poczynić ustalenia dotyczące tej kwestii we własnym zakresie. Z faktu, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna być wydana przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę nie wynika obowiązek wszczęcia takiego postępowania, aby inny organ administracji mógł przesądzić, czy jest ona wymagana. Innymi słowy kierując się brzmieniem art. 7 k.p.a. Prezydent Miasta B. winien dokonać wykładni art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2006 r. Nr 1299, poz. 902 ze zm.) i skoro stwierdził, że inwestycja nie podlega tym przepisom, wydać pozwolenie na budowę. Co się tyczy zaś decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach to zdaniem odwołującej się zmiana przepisów spowodowała bezprzedmiotowość postępowania w tej sprawie i konieczność jego umorzenia. Tym samym podstawa faktyczna podana jako uzasadnienie zaskarżonej decyzji dowodzi, że w sprawie nie doszło do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 77 § 1 k.p.a.

Uzasadniając swoją decyzję Wojewoda [...] podał, że w związku z koniecznością ingerencji w konstrukcję budynku instalacja stalowego masztu stacji bazowej wymagała pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia wymienione w § 2 ust. 1 i § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 21 sierpnia 2007r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. W przedłożonym przez stronę opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia (...)" podana została równoważna moc promieniowania izotropowego dla projektowanej stacji wynosząca dla wszystkich anten [...] W. W przypadku zaś anten pracujących w paśmie GSM/DCS/UMTS maksymalna sumaryczna moc ich promieniowania wynosi [...] W. Zdaniem Wojewody przedłożone opracowanie nie zawiera jednak danych dla pojedynczych anten pozwalających określić potrzebną odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Organ dostrzegł także, że na wysokości [...] m n.p.t. wiązki promieniowania wysyłają dwie anteny sektorowe., co może ograniczyć zabudowę na działce nr [...]. Wskazał wreszcie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest właściwy do oceny przedłożonego opracowania, a powstałe wątpliwości pomogłaby rozwiązać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Według opinii Wydziału Ochrony Środowiska UM w B. uzyskanie przez inwestora takiej decyzji jest wreszcie konieczne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. Zarzuciła naruszenie zaskarżoną decyzją prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 35 ust. 3 i art. 30 ust. 1a ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że skarżąca nie uzupełniła wymaganych dokumentów, podczas gdy nie była zobowiązana do ich przedkładania. Ponadto A zarzuciła naruszenie zaskarżoną decyzją przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i art. 107 k.p.a. w zakresie nieprawidłowego uzasadnienia wydanej decyzji. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że Wojewoda [...] z jednej strony uznał niewłaściwość organu administracji architektoniczno-budowlanej do oceny przedłożonego opracowania w sprawie kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a z drugiej strony wskazał, że Wydział Ochrony Środowiska U.M. uznał zasadność wydania takiej decyzji. Wojewoda pominął tutaj okoliczność, że korespondencja w tej sprawie odbywała się między dwoma wydziałami wchodzącymi w skład tego samego organu. Tym samym trudno uznać, że Prezydent Miasta B. wydając decyzje o pozwoleniu na budowę nie był uprawniony do kwalifikacji przedsięwzięcia "pod względem obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę" (winno być prawdopodobnie pod względem obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej – przyp. Sąd). W dalszej części skargi powtórzona została argumentacja zawarta w odwołaniu od decyzji pirwszoinstancyjnej dotycząca stosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W końcowej części uzasadnienia skargi rozwinięty został zarzut naruszenia art.. 77 § 1 k.p.a. związany z brakiem rozpatrzenia przedłożonego przez skarżącą opracowania dowodzącego braku wymogu uzyskania decyzji środowiskowej dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że stanowiąca przedmiot postępowania stacja bazowa składała się m.in. z [...] anten sektorowych i [...] anten radiolinii, a zatem stanowiła instalację radiokomunikacyjną emitującą pola elektromagnetyczne o określonych częstotliwościach, która może znacząco oddziaływać na środowisko. Następnie Wojewoda wskazał, że w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...) starał się ustalić odległość miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania anten od ich środka elektrycznego. Przedłożony przez inwestora materiał nie zawierał jednak informacji dotyczącej równoważnej mocy promieniowania wyznaczonej izotropowo dla poszczególnych anten, co uniemożliwiło określenie miejsc dostępnych dla ludności. Kwestia ta była tymczasem istotna z uwagi na znajdującą się otoczeniu planowanej stacji zabudowę mieszkaniową. Ponadto organ zauważył, że w jednym kierunku na azymucie [...] º wiązki promieniowania wysyłane są przez dwie anteny sektorowe do powierzchni terenu, a w odległości [...] m od środka anteny wiązki te znajdują się na wysokości [...] i [...] m n.p.t. działki [...]. Oddziaływanie tych anten może zatem ograniczyć zabudowę tej działki. Na rysunku dołączonym do opracowania przedłożonego przez stronę nie zaznaczono także wszystkich osi anten sektorowych. Wojewoda podał rówież, że wystąpił do Wydziału Ochrony Środowiska U. M. w B. o uzasadnienie opinii dotyczącej konieczności uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej. Tym samym nie jest trafny zarzut naruszenia przez niego art. 77 § 1 k.p.a. Ustalenia poczynione przez organ odwoławczy dowodzą także prawidłowości nałożenia przez organ I instancji obowiązku przedłożenia decyzji środowiskowej, a z uwagi na nieprzedłożenie przez inwestora takiej decyzji zastosowania w sprawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Organ I instancji był zobowiązany także decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego rozważyć czy przedmiotowa stacja bazowa usytuowana w zabudowie mieszkaniowej nie naruszy uzasadnionego interesu osób trzecich. Wre3szcie Wojewoda zauważył także, że wbrew niektórym argumentom skargi inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, a nie dokonał zgłoszenia wykonania robót.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego aktu w aspekcie jego zgodności z prawem, jak nakazuje dyspozycja art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), uznał że nie narusza on prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Bezspornym w sprawie jest, że zamiarem A było posadowienie stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku położonego w sąsiedztwie budynków mieszkalnych jednorodzinnych i wielorodzinnych oraz budynków handlowych. Bezsporne jest także, że inwestor do swojego wniosku o pozwolenie na budowę nie dołączył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wskazanej w art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska ( tekst obowiązujący w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji - Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150). Zdaniem A przedmiotowa inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem przedsięwzięcie to nie zostało wskazane w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem zmieniającym z dnia 21 sierpnia 2007 r.). Twierdzenie to inwestor poparł złożonym do akt sprawy opracowaniem autorstwa mgr inż. K.K. Organ I instancji uznał przedłożoną przez inwestora ekspertyzę za niewystarczającą i nałożył na A, w oparciu o przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, obowiązek przedłożenia decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowych określając termin wykonania tego nakazu. Wobec zaś bezskutecznego upływu terminu do przedłożenia decyzji środowiskowej odmówił w oparciu o ten sam przepis Prawa budowlanego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Przechodząc do szczegółowej analizy zaskarżonego aktu na wstępie należy zauważyć, że organem właściwym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji bazowej, jak i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia był ten sam organ, a to Prezydent B. - miasta na prawach powiatu w rozumieniu art. 91 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.). Kompetencje te wynikały odpowiednio z art. 82 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 46 a ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym od 28 lipca 2005 r. do 15 listopada 2008 r.). Zauważyć należy, że w dniu [...] a zatem po wydaniu decyzji przez organ I instancji, a przed wydaniem decyzji przez Wojewodę [...] weszła w życie ustawa z dnia [...] o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Na mocy tej ustawy w ramach postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach prowadzone jest postępowanie w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedzających decyzje o pozwoleniu na budowę konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na mocy art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) do spraw wszczętych na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe z tym zastrzeżeniem, że na wniosek podmiotu planującego podjęcie przedsięwzięcia wymagającego m.in. pozwolenia na budowę dyrektor ochrony środowiska może przeprowadzić ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Na mocy art. 173 ust. 1 analizowanej ustawy zachowały moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych do omawianej ustawy przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska, w tym rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopad 2004 w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Rozporządzenie to obowiązywało z tym zastrzeżeniem, że do czasu wydania nowych przepisów :

1) za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko;

2) za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony.

Po tych niezbędnych uwagach wskazać należy, że planowana przez skarżącą Spółkę stacja bazowa telefonii komórkowej w świetle znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji nie zaliczała się do przedsięwzięć wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 wskazanego rozporządzenia określanych jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( wg aktualnie obowiązujących przepisów "przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko"). Sporne między stronami była jednak kwestia zaliczenia przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia określanych jako znacząco oddziałujące na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony (wg aktualnych przepisów są to "przedsięwzięcia mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko"). Zdaniem inwestora planowana inwestycja nie zaliczała się także do instalacji radiokomunikacyjnych wymienionych w tym przepisie. Natomiast zdaniem organów obu instancji ta kwestia wymagała co najmniej dodatkowych ustaleń w ramach postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Podstawowy zarzut skargi sprowadza się do naruszenia przez orzekające w sprawie organy obu instancji przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zdaniem strony skarżącej organ administracji architektoniczno-budowlanej na mocy tego przepisu jest zobowiązany do dokonania oceny projektu budowlanego pod kątem wymagań ochrony środowiska, w szczególności w razie wątpliwości winien samodzielnie ustalić czy zamierzona inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w zakresie oddziaływania na środowisko. Wobec powyższego, w ocenie skarżącej, pozbawione podstaw prawnych było skierowane do inwestora żądanie przedłożenia decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. W ocenie Sądu stanowisko takie zasługiwałoby na akceptację w przypadku, gdyby złożony wniosek nie pozostawiał żadnych wątpliwości związanych z uznaniem planowanej inwestycji za przedsięwzięcie nie objęte hipotezą art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska ( w brzmieniu obowiązującym w dacie decyzji organu I instancji). Tymczasem w ramach przeprowadzonych konsultacji międzywydziałowych Prezydent Miasta B. doszedł do przekonania, że wbrew twierdzeniom inwestora planowane przedsięwzięcie wymaga jednak wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na przewidywaną emisję pola elektromagnetycznego o poziomie przekraczającym dopuszczalne normy, którego zasięg obejmować będzie miejsca dostępne dla ludzi. W tej sytuacji wobec nie przedłożenia przez skarżącą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wydania tej decyzji organ był zobowiązany wydać decyzję, wskazaną w art. 35 ust. 3 in fine Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługują zarzuty skargi dotyczące niewyjaśnienia sprawy do ostatecznego rozstrzygnięcia, a co zatem idzie naruszenia wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej oraz naruszenia obowiązków nałożonych na organ art. 77 § 1 tej ustawy. Zarzuty te skarżąca oparła na braku szczegółowego odniesienia się organu I instancji do przedłożonej przez nią "Kwalifikacji przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia". Zarzut ten nie znajduje w pierwszym rzędzie uzasadnienia w stosunku do decyzji Wojewody [...], który w sposób szczegółowy odniósł się do treści tego dokumentu. W ocenie Sądu ta ocena napisana w specjalistycznym języku nie pozwalała organowi na rozstrzygnięcie podstawowej kwestii sformułowanej w jej tytule. Opracowanie to odpowiada z uwagi na układ rozdziałów do wymogom, jakie winien spełniać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazanym w art. 52 Prawa ochrony środowiska ( w brzemieniu obowiązującym do 15 listopada 2008 r.). Zawiera ono także streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w tym opracowaniu ( art. 52 ust. 1 pkt 14 ustawy). Streszczenie to sprowadza się jednak głównie do tezy, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do mogących oddziaływać na środowisko i nie wymaga sporządzenia raportu przy uwzględnieniu kilku dodatkowych zastrzeżeń. Autor opracowania nie posłużył się w nim jednak przede wszystkim terminologią zastosowaną w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...). W szczególności opracowanie to nie zawiera wszystkich informacji, na co zwrócił uwagę Wojewoda, dotyczących równoważnych mocy promieniowana wyznaczonych izotropowo dla pojedynczych anten i związanych z tym danych dotyczących wymogu zachowania odpowiednich odległości od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten. Powyższe braki przedłożonego opracowania uniemożliwiły organom administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji dokonania samodzielnej oceny zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. W konsekwencji uzasadnione było zgłoszone pod adresem inwestora żądania przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w związku z bezskutecznym upływem terminu w którym miał zostać wykonany ten obowiązek wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Sąd podziela także argumentacje Wojewody dotyczącą niezrozumiałego zarzutu naruszenia art. 30 ust. 1 a Prawa budowlanego. Przepis ten nie wymiał zastosowania w kontrolowanych postępowaniach, a zatem nie mógł zostać naruszony.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) skarga podlegała oddaleniu.