Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 243/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 3  ust. 2  pkt 7
journal: Dz.U. 2010 nr 247 poz 1652
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant: Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w J. na indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza na rzecz strony skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej w P. tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 457 zł. (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych).


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi "A" Spółka z o.o. w J. (dalej: spółka/skarżąca/strona) jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia [...]r. ( nr [...] ) co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że przedmiotem działalności spółki jest między innymi sprzedaż pojazdów samochodowych. Umowa dealerska – której stroną jest skarżąca – zobowiązuje ją do utrzymywania odpowiednich zapasów każdej serii modelu samochodów sprzedawanych marek, w tym także pojazdów demonstracyjnych do jazd testowych oraz pojazdów zastępczych. Część towarów handlowych (samochodów) pełni jednocześnie funkcje pojazdów zastępczych lub testowych. Pojazdy testowe są zarejestrowane zgodnie z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym i są wykupione dla nich niezbędne polisy ubezpieczeniowe.

Na tym tle spółka sformułowała pytanie, czy w świetle obowiązujących przepisów, w przypadku gdy samochód nabyty w celu dalszej odprzedaży będzie również wykorzystywany do jazd testowych (demonstracyjnych) lub jako pojazd zastępczy przez okres dłuższy niż jeden rok, nie ma obowiązku korygowania odliczonego wcześniej podatku VAT? Ponadto skarżąca zapytała, czy w świetle obowiązujących przepisów, fakt iż samochód, który przez jeden rok był wykorzystywany do jazd testowych (demonstracyjnych) lub jako pojazd zastępczy i po upływie tego okresu zostanie zaliczony do środków trwałych powoduje powstanie po stronie podatnika obowiązku korygowania odliczonego wcześniej podatku VAT?

Przedstawiając własne stanowisko strona stwierdziła, że w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054; dalej: ustawa VAT) ustawodawca wprowadził zasadę odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych. W ust. 3 wskazanego przepisu zawarto ograniczenia prawa do odliczenia i zróżnicowano prawo do odliczenia podatku naliczonego w zależności od dopuszczalnej masy, cech danego pojazdu oraz okoliczności związanych z jego nabywcą. Następnie wskazała spółka, że ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego nie dotyczą przypadków gdy przedmiotem działalności podatnika jest odprzedaż tych samochodów (art. 86 ust. 4 pkt 7a ustawy VAT). Zatem, do podatników prowadzących działalność polegającą na odprzedaży pojazdów nie mają zastosowania ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego określone w art. 86 ust. 3 ustawy VAT, a ma zastosowanie art. 86 ust. 1 ustawy przewidujący jako zasadę prawo do odliczenia podatku, warunkiem zastosowania której jest to, by nabyte towary i usługi były wykorzystywane do działalności opodatkowanej.

Stąd też, w sytuacji nabycia samochodu w celu jego dalszej odprzedaży, a w międzyczasie wykorzystywania do jazd testowych (demonstracyjnych) lub jako pojazd zastępczy przez okres dłuższy niż jeden rok, nie powstanie obowiązek korygowania odliczonego wcześniej podatku VAT. Obowiązek ten nie powstanie również, gdy po upływie roku wykorzystywania w wskazany sposób samochodu zostanie on zaliczony do środków trwałych.

Minister Finansów w dniu [...] r. wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe.

Organ podatkowy wskazał, że przepisy art. 86 ust. 3 – 7a ustawy VAT regulujące zasady odliczenia VAT od nabycia samochodów obowiązywały do dnia 31 grudnia 2010 r. Na mocy ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 ze zm., dalej: ustawa nowelizująca) dodano do ustawy VAT przepisy art. 86a ust. 1-10 którym określono nowe zasady odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem samochodów i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3, 5 tony. Przepisy te wejdą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. W okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. kwestie związane z odliczeniem podatku VAT związanego z nabyciem samochodów regulują przepisy art. 3 ustawy nowelizującej.

Dalej Minister Finansów wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1, 2 i 3 ustawy nowelizującej, w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczajacej 3,5 tony, wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w ograniczonej wysokości. Ograniczenie to nie ma zastosowania m.in. w przypadkach, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy nowelizującej, tj. gdy nabywane samochody osobowe i inne pojazdy samochodowe o masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony są odprzedawane w związku z prowadzoną w tym zakresie działalnością podatnika. Użyte w tym przepisie sformułowanie "przedmiotem działalności podatnika" w zestawieniu z dalszą częścią zdania w brzmieniu "jest odprzedaż tych samochodów (pojazdów)" nie oznacza przedmiotu działalności w sensie generalnym (formalnym), lecz w kontekście zadysponowania konkretnym samochodem w określony sposób. Mówiąc o przedmiocie działalności, ustawodawca wiąże go z odprzedażą konkretnych samochodów poprzez użycie wyrazu "tych", przy czym ich odprzedaż jest jedyną okolicznością, która uzasadnia zastosowanie przepisu. Art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy nowelizującej nie może mieć więc zastosowania do sytuacji, gdy nabywane samochody osobowe i pojazdy są wykorzystywane przede wszystkim do celów innych niż odprzedaż. Jeżeli konkretne pojazdy zostały nabyte do wykorzystania na potrzeby działalności gospodarczej, np. w celach demonstracyjnych, to z tytułu ich nabycia podatnikowi nie przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku. Odprzedaż tych samochodów nie jest bowiem ich podstawowym przeznaczeniem. Podstawowym przeznaczeniem tych pojazdów jest używanie ich na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast ich ewentualna późniejsza sprzedaż jest kwestią wtórną i nie ma wpływu na zmianę wysokości odliczenia podatku przy ich nabyciu, niezależnie od tego, czy będą sprzedawane przed, czy po upływie roku. Samochód osobowy - choćby zakupiony z zamiarem dalszej odprzedaży - w momencie przeznaczenia go do użytkowania przez podatnika (w celach demonstracyjnych), przestaje być traktowany jako towar handlowy, a staje się składnikiem majątku podatnika.

W związku z powyższym – zdaniem organu interpretacyjnego – obowiązek zaliczenia po upływie roku samochodów stanowiących towary handlowe do środków trwałych, wynikający z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pozostaje bez wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie.

Podsumowując Minister Finansów stwierdził, że w odniesieniu do samochodów osobowych oraz innych pojazdów wskazanych w art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej, wykorzystywanych do celów demonstracyjnych (jazd testowych) oraz jako pojazdy zastępcze, nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia całości podatku naliczonego zapłaconego przy ich zakupie. Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia 60 % kwoty podatku naliczonego, nie więcej niż 6.000 zł – wynikającej z faktury zakupu tych pojazdów. O ile zatem w momencie nabycia samochodów spółka dokona prawidłowego odliczenia (60% kwoty podatku określonego w fakturze nie więcej niż 6.000 zł), nie będzie zobowiązana do korygowania podatku VAT od pojazdów wykorzystywanych do jazd testowych (demonstracyjnych) lub jako pojazdy zastępcze przez okres dłuższy niż rok lub wykorzystywanych do wskazanych celów przez rok i po tym okresie zaliczonych do środków trwałych. Już bowiem w momencie nabycia prawo do odliczenia przysługuje w ograniczonym zakresie niezależnie od tego jak długo samochody będą służyły do celów testowych lub jako pojazdy zastępcze i czy zostaną zaliczone do środków trwałych. W przypadku gdy spółka – mimo braku takiego prawa – dokona odliczenia całości podatku naliczonego wynikającego z faktury zakupu samochodów, zobowiązana będzie do dokonania korekty niesłusznie odliczonej kwoty na ogólnych zasadach, tj. w rozliczeniu za okres, w którym odliczenia tego dokonała.

Odnośnie obowiązku skorygowania odliczonego podatku naliczonego należy mieć na uwadze fakt, iż nawet jeżeli obowiązek taki nie wystąpi, to nie z powodów podanych przez spółkę, ale w związku z tym, że spółce w żadnym z wymienionych przypadków nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia całości kwoty podatku naliczonego, bowiem zarówno przed jak i po zmianie statusu pojazdów kwota ta jest niezmienna i wynosi 60 % podatku naliczonego (nie więcej niż 6.000 zł). Zatem stanowisko spółki w tym zakresie należało uznać za nieprawidłowe.

Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji.

W skardze do Sądu strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1. art. 86 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy VAT ujawniające się w uznaniu przez organ podatkowy, że brak jest podstaw do uznania za prawidłową interpretację ww. przepisów przedstawioną we wniosku o interpretację indywidualną dotyczącą podatku VAT w zakresie korekty odliczonego podatku w sytuacji, gdy zdaniem skarżącej w przypadku gdy samochód nabyty został celem dalszej odprzedaży, a był również wykorzystywany do jazd testowych (demonstracyjnych) lub jako pojazd zastępczy przez okres dłuższy niż jeden rok, wówczas nie ma obowiązku korygowania odliczonego wcześniej podatku VAT.

2. art. 86 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy VAT poprzez uznanie, że skarżąca przedstawiła we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku VAT w zakresie korekty odliczonego podatku błędną interpretację powyższych przepisów, podczas gdy w świetle obowiązujących przepisów fakt iż samochód, który przez jeden rok wykorzystywany był do jazd testowych (demonstracyjnych) lub jako pojazd zastępczy i po upływie tego okresu zostanie zaliczony do środków trwałych nie powoduje powstania po stronie podatnika obowiązku korygowania odliczonego wcześniej podatku VAT.

Podnosząc powyższe oraz powtarzając argumentację przedstawioną we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej pisemnej interpretacji prawa podatkowego, a także o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania wedle norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga okazała się uzasadniona.

Spór w sprawie dotyczy prawa do obniżenia kwoty podatku należnego

o kwotę podatku naliczonego w pełnej wysokości z tytułu nabycia samochodów wykorzystywanych do jazd testowych (demonstracyjnych) lub jako pojazdy zastępcze przez okres dłuższy niż jeden rok. Zdaniem podatnika, prowadzącego działalność w zakresie sprzedaży pojazdów samochodowych, z tytułu nabycia samochodów w celu ich dalszej odprzedaży, a w międzyczasie wykorzystywanych do jazd testowych (demonstracyjnych) bądź też jako pojazdy zastępcze ma on prawo do odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości i tym samym nie ma obowiązku korygowania odliczonego wcześniej podatku VAT. Obowiązek ten nie powstanie również w sytuacji zaliczenia wskazanych samochodów do środków trwałych. Stanowisko to organ uznał za nieprawidłowe stwierdzając, że wykorzystywanie pojazdów w sposób opisany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej powoduje zmianę ich przeznaczenia i w związku z tym nie ma do nich zastosowania art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy nowelizującej a z tytułu ich nabycia podatnikowi nie przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku.

Sąd stwierdza, że powyższy pogląd organu podatkowego jest błędny a udzielona w tym zakresie interpretacja nieprawidłowa.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl postanowień art. 86 ust. 2 pkt 1 lit a) tej ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług - z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4.

Należy zaznaczyć, że do dnia 31 grudnia 2010 r. zasady odliczenia podatku od nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, jak również paliw do ich napędu, regulowały przepisy art. 86 ust. 3-7a ustawy VAT oraz art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy VAT. W świetle art. 86 ust. 3 ustawy VAT w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł.

Jednocześnie, w ust. 4 pkt 7 wymienionego powyżej artykułu stwierdza się, iż przepis ust. 3 nie dotyczy przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest:

a) odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub

b) oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

Z kolei, przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy VAT stanowił, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3.

Od dnia 1 stycznia 2011 r. powyższe kwestie zostały uregulowane w przepisach powoływanej już powyżej ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej, w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2012 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy VAT w art. 1, stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca — nie więcej jednak niż 6.000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei w ust. 2 pkt 7 tego artykułu stwierdza się, iż przepis ust. 1 nie dotyczy przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest:

a) odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub

b) oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

W świetle art. 4 ustawy nowelizującej w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2012 r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 3 ust. 1.

W tym miejscu niezbędnym jest wskazanie, iż przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest indywidualna interpretacja podatkowa wydana w oparciu o opisane przez podatnika zdarzenie przyszłe, która to okoliczność determinuje zastosowanie w sprawie przepisów obowiązującej w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. ustawy nowelizującej ustawę o podatku od towarów i usług. Za nieprawidłowe należy zatem uznać powoływanie przez stronę skarżącą – tak we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej, jak i w skardze – nieobowiązujących już przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Analiza regulacji zawarta w przepisach ustawy nowelizującej uzasadnia stwierdzenie, że w art. 3 ust. 1 tej ustawy przewidziano mające charakter przedmiotowy ograniczenia generalnej zasady podatku od towarów i usług – prawa do odliczenia podatku naliczonego. Ograniczenia te nie będą jednak miały zastosowania w sytuacjach wskazanych w art. 3 ust. 2 ustawy nowelizującej, który uprawnia do pełnego odliczenia podatku w ściśle wskazanych w nim przypadkach. Przepisy ustawy układają się zatem w pewien logiczny ciąg, na który składa się reguła ogólna przewidująca pełne odliczenie, jej ograniczenie procentowo-kwotowe dla samochodów osobowych i wyjątki od wyłączenia, czyli powrót do zasady ogólnej, tj. pełnego odliczenia podatku naliczonego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 62/12 orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem, podatnikowi będzie przysługiwało prawo pełnego odliczenia VAT naliczonego przy nabyciu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony – stosownie do treści art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy nowelizującej – w sytuacji gdy przedmiotem jego działalności jest odprzedaż tych samochodów (pojazdów).

Z brzmienia analizowanego przepisu wynika tym samym, że jedynym warunkiem jaki przewiduje sporny w sprawie art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy nowelizującej do pełnego odliczenia podatku naliczonego od nabycia wskazanych pojazdów, jest to aby przedmiotem działalności podatnika była odprzedaż pojazdów wskazanych w art. 3 ust. 1 ustawy. Przepis ten nie określa przeznaczenia tych pojazdów ani nie odwołuje się do okoliczności zadysponowania jakimś konkretnym pojazdem, a jedynie odwołuje się do działalności podatnika. Dokonana wykładnia wskazanych przepisów gwarantuje podatnikom pełne odliczenie podatku VAT w odniesieniu do pojazdów związanych ściśle z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1875/09). Celem zaś takiego unormowania jest ograniczenie prawa do odliczenia podatku od towarów i usług naliczonego przy nabyciu pojazdów, które wykorzystywane są w celach prywatnych podatnika lub jego pracowników (w tym do użytku służbowego).

Podnieść należy również, że użyty w art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy nowelizującej (a wcześniej w art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a) ustawy VAT) termin "odprzedaż" obejmuje takie rodzaje działalności gospodarczej podatnika, w ramach których nabywane samochody (pojazdy), o jakich mowa w art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej (uprzednio w art. 86 ust. 3 ustawy VAT) są - jako towary handlowe - przeznaczone do ich dalszego zbycia (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., I FSK 1014/10). Zdaniem Sądu, samochody wykorzystywane przez podatnika do jazd testowych (demonstracyjnych) oraz jako pojazdy zastępcze nie tracą charakteru towarów handlowych, których zasadniczym przeznaczeniem jest dalsze zbycie.

Odnosząc powyższe rozważania do opisanego przez skarżącą spółkę zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia

1 stycznia 2011 r. podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu samochodów, które bezpośrednio po zakupie są sprzedawane klientom oraz samochodów wykorzystywanych do jazd testowych (demonstracyjnych), a także wypożyczanych klientom serwisu na czas obsługi ich samochodu (tzw. samochodów zastępczych). Z tych też względów spółka nie ma obowiązku korygowania odliczonego w pełnej wysokości podatku VAT naliczonego przy nabyciu samochodów, które następnie – przed ich ostatecznym zbyciem – wykorzystywane będą przez podatnika do jazd testowych (demonstracyjnych) lub też jako samochody zastępcze. Ponadto, z treści art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy nowelizującej nie wynika też, by jakiekolwiek znaczenie dla prawa pełnego odliczenia podatku naliczonego miało w tym przypadku zaliczenie przez podatnika pojazdu samochodowego do środków trwałych w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Rozpoznając ponownie wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji Minister Finansów obowiązany jest zastosować się do oceny prawnej przepisów prawa dokonanej w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną interpretację, a na podstawie art. 200 tej ustawy postanowił o kosztach postępowania.