Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1316/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 2 par. 3, art. 246 par. 1 pkt 1 i 2, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B. S. i T. S. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2014 r., odmawiającego B. S. i T. S. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. S. i T. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął w dniu 7 sierpnia 2014 r. (data stempla Biura Podawczego) formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym skarżący wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych.

Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostają jedynie wnioskodawcy, których łączny miesięczny dochód wynosi 2940 zł netto (renta inwalidzka i emerytura), zaś wydatki w miesiącach lipiec i sierpień wynoszą po ok. 2100 zł. Skarżący mieszkają w mieszkaniu o powierzchni 47,75 m2, poza tym posiadają dwie działki budowlane o powierzchni 624 m2 w P. i 3911 m2 w S. oraz samochód osobowy rocznik 1996 r. o wartości ok. 5000 zł.

Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2014 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie odmówił skarżącym zwolnienia od kosztów sądowych.

Od powyższego postanowienia skarżący wnieśli sprzeciw. W sprzeciwie wskazali, że systematycznie wyczerpują swoje finanse, ponosząc koszty zawinionych przez organy administracji postępowań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Zgodnie z art. 260 p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Zważyć należy, że wymóg ponoszenia kosztów postępowania nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania z budżetu państwa i powinno mieć zastosowanie jedynie w sytuacjach wyjątkowych, w których zdobycie środków finansowych na udział w postępowaniu sądowym jest obiektywnie niemożliwe (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. akt II OZ 561/14).

Skarżący nie tylko mają stały dochód, który nie przewyższa wydatków (już sama ta okoliczność pozwala na uiszczenie wpisu, którego kwota nie jest wygórowana), ale też posiadają dwie niezagospodarowane działki budowlane, z których jedna znajduje się w miejscowości atrakcyjnej turystycznie. Nie zadeklarowali, aby działki te przynosiły im jakikolwiek dochód, uznać więc należy, że nie wykorzystują efektywnie wszystkich składników swego majątku.

Trzeba wskazać, że jedynym kosztem, jaki skarżący są zobowiązani ponieść na obecnym etapie postępowania, będzie wpis sądowy od skargi, który z uwagi na przedmiot sprawy wynosi 100 zł. Sąd stoi na stanowisku, iż skarżących, którym po uiszczeniu wszystkich opłat pozostają środki w kwocie 840 zł miesięcznie, stać jest na jego uiszczenie.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.