Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 262/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bak-Marciniak Sędziowie WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska WSA Józef Maleszewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2022 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 25 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; 2. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 - dalej k.p.a.), decyzją z 25 lutego 2022r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania T. S.A. z siedzibą w W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej: PINB) nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], którą PINB nakazał inwestorowi T. S.A. z siedzibą w W. rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w P. (działka nr [...], arkusz [...], obręb W.) - poprzez rozbiórkę antenowej konstrukcji wsporczej wraz z antenami, osprzętem i urządzeniami zasilającymi, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie sprawy.

Prezydent Miasta P., decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w P. (dz. nr [...] ark. [...], obręb W.). Inwestycja została zrealizowana, a inwestor skutecznie zawiadomił PINB o zakończeniu budowy.

Wojewoda Wielopolski po wszczęciu postępowania na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "W. " (współużytkownika wieczystego działki sąsiedniej i współwłaściciela budynków położonych na tej działce - działka nr [...]) decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2016 r. nr [...] W konkluzji omawianej decyzji o stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę Wojewoda W. stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 353 – dalej ustawa o.o.ś.) wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której inwestor nie przedłożył, co stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 12 czerwca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 3/19 oddalił skargę na decyzję GINB z [...] października 2018 r. nr [...]

W związku z powyższym wyrokiem PINB pismem z [...] marca 2020 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w P. (dz. nr [...] ark. [...], obręb W.) a następnie postanowieniem z [...] lipca 2020 r. nr [...] zawiesił prowadzone postępowanie administracyjne, wzywając T. S.A. do wystąpienia do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla potrzeb przeprowadzenia postępowania administracyjnego.

Prezydent Miasta P. decyzją z [...] października 2020 r. nr [...], umorzył w całości postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w P. (dz. nr [...] ark. [...], obręb W.). W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji może być wydana jedynie dla inwestycji planowanej, nie zaś zrealizowanej.

Mając powyższe na uwadze PINB, postanowieniem z [...] lutego 2021 r. nr [...] podjął zawieszone postępowanie administracyjne a następnie decyzją nr [...] z 5 maja 2021 r. nr [...]), działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jt. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. – dalej p.b.) nakazał inwestorowi T. S.A. rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w P. (dz. nr [...] ark. [...], obręb W.).

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła T. S.A. wskazując, iż jak wynika z decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] października 2020 r. "na etapie, gdy badane przedsięwzięcie już istnieje nie jest dopuszczalne wydanie decyzji środowiskowej", zatem wydane przez PINB postanowienie z [...] lipca 2020 r. było wadliwe.

Wobec podnoszonych zarzutów WWINB postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze i jednocześnie, na podstawie art. 100 § 1 k.p.a., wezwał T. S.A. do wystąpienia, w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia, do Prezydenta Miasta P., z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w P. (dz. nr [...] ark. [...], obręb W.).

Prezydent Miasta P. decyzją z [...] grudnia 2021 r. nr [...] umorzył w całości postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w P. (dz. nr [...] ark. [...], obręb W.). W/w decyzja stała się ostateczna dnia [...] grudnia 2021 r. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko.

Wobec powyższego WWINB postanowieniem z [...] stycznia 2022 r. podjął zawieszone postępowanie odwoławcze, zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i wydał wskazaną na wstępie decyzję z 25 lutego 2022 r.

Na wstępie WWINB wskazał, że zgodnie art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020 poz. 471) "Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym." W związku z powyższym oraz faktem, iż w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte przez PINB w dniu [...] marca 2020 r., do niniejszego postępowania administracyjnego zastosowanie będą miały przepisy prawa budowlanego sprzed nowelizacji ustawy Prawo budowlane, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r.

Dalej organ, powołując się na treść art. 3 pkt 3 p.b., art. 3 ust. 6 lit. b ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2021 poz. 1973 – dalej p.o.ś.) oraz orzecznictwo sądowo-administracyjne WWINB, wyjaśnił, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę. Przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2016 r. nr [...], a inwestor skutecznie zawiadomił PINB o zakończeniu budowy. W wyniku przeprowadzenia postępowania nadzwyczajnego Wojewoda W. decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2016 r. nr [...] GINB decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody W., a WSA w Warszawie wyrokiem z 12 czerwca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 3/19 oddalił skargę na decyzję GINB. Wobec powyższego inwestorowi nie można zarzucić, iż działał w ramach samowoli budowlanej. Niemniej jednak pozwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. W konsekwencji zasadnie organ I instancji zastosował tryb legalizacji w oparciu o art. 50-51 p.b.

WWINB wskazał, że nakaz rozbiórki, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. może nastąpić, gdy wykonane roboty budowlane nie spełniają określonych warunków lub norm, a z ustaleń dokonanych w toku postępowania naprawczego wynika, że doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem nie jest możliwe w inny sposób, jak tylko poprzez rozebranie wykonanych robót. Nakaz rozbiórki jest rozwiązaniem ostatecznym.

Dalej WWINB podkreślił, że przyczyną wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę było stwierdzenie, iż przedmiotowa inwestycja wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem należała do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a dla inwestycji będącej przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę winna zostać wydana decyzja środowiskowa, a takiej inwestor nie posiada .

W przypadku, gdy nie ma możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wydaje jedną z decyzji przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. Natomiast jeżeli w wyniku prowadzonego postępowania okaże się, że możliwe jest doprowadzenie prowadzonych, bądź już wykonanych, robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, wówczas organ nadzoru budowlanego obowiązany jest do wydania, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, które mają doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem. Pod pojęciem "stanu zgodnego z prawem" należy rozumieć nie tylko zgodność inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi i przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, ale także zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi, w tym przepisami dotyczącymi ochrony środowiska.

WWINB wskazał, że prowadząc postępowanie naprawcze, w oparciu o wskazane wyżej przepisy art. 50 i 51 p.b., w trakcie postępowania przed organem I jak i II instancji umożliwiono usunięcie wady, która legła u podstaw stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, to jest brak wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla stacji bazowej telefonii komórkowej. Postępowanie administracyjne w sprawie uzyskania takiej decyzji zostało jednak zakończone ostateczną decyzją właściwego organu o umorzeniu postępowania (decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] października 2020 r., nr [...] oraz decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] grudnia 2021 r. nr [...]

W tej sytuacji, wobec braku decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla stacji bazowej telefonii komórkowej będącej przedmiotem niniejszego postępowania, organ nadzoru budowlanego nie ma możliwości określania obowiązków, jakie należałoby wykonać w celu doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem. Okoliczność ta, w ocenie WWINB, uniemożliwia wydanie przewidzianej w art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i powoduje konieczność wydania, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania. W związku z tym, że wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzją o pozwoleniu na budowę zatwierdzono projekt budowlany obejmujący maszt antenowy wraz z antenami, osprzętem i urządzeniami zasilającymi, nakaz rozbiórki obejmuje wymienione wyżej części składające się na stację bazową telefonii komórkowej. Końcowo wskazano, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że inwestorem przedmiotowej inwestycji jest T. S.A., zatem zaskarżona decyzja została słusznie wydana i skierowana.

T. S.A., kwestionując powyższą decyzję, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Poznaniu. Skarżąca zarzuciła:

. naruszenie art. 71 ust 2 ustawy o.o.ś. polegające na jego nieprawidłowym zastosowaniu, pomimo że inwestycja - w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

. naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 51 ust. 7 p.b., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji nakazanie rozbiórki stacji, w sytuacji gdy inwestor uzyskał decyzję właściwego organu w przedmiocie umorzenia postępowania środowiskowego (ostateczna decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] grudnia 2021 r.) stwierdzającą, iż inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia w tym przedmiocie.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2022r. poz. 329 - dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd stwierdził bowiem nieprawidłowości w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego jak i procesowego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja WWINB utrzymująca w mocy decyzję PINB, którą organ nakazał inwestorowi T. S.A. z siedzibą w W. - rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w P. (działka nr [...], arkusz [...], obręb W.) - poprzez rozbiórkę antenowej konstrukcji wsporczej wraz z antenami, osprzętem i urządzeniami zasilającymi.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r.. poz. 471) - do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Oznacza to, że przy załatwianiu niniejszej sprawy, na co wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, mają zastosowanie przepisy p.b. w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie wymienionej wyżej ustawy nowelizacyjnej (tj. przed dniem 19 września 2020 r.), albowiem przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] marca 2020 r.

Dalej wskazać należy, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...]), której nieważność została stwierdzona w wyniku przeprowadzenia postępowania nadzwyczajnego na mocy decyzji Wojewody Wielopolskiego z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] (GINB decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] utrzymał ją w mocy, a WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 12 czerwca 2019r. sygn. akt VII SA/Wa 3/19 oddalił skargę na decyzję GINB). Z powyższego wynika, że inwestorowi nie można zarzucić, iż działał w ramach samowoli budowlanej.

Z uwagi na wyeliminowane z obrotu prawnego pozwolenia na budowę zasadnie zastosowano tryb legalizacji zawarty w art. 50 i 51 p.b. Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowił art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., wedle którego właściwy organ nadzoru budowlanego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, w drodze decyzji, nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Wskazać należy, że nakaz rozbiórki, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. może nastąpić, gdy wykonane roboty budowlane nie spełniają określonych warunków lub norm, a z ustaleń dokonanych w toku postępowania naprawczego wynika, że doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem nie jest możliwe w inny sposób, jak tylko poprzez rozebranie wykonanych robót. Pod pojęciem "stanu zgodnego z prawem" należy rozumieć nie tylko zgodność inwestycji z przepisami techniczno- budowlanymi i przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, ale także zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi, w tym przepisami dotyczącymi ochrony środowiska.

W tym miejscu należy wskazać, że w uzasadnieniu decyzji Wojewody W. z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] stwierdzono, że z przedstawionych danych w "Kwalifikacji przedsięwzięcia" sumaryczna moc EIRP/anten na każdym azymucie wynosi - 19976 W, co świadczy o niespełnieniu progów wynikających z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 71 – dalej rozporządzenie z 2010r.), który stanowi, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Kwalifikacja przedsięwzięcia winna być zatem sporządzona z uwzględnieniem progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia z 2010 r. który stanowi, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 10000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Na tej podstawie Wojewoda W. przyjął, że zasadnym jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, gdyż przedmiotowa inwestycja wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe stanowisko zostało podtrzymane w decyzji GINB oraz w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 3/19.

W wydanej w trakcie niniejszego postępowania decyzji z 9 grudnia 2021 r. nr [...], Prezydent Miasta P. działając na wniosek T. S.A. umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn." Stacja bazowa telefonii komórkowej nr [...] [...], na dachu budynku przy ul. [...] w P.. Prezydent Miasta P. uznał bowiem, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 – dalej rozporządzenie z 2019), tym samym nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawa o.o.ś. W związku z powyższym inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co nie zwalnia prowadzącego instalację z obowiązku spełnienia wymogów ochrony środowiska wynikających z przepisów odrębnych.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w obrocie prawnym w ramach niniejszej sprawy pozostają sprzeczne ze sobą stanowiska co do zasadności uzyskania decyzji środowiskowej.

Z uwagi na fakt, że skarga na ostateczną decyzję GINB, podtrzymującą stanowisko co do zasadności uzyskania decyzji środowiskowej przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 3/19 kluczowe dla niniejszej sprawy staje się wskazanie sposobu rozumienia art. 170 p.p.s.a. Stosownie do tej regulacji ustawodawca wprowadził związanie prawomocnym orzeczeniem. Związanie to dotyczy nie tylko stron i sądu, który wydał dane prawomocne orzeczenie, lecz także innych sądów i innych organów państwowych, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także innych osób. Ustawodawca nieprzypadkowo bowiem wprowadził wymóg związania prawomocnym orzeczeniem, gdyż chodzi o rozstrzygnięcie sądu w zakresie ukształtowania sytuacji prawnej stron. W art. 170 p.p.s.a. normodawca akcentuje wymóg związania poprzez taki kształt regulacji, gdzie eksponuje go na początku, a następnie odnosi się nie tylko do stron i sądu, który wydał dane orzeczenie, lecz także do innych sądów i organów państwowych, a nawet do innych osób w przypadkach przewidzianych w ustawie. Wprowadzenie związania prawomocnym orzeczeniem służy nie tylko kształtowaniu i umacnianiu jednolitości orzecznictwa sądów administracyjnych, ale jednocześnie sposobu rozumienia prawa w odniesieniu do danego kluczowego zagadnienia normatywnego.

W doktrynie podkreśla się ratio legis tego rozwiązania normatywnego, które gwarantuje nie tylko zachowanie spójności, czy też logiki działania organów państwowych, ale jednocześnie zapobiega funkcjonowaniu takich rozstrzygnięć, które nie da się pogodzić w ujęciu systemowym (B. Dauter (w;) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2021 r., LEX/el. 2021, komentarz do art. 170, a także przywołany tam wyrok NSA z 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, LEX nr 48643). Zastosowanie art. 170 p.p.s.a., a zatem wynikająca z tego unormowania moc wiążąca prawomocnego orzeczenia oznacza, że " (...) dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (...), (B. Dauter....jw.).

Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, iż organy orzekające w sprawie w tym WWINB wydając zaskarżoną decyzję, będąc na mocy art. 170 p.p.s.a. związanym wydanym w sprawie wyrokiem WSA w Warszawie z 12 czerwca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 3/19, wobec sprzecznych stanowisk zawartych w decyzji GINB z dnia [...] października 2018 r. nr [...] i decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] grudnia 2021 r. nr [...] co do zasadności uzyskania przez skarżącą spółkę decyzji o środowiskowej winien był dokonać analizy stanu prawnego obowiązującego w dacie decyzji stwierdzającej nieważność wydanego skarżącej pozwolenia na budowę oraz w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] grudnia 2021 r. oraz ustalić, czy wobec uchylenia rozporządzenia z 2010 r. i wejścia w życie rozporządzenia z 2019 r. wiążącym jest nadal stanowisko zawarte w decyzji stwierdzającej nieważność o zasadności uzyskania decyzji środowiskowej w ramach prowadzonego postępowania legalizacyjnego.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 grudnia 2015 r. w sprawie IV SA/Po 760/15 (CBOSA) prawidłowo działający organ administracji publicznej, zanim w ogóle przystąpi do rozważania możliwości i zasadności ewentualnej odmowy dokonania poruczonych jemu czynności, na podstawie decyzji postrzeganej przezeń jako decyzja wadliwa – czego w praktyce kategorycznie wykluczyć nie sposób ("summum ius, summa iniuria"), ograniczając wszakże dopuszczalność takiej odmowy do sytuacji zupełnie wyjątkowych i szczególnie uzasadnionych – winien podjąć wszelkie dostępne jemu działania w celu doprowadzenia do wyeliminowania takiej, jego zdaniem wadliwej, decyzji administracyjnej z obrotu prawnego.

Dobrą tego ilustrację stanowi sytuacja, gdy organ budowlany (właściwy do zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę) dochodzi do przekonania, iż przedłożona jemu decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obarczona jest wadą nieważności. Wówczas – jak trafnie podkreśla się w doktrynie – organ budowlany, będąc formalnie taką decyzją związany, "nie ma prawa we własnym zakresie uchylić się od respektowania ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Może natomiast zawiadomić organ właściwy do stwierdzenia nieważności tej decyzji o dostrzeżonej wadliwości, zawieszając jednocześnie postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę do czasu orzeczenia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu." (zob. J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2015, art. 35 Nb 1).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy skarżąca zgodnie z wydanym postanowieniem WWINB z [...] sierpnia 2021 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej, WWINB winien był przeanalizować czy decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] grudnia 2021 r. nie jest obarczona wadą wymagającą wyeliminowania jej z obrotu prawnego i w razie potrzeby podjąć działania w tym kierunku, zawieszając prowadzone przez siebie postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że WWINB, utrzymując w mocy orzeczony przez organ I instancji nakaz rozbiórki bez uprzedniej analizy decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] grudnia 2021 r. i ewentualnego wystąpienia do właściwego organu o przeprowadzenie weryfikacji jej prawidłowości, dopuścił się naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a. i art. 2 Konstytucji RP. Przy tym uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako że nieprzedłożenie decyzji środowiskowej stało się powodem utrzymania decyzji organu i instancji. Końcowo należy wskazać, że organ odwoławczy ponownie prowadząc postępowanie winien przede wszystkim rozważyć wpływ zmiany stanu prawnego (wejście w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r. nr 1071) na postepowanie legalizacyjne.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję WWINB (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., biorąc przy tym pod uwagę, że nie przedłożono dowodu uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa., uwzględniając poniesiony przez skarżącą koszt wpisu (500 zł) oraz wynagrodzenie reprezentującego ją adwokata, ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), w wysokości 480 zł.