Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 789/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie : WSA Magda Froncisz WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2021 r. sprawy ze skarg A. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargi


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, decyzją z dnia 9 marca 2020 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania J. K. i K. S. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka z dnia 23 lipca 2019 r., znak: [...], stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn: Budowa zespołu budynków handlowo-usługowych wraz z parkingiem naziemnym, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, planowaną do realizacji na terenie działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] położonych w Wieliczce przy ul. [...] (...) – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn: Budowa zespołu budynków handlowo-usługowych wraz z parkingiem naziemnym, infrastrukturą techniczną komunikacyjną, planowaną do realizacji na terenie działek nr [...] i [...], obr. [...] położonych w Wieliczce przy ul. [...].

W podstawie materialnoprawnej rozstrzygnięcia powołano przepis art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 84 i 85 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283), § 3 ust. 1 pkt 33, 54 lit.b, 56 lit.b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z dnia 20 lipca 2018 r. poprzednik prawny spółki MOFO Firma C w W. zwrócił się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. Budowa zespołu budynków handlowo-usługowych wraz z parkingiem naziemnym, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, planowana do realizacji na terenie działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...] , obręb [...] położonych w Wieliczce przy ul. [...]. Wniosek został uzupełniony pismami z dnia 30 października 2018 r. i z dnia 14 grudnia 2018 r.

Burmistrz Miasta i Gminy Wieliczka decyzją z dnia 23 lipca 2019 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. wniosku, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn: Budowa zespołu budynków handlowo-usługowych wraz z parkingiem naziemnym, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, planowana do realizacji na terenie działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] położonych w Wieliczce przy ul. [...]. W punkcie II decyzji określono istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie projektowania, realizacji i eksploatacji; w pkt III stwierdzono brak wymogów w zakresie transgranicznego oddziaływania na środowisko – nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia tego rodzaju postępowania, w pkt IV stwierdzono, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 do decyzji.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz poczynione ustalenia. Wskazano w szczególności na złożenie wniosku, zawiadomienie o wszczęciu postępowania, zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako określonego w § 3 ust. 1 pkt 33, 54 lit. b oraz 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W sprawie zostały wydane opinie: przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (stwierdził brak obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określającej dodatkowe warunki), Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (stwierdził brak obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie nie zajął stanowiska, co stosownie do art. 78 ust. 4 u.o.ś traktuje się jako brak zastrzeżeń.

Organ I instancji wyjaśnił, iż wzięto pod uwagę łączne uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przeanalizowano skalę i charakter inwestycji, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z jej realizacją, powiązania z innymi przedsięwzięciami itd. Przytoczono szczegółowo wyniki analizy powyższych uwarunkowań i przedstawiono je szeroko w decyzji wskazując na cechy przedsięwzięcia.

Od powyższej decyzji pismem z dnia 5 sierpnia 2019 r. odwołanie złożył J. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w związku z naruszeniem przez organ szeregu przepisów, a to jest art. 62a ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 84 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; art. 7, art. 77, art. 8, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. W obszernym uzasadnieniu odwołania w pierwszej kolejności wskazano, że organ zaskarżoną decyzją orzekł w zakresie wykraczającym poza wniosek inwestora. Podniesiono, że decyzja dotyczy inwestycji lokalizowanej na działkach ewidencyjnych numer [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] położonych w Wieliczce. Tymczasem z akt sprawy wynika, że wniosek dotyczył inwestycji planowanej do realizacji na działkach numer [...], [...] oraz [...]. Powyższe ma również wpływ na określenie obszaru objętego wnioskiem. W dalszej kolejności podniesiono zarzuty do karty informacyjnej przedsięwzięcia. W ocenie odwołującego, w sposób nieprecyzyjny wskazano parametry zabudowy planowanej inwestycji, w tym powierzchnię zabudowy, utwardzeń oraz ilość miejsc parkingowych dla samochodów osobowych. Brak jest też zamieszczenia w karcie informacyjnej niezbędnych danych o ewentualnych wariantach alternatywnych przedsięwzięcia, a przede wszystkim o alternatywnym wariancie najkorzystniejszym dla środowiska. Wątpliwości strony budzi treść załącznika numer 1 do zaskarżonej decyzji, który stanowi charakterystykę przedsięwzięcia, jako nieprzejrzystego i niekompletnego. W ocenie strony, określenie dokładnych emisji oraz uciążliwości związanych z przedmiotowym przedsięwzięciem, jak również określenie najbardziej odpowiedniego wariantu przedsięwzięcia będzie możliwe wyłącznie po przeprowadzeniu i przedłożeniu dokładniejszych analiz i wyjaśnień, które powinny być elementem raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko sporządzonego w pełnym zakresie wymaganym przepisem art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.

Pismem z dnia 7 sierpnia 2019 r. odwołanie złożyła K. S.. W odwołaniu wskazała, że należący do niej budynek mieszkalny znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji i jakkolwiek nie wyraża sprzeciwu wobec budowy centrum handlowego, to uważa, że decyzja w tym zakresie winna być precyzyjna.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2019 r., które przekazano do organu w dniu 7 października 2019 r. do zarzutów odwołania odniósł się inwestor wskazując, że karta informacyjna przedsięwzięcia została sporządzona prawidłowo i rzetelnie zgodnie z wymogami dotyczącymi zawartości i zakresu według ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stanowisko Urzędu Miasta i Gminy Wieliczka oraz uzyskanie pozytywnych opinii uzgadniających od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (opinia [...] z dnia 7 marca 2019 r.), Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (opinia znak [...] z dnia 16 stycznia 2019 r., oraz ponowna opinia [...] z dnia 20 maja 2019 r.) oraz brak zastrzeżeń Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wieliczce tylko to potwierdzają. Karta informacyjna przedsięwzięcia została sporządzona w szerszym zakresie niż wymagają tego przepisy ww. ustawy o udostępnieniu Informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (wykonano m.in. dokładną analizę akustyczną dla przedsięwzięcia, mającą na celu określenie warunków akustycznych, wymagań ochrony przed hałasem i potwierdzenie prawidłowości rozwiązań). Nadto podniesiono, że w ciągu 13 miesięcy postępowania skarżący nie zgłaszali żadnych uwag. W sposób szczegółowy odniesiono się do zarzutów odwołań.

Działając na skutek ww. odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 9 marca 2020 r., którą uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i orzekło merytorycznie o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn: "Budowa zespołu budynków handlowo-usługowych wraz z parkingiem naziemnym, infrastrukturą techniczną komunikacyjną", planowaną do realizacji na terenie działek nr [...] i [...], ob. [...] położonych w Wieliczce przy ul. [...].

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności przyznał rację odwołującemu, który zakwestionował możliwość uzupełnienia decyzji w trybie art. 111 k.p.a. poprzez zmianę jej zakresu – w tym wypadku poprzez korektę numerów działek. Postanowienie organu I instancji z dnia 13 sierpnia 2019 r., znak [...], wydane na wniosek inwestora, organ II instancji uznał za nieprawidłowe. W konsekwencji powyższego za wadliwą uznano również samą decyzję jako nieodpowiadającą treści wniosku. Z przedłożonej dokumentacji wynika bowiem, że w dniu 20 lipca 2018 r. inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. budowa zespołu budynków handlowo usługowych wraz z parkingiem naziemnym, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach [...], [...], [...] obręb [...] położonych w Wieliczce przy ul. [...]. W piśmie z dnia 30 października 2018 r. zawarto informację o zmianach geodezyjnych w postaci podziału działek: i tak - działka [...] podzieliła się na [...], [...], [...], [...], zaś działka [...] podzieliła się na działki nr [...], [...], [...]. Jednocześnie z dokumentów tych wynika, że zmiany te nie są jeszcze uwidocznione w ewidencji z uwagi na brak ostateczności decyzji podziałowych. W dniu 14 grudnia 2018 r. inwestor przedłożył organowi kolejne pismo z wyjaśnieniem, że wprowadzona jest do wniosku korekta zakładająca zmniejszenie obszaru, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie poprzez wyłączenie z wniosku działki nr [...] obr. [...] położonej w Wieliczce oraz ograniczenie zakresu wniosku do części działki nr ew. [...], obr. [...] Wieliczka i ograniczenie zakresu wniosku do części działki nr ew. [...]. Wyjaśniono, że wniosek wynika z ustaleń decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która nie jest decyzją ostateczną. Zakres działki nr [...] w części będzie odpowiadał zakresowi działki oznaczonej nr [...], a działki [...] działce nr [...].

Mając to na uwadze, SKO stwierdziło, że w zaskarżonej decyzji organ opisując zakres inwestycji błędnie wskazał działki, które były wskazane w pierwotnym wniosku inwestora z numeracją po podziale. Zamiast wnioskowanej działki nr ew. [...] i działki nr ew. [...] w decyzji wskazano, że planowana do realizacji inwestycja będzie miała miejsce na terenie działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] położonych w Wieliczce przy ul. [...]. W ocenie Kolegium, jakkolwiek powyższe stanowi niewątpliwą omyłkę, to nie można stwierdzić, iż jest to omyłka oczywista, która może zostać wyeliminowana w trybie wynikającym z art. 113 k.p.a. Nie jest również, jak już wyżej wspomniano, możliwe wyeliminowanie jej w trybie uzupełnienia decyzji, który w zaistniałej sytuacji jest niewłaściwy i nie może być wykorzystany do innych celów niż uzupełnienie decyzji o brakujące ściśle wymienione w przepisie elementy.

Z uwagi na powyższe, SKO uznało, że zaskarżona decyzja jest wadliwa i konieczne jest jej usunięcie z obrotu prawnego. Jednocześnie po przeprowadzeniu analizy zebranego w aktach materiału, organ odwoławczy uznał, iż co do zasady w istocie dla planowanego przedsięwzięcia brak jest obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co wynika z wymaganej prawem dokumentacji zebranej w toku postępowania przed organem I instancji.

Przechodząc do pozostałych aspektów sprawy, organ odwoławczy przytoczył i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, w szczególności art. 59, art. 63, art. 71 i art. 72 u.u.o.ś. Za prawidłową uznana została kwalifikacja przedmiotowego przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planowane przedsięwzięcie wymienione zostało w § 3 ust. 1 pkt 33, 54 lit. b oraz 56 lit. b rozporządzenia. Teren inwestycji znajduje się poza obrębem parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych. W takim wypadku zatem konieczne było wydanie decyzji w tej sprawie, niemniej niekoniecznie wiązać się to musi z procedurą oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zwłaszcza sporządzenia raportu), lecz zasadne może być przeprowadzenie procedury uproszczonej. W ocenie Kolegium, brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Podkreślono przy tym, że inwestor przedłożył szczegółową, czytelną i spójną kartę informacyjną przedsięwzięcia, ze szczegółowym określeniem cech planowanego przedsięwzięcia, która pozwala na ocenę jego zakresu. W odniesieniu do dokumentacji wniosku stosownej oceny dokonały także organy wyspecjalizowane. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Wieliczce nie zajął stanowiska w wyznaczonym ustawowo terminie 14 dni, stąd zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy ooś, niewydanie opinii traktuje się jako brak zastrzeżeń. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wydał opinię znak: [...] z dnia 16 stycznia 2019 r., w której stwierdził, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, przy uwzględnieniu w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków odnoszących się między innymi do: organizacji zaplecza budowy, stosowania sprawnego technicznie sprzętu oraz dbania o należyte jego użytkowanie i konserwację, wyposażenia terenu budowy w sorbenty substancji ropopochodnych oraz w przenośne kontenerowe toalety. Przytoczone uwarunkowania dotyczące prowadzenia prac budowlanych wynikają z przepisów odrębnych, w tym przepisów BHP, do przestrzegania których Inwestor jest ustawowo zobligowany, dlatego też, w ocenie Dyrektora, nie ma potrzeby powielania ich w postaci warunków do decyzji środowiskowej. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie wydał opinię znak: [...] z dnia 7 marca 2019 r., w której stwierdził, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazał na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków uwzględnionych w sentencji postanowienia. Karta informacyjna została uzupełniona na wniosek Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska pismem pełnomocnika z dnia 28 lutego 2019 r. Uzupełnienie obejmowało między innymi głębokość posadowienia fundamentów przedmiotowego zespołu budynków handlowo-usługowych w kontekście istniejących warunków gruntowych oraz informację o konieczności odwadniania wykopów. Burmistrz Miasta i Gminy Wieliczka stwierdził, że ze względu na skalę uzupełnienia istnieje konieczność ponownego wystąpienia z zapytaniem o opinię w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia oraz ewentualnego ustalenia zakresu raportu do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wydał ponownie opinię znak: [...] z dnia 20 maja 2019 r., w której stwierdził, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, przy uwzględnieniu w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyżej wspomnianych warunków. Żaden z powyższych organów nie stwierdził potrzeby przeprowadzania przedmiotowej oceny oddziaływania na środowisko.

Dalej podano, że ocena z punktu widzenia kryteriów, o których mowa w art. 63 ustawy, powinna doprowadzić do pozytywnego bądź negatywnego rozstrzygnięcia wynikającego z badania wstępnego tzn. czy ocena oddziaływania na środowisko jest lub nie jest wymagana. Oznacza to w praktyce, że jeżeli na pytania o możliwość wywierania znaczącego wpływu zostanie podana odpowiedź "Tak", ocena oddziaływania na środowisko może być wymagana i z reguły im większa jest liczba odpowiedzi "Tak", i im większe jest znaczenie zidentyfikowanych skutków, tym bardziej prawdopodobne, że ocena oddziaływania na środowisko jest wymagana. Oceny tej dokonało także ponownie Kolegium i zdaniem organu odwoławczego nie istnieje ryzyko, iż przedsięwzięcie będzie wywierało znaczący wpływ na aspekty, o których mowa w art. 63 u.u.o.ś.; w zdecydowanej większości aspektów stwierdzono brak takiego wpływu. Planowana inwestycja nie znajduje się terenach chronionych lub cennych przyrodniczo, czy też cennych z innego punktu widzenia (zabytków itp.), realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje pogorszenia jakości wód, inwestor nie planuje stosowania technologii mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko. Inwestycja sąsiadować od strony północnej z drogą krajową nr [...], a od strony zachodniej z terenem stacji paliw, hotelem i będącą w trakcie realizacji galerią handlową. Od strony południowej i wschodniej w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się tereny niezabudowane oraz domy jednorodzinne. Obszar projektowanej inwestycji graniczy bezpośrednio z budynkami jednorodzinnymi zlokalizowanymi w kierunku południowo-wschodnim od terenu przedsięwzięcia. Oddziaływania przedsięwzięcia zauważalne będą na etapie realizacji inwestycji, jednak będą one miały charakter krótkotrwały i przemijalny. Następnie organ odwoławczy dokonał analizy przedsięwzięcia z perspektywy kryteriów (uwarunkowań), o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.o.ś.

Organ odwoławczy wskazał m.in., że obszar oddziaływania przedsięwzięcia zamknie się w granicach działek, na których jest planowana inwestycja, bez transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze. Nie przewiduje się kumulowania oddziaływań z innymi przedsięwzięciami, mogących wpłynąć na pogorszenie stanu środowiska. Biorąc pod uwagę charakter oraz skalę planowanego przedsięwzięcia oraz zastosowane zabezpieczenia, na etapie eksploatacji inwestycji nie zostaną przekroczone dopuszczalne wielkości emisji zanieczyszczeń do atmosfery ani dopuszczalne poziomy hałasu w miejscach chronionych akustycznie. Planowana działalność na przedmiotowym terenie będzie zgodna z jej przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "A". Tereny inwestycji i wokół niej nie posiadają walorów krajobrazowo-przyrodniczych. Planowane przedsięwzięcie będzie leżało z dala od terenów górskich, leśnych, obszarów ujęć wód, specjalnych obszarów objętych ochroną Natura 2000, obszarów uzdrowiskowych. Planowane przedsięwzięcie może spowodować chwilowe pogorszenie stanu środowiska w bezpośrednim sąsiedztwie planowanych robót. Uciążliwości i niekorzystne oddziaływanie występujące podczas budowy inwestycji będą miały charakter lokalny oraz przemijalny – występować będą w pobliżu terenu prowadzenia robót. Na etapie użytkowania zasięg oddziaływania będzie zamykał się w granicach terenu, na którym realizowane będzie przedmiotowe przedsięwzięcie.

Na koniec organ odwoławczy odniósł się do uwag, które wniosła K. S. w przedmiocie uwzględnienia dodatkowych zabezpieczeń jej działki przed uciążliwym hałasem oraz emisją pyłu do powietrza. W powyższej kwestii wskazano, iż uzgodniono warunki realizacji przedmiotowej inwestycji z uwzględnieniem wykonania nasadzenia izolacyjnego gatunkami drzew i krzewów rodzimych, mieszanych wzdłuż projektowanej drogi wewnętrznej przeznaczonej wyłącznie dla ruchu pojazdów dostawczych. Wprowadzone zostało dodatkowe ograniczenie ruchu pojazdów wyłącznie w porze dziennej. Rozładunek dostaw towarów oraz innego zaopatrzenia projektowanego centrum handlowo-usługowego należy prowadzić wyłącznie w porze dziennej tj. od godz. 6.00 do 22.00. Zgodnie z przedłożonymi obliczeniami rozprzestrzeniania się hałasu i emisji zanieczyszczeń do powietrza z planowanego przedsięwzięcia przy opisanych w Karcie informacyjnej założeniach nie stwierdza się przekroczeń wartości dopuszczalnych poza granicami działek inwestora. W decyzji nałożono dodatkowy warunek realizacji przedsięwzięcia, gwarantujący zastosowanie urządzeń zlokalizowanych na dachu budynku o mocy akustycznej nie większej niż przyjęte do obliczeń w Karcie informacyjnej.

Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołań, SKO stwierdziło, że są one uzasadnione jedynie w odniesieniu do możliwości uzupełnienia decyzji poprzez zmianę zakresu inwestycji i numeracji działek przeznaczonych pod inwestycję. Jednakże rozstrzygnięcie organu odwoławczego eliminuje tę wadę. W ocenie organu odwoławczego, wielkość powierzchni planowanej inwestycji również nie jest wątpliwa. Zgodnie z zawartą w aktach dokumentacją stanowi ona 4,13 ha. Wyjaśnienie inwestora, że "zakres ten został jednoznacznie i czytelnie określony na załącznikach graficznych (plan zagospodarowania terenu oraz mapie ewidencyjnej) do wspomnianego przez skarżącego pisma z dnia 14.12.2018 będącego uzupełnieniem do Karty informacyjnej przedsięwzięcia. Załączniki te stanowią integralną część ww. karty. Różnica pomiędzy sumą powierzchni działek a powierzchnią obszaru objętego wnioskiem wynika z zastosowania się do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada Wieliczka 2010 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy - obszar "A", który wyznacza tereny przeznaczone pod usługi, w tym handel wielko-powierzchniowy, na części przedmiotowych działek" – jest wyczerpujące i znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Z kolei zarzut braku przedstawienia wariantów alternatywnych uznano za chybiony z uwagi na fakt, że kwestia ta nie ma zastosowania na obecnym etapie. Warianty alternatywne przedsięwzięcia są wymagane w procedurze oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie zaś w sytuacji, gdy jej się nie przeprowadza z uwagi na brak takiej konieczności wynikający ze stosownych ustaleń wyspecjalizowanych organów. Podsumowując, SKO stwierdziło, iż brak jest konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Pismem z dnia 29 kwietnia 2020 r. A. K. wniosła skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 marca 2020 r. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. 1) art. 6 k.p.a. poprzez orzeczenie wykraczające poza granice przyznanych prawem kompetencji i dokonanie samowolnych modyfikacji żądania wniosku, 2) art. 15 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronom postępowania złożenia odwołania od decyzji jasno określającej zakres i obszar inwestycji będącej przedmiotem wniosku, 3) art. 61 k.p.a. poprzez naruszenie zasad związania organu administracji treścią wniosku inicjującego postępowanie, 4) przepisu art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie merytoryczne mimo, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 marca 2020 r. w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że głównym zarzutem jest samowolna modyfikacja zarówno przez organ I instancji, jak też przez organ II instancji przedmiotu żądania zawartego we wniosku inwestora. Podniesiono, że numery działek wskazane w osnowie decyzji organu I i II instancji nie są tożsame z działkami wskazanymi przez inwestora we wniosku inicjującym postepowanie. W ocenie skarżącej, zakresu rozstrzygnięcia nie wolno domniemywać, a organ nie może takich domniemań czynić na podstawie zgromadzonego materiału, a tak się stało w sprawie. Jest to o tyle istotne, że zakres rozstrzygnięcia rzutuje bezpośrednio na badanie w zakresie oddziaływania na środowisko.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2020 r. skargę na ww. decyzję SKO wniósł również J. K. zarzucając jej naruszanie przepisów prawa administracyjnego tj.: 1) 62a ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji w oparciu o prawidłowo sporządzoną kartę informacyjną przedsięwzięcia, 2) 63 ust. 1 ww. ustawy – poprzez jego niezastosowanie, pomimo że analiza zebranych informacji przez pryzmat uwarunkowań wyszczególnionych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 ww. ustawy wskazywała na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, 3) art 84 ust. 1 ww. ustawy poprzez jego zastosowanie, pomimo że analiza zebranych informacji przez pryzmat uwarunkowań wyszczególnionych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 ww. ustawy wskazywała na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, 4) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i niedokładne zbadanie materiału dowodowego, 5) art. 8 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, 6) art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji, art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego poprzez wydanie przez organ odwoławczy orzeczenia o charakterze merytorycznym, podczas ze względu na uchybienia organu I instancji, w tym naruszenie przepisów postępowania, uzasadniały przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, 7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia oraz brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano w szczególności, że organ II instancji nie uwzględnił w decyzji wszystkich warunków wynikających z opinii Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 20 maja 2019 r. Nadto wątpliwości skarżącego budzi w dalszym ciągu powierzchnia planowanego przedsięwzięcia wobec niewystarczającego odniesienia się w tej kwestii przez organy administracji orzekające w sprawie, niejednoznacznie określony został również zakres przedmiotowy decyzji organu I, jak i II instancji. Organy obu instancji stwierdzając, że wnioskowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko powołały się jedynie na trzy przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bez przywołania ich treści. Treść uzasadnienia wydanych decyzji tylko pośrednio wskazuje o jakie przedsięwzięcia istotne z punktu widzenia ochrony środowiska może chodzić. Dla strony postępowania, która nie posiada odpowiedniej wiedzy w tym zakresie, zakres przedmiotowy decyzji jest zatem całkowicie niezrozumiały. W karcie informacyjnej brak jest również dokładnych danych na temat zakresu i skali przedsięwzięcia. Wskazano jedynie przewidywalną powierzchnię zabudowy i utwardzeń, nie podają w szczególności istotnych informacji dotyczących chociażby długości szerokości dróg, chodników oraz dojść do budynków. W ocenie skarżącego w sposób bardzo nieprecyzyjny wskazano parametry zabudowy planowanej inwestycji, w tym powierzchnię zabudowy, utwardzeń oraz ilość miejsc parkingowych dla samochodów osobowych. Wskazano na brak zamieszczenia w karcie informacyjnej niezbędny danych o ewentualnych wariantach alternatywnych przedsięwzięcia, a przede wszystkim o alternatywnym wariancie najkorzystniejszym dla środowiska. W ocenie skarżącego określenie dokładnych emisji oraz uciążliwości związanych z przedsięwzięciem, jak również określenie najbardziej odpowiedniego wariantu przedsięwzięcia będzie możliwe wyłącznie po przeprowadzeniu i przedłożeniu dokładniejszych analiz i wyjaśnień, które powinny być elementem raportu oddziaływa planowanego przedsięwzięcia na środowisko sporządzonego w pełnym zakresie wymaganym przepisem art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska i ocenach oddziaływania na środowisko. Podniesiono brak ustosunkowania się przez organ do wszelkich zarzutów odwołania.

W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skarg i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odniósł się również do zarzutów skarg, uznając je za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 247, dalej u.u.o.s. lub ustawa środowiskowa), przy czym relewantne są przede wszystkim art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 65 ust. 1-3, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 84, art. 85 ust. 2 pkt 2. Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając rozliczne kryteria wymienione w tym przepisie. Artykuł 64 ust. 1-1c ustawy środowiskowej statuuje obowiązek współdziałania organów w toku postępowania. Zgodnie z art. 65 ust. 3 u.u.o.s., uzasadnienia postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 1, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień. Zgodnie z art. 65 ust. 2 na postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, przysługuje zażalenie. Oznacza to, że postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest zaskarżalne zażaleniem, a jego ocena może odbywać się w czasie sądowoadministracyjnej kontroli decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej bez uprzednio prowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Artykuł 71 ust. 2 pkt 2 u.u.o.s. głosi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 84 u.u.o.s. w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (ust. 1). W decyzji tej właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ust. 2). Wedle art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.o.s. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W niniejszej sprawie organy słusznie zakwalifikowały przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 33, 54 lit. b oraz 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), który stanowi o tym, że: Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: 33) instalacje do przesyłu gazu inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 21 oraz towarzyszące im tłocznie lub stacje redukcyjne, z wyłączeniem gazociągów o ciśnieniu nie większym niż 0,5 MPa i przyłączy do budynków; przy czym tłocznie lub stacje redukcyjne budowane, montowane lub przebudowywane przy istniejących instalacjach przesyłowych nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; 54) centra handlowe wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 2 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego; 56) garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż: a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit.a – przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego.

Zastosowanie w tej sprawie ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. jak słusznie wyjaśnił organ II instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wynika z przepisu zawartego w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który stanowi, że "Do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe". W konsekwencji zastosowanie tu znajdują przepisy regulacji z dnia 9 listopada 2010 r., ponieważ postępowanie zostało wszczęte 20 lipca 2018 r. – tj. przed wejściem w życie nowego rozporządzenia. Powołanie w sentencji zaskarżonego rozstrzygnięcia SKO rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) stanowi, w ocenie Sądu omyłkę niemającą wpływu na wynik sprawy.

Jako trafna jawi się też ocena, że karta informacyjna przedsięwzięcia odpowiada wymaganiom ustawy. Podkreślenia wymaga, że w toku postępowania uzyskano stanowisko organów współdziałających, t.j. opinię Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (opinia z dnia 16 stycznia 2019 r. oraz z dnia 20 maja 2019 r.), Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (opinia z dnia 7 marca 2019 r.) oraz brak zastrzeżeń Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie. Wyspecjalizowane organy stwierdziły brak potrzeby przeprowadzania przedmiotowej oceny oddziaływania na środowisko, przy uwzględnieniu w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazanych warunków.

Zdaniem Sądu, prawidłowe są ustalenia poczynione w zaskarżonej decyzji, prowadzące do konkluzji, że cechy charakterystyczne przedsięwzięcia nie rodzą obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zasadnie zwrócono uwagę na to, że planowana inwestycja nie znajduje się terenach chronionych lub cennych przyrodniczo, czy też cennych z innego punktu widzenia (zabytków itp.), realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje pogorszenia jakości wód, inwestor nie planuje stosowania technologii mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko. Inwestycja sąsiadować od strony północnej z drogą krajową nr [...], a od strony zachodniej z terenem stacji paliw, hotelem i będącą w trakcie realizacji galerią handlową. Od strony południowej i wschodniej w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się tereny niezabudowane oraz domy jednorodzinne. Obszar projektowanej inwestycji graniczy bezpośrednio z budynkami jednorodzinnymi zlokalizowanymi w kierunku południowo-wschodnim od terenu przedsięwzięcia. Oddziaływania przedsięwzięcia zauważalne będą na etapie realizacji inwestycji jednak będą one miały charakter krótkotrwały i przemijalny. Sąd nie ma zastrzeżeń do dokonanej przez organ odwoławczy analizy przedsięwzięcia w oparciu o kryteria zawarte w art. 63 ust. 1 u.u.o.ś. SKO wskazało m.in., że obszar oddziaływania przedsięwzięcia zamknie się w granicach działek, na których jest planowana inwestycja. Nie przewiduje się kumulowania oddziaływań z innymi przedsięwzięciami, mogących wpłynąć na pogorszenie stanu środowiska. Biorąc pod uwagę charakter oraz skalę planowanego przedsięwzięcia oraz zastosowane zabezpieczenia, na etapie eksploatacji inwestycji nie zostaną przekroczone dopuszczalne wielkości emisji zanieczyszczeń do atmosfery ani dopuszczalne poziomy hałasu w miejscach chronionych akustycznie. Planowana działalność na przedmiotowym terenie będzie zgodna z jej przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar "A". Tereny inwestycji i wokół niej nie posiadają walorów krajobrazowo-przyrodniczych. Planowane przedsięwzięcie będzie leżało z dala od terenów górskich, leśnych, obszarów ujęć wód, obszarów uzdrowiskowych. Wskazano, że najbliższym obszarem Natura 2000 znajdującym się w odległości ok. 7,4 km od terenu przedsięwzięcia jest obszar Natura 2000 Łąki Nowohuckie PLH120069. Ze względu na lokalizację przedsięwzięcia poza obszarem Natura 2000 oraz biorąc pod uwagę skalę ewentualnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji, nie stwierdzono możliwości wystąpienia znaczącego negatywnego wpływu na siedliska, dla których ochrony wyznaczony został w/w obszar. Planowana inwestycja znajduje się w obszarze, gdzie standardy jakości środowiska zostały przekroczone. Dla przedmiotowej inwestycji nie ma potrzeby utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie poza stanowiskami archeologicznymi oraz poza obiektami zabytkowymi występującymi na terenie Wieliczki. Planowane przedsięwzięcie może spowodować chwilowe pogorszenie stanu środowiska w bezpośrednim sąsiedztwie planowanych robót. Uciążliwości i niekorzystne oddziaływanie występujące podczas budowy inwestycji będą miały charakter lokalny oraz przemijalny – występować będą w pobliżu terenu prowadzenia robót. Na etapie użytkowania zasięg oddziaływania będzie zamykał się w granicach terenu, na którym realizowane będzie przedmiotowe przedsięwzięcie. Zasięg oddziaływania ma charakter lokalny (w ramach terenu inwestycji), bez transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze.

Zatem w świetle powyższego, zasadna jest ocena organu odwoławczego, że nie istnieje ryzyko, iż przedsięwzięcie będzie wywierało znaczący wpływ na środowisko, a w zdecydowanej większości aspektów brak jest takiego wpływu. Rozstrzygnięcie wydane w niniejszej sprawie jest, zdaniem Sądu, prawidłowe również pod względem formalnym, w szczególności spełniają kodeksowe i wynikające z ustawy środowiskowej wymogi w zakresie uzasadnienia.

Powyższe rozważania zawierają już w dużej mierze odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. W szczególności, w kwestii wyartykułowanego w obu skargach zarzutu dotyczącego zakresu inwestycji, za organem odwoławczym należy powtórzyć, że okoliczność ta została wnikliwie rozpatrzona i uwzględniona w wydanym rozstrzygnięciu. Wyjaśniono, że jakkolwiek w decyzji organu I instancji zawarto błędne numery działek objętych wnioskiem, to postępowanie było prowadzone wobec zakreślonego przez inwestora obszaru. W obszerny sposób przedstawiono sposób ustalenia tej okoliczności. Jak bowiem wynika w zalegającej w aktach sprawy dokumentacji, w dniu 20 lipca 2018 r. inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. budowa zespołu budynków handlowo - usługowych wraz z parkingiem naziemnym, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach [...], [...], [...] obręb [...] położonych w Wieliczce przy ul. [...]. Przy piśmie z dnia 30 października 2018 r. przesłano do organu informację o zmianach geodezyjnych w postaci podziału działek: i tak – działka [...] podzieliła się na [...], [...], [...], [...], zaś działka [...] podzieliła się na działki nr [...], [...], [...]. Jednocześnie z dokumentów tych wynika, że zmiany te nie są jeszcze uwidocznione w ewidencji z uwagi na brak ostateczności decyzji podziałowych. W dniu 14 grudnia 2018 r. inwestor przedłożył organowi kolejne pismo z wyjaśnieniem, że wprowadzona do wniosku korekta zakładająca zmniejszenie obszaru, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie poprzez wyłączenie z wniosku działki nr [...] obr. [...] położonej w Wieliczce ograniczenie zakresu wniosku do części działki nr ew. [...], obr. [...] Wieliczka i wliczenie zakresu wniosku do części działki nr ew. [...]. Wyjaśniono, że wniosek wynika z decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która nie jest decyzja ostateczną. Wskazano, że zakres działki nr [...] w części będzie odpowiadał zakresowi działki oznaczonej nr [...], a i [...] działce nr [...]. Z powyższego wynika, że wbrew zarzutom skargi, przedmiotowe postępowanie prowadzone było z uwzględnieniem powyższego wniosku inwestora co do działek nim objętych.

Sąd podziela również w pełni stanowisko SKO, wyrażone w odpowiedzi na skargę, krytycznie ustosunkowujące się do zarzutu zawartego w skardze J. K. odnośnie wielkości powierzchni planowanej inwestycji. Podobnie zatem jak SKO, Sąd uznaje ww. zarzuty za nieuzasadnione, traktując argumentację organu za w pełni odpowiadającą stanowisku Sądu. Ww. argumentacja, obszernie zreferowana na wstępie, nie wymaga powtórnego przytaczania. Podobnie stwierdzić należy brak dostatecznie przekonujących przesłanek, potwierdzających pozostałe zarzuty skarg, które zdaniem Sądu stanowią niezasadną polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem organu II instancji. Podsumowując zatem, stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skarg, organy dokonały analizy planowanego przedsięwzięcia przez pryzmat wszystkich kryteriów, o których mowa w art. 63 ustawy środowiskowej. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych skargach (art. 62a ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej; art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 61, art. 77, art. 107 § 3, art. 138 § 2 k.p.a.).

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.