Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 131/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 134
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. C., P. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt II SA/Po 208/10 w sprawie ze skarg R. C. i P. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 18 stycznia 2010 r. Nr SKO-4214/61/09 i SKO-4214/62/09 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt II SA/Po 208/10, oddalił skargi R. C. i P. C. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 18 stycznia 2010r. Nr SKO-4214/61/09 i SKO-4214/62/09 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że decyzjami z dnia 09.11.2009 r. nr WAP.RGG.7324/I-94.3/09 i z dnia 06.11.2009 r. nr WAP.RGG.7324/I-95.3/09 Prezydent Miasta Ostrowa Wielkopolskiego ustalił R. C. i P. C. jednorazowe opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obydwie decyzje wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia odwołania doręczono skarżącym w dniu 17.11.2009 r. (k.9 akt adm. obu spraw administracyjnych - zwrotne potwierdzenia odbioru dopięto do obydwu decyzji pierwszoinstancyjnych).

Pismami sporządzonymi 03.12.2009 r. R. C. i P. C. wnieśli odwołania od obu ww. decyzji Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego. Jak wynika z prezentaty Urzędu Miejskiego w Ostrowie Wielkopolskim obydwa odwołania złożone zostały w dniu 04.12.2009 r.

Postanowieniami z dnia 18.01.2010 r. nr SKO-4214/61/09 i nr SKO-4214/62/09 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: k.p.a.) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez R. C. i P. C. odwołań od decyzji Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego z dnia 09.11.2009 r. i z dnia 06.11.2009 r.

Uzasadniając wydane postanowienia Kolegium wyjaśniło, że z akt administracyjnych wynika, że obydwie decyzje organu I instancji doręczono 17.11.2009 r. W obu przypadkach decyzje zawierały prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania, tymczasem odwołania złożono w siedzibie Urzędu Miejskiego w Ostrowie Wielkopolskim w Biurze Obsługi Interesanta w dniu 04.12.2009 r., a więc z uchybieniem wskazanego w pouczeniu terminu.

W tym stanie rzeczy Kolegium w myśl art. 134 k.p.a. orzekło o uchybieniu terminu do wniesienia obu odwołań.

W przewidzianym ustawą terminie skargi do sądu administracyjnego wnieśli R. C. i P.C. Skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 18.01.2010 r. nr SKO-4214/61/09 została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Po 208/10, natomiast skargę na decyzję Kolegium z dnia 18.01.2010 r. nr SKO-4214/62/09 zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Po 209/10. Postanowieniem z dnia 10.06.2010 r., sygn. II SA/Po 209/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył sprawę zarejestrowaną pod sygnaturą II SA/Po 209/10 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą II SA/Po 208/10 i postanowił prowadzić je dalej pod sygnaturą akt II SA/Po 208/10 (k. 46).

W złożonych do sądu administracyjnego skargach, małż. C. podnieśli zarzuty naruszenia art. 89 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. w zw. z art. art. 6,7 ,8 ,11 k.p.a. i art. 5 k.c. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez przeprowadzenie rozprawy w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty w wyniku której stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a także naruszenie art. 37 ust. 6 ustawy z 27.03.2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. art. 6, 7, 8, 11 k.p.a., a także art. 5 k.c. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez nierozpoznanie sprawy, co do opłaty planistycznej. W dalszej kolejności skarżący podnieśli, że w zaskarżonych postanowieniach nie zawarto stanowiska Kolegium, co do dalszego losu obu zaskarżonych decyzji Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego, a także nie uwzględniono faktu, że Prezydent Miasta Ostrowa Wielkopolskiego wydał decyzję z obrazą art. 37 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący podnieśli również zarzut niestwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. nieważności decyzji organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko wskazali, że art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym składa się aż z 11 jednostek redakcyjnych i w tej sytuacji obowiązkiem organu było wskazanie, którą konkretnie jednostkę redakcyjną zastosował. Podkreślono przy tym, że z ust. 6 art. 37 powołanej ustawy wynika, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 w drodze decyzji - bezzwłocznie - po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego, o którym mowa w ust 5. W ocenie skarżących okres 18 miesięcy jaki upłynął od sprzedaży nieruchomości do wydania zaskarżonej decyzji nie jest okresem bezzwłocznym. Tym samym, w ocenie skarżących, roszczenie organu uległo przedawnieniu. Jednocześnie podniesiono, że organ powołuje się na 5-letni okres, uprawniający do wymierzenia przedmiotowej opłaty, a w takiej sytuacji, jak podniesiono w skargach, jego obowiązkiem było wskazanie konkretnego przepisu prawnego, który uprawnia organ do stosowania owego 5 - letniego okresu. Zwrócono również uwagę, że w zaskarżonej decyzji nie znalazł się zapis, że obowiązek uiszczenia przedmiotowej opłaty ciąży na odwołujących się solidarnie.

Odnosząc się natomiast do kwestii dochowania terminu do złożenia odwołań, skarżący w obu przypadkach wskazali, w pierwszej kolejności na wydane na podstawie art. 10 k.p.a. zawiadomienia z 07.01.2010 r. informujące, że Kolegium rozpozna odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego. W ocenie skarżących z dokumentów tych w sposób jednoznaczny wynika, że Kolegium przyjęło sprawy do rozpoznania oraz, że przedmiotem rozważań organu II instancji będą odwołania, a nie sprawa uchybienia terminu do ich wniesienia. W dalszej kolejności podniesiono, że Prezydent Miasta Ostrowa Wielkopolskiego wskazał, iż odwołanie wpłynęło dopiero 04.12.2009 r., gdy tymczasem data wpływu dokumentu nie ma decydującego znaczenia. Skarżący podnieśli, że w myśl art. 57 § 7 k.p.a. z punktu oceny terminowości wniesienia odwołania zasadnicze znaczenie ma data nadania pisma w placówce pocztowej lub biurze podawczym urzędu. Tymczasem, jak wskazali małżonkowie C. Kolegium nie podało daty nadania przez nich odwołań w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. W toku postępowania sądowoadministracyjnego, pismem z dnia 21.04.2010 r. (k. 17) skarżący wyjaśnili też, że ich zdaniem odwołania zostały wniesione w terminie i dlatego nie składali wniosku o przywrócenie terminu. Jednocześnie podkreślono, że doręczenie obu decyzji organu I instancji, w obrębie jednego miasta, zajęło organowi ponad tydzień, a Kolegium nie uzasadniło, ani też nie poparło żadnymi dokumentami, na czym opiera swoje przekonanie, że odwołania złożono po terminie.

W tym stanie rzeczy żądaniem obydwu skarg objęto uchylenie w całości zaskarżonych postanowień, a także uchylenie w całości obu decyzji Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego oraz stwierdzenie ich nieważności i zasądzenie od Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego na rzecz skarżących kosztów postępowania, w obydwu sprawach, jak również o zawieszenie zaskarżonych decyzji prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego w stosunku do skarżących.

W odpowiedziach na skargi Kolegium wskazało, że obie decyzje Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego o naliczeniu opłat planistycznych doręczono R. i P. małż. C. w dniu 17.11.2009 r. Natomiast odwołania złożono w siedzibie Urzędu Miejskiego w Biurze Obsługi Interesanta w dniu 04.12.2009 r., czyli z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu. Ostatnim dniem terminu do wniesienia odwołania był, bowiem dzień 01.12.2009 r. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że na etapie postępowania administracyjnego skarżący byli reprezentowani przez pełnomocnika profesjonalnego, a więc w razie uchybienia terminu winien on był pouczyć zainteresowanych o skutkach uchybienia terminu oraz celowości ewentualnego wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego, na zarządzenie Sądu, pismami z dnia 27.04.2010 r. skarżących zobowiązano do wyjaśnienia czy opatrzone datą "03 grudnia 2009 r." odwołania od obu decyzji Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego złożono w siedzibie Urzędu Miejskiego w Ostrowie Wielkopolskim, czy też nadane zostały w Urzędzie Pocztowym (k.29,30). W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący pismem z dnia 05.05.2010 r. (k.33) wyjaśnili, że odwołania zostały złożone w siedzibie Urzędu Miejskiego w Ostrowie Wielkopolskim.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargi oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że przedmiotem wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarg, zarejestrowanych pod sygnaturami II SA/Po 208/10 i II SA/Po 209/10, a następnie połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą akt II SA/Po 208/10 są postanowienia stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje legalność zaskarżonych postanowień Kolegium. Jednocześnie skarżący domagają się wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego ustalających jednorazowe opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

Sąd podkreślił, że nie był uprawniony do oceny legalności wydanych w tym samym postępowaniu administracyjnym wcześniejszych decyzji. Poza sferą kontroli Sądu pozostaje zatem ocena zgodności z prawem decyzji pierwszoinstancyjnych, warunkiem koniecznym dokonania, której było m.in. uprzednie skuteczne uruchomienie postępowania odwoławczego. Materialno-prawną podstawę zaskarżonych postanowień stanowi art. 134 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia o niedopuszczalności odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oparto na wnioskach, które znajdują uzasadnienie w zebranym i załączonym do akt obydwu spraw materiale dowodowym. Z woli ustawodawcy od wydanych w I instancji przez Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego decyzji, skarżącym służyło prawo wniesienia odwołań, przy czym właściwym do ich rozpatrzenia było właściwe miejscowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ administracji publicznej wyższego stopnia. Określony w przepisie art. 129 § 2 k.p.a. 14-dniowy ustawowy termin do złożenia odwołań rozpoczął swój bieg z dniem skutecznego doręczenia skarżącym decyzji Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego ustalających jednorazowe opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Jak wynika z treści zaskarżonych postanowień, datą z którą Kolegium wiąże rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołań - w obu przypadkach - był dzień 17.11.2009 r. Ustalenia organu II instancji - co do daty - doręczenia zaskarżonych postanowień zakwestionowali jednak skarżący, choć swojego stanowiska, w tej kwestii, w żaden sposób nie uzasadnili. Rozważając jednak zasadność podniesionego zarzutu, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w świetle zebranego w aktach sprawy materiału, ustaleniom Kolegium nie można postawić zarzutu dowolności. Trafność ustaleń organu w obu przypadkach dokumentują, bowiem załączone do akt zwrotne potwierdzenia odbioru obu decyzji pierwszoinstancyjnych, na których widnieje data otrzymania przesyłek, tj. 17.11.2009 r., potwierdzona w obu przypadkach własnoręcznym podpisem skarżącej R. C. Podkreślić należy, że zwrotne potwierdzenia odbioru, na których skarżąca złożyła swój podpis, stanowią dokument urzędowy, który jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzystają one zatem z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nich stwierdzone.

Działając z urzędu Sąd zauważył, że jakkolwiek - sam fakt - doręczenia każdej z decyzji, obojgu skarżącym pozostaje - bezsporny - to jednak w obydwu postępowaniach niewątpliwe uchybiono wymogom przepisów postępowania. Jednakże uchybienia te, w ocenie Sądu, nie są na tyle istotne, aby skutkowały koniecznością uchylenia zaskarżonych postanowień. Podkreślić, bowiem należy, że skoro każdy z małżonków, którego interesu prawnego dotyczy przedmiot postępowania jest stroną tego postępowania, to prawidłowo wszystkie pisma w obydwu toczących się sprawach powinny były być doręczane każdemu z małżonków z osobna (chyba, że jeden z małżonków legitymowałby się pełnomocnictwem drugiego, przy czym wówczas prawidłowo należałoby doręczyć pismo w dwóch egzemplarzach). Tymczasem, nie ulega wątpliwości, że w obydwu rozpoznawanych sprawach, cała korespondencja (w tym również decyzje Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego) kierowane były wspólnie do obojga skarżących jednym listem. W obydwu przypadkach korespondencja dla skarżących wkładana była w jedną kopertę, a odbiór obu przesyłek potwierdzała R. C. Jak podkreśla się jednak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego doręczenie przesyłki zaadresowanej wspólnie do obojga małżonków do rąk jednego jest skuteczne również wobec drugiego małżonka chyba, że zakwestionuje on i podważy taki sposób doręczenia (por. wyrok NSA z 22.06.2007 r., sygn. II OSK 964/06, www.nsa.gov.pl). W okolicznościach obu rozpoznawanych spraw bezspornym pozostaje i nie budzi wątpliwości Sądu, że pomimo pewnej wadliwości, doręczeń obu decyzji pierwszoinstancyjnych dokonano skutecznie wobec obojga skarżących. Bezsporny stan faktyczny obu spraw nie pozwala, bowiem na postawienie tezy, że wobec faktu potwierdzenia odbioru obu przesyłek przez jednego z małżonków, tj. R. C., drugi małżonek tj. P. C. został pominięty w postępowaniu, tak jakby w ogóle nie kierowano do niego przesyłek. Przede wszystkim, bowiem nie pozostawia wątpliwości, że choć jedną kopertą, to w istocie dokonano doręczenia dwóch przesyłek, tj. po 2 decyzje przeznaczone dla każdego z obojga skarżących. Fakt ten dokumentują załączone do akt administracyjnych obu spraw zwrotne potwierdzenia odbioru obu przesyłek, zawierających dwie wskazane z numerów decyzje pierwszoinstancyjne (k. 9 akt adm. obu spraw administracyjnych). Jak wynika z akt sprawy, w toku całego postępowania małż. C. zamieszkiwali pod tym samym, wspólnym adresem oraz zawsze działali i nadal działają wspólnie. Na żadnym etapie postępowania odwoławczego, ani też przed sądem administracyjnym skarżący - nigdy nie kwestionował - sposobu doręczania zawiadomień, ani decyzji (k.9, k. 14,12 akt administracyjnych obu spraw). Pomimo, że niezmiennie i konsekwentnie w toku obu postępowań doręczeń dokonywano zawsze w ten sam sposób, tj. w jednej kopercie adresowanej do obojga małżonków, skarżący nigdy nie wnosili o zmianę sposobu doręczeń. Zauważyć też należy, że nie tylko fakt doręczenia decyzji organu I instancji jedną przesyłką nigdy nie był przez skarżących kwestionowany, ale - co godne podkreślenia - sami skarżący nie wiążą z nim również żadnych ujemnych skutków. W świetle powyższego brak było podstaw do przyjęcia, że w okolicznościach rozpoznawanych spraw, doręczenie do rąk jednego z małżonków nie było skuteczne wobec obojga (por. wyrok NSA z 16.09.1998 r., sygn. I SA/Gd 720/98, www.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, że oceniając znaczenie wskazanego naruszenia przepisów postępowania w niniejszej sprawie, Sąd miał na uwadze, że czym innym jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia przepisu postępowania, a czym innym zagadnienie czy naruszenie to winno prowadzić do uchylenia zaskarżonych postanowień. Ewentualne uchylenie zaskarżonych postanowień z uwagi na naruszenie przepisów postępowania byłoby, bowiem możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Oznacza to, że stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie przepisów postępowania mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi przez Sąd - jedynie - wówczas, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, w świetle konkretnych okoliczności - obydwu rozpoznawanych spraw - podzielić należało stanowisko Kolegium, że doręczeń, pomimo, że w jednej kopercie, dokonano skutecznie wobec obojga skarżących.

Skoro natomiast doręczenia obydwu decyzji pierwszoinstancyjnych dokonano skutecznie wobec obojga skarżących, w dniu 17.11.2009 r. to, stosownie do treści art. 129 § 2 k.p.a. 14-dniowy termin do wniesienia odwołań od tych decyzji upływał z dniem 01.12.2009 r. (wtorek). Tymczasem, odwołania sporządzono już po tym terminie, na co wskazuje data widniejąca na obydwu pismach (03.12.2009 r.), a następnie - jak oświadczyli oboje skarżący (k. 33) - złożono w siedzibie Urzędu Miejskiego w Ostrowie Wielkopolskim. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skarżący nie wnosili o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań, bowiem - jak twierdzą "ich zdaniem odwołania zostały wniesione w terminie i dlatego nie składali wniosku". W tych okolicznościach sprawy prawidłowo Kolegium stwierdziło, że nie została spełniona podstawowa przesłanka do prowadzenia postępowań odwoławczych, w postaci złożenia przez stronę odwołań w zakreślonym przez ustawę terminie.

Odnosząc się natomiast do sygnalizowanych przez skarżących zastrzeżeń dotyczących wadliwości decyzji organu I instancji, wyjaśnić należy, że zarzuty te nie mogły stać się przedmiotem rozważań Sądu w toczącym się postępowaniu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli R. C. oraz P. C. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucili:

1. naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. i art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a. z uwzględnieniem art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podania przyczyny faktycznej i prawnej nieuwzględnienia przez Sąd bezspornego faktu, że postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu i decyzje Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego z 06 listopada 2009 roku, o sygn. akt: W.A.P. RGG. 7324/1-95.3/09 mocą której w stosunku do skarżących ustalono jednorazową opłatę w wysokości 2 610,00 zł należną z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka numer 3/7 zlokalizowanej przy ul. [...] w Ostrowie Wielkopolskim i decyzja z 09 listopada 2009 roku o sygn. akt : W.A.P. RGG. 7324 I - 94.3/09 Prezydent Miasta Ostrowa Wielkopolskiego mocą której w stosunku skarżących ustalono jednorazową opłatę w wysokości 2 277,60 zł należną z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka numer 2/3 zlokalizowanej przy ul. [...] w Ostrowie Wielkopolskim, zostały wydane dopiero po upływie 18 miesięcy od daty sporządzenia 09 maja 2008 roku umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, co stanowi rażące naruszenie prawa - art. 37 ust. 6 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a notariusz dopiero po 27 dniach przesłał do Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego przedmiotowy akt notarialny i tym samym zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. i jest to uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

2. naruszenia przepisów postępowania w szczególności art. 134 § 1 i 2 i art. 135 a także art. 145 § 1 pkt. 2 i art. 54 § 3 p.p.s.a. w zw z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. i art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a. także w zw. z art. art. 6, 7 , 8 , 11 k.p.a. i z art. 5 k.c. z uwzględnieniem art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez niestwierdzenie, że postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu i decyzje Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego z 06 listopada 2009 roku, o sygn. akt: W.A.P. RGG. 7324 /1 - 95.3/09 mocą której w stosunku do skarżących ustalono jednorazową opłatę w wysokości 2 610.00 zł należną z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka numer 3/7 zlokalizowanej przy ul. [...] w Ostrowie Wielkopolskim i decyzja z 09 listopada 2009 roku o sygn. akt : W.A.P. RGG. 7324 / I - 94.3 / 09 Prezydent Miasta Ostrowa Wielkopolskiego mocą której w stosunku skarżących ustalono jednorazową opłatę w wysokości 2 277,60 zł należną z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka numer 2/3 zlokalizowanej przy ul. [...] w Ostrowie Wielkopolskim zostały wydane dopiero po upływie 18 miesięcy od daty sporządzenia 09 maja 2008 roku umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, co stanowi rażące naruszenie prawa - art. 37 ust. 6 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a notariusz dopiero po 27 dniach przesłał do Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego przedmiotowy akt notarialny i tym samym niestwierdzenie, że zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. a także niestwierdzenie, że w niniejszej sprawie zgodnie z zasadami współżycia społecznego i zasadą, słuszności w stosunku do obu decyzji Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego i do obu postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu nie została stwierdzona ich nieważność, a skarżącym odmówiono prawa do skutecznego wniesienia odwołania od przedmiotowych decyzji i jest to uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Obydwa zarzuty skargi kasacyjnej w swej istocie kwestionowały merytoryczną treść decyzji od których odwołanie wnieśli skarżący.

Tymczasem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym kontroli podlegały postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 18 stycznia 2010 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W postanowieniach tych organ odwoławczy nie rozstrzygał merytorycznie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na ich wniesienie z uchybieniem terminu. Stosownie do treści art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznając skargę na ostateczne w toku instancji postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie kontrolował decyzji określających jednorazowe opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, to nie mógł naruszyć przepisów wskazanych skardze kasacyjnej, a odnoszących się do ww. decyzji.

Zarzuty skargi kasacyjnej podnoszą rażące naruszenie prawa - art. 37 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tak sformułowane zarzuty nie odnoszą się jednak do podlegających kontroli sądowoadministracyjnej postanowień o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Takie okoliczności mogą co najwyżej stanowić podstawę ewentualnego wniosku w odrębnym postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego.

Jedynie na marginesie wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie jest spornym, iż decyzje organu pierwszej instancji zostały doręczone skarżącym w dniu 17 listopada 2009 r., a zatem 14 dniowy termin do wniesienia odwołań upływał z dniem 1 grudnia 2009 r. (wtorek). Jak natomiast wynika z akt sprawy odwołania od ww. decyzji zostały złożone w siedzibie organu w dniu 4 grudnia 2009 r. Tym samym uchybienie terminu do wniesienia odwołań nie budzi wątpliwości. Okoliczności te nie są również przedmiotem zarzutów skargi kasacyjnej. Jednocześnie ani w toku postępowania administracyjnego, ani sądowoadministracyjnego, w tym w skardze kasacyjnej, skarżący nie kwestionowali sposobu doręczeń decyzji. W szczególności skarżący P.C. nie zarzucał nieskutecznego doręczenia mu decyzji z uwagi na jej wysłanie w jednej przesyłce pocztowej zaadresowanej dla obojga małżonków. Tym samym jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi jedynie wówczas, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro natomiast skarżący nie kwestionował faktu doręczenia mu decyzji uznać należało, ze doręczenia dokonano skutecznie a zatem naruszenie przepisów postępowania w zakresie doręczeń nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.