Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3904/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, art. 140 aa ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 76 par. 1, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 41 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2086
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi B. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. wymierzającą karę pieniężną w kwocie 15.000 zł w związku z brakiem zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii VII w pozostałych przypadkach.

Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] kwietnia 2014 r. w miejscowości [...] na drodze wojewódzkiej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej [...]. Pojazdem członowym kierował p. J. Ł., który wykonywał przejazd z ładunkiem soków w butelkach umieszczonych na paletach (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy p. B. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą S. na trasie T.-T..

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych, postawiano przedsiębiorcy zarzut przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczą oś napędową kontrolowanego pojazdu oraz dopuszczalną wysokość pojazdu członowego.

Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statystycznych typu LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...].

Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w K. z datą ważności do dnia [...] czerwca 2014 r. dla wagi o nr [...] i do dnia [...] lipca 2014 r., dla wagi o nr [...].

Pomiaru wysokości pojazdu członowego dokonano za pomocą wysokościomierza teleskopowego z działką elementarną 1 mm o nr identyfikacyjnym [...], który w dniu kontroli legitymował się świadectwem wzorcowania nr [...].

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, organ I instancji stwierdził następujące naruszenie norm:

· nacisk 10 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – przekroczenie o 2 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 25%)

· wysokość pojazdu członowego 4,01 m (po odjęciu 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) – przekroczenie dopuszczalnej długości o 0,01 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2,5%),

· podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Kontrola nie wykazała przekroczenia innych parametrów.

Przebieg kontroli utrwalono protokołem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej organ I instancji) decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...], w wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2014 r., nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 15.000 zł w związku z brakiem zezwolenia kategorii VII - w pozostałych przypadkach.

Organ I instancji, pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., ponadto poinformował stronę, że w przypadku zaistnienia okoliczności świadczących, że dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na postawnie naruszenia powinna ona stosowne dowody przedstawić.

Strona, pismem z dnia [...] czerwca 2014 r., złożyła od powyższej decyzji odwołanie, zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o:

1) uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, oraz

2) wstrzymanie rygoru wykonalności decyzji do momentu rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji.

Strona odwołująca się zarzuciła decyzji organu I instancji:

1. wydanie decyzji z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewyczerpujące i niewszechstronne wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy;

2. naruszenie przepisu art. 64 ust.2 w zw. z art. 140aa ust. 4 oraz art. 140ab ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie błędnej kwalifikacji prawnej w zakresie wymaganych zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego przewożącego ładunek podzielny;

3. rażące naruszenie art. 107 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego przyjęcia rozstrzygnięcia co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

4. naruszenia § 65 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, poprzez błędne przyjęcie, iż droga nr [...] została oznakowana znakiem (tabliczką) "E-15b nr drogi wojewódzkiej".

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Powyższą decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego oparł na stanie faktycznym ustalonym na podstawie następującego materiału dowodowego: protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., dowodów rejestracyjnych kontrolowanego pojazdu członowego, prawa jazdy kontrolowanego kierowcy, świadectwa legalizacji wag, protokołu z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów, listu przewozowego nr [...], dowodu dostawy [...], dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli, protokołu przesłuchania w charakterze świadka kontrolowanego kierowcy, świadectwa wzorcowania, wypisu z licencji [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego.

Organ odwoławczy dokonał analizy treści zezwoleń od kategorii I do kategorii VII mając na uwadze ujawnione podczas kontroli naruszenia i stwierdził, iż organ I instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji.

Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu decyzji, że zgodnie z art. 64 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

Przedmiotem przewozu w niniejszej sprawie był ładunek podzielny – napoje w butelkach umieszczone na paletach.

Mając na uwadze ujawnione naruszenia, tj. przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej oraz przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu, organ odwoławczy uznał, że za niewłaściwą należy uznać argumentację, iż podmiot wykonujący przejazd powinien był legitymować się zezwoleniem kategorii I, czy kategorii II. Ponadto organ stwierdził, iż występuje brak zezwolenia kategorii VII ze względu na parametry wagowe i wymiarowe stwierdzone podczas czynności kontrolnych.

W uzasadnieniu podano, że zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 ustawy o drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniami Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu:

1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t,

2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t

- mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego.

Stosownie do ust. 3 art. 41 ustawy o drogach publicznych drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t oraz wykazy dróg krajowych o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczej osi do 8 t.

Droga wojewódzka nr [...] została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczej osi do 8 t.

Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego oznakowania drogi, organ odwoławczy zauważył, że o dozwolonych naciskach osi na danej drodze rozstrzyga akt prawny, a nie znak drogowy. Stosownie do art. 42 ust. 4 i 5 ustawy o drogach publicznych, wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, zostały ustalone ww. rozporządzeniu Ministra właściwego do spraw transportu.

Organ podkreślił, że Strona w toku postępowania przed organem I i II instancji nie przedstawiła dowodów świadczących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, oraz, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia.

Strona, pismem z dnia 30 września 2014 r., złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o:

1. uchylenie decyzji w całości,

2. zasądzenie kosztów postępowania, oraz

3. wstrzymanie wykonania decyzji.

Skarżący zarzucił decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 140aa ust. 4 w zw. z art. 140ab ust. 1 ustawy o ruchu drogowym w zw. z art. 2 Konstytucji RP i § 20 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych przez niewłaściwą wykładnię tych przepisów dokonaną przez organ I i II instancji, które to sankcją administracyjną nakładają na podmiot, który nie naruszył swoim zachowaniem określonej dyrektywy postępowania wynikającej z norm prawnych określających zasady ruchu na drogach publicznych.

Zarzuty podniesione przez stronę koncentrują się na wskazaniu, że na drodze wojewódzkiej nr [...], na której został zatrzymany kontrolowany pojazd, nie zostało prawidłowo oznakowane, że obowiązuje dopuszczalny maksymalny nacisk na oś pojedynczą do 8 t, tak, aby poruszający się nią kierowcy mieli świadomość ograniczeń dopuszczalnych nacisków na oś napędową.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, pismem z dnia [...] listopada 2014 r., wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 prawo o ruchu drogowym stanowi, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Z materiału dowodowego wynika, że w dniu W dniu [...] kwietnia 2014 r. w miejscowości [...] na drodze wojewódzkiej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej [...]. Pojazdem członowym kierował J. Ł., który wykonywał przejazd z ładunkiem soków w butelkach umieszczonych na paletach (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy B. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą S. na trasie T.-T..

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych, ustalono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczą oś napędową kontrolowanego pojazdu oraz dopuszczalną wysokość pojazdu członowego.

Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statystycznych typu LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w K. z datą ważności do dnia [...] czerwca 2014 r. dla wagi o nr [...] i do dnia [...] lipca 2014 r., dla wagi o nr [...].

Pomiaru wysokości pojazdu członowego dokonano za pomocą wysokościomierza teleskopowego z działką elementarną 1 mm o nr identyfikacyjnym [...], który w dniu kontroli legitymował się świadectwem wzorcowania nr [...].

W wyniku pomiarów kontrolowanego stwierdzono następujące naruszenie norm:

· nacisk 10 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – przekroczenie o 2 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 25%)

· wysokość pojazdu członowego 4,01 m (po odjęciu 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) – przekroczenie dopuszczalnej długości o 0,01 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2,5%).

Z materiałów sprawy wynika, że podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W myśl art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy (pkt 1) oraz przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1 (pkt 2).

Podczas kontroli stwierdzono, iż kontrolowany samochód ciężarowy poruszając się drogą wojewódzką nr [...] przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej oraz nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu ciężarowego. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych parametrów.

Zgodnie z art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

Jak stanowi ust. 3 karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na:

1. podmiot wykonujący przejazd;

2. podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1.

W niniejszej sprawie należało zatem wyjaśnić czy postępowanie poprzedzające nałożenie kary pieniężnej zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy oraz czy organ prawidłowo zastosował przesłanki odpowiedzialności skarżącego.

Okoliczności i dowody muszą być jednoznaczne, a więc niewątpliwe. Tak więc podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli, w protokole kontroli. Zasadniczo bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy nastąpiło określone naruszenie przepisów powołanej wyżej ustawy oraz na kwalifikację tego przekroczenia.

Sporządzenie protokołu z kontroli znajduje umocowanie w art. 74 u.t.d.

W myśl powołanego przepisu z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu (ust. 1). Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli, kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (ust. 2). Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (ust. 3).

Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (m.in. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2005 r., VI SA/Wa 1224/04 LEX nr 205475, wyrok WSA w Warszawie z 13 maja 2004 r., sygn. akt II SA 4151/02, LEX nr 148941).

W niniejszej sprawie protokół kontroli potwierdza przekroczenie dopuszczalnych parametrów.

Sąd zauważa, że wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego pojazdu mogą być wyłącznie pomiary dokonane w toku kontroli drogowej, na zalegalizowanych urządzeniach pomiarowych, w miejscu ważenia legitymującym się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów. Tylko taki tryb kontroli parametrów pozwala stwierdzić nienormatywność kontrolowanego pojazdu w chwili jego zatrzymania. Zatem Inspektorzy Transportu Drogowego weryfikują stan faktyczny zastany w chwili kontroli drogowej używając wyłącznie urządzeń o ważnej legalizacji.

Mając to na uwadze Sąd uznał, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, że kontrola drogowa, w toku której dokonano pomiarów pojazdu (nacisk na oś oraz wysokość), została przeprowadzona sposób prawidłowy, miejsce ważenia legitymowało się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków, wagi miały świadectwo legalizacji. Wysokość pojazdu również została ustalona w sposób prawidłowy przy pomocy odpowiedniego urządzenia.

Nie ulega wątpliwości, że podmiot dokonujący przewozu pojazdem nienormatywnym nie miał stosownego zezwolenia.

Powyższe jednoznacznie dowodzi że przewoźnik dopuścił do powstania naruszenia przepisów dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu mogącego poruszać się po drodze publicznej. Stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że doszło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, dotyczącego braku prawidłowego oznaczenia drogi tj. dopuszczalnych nacisków na osie warto przypomnieć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2293/10 wskazał: "Odnośnie zarzutu braku właściwego oznakowania kategorii drogi, należy powtórzyć za organem odwoławczym, iż o zaliczeniu kategorii drogi publicznej, pod kątem dopuszczalnych nacisków osi na danej drodze, rozstrzygają przepisy prawa, tj. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton (Dz. U. Nr 219, poz. 1861) oraz ustawa o drogach publicznych. (...)

Zatem, to przepisy prawa materialnego, poprzez zamieszczenie w nich odpowiednich wykazów dróg, decydują o tym do jakiej kategorii obciążenia została zakwalifikowana dana droga publiczna i nie jest tutaj wymagane oznaczenie jej w terenie odpowiednim znakiem ".

Skład Sądu rozpatrujący niniejszą sprawę podziela powyższe stanowisko i stwierdza, że to odpowiednie przepisy dotyczące wykazów dróg o określonym dopuszczalnym nacisku, decydują o tym do jakiej kategorii obciążenia została zakwalifikowana dana droga publiczna i nie jest tutaj konieczne oznaczenie jej w terenie stosownym znakiem, co z pewnością należy uznać za praktykę porządaną i ułatwiającą pracę przewoźników. Nie jest to jednak warunek konieczny do stwierdzenia zaistnienia deliktu administracyjnego.

Przede wszystkim trzeba mieć na uwadze, że podmioty trudniące się profesjonalnie transportem drogowym powinny znać przepisy, gdzie wyszczególmiono odpowiednie kategorie dróg tak aby nie narazić się na zarzut przewozu pojazdem nienormatywnym bez stosownego zezwolenia.

W tej sytuacji argumentacja strony skarżącej o braku wpływu na przekroczenie parametrów obciążenia pojazdu nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie można bowiem uznać, że skarżący jako przewoźnik uczynił wszystko, czego należałoby od niego wymagać, aby uniknąć naruszenia prawa.

Sąd badając z urzędu sprawę w jej całokształcie nie dopatrzył się również naruszenia przepisów Dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. zmienionej Dyrektywą 2002/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 lutego 2002 r., zgodnie z art. 7 ww. dyrektywy "Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów."

W polskim prawodawstwie kwestia ta uregulowana została w przepisie art. 41 udp. Sąd podziela w tej kwestii zdanie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 7 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1027/05: "Podkreślić także należy, iż polskie przepisy regulują zasady korzystania z dróg publicznych, wyodrębniając drogi, po których bez zezwolenia mogą się poruszać pojazdy o określonych parametrach. Art. 7 Dyrektywy Rady 96/53/WE wyraźnie zezwala na stosowanie obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdu na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państw rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. (...) Jako przykład implementacji art. 7 omawianej Dyrektywy należy potraktować art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204 z 2004 r. poz. 2086), który stanowi, że minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, ustali wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 11, 5 t. i mając na uwadze stan techniczny dróg oraz ochronę dróg przed zanieczyszczeniem. (...) Takie brzmienie polskiego przepisu w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zgodne z uregulowaniami wspólnotowymi. Wprowadzenie więc dodatkowego elementu w prawie krajowym w postaci rozróżnienia dróg nie stanowi naruszenia przepisów wskazanej Dyrektywy".

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia innych przepisów prawa wskazanych w skardze. Decyzje organów obu instancji nie naruszają unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 Kpa. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Reasumując, w ocenie Sądu organy administracji (I i II instancji) nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji obu instancji organy nie naruszyły też normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 kpa.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.