Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 680/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.31, 32
journal: Dz.U. 1994 nr 10 poz 36
law: Ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania pisma w sprawie waloryzacji emerytury wojskowej postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 września 2016 r. Z. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania pisma z dnia

[...] kwietnia 2016 r. (06 kwietnia 2016 r. – data wpływu pisma do organu rentowego)

w sprawie waloryzacji emerytury wojskowej.

Skarżący w treści przedmiotowej skargi wniósł o:

- zobligowanie Ministra Obrony Narodowej do wykonania postanowienia Sądu Okręgowego w L. [...] Wydział [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. sygn. akt [...];

- zobligowanie Ministra Obrony Narodowej do wydania w określonym terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo dokonania czynności bądź stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, które wynikają z przepisów prawa oraz z uwzględnieniem art. 1, art. 186 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. Nr 162, poz. 1118) w zw. z § 2 ust. 2 ZTP załącznika do uchwały nr 147 Rady Ministrów (M. P. z 1991 r., poz. 310);

- nałożenie grzywny na Ministra Obrony Narodowej za przewlekłość i bezczynność w kwocie dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2015 r., ewentualnie zawiadomienie przez Sąd o przekroczeniu uprawnień i niedopełnieniu obowiązków służbowych przez [...] S. F.;

- przeprowadzenie rozprawy pod nieobecność skarżącego;

- zastosowanie przez Sąd przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit. d, art. 241 ppsa;

- rozważenie przez Sąd możliwości zastosowania art. 304 § 2 kpa.

Do skargi skarżący załączył m.in. pismo skarżącego z dnia 04 kwietnia 2016 r.

(06 kwietnia 2016 r. – data wpływu pisma do organu rentowego) zaadresowane do Wojskowego Biura Emerytalnego w L., zatytułowane "wezwanie do usunięcia braków formalnych zawartych w dokumencie WBE zatytułowanym Decyzja o waloryzacji emerytury wojskowej z dnia [...].03.2016 roku" oraz pismo z dnia [...] maja 2016 r. zaadresowane do Sądu Okręgowego w L. [...] Wydział [...], w treści którego skarżący wskazał, że "w dniu [...].04.2016 roku wniosłem do wojskowego organu emerytalnego wezwanie do usunięcia braków formalnych decyzji z dnia [..].03.2016 roku ([...])" oraz, że "wezwanie organu do usunięcia istotnych wad zmierza do stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętej wadą z art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa i wycofania jej z obiegu prawnego. A zgodnie z art. 157 § 1 kpa organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 kpa jest organ administracyjny wyższego stopnia, czyli Minister Obrony Narodowej.".

Przedmiotowa skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wa 680/16, jako skarga na bezczynność.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w L. decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] orzekł o waloryzacji emerytury wojskowej wobec [...] Z. G. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. ([...] kwietnia 2016 r. – data wpływu pisma do organu rentowego) zatytułowanym "wezwanie" Z. G. wniósł o usunięcie braków formalnych w ww. decyzji z dnia [...] marca 2016 r. Dyrektor WBE w L. ww. pismo zakwalifikował jako odwołanie od przedmiotowej decyzji i w dniu [...] kwietnia 2016 r. przekazał odwołanie wraz z odpowiedzią do Sądu Okręgowego w L. [...] Wydział [...]. Sąd Okręgowy w L. [...] Wydział [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. sygn. akt [...] postanowił skargę zainteresowanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. przekazać do Ministerstwa Obrony Narodowej w W., celem rozpoznania. Następnie Dyrektor Departamentu [...] MON pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 65 § 1 kpa, ww. skargę przekazał według właściwości Dyrektorowi WBE w L., bowiem analiza żądań skarżącego prowadziła do wniosku, że właściwym organem do rozpoznania jego żądań jest Dyrektor WBE w L. Zainteresowany w dniu 13 września 2016 r. złożył do WSA w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Ministra Obrony Narodowej, zarzucając organowi naruszenie przepisów poprzez: niewykonanie postanowienia Sądu Okręgowego w L. [...] Wydział [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. sygn. akt [...] w terminie określonym w art. 35 kpa; celowe i bezzasadne odwlekanie rozpoznania sprawy; usiłowanie wywarcia presji na Prezesa Sądu Okręgowego w L. – pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. – w celu zmiany postanowienia przez Dyrektora D[...] MON [...] S. F. pomimo braku pisemnego pełnomocnictwa lub upoważnienia od Ministra do reprezentowania Ministra.

Zdaniem organu, skarga Z. G. powinna zostać odrzucona. Minister Obrony Narodowej podniósł, że Sąd Okręgowy w L. [...] Wydział [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. postanowił przekazać do Ministerstwa Obrony Narodowej pismo skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r. zatytułowane "wezwanie", w którym skarżący wniósł o usunięcie braków formalnych w decyzji Dyrektora WBE w L. nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. o waloryzacji emerytury wojskowej, przekazane przez Dyrektora WBE w L. do Sądu Okręgowego w L. jako odwołanie od tej decyzji, w myśl przepisów art. 31 ust. 4 wojskowej ustawy emerytalnej. Z treści ww. postanowienia wynika, że wskutek ustaleń Sądu, poczynionych w oparciu o treść pism kierowanych przez ww. do Sądu i Prezesa Sądu, pismo złożone przez Z. G. w dniu [...] czerwca 2016 r. do organu rentowego nie stanowi odwołania od decyzji w rozumieniu ww. przepisów. Nadto w ocenie Sądu rozpoznanie zarzutów wskazanych w tym piśmie nie może nastąpić przez Sąd w drodze sądowej, bowiem pismo Z. G. złożone do organu rentowego w dniu [...] kwietnia 2016 r. jest skargą w trybie administracyjnym – wskazuje konkretne zarzuty, a wnioskodawca kieruje je do Ministra Obrony Narodowej. Organ podkreślił, że w piśmie z dnia [...] maja 2016 r., stanowiącym załącznik do postanowienia Sądu Okręgowego w L. [...] Wydział [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. sygn. akt [...] skarżący podkreślił, że istotą problemu nie jest sprawa waloryzowania jego świadczenia "lecz stwierdzone wady formalne decyzji i odmowa organu usunięcia wad zawartych w decyzji administracyjnej, a to podlega zaskarżeniu w organie II instancji, czyli MON. Wezwanie organu do usunięcia istotnych wad zmierza do stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętej wadą z art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa i wycofania jej z obiegu prawnego". W ocenie skarżącego tym organem do stwierdzenia nieważności jest organ wyższego stopnia, czyli Minister Obrony Narodowej, mimo, że Minister Obrony Narodowej nie jest organem właściwym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Zgodnie bowiem z treścią art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1037), prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w drodze decyzji wojskowy organ emerytalny. Natomiast stosownie do treści art. 31 ust. 4 ww. ustawy, od decyzji przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Powyższe oznacza, że decyzje Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego nie są poddawane kontroli instancyjnej w postępowaniu odwoławczym, a organ ten orzeka w pierwszej i ostatniej instancji administracyjnej. W myśl art. 461 § 21 kpc, w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których wniesiono odwołanie od decyzji organu emerytalnego określonego przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, wojskowego organu emerytalnego albo organu emerytalnego właściwego w stosunku do funkcjonariuszy Służby Więziennej, właściwy jest sąd, w którego okręgu ma siedzibę organ. Natomiast z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnych żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, wynika, że decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez właściwy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisach kpa. Zatem wszelkie wnioski o uchylenie, stwierdzenie nieważności decyzji organu rentowego, w tym decyzji wydawanych przez wojskowe organy emerytalne, podlegają zaskarżeniu w drodze postępowania przed właściwym sądem powszechnym. Tym samym, w ocenie organu, prawidłowo przekazano postanowienie Sądu Okręgowego w L. wraz z załączonym pismem skarżącego z dnia [...] maja 2016 r. do Dyrektora WBE w L., jako do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Organ podkreślił przy tym na brak właściwości sądów administracyjnych w sprawach świadczeń pieniężnych z tytułu wojskowego zaopatrzenia emerytalnego.

Pismem z dnia 25 października 2016 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi, wskazując, że istotą sprawy jest "spór mający związek ze stwierdzonymi i zarzuconymi organowi I i II instancji wadami formalnymi decyzji administracyjnej (zatytułowanej, wbrew zapisom art. 6 oraz art. 31 i art. 32 wojskowej ustawy emerytalnej jako "decyzja waloryzacyjna". Gdyż organ ani nie ustala na nowo, ani też nie waloryzuje już ustalonego świadczenia) i odmowa organu usunięcia wad zawartych w zaskarżonej decyzji administracyjnej, a to podlega zaskarżeniu w organie II Instancji administracyjnej, czyli MON.". Do przedmiotowego pisma skarżący załączył decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w L. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2016 r. o waloryzacji emerytury wojskowej Z. G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ppsa).

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa).

W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania pisma z dnia [...] kwietnia

2016 r. ([...] kwietnia 2016 r. – data wpływu pisma do organu rentowego) w sprawie waloryzacji emerytury wojskowej.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w L., działając na podstawie art. 31 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2015 r., poz. 330 ze zm.), decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] orzekł o waloryzacji emerytury wojskowej wobec [...] Z. G. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. ([...] kwietnia 2016 r. – data wpływu pisma do organu rentowego), zaadresowanym do Wojskowego Biura Emerytalnego w L., zatytułowanym "wezwanie", Z. G. wniósł o usunięcie braków formalnych w ww. decyzji z dnia [...] marca 2016 r. Dyrektor WBE w L. ww. pismo zakwalifikował jako odwołanie od decyzji z dnia [...] marca 2016 r. i w dniu [...] kwietnia 2016 r. przekazał odwołanie wraz z odpowiedzią do Sądu Okręgowego w L. [...] Wydział [...]. Pismem z dnia [...] maja 2016 r., zaadresowane do Sądu Okręgowego w L. [...] Wydział [...], skarżący wyjaśnił, że "w dniu [...].04.2016 roku wniosłem do wojskowego organu emerytalnego wezwanie do usunięcia braków formalnych decyzji z dnia [...].03.2016 roku ([...])" oraz, że "wezwanie organu do usunięcia istotnych wad zmierza do stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętej wadą z art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa i wycofania jej z obiegu prawnego. A zgodnie z art. 157 § 1 kpa organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 kpa jest organ administracyjny wyższego stopnia, czyli Minister Obrony Narodowej.". Sąd Okręgowy w L. [...] Wydział [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. sygn. akt [...] postanowił skargę Z. G. z dnia [...] kwietnia 2016 r. przekazać do Ministerstwa Obrony Narodowej w Warszawie, celem rozpoznania, uznając, że pismo z dnia 06 kwietnia 2016 r. nie jest odwołaniem lecz skargą w trybie administracyjnym. Następnie Dyrektor Departamentu [...] MON pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 65 § 1 kpa, ww. skargę z dnia 06 kwietnia 2016 r. przekazał według właściwości Dyrektorowi WBE w L., celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w L. decyzję z dnia [...] września 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 31 oraz art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 1037 ze zm.), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2016 r. o waloryzacji emerytury wojskowej Z. G.

Wskazać należy, iż kwestie związane z ustaleniem prawa do wojskowych świadczeń emerytalno-rentowych zostały uregulowane w ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 1037 ze zm.)

Zgodnie z treścią art. 31 przedmiotowej ustawy: Prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny (art. 31 ust. 1). Decyzję, o której mowa w ust. 1, doręcza się zainteresowanemu na piśmie wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem (art. 31 ust. 2). Postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego wszczyna się na wniosek zainteresowanego (art. 31 ust. 3). Postępowanie, o którym mowa w ust. 3, powinno być zakończone nie później niż w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia wniosku (art. 31 ust. 3a). Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 31 ust. 4). Odwołanie do sądu przysługuje również w przypadku niewydania przez organ emerytalny decyzji w terminie określonym w ust. 3 (art. 31 ust. 5). Jeżeli prawo do świadczenia pieniężnego zostało udowodnione, lecz wydanie decyzji ulega zwłoce z powodu niemożności ustalenia wysokości świadczenia lub innych okoliczności, organ emerytalny przyznaje osobie uprawnionej świadczenie w kwocie zaliczkowej (art. 31 ust. 6).

Natomiast w myśl art. 32 ww. ustawy: Prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne albo ujawnione nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, a mające wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość (art. 32 ust. 1). Decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez wojskowy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 i 868) (art. 32 ust. 2). W sprawach zakończonych prawomocnym wyrokiem sądu, wojskowy organ emerytalny lub osoba uprawniona do zaopatrzenia emerytalnego mogą wystąpić do właściwego sądu z wnioskiem o wznowienie postępowania na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.) (art. 32 ust. 3). Jeżeli przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego przewidują wydanie postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, wojskowy organ emerytalny w tych przypadkach wydaje decyzję (art. 32 ust. 4).

Jednocześnie należy zwrócić uwagę na analogiczne przepisy zawarte w art. 83 ust. 2 oraz art. 83a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 963 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 83 ust. 2 ww. ustawy, od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.

Stosownie zaś do treści art. 83a cytowanej ustawy: Prawo lub zobowiązanie stwierdzone decyzją ostateczną Zakładu ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na to prawo lub zobowiązanie (art. 83a ust. 1). Decyzje ostateczne Zakładu, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez Zakład uchylone, zmienione lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 83a ust. 2). W sprawach rozstrzygniętych orzeczeniem właściwego sądu Zakład, na podstawie dowodów lub okoliczności, o których mowa w ust. 1: 1) wydaje we własnym zakresie decyzję przyznającą prawo lub określającą zobowiązanie, jeśli jest to korzystne dla zainteresowanego; 2) występuje do właściwego sądu z wnioskiem o wznowienie postępowania przed tym organem, gdy z przedłożonych dowodów lub ujawnionych okoliczności wynika, że prawo nie istnieje lub zobowiązanie jest wyższe niż określone w decyzji (art. 83a ust. 3). Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w postępowaniu o ustalenie uprawnień do emerytur i rent i ich wysokości (art. 83a ust. 4).

W uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z 23 marca 2011 r. sygn. akt I UZP 3/10 (Lex nr 738185), mającej moc zasady prawnej, przyjęto, że od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (organu rentowego) wydanej na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w przedmiocie nieważności decyzji przysługuje odwołanie do właściwego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.

Ze względu na tożsamą treść przepisów art. 31 ust. 4 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin i art. 83 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 32 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin i art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, uznać należy, że uchwała ta znajduje zastosowanie do decyzji wydanych na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin.

Wyłączenie kognicji sądu administracyjnego na etapie zaskarżenia decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego wydawanych w przedmiocie prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia (art. 31 ust. 4 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin) pozbawia sprawę dotyczącą tej decyzji charakteru administracyjnego i nadaje jej charakter sprawy cywilnej, w której właściwy jest sąd powszechny.

Skoro w tych sprawach nie jest właściwy sąd administracyjny, to skargę należało uznać za niedopuszczalną, bowiem, stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego przysługuje w sprawach, w których organ administracji publicznej wydaje rozstrzygnięcie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego i gdy nie ma specjalnej podstawy do zaskarżenia bezczynności organu do sądu powszechnego.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.