Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 4023/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 lutego 2005 r. sprawy ze skargi E. i F. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

7/IV SA 4023/03

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2003r. Wojewoda [...] na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...].października 1995r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu E. i F. B. pozwolenia na budowę hali produkcyjnej warsztatu ślusarskiego na działce nr [...], położonej przy ul. P. w K. stwierdził nieważność tej decyzji.

W uzasadnieniu podał, że postępowanie nieważnościowe zostało podjęte postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003r. po rozstrzygnięciu przez właściwy organ zagadnienia wstępnego w sprawie jakim była ocena legalności decyzji z dnia [...] sierpnia 1995r., którą Wójt Gminy S. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej weryfikowaną decyzją. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] maja 2003r. orzekło o wydaniu tej decyzji z naruszeniem prawa, jednak z przyczyn określonych przepisem art. 156 § 2 Kpa.-nie stwierdziło nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W związku z tym w obrocie prawnym pozostaje decyzja ostateczna o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenie z dnia [...] sierpnia 1995r., której ustalenia z mocy art. 47 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym pozostały wiążące dla organu, który wydał analizowaną decyzję z dnia [...] października 1995r. Jednak orzeczenie decyzji SKO-uzasadnione sprzecznością decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z przepisem gminnym przesądza o fakcie niezgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Świadczy to o naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt la Prawa budowlanego w postępowaniu zakończonym weryfikowaną decyzją co wywołuje sankcję nieważności tej decyzji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Decyzją z dnia [...] września 2003r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania E. i F. B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdził, że rozstrzygnięcie Wojewody [...] jest słuszne mimo częściowo błędnego uzasadnienia. Nie można było stwierdzić nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] października 1995r. gdyż została ona wydana w oparciu o ostateczną decyzję z dnia [...] lipca 1995r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy wskazał na inne rażące jego zdaniem uchybienia. Podał, że zgodnie z art. 33 ustawy

Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć projekt budowlany stanowiący podstawę do wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Do projektu budowlanego inwestor jest obowiązany dołączyć uzgodnienia, pozwolenia lub opinie, także specjalistyczne oraz oświadczenia jednostek organizacyjnych wymagane przepisami szczególnymi. Z dokumentacji projektowej znajdującej się w aktach sprawy można wnosić, iż obowiązek ten nie został dopełniony.

Ponadto § 8 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego wynika, iż projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową, sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, które zawierają informację o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Natomiast z projektu zagospodarowania działki stanowiącej załącznik do decyzji z dnia [...] października 1995r. nie wynika, iż została ona przyjęta do zbioru map i opracowań powstałych w wyniku wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych. W części rysunkowej projektu zagospodarowania działki brak jest także pieczęci potwierdzających uzgodnienia projektu budowlanego z organami na które wskazują przepisy szczególne ( art. 33 Prawa budowlanego).

W związku z tym skoro decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] października 1995r. rażąco narusza art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994r. oraz § 8 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa należało stwierdzić z urzędu jej nieważność.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli E. i F. B. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1) art. 138 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania

administracyjnego poprzez niedopuszczalne rozszerzenie zakresu

sprawy a w szczególności zmiany podstawy materialno prawnej

rozstrzyganej sprawy powodującej zmianę tożsamości przedmiotowej

sprawy,

2) naruszenie art. 136 w związku z art. 7 i art. 10 § 1 kpa przez

zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania

w celu uzupełnienia materiałów w sprawie,

3) naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 przez przyjęcie, iż w sprawie zachodzą

przesłanki rażącego naruszenia przepisów prawa budowlanego

4) naruszenia art. 156 § 2 kpa przez przyjęcie, iż w wyniku decyzji Wójta

Gminy S. uznanej przez Wojewodę [...] i Głównego

Inspektora Nadzoru Budowlanego za nieważną nie zostały wywołane nieodwracalne skutki prawne, związane ze zrealizowaniem inwestycji objętych decyzją Wójta Gminy S.

W konkluzji wnieśli o uchylenie w całości decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...], umożliwienie udziału w sprawie na prawach strony Wójta Gminy S. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Z ostrożności procesowej skarżący wnieśli o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.)- niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jak i ją poprzedzająca organu I instancji nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa.

Organy obu instancji orzekające w sprawie przyjęły jako przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę rażące naruszenia prawa.

Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w takim przypadku, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

W zaskarżonej decyzji prawidłowo organ odwoławczy wskazał, na naruszenie przede wszystkim art. 33 Prawa budowlanego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji /Dz. U. nr 106, poz. 1126 / -dalej zwaną Prawo budowlane zgodnie z którym do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć projekt budowlany stanowiący podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Do projektu budowlanego inwestor jest obowiązany

dołączyć uzgodnienia, pozwolenia lub opinie specjalistyczne, oraz oświadczenia jednostek organizacyjnych wymagane przepisami szczególnymi.

Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji wynika, że obowiązek ten nie został dopełniony przez inwestora. Jedynym uzgodnieniem w niniejszej sprawie jest opinia sanitarna z dnia [...] września 1995r. Brak w niniejszej sprawie opinii przeciwpożarowej oraz dotyczącej bezpieczeństwa i higieny pracy.

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 ustawy Prawa budowlanego właściwy organ winien sprawdzić:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z

a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego

i wymaganiami ochrony środowiska

b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania

terenu,

c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii,

uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia

budowlane.

Zgodnie z ustępem 2 tego artykułu właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. W myśl art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem na przedstawiającego projekt obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie nie wynika, aby organ wydając pozwolenie na budowę w dniu [...].10.1995r. uwzględnił powyższe wymogi.

Zaznaczyć także należy, iż znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji projektowej wynika, iż nie został zachowany także obowiązek wynikający z art. z § 8 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. w sprawie szczegółowego zakresu formy i projektu budowlanego wynika, iż projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową, sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, które zawierają informacje

0 przestrzennym rozmieszczeniu obiektów, przyjętej do państwowego zasobu

geodezyjnego i kartograficznego.

Z projektu zagospodarowania działki stanowiącej załącznik do decyzji z dnia [...].10.1995r. nie wynika, iż została ona przyjęta do zbioru map i opracowań powstałych w wyniku wykonania prac geodezyjnych

i kartograficznych nie jest to jednak zdaniem Sądu rażące naruszenie prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

W świetle ewidentnego naruszenia przepisów art. 33, Prawa budowlanego prawidłowo wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...].10.1995r. Niewątpliwie nie spełnienie wymogów wynikających z ww. przepisów stanowi rażące naruszenie prawa.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą wyjaśnić należy, iż organ odwoławczy nie rozszerzył ani nie zmienił podstawy materialnoprawnej rozstrzyganej sprawy powodującej zmianę tożsamości przedmiotowej sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji stwierdzającej nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę, prawidłowo zbadał całość sprawy zwłaszcza czy w sprawie zachodzą przesłanki wynikające z art. 156 Kpa. Skoro dopatrzył się rażącego naruszenia prawa właściwie wskazał naruszenie konkretnych przepisów prawa materialnego.

W uznaniu Sądu nie można także stwierdzić naruszenia przepisów art. 7 i 10 i 136 kpa. Z akt sprawy wynika, że strony zostały poinformowane o wszczęciu z urzędu postępowania nieważnościowego jak również otrzymały decyzję organu I instancji. Mogły zatem zająć stanowisko w sprawie. Wskutek powyższego nie został także naruszony w postępowaniu nieważnościowym przepis art. 136 Kpa.

Nie do przyjęcia jest także wniosek o umorzenie postępowania w trybie art. 105 Kpa, bowiem w wyniku zaskarżenia danego aktu administracyjnego Sąd bada jego zgodność z prawem na stan prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego aktu. Zmiana stanu faktycznego nie może skutkować umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego przez Sąd.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270).