Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 254/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska Asesor WSA Joanna Wojciechowska /spr./ Protokolant Małgorzata Płocharska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku aktywizacyjnego I. u c h y l a zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z póź. zm.), art. 10 ust. 4 pkt 2 i art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z póź. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Starosty z dnia [...] Nr [...] w sprawie utraty prawa do dodatku aktywizacyjnego z dniem [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że J. K. przyznano zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz § 4 pkt 2 i § 5, 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. Nr 219, poz. 2222) prawo do zasiłku aktywizacyjnego w trakcie zatrudnienia na okres od dnia [...] tj. od dnia złożenia wniosku i udokumentowania podjęcia pracy do dnia [...] tj. ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych. Prawo do ww. dodatku związane było z podjęciem przez stronę zatrudnienia w firmie [...]. Organ stwierdził, że powyższe prawo J. K. utracił z dniem [...], gdyż podjął z tym dniem zatrudnienie u innego pracodawcy tj. w [...] w trakcie przysługiwania dodatku aktywizacyjnego.

Zdaniem Wojewody decydujące znaczenie w sprawie ma treść art. 48 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, z którego wynika, iż bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. J. K. pracował od dnia [...] w [...] czyli u innego pracodawcy niż pierwotnie ( tj. w firmie [...]). Tym samym nie nastąpiła ciągłość zatrudnienia i kontynuacja nabytego wcześniej prawa do zasiłku aktywizacyjnego, bowiem w momencie kolejnego zatrudnienia u drugiego pracodawcy strona nie była już osobą bezrobotną.

J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia i kontynuowania wypłaty na jego rzecz dodatku aktywizacyjnego przez okres przewidziany prawem. Wskazał, że organy administracyjne pominęły wykładnię celowościową przepisów ww. ustawy o zasiłku aktywizacyjnym, który miał zachęcić bezrobotnych do samodzielnego szukania pracy. Zmiana pracodawcy przez niego spowodowana była chęcią polepszenia własnej sytuacji materialnej. Dodał, że posiadał prawo do ww. dodatku, gdyż cały czas kontynuował zatrudnienie.

Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga okazała się w pełni zasadna.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), doprowadziła do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza w istotny sposób przepisy prawa materialnego.

Istota sporu wynika z wykładni art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm).

Przepisy te stanowią, że: "Bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową" (ust. 1 pkt 2); "W przypadku o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości do 30 % zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek" (ust.3).

Z cytowanych przepisów wynika, że w ust. 1 pkt 2 określone zostały materialne przesłanki prawa do dodatku aktywizacyjnego, a w ust. 3 ustawodawca wskazał wysokość, do której przysługuje prawo do zasiłku aktywizacyjnego wskazanego w powyższym przepisie.

Przesłankami nabycia prawa do zasiłku aktywizacyjnego w ujęciu art. 48 ust. 1 pkt 2 są zatem:

- posiadanie przez bezrobotnego prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz

- podjecie przez takiego bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

W art. 83 ustawy zawarta została delegacja do wydania aktu wykonawczego określającego miedzy innymi szczegółowy tryb przyznawania dodatku aktywizacyjnego. W oparciu o to upoważnienie Minister Gospodarki i Pracy wydał rozporządzenie z dnia 6 października 2004r. (Dz. U. Nr 219, poz. 2222), którego przepisy regulują szczegółowy tryb przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium, dodatku aktywizacyjnego, jednakże przepisy tego rozporządzenia nie mogą być interpretowane jako dopełnienie przesłanek regulujących samo prawo do dodatku aktywizacyjnego. Materialne przesłanki tego prawa, jak już to zostało wyżej wywiedzione, określa ustawa, a rozporządzenie reguluje tryb przyznawania omawianego świadczenia, czyli kwestie związane z postępowaniem w przedmiocie wniosku o przyznanie dodatku aktywizacyjnego.

W niniejszej sprawie zaistniała sytuacja, w której bezrobotny posiadający prawo do zasiłku dla bezrobotnych z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie najpierw na podstawie umowy o pracy w firmie [...] w okresie od [...] do [...], a w okresie od [...] do [...] w [...].

Zdaniem Sądu, Wojewoda, stając na stanowisku, że stronie nie przysługuje dodatek aktywizacyjny dokonał błędnej interpretacji art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z przepisu tego nie wynika, aby prawo do określonego w nim dodatku aktywizacyjnego nie przysługiwało bezrobotnemu, który z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, będąc zatrudnionym już u kolejnego pracodawcy, u którego podjął zatrudnienie również z własnej inicjatywy i z zachowaniem ciągłości pracy ( por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II SA/ Sz 926/05 ).

Ratio legis omawianego przepisu ma na celu pobudzanie aktywności zawodowej bezrobotnych miedzy innymi poprzez wspieranie, w początkowej fazie zatrudnienia, tych osób, które samodzielnie ( bez pośrednictwa urzędu pracy) poszukują zatrudnienia i w konsekwencji z własnej inicjatywy je podejmują.

Dla powstania prawa do zasiłku aktywizacyjnego nie ma zatem znaczenia, czy bezrobotny swoją aktywność ograniczy do podjęcia jednego zatrudnienia, czy też po jego ustaniu natychmiast, z zachowaniem ciągłości, podejmie pracę u kolejnego pracodawcy. Argumentacja organów obu instancji, że w momencie podjęcia kolejnego zatrudnienia skarżący nie był już bezrobotny, jest nielogiczna. Przy takim rozumowaniu brak byłoby podstaw do przyznania komukolwiek prawa do rozpatrywanego dodatku, skoro prawo do niego przysługuje bezrobotnemu, który podjął zatrudnienie. Innymi słowy rzecz ujmując, art. 48 ust. 1 pkt 2 reguluje prawo do dodatku aktywizacyjnego w stosunku do osoby, która faktycznie podjęła zatrudnienie (z własnej inicjatywy), a zatem zawsze w chwili składania udokumentowanego zaświadczenia wystawionego w celu ustalenia prawa do dodatku aktywizacyjnego i jego wysokości, strona – uprzednio bezrobotny - będzie już osobą zatrudnioną.

W myśl § 4 pkt 2 wyżej wskazanego rozporządzenia wykonawczego z dnia 6 października 2004 r. w przypadku, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy, starosta przyznaje dodatek aktywizacyjny "po udokumentowaniu podjęcia zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej oraz wysokości osiąganego wynagrodzenia, od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, przypadającego w okresie zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej".

Skarżący, jak wynika to z akt administracyjnych, posiadał status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku od dnia [...] w wymiarze 12 miesięcy.

W świetle powyższych faktów oraz wskazanej wyżej treści art. 48 ust.1 pkt 2 i ust. 3 ustawy oraz § 4 pkt 2 cytowanego rozporządzenia, należy podzielić stanowisko skarżącego, że dodatek aktywizacyjny przysługiwał mu od dnia złożenia wniosku tj. od dnia [...], do końca wykonywania udokumentowanego zatrudnienia.

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowiło podstawę do uwzględnienia skargi.

Wskazanie ww. naruszenia stanowi jednocześnie wskazówkę dla organu orzekającego co do sposobu interpretacji art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przy ponownym rozstrzyganiu sprawy.

W związku z zawartym w skardze wnioskiem strony o orzeczenie "kontynuowania wypłaty dodatku aktywizacyjnego", wyjaśnić należy, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania merytorycznego w konkretnej sprawie i nie może zastępować organów administracji w ich kompetencjach. Dlatego też nie było podstaw do wydania przez Sąd wyroku potwierdzającego czy też negującego uprawnienia skarżącego zgodnie z jego żądaniem.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku oparte zostało na podstawie art. 152 tej samej ustawy.