Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 496/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1  pkt 1  lit.  c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.  7,  art.  77  art.  80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o utracie przez skarżącą K. Z. statusu osoby bezrobotnej z dniem 3 marca 2017 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skarżąca została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu 11.01.2017r. uzyskując status osoby bezrobotnej, której odmówiono przyznania prawa do zasiłku od dnia 11.01.2017 r. W dniu 25.01.2017 r. wyznaczono jej termin zgłoszenia w organie zatrudnienia przypadający na dzień 10.03.2017 r., a jego przyjęcie do wiadomości strona potwierdziła własnoręcznym podpisem złożonym w karcie rejestracyjnej bezrobotnego. Następnie 14.02.2017 r. skierowano do niej wezwanie do zgłoszenia w Urzędzie Pracy w dniu 17.02.2017 r., celem złożenia propozycji stażu. Jednocześnie pouczono stronę, że w przypadku doręczenia wezwania po wyznaczonym terminie (17.02.2017 r.), zobowiązana jest do zgłoszenia się w Powiatowym Urzędzie Pracy, w następnym dniu od daty doręczenia wezwania. W piśmie zostało zawarte pouczenie o konsekwencjach niezachowania terminu zgłoszenia. Organ odwoławczy podniósł, że doręczenie stronie, w sposób zastępczy, przesyłki listowej zawierającej ww. wezwanie nastąpiło w dniu 2.03.2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru, a wyżej wymieniona nie zgłosiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, ani też w ciągu 7 dni po tej dacie, nie poinformowała o przyczynie niestawiennictwa. Organ zatrudnienia wydał zatem [...] r. decyzję, orzekając o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 3.03.2017 r., decyzję doręczono w dniu 16.03.2017 r. Natomiast K.Z. zgłosiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. 17.03.2017 r. składając oświadczenie, że powodem jej niezgłoszenia w dniu 10.03.2017 r. była przewlekła choroba, na co może przedstawić zaświadczenie od lekarza.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 645 z późn. zm.), bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzania gotowości do podjęcia pracy. Podkreślił, że zaniedbanie tej powinności i niepowiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego na okres wskazany w art. 33 ust. 4 pkt 3 cytowanej ustawy.

Następnie organ dodał, że zgromadzone w sprawie dowody wskazują, iż termin zgłoszenia w organie zatrudnienia, został wyznaczony stronie prawidłowo poprzez pisemne wezwanie, które doręczone zostało za pośrednictwem operatora pocztowego w sposób zastępczy w dniu 2.03.2017 r. Organ podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż K.Z. nie stawiła się na wezwanie organu zatrudnienia w dniu 3.03.2017 r. Zgłaszając się w dniu 17.03.2017 r. złożyła oświadczenie, iż z powodu przewlekłej choroby nie mogła zgłosić się 10.03.2017 r. Natomiast we wniesionym 20.03.2017 r. odwołaniu wyjaśniła, iż powodem jej nieobecności było nieotrzymanie powiadomienia o wyznaczeniu nowego terminu stawiennictwa, w związku z przebywaniem poza miejscem zamieszkania u rodziców, którym wówczas pomagała. Organ podniósł, że dołączone przez stronę do odwołania zaświadczenie lekarskie z dnia 1.08.2017 r. potwierdza, iż jest "zwolniona z zajęć w dniach od 1.03.2017 r. do 8.03.2017 r., a zaświadczenie z 8.03.2017 r. informuje, iż "z powodu choroby niezdolna do zajęć w dniach od 8.03 do 18.03.2017 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, powiadomienie o przyczynie nieobecności powinno nastąpić w ciągu 7 dni od wyznaczonego przez powiatowy urząd pracy terminu. Strona nie zgłaszając się w dniu 3.03.2017 r. a składając wyjaśnienia 17.03.2017 r. oraz odwołanie 20.03.2017 r., nie zachowała wymienionego terminu. Organ dodał, że z akt sprawy wynika, iż strona została prawidłowo pouczona o obowiązkach bezrobotnego i konsekwencjach ich niedopełnienia, w tym o skutkach nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w organie zatrudnienia. Pouczona została również o prawidłowym sposobie usprawiedliwiania niestawiennictwa i zobowiązała się do przestrzegania nałożonych na nią obowiązków.

Odnosząc się do treści odwołania organ wskazał, że skierowane do strony wezwanie z dnia 14.02.2017 r., doręczone w sposób zastępczy w dniu 2.03.2017 r., zobowiązywało ją do zgłoszenia w Urzędzie Pracy w następnym dniu, tj. 3.03.2017 r. Organ podkreślił, że pierwsze zawiadomienie o niemożności doręczenia stronie przesyłki listowej zawierającej wezwanie z dnia 14.02.2017 r., pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata 16.02.2017 r. Kolejne zawiadomienie (powtórne awizo) o pozostawieniu przedmiotowej przesyłki listowej w placówce pocztowej, pozostawiono 24.02.2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma. Wobec powyższego, doręczenie wezwania z dnia 14.02.2017 r. do zgłoszenia w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu 17.02.2017 r., w związku z propozycją stażu, zostało uznane za dokonane w dniu 2.03.2017 r., tj. z upływem 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki listowej pozostawionej w placówce pocztowej. W związku z tym organ podniósł, że zgłoszenie strony w Urzędzie Pracy, zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu, powinno nastąpić w następnym dniu po dacie doręczenia niniejszego wezwania, tj. 03.03.2017 r. Następnie organ podkreślił, że jednym z obowiązków bezrobotnego jest zgłaszanie się do Urzędu Pracy w wyznaczonych terminach w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez Urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy, o czym strona została pouczona w Informacji dla osób rejestrujących się i zarejestrowanych w Powiatowym Urzędzie Pracy, otrzymanej w dniu rejestracji. Organ wskazał, że podnoszona przez stronę okoliczność nieotrzymania wezwania, które zostało zwrócone do Powiatowego Urzędu Pracy jako niepodjęte w terminie, nie stanowi podstawy do usprawiedliwienia nieobecności, gdyż jak wynika z akt sprawy, pracownicy operatora pocztowego zachowali warunki doręczenia zastępczego określone w art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślił, że doręczenie zastępcze jest w pełni skuteczne i wywiera takie same skutki jak doręczenie właściwe pisma adresatowi bez względu na to, czy pismo rzeczywiście w ten sposób doszło do rąk adresata. Wskazał, że podnoszona w odwołaniu okoliczność przebywania strony u jej rodziców, nie wpływa na sposób rozstrzygnięcia sprawy, gdyż niewątpliwie nie poinformowała organu zatrudnienia o zmianie adresu do korespondencji.

Odnosząc się do drugiej wskazanej przez stronę przyczyny niezgłoszenia się w urzędzie pracy, organ podniósł, że choroba bezrobotnego może być uznana za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa, jednakże dla zachowania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest powiadomienie o niej organu zatrudnienia w terminie 7 dni od wyznaczonego terminu zgłoszenia. Organ podniósł, że powiadomienie o przyczynie nieobecności nie oznacza jednoczesnego złożenia dowodu na tę okoliczność, a ponadto wystarczające jest zawiadomienie telefoniczne, drogą elektroniczną, za pośrednictwem poczty bądź za pośrednictwem osoby trzeciej albo w inny sposób. Wskazał, że - jak wynika z akt sprawy - wyjaśnienia dotyczące przyczyny niestawiennictwa złożone zostały przez stronę w dniu 17.03.2017 r. i odnosiły się do okoliczności niezgłoszenia się w dniu 10.03.2017 r., czyli w terminie wyznaczonym podczas wizyty w Urzędzie w dniu 25.01.2017 r., a następnie podniesione zostały w odwołaniu złożonym 20.03.2017 r.

W podsumowaniu organ podniósł, że powiadomienie przez stronę o okolicznościach niezgłoszenia się w dniu 3.03.2017 r. nastąpiło po upływie 7 dni od wyznaczonej daty zgłoszenia się. Niezachowanie zaś tego terminu, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, skutkuje nieuwzględnieniem przedstawionej okoliczności.

W skardze wniesionej od powyższej decyzji K. Z. przede wszystkim wskazała, że w dniu 6 marca 2017 r. zadzwoniła do Urzędu Pracy w C. i poinformowała o chorobie oraz że otrzymała zaświadczenie lekarskie, które było potwierdzeniem zaistniałego stanu. Dodała, że zaświadczenie zostało dołączone jako dowód do odwołania. W związku z tym podniosła, że spełniła przesłankę określoną w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dotyczącą powiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Dodała, że ustawodawca nie określił szczególnej formy powiadomienia, stąd uznać należy, że wystarczające jest zawiadomienie telefoniczne lub inne, jak za pośrednictwem osób trzecich czy poczty. Podkreśliła, że zaświadczenie było jej również potrzebne do odbywającego się w tym czasie kursu, jako usprawiedliwienie jej nieobecności.

Do skargi dołączyła podsumowanie połączeń telefonicznych z numerem centrali telefonicznej PUP w C., z wyszczególnionym połączeniem z dnia 6 marca 2017 r., trwającym 2:35 min. oraz z dnia 13 marca 2017 r., trwającym 3:44 min.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Odnosząc się do twierdzeń skargi dotyczących telefonicznego poinformowania przez skarżącą w dniu 6 marca 2017 r. pracownika PUP w C., o chorobie jako przyczynie niezgłoszenia się, organ wskazał, że okoliczność ta nie została potwierdzona przez pracowników Urzędu. Kolejna rozmowa telefoniczna z dnia 13 marca 2017 r. z doradcą klienta w.w. Urzędu, również nie została potwierdzona przez pracownika Urzędu. Organ wskazał, że dołączone do skargi podsumowanie połączeń telefonicznych ze wskazanym numerem centrali telefonicznej PUP w C.,nie stanowi dowodu zachowania przez skarżącą 7-dniowego terminu do powiadomienia o przyczynie niezgłoszenia. Podniósł, że z adnotacji urzędowej pracownika PUP z dnia 11 maja 2017 r. wynika, że rozmowy telefoniczne z osobami bezrobotnymi odnotowywane są zarówno w karcie rejestracyjnej bezrobotnego, jak i w systemie elektronicznym "Syriusz", co w sprawie skarżącej, nie wystąpiło.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast według art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; - a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; - b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; - c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 3 marca 2017 r. Jak bowiem wskazał w uzasadnieniu, skarżąca nie stawiła się na wezwanie organu zatrudnienia w wyznaczonym terminie, ani też w ciągu 7 dni po tej dacie, nie poinformowała o przyczynie niestawiennictwa. W związku z tym zaistniała przesłanka pozbawienia statusu bezrobotnego określona w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 645 z późn. zm.).

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, w dniu 14.02.2017 r. skierowano do skarżącej wezwanie do zgłoszenia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 17.02.2017 r., jednocześnie informując ją, że w przypadku doręczenia wezwania po wyznaczonym terminie, czyli po 17.02.2017 r., zobowiązana jest do zgłoszenia się w następnym dniu od daty doręczenia wezwania. Wezwanie zostało doręczone w sposób zastępczy w dniu 2.03.2017 r., jednakże skarżąca nie stawiła się w wymienionym urzędzie w dniu 3 marca 2017 r.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżąca podniosła, że przyczyną niestawiennictwa była jej choroba i dołączyła do odwołania dwa zaświadczenia lekarskie – jedno z nich, wystawione 1 marca 2017 r. stwierdzało, że jest zwolniona z zajęć na okres od 1 marca 2017 r. do 8 marca 2017 r., drugie zaświadczenie – z dnia 8 marca 2017 r. stwierdzało, że z powodu choroby jest niezdolna do zajęć w dniach od 8 marca do 18 marca 2017 r.

Do skargi skarżąca dołączyła podsumowanie połączeń telefonicznych z numerem centrali telefonicznej PUP w C., z wyszczególnionym połączeniem z dnia 6 marca 2017 r., trwającym 2:35 min. oraz z dnia 13 marca 2017 r., trwającym 3:44 min. W tym zakresie wskazała w skardze, że w dniu 6 marca 2017 r. zadzwoniła do Urzędu Pracy w C. i poinformowała o chorobie oraz o tym, że dysponuje zaświadczeniem lekarskim.

W związku z tym, że w aktach sprawy brak było potwierdzenia okoliczności wskazanej przez skarżącą, a przy tym – jak wskazano wyżej – że do skargi dołączyła przedmiotowe podsumowanie połączeń telefonicznych, konieczne jest przeprowadzenie czynności zmierzających do ustalenia, jakie są przyczyny powyższych rozbieżności. Jak bowiem wskazał organ w odpowiedzi na skargę - okoliczność ta nie została potwierdzona przez pracowników PUP i w związku z twierdzeniami skarżącej sporządzona została adnotacja urzędowa pracownika PUP, według której rozmowy telefoniczne z osobami bezrobotnymi odnotowywane są zarówno w karcie rejestracyjnej bezrobotnego, jak i w systemie elektronicznym "Syriusz". Z tego zaś powodu, że w sprawie skarżącej nie ma powyższych adnotacji - przedłożenie przez nią podsumowania połączeń telefonicznych z numerem centrali telefonicznej PUP, z wyszczególnionym połączeniem z dnia 6 marca 2017 r., powoduje konieczność przeprowadzenia ustaleń dotyczących przyczyn powyższego stanu rzeczy i to niezależnie od tego, że przedmiotowe podsumowanie połączeń zostało dołączone dopiero do skargi – jak to podkreślił organ w odpowiedzi na skargę.

Z uwagi na wymogi określone w art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. konieczne jest przeprowadzenie w sprawie czynności we wskazanym wyżej zakresie.

Wobec tego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., należało uchylić zaskarżoną decyzję. Nie ulega bowiem wątpliwości, że konieczne ustalenia i oceny dotyczą okoliczności o znaczeniu kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. tego czy miało miejsce, poinformowanie organu - w terminie 7 dni - o przyczynie niestawiennictwa skarżącej na wezwanie organu zatrudnienia.