Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 376/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14b § 3, art. 14h, art. 14g § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi K. N. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 czerwca 2022 r. nr 0114-KDIP3-1.4011.1244.2021.3.AK/AC w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31 marca 2022 r. 0114-KDIP3-1.4011.1244.2021.2.AK; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz K. N. kwotę 100 zł (sto złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 9 czerwca 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia K. N. (strona, podatnik, skarżący) od postanowienia z 31 marca 2022 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że w dniu 28 grudnia 2021 r. skarżący złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Z uwagi na uznanie organu, że wniosek posiada braki formalne, wnioskodawca został wezwany o ich uzupełnienie.

W związku z nieudzieleniem przez wnioskodawcę odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte w wezwaniu, postanowieniem z 31 marca 2022 r. organ pozostawił wniosek bez rozpatrzenia.

Rozpoznając zażalenie podatnika od powyższego rozstrzygnięcia, organ przytoczył brzmienie art. 14b § 1, art. 14b § 3, art. 14c § 1-2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.). Odniósł się do stanowiska strony, że to na organie spoczywa obowiązek wskazania symbolu PKWiU świadczonych przez podatnika usług, dokonania analizy i odpowiedniego sklasyfikowania czynności jakie wykonuje, na podstawie opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Organ wskazał, że ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne odwołuje się w niektórych przypadkach do klasyfikacji określonej Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU). W Zasadach Metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zawartych w załączniku do rozporządzenia PKWiU jednoznacznie zapisano, że zaliczenie określonego produktu do właściwego grupowania PKWiU należy do obowiązków producenta (usługodawcy) tego produktu. Wynika to z faktu, że producent (usługodawca) posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania tj. informacje dotyczące rodzaju użytego surowca, technologii wytwarzania, konstrukcji i przeznaczenia wyrobu lub charakteru usługi. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania, do którego należy zaliczyć produkt, producent lub usługodawca może zwrócić się o pomoc do właściwej jednostki GUS, wskazanej w komunikacie Prezesa GUS, w sprawie udzielania informacji dotyczącej standardów klasyfikacyjnych.

Zaliczenie konkretnej usługi do odpowiedniego grupowania sprowadza się do oceny przez usługodawcę charakteru tej usługi i przyporządkowania jej właściwego symbolu PKWiU. Zatem, w ocenie organu, klasyfikacja jest obowiązkiem podatnika i nie może on otrzymać wiążącej informacji o klasyfikacji jego usług od organu wydającego interpretację indywidualną. Organ może wydać interpretację tylko w oparciu o dokonaną przez podatnika kwalifikację usług.

W tych okolicznościach brak odpowiedzi podatnika na pytania organu odnośnie wskazania, pod jakim symbolem PKWiU sklasyfikowane są/będą usługi, które świadczy podatnik i zamierza świadczyć w ramach działalności gospodarczej oraz czy prowadzona przez podatnika działalność spełnia/będzie spełniać definicję działalności usługowej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, według organu, nie dawała podstaw prawnych do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

K. N. złożył skargę na wskazane postanowienie organu interpretacyjnego. Wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

- art. 3 pkt 1 i pkt 2, art. 14b § 1, § 2, § 3, art. 14c § 1 i § 2, art. 14g § 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 165a § 1, art. 168 § 2, art. 169 § 1, art. 217 § 2 O.p.;

- art. 87 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że nieuprawnione jest stanowisko organu, zgodnie z którym brak było podstaw prawnych do wydania interpretacji ze względu na nieudzielenie odpowiedzi na stawiane w wezwaniu pytanie, pod jakim symbolem PKWiU sklasyfikowane są/będą usługi strony. W zaskarżonym postanowieniu brak jakiegokolwiek uzasadnienia stanowiska organu w tym zakresie. Tymczasem skarżący przywołał postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z dnia 20 stycznia 2020 r., sygn. akt I FPS 3/19. Podkreślił, że z orzecznictwa NSA wynika, że w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej organ podatkowy związany jest zakresem pytania sformułowanego przez wnioskodawcę, w relacji do podanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną może się poruszać jedynie w ramach tego pytania i stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, które zakreślają przedmiot postępowania interpretacyjnego. Jeśli zatem wnioskodawca, w ramach realizacji wymogu wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego i następnie przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej, nakreśli elementy stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego przez użycie kategorii/pojęć prawnych, odnośnie do których wykładni i oceny zastosowania nie ma wątpliwości i nie pyta o nie, to organ nie może dokonać pozytywnej lub negatywnej oceny w tym zakresie, lecz winien przyjąć twierdzenia wnioskodawcy za fragment zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jeżeli w danej sprawie wnioskodawca podał w opisie stanu faktycznego klasyfikację PKWiU, nie wyrażając odnośnie do niej wątpliwości prawnych, lecz zapytał o możliwość zastosowania w sytuacji objętej całym opisanym stanem faktycznym obniżonej stawki podatkowej, to w sposób oczywisty ta część normy prawa podatkowego (klasyfikacja PKWiU) nie powinna być przedmiotem wypowiedzi ocennej organu wydającego interpretację indywidualną. Ocena stanowiska wnioskodawcy wraz z jej uzasadnieniem prawnym wyrażana jest przez organ wtedy, gdy wcześniej własną ocenę prawną przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zaprezentuje wnioskodawca. Innymi słowy, od wnioskodawcy formułującego wniosek zależy, jaką rolę przypisze klasyfikacji PKWiU: czy rolę tylko okoliczności faktycznej (elementu zdarzenia przyszłego), czy jednak rolę wymagającą także przesądzenia prawnego co do prawidłowości tej klasyfikacji na użytek zastosowania określonej normy prawa podatkowego.

Dopiero zatem w razie stwierdzenia, że klasyfikacja PKWiU była elementem stanu faktycznego podanego (przedstawionego) przez zainteresowanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, można wyrazić pogląd, że klasyfikacja PKWiU była/powinna być wiążąca dla organu wydającego interpretację indywidualną. Nie prowadzi to jednak do generalnego wniosku, że klasyfikacja PKWiU zawsze musi stanowić taki element i że w każdym przypadku nie może podlegać ocenie prawnej w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym albo zdarzeniu przyszłym. Zdaniem skarżącego, przywołany przez organ Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS z 2005 r. Nr 1, poz. 11) nie stanowi źródła prawa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, popierając stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Organ podkreślił, że pomimo wezwania skarżący nie uzupełnił w wymaganym zakresie wniosku, co skutkowało jego pozostawieniem bez rozpatrzenia. Skarżący we wniosku opisał rozległy zakres czynności, jakie wykonuje i zamierza wykonywać. Na żadnym etapie sprawy nie wskazał jednak symbolu PKWiU dla wykonywanych przez siebie czynności/usług twierdząc, że odpowiednia kwalifikacja należy do organu. Nie odpowiedział też na pytanie, czy jego działalność będzie miała charakter działalności usługowej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej. Uzyskanie odpowiedzi na stawiane pytania było, zdaniem organu, niezbędne dla oceny stanowiska wnioskodawcy. Udzielona zaś odpowiedź strony wyraża jedynie jej subiektywne przekonanie.

W piśmie procesowym z dnia 17 sierpnia 2022 r. oraz następnie z dnia 24 listopada 2022 r. skarżący zastrzegł, że odpowiedź na skargę nie może zastępować treści wydanego w sprawie aktu. Wskazał, że powoływane przez organ orzecznictwo sądowe straciło swoją aktualność, zaś organ celowo ignoruje stanowisko NSA wyrażone w postanowieniu w sprawie I FPS 3/19. Poprzez przyjęty pogląd organ de facto przerzucił na stronę ciężar dokonania oceny prawnej stanu faktycznego. Skarżący przywołał najnowsze orzeczenia sądów administracyjnych, dotyczące analogicznych jak badana w sprawie kwestii, w tym wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 lipca 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 431/22.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału sprawa skierowana została do rozpoznania w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii czy klasyfikacja statystyczna (PKWiU) czynności/usług szczegółowo opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanowi element stanu faktycznego, czy też klasyfikacja statystyczna (PKWiU) stanowi element normy prawnej, podobnie jak wskazanie (określenie) czy działalność skarżącego odpowiada działalności usługowej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Sprowadza się ona do tego, czy organ interpretacyjny w którymkolwiek ze wskazanych przypadków jest uprawniony do żądania uzupełnienia wniosku przez wnioskodawcę, stosując art. 14h w zw. z art. 14b § 3 O.p., a w razie jego nieuzupełnienia – do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, na podstawie art. 14g § 1 O.p., jak uczynił to w niniejszej sprawie.

Organ i strona wskazały na rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, dotyczące omawianego zagadnienia, które dostrzegł także Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców i wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie w tej sprawie uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie siedmiu sędziów, postanowieniem z dnia 20 stycznia 2020r., sygn. akt I FPS 3/19, odmówił jednak podjęcia uchwały wskazując, że Rzecznik nie uzasadnił w pełni faktu występowania rozbieżności, bowiem wskazał na wyroki wydane w okolicznościach faktycznych względem siebie różnych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd ten dokonał wyjaśnienia i uporządkowania kluczowych kwestii związanych z klasyfikacją statystyczną (PKWiU) w zakresie prawa podatkowego, co jednak – w ocenie Sądu - odnosić należy także do innych zagadnień o podobnym charakterze, w tym i do istotnego w sprawie zdefiniowania czynności wykonywanych przez wnioskodawcę jako działalności usługowej w rozumieniu poddanej analizie ustawy podatkowej.

Podkreślić należy, że powołane postanowienie nie ma co prawda mocy prawnej równej podjętej przez NSA uchwale, tzn. nie jest wiążące dla sądów administracyjnych na podstawie art. 269 p.p.s.a., jednakże Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko w nim zawarte, zatem posłuży się argumentacją w nim zawartą, przyjmując ją za własną.

Naczelny Sąd Administracyjny, podobnie zresztą jak i organ w niniejszej sprawie, podkreślił specyfikę postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej, która przejawia się m.in. tym, że:

- zakres postępowania interpretacyjnego wyznacza treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (tak: wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017r., sygn. akt II FSK 116/15);

- interpretacja jest podejmowana w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska);

- organ podatkowy wydający interpretację indywidualną nie może ingerować w stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, przedstawione przez wnioskodawcę, ani dokonywać własnych ustaleń co do tego stanu lub zdarzenia;

- zadanie organu jest ograniczone do analizy okoliczności podanych w złożonym wniosku z punktu widzenia ich kwalifikacji podatkowej (tak: wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2017r., sygn. akt I FSK 659/15);

- zakres sprawy administracyjnej o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wyznacza zaprezentowany wyczerpująco we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny i odnoszące się do niego: pytania interpretacyjne, stanowisko prawne wnioskodawcy oraz oceny prawne organu podatkowego w zakresie możliwości stosowania i wykładni prawa podatkowego;

- na podstawie art. 14b § 3 O.p. stanem faktycznym sprawy o wydanie interpretacji indywidualnej jest zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe, czyli stan faktyczny określonego zdarzenia lub okoliczności przewidywanych przez wnioskodawcę, do których odnoszą się oceny stosowania i wykładni prawa;

- wyczerpująco przedstawiony (zaistniały lub prognozowany) stan faktyczny stanowi punkt odniesienia do udzielenia w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości urzędowej informacji o możliwościach stosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w razie potrzeby połączonej także z operatywną wykładnią adekwatnych przepisów prawa (za uchwałą NSA z dnia 7 lipca 2014r., sygn. akt II FPS 1/14);

- w pojęciu "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego", użytym w art. 14b § 3 ab initio O.p., mieszczą się zarówno elementy opisywane w ujęciu czysto fizycznym, mające lub mogące mieć miejsce w rzeczywistości, jak i mogą tkwić w nim również elementy określane od razu przez użycie definiujących je kategorii/pojęć prawnych, co do których wykładni i oceny zastosowania wnioskodawca nie ma wątpliwości i o nie pyta;

- przewidziane w art. 14b § 3 in fine O.p. przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, nie musi obejmować całego zakresu znaczeniowego przepisu prawa podatkowego, lecz może ograniczać się tylko do tego jego fragmentu, który wnioskodawca uważa za problematyczny w odniesieniu do swojej indywidualnej sprawy (tak: wyrok NSA z dnia 10 maja 2019r., sygn. akt I FSK 187/17 oraz odwołujące się do tego orzeczenia wyroki NSA z dnia 27 sierpnia 2019r., sygn. akt I FSK 1642/15 i sygn. akt I FSK 1793/15).

Z powyższego wynika zatem, że wiążący dla organu opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, stosownie do art. 14b § 3 O.p., powinien zawierać wszystkie fakty lub okoliczności albo planowane czynności, które są istotne dla zastosowania przepisu prawa materialnego, o którego zastosowanie pyta wnioskodawca. Organ wydający interpretację nie prowadzi postępowania dowodowego, nie może też wyjść poza opisany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe (por. wyroki NSA z 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt I FSK 845/18, z 20 października 2020 r., sygn. akt I FSK 150/11, z 11 lutego 2021 r., sygn. akt II FSK 280/19).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w analizowanym postanowieniu, podanie przez wnioskodawcę w treści wniosku symbolu klasyfikacji PKWiU nie jest – co do zasady - elementem stanu faktycznego w rozumieniu art. 14b § 3 O.p. W świetle art. 3 pkt 2 O.p., przepisami prawa podatkowego są przepisy ustaw podatkowych, dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. W sytuacji zatem, gdy do danej ustawy podatkowej włączono elementy mające swoje umocowanie w przepisach innych ustaw (np. o statystyce publicznej), to stają się one częścią przepisów podatkowych i w konsekwencji stanowią element wywodzonej z nich normy podatkowej. Oznacza to, że organ interpretujący ma za zadanie ocenić stanowisko wnioskodawcy także w tym zakresie. Jedynie wtedy, gdy skarżący nie ma wątpliwości co do klasyfikacji usługi czy dostawy, może taki symbol uznać za część opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Wówczas nie wymaga to od organu oceny prawidłowości przyjętego symbolu, bo - wydając interpretację - jest tym przypisaniem do symbolu związany jako elementem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Podobnie rzecz się ma zatem z przyjęciem przez wnioskodawcę we wniosku jako założenia, że opisywana w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym działalność spełnia definicję działalności usługowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Innymi słowy, to od wnioskodawcy formułującego wniosek zależy, jaką rolę przypisze określonym elementom normy prawa podatkowego: czy rolę tylko okoliczności faktycznej (elementu zdarzenia przyszłego), czy jednak rolę wymagającą przesądzenia prawnego co do ich prawidłowości na użytek zastosowania określonej normy prawa podatkowego. Oznacza to, że podatnik we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może nie lokować ziszczenia się części normy prawnopodatkowej w ramach podania stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, bądź uczynić ją elementem części faktycznej wniosku i nie objąć wątpliwościami prawnymi. Przewidziane bowiem w art. 14b § 3 in fine O.p. przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, nie musi dotyczyć całego zakresu znaczeniowego przepisu prawa podatkowego, lecz może ograniczać się tylko do tego jego fragmentu, który wnioskodawca uważa za problematyczny w odniesieniu do swojej indywidualnej sprawy.

W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wskazał, że wykonywane przez niego usługi należy klasyfikować do danego kodu PKWiU. Wręcz przeciwnie, wymienił te kody klasyfikacji, które – jego zdaniem – nie odpowiadają świadczonym przez niego usługom. W treści wniosku wyraźnie też zaznaczył, że to rzeczą organu jest dokonanie oceny w tym zakresie, jeśli uzna to za niezbędne dla prawidłowej wykładni przepisu prawa podatkowego (art. 12 ust. 1 pkt 5 lit a) ustawy podatkowej, o który bezpośrednio chodzi we wniosku, nie odwołuje się do kodu PKWiU). Należy zatem uznać, że skarżący nie uczynił klasyfikacji elementem stanu faktycznego sprawy. Podobnie rzecz się ma z zakwalifikowaniem usług opisanych szczegółowo we wniosku do działalności usługowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. W tym względzie wnioskodawca – zastrzegając, że nie lokuje odpowiedzi w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego – wskazał, że jego zdaniem (czyli w jego ocenie) prowadzi ten rodzaj działalności.

Powyższe oznacza, że obie wskazane kwestie, istotne z punktu widzenia stosowanej normy prawa podatkowego, budzą wątpliwości wnioskodawcy, domaga się ich przesądzenia na użytek zastosowania określonej normy prawa podatkowego. Organ jest więc zobowiązany udzielić odpowiedzi na zadane przez niego pytania, a także wyjaśnić podstawy takiej odpowiedzi. Nie jest uprawniony (ani też – jak twierdzi – zobowiązany) do domagania się od wnioskodawcy uzupełnienia wniosku o kategoryczne opowiedzenie się co do definicji działalności usługowej oraz kodu PKWiU, skoro z treści wniosku wyraźnie wynika, że te części przepisów podatkowych nie stanowią, z woli wnioskodawcy, elementu stanu faktycznego/opisu zdarzenia przyszłego. Gdy nie ma on pewności co do tych kwestii, wzywanie przez organ do jednoznacznego opowiedzenia się powodowałoby, że postępowanie interpretacyjne mijałoby się z celem i w praktyce ograniczało się do odczytania treści przepisu ustawy podatkowej (por. powołany wyrok NSA z 20 października 2020 r., sygn. akt I FSK 150/11). Tymczasem wniosek skarżącego zmierzał do uzyskania oceny, czy szczegółowo opisana działalność mieści się w działalności usługowej, w stosunku do której będzie on uprawniony do rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych według stawki 8.5%. Organ uchylił się od odpowiedzi na to pytanie, żądając de facto dokonania odpowiedzi przez samego wnioskodawcę. Skoro wnioskodawca dokładnie opisał swoją działalność, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawioną we wniosku wątpliwość. Kontrolowane postanowienie istotnie narusza zatem prawo procesowe, co przełożyło się na wynik sprawy przez nieuprawnione zastosowanie przez organ art. 14g O.p., co powoduje, że powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem stworzenie takiego stanu, aby w obrocie prawnym nie istniał i funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 629).

Z uwagi na fakt, że stwierdzone uchybienia dotyczą zarówno zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego je postanowienia z dnia 31 marca 2022 r., zasadnym było uchylenie obu postanowień, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy od skargi.

W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ interpretacyjny uwzględni przedstawioną powyżej argumentację.