Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 497/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego M. S. na orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie niepełnosprawności postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M.S. jako przedstawiciel ustawowy małoletniego A. J. (zwana dalej: stroną skarżącą) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia 1 września 2018 r., nr [...] które utrzymało w mocy orzeczenie o niepełnosprawności A. J. wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. z dnia 19 czerwca 2018 r., nr [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Zespół Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. wniósł o jej odrzucenie, podnosząc zarzut jej niedopuszczalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.

Zakres kognicji sądów administracyjnych wyznacza art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej w skrócie: p.p.s.a.) stanowiąc, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Oprócz katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. ustawodawca zastrzegł dla sądów administracyjnych uprawnienie do orzekania także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w innych sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest orzeczenie w sprawie ustalenia niepełnosprawności i daty obowiązywania orzeczenia. Wypada w tym miejscu wskazać, że postępowanie w sprawie orzekania o ustaleniu stopnia niepełnosprawności określone zostało w rozdziale 2 ustawy z dnia 27 sierpnia

1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j Dz. U. z 2016 r. nr 2046 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (t.j. Dz.U. z 2015 r, poz. 1110). Zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej wyżej ustawy w pierwszej instancji orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, natomiast w drugiej instancji orzekają wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności. Od orzeczeń wojewódzkich zespołów orzekania o niepełnosprawności przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych (art. 6c ust. 8 ustawy), natomiast art. 66 wskazanej wyżej ustawy w sprawach nie unormowanych przepisami ustawy odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, wedle którego w odniesieniu do niektórych postanowień procesowych i incydentalnych, których nie reguluje ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz powołane wyżej rozporządzenie, z racji odesłania mają zastosowanie przepisy k.p.a., a następnie stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2010 r. o sygn. akt I OSK 1520/09 oraz uchwały NSA z dnia 8 listopada 2000 r. o sygn. akt OPS 12/99 i z dnia 6 listopada 2000 r. o sygn. akt OPS 8/00 - dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto niezależnie od tego, kognicji sądów administracyjnych podlegają postanowienia wydawane przez zespoły do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności, o których mowa w § 19 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności.

Natomiast na orzeczenia wojewódzkiego zespołu w przedmiocie niepełnosprawności przysługuje odwołanie do rejonowego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, o czym wprost stanowi art. 6c ust. 8 ustawy oraz art. 4778 i art. 4779 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z

2016 r., poz. 1822) i o czym - jak wynika z akt administracyjnych – strona skarżąca została prawidłowa pouczona przy doręczeniu jej przedmiotowego orzeczenia.

Stwierdzenie powyższego oznacza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega kognicji sądów administracyjnych, a zatem skarga przedstawia się jako niedopuszczalna, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.