Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1035/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie/zarządzenie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2, art. 260 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 25 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 listopada 2015 r. w sprawie ze skargi P.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za okres od stycznia 1999 roku do maja 2004 roku postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego


UZASADNIENIE

Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200,00 zł. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu P.B. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 6 listopada 2015 r. referendarz sądowy postanowił odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy ze względu na niewykazanie przez niego istnienia przesłanek do jego otrzymania.

W piśmie z dnia 17 listopada 2015 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Wskazał w nim, że jego bardzo niskie dochody uniemożliwiają mu dochodzenie swoich praw przed sądem. W jego ocenie ustalenia dotyczące jego sytuacji finansowej wskazane w uzasadnieniu postanowienia odbiegają znacznie od stanu faktycznego. Skarżący podniósł, że jego sytuacja finansowa ulegał pogorszeniu po wypadku, z powodu którego aktualnie przebywa on na rencie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje :

Prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, jeżeli nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, zgodnie z art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j z 2012 roku, poz. 270), dalej jako P.p.s.a.

W ocenie Sądu z akt sprawy wynika, że skarżący nie wykazał powyższej przesłanki umożliwiającej przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Z danych uzyskanych w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy wynika, że P. B. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną M. B. P. B. uzyskuje dochód miesięczny z tytułu umowy o pracę w wysokości [...] zł netto oraz z tytułu renty inwalidzkiej w wysokości [...] zł netto. Wnioskodawca deklaruje stratę z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w wysokości [...] zł (do stycznia do września 2015 roku), która dotyczy wynajmu pomieszczeń. Wnioskodawca posiada grunty rolne o pow. [...] ha i spłaca swoje zobowiązania, które powstały przed wprowadzeniem zakazu prowadzenia przez niego stacji diagnostycznej.

W załączeniu do wniosku o przyznanie prawa pomocy P. B. przedłożył oświadczenie określające wysokość następujących kredytów oraz obciążeń: kredyt obrotowy Bank A – wysokość do spłaty wynosi [...] zł (kredyt wymagalny natychmiast); pożyczka Bank B – wysokość kapitału do spłaty na dzień [...] wynosi [...] zł (obciążenie miesięczne wynosi [...] zł); kredyt obrotowy nieodnawialny w Bank C – wysokość kapitału do spłaty na [...] wynosi [...] zł – spłata kredytu (wymagalny na [...]).

W toku postępowania P. B. przedłożył ponadto ewidencję środków trwałych z działalności prowadzonej na stacji paliw płynnych w Koszanowie za rok 2015, w której znajduje się miedzy innymi samochód Volkswagen Transporter 1,9 diesel rok produkcji 1997, naczepa cysterna [...] rok produkcji 1999; ciągnik Białoruś, motocykl Honda, samochód Mercedes Benz S 600 rok produkcji 1994; samochód ciężarowy Volvo F 613, samochód Volkswagen Tiguan 2,0 TDI rok produkcji 2009.

P.B. zaznaczył we wniosku o prawo pomocy, że ponosi następujące koszty związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego: gaz, prąd – [...] zł, woda, kanalizacja – [...] zł, koszty związane z ogrzewaniem mieszkania – [...] zł, telefon – [...] zł, ubezpieczenie na życie – [...] zł, pozostałe wydatki związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego – [...] zł.

We wniesionym sprzeciwie nie przedłożył on żadnych nowych danych dotyczących jego dochodów i stałych kosztów utrzymania oraz kredytów. Nie przedłożył on ponadto jakiejkolwiek dokumentacji z tym zakresie.

Zdaniem Sądu informacje przedstawione przez P.B. nie pozwalają ostatecznie na przyjęcie tezy, że nie dysponuje on środkami na poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Prowadzi on bowiem aktualnie nadal działalność gospodarczą w znacznym rozmiarze, a ponadto otrzymuje wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę oraz rentę inwalidzką. Wnioskodawca posiada zatem kilka źródeł dochodu oraz osiąga znaczne przychody i nie można wobec tego stwierdzić, że nie ma on możliwości poniesienia kosztów sądowych. W jego przypadku nadal pozostaje możliwe wygospodarowanie środków finansowych na poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Wskazać należy ponadto, że skarżący nie zawarł we wniosku o prawo pomocy informacji, że jego żona M.B., pozostająca we wspólnym gospodarstwie domowym, uzyskuje dochód z renty, co zostało ujawnione w innej sprawie prowadzonej przed tutejszym Sądem ( o sygn. akt III SA/Po 747/15 ).

P. B. oświadczył, że posiada zobowiązania kredytowo-pożyczkowe. Zdaniem Sądu obowiązek spłaty zobowiązań finansowych nie korzysta jednak z pierwszeństwa przed ponoszeniem kosztów sądowych. Z tego względu ujemny wynik finansowy z działalności gospodarczej oraz istnienie zobowiązań kredytowych nie są wystarczające dla definitywnego przyjęcia, że wnioskodawca nie posiadaj możliwości przeznaczenia środków finansowych na uiszczenie pełnych kosztów postępowania. Zgodnie z poglądem orzecznictwa sądowego powstanie straty w przedsiębiorstwie skarżącego nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej i nie przesądza automatycznie o zaistnieniu przesłanek przyznania prawa pomocy (por. m. in. postanowienie NSA z 18 grudnia 2013 roku, sygn. akt II GZ 747/13).

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że nie było podstaw faktycznych i prawnych do przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie, wobec czego zaskarżone sprzeciwem postanowienie referendarza sądowego utrzymano w mocy.

Mając to na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. art. 260 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.