Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3528/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 129 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 130
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant asystent sędziego Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Ltd. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3929/14 w sprawie ze skargi [...] Ltd. Spółki z o.o. w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 22 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3929/14 oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że w dniu 6 sierpnia 2012 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek B. sp. j. z siedzibą w C. (dalej powoływana również, jako: B., uczestnik, wnioskodawca) o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowny GLON-STOP o nr [...], udzielonego na rzecz spółki A. Sp. z o.o. w W. decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2010 r., z prawem pierwszeństwa od dnia 30 listopada 2009 r. i przeznaczonego do sygnowania towarów w klasie 1 tj. płynnego preparatu służącego do uzdatniania wody w basenie kąpielowym. Wnioskodawca po ostatecznym sprecyzowaniu stanowiska, jako podstawę prawną wniosku wskazał naruszenie art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 131 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i ust. 2 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., nr 119, poz. 1117 z późn. zm., dalej p.w.p.). Wnioskodawca interes prawny w złożeniu wniosku wywodził z faktu skierowania do B. pisma uprawnionej spółki, która wezwała ją do zaprzestania używania oznaczenia.

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] Urząd Patentowy RP unieważnił prawo ochronne na sporny znak na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 p.w.p. uznając, że wnioskująca spółka w myśl art. 164 p.w.p. miała interes w złożeniu wniosku o unieważnienie, albowiem tak jak uprawniona jest producentem preparatu do uzdatniania wody i chce go wprowadzać na rynek używając oznaczenia opisowego GLON STOP, który pozbawiony jest zdolności odróżniającej i mogą się nim posługiwać wszystkie podmioty obecne na rynku.

Dokonując oceny przedmiotowego znaku Kolegium Orzekające uznało, iż oznaczenie GLON STOP nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do towaru, na który został przeznaczony, ponieważ składa się ono z elementów opisowych, wskazujących w tym przypadku na przeznaczenie wskazanego towaru. Jest przy tym znakiem tylko słownym pozbawionym jakichkolwiek elementów graficznych. Jednocześnie, wobec uznania, że wystarczającą podstawę prawną do unieważnienia stanowi art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 p.w.p. Urząd Patentowy RP stwierdził, że nie było potrzeby analizy przesłanek określonych w pozostałych przepisach wskazanych we wniosku o unieważnienie.

Na skutek skargi na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2013 r., złożonej przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2013 r., sygn. akt VISA/Wa 1606/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd zgodził się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego RP, że sporny znak pozbawiony jest zdolności odróżniającej z uwagi na jego informacyjny charakter, czyli, że była podstawa do jego unieważnienia na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 i 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Niemniej jednak Sąd uznał, że organ dopuścił się naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albowiem nie zbadał czy oznaczenie to, mimo opisowego charakteru, nie nabrało w następstwie jego używania charakteru odróżniającego (wtórnej zdolności odróżniającej) w rozumieniu art. 130 p.w.p. Sąd stwierdził, że przy ustalaniu powyższego należy uwzględnić wszystkie okoliczności związane z oznaczeniem nim towarów w obrocie. Sąd zlecił, aby w szczególności organ ustosunkował się do twierdzeń uprawnionej spółki, która podnosiła, że od 2007 roku prowadzi nieprzerwanie regularną sprzedaż produktów z oznaczeniem GLON STOP i że była jedynym producentem i dystrybutorem chemii basenowej oznaczonej znakiem GLON STOP przed zgłoszeniem znaku do Urzędu Patentowego celem uzyskania ochrony.

W wyniku powtórnego rozpoznania sprawy Urząd Patentowy RP decyzją z [...] czerwca 2014 r. nr [...], unieważnił prawo ochronne na sporny znak towarowy na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 p.w.p. oraz orzekł o kosztach postępowania.

Urząd Patentowy RP ponownie uznał, że sporne oznaczenie nie ma pierwotnej zdolności odróżniającej z uwagi na jego opisowy charakter, wskazując na związanie w tym zakresie ww. wyrokiem WSA w Warszawie, który – w ocenie Kolegium - potwierdził zasadność stanowiska organu w zakresie zastosowania art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 p.w.p.

Odnośnie zaś wtórnej zdolności odróżniającej (art. 130 p.w.p.) organ stwierdził, że uprawniona nie przedłożyła do akt niniejszej sprawy materiałów dowodowych świadczących o nabyciu wtórnej zdolności odróżniającej przez sporny znak towarowy. Urząd Patentowy wskazał przy tym, że A. w szczególności nie wykazała zasięgu geograficznego i czasu używania spornego znaku towarowego, jego udziału w rynku, sposobu i intensywności używania oraz jakichkolwiek danych wskazujących, że określona grupa odbiorców przypisze, w sposób ewidentny oznaczenie i opatrzony nimi towar konkretnemu przedsiębiorcy. Nie zostały przedstawione ani wyniki badań rynku, ani sondaże opinii publicznej czy opinie właściwych izb gospodarczych. Nie wskazała też na wydatki związane z promocją spornego znaku towarowego. Urząd Patentowy RP podniósł, że uprawniona załączyła do pisma z 28 września 2012 r. między innymi odpis atestu higienicznego z 2007 roku, projekty etykiety produktu "GLON STOP" z 2007 roku, kartę charakterystyki produktu z 2008 roku, a także faktury VAT z okresu towarów z 2009 roku, zamówienie dla [...] Sp. z o.o. z 2009 roku, katalogi dla [...] Sp. z o.o. oraz dla [...] Sp. z o.o. z 2009 roku. Przedłożyła też inne materiały dowodowe, które pochodzą z okresu po 30 lipca 2009 roku, czyli po dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony (m.in. dowód wydania towarów z 2012 r.). Według organu, w oparciu o przedłożone dowody, w szczególności faktury i katalogi, nie było podstaw do stwierdzenia, że sporny znak towarowy "GLON-STOP" nabył wtórną zdolność odróżniającą. Świadczą one, zdaniem Urzędu Patentowego RP jedynie o tym, że uprawniony posługiwał się w obrocie znakiem "GLON STOP" w ograniczonym zakresie w okresie 2007-2009 i to nie w charakterze znaku towarowego. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ przytoczył poglądy występujące w tej kwestii w orzecznictwie i doktrynie, m.in. w wyroku WSA w Warszawie z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt VISA/Wa 274/10, w wyroku NSA z 8 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 76/02, w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt VISA/Wa 1098/08, w Prawie własności przemysłowej, Komentarz, red. P. Kostański, Warszawa 2010 r.

Urząd Patentowy RP podkreślił, że istotnym jest, że spornym oznaczeniem GLON STOP posługiwał się nie tylko uprawniony, lecz inne podmioty – w tym wnioskodawca, co również stoi na przeszkodzie nabyciu wtórnej zdolności odróżniającej przez sporny znak. Jeżeli chodzi o inne podmioty to wnioskodawca wskazywał między innymi na firmy C, D i E (k. – 155 akt sprawy Sp. [...]). Ustalenie, że więcej niż jeden podmiot posługiwał się w tej samej dacie (tj. dacie zgłoszenia spornego znaku) oznaczeniem "glon stop" w funkcji znaku towarowego powoduje, że potencjalni odbiorcy nie mogli kojarzyć tego oznaczenia tylko z jednym źródłem pochodzenia.

Z tych wszystkich względów Urząd Patentowy RP uznał, że sporne prawo ochronne należy unieważnić na gruncie art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 2 Prawa własności przemysłowej. Wobec decyzji o unieważnieniu spornego prawa na podstawie powyższych przepisów badanie naruszenia kolejnych przesłanek wskazanych przez wnioskodawcę stało się bezzasadne. Kwestię kosztów Urząd Patentowy RP rozstrzygnął w oparciu o art. 98 kpc w zw. z art. 256 ust. 2 Prawa własności przemysłowej.

Na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2014 r. A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych na podstawie art. 200 p.p.s.a., stwierdzenie, że do czasu uprawomocnienia wyroku zaskarżona decyzja nie będzie podlegała wykonaniu na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 164 w zw. z art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo własności przemysłowej poprzez niewłaściwe zastosowanie i unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "GLON STOP" pomimo tego, że w toku postępowania nie wykazano, iż nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa, a do unieważnienia prawa ochronnego doszło na skutek zmiany własnej, prawomocnej decyzji o przyznaniu prawa ochronnego na znak towarowy "GLON STOP", w następstwie badania przesłanek wykluczających możliwość udzielenia prawa ochronnego odwołujących się do pierwotnej charakterystyki znaku towarowego, ale bez należytego oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania spornego;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 130 w zw. z art. 164 ustawy - Prawo własności przemysłowej, poprzez niewłaściwe niezastosowanie, skutkujące oceną znamion odróżniających znaku towarowego "GLON STOP" bez uwzględnienia wszystkich okoliczności związanych z oznaczaniem towarów w obrocie, w szczególności pominięcie przy ocenie materiału dowodowego, iż:

1) na preparatach anty glonowych służących do uzdatniania wody w basenie kąpielowym obok znaku "GLON STOP" umieszczane są także przez producentów, w tym Skarżącą i Uczestnika, informacje na temat przeznaczenia środka chemicznego, co przemawia za uznaniem, iż znak towarowy "GLON STOP" nie zawiera informacji jednoznacznie, natychmiastowo i konkretnie określających przeznaczenie produktów i konieczne jest ich uzupełnienie poprzez dokładne określenie właściwości towaru;

2) w obrocie gospodarczym obok zarejestrowanego znaku towarowego "GLON STOP" występuj, co najmniej siedem istotnie różniących oznaczeń preparatów do uzdatniania wody basenowej, co przemawia za uznaniem, iż oznaczenie "GLON STOP" nie tylko pozwala na odróżnienie towarów pod względem ich pochodzenia, ale także nie wywołuje jednoznacznych skojarzeń co do przeznaczenia towarów i nie zawiera elementów określających wyłącznie przeznaczenie i funkcję towaru;

3) w obrocie gospodarczym występują co najmniej dwa typy preparatów anty glonowych, to jest do uzdatniania wody w basenach kąpielowych i do uzdatniania wody w innych zbiornikach wodnych, na przykład w akwarystyce, zaś znak "GLON STOP" nie zawiera jakichkolwiek określeń pozwalających na rozstrzygnięcie, jakie jest przeznaczenie preparatu, to znaczy, czy jest to preparat do uzdatniania wody w basenach, czy w innych zbiornikach wodnych;

4) uprawniony z rejestracji od 2007 roku wprowadzał do obrotu produkty oznaczone znakiem towarowym "GLON STOP" w liczbie kilkudziesięciu tysięcy opakowań rocznie, prowadził ogólnopolską dystrybucję hurtową i detaliczną we współpracy z tzw. dużymi sieciami handlowymi, wydatkował znaczne środki finansowe w celu promocji produktów i przez wiele lat był wyłącznym podmiotem oferującym na rynku polskim produkty oznaczone znakiem towarowym "GLON STOP", zaś wnioskodawca rozpoczynając produkcję i sprzedaż produktów "GLON STOP" był świadomy używania niniejszego oznaczenia przez uprawnionego z rejestracji i świadomie naruszał prawa ochronne na znak towarowy i dopuścił się czynów nieuczciwej konkurencji, dążąc do zwiększenia swojego udziału w rynku;

5) wniosek o unieważnienie prawa ochronnego został złożony wyłącznie po to, by Uczestnik mógł się uchylić od odpowiedzialności za naruszenie praw ochronnych przysługujących Skarżącej i jest motywowany wyłącznie dążeniem uniknięcia sankcji prawnych z tytułu naruszeń;

3) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 75 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 ustawy - Prawo własności przemysłowej, poprzez nie podjęcie przez Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez nierozpatrzenie przez Urząd Patentowy materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i pominięcie w ten sposób istotnych dla rozstrzygnięcia sporu okoliczności oraz poprzez nieuwzględnienie przez Urząd Patentowy w dokonywaniu oceny całokształtu materiału dowodowego przedstawionego przez Strony, polegające w szczególności na:

3 przyjęciu bez należytego odwołania się do materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania oraz uznanie za udowodnione, pomimo tego, że okoliczność ta nie została dowiedziona, jak też nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych w stosunku do okresu, gdy wniosek o udzielenie prawa ochronnego był rozpoznawany, że oznaczenie "GLON STOP" nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, składa się z elementów opisowych wskazujących na przeznaczenie towarów, nie pozwala odbiorcy na odróżnienie opatrzonych znakiem towarów;

3 pominięciu ustaleń wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego wskazujących na to, że na etykietach towarów obok znaku towarowego "GLON STOP" umieszczona jest wyraźna informacja określająca przeznaczenie i funkcje preparatu, co przeczy twierdzeniu, iż znak towarowy "GLON STOP" pozwala odbiorcom towarów na jednoznaczne ustalenie przeznaczenia i funkcji preparatu;

3 pominięciu ustaleń wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego wskazujących na to, że w obrocie gospodarczym obok zarejestrowanego znaku "GLON STOP" występuje co najmniej siedem istotnie różniących się oznaczeń preparatów do uzdatniania wody basenowej, co przemawia za uznaniem, że oznaczenie "GLON STOP" nie tylko pozwala na odróżnienie towarów pod względem ich pochodzenia, ale także nie wywołuje jednoznacznych skojarzeń»* co do przeznaczenia towarów i nie zawiera elementów określających wyłącznie przeznaczenie i funkcję towarów, jak też pozwala na różnicowanie towarów pochodzących od jednego producenta, od towarów oferowanych przez inne podmioty;

3 pominięciu ustaleń wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego, wskazujących jednoznacznie na to, że wniosek został złożony przez bezpośredniego konkurenta uprawnionego z rejestracji, dopuszczającego się świadomych naruszeń praw ochronnych na znak towarowy "GLON STOP", wyłącznie dlatego, by Uczestnik mógł się uchylić od odpowiedzialności za naruszenie praw ochronnych przysługujących Skarżącej, dążąc do uniknięcia sankcji prawnych z tytułu naruszeń;

3 braku wskazania i należytego wyjaśnienia podstawy oceny przesłanek unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "GLON STOP" w szczególności poprzez odwołanie się do materiału dowodowego i wskazanie dowodów stanowiących podstawę dla przyjęcia, że oznaczenie "GLON STOP" nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, składa się wyłącznie z elementów opisowych określających przeznaczenie preparatu, nie pozwala na odróżnienie opatrzonych znakiem towarów ze względu na ich pochodzenie, wskazuje do czego służy towar, wywołuje jednoznaczne skojarzenie z towarem oraz, że nie uzyskało w następstwie używania, powszechnego używania przy okazji prowadzonej na szeroką skalę dystrybucji charakteru odróżniającego; które to uchybienia doprowadziły do niewłaściwego zastosowania norm prawa materialnego to jest art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 129 ust. 2 pkt 2 i 130 zd. 2 Prawa własności przemysłowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. 2016.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa a zarzuty podniesione w skardze uznał za bezzasadne. Sąd I instancji wskazał, że z mocy art. 153 p.p.s.a. rozstrzygając ponownie sprawę zarówno Urząd Patentowy RP, jak i obecnie Sąd, był zobligowany zastosować się do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w ww. wyroku WSA w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1606/13.

WSA stwierdził, że Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną obecnie decyzję w pełni zastosował się do treści art. 153 p.p.s.a. Zdaniem Sądu I instancji, rozważania organu i ostateczna konstatacja, że oznaczenie GLON STOP nie ma pierwotnej zdolności odróżniającej jest zgodne ze stanowiskiem wyrażonym w sprawie sygn. akt VISA/Wa 1606/13. WSA w pełni zgodził się z oceną organu, że sporne oznaczenie nie nabrało tzw. wtórnej zdolności odróżniającej, co ostatecznie skutkowało unieważnieniem spornego znaku towarowego. Według WSA, wbrew twierdzeniom skargi organ rozpoznał sprawę w jej całokształcie nie naruszając przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w. p. Zdaniem Sądu, do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w sprawie organ właściwie zastosował przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się naruszenia art. 164 w zw. z art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 2 i art. 130 Prawa własności przemysłowej. Sąd I instancji wskazał, że w doktrynie istnieje zgodność, że unieważnienie prawa ochronnego służy naprawieniu błędu popełnionego przy jego udzieleniu. Jedyną przesłankę unieważnienia stanowi niespełnienie ustawowych warunków wymaganych dla udzielenia prawa. Z uwagi na to, że unieważnienie prawa następuje ze względu na okoliczności istniejące już w dacie jego udzielenia, decyzja o unieważnieniu wywołuje skutki od daty rejestracji. Poprzez brak ustawowych warunków udzielenia prawa należy rozumieć brak warunków podmiotowych oraz zdolności rejestracyjnej znaku. Z unieważnieniem prawa ochronnego mamy do czynienia wtedy, gdy zostało ono udzielone wbrew istniejącym w tej dacie przeszkodom a nie na skutek zdarzeń, które miały miejsce po wydaniu decyzji. Wniosek o unieważnienie prawa ochronnego może złożyć każda osoba, która ma w tym interes prawny. Zdaniem Sądu I instancji, w niniejszej sprawie wnioskodawca spełnia tę przesłankę, albowiem jak słusznie uznał organ, jest podmiotem prowadzącym konkurencyjną działalność na rynku i chce oznaczać oznaczeniem GLON STOP, jako ogólnoinformacyjnym towary wprowadzane na rynek. Inne motywy działania wnioskodawcy wskazane przez skarżącą tj. złożenie wniosku wyłącznie po to, aby uchylić się od odpowiedzialności za naruszenie praw ochronnych skarżącej i uniknąć sankcji prawnych z tytułu naruszenia, jeśli nawet miały miejsce nie podważają stanowiska organu, co do istnienia po stronie spółki B. Sp. j. interesu prawnego, który wywodzi ona z przepisów art. 20 i 22 Konstytucji RP i art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Według WSA, pozostałe okoliczności wskazywane przez skarżącą i które, według jej oceny, zostały pominięte przy orzekaniu nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Umieszczenie na etykietach towarów informacji określającej przeznaczenie i funkcje preparatu pozostaje bez wpływu na odbiór treści znaku towarowego przez odbiorcę, gdyż ocenie pod kątem istnienia zdolności odróżniającej podlega znak towarowy w postaci, w jakiej został zgłoszony. Sąd I instancji uznał za słuszne podkreślenie przez organ, że w wykazie towarów i usług A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wskazała, iż chodzi o płynny preparat do uzdatniania wody w basenie kąpielowym, stąd też organ dokonał oceny treści spornego znaku towarowego w odniesieniu do wskazanego powyżej towaru. Okoliczność, że istnieje też inny preparat do uzdatniania wody w akwarium nie miała w sprawie znaczenia. Podobnie występowanie na rynku siedmiu istotnie różniących oznaczeń preparatów do uzdatniania wody nie zmienia przekazu, jaki niesie znak GLON STOP, co do przeznaczenia tego preparatu, jako preparatu do uzdatniania wody a więc oznaczenia ogólnoinformacyjnego.

Sąd przypominał, że w myśl art. 130 zd. 2 p.w.p. odmowa udzielenia prawa ochronnego nie może nastąpić w szczególności, jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak ten nabrał w następstwie jego używanie charakteru odróżniającego w przeciętnych warunkach obrotu. Wobec tego, że sprawa o unieważnienie prawa ochronnego toczy się w postępowaniu spornym, inicjatywa dowodowa spoczywa przede wszystkim na stronach tego postępowania. Skoro uprawniona zmierzała do wykazania, że oznaczenie "GLON STOP" nabrało tzw. wtórną zdolność odróżniającą, to na niej spoczywał ciężar udowodnienia tego faktu tym bardziej, że to ona dysponowała dowodami na jego używanie.

Według WSA, stosując się do oceny i wskazań wyrażonych w poprzednim wyroku wydanym na gruncie tej sprawy, organ ocenił dowody przedłożone przez skarżącą i słusznie uznał, że nie wykazała ona faktu nabycia wtórnej zdolności odróżniającej. Brak było bowiem potwierdzenia zasięgu geograficznego i czasu używania spornego znaku, jego udziału w rynku, sposobu i intensywności używania oraz jakichkolwiek danych wskazujących, że konsumenci będą łączyć to oznaczenie z konkretnym przedsiębiorcą tzn. uprawnioną ze spornego znaku towarowego. Nie bez znaczenia pozostaje ustalenie Urzędu Patentowego RP, że oznaczeniem tym posługiwała się skarżąca, ale również uczestnik postępowania a także inne podmioty na rynku. Oznacza to, zdaniem Sądu I instancji, że brak jest podstaw do twierdzenia, że znak GLON STOP identyfikuje wyłącznie towary pochodzące od strony skarżącej. Sąd uznał, że brak jest podstaw do odmiennej niż to uczynił Urząd Patentowy RP oceny nabycia przez sporny znak wtórnej zdolności odróżniającej, dlatego też w tym zakresie zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła spółka A., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:

1) rażące naruszenie przepisów postępowania - art. 3 § 2 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznania zarzutów skargi na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2014 roku, sygn. Sp. [...] w następstwie, czego decyzja ta nie została poddana należytej kontroli pod względem jej zgodności z prawem, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 164 w związku z art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo własności przemysłowej poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2014 roku w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "GLON STOP" pomimo tego, że w toku postępowania nie wykazano, iż nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa, a do wydania zaskarżonej decyzji organu i unieważnienia prawa ochronnego doszło na skutek zmiany własnej, prawomocnej decyzji o przyznaniu prawa ochronnego na znak towarowy "GLON STOP", w następstwie badania przesłanek wykluczających możliwość udzielenie prawa ochronnego, ale bez należytego oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania spornego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów postawionych w jej petitum.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zarówno zaskarżonego wyroku, jak i zaskarżonej decyzji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną, natomiast uczestnik postępowania - spółka B. - w odpowiedzi wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i nie dostrzegając przesłanek, o których mowa w art.183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna spółki A. nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że prawidłowość stanowiska Urzędu Patentowego RP o braku pierwotnej zdolności odróżniającej, w rozumieniu art. 129 ust.1 pkt 2 p.w.p. w związku z art. 129 ust.2 pkt 2 p.w.p., spornego znaku towarowego GLON –STOP została potwierdzona w poprzednim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanym na gruncie tej sprawy tj. w wyroku z 2 grudnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1606/13, co wynika wprost z uzasadnienia tego judykatu ( v. str.15, 17, 19 uzasadnienia wyroku z 2 grudnia 2013 r.). Zatem ponownie rozpoznając sprawę organ oraz sądy są tą oceną związane ze względu na treść art. 153 p.p.s.a. Tym samym, wszelka argumentacja skarżącej kasacyjnie spółki odnosząca się do kwestii braku pierwotnej zdolności odróżniającej spornego znaku nie może skutecznie podważyć prawidłowości obecnie kontrolowanego wyroku Sądu I instancji, w którym ponownie przyjęto (w ślad za organem), że przedmiotowe oznaczenie nie ma pierwotnej zdolności odróżniającej. W tej sytuacji, zarzucany przez skarżącą kasacyjnie brak odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutów skargi A. koncentrujących się wokół zagadnienia: czy przedmiotowy znak posiada dostateczne znamiona odróżniające, nie miał wpływu na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji (a także organ) nie wyszedł też poza granice sprawy ani też nie naruszył art. 153 p.p.s.a., co czyni zarzut opisany w punkcie 1 petitum skargi za niezasadny. Nie ulega wątpliwości, że w omawianym postępowaniu spornym organ był związany wnioskiem o unieważnienie. W tej sprawie wnioskująca o unieważnienie wskazała, że oznaczenie STOP-GLON nie ma dostatecznych znamion odróżniających w rozumieniu art. 129 ust.1 pkt 2 i ust.2 pkt 2 i 3 p.w.p., co potwierdzone zostało w zaskarżonej decyzji.

W dalszej kolejności należy wskazać, że w przywołanym wyroku z 2 grudnia 2013 r. WSA Warszawie uchylając zaskarżoną (poprzednią) decyzję Urzędu Patentowego z 19 marca 2013 r. nakazał organowi wyłącznie ponownie ocenić zebrane w sprawie dowody odnoszące się do kwestii nabycia przez sporny znak, na dzień zgłoszenia tj. 30 lipca 2009 r., wtórnej zdolności odróżniającej - w świetle wykładni przepisów art. 129 ust.1 pkt 2 i ust.2 pkt 2 p.w.p. w związku z art. 130 p.w.p. dokonanej przez Sąd w tym wyroku. Wykładnia wymienionych przepisów dokonana w aktualnie zaskarżonym wyroku nie została zakwestionowana w niniejszej skardze kasacyjnej. Jak wynika z uzasadnienia obecnie zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2014 r. organ uznał, że materiały dowodowe przedłożone przez uprawnioną do spornego znaku mające świadczyć o nabyciu przez ten znak wtórnej zdolności odróżniającej nie dawały podstaw do stwierdzenia, że sporny znak nabył wtórną zdolność odróżniającą. Organ wskazał na konkretne dowody oraz wyjaśnił, z jakich powodów nie uznaje ich za relewantne z punktu widzenia omawianego zagadnienia. Sąd I instancji uznał to stanowisko za prawidłowe. Natomiast zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają tej oceny. Należy zgodzić się z organem, że to, iż w okresie adekwatnym dla potrzeb tej sprawy – czyli najpóźniej na dzień zgłoszenia znaku, bezspornie (bo przyznane to zostało przez samą skarżącą) oznaczeniem GLON STOP posługiwało się w funkcji znaku towarowego więcej podmiotów (a nie tylko spółka A.), przy braku innych dowodów powoduje, że potencjalni odbiorcy nie mogli kojarzyć tego oznaczenia tylko z jednym źródłem pochodzenia- to jest od skarżącej kasacyjnie spółki. Jest to stwierdzenie trafne. Bowiem dla uzyskania przez oznaczenie charakteru odróżniającego w następstwie używania konieczne jest rozpoznawanie przez właściwy krąg odbiorców towaru, za pomocą tego oznaczenia - używanego, jako znak towarowy - jako pochodzącego z określonego przedsiębiorstwa. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (a wcześniej ETS) niejednokrotnie w swoich orzeczeniach podkreśla, z czym zgadza się Naczelny Sąd Administracyjny, że wyrażenie "używanie znaku" należy rozumieć, jako odnoszące się wyłącznie do używania znaku w tym celu, aby właściwy krąg odbiorców rozpoznawał towar lub usługi, jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa. Chodzi bowiem o to, aby w następstwie używania, zainteresowany krąg odbiorców faktycznie rozpoznawał towar oznaczony wyłącznie znakiem, o którego rejestracje wniesiono, jako pochodzący z określonego przedsiębiorstwa. Takich natomiast niezbitych dowodów, na takie "używanie", skarżąca kasacyjnie w toku postępowania przed organem nie przedłożyła, a to na niej – jako podmiocie broniącym się przed unieważnieniem znaku opisowego – spoczywał ciężar dowodu, czyli obowiązek wykazania tej okoliczności. Takie też stanowisko prezentuje Sąd I instancji (v. str.12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Skoro zatem w omawianej sprawie zostało przesądzone, że przedmiotowy znak na dzień zgłoszenia nie ma pierwotnej zdolności odróżniającej w stosunku do towarów na które został udzielony, to brak wykazania przez skarżącą kasacyjnie uzyskania przez ten znak wtórnej zdolności odróżniającej obligował organ do unieważnienia spornego prawa ochronnego na podstawie art. 129 ust.1 pkt 2 p.wp. oraz art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. – co też organ uczynił w decyzji kontrolowanej przez WSA w Warszawie. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że nietrafny jest pogląd skarżącej kasacyjnie, która wskazując na przepis art. 164 p.w.p. wywodzi z niego, że to na spółce wnioskującej o unieważnienie w całości spoczywał ciężar dowodu, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania spornego prawa - w tym również w zakresie wtórnej zdolności odróżniającej ( v. uzasadnienie skargi kasacyjnej - strona 7). Jak już powiedziano, ciężar dowodu w zakresie wtórnej zdolności odróżniającej spoczywa na uprawnionym do znaku a więc w tej sprawie na spółce A.. Uwzględniając powyższe, zarzut niewłaściwego zastosowania art. 164 w związku z art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. (punkt 2 petitum skargi kasacyjnej) także należało uznać za niezasadny.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.