Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 31/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-02-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art.61 par 3 i par 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary porządkowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

M. K. pismem z dnia [...] r. wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] r., nakładające na niego karę porządkową w wysokości 2.500 zł. We wniosku podniósł, że ze względu na trudną sytuację finansową, w której pozostaje i istniejące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jego wniosek jest zasadny. W jego ocenie wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest podyktowane niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Podał także, że nie posiada żadnych wolnych środków finansowych, które umożliwiłyby mu uiszczenie wymaganej należności w całości, a wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia pozwoli mu na ustabilizowanie sytuacji finansowej

i wygospodarowanie środków pieniężnych, do których poniesienia byłby zobowiązany w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia prowadzonego postępowania; ponadto pozwoli mu to uniknąć wielu negatywnych konsekwencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na nim spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 138/04, niepubl.). Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, LEX nr 281811). W tym miejscu zauważyć należy, że uszczuplenie majątku podatnika związane z koniecznością zapłaty kary porządkowej, zawiera w sobie – jak każda kara – cechę uciążliwości. Każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek, jednakże, co należy podkreślić, nie zawsze wiąże się ono z powstaniem nieodwracalnych skutków czy wyrządzeniem znacznej szkody. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty kwoty wynikającej z postanowienia, wystąpią następstwa

o jakich mowa w przywołanym unormowaniu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że

w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FZ 85/04). Argumentacja strony powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja

2004 r. sygn. akt FZ 65/04).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza,

że skarżący nie wykazał w sposób wystarczający, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem poparty stosownym uzasadnieniem, jak i odpowiednimi dowodami. Wnioskodawca stwierdził jedynie, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, która uniemożliwia uiszczenie wymaganej należności, lecz w żaden sposób nie udokumentował tego faktu. Podniesione przez skarżącego powody są jedynie hipotetyczne, czysto teoretyczne i jako takie nie mogą stanowić podstawy orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia musi być umotywowane szczególnymi względami, pozwalającymi na odstąpienie od zasady wykonalności aktów administracyjnych. Oznacza to, że na stronie występującej z takim wnioskiem spoczywa obowiązek wykazania okoliczności potwierdzających słuszność jej żądania (por. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 754/09, Lex

nr 552410). Tymczasem złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia skarżący nie uzasadnił w sposób przekonujący.

Na marginesie należy dodać, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny,

na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.