Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1251/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 107 par. 3, art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b, ust. 3 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2009 nr 116 poz 975
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975) w związku z art. 23 ust. 1 i 2 i art. 2 lit. k rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. Urz. UE L 189 z 20.07.2007, str. 1, ze zm.) oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 20 grudnia 2011 r. wniesionego przez spółkę E. S.A. z siedzibą w W., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr: [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 500 zł - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Rozstrzygnięcia organu zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

Inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. przeprowadził kontrolę w dniach 27-29 kwietnia 2011 r. w E. S.A. z siedzibą w W. – zwanej dalej skarżącą, w zakresie jakości handlowej świeżych owoców i warzyw. Stwierdził nieprawidłowości w zakresie jakości handlowej dotyczące oznakowania partii włoszczyzny w ilości 5 sztuk, kraj pochodzenia Polska, oferowanych do sprzedaży w opakowaniach typu “tacka", o łącznej wartości 15,0 zł (+ 5 % VAT). Stwierdzono nieprawidłowość na fakturze VAT nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. poprzez umieszczenie na niej danych przedsiębiorcy, tj. E. S.A.

W dniu 6 maja 2011 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie naliczenia kary pieniężnej za wprowadzanie do obrotu handlowego przez skarżącą partii włoszczyzny, w opakowaniach w opakowaniach typu “tacka",1 kg, kraj pochodzenia Polska, nieodpowiadającej jakości handlowej w zakresie przepisów dotyczących znakowania. Postępowanie dowodowe przed organem I instancji zostało ograniczone do faktury VAT nr [...], na podstawie której stwierdzono uchybienie w przepisach. Skarżącej odmówiono uwzględnienia dowodu z zeznań świadków( tj. członków zarządu E. S.A. i D. Sp.z.o.o.), gdyż zdaniem organu nie miały one znaczenia dla sprawy, a zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia.

Organ I instancji działając na podstawie art. 25 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym, wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. wymierzając skarżącej karę pieniężną o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b tej ustawy, w wysokości 500 zł.

Skarżąca od decyzji organu I instancji wniosła odwołanie na podstawie art. 127 § 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do organu I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Rozpatrując sprawę na skutek odwołania wniesionego przez stronę organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzji organu I instancji.

Zdaniem organu i zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 do celów tego rozporządzenia uznaje się, że przedmiotowy produkt opatrzony jest terminem odnoszącym się do ekologicznej metody produkcji, a takie oznakowanie może stosowane wyłącznie w odniesieniu do produktów spełniających wymagania określone w tym rozporządzeniu. Przedmiotowy produkt nie spełnia tych wymagań. Organ stwierdził, że powyższy termin nie może być stosowany w jakikolwiek sposób, który odnosiłby się do produktu i bez znaczenia jest tutaj, czy termin ten pojawia się oznakowaniu, reklamie, czy dokumentach handlowych. Konieczną przesłanką, aby móc stosować ten zakaz jest możliwość wprowadzenia konsumenta w błąd.

Organ przytoczył definicję "znakowania", zawartą w art. 2 lit. k rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Zawiera ona wszelkie terminy, słowa, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy firmowe, ilustracje lub symbole powiązane z wszelkimi opakowaniami i umieszczane na nich, a także na dokumentach, materiałach informacyjnych, etykietach, tabliczkach, pierścieniach lub opaskach towarzyszących produktowi lub odnoszących się do niego. Zwrócił uwagę, że ustawodawca wspólnotowy nie wyłączył z zakresu znakowania firmy spółki.

Organ powołał się na następujące przepisy: z art. 2 lit. k rozporządzenia Rady (WE) nr 834, w związku z art. 1 ust. 3. lit. a dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstwa Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (Dz. Urz. WE L 109 z 06.05.2000, str. 29, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 75) oraz art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, powołującym się na art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. i bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171 poz. 1225, ze zm.; ustawa ta dokonuje w zakresie swojej regulacji transpozycji ww. dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. Wspólnot Europejskich), wywodząc z nich definicję "znakowania" produktu.

Organ uznał, że powyższe pojęcie ma szerszy zakres, niż to podnosi skarżąca i wbrew powszechnemu rozumieniu odnosi się nie tylko do samego produktu, jego reklamy, ale również do dokumentów inherentnie z nim powiązanych. Strona skarżąca w odwołaniu podkreślała fakt błędnego tłumaczenia przez organ pojęcia "labelling" czyli znakowania, które zdaniem strony powinno się tłumaczyć, jako etykietowanie, a przez to wyłączyć zastosowanie tego pojęcia dla dokumentów dołączonych do produktu lub odnoszących się do niego. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony, twierdząc, że "labelling" oznacza bardziej opis, niż etykietowanie, poza tym ustawodawca implementując dyrektywę pojęcie to przetłumaczył właśnie jako "znakowanie", a nie jako "etykietowanie".

Organ nie zgodził się z zarzutem strony, że faktura VAT jest dokumentem, oderwanym, niezwiązanym z produktem. W definicjach odnoszących się do "znakowania" nie ustanowiono żadnego ograniczenia, iż do dokumentów tych nie zalicza się dokumentów handlowych w tym faktur., art. 23 ust 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 zawiera pojęcie "dokument handlowy", jako podlegający znakowaniu. Organ przywołał art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, dla poparcia swojej decyzji. Organ wskazał, iż wbrew twierdzeniu strony, faktura VAT jest dokumentem handlowym, który wprost odnosi się do oznakowania produktu, wynika to z przepisów ustanowionych przez polskiego i europejskiego ustawodawcę.

Organ II instancji stwierdził poprawność rozumienia przez organ I instancji zawartego w art. 2 lit. k rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 terminu "nazwa firmowa" (w wersji jęz. ang.: "brand name"). W ocenie Głównego Inspektora JHARS, w zaskarżonej decyzji nie przyjmowano ww. terminu, jako oznaczającego firmę przedsiębiorcy. Zdaniem organu termin "eko" nie powinien występować w żadnym dokumencie związanym z produktem, gdyż w ten sposób dochodzi do niedozwolonego znakowania w myśl przepisów art. 2 lit. k rozp Rady (WE) nr 834 Skoro, więc odnosi się do "wszelkich słów i terminów, nie ma powodu, aby nie stosować go tylko z tego powodu, że skarżąca spółka ma go w swojej nazwie.

Organ nie zgodził się zarzutem strony o naruszeniu zaskarżoną decyzją art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Organ stwierdził, że opis wprawdzie nie jest adresowany do konsumentów, lecz do profesjonalnych nabywców, aczkolwiek adresatem faktury VAT może być i konsument. Organ przywołał art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych, na poparcie swojej tezy, że faktura VAT z pewnością jest dokumentem handlowym odnoszącym się do produktu. A taki dokument zdaniem organu mógł trafić zarówno do profesjonalnych, jak i nieprofesjonalnych nabywców, a przez to wprowadzić ich w błąd. Termin ten tak zamieszczony mógł sugerować nabywcy ekologiczne właściwości towaru, których on nie posiada. Organ stwierdził, że tego rodzaju "sugestia" jest niezgodna z przepisami.

Tym samym Główny Inspektor JHARS potraktował, jako chybione zarzuty o naruszeniu prawa materialnego, tj. art. 2 lit. k w związku z art. 23 ust. 1 i w związku z art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) 834/2007 poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że niezgodne z prawem "znakowanie" - będącej przedmiotem postępowania partii ziemniaków - polegało na zamieszczeniu na dokumencie handlowym dotyczącym ww. produktu, tj. na przedmiotowej fakturze VAT, firmy skarżącej zawierającej termin "eko". Organ II instancji wskazał, że niezgodne z prawem znakowanie odnosi się do dokumentu handlowego związanego z produktem, nie natomiast do samego produktu.

Główny Inspektor JHARS nie zgodził się również z zarzutem skarżącej o naruszeniu art. 22 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie i bezpodstawne nałożenie na skarżącą kary pieniężnej, a tym samym naruszenie przez organ I instancji zakazu arbitralnej ingerencji w sferę zachowań skarżącej jako przedsiębiorcy działającego na zasadzie swobody gospodarczej. Organ podkreślił, że podjął przedmiotową decyzję w oparciu o obowiązujące przepisy, których precyzyjne brzmienie nie pozostawiało organowi wyboru, jak również mając na celu ochronę interesu publicznego, jakim jest ochrona zasad uczciwej konkurencji i właściwa informacja konsumenta. Organ powołał się również na zasadę proporcjonalności oraz zaznaczył, że decyzja wydana przez niego respektuje tę zasadę. Zdaniem organu działanie skarżącej na tyle poważnie godziło w słuszne interesy konsumentów, że nałożona kara była konieczna. Stwierdził, że odpowiednio wyważył obie przeciwstawnych racji (interes konsumentów i wolność działalności gospodarczej).

Również z wyżej przytoczonych względów Główny Inspektor JHARS nie zgodził się z zarzutem skarżącej o naruszeniu art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 25 ust. 3 pkt 1 lit. b w związku z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym w związku z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym w związku z art. 10 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w związku z art. 2 ust. 8, art. 8 ust. 1, art. 16 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002, w związku z art. 91 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008. Odpierając te zarzuty stwierdził, że po pierwsze faktura VAT, choć zasadniczo nie jest przeznaczona dla konsumentów, to może być do nich skierowana; po drugie w rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002, w związku z art. 91 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 użyty jest termin nabywca, jako podmiot, którego nie można wprowadzać w błąd poprzez użycie niedozwolonych terminów przy opisie produktu. Zdaniem organu strona niesłusznie zawęża termin "nabywca" jedynie do konsumenta, gdyż termin ten ma szersze znaczenie i obejmuje wszelkich nabywców produktu zarówno profesjonalnych, jak i nieprofesjonalnych. Ww. podmiotów nie wolno wprowadzać w błąd nieprawidłowym oznakowaniem produktu. Główny Inspektor JHARS stanął na stanowisku, że już samo brzmienie firmy lub terminy, które je współtworzą tak jak w tym przypadku termin EKO współtworzący brzmienie firmy E. S.A., mogą wpływać na postrzeganie w określony sposób wyrobów dystrybuowanych pod tą firmą. Zdaniem organu na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), działanie spółki E. S.A. było czynem nieuczciwej konkurencji i naruszało prawo poprzez wprowadzenie konsumentów w błąd. Zdaniem organu brzmienie firmy zawarte w dokumencie handlowym też może wprowadzać nabywców w błąd i jako takie nie jest ono wyłączone z zastosowania powyższych przepisów; przy ocenianiu czy dokumenty handlowe, w tym faktura VAT mogą wprowadzić konsumenta w błąd trzeba wziąć pod rozwagę również brzmienie firmy. Z powyższych powodów organ nie zgodził się z zarzutem, że firma jest wykluczona z zakresu pojęciowego znakowania żywności. Organ nie zgodził się też z argumentem podniesionym przez stronę, że firma spółki podana w fakturze jest niezwiązana z produktem. Organ nie zgodził się z taką argumentacją, gdyż jego zdaniem relacja pomiędzy podmiotem (firmą), który dystrybuuje, a przedmiotem (produktem), który jest dystrybuowany jest niezaprzeczalna. Tym samym zdaniem organu recepcja powyższej relacji u nabywcy odbywa się w odniesieniu do jej całości, w tym również do brzmienia firmy a nie jedynie produktu. Organ uznał, że również firma spółki może wprowadzać w błąd nabywców, przez co jej użycie na fakturze VAT nie można uznać za dozwolone. Organ wysnuł wniosek, że nabywca widząc na fakturze termin EKO w odniesieniu do produktów spożywczych może posiąść przypuszczenie o ekologicznym pochodzeniu tych produktów. Poprzez tego rodzaju niedozwolone działanie relacja firmy spółki do danego produktu może więc wpływać na wybór konsumenta poprzez zamieszczenie jej na dokumencie handlowym. Organ nie zgodził się też z argumentacją strony o naruszeniu art. 91 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008, gdyż stosując wobec strony karę pieniężną za niewłaściwe oznaczenie produktu, postąpił zgodnie z tym przepisem, a nie wbrew niemu.

Organ oddalił również argument skarżącej, który dotyczył naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez brak sporządzenia właściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor JHARS stanął na stanowisku, że organ I instancji właściwie uzasadnił swoją decyzję. Podjął on wszelkie czynności służące gruntownemu i kompleksowemu wyjaśnieniu sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zdaniem organu zarzut skarżącej o niedopuszczeniu w postępowaniu dowodowym dowodu z zeznań świadków, o co wnioskowała strona był bezzasadny, gdyż dowód nie miał znaczenia ani dla sprawy, ani tym bardziej dla rozstrzygnięcia. Organ II instancji podkreślił, że organ I instancji miał pełne podstawy, aby nie uwzględniać żądania strony w postaci włączenia do sprawy zeznań świadków, gdyż przedmiotowa faktura VAT, w której występował termin EKO w nazwie "E. S.A.", stanowiła dowód wystarczający do stwierdzenia, iż skarżąca wprowadziła do obrotu produkty nieekologiczne oznakowane terminem EKO. Jednocześnie nie zasługują na uznanie, m.in. z przedstawionych powyżej względów, zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia zaskarżoną decyzją art. 7, 77 i 80 k.p.a. Organ I instancji podjął w ocenie organu odwoławczego właściwe czynności i dokonał trafnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ II instancji zgodził się też ze stwierdzeniem organu I instancji, że dokument z faktury wystarczająco udowadnia kluczową dla sprawy okoliczność niewłaściwego oznakowania produktu i nie było powodu, aby uwzględnić wniosek strony o dowód z zeznań świadków. Nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 25 ust. 3 pkt 1 lit. b) w związku z art. 25 ust 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym i jeszcze raz podkreślił, iż "znakowanie" produktu w rozumieniu art. 2 lit. k i art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, rozciąga się na przedmiotową fakturę VAT, jako dokument związany z produktem. Reasumując uznał, że działanie skarżącej polegające na zamieszczeniu terminu EKO w przedmiotowej fakturze obejmującej produkty nieekologiczne, mogło wprowadzić w błąd nabywców, co do charakterystyki tych produktów, poprzez sugerowanie, że pochodzą z produkcji ekologicznej.

Wymierzając skarżącej, na podstawie artykułów: 24, 25 i 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, organ wymierzył ją w najniższej możliwej wysokości, tj. 500 zł (kwota określona w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b tej ustawy). Organ II instancji uznał, że czyn popełniony przez stronę cechował się wysokim stopniem szkodliwości poprzez oznakowanie przedmiotowej partii ziemniaków w fakturze VAT zawierającej termin EKO w taki sposób, że mogło to wprowadzić konsumenta w błąd, iż produkty oferowane pod tą nazwą pochodziły z produkcji ekologicznej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Zdaniem organu czyn cechował się też wysokim stopniem zawinienia poprzez brak należytej staranności, do czego podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest zobowiązany. Organ uznał zakres naruszenia za istotny z powodu wysokiej szkodliwości czynu oraz wprowadzenia do obrotu 98,0 kg nieprawidłowo oznakowanych ziemniaków. Jednocześnie stwierdził brak stosowania sankcji wobec tego podmiotu aż do wydania przedmiotowej decyzji. Według ustaleń organu strona uzyskała korzyść majątkową w wysokości 15,75 zł brutto.Organ II instancji uwzględnił przy wymierzaniu kary pieniężnej informację dotyczącą uzyskanych w 2010 r. przychodów skarżącej i wielkości obrotu.

W skardze na ww. decyzję złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła powyższej decyzji naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego, tj. art. 2 lit. k rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007- zwanego dalej Rozporządzeniem" poprzez błędną wykładnię terminów "znakowanie" oraz nazwa firmowa", a w konsekwencji naruszenie art. 23 ust. 1 w zw. z art. 23 ust.2 Rozporządzenia w sytuacji, gdy nie każde "znakowanie" w rozumieniu Rozporządzenia może być uznawane za "znakowanie produktu" i tym samym podlegać kontroli, a tym bardziej represji z tytułu wykorzystywania terminu "eko", co w konsekwencji oznacza, że skoro sankcjonowany na gruncie Rozporządzenia zakaz znakowania odnosi sic do znakowania - etykietowania produktu, stosowanie zakazu w stosunku do znakowania dokumentu jakim jest oderwana od produktu faktura VAT jest niedopuszczalne. Podkreśliła, że zamieszczona na fakturze VAT "nazwa firmy" skarżącej nie jest pojęciem tożsamym z "nazwą firmową", o której mowa w art. 2 lit. k Rozporządzenia, odnoszącym się do marki, nazwy handlowej produktu, a co za tym idzie definicja "znakowania" nie obejmuje swym zakresem brzmienia firmy skarżącego w rozumienia art. 43(5) kodeksu cywilnego;

2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 Rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że będąca przedmiotem postępowania partia ziemniaków nie spełnia wymagań jakości handlowej ze względu na oznakowanie ww. produktu jako produktu rolnictwa ekologicznego, w sytuacji gdy produkt ten nie był etykietowany w sposób sprzeczny z ww. przepisem, na jego opakowaniu nie były zamieszczone żadne oznakowania zawierające termin "eko", lub inne, które to oznakowania mogłyby wprowadzać konsumenta w błąd, co do pochodzenia produktu czy też jego właściwości, a w szczególności w sytuacji, w której produkt ten nie był w żaden sposób opatrzony terminem sugerującym nabywcy, że został on uzyskany ekologicznymi metodami produkcji;

3) przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 lit. k w zw. z art. 23 ust. 1 w zw. z art. 23 ust.2 Rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że niezgodne z prawem "znakowanie" będącej przedmiotem postępowania partii ziemniaków polegało na zamieszczeniu w brzmieniu firmy skarżącej zawierającej termin "eko" na dokumencie handlowym ww. produktu, podczas gdy nazwa firmy skarżącej uwidoczniona była na fakturze VAT (dokumencie księgowym, spełniającym wszelkie wymogi prawa podatkowego) jedynie dla potrzeb identyfikacji skarżącej, jako strony transakcji dokonywanej w ramach obrotu profesjonalnego (bez udziału konsumenta), która to faktura wobec faktu, iż nigdy nie trafiłaby do rąk konsumenta, nic mogła wprowadzać go w błąd, co do ekologicznego pochodzenia ww. produktu;

4) przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie i bezpodstawne nałożenie na skarżącą kary pieniężnej, a tym samym naruszenie przez organy I i II instancji zakazu arbitralnej ingerencji w sferę zachowań skarżącej jako przedsiębiorcy działającego na zasadzie swobody gospodarczej, w sytuacji gdy brak było ważnego interesu publicznego przemawiającego za dopuszczalnością takiego ograniczenia oraz jego merytorycznego uzasadnienia, w szczególności wskazanie na fakturze VAT określenia jej wystawcy: "E. Spółka Akcyjna", będącego określeniem podmiotu i podkreśleniem jego formy prawnej, nie spełnia przesłanek uzasadniających uznanie go za oznaczenie wprowadzające konsumentów w błąd, a w konsekwencji za zagrażające lub naruszające ich zbiorowe interesy, co oznacza, iż organy te dopuściły się nieuzasadnionego i nieadekwatnego w stosunku do ochrony niezagrożonych w żaden sposób interesów konsumentów, ograniczenia działalności gospodarczej skarżącej, naruszając tym samym fundamentalną na gruncie prawa unijnego, zasadę proporcjonalności.

5) przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zw. z art. 25 ust. 3 pkt 1 lit. b w zw. z art. 25 ust.l pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym w zw. z art. 5 ust. 1 i ust.2 pkt 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 2 ust. 8, art. 8 ust. 1, art. 16 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności w zw. z art. 91 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2001 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący wprowadzał konsumentów w błąd, co do ekologicznego pochodzenia będącej przedmiotem postępowania partii włoszczyzny, w sytuacji gdy nazwa firmy skarżącej zamieszczona jedynie na fakturze VAT (nieuwidoczniona na produkcie, ani nie opisująca go w żaden sposób terminem "eko" ), która to faktura stanowi dokument funkcjonujący jedynie w obrocie profesjonalnym i nigdy nie byłaby konsumentowi udostępniona, mogłaby wprowadzać go w błąd, co do ekologicznego pochodzenia produktu w niej wyszczególnionego.

6) przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez brak sporządzenia właściwego uzasadnienia decyzji, odpowiadającego wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., tj. nieprzeprowadzenie odpowiedniej analizy faktycznej niniejszej sprawy i w związku z tym dokonanie nieprawidłowej oceny stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia, oraz poprzez brak wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i pominięcie wnioskowanych przez stronę dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do oparcia rozstrzygnięcia przez organ zarówno i. jak i II instancji na stanie faktycznym niezgodnym z rzeczywistością i ze stanem prawnym. Akcentowała, że organy te dokonały błędnych ustaleń faktycznych, które to ustalenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

7) art. 25 ust. 3 pkt 1 lit. b) w związku z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b) ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. z 2009 r., Nr 1 16, poz. 975) poprzez nałożenie kary ze względu na oznakowanie włoszczyzny jako produktu rolnictwa ekologicznego z naruszeniem art. 23 - 26 Rozporządzenia podczas gdy, na produkcie nie znajduje się żadne oznakowanie pozostające w sprzeczności z jakimkolwiek przepisem Rozporządzenia, w szczególności nie umieszczono na etykiecie lub opakowaniu oznaczenia, o którym mowa w art. 24 Rozporządzenia, w tym nie użyto wspólnotowego logo, ani nie użyto wspólnotowego logo produkcji ekologicznej, o którym mowa w art. 25 Rozporządzenia i nie naruszono też szczegółowych wymogów dotyczących znakowania produktów wymienionych w art. 26 Rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, która wprowadza do obrotu produkt, który został oznakowany jako produkt rolnictwa ekologicznego, z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia nr 834/2007, podlega karze pieniężnej w wysokości do 200 % korzyści majątkowej uzyskanej lub którą mógłby uzyskać za wprowadzone do obrotu produkty, nie niższej jednak niż 500 zł. Karę pieniężną wymierza się przy uwzględnieniu stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, zakresu naruszenia, dotychczasowej działalności podmiotu dokonującego naruszenia i wielkości jego obrotów.

W myśl art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 do celów niniejszego rozporządzenia uznaje się, że produkt opatrzony jest terminem odnoszącym się do ekologicznej metody produkcji, jeżeli przy znakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt, jego składniki lub materiały paszowe opisywane są za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że produkt ten, jego składniki lub materiały paszowe zostały uzyskane zgodnie z przepisami określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Zwłaszcza terminy wymienione w załączniku (w języku polskim termin "ekologiczne"), ich pochodne lub wersje skrócone, jak np. "bio" i "eko", używane samodzielnie lub łącznie, mogą być stosowane na terenie Wspólnoty i we wszystkich językach Wspólnoty w znakowaniu i reklamie produktu, który spełnia wymogi określone na mocy niniejszego rozporządzenia lub zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Przy znakowaniu i w reklamie żywych lub nieprzetworzonych produktów rolnych można stosować terminy odnoszące się do ekologicznej metody produkcji wyłącznie wtedy, gdy wszystkie składniki tego produktu również zostały wyprodukowane zgodnie z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

W świetle art. 23 ust. 2 ww. rozporządzenia wspomniane wyżej terminy nie są stosowane na terenie Wspólnoty i w żadnym z języków Wspólnoty w znakowaniu, reklamie i dokumentach handlowych produktu, który nie spełnia wymogów wymienionych w niniejszym rozporządzeniu, chyba że nie są używane w odniesieniu do produktów rolnych w żywności lub paszy lub wyraźnie w żaden sposób nie łączą się z produkcją ekologiczną.

Ponadto nie stosuje się żadnych terminów, w tym terminów stosowanych w znakach towarowych, ani praktyk używanych w znakowaniu lub reklamie mogących wprowadzić w błąd konsumenta lub użytkownika poprzez sugerowanie, że produkt lub składniki spełniają wymogi wymienione w niniejszym rozporządzeniu.

Zgodnie z definicją "znakowania" zawartą w art. 2 lit. k ww. rozporządzenia, oznacza ono wszelkie terminy, słowa, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy firmowe, ilustracje lub symbole powiązane z wszelkimi opakowaniami i umieszczane na nich, a także na dokumentach, materiałach informacyjnych, etykietach, tabliczkach, pierścieniach lub opaskach towarzyszących produktowi lub odnoszących się do niego.

W przedmiotowej sprawie bezsprzeczne jest, że w trakcie przeprowadzonej w dniach 27-29 kwietnia 2011 r. kontrolę w E. S.A. z siedzibą w W. stwierdzono nieprawidłowości w zakresie jakości handlowej dotyczące oznakowania partii włoszczyzny, kraj pochodzenia Polska, oferowanych do sprzedaży w opakowaniach typu “tacka", o łącznej wartości 15,0 zł (+ 5 % VAT) polegającą na umieszczeniu na fakturze VAT nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. danych przedsiębiorcy, tj. E. S.A. Tym samym w dokumencie dotyczącym ww. partii włoszczyzny umieszczono dane firmy zawierającej termin “eko", zaś przytoczona powyżej definicja “znakowania" obejmuje swoim zakresiem równiez nazwę producenta, co oznacza, że producent w którego nazwie wystepuje termin “bio", “eko", “ekologiczny" może wprowadzac do obrotu żywność ekologiczną jedynie w sytuacji spełnienia przez niego wszystkich wymogów określonych w rozporządzeniu nr 834/2007. Tym samym, zdaniem Sądu, na podstawie art. 25 ust. 3 pkt 1 lit. b w związku z art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym, prawidłowo nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu produktu jako produktu rolnictwa ekologicznego, który nie spełnia wymagań okreslonych w przepisach rozporządzenia nr 834/2007. Należy zgodzić sie z organem, że termin “eko" nie może byc stosowany w jakikolwiek sposób, który odnosiłby sie do produktu nie spełniającego wymogów określonych w ww. rozporzadzeniu, i bez znaczenia jest, czy pojawia się w oznakowaniu, reklamie czy dokumentach handlowych.

Odnosząc sie do zarzutu naruszenia art. 2 lit. k ww. rozporzadzenia poprzez błędną wykładnię terminów “znakowanie" (ang. labelling) oraz “nazwa firmowa", wskazać należy, że w ww. przepisie ustawodawca wspólnotowy nie wyłączył oznaczenia przedsiębiorcy (nazwy firmy) z zakresu definicji znakowania. Zgodnie z art. 1 ust. 3. lit. a dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (Dz. Urz. WE L 109 z 06.05.2000, str. 29, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 75), "etykietowanie" oznacza wszelkie wyrazy, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy marek, ilustracje łub symbole odnoszące się do środków spożywczych i umieszczone na każdym opakowaniu, dokumencie, uwadze, etykiecie, obwódce lub pierścieniu towarzyszącym lub odnoszącym się do takiego środka spożywczego. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych, powołującym się na art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 25.08.2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171 poz. 1225, ze zm.; ustawa ta dokonuje w zakresie swojej regulacji transpozycji ww. dyrektywy 2000/13/WE), oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego łub odnoszą się do niego.

Należy zgodzić się z organem, że w świetle powyższych przepisów ze znakowaniem żywności mamy do czynienia zarówno w przypadku etykiety zamieszczonej bezpośrednio na produkcie, jak i w przypadku np. faktury VAT lub paragonu, jako dokumentów handlowych dotyczących tego produktu. Tym samym nie można się zgodzic z argumentem skarżącej, że faktura VAT jest dokumentem “oderwanym od produktu", nie przedstawianym konsumentowi bezpośrednio z produktem. W ww. definicjach znakowania wskazano, że oznakowanie żywności rozpościera sie również na terminy zamieszczone w dokumentach jej dotyczących. Nie zamieszczono w tych przepisach ograniczenia, że do dokumentów tych nie zalicza się dokumentów handlowych, w tym faktur. Ponadto w art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 834/2007, określenie "dokumenty handlowe" wymienione zostało, jako jeden z trzech obszarów opisu produktu, w którym zamieszczenie terminów "ekologiczny", "bio", "eko' lub pochodnych, podlega restrykcji i jest uprawnione wyłącznie w przypadku produktów pochodzących z produkcji ekologicznej. Faktury VAT należą do dokumentów, które zostały wprost wymienione w w art. 2 lit. k rozporządzenia nr 834/2007.

Odnosząc się do zarzutu, że w zaskarżonej decyzji przeprowadzono błędną wykładnię terminu "nazwa firmowa", zawartego w art. 2 lit. k rozporządzenia 834/2007, należy zauważyć, że w zaskarżonej decyzji nie dokonano żadnej samodzielnej wykładni terminu "nazwa firmowa". W art. 45 ust. 2 ustawy z dnia o bezpieczeństwie żywności i żywienia, użyto terminu "nazwy handlowe" dla przetłumaczenia ww. wyrażenia "brand name", występującego także w anglojęzycznej wersji dyrektywy 2000/13/WE (w art. 1 ust. 3 lit. a, jak również w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007 w art. 2 lit. k). Zaskarżona decyzja nie zmierzała do stwierdzenia, że "nazwa firmowa" oznacza nazwę, pod którą przedsiębiorca (strona skarząca) prowadzi działalność w rozumieniu art. 435 k.c., zgodnie z którym firmą osoby prawnej jest jej nazwa (art. 435 § 1 kc). W decyzji stwierdzono natomiast, że definicja "znakowania" obejmuje swoim zakresem również nazwę producenta.

Ustosunkowując się do zarzutu na ruszenia art. 23 ust. 1 ww. rozporzadzenia i argumentacji skarżącej, że jedynie fizycznie obecna na produkcie nieekologicznym etykieta zawierająca termin "ekologiczny", "bio" lub "eko", prowadzi do naruszenia tego artykułu, wskazać należy, że naruszenie ww. przepisu może nastąpić zarówno w sytuacji, gdy produkt nieekologiczny jest fizycznie opatrzony etykietą zawierającą termin "eko", jak również w sytuacji, gdy dokumenty handlowe dotyczące produktu, do których zalicza się także faktury VAT, zawierają termin "eko", lub inny termin, o którym mowa w art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 834/2007. Ponownie należy podkreslić, że fakturę VAT uznać należy jako "dokument handlowy", o którym mowa art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia, opisujący produkt poprzez zawarty w jego treści termin EKO w nazwie E. S.A. Zamieszczenie w fakturze terminu EKO stanowiło także opis produktów objętych tą fakturą. Faktura znajduje się w obiegu pomiędzy profesjonalistami będącymi jednocześnie "nabywcami", którzy mogą zostać wprowadzeni w błąd tym określeniem, że produkty objęte fakturą pochodzą z produkcji ekologicznej.

W związku z powyższym bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 2 lit. k w zw. z art. 23 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 2 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że niezgodne z prawem "znakowanie" - będącej przedmiotem postępowania partii ziemniaków - polegało na zamieszczeniu na dokumencie handlowym dotyczącym ww. produktu, tj. na przedmiotowej fakturze VAT, firmy strony zawierającej termin EKO, należy zgodzic się z organem, że w zaskarżonej decyzji nie kwestionowano samego brzmienia firmy E. S.A. oderwanego od kwestii znakowania żywności. W zaskarżonej decyzji kwestionowano zamieszczenie w przedmiotowej fakturze VAT terminu EKO, bez względu na to, że termin ten stanowił część brzmienia firmy skarżącej. W prowadzonym postępowaniu organy nie zarzucały stronie skarżącej znakowania z powołaniem na rolnictwo ekologiczne poprzez użycie terminu “eko" bezpośrednio na etykietach fizycznie powiązanych z partią produktów. Naruszeniem stanowiło zamieszczenie terminu “eko" w fakturze obejmującej produkty nieekologiczne (nie zaś na produktach), co stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym podlega karze pieniężnej. Należy podzielić także stanowisko organu, że w art. 23 ust. 1 rozporządzenia wymieniono "nabywcę;", a nie "konsumenta", zaś w ust. 2 tego artykułu wymienia się "konsumenta" i "użytkownika", zatem użytkownicy profesjonalni mogą być również adresatami znakowania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 22 Konstytucji RP, w myśl którego ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny, należy podzielić pogląd organu, iż organy, równo traktując podmioty gospodarcze działające na rynku żywności, obowiązane były jednoznacznie sankcjonować przejawy nieuprawnionego stosowania w znakowaniu żywności wspomnianych terminów - tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie - zastrzeżonych dla producentów ekologicznych ponoszących zwiększone koszty związane z kontrolą i certyfikacją produkcji ekologicznej. Zgodnie z pkt 3 preambuły do rozporządzenia nr 834/2007 celem wspólnotowych ram prawnych regulujących sektor produkcji ekologicznej powinno być m.in. zapewnienie uczciwej konkurencji i właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego produktów ekologicznych. Zatem organy I i II instancji, mając na względzie zapewnienie uczciwej konkurencji pomiędzy podmiotami objętymi systemem kontroli, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia nr 834/2007, legalnie posługującymi się terminami "bio", "eko" itp., a podmiotami spoza sektora produkcji ekologicznej, które w sposób nieuprawniony posługują się wspomnianymi terminami w odniesieniu do żywności nieekologicznej, zobligowane były do podjęcia działań zmierzających do wyeliminowania praktyk niezgodnych z prawem - którymi w rozpatrywanym przypadku było posługiwanie się terminem “eko" w fakturze VAT obejmującej nieekologiczne płody rolne.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zw. z art. 25 ust. 3 pkt 1 lit. b w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym w zw. z art. 5 ust. 1 i ust.2 pkt 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 2 ust. 8, art. 8 ust. 1, art. 16 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności w zw. z art. 91 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2001, ponownie podnieść należy, że brak jest w definicji znakowania zawartej w art. 45 ust.. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia zawężenia do dokumentów, z którymi styczność mogliby mieć wyłącznie konsumenci. Ponadto postulowane przez stronę skarżącą rozdzielenie firmy od produktu w obrębie jednostkowego dokumentu handlowego, jakim jest przedmiotowa faktura VAT, jest niezasadne, gdyż produkty wymienione na fakturze występują w bezpośrednim związku z firmą, która te produkty dystrybuowała i wprowadziła do obrotu, brzmieniem firmy i zawartą w niej treścią, bądź treścią powszechnie z nią kojarzoną. Skoro więc termin EKO zawarty w firmie E. S.A. budzi powszechnie i jednoznacznie skojarzenie z "ekologicznością" oraz zważywszy, że fakturą objęte są produkty rolnicze, bezspornie można wnioskować, że nabywca może odebrać produkty nią objęte, jako pochodzące z produkcji ekologicznej

Ponadto Sąd zauważa, iż art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 2 ust. 8, art. 8 ust. 1, art. 16 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 nie stanowiły w zaskarżonej decyzji podstawy rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 3 pkt 1 lit. b w związku z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym, wskazać należy, iż nie jest słuszna argumentacja strony, że skoro materialnie na przedmiotowej partii ziemniaków nie było etykiety, której treść naruszała przepisy art. 24, 25 lub art. 26 rozporządzenia nr 834/2007, to nie istniały tym samym przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w ww. przepisach ustawy o rolnictwie ekologicznym. Działanie strony skarżącej polegające na zamieszczeniu terminu “eko" w przedmiotowej fakturze VAT obejmującej poza wszelkim sporem produkty nieekologiczne, z pewnością mogło wprowadzać w błąd nabywców, co do charakterystyki tych produktów, poprzez sugerowanie, że pochodzą z produkcji ekologicznej. Należało kwestionować praktykę zamieszczania w dokumentach handlowych terminu “eko" w odniesieniu do produktów nieekologicznych, jako mogącą wprowadzać nabywców w błąd co do metod produkcji objętych nią produktów.

Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie naruszają przepisy art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80k.p.a. W opinii Sądu poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów prawa nie budzi zastrzeżeń. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.