Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1952/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6291 Nacjonalizacja przemysłu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.145 § 1pkt 1lit.c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.28, 157 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie NSA Jan Paweł Tarno del. WSA Maciej Dybowski Protokolant asystent sędziego Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Gospodarki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 653/10 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2008 r. Minister Gospodarki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art.145 § 1 pkt 4 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku T. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] maja 2008 r., wydaną na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku ww. w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z [...] lutego 1948 r. o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. "[...]" F. P. T. i P. E. i F. L. – Spadkobiercy – Bydgoszcz, ul. J. [...] oraz orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego wydanego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z [...] czerwca 1953 r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego ww. przedsiębiorstwa.

W uzasadnieniu decyzji podano, że na wniosek I. L., A. L. i M. L. zostało wszczęte postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji nacjonalizacyjnych, które zakończyło się wydaniem przez Ministra Przemysłu i Handlu decyzji z [...] sierpnia 1996 r. o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji nacjonalizacyjnych. T. W. w piśmie z 2 lipca 1998 r. zgłosił przystąpienie do postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji nacjonalizacyjnych w charakterze strony, wywodząc swój interes prawny z umowy sprzedaży z 5 marca 1998 r. zawartej w formie aktu notarialnego (Rep. nr 3552/98) na mocy której nabył od I. M. spadek po Z. L. – jednej ze współwłaścicielek znacjonalizowanego mienia. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Ministra Gospodarki z [...] lipca 2002 r. Obie wymienione decyzje zostały wyrokiem WSA w Warszawie z 7 września 2004 r. (sygn. IV SA 3431-3432/02) uchylone, przy czym zdaniem organu, kwestia interesu prawnego skarżącego nie była przedmiotem oceny przez Sąd, tym samym nie jest związany w tej mierze żadnymi wytycznymi. Aktywny udział skarżącego w postępowaniu polegający na przyczynieniu się do ustalenia następców prawnych T. K. nie powoduje powstania interesu prawnego, a tym samym przymiotu strony.

Organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego, iż nie wnosił o wszczęcie postępowania nadzorczego, liczne jego pisma, zawierające wiele argumentów popierających jego wniosek, oznaczają, że występował on w charakterze wnioskodawcy w przedmiotowym postępowaniu nadzorczym. Zdaniem organu, wyrok NSA z 13 października 2003 r., ONSA 4/2003/ONSA 2004/1/3, na który powołał się skarżący nie ma zastosowania w tej sprawie, gdyż zapadał w innej sytuacji prawnej. Również pozostałe wyroki przytoczone przez skarżącego, nie uzasadniają posiadania przez nabywcę spadku przymiotu strony w postępowaniu nadzorczym i nie mogą zmienić stanowiska Ministra. Przedmiotem postępowania nacjonalizacyjnego było przedsiębiorstwo oraz nieruchomość, na której to przedsiębiorstwo funkcjonowało, natomiast przedmiotem postępowania nieważnościowego są ww. decyzje nacjonalizacyjne, nie zaś jakiekolwiek roszczenia dotyczące poszczególnych składników majątkowych.

Zdaniem organu, wedle treści art. 30 § 4 k.p.a. oraz art. 922 § 1 k.c. spadkobierca staje się stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji rozstrzygającej o prawach i obowiązkach jego spadkodawcy. W innej natomiast sytuacji jest nabywca spadku, który nabywa prawa materialne związane ze spadkiem oraz roszczenia do tych praw, które mieszczą się w masie spadkowej. W tej grupie nie mieści się prawo do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji nacjonalizacyjnej, gdyż prawo to nie jest związane bezpośrednio z nabywaniem składnika masy spadkowej, lecz wynika z przysługującego przymiotu strony w postępowaniu głównym. Na poparcie powyższego organ powołał wyroki NSA z 4 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA 311/99, Lex nr 55297 oraz z 22 lutego 2000 r. sygn. akt I SA 310/99, Lex nr 55755, zgodnie z którymi przekształcenia podmiotowe są dopuszczalne tylko w toku postępowania administracyjnego i nie znajduje uzasadnienia pogląd, aby późniejsze czynności cywilnoprawne dotychczasowej strony były wiążące dla organu nadzoru.

W ocenie Ministra, decydujące znaczenie ma to, że przedmiot postępowania zwyczajnego jest inny od przedmiotu postępowania nadzorczego. W pierwszym było to prawo własności, a w drugim jest weryfikacja decyzji ostatecznej. Oznacza to, że interes prawny w postępowaniu posiada I. M. z tytułu sukcesji po Z. L., a nie T. W., który nabył od niej spadek po Z. L., lecz nie nabył przymiotu strony w tym postępowaniu nadzorczym w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Organ wskazał, że przedsiębiorstwo "[...]" F. P. T. i P. w dacie wejścia w życie ustawy nacjonalizacyjnej stanowiło własność spółki i było wpisane do rejestru handlowego Sądu Powiatowego w Bydgoszczy, dział A, Nr 102, której wspólnikami byli – Z. L., J. L. i Z. K. Zdaniem organu w świetle treści art. 109 § 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej – Kodeks handlowy (Dz. U. z 1934 r. Nr 57, poz. 502) wyłączone było prawo zbycia (przez czynność prawną) statusu wspólnika w spółce. Oznacza to, że czynność prawna zbycia spadku nie może być uznana za skuteczną, w zakresie jakim dotyczy majątku spółki jawnej. Zatem skarżącemu nie przysługują żadne prawa ani roszczenia w odniesieniu do majątku spółki. W konstatacji organ nadzoru stwierdził, że w tym stanie rzeczy zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej.

T. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc zarzut: – naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 28 k.p.a. i art. 30 § 4 k.p.a.; – naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 922, art. 1051 i art. 1053 k.c., które doprowadziły do nieuzasadnionego zakwestionowania jego interesu prawnego w uczestniczeniu w toczącym się postępowaniu nadzorczym. W związku z tym wniósł o jej uchylenie, jak też uchylenie poprzedzającej ją decyzji Ministra Gospodarki z [...] maja 2008 r.

W uzasadnieniu skargi, podniesiono, że toczące się od wielu lat postępowanie nadzorcze z udziałem skarżącego, wbrew odmiennej, dowolnej sugestii organu, nie było inicjowane przez skarżącego. Nie zgodził ze stanowiskiem organu, że kwestia statusu strony skarżącego nie była przedmiotem oceny przez WSA w wyroku z 5 września 2004 r. sygn. akt IV SA 3431-3432/02, skoro wśród naruszeń przepisów postępowania, m.in. wytknął, że organ nadzoru nie ustalił wszystkich stron postępowania i nie zapewnił im udziału w sprawie, gdyż pominął spadkobierców Z. K. Zatem oczywiste jest, że problematyka prawna dotycząca prawidłowego składu stron postępowania sądowego, a wcześniej administracyjnego, była przedmiotem oceny wyrokującego sądu.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 9 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 1745/08, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Gospodarki z [...] maja 2008 r.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że niezrozumiałe jest działania organu zmierzające do kwestionowania przymiotu strony skarżącego, które pozostają w wyraźniej sprzeczności z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym. W tym stanie jako bezprawne, rażąco naruszające art. 61 k.p.a. i art. 157 § 2 k.p.a., należy ocenić czynności Ministra Gospodarki, które doprowadziły do: po pierwsze – stwierdzenia, że skarżący występował o wszczęcie postępowania nadzorczego, w sytuacji, gdy to postępowanie było już wszczęte w oparciu o wcześniejszy wniosek innych stron postępowania, po drugie – uznania, że skarżącemu nie przysługuje w tym postępowaniu przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. z uwagi na brak interesu prawnego, skoro uprzednio przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nie odmawiał mu przymiotu strony, doręczając wydane dotychczas orzeczenia, a także zapewniając mu czynny udział w toku prowadzonego postępowania nadzorczego.

Sąd stwierdził ponadto, że zaskarżona decyzja, jak też decyzja pierwszoinstancyjna, pozostają w rażącej sprzeczności z oceną prawną wynikającą z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 września 2004 r. sygn. akt IV SA 3431-3432/02, tym samym rażąco naruszają art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Ponadto Sąd wskazał, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji błędnie powołano art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowiący podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją, a więc przepis, który nie ma zastosowania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji.

Pismem z 26 lutego 2009 r. Minister Gospodarki wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2008 r.

W wyniku wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie zachodzi okoliczność wskazana w art. 183 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 653/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. W. na decyzję Ministra Gospodarki z [...] sierpnia 2008 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Gospodarki z [...] maja 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Gospodarki, który po rozpatrzeniu wniosku T. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z 28 maja 2008 r., o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku ww. w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z [...] lutego 1948 r. o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. "[...]" F. P. T. i P. E. i F. L. – Spadkobiercy – Bydgoszcz, ul. J. [...] oraz orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego wydanego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z 26 czerwca 1953 r. sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego ww. przedsiębiorstwa. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że wszczęcie postępowania nadzorczego wobec orzeczeń nacjonalizacyjnych (z [...] lutego 1948 r. oraz z [...] czerwca 1953 r.) nastąpiło na wniosek z 20 maja 1991 r. złożony przez Irenę L., A. L., M. L., M. L. – następców prawnych byłych właścicieli przedsiębiorstwa "[...]" F. P. T. i P. E. i F. L., Spadkobiercy – Bydgoszcz. Natomiast skarżący, jak stwierdził organ, do postępowania nadzorczego przystąpił po wydaniu przez Ministra Przemysłu i Handlu decyzji z [...] sierpnia 1996 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczeń nacjonalizacyjnych.

Organ stanął zatem na stanowisku, że skarżący T. W. niezależnie od wniosku z 20 maja 1991 r. złożonego przez I. L., A. L., M. L., M. L. –również występował z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. orzeczeń nacjonalizacyjnych. Zdaniem organu skarżący w licznych pismach domagał się stwierdzenia nieważności ww. orzeczeń, co oznacza, iż występował w charakterze wnioskodawcy w przedmiotowym postępowaniu nadzorczym.

W ocenie Sądu powyższe stanowisko organu uznać należy za przedwczesne i wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 61 i 77 k.p.a. z których wynika obowiązek dla organu do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i ustalenia stanu faktycznego przed podjęciem rozstrzygnięcia. W sytuacji gdy z pisma danego podmiotu nie wynika jednoznacznie jaka jest jego intencja i czy jego wolą jest wszczęcie postępowania, czy też jedynie przystąpienie do toczącego się postępowania, rolą organu jest wezwanie autora pisma do jego sprecyzowania. Dopiero po wyjaśnieniu tych okoliczności możliwe jest podjęcie dalszych czynności w sprawie.

Sąd podkreślił, że stosownie do treści art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przyjmuje się, że stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie – o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy (wyrok NSA z 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99). Posiadanie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym oznacza zatem ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu. Powyższe oznacza, że w toku postępowania organ nie wydaje postanowień w przedmiocie uznania danego podmiotu za stronę. Ocena, czy osoba wnosząca podanie jest stroną w rozumieniu art. 28 oraz czy podanie spełnia wymagania stawiane pismom tego rodzaju, jest dokonywana przez organ administracji publicznej w formie czynności procesowych przewidzianych w kodeksie, natomiast nie jest to sprawa w rozumieniu art. 1 pkt 1, którą należałoby rozstrzygnąć co do istoty w drodze decyzji czy postanowienia.

W ocenie Sądu ponadto organ dokonując oceny legitymacji T. W. do występowania w postępowaniu nie może pominąć zapadłych już w sprawie orzeczeń sądów administracyjnych w tym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 września 2004 r. sygn. akt IV SA 3431-3432/02. Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniami organu naczelnego, że kwestia interesu prawnego, a więc statusu skarżącego jako strony w postępowaniu nadzorczym nie była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w wyżej powołanym wyroku. Jak trafnie podniesiono w skardze, sąd administracyjny obowiązany jest z urzędu z kontrolować zaskarżony akt biorąc pod rozwagę całokształt sprawy, jako że w myśl art. 134 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd administracyjny bada m.in. czy organ prawidłowo ustalił krąg podmiotów mających w rozumieniu art. 28 k.p.a. przymiot strony w prowadzonym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku z 7 września 2004 r., stwierdził w uzasadnieniu, że organ pominął następców prawnych Z. K. Sąd nie zawarł żadnej wypowiedzi w kwestii statusu skarżącego jako strony w postępowaniu nadzorczym, co oznacza, jak słusznie podkreślono w skardze, że Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w uznaniu skarżącego za stronę postępowania nadzorczego uruchomionego wnioskiem I. L., A. L., M. L., M. L. z [...] maja 1991 r., których udział w postępowaniu nie był również kwestionowany przez organ, ani następnie przez Sąd. Powyższe prowadzi do wniosku, że przedmiotem oceny Sądu, był kwestia prawidłowego ustalenia przez organ nadzoru wszystkich stron postępowania.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku. Aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, których w sprawie nie poczyniono.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Gospodarki z [...] maja 2008 r. [...].

Minister Gospodarki wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 61 i 77 w związku z art. 28 k.p.a. oraz w związku z art. 157 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na przyjęciu, że w sprawie nie było możliwe wydanie rozstrzygnięcia z uwagi na brak jednoznacznych wyjaśnień, z których wynikałoby, czy skarżący miał wolę wszczęcia postępowania, czy jedynie przystąpienia do toczącego się już postępowania, podczas gdy w okolicznościach sprawy wyjaśnienie powyższej kwestii nie miało znaczenia prawnego, gdyż przy ustaleniu, że skarżący nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., w każdym z tych przypadków konieczne było wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w celu zagwarantowania skarżącemu możliwości poddania oceny organu kontroli w toku postępowania administracyjnego, a następnie w toku postępowania przed sądami administracyjnymi,

2) art. 153 w związku z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na przyjęciu, że organ jest związany oceną prawną dotyczącą posiadania przymiotu strony przez skarżącego, która nie została wyrażona w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 września 2004 r., lecz została wyinterpretowana z powołaniem się na obowiązek Sądu wynikający z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uznanie, że skoro Sąd nie zawarł żadnej wypowiedzi w kwestii statusu skarżącego jako strony w postępowaniu nadzorczym, oznacza, że Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w uznaniu skarżącego za stronę, podczas gdy brak oceny prawnej wyrażonej wprost w orzeczeniu ww. wyroku oznacza, że organ mógł dokonać oceny, czy skarżący jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu, do którego przystąpił pismem z 2 lipca 1998 r.

Na tych podstawach wnosił o:

1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji,

2) zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. W. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zawiązku z art. 7, 61 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest zasadny. Obowiązującą regułą przy wszczęciu postępowania na żądanie strony jest ustalenie w razie wątpliwości, czy czynność procesowa ma za przedmiot – żądanie wszczęcia postępowania. W sprawie ustalenie treści czynności procesowych podejmowanych przez T. W. miało podstawowe znaczenie nie tylko ze względu na regulację wszczęcia postępowania na żądanie strony, regulację, która przesądza, że w takim przypadku przedmiot postępowania wyznacza strona, ale również z uwagi na fakt, że w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z [...] lutego 1948 r. o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. "[....]" F. P. T. i P. E. i F. L. – Spadkobiercy – Bydgoszcz, ul. J. [...] oraz orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego wydanego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z [...] czerwca 1953 r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego ww. przedsiębiorstwa zostało wszczęte postępowanie. Jeżeli w sprawie zostało wszczęte postępowanie i jest w toku brak podstaw do kwalifikacji czynności procesowych jako czynności procesowej żądania wszczęcia postępowania w sprawie. Wymaga zatem ustalenia treść czynności procesowych T. W. podejmowanych w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności. Są to okoliczności faktyczne, które należało uwzględnić przy kwalifikacji skutków prawnych czynności procesowych podejmowanych, w toczącym się postępowaniu w sprawie, przez T. W.

W razie gdy nie została podjęta czynność procesowa żądania wszczęcia postępowania brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności.

Z tych względów pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.