Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 462/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 64 § 1pkt 4 i § 6
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy F. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kosztów egzekucyjnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.na rzecz Wójta Gminy F.kwotę 100 zł ( sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. prowadził

wobec P. I. spółki z o.o. z siedzibą w B. postępowanie egzekucyjne na wniosek wierzyciela - W. F. na podstawie tytułów wykonawczych, obejmujących należności z tytułu podatku od nieruchomości, podatku rolnego i z tytułu podatku od środków transportu w łącznej kwocie należności głównej [...] zł.

W toku prowadzonych przez organy egzekucyjne postępowań podjęto szereg czynności egzekucyjnych, jednakże z uwagi na bezskuteczność egzekucji postanowieniami z dnia [...] marca 2020 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. umorzył postępowania egzekucyjne, w trybie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a."), prowadzone wobec majątku spółki P. I..

Pismami z dnia [...] marca 2020 r. organ egzekucyjny zawiadomił wierzyciela - W. F. o wysokości kosztów egzekucyjnych postępowania prowadzonego na podstawie wystawionych przez niego tytułów wykonawczych. Wierzyciel pismami z dnia [...] kwietnia 2020 r. zwrócił się z wnioskiem

o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. określił koszty egzekucyjne na kwotę [...]zł.

Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że na łączne koszty egzekucyjne w kwocie [...]zł składa się opłata manipulacyjna wynosząca 1% kwoty egzekwowanych należności (wraz z odsetkami) w kwocie [...]zł i opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego stanowiące 5% kwoty egzekwowanej należności w kwocie [...]zł. Organ odwoławczy podkreślił, ze wyliczenia dokonane zostały z uwzględnieniem art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a.

Odpowiadając na zarzut ustalenia przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego kosztów egzekucyjnych od zajęcia rachunku bankowego, pomimo że w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego nie doszło do zajęcia wierzytelności pieniężnych, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, powołując się na treść art. 80 § 2 u.p.e.a., wskazał, że ustawodawca zakłada możliwość dokonania zajęcia, mimo braku jakichkolwiek środków pieniężnych zgromadzonych na koncie w chwili zajęcia. Zaznaczył, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie uzależniają obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi od skuteczności egzekucji.

Organ odwoławczy stwierdził, że do skutecznego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanej spółki doszło w dniu doręczenia bankom zawiadomienia o zajęciu: w dniu [...] kwietnia 2018 r. w K. , w dniu [...] września 2018 r. w R. [...] S.A., w dniu [...] czerwca 2019 r. i w dniu [...] grudnia 2019 r. w m. S.A., stąd naliczenie opłaty za czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w wysokości [...] zł było zasadne.

Zdaniem organu odwoławczego wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego, którą obciążono W. F., określona została również z uwzględnieniem stanowiska Trybunału Konstytucyjnego zawartego

w wyroku z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt. SK 31/14. Ustalone koszty egzekucyjne nie powodują bowiem zerwania związku między świadczeniem organu a wysokością ponoszonych kosztów za dokonanie tych czynności, zwłaszcza, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego podjął również inne czynności egzekucyjne, za które opłat nie naliczono (związane m.in. z poszukiwaniem składników majątku zobowiązanego). Czynności te zostały szczegółowo przedstawione w niezaskarżonych przez W. F. postanowieniach organu egzekucyjnego z dnia [...] marca 2020 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec majątku zobowiązanej – spółki P. I..

Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie obciążenie wierzyciela kwotą [...]zł dotyczy kosztów egzekucyjnych naliczonych w 18 postępowaniach egzekucyjnych. Wobec tego organ nie zgodził się z wierzycielem, że naliczone koszty egzekucyjne są zawyżone i nieadekwatne do podjętych przez organ egzekucyjny działań.

Wskazano, iż zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego nie budzi wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stawek stosunkowych (procentowych) jako jednej z metod określania wysokości danin, jak również opłat. Jednak w tym sposobie określenia wysokości danin publicznych, uwzględniając obiektywny wymiar danej opłaty, co do zasady nie bierze się pod uwagę indywidualnego podmiotu, który te opłaty uiszcza. Stawki stosunkowe są obciążeniem proporcjonalnym do wysokości konkretnej kwoty podlegającej egzekucji. Tak określona wysokość opłaty egzekucyjnej może nie być w pełni adekwatna do nakładu pracy organu egzekucyjnego i stopnia skuteczności jego działań, lecz jest konstytucyjnie dopuszczalna.

W skardze do tut. Sądu strona skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, w szczególności:

a) art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 w zw. z art. 64c § 4 u.p.e.a. poprzez orzeczenie przez organ egzekucyjny o obciążeniu wnoszącego skargę opłatą egzekucyjną i opłatą manipulacyjną w maksymalnej wysokości, co nie tylko że nie jest zgodne z prawem, ale nie znajduje odzwierciedlenia w faktycznie poniesionych przez organ egzekucyjny nakładach pracy, w sytuacji, gdy TK w wyroku z 28 czerwca 2016 r., sygn. SK 31/14 jednoznacznie stwierdził niezgodność przepisów art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 u.p.e.a.

z Konstytucją w zakresie, w jakim nie określają one maksymalnej wysokości tych opłat;

b) art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie i ustalenie kosztów egzekucyjnych za czynność zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, mimo że nie doszło do zajęcia wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych, na co wskazuje treść skarżonego postanowienia, co oznacza, że nie zajmując faktycznie wierzytelności przysługującej zobowiązanemu wobec banku organ egzekucyjny nie miał podstawy prawnej do naliczenia kosztów, którymi został obciążony wierzyciel;

2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 124 § 1 i art. 125 § 1 k.p.a. poprzez doręczenie postanowienia w wersji papierowej bez podpisu pracownika organu upoważnionego do wydania postanowienia i wbrew informacji z ostatniej strony postanowienia niedoręczenie postanowienia w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym;

b) art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1, art. 124 § 2 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez nierozpoznanie sprawy ustalającej ciężary kosztów egzekucyjnych

w sposób wyczerpujący i wszechstronny, nierozważenie interesu wnoszącego skargę, niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek wyliczenia kosztów egzekucji, przede wszystkim przez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia okoliczności faktycznych świadczących o poziomie skomplikowania dokonanych czynności egzekucyjnych oraz o poniesionym nakładzie pracy organu egzekucyjnego, jak i nieuwzględnienie skutków, jakie dla możliwości zastosowania uznanych za niekonstytucyjne przepisów art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 u.p.e.a. ma ww. wyrok TK;

c) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 64c § 7 u.p.e.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i nieuprawnione przyjęcie przez organ, że naruszenie zasady odpowiedzialnego wszczynania i prowadzenia egzekucji, wyrażonej w art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a,, nie jest w żaden sposób związane z rozstrzygnięciem dotyczącym ustalenia wysokości kosztów bezskutecznej egzekucji i zasad ich ponoszenia, w sytuacji, gdy postanowienie "w sprawie kosztów egzekucyjnych" powinno wyjaśnić, czy w świetle zasad ogólnych wszczęcie postępowania nie było nacechowane chęcią uzyskania opłat egzekucyjnych;

d) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 64c § 7 i art. 18 u.p.e.a. przez sporządzenie uzasadnienia, które jest wewnętrznie niespójne w kontekście jego weryfikacji, w szczególności poprzez brak odniesienia się do zasadności ustalenia procentowej wysokości opłaty egzekucyjnej i manipulacyjnej przy jednoczesnym nieuwzględnieniu wysokości przywołanych opłat od takich czynników, jak: efektywność i skuteczność egzekucji, poziom skomplikowania poszczególnych czynności, czy nakład pracy organu egzekucyjnego a w konsekwencji obciążenie skarżącego maksymalną wysokością kosztów bezskutecznej egzekucji;

e) wyroku TK z [...] czerwca 2016 r. sygn. SK 31/14 poprzez niezastosowanie się do wykładni tegoż wyroku w kwestii interpretacji art. 64 u.p.e.a.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji w całości, lub stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

w B. i uchylenie poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. w całości oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Wskazać też należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17).

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, iż narusza ono prawo, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze Sąd uznał za zasadne.

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. prowadził wobec P. I. spółki z o.o. postępowanie egzekucyjne na wniosek wierzyciela - W. F. na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu podatku od nieruchomości, podatku rolnego i z tytułu podatku od środków transportu w łącznej kwocie należności głównej [...] zł. Postanowieniami z dnia [...] marca 2020 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z powodu bezskuteczności egzekucji umorzył, w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a., postępowania egzekucyjne prowadzone wobec majątku powyższej spółki. P. z dnia [...] kwietnia 2020 r. wierzyciel, w związku z zawiadomieniem go o wysokości kosztów egzekucyjnych, zwrócił się z wnioskiem o wydanie postanowienia w sprawie tych kosztów. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. określił koszty egzekucyjne w kwocie [...]zł. Na koszty te złożyła się: opłata manipulacyjna w łącznej kwocie [...]zł, oraz opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w łącznej wysokości [...] zł. Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jak wskazał organ powyższe koszty zostały wyliczone na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a., z uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14.

Należy zauważyć, że w myśl art. 64 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, w egzekucji należności pieniężnych, pobiera określone w tym przepisie opłaty za dokonane czynności egzekucyjne. Organ egzekucyjny pobiera opłatę m.in. za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3 tego przepisu wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych w wysokości 5% kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż [...] zł 20 gr (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.), oraz opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych, która wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż [...] zł (art. 64 § 6 u.p.e.a.). Natomiast zgodnie z art. 64c § 1 u.p.e.a. opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i § 6 oraz w art. 64a, wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego. Co do zasady zatem, to zobowiązany ponosi koszty prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od zasady obciążenia zobowiązanego kosztami postępowania egzekucyjnego w administracji został przewidziany w art. 64c § 4 u.p.e.a., zgodnie z którym wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. W skardze nie jest kwestionowana sama zasada obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi zgodnie z art. 64c § 4 u.p.e.a.

Kwestią sporną jest natomiast zasadność naliczenia, na podstawie 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., opłat za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, w sytuacji, gdy w wyniku dokonanych zajęć nie zostały wyegzekwowane żadne środki, oraz sporna jest wysokość kosztów egzekucyjnych, gdyż – zdaniem skarżącego – przy ich określeniu nie uwzględniono, wbrew stanowisku organu, wyroku Trybunału Konstytucyjnego zawartego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14.

W odniesieniu do pierwszej spornej kwestii, Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 19 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 3049/19, iż opłata egzekucyjna w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych. Zdaniem NSA do właściwego ustalenia zakresu i znaczenia przywołanego przepisu wystarczające jest zastosowanie wykładni językowej. Prymat tego rodzaju wykładni prawa wynika z faktu, że prawo dociera do adresatów w postaci konkretnych przepisów prawnych i mogą oni oczekiwać, że ich obowiązki, czy uprawnienia są kształtowane treścią tekstu prawnego (zob. B. Brzeziński, Wykładnia prawa podatkowego, Gdańsk 2013, s. 24). Treść cytowanego tekstu prawnego nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, że opłata egzekucyjna w wysokości wyżej określonej może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych. Jednocześnie w cytowanym przepisie ustawodawca nie zawarł jakiegokolwiek przyzwolenia do pobierania stosownych opłat egzekucyjnych także wówczas, gdy dojdzie do zajęcia rachunku bankowego, na którym nie było jakichkolwiek środków finansowych (por. też wyroki NSA z dnia: 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 693/15; 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 914/16; 9 listopada 2018 r. I GSK 2307/18; 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2064/18; 6 lutego 2019 r. I GSK 2905/18; 12 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 3379/18; 20 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 3408/18; 27 listopada 2019 r., sygn. akt 1678/19; 9 grudnia 2019 r., sygn. akt 630/19 i 930/19).

Wobec powyższego organ egzekucyjny bezpodstawnie obciążył wierzyciela opłatami wyliczonymi na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. z tytułu zajęcia rachunku bankowego, w sytuacji gdy na zajętym rachunku brak było środków pieniężnych. Skoro przepisy ustawy egzekucyjnej nie przewidują opłaty za zajęcie rachunku bankowego, a jedynie za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, to dopóki nie dojdzie do zajęcia wierzytelności, nie ma podstaw do naliczenia opłaty w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Oceny tej nie zmienia powołanie się przez organ odwoławczy na treść art. 80 § 2 u.p.e.a. Niewątpliwie w przepisie tym jest mowa jest o "zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego", a nie "pustego" rachunku bankowego. W konsekwencji, obciążając wierzyciela opłatą egzekucyjną z tytułu zajęcia rachunków bankowych, na których nie było środków, organ dopuścił się naruszenia art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. przez błędną jego wykładnię. W tym zakresie zbędne stało się odniesienie się do zarzutów strony, że wysokość tej opłaty nie była adekwatna do standardów określonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14.

Nie budzi natomiast zastrzeżeń Sądu, naliczenie na podstawie art. 64 § 6 u.p.e.a. opłaty manipulacyjnej w łącznej kwocie [...]zł. Wskazać należy, że opłata manipulacyjna jest odrębną opłatą, naliczaną obok innych opłat za dokonanie poszczególnych czynności egzekucyjnych i jest ona należna organowi egzekucyjnemu nawet wówczas, gdyby po doręczeniu zobowiązanemu tytułu wykonawczego okazało się, że egzekucja jest bezskuteczna z uwagi na brak majątku zobowiązanego. Jest ona niezależna od zastosowanych środków egzekucyjnych i wyegzekwowania jakichkolwiek kwot na poczet dochodzonej wierzytelności. Z przepisu art. 64 § 10 u.p.e.a. wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty manipulacyjnej powstaje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Opłata manipulacyjna stanowi swego rodzaju zwrot wydatków poniesionych przez organ egzekucyjny za wszelkie podejmowane czynności manipulacyjne (np. wystawienie i doręczenie tytułu wykonawczego) dokonane w toku prowadzonej egzekucji, a obowiązek jej zapłaty, nie zależy od efektów tych czynności i całego postępowania egzekucyjnego (por. wyroki WSA z dnia: 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 743/19; 26 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Bd 598/19; 27 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Bd 596/19; 26 września 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 685/19; 6 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 704/19).

Uzasadniając wysokość opłaty manipulacyjnej, organ odwoławczy prawidłowo nawiązał do regulacji ustawy egzekucyjnej dotyczącej wysokości naliczania kosztów egzekucyjnych w przypadku egzekucji z nieruchomości. Wskazać należy, że zgodnie z art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a. opłata za zajęcie nieruchomości wynosi 8% kwoty egzekwowanej należności, nie więcej jednak niż [...] zł. Ponieważ podzielenie maksymalnej kwoty opłaty za zajęcie nieruchomości (32.400 zł) przez przewidzianą dla tej czynności egzekucyjnej stawki w wysokości 8% daje kwotę [...]zł, można ją uznać za maksymalną wysokość opłaty manipulacyjnej, która zasadniczo stanowi 1% egzekwowanej należności. W rezultacie określenie maksymalnej kwoty opłaty manipulacyjnej może polegać na odpowiednim zastosowaniu w drodze analogii art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a., określającego maksymalną kwotę opłaty za zajęcie nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie wysokość obliczonej przez organ tą metodą opłaty manipulacyjnej nie przekracza maksymalnej kwoty tej opłaty. Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, że kwota opłaty jest nieadekwatna do nakładu pracy organu. Miarkowanie wysokości tych opłaty w oparciu o pracochłonność, skuteczność i ekwiwalentność czynności w sytuacji, gdy nie przekraczają one kwot maksymalnych, nie ma uzasadnienia prawnego (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 2950/19).

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 124 § 1 i art. 125 § 1 k.p.a., gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym przez upoważnioną do tego osobę.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty te składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości [...] zł.