Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 562/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 27 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 122 poz 851
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Magdalena Maliszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej (...) Sp. z o.o. w R. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) stycznia 2012 r. znak: (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej (...) Sp. z o.o. w R. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) stycznia 2012 r., znak: (...) Główny Inspektor Sanitarny, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej kpa, po rozpoznaniu odwołania Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej - (...) Sp. z o.o., od decyzji (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) listopada 2011 r., znak: (...) odmawiającej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia (...) kwietnia 2011 r., znak: (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że przedmiotem postępowania zakończonego wspomnianą wyżej decyzją z dnia (...) kwietnia 2011 r. były przede wszystkim uchybienia techniczno-funkcjonalne, pozostające w sprzeczności z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia (...) lutego 2011 r. w sprawie wymagań jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 31, poz. 158), stwierdzone podczas kontroli w dniu (...) marca 2011 r. w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej - (...) Sp. z o.o.

W związku z powyższym, decyzją z dnia (...) kwietnia 2011 r., znak: (...) Państwowy Inspektor Sanitarny w N. nakazał stronie zapewnienie prawidłowej funkcjonalności bloku operacyjnego oraz doprowadzenie do należytego stanu higieniczno - sanitarnego wskazanych w decyzji pomieszczeń i urządzeń. W decyzji organ nakazał zapewnić prawidłowej funkcjonalności bloku operacyjnego poprzez wyodrębnienie co najmniej jednej sali operacyjnej, mającej bezpośrednie połączenie z częścią brudną bloku operacyjnego dla usuwania zużytego materiału, z zachowaniem ruchu jednokierunkowego, rozdziału pracowników, materiału czystego od brudnego, materiału zużytego, brudnych narzędzi, brudnej bielizny i odpadów pooperacyjnych oraz śluzy materiałowej, szatniowej dla personelu a także pomieszczenia do przygotowania pacjenta. Ponadto organ nakazał zapewnić skuteczną wentylację w salach operacyjnych, doprowadzić urządzenia instalacji grzewczej do stanu umożliwiającego utrzymanie ich w należytej czystości, wydzielić salę wybudzeń, wydzielić magazyn bielizny czystej, wydzielić magazyn sprzętu sterylnego, doprowadzić do należytego stanu higieniczno-sanitarnego zniszczone brudne sufity oraz sprzęt medyczny – stojaki i łóżko, doprowadzić powierzchnie mebli w pomieszczeniach (dyżurce lekarskiej, dla pracowników) do stanu łatwego do utrzymania w bieżącej czystości i dezynfekcji, usunąć zbędny sprzęt z pomieszczenia przygotowawczego dla pracowników, usunąć zbędny sprzęt z pomieszczenia anestezjologa, zapewnić prawidłowe warunki do przechowywania sprzętu porządkowego oraz butli z tlenem oraz podtlenkiem azotu. Podstawą prawną ww. decyzji był art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej -t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 (dalej: upis), art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. Nr 234, poz. 1570) oraz § 2 ust. 1, § 26, § 35, § 36 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r. w sprawie wymagań jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 31, poz. 158) i § 14 Działu III rozdziału 1 i § 93 Działu IV rozdziału 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.). Strona nie wniosła odwołania od tej decyzji, w związku z czym decyzja stała się ostateczna.

W dniu (...) października 2011 r. do (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. wpłynął wniosek Niepublicznego Zakładu Opieki zdrowotnej (...) o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia (...) kwietnia 2011 r.

W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał m. in., że organ całkowicie pominął treść § 41 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r. w sprawie wymagań jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (dalej: rozporządzenie z dnia 2 lutego 2011 r.), zgodnie którym programy określone w przepisach dotychczasowych stają się z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia programami w rozumieniu § 40 ust. 2 rozporządzenia, zaś kierownik zakładu opieki zdrowotnej dogotuje program do wymagań określonych w tym akcie i w terminie do 30 czerwca 2012 r. przedłoży go organowi prowadzącemu rejestr, o którym mowa w art. 12 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej. Mając to na uwadze zakłady opieki zdrowotnej muszą ostatecznie spełnić te wymagania do dnia 31 grudnia 2016 r., a zatem organ nie miał podstaw do ustalenia, że stwierdzone uchybienia stanowią naruszenie rozporządzenia z dnia 2 lutego 2011 r.

Po rozpoznaniu ww. wniosku (...) Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 158 § 1 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 37 ust. 1 upis, odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia (...) kwietnia 2011 r., znak: (...) ze względu na brak wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa. Organ I instancji zwrócił uwagę, że sam fakt istnienia programu dostosowawczego nie zwalnia od działań zmierzających do poprawy stanu sanitarnego i technicznego pomieszczeń. Program dostosowawczy nie wyłącza możliwości bieżącej oceny stanu sanitarnego zakładów opieki zdrowotnej i nakazania usunięcia nieprawidłowości stwarzających zagrożenie epidemiologiczne.

Rozpatrując odwołanie Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej - (...) Sp. z o.o. od powyższej Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że naruszenie wymogów higienicznych i zdrowotnych, określonych w rozporządzeniu z dnia 2 lutego 2011 r. powodowało konieczność wydania decyzji na podstawie art. 27 ust. 1 upis Ponadto skoro sam skarżący potwierdza, iż nie spełnia wymagań określonych w przepisach rozporządzenia z dnia 2 lutego 2011 r., to należy przyjąć, że organ I instancji dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a przez to niewątpliwie doszło do naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych jakie uzasadniają wydanie decyzji z art. 27 ust. 1 upis.

Odnosząc się do argumentu skarżącego dotyczącego zastosowania przepisu § 40 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2 lutego 2011 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że wskazany przepis ma wyłącznie charakter przepisu dostosowawczego, a zatem przepisu, który nie reguluje merytorycznie kwestii warunków higienicznych, fachowych, sanitarnych, a jego wyłącznym celem jest wprowadzenie okresu dostosowawczego dla tych warunków. Natomiast istnienie okresu dostosowawczego nie oznacza, iż obowiązujące we wskazanym względzie regulacje prawne mają charakter względnie obowiązujący. Gdyby tak było, to w okresie od 2011 do 2016 roku przepisy określające wymagania fachowe i sanitarne miałyby postulatywny charakter, a bezwzględnie zaczęłyby obowiązywać dopiero od dnia 1 stycznia 2017 r. i z tą datą możliwe byłoby wydawanie decyzji określonych w art. 27 ust. 1 upis.

Organ II instancji wyjaśnił, że przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie mają charakteru postulatywnego. Obowiązują one co do zasady bezwzględnie lub względnie (jeżeli względność obowiązywania wynika z brzmienia samego przepisu). Istnienie okresu dostosowawczego w przepisach dostosowujących (przejściowych) nie niweluje mocy wiążącej przepisów ww. rozporządzenia. Założeniem przepisów przejściowych we wskazanym rozporządzeniu jest określenie maksymalnej daty do końca której każdy zakład opieki zdrowotnej ma obowiązek dostosować swoje pomieszczenia i urządzenia do nowych przepisów. Zatem w sprzeczności z tą regulacją nie pozostaje konieczność dostosowania tych pomieszczeń i urządzeń do nowych popisów w terminie wcześniejszym, kiedy źródłem takiego obowiązku jest znajdująca swoją prawną podstawę decyzja administracyjna organu nadzoru sanitarnego.

Z uwagi na powyższe, Główny Inspektor Sanitarny podzielił stanowisko (...) Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, iż fakt istnienia programu dostosowawczego nie zwalnia od działań zmierzających do poprawy stanu sanitarnego i technicznego pomieszczeń, a program dostosowawczy nie wyłącza możliwości bieżącej oceny stanu sanitarnego zakładów opieki zdrowotnej i nakazania usunięcia nieprawidłowości stwarzających zagrożenie epidemiologiczne. Ponadto organ uznał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie był charakter prawny przepisów dostosowawczych wobec regulacji określających wymagania higieniczne i zdrowotne, dlatego też w rozpatrywanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa.

Powyższą decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej (...) Sp. z o.o. w R., zarzucając naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez jego nie zastosowanie i w konsekwencji orzeczenie o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia (...) kwietnia 2011r.;

- art. 27 ust. 1 ustawy o PIS, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że może stanowić samoistną podstawę do nakazania w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych uchybień oraz, że może skracać terminy wykonania obowiązków określonych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego i w konsekwencji orzeczenie o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia (...) kwietnia 2011r.

Skarżący powołał się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 485/10 (opubl: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 482/09 (opubl: Legalis) z których wynika, że konieczną do wydania decyzji na podstawie art. 27 ust 1 ustawy o PIS jest uprzednie stwierdzenie naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych.

Skarżący podkreślił, że rozporządzenie z dnia 2 lutego 2011 r. obecnie nie nakłada na niego obowiązku spełnienia wymagań fachowych i sanitarnych w nim określonych, ponieważ ostatecznym terminem, w którym skarżący będzie musiał jev spełniać będzie 31 grudnia 2016r. Powołując się na § 41 rozporządzenia z dnia 2 lutego 2011 r., skarżący stwierdził, że na kierownikach zakładów opieki zdrowotnej, w zależności od tego czy posiadają już programy dostosowawcze wydane na podstawie poprzednio obowiązujących przepisach, czy też nie, spoczywa odpowiednio obowiązek dostosowania lub stworzenia takich programów do dnia 30 czerwca 2012 r. i przedłożenia ich organowi prowadzącemu rejestr zakładów opieki zdrowotnej. Skarżący, co potwierdza protokół kontroli z dnia (...) marca 2011 r. posiada program dostosowawczy wydany na podstawie rozporządzenia z dnia 2 lutego 2011 r. Oznacza to, że do dnia 31 grudnia 2016 r., nie musi spełniać wymagań określonych w rozporządzeniu oraz że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. nie miał jakichkolwiek podstaw prawnych do stwierdzenia, w swojej decyzji, że blok operacyjny skarżącego narusza wymagania higieniczne i zdrowotne określone w tym rozporządzeniu i nakazania w drodze decyzji usunięcia tych uchybień.

Skarżący zarzucił organowi I instancji nie zbadanie statusu prawnego skarżącego oraz bezpodstawnie i nie uzasadnione identyfikowanie go z Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej w R., z którym skarżący nigdy nie miał i nie ma jakiegokolwiek związku prawnego. Na mocy Uchwały Nr (...) Rady Powiatu Nowotarskiego z dnia 30 marca 2005 r., w dniu (...) lipca 2005 r. nastąpiło połączenie Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w R. z Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej w N., który stał się następcą prawnym SP ZOZ w R.. Natomiast skarżący jest jednostką organizacyjną jednoosobowej spółki Gminy R. utworzoną na podstawie aktu założycielskiego spółki z dnia (...) kwietnia 2007 r. i wpisaną do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w K., Wydział XII Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS: (...). Zatem zgodnie z art. 30 upis decyzja mogła być przesłana jedynie Gminie R., jako jedynemu wspólnikowi sprawującemu nadzór nad (...) sp. z o.o. (por. art. 30 ust. 1 ustawy) oraz organowi rejestrowemu jakim jest Wojewoda (...) (por. art. 30 ust 4 ustawy).

Odnosząc się do stanowiska organu zawartego w zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, że pogląd w myśl, którego źródłem wcześniejszego obowiązku dostosowania pomieszczeń i urządzeń zakładu opieki zdrowotnej do przepisów rozporządzenia może być decyzja administracyjna, narusza konstytucyjną zasadę działania organów państwa na podstawie i w granicach przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy stwierdzić, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy ona wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. A zatem stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione przede wszystkim wagą naruszenia prawa, tzn. jego rażącym charakterem. Należy jednak w tym miejscu podkreślić, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy decyzja administracyjna ze względu na naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym.

Weryfikowana w trybie nadzoru decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia (...) kwietnia 2011 r., znak: (...) została wydana m. in. w oparciu o § 2 ust. 1, § 26, § 35, § 36 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r. w sprawie wymagań jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej -Dz. U. Nr 31, poz. 158 (dalej: rozporządzenie z dnia 2 lutego 2011 r.). Przedmiotowy akt wykonawczy w rozdziale 7 zawiera przepisy przejściowe regulujące sytuację prawną zakładów opieki zdrowotnej funkcjonujących w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia. Zgodnie z § 40 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 2 lutego 2011 r. zakład opieki zdrowotnej prowadzący działalność w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia niespełniający wymagań określonych w niniejszym rozporządzeniu, dostosuje pomieszczenia i urządzenia do tych wymagań do dnia 31 grudnia 2016 r. Stosownie do treści § 40 ust. 2 tego aktu kierownik zakładu, o którym mowa w ust. 1, przedstawi, w terminie do dnia 30 czerwca 2012 r., organowi prowadzącemu rejestr, o którym mowa w art. 12 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, program dostosowania zakładu opieki zdrowotnej do wymagań określonych w przepisach niniejszego rozporządzenia zaopiniowany przez właściwego inspektora sanitarnego, a w odniesieniu do szpitali przez państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. W § 41 ust. 1 i 2 tego aktu wykonawczego jednoznacznie określono, że programy określone w przepisach dotychczasowych stają się z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia programami w rozumieniu § 40 ust. 2, natomiast kierownik zakładu opieki zdrowotnej dostosuje program, o którym mowa w ust. 1, do wymagań określonych w niniejszym rozporządzeniu i w terminie do dnia 30 czerwca 2012 r. przedłoży go organowi prowadzącemu rejestr, o którym mowa w art. 12 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej.

Przepisami dotychczasowymi, o których mowa w ww. § 41 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2 lutego 2011 r. były kolejno przepisy § 53 – 55 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 listopada 2006 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 213, poz. 1568 ze zm.), § 76 - § 77 rozporządzenia Ministra Zdrowia 22 czerwca 2005 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 116, poz.985 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1992 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 74, poz. 366 ze zm.). Wszystkie te przepisy przewidywały dla zakładów opieki zdrowotnej okres dostosowawczy, który był odpowiednio przedłużany. Ratio legis tych przepisów było umożliwić zakładom opieki zdrowotnej funkcjonującym na terenie kraju dostosowanie pomieszczeń i urządzeń do wymagań fachowych i sanitarnych określonych nowymi przepisami. Jakkolwiek zdecydowana większość z ww. wymagań została spełniona w całości lub w znacznej części niektóre ze zmian wprowadzano w drodze odpowiednich, zatwierdzonych programów wdrażanych stopniowo w zakładach opieki zdrowotnej. Uzasadnieniem tego jest konieczność zachowania niezbędnej równowagi pomiędzy sprawnym funkcjonowaniem placówek, które powinny spełniać określone przepisami prawa wymagania techniczne i sanitarne, a sytuacją ekonomiczną i możliwościami sfinansowania wprowadzanych zmian przez funkcjonujące od dłuższego czasu placówki.

Zgodzić się zatem należy z twierdzeniem skarżącego, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. wydając decyzję z dnia (...) kwietnia 2011 r. całkowicie pominął treść przepisów przejściowych zawartych w § 40 i 41 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r., które należy interpretować w ten sposób, że zakłady opieki zdrowotnej, które istniały w dniu wejścia w życie tych przepisów muszą ostatecznie spełnić wymagania określone w tym rozporządzeniu do dnia 31 grudnia 2016 r. Skoro prawodawca w przepisie przejściowym mającym charakter powszechnie obowiązującego prawa określił ostateczną datę dostosowania warunków istniejących w funkcjonujących zakładach opieki zdrowotnej do wymagań określonych w przepisach prawa to niedopuszczalna jest jakakolwiek modyfikacja tej regulacji w drodze aktu stosowania prawa, jakim jest indywidualna decyzja administracyjna. W związku z powyższym należy uznać, że weryfikowana w trybie nadzoru decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia (...) kwietnia 2011 r. stoi w oczywistej sprzeczności z treścią § 40 i 41 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r., w części, w jakiej nakazuje dostosowanie warunków istniejących w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej - (...) Sp. z o.o. do wymagań określonych w tym przepisie, szczególnie dotyczących bloku operacyjnego. Takie działanie organu należy uznać za rażąco wadliwe. Rażący charakter wadliwości, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa wynika nie tylko z oczywistej sprzeczności z powołanymi przepisami powszechnie obowiązującego prawa, ale także z ujemnych skutków, które decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia (...) kwietnia 2011 r., które sprowadzają się przede wszystkim do zaprzeczenia celom, dla jakich ustanowiono powołane wyżej przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r. przy jednoczesnym nieuzasadnionym i bezpodstawnym narażeniu skarżącego na poniesienie znacznych nakładów finansowych na wykonanie przyspieszonych prac dostosowawczych. Nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju działanie organu, pozostające w sprzeczności z terminem określonym w przepisie prawa naraża placówkę na ryzyko wystąpienia problemów finansowych wpływających na funkcjonowanie całej placówki i nieprzerwane świadczenie przez nią usług polegających na ochronie życia i zdrowia ludzkiego. Należy w tym miejscu zauważyć, na co uwagę zwrócił skarżący i co wynika z akt sprawy, posiada odpowiedni program dostosowawczy wydany na podstawie rozporządzenia z dnia 2 lutego 2011 r. Jednocześnie zdecydowana większość nakazów zawartych w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia (...) kwietnia 2011 r., została przez skarżącego wykonana. W związku z powyższym należy uznać, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem § 40 i 41 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r. w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Jednocześnie, biorąc pod uwagę, że podstawą wydania weryfikowanej w trybie nadzorczym decyzji były różne przepisy prawa materialnego należy wskazać, że powyższa rażąca wadliwość odnosi się do tej części decyzji, która wprost nakazuje dostosowanie warunków do wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r.

Nawiązując do argumentacji organu zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy podnieść, że określenie iż § 40 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r. ma charakter wyłącznie dostosowawczy nie powoduje, że traci on charakter przepisu powszechnie obowiązującego. Nie można także zgodzić się z twierdzeniem organu, że przyjęcie stanowiska skarżącego powodowałoby, że przepisy zawarte w ww. rozporządzeniu miałyby charakter wyłącznie postulatywny. Organ wydaje się mylić pojęcie "przepis o charakterze postulatywnym" z pojęciem "przepis powszechnie obowiązujący". Nie ulega wątpliwości, że przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r. mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Taki charakter mają również § 40 i 41 tego aktu wykonawczego. Skoro jednak – jak podaje sam organ – założeniem przepisów przejściowych we wskazanym rozporządzeniu jest określenie maksymalnej daty do końca której każdy zakład opieki zdrowotnej ma obowiązek dostosować swoje pomieszczenia i urządzenia do nowych przepisów to Państwowy Powiatowy Inspektora Sanitarnego w N. nie mógł zmodyfikować wspomnianej daty w drodze indywidualnej decyzji administracyjnej. Założeniem bowiem przepisów przejściowych było zróżnicowanie pod względem prawnym sytuacji nowopowstających zakładów opieki zdrowotnej i placówek, które funkcjonują już od pewnego czasu i stają przed koniecznością dostosowania do wymagań wynikających z wprowadzonych przepisów.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja został wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik niniejszej sprawy. Organ bowiem niewłaściwie ocenił zaistnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa w postaci § 40 i § 41 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r.

Rozpatrując na nowo odwołanie Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej - (...) Sp. z o.o. Główny Inspektor Sanitarny zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w tym wyroku w odniesieniu do części decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia (...) kwietnia 2011 r.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a) oraz art. 152 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 200 tej ustawy.