Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 755/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 5 sierpnia 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2010 roku, sygn. akt II SA/Wa 695/10 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 695/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił T. P. wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową.

Sąd I instancji wskazał, że w skardze na opisaną wyżej decyzję strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że cofnięcie pozwolenia na broń palną sportową naraża go na liczne niebezpieczeństwa. Skarżący posiada stacje benzynowe i rozlewnię gazu, prowadzi motel i restaurację "[...]". Jak wskazał skarżący, nieodłącznym elementem prowadzonej działalności jest konieczność posiadania i częstego przewożenia dużych kwot pieniężnych. Ponadto broń palna jest niezbędna w celu ochrony osobistej, jako bowiem osoba zamożna jest cały czas narażony na potencjalny bezprawny atak rabunkowy. Natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący podkreślił, że broń palna sportowa jest pamiątką i posiada dla niego wysoką wartość sentymentalną.

W ocenie Sądu I instancji skarżący nie uprawdopodobnił możliwości zaistnienia w niniejszej sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumenty dotyczące braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, w tym także zabezpieczenia przewozu dużych sum pieniężnych, nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Niezadowolenie strony z powodu cofnięcia pozwolenia na broń, która jest pamiątką i posiada dla strony wartość sentymentalną, jest – ocenie Sądu – zrozumiałe, jednakże nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę konieczności złożenia broni do depozytu policyjnego, co może spowodować nieodwracalne skutki w postaci jej dewastacji. Podkreślił, że posiadana przez niego broń ma dużą wartość historyczną i pamiątkową. Skarżący podał także, z jego doświadczenia wynika, że broń w depozycie policyjnym jest niewłaściwie przechowywana.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w

§ 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia.

W ocenie Sądu rozpoznającego zażalenie, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Niewątpliwie brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, w tym przewożenia znacznych sum pieniędzy, nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Przesłanką taką nie może być również argument, iż broń ta jest pamiątką i stanowi dla skarżącego wartość sentymentalną.

Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje oceny rozstrzygnięcia pod kątem oświadczenia jakim dysponował Sąd I instancji rozpoznając wniosek. Argumenty uzasadniające wniosek, ale podnoszone na etapie zażalenia, uznać należy za spóźnione.

Jednocześnie wyjaśnić należy, że okoliczności wskazane przez skarżącego w zażaleniu, nawet gdyby zostały podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Stosownie do treści art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji. Wykonanie powyższego obowiązku, według skarżącego, może doprowadzić do zniszczenia broni. Z taką argumentacją nie sposób się zgodzić. Szczegółowe zasady deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie reguluje wydane z delegacji art. 24 ustawy o broni i amunicji rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 roku (Dz.U. Nr 152, poz. 1609). Zgodnie z przepisami rozporządzenia, z czynności przyjęcia do depozytu broni i amunicji jednostka deponująca sporządza protokół, do którego dołącza opinię dotyczącą stanu technicznego broni sporządzoną przez specjalistę z zakresu rusznikarstwa (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). Broń i amunicję przyjętą do depozytu jednostka deponująca przechowuje w odpowiednio przystosowanym do tego celu pomieszczeniu, na zasadach określonych w przepisach dotyczących szczegółowych zasad i warunków przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (§ 3 rozporządzenia) Ponadto jednostka deponująca jest obowiązana do konserwacji broni i przechowywania jej w sposób zapobiegający pogorszeniu jej stanu technicznego (§ 5 rozporządzenia), a nad wykonaniem tego obowiązku czuwa specjalnie do tego powoływana komisja, o której pracach właściciel broni jest powiadamiany i w których może uczestniczyć (§ 6 rozporządzenia). Kolejnym zabezpieczeniem interesów właściciela broni jest możliwość dostępu do broni czy to w celu okazania osobom zainteresowanym jej nabyciem czy też w celu oceny stanu broni (§ 8 rozporządzenia). W świetle cytowanych wyżej przepisów nie można obaw skarżącego uznać za uzasadnione.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.