Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1499/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i a), art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 3 pkt 1 lit. b, art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 9, art. 7 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 122 , art. 187 § 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędziowie: NSA Jerzy Rypina, WSA del. Maria Grabowska (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 764/08 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 6 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1.Wyrokiem z dnia z dnia 25 marca 2009r. sygn. akt I SA/Bd 764/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, oddalił skargę T. S.A. w W. (Spółka), na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 6 października 2008r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008r.

2. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia 26 czerwca 2008r. określającą Spółce podatek od nieruchomości za 2008r. w kwocie 48.544 zł.

W ocenie organu Spółka w sposób niezasadny wykazała w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2008r. podstawę opodatkowania w niższej wysokości niż za rok 2007, argumentując, iż linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym w sposób zapewniający korzystanie z tego obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Strona nie dostarczyła jednocześnie dokumentacji, która była podstawą wyliczenia wartości budowli, ponieważ stwierdziła, że nie ma takiego obowiązku.

Organ nie podzielając stanowiska Spółki wskazał, iż linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego kable są elementem składowym budowli, jaką jest kanalizacja teletechniczna. Opodatkowaniu podlegać będzie więc każdy z elementów budowli, w tym kabel stanowiący całość techniczno-użytkową. Linie kablowe wraz z kanalizacją kablową stanowią całość sieci telekomunikacyjnej. Linia kablowa stanowi bowiem ściśle związany funkcjonalnie i użytkowo element sieci telekomunikacyjnej.

Wyjaśnił, że wyliczając wartość zobowiązania podatkowego oparto się na danych dotyczących wartości przedmiotu opodatkowania zawartych w deklaracji za 2007r. Dane w niej zawarte nie budziły wątpliwości, ponieważ nie zostały zakwestionowane przez spółkę zarówno w trakcie postępowania, jak i w odwołaniu. Skoro postępowanie podatkowe nie wymagało przeprowadzenia postępowania w zakresie stanu faktycznego, gdyż był on niesporny, istniały podstawy do przyjęcia wartości linii kablowej na podstawie danych wskazanych przez samą spółkę w deklaracji za rok 2007. Spółka nie kwestionowała więc poprawności ustalenia tej wartości. Brak zatem podstaw do dokonywania oględzin przy udziale biegłego.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzuciła naruszenie: art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa,

art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych dalej u.p.o.l.

art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.,

4. W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

5. WSA w Bydgoszczy oddalając skargę wskazał, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy kable telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

5.1.Powołując się na treść art. 2 ust. 1 u.p.o.l., z którego wynika, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wskazał, że należy rozważyć, czy sieć telekomunikacyjna jest budowlą. Pojęcie budowli zostało zdefiniowane w art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., który definiując budowle wskazuje na dwie kategorie: obiekty budowlane oraz urządzenia budowlane. Urządzenia budowlane z kolei są zdefiniowane art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, a obiekty budowlane w art. 3 pkt 1 tej ustawy. Zdaniem Sądu podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma definicja obiektu budowlanego zawarta w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane według której do tej grupy należą budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno- użytkową wraz instalacjami i urządzeniami i obiekty małej architektury. Pojęcie budowli na gruncie u.p.o.l. odpowiada definicji budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. W przepisie art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wprost wymienia się wśród budowli sieci techniczne. Sad nie podzielił stanowiska strony, która w zakresie definicji budowli odwołuje się do języka potocznego, rozumiejąc przez budowlę każdy obiekt wyodrębniony w przestrzeni i połączony z gruntem w sposób trwały oraz stanowiący skończoną całość użytkową. Wskazał na wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2006r., zgodnie z którym pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego. NSA wyraził pogląd, że powołane przepisy są wystarczające do wyjaśnienia przedmiotu opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości oraz że nie było podstaw ani takiej potrzeby, aby dla rozstrzygnięcia sporu odwoływać się do innych przepisów, bowiem art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie stwarza tego rodzaju podstawy.

WSA podkreślił, że w załączniku do ustawy Prawo budowlane wyliczającym kategorie obiektów budowlanych, jako kategorię XXVI wskazano sieć telekomunikacyjną jako jeden z obiektów budowlanych. Okoliczność, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, wśród telekomunikacyjnych obiektów budowlanych nie wyliczono sieci telekomunikacyjnej, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega obiekt budowlany nie zaś telekomunikacyjny, który jest kategorią węższą. Ponadto, WSA powołał publikację Bogumiła Brzezińskiego i Wojciecha Morawskiego "Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości" i podniósł, że ustawodawca nie miał powodu zajmować się kablami umieszczonymi w kanalizacji kablowej albowiem tak położony kabel nie stwarza niebezpieczeństwa dla użytkowników obiektu, jest więc poza sferą zainteresowania prawa budowlanego. Z tego powodu ustawodawca w rozporządzeniu tym zajął się jedynie (zaliczając do kategorii obiektu telekomunikacyjnego) istotnymi z punktu widzenia prawa budowlanego liniami kablowymi ułożonymi bezpośrednio w ziemi, liniami napowietrznymi ułożonymi na słupach i kanalizacją kablową rozumianą jako ciąg rur, w których mogą być ułożone kable. Z tych powodów teza postawiona przez Spółkę, że niezamieszczenie w cyt. rozporządzeniu przewodów w kanalizacji jako odrębnego obiektu telekomunikacyjnego powoduje, że nie jest on również obiektem budowlanym, nie może się ostać.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, iż kanalizacja kablowa, jak i znajdujące się w niej kable telekomunikacyjne powinny być traktowane samodzielnie, gdyż nie pozostają ze sobą w związku, czy to technicznym, czy to użytkowym. W ocenie Sądu organ prawidłowo stwierdził, że kanalizacja z położonymi w niej kablami stanowią całość techniczno-użytkową. Kanalizacja została wykonana w celu ułożenia w niej przewodów. Kanał chroni przewody. Tworzą one pewną funkcjonalną i techniczną całość, która służy świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Nie podzielił zarzutu strony, że przeszkodą w uznaniu kanału i przewodów za całość techniczno-użytkową jest brak więzi fizycznej pomiędzy nimi albowiem nie są one wzajemnie przymocowane, tak że można swobodnie kable usuwać z kanalizacji. Zdaniem Sądu nawet luźne połączenie obu elementów nie niweczy ich więzi użytkowej.

Odpowiadając na zarzut nie przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego, dającego podstawę do twierdzenia, że linie kablowe położone w kanalizacji są budowlą, Sąd zauważył, że nie jest sporny sam fakt umieszczenia przewodów w kanalizacji, natomiast kwalifikacja tego faktu z punktu widzenia normy prawnej. Jest to kwestia subsumcji faktu "pod" stosowaną normę, a nie kwestia wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. W rezultacie organ odwoławczy w powyższym zakresie nie naruszył art.122, art.180 §1, art.187 §1 i art.191 Ordynacji podatkowej.

5.2. Odnosząc się do zarzutu przyjęcia dla wymiaru podatku od nieruchomości na 2008r. danych zawartych w deklaracji za 2007r. Sąd przytoczył art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i wskazał, że przepisy ustaw o podatkach dochodowych regulujących amortyzację środków trwałych odsyłają do wykazu stawek amortyzacyjnych, będącego załącznikiem do ustaw o podatku dochodowym. W tym właśnie załączniku dokonany jest podział środków trwałych na podstawie symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych. Linie (sieci) telekomunikacyjne są w tym wykazie ukryte pod nazwą "obiekty inżynierii lądowej i wodnej" (grupa 2) i sklasyfikowane w podgrupie 21. Dokonana wycena linii na potrzeby amortyzacji jest jednocześnie wyceną na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zauważył, że organ I instancji zwrócił się do skarżącej o przekazanie dokumentów wskazujących na sposób wyliczenia wartości budowli wykazanych w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008r. W odpowiedzi Spółka stwierdziła, że to na organie ciąży obowiązek zgromadzenia i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i organ nie może tego obowiązku przerzucać na stronę. Zdaniem Sądu wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie oznacza, że ciężar dowodu obciąża w każdej sytuacji organ podatkowy. Ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., II FSK 1671/06).

Skoro skarżąca odmówiła współdziałania z organem podatkowym w zakresie ustalenia wartości budowli, to organ przy wymiarze podatku od nieruchomości za 2008r. mógł oprzeć się na danych zawartych w deklaracji za 2007r. Spółka w piśmie z dnia 22 lutego 2008r. wskazała skąd wynika różnica w wysokości zadeklarowanego podatku za powyższe lata. Ustalając stan faktyczny organ, zgodnie z art. 180 i art.181 Ordynacji podatkowej, może posługiwać się wszystkimi dostępnymi informacjami, w tym i tymi zawartymi w składanych przez stronę deklaracjach. Organ podatkowy I instancji nie miał obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych. Wartość ta wynika z porównania danych wskazanych przez spółkę w deklaracji za 2008r. z danymi wynikającymi deklaracji za 2007r. i stanowi różnicę pomiędzy wartością kanalizacji wraz z liniami kablowymi a wartością samej kanalizacji. W toku postępowania podatkowego, jak i w skardze strona (poza wyrażeniem negacji) nie wskazuje, że kwota tej różnicy jest zawyżona czy zaniżona. W związku z tym zarzuty naruszenia art. 21 § 2 i 3 oraz 81 w związku z art. 122, art. 180 i 187 § 1 i art. 191 Ordynacji są nieuzasadnione.

5.3. W ocenie WSA nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada standardom powołanego przepisu, zawiera ustalony stan faktyczny, wskazanie dowodów i wyjaśnienie zastosowanych przepisów prawa.

WSA podkreślił, że także w piśmiennictwie oraz w orzecznictwie sądowym jest wyrażany pogląd, że sieci telekomunikacyjne są budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i na potwierdzenie podał przykłady ww.

6. Na powyższy wyrok Spółka złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie merytoryczne skargi;

6.1. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania (zgodnie z art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a.), polegające na naruszeniu:

- art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a przez to, że w uzasadnieniu wyroku, WSA w Bydgoszczy

-nie ustalił zakresu znaczeniowego pojęcia obiekt budowlany na gruncie przepisów prawa budowlanego;

-nie wyjaśnił, czym jest sieć techniczna jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a także nie wyjaśnił, dlaczego linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią sieć techniczną będącą obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a także sieć telekomunikacyjną w rozumieniu kategorii XXVI w załączniku do ustawy Prawo budowlane, pomimo iż uznał za przesądzające dla rozstrzygnięcia, że sieć techniczna została wymieniona w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zaś sieć telekomunikacyjna została wymieniona w tym załączniku jako rodzaj obiektu budowlanego;

-nie zawarł ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, tj. nie wyjaśnił w uzasadnieniu, tego wyroku, jakie dowody wskazują na to, że należące do T. S.A. linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią budowle w rozumieniu u.p.o.l., w tym przede wszystkim, z jakich dowodów wynika, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej pozostają w związku techniczno-użytkowym z kanalizacją kablową, ponadto nie wyjaśnił, z jakich dowodów wynika, że wartość tych linii jest taka jak przyjęta do wymiaru podatku przez organy podatkowe, a zatem Sąd nie miał podstaw do przyjęcia, że należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlami w rozumieniu u.p.o.l. i że ich wartość jest taka, jak określona przez podatnika w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2007.

Zdaniem Spółki – uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wadliwe, gdyż nie zawiera prawidłowo zbudowanego "zwięzłego przedstawienia stanu sprawy", przez co WSA w Bydgoszczy orzekł o prawidłowości rozstrzygnięcia podatkowego w sytuacji, w której nie wyjaśnił, z jakich powodów uznał, że został ustalony stan faktyczny sprawy; a ponadto w uzasadnieniu wyroku nie zawarto prawidłowego "przedstawienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia" - co jest naruszeniem, które ma istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy p.p.s.a. w związku z art. art. 122, art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż WSA w Bydgoszczy nie uchylił decyzji SKO w W. w sytuacji, w której :

decyzja ta naruszała te przepisy postępowania podatkowego, tj. art. 122, art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, w sposób mający wpływ na wynik sprawy;

naruszenie polegało na:

-uznaniu wymiaru podatku od nieruchomości za prawidłowy przy braku ustalenia stanu faktycznego w zakresie wykazania, że należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlami w rozumieniu u.p.o.l. (tj. wobec nieustalenia, że zaistniał przedmiot opodatkowania),

- uznaniu wymiaru podatku od nieruchomości za prawidłowy przy braku ustalenia stanu faktycznego w zakresie podstawy opodatkowania od obiektów uznawanych przez organy podatkowe za budowle w rozumieniu u.p.o.l.

- art. 1 § 2 w związku z § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych przez pominięcie przez WSA w Bydgoszczy kontroli zgodności decyzji SKO w W. z prawem w zakresie ustalenia stanu faktycznego, podczas, gdy rozstrzygnięcie Sądu powinno zawierać kontrolę legalności działania organu administracji zarówno w zakresie poprawności wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego jak również poprawności dokonanych przez organ administracji ustaleń faktycznych; naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż na jego skutek Sąd nieprawidłowo przyjął, że należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią budowle w rozumieniu, u.p.o.l., a zatem przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia nieprawidłowo ustalony stan faktyczny;

- art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy p.p.s.a. przez oddalenie skargi na decyzję SKO w W. w sytuacji, w której z uwagi na naruszenie przy wydawaniu tej decyzji przepisów postępowania podatkowego, decyzję tę należało uchylić;

- art. 151 w związku, z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy p.p.s.a. przez oddalenie skargi na decyzję SKO w W., podczas, gdy z uwagi na naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. decyzja ta wymagała uchylenia z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

6.2 Ponadto, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego (zgodnie z art. 174 pkt 1 ustawy p.p.s.a.), polegające na naruszeniu:

- art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez jego błędną wykładnię, polegającą na

-uznaniu, że przy ustaleniu zakresu znaczeniowego pojęcia budowla na gruncie u.p.o.l należy odwołać się tylko do wybranych aktów i przepisów prawa budowlanego podczas, gdy przepis ten odwołuje się do całości przepisów prawa budowlanego

- pominięciu ustalenia zakresu znaczeniowego pojęcia obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego przy definiowaniu budowli na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych,

co z kolei doprowadziło do wniosku, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej powinny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości, podczas, gdy nie są budowlami w rozumieniu u.p.o.l

- art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l, w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy, przez ich niewłaściwe zastosowanie, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne-kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l

-. art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu jako podstawy opodatkowania w roku 2008 wartości stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji w poprzednim roku podatkowym, t. j. w roku 2007.

7.Organ nie skorzystał z prawa do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

8. W piśmie przygotowawczym przed rozprawą z dnia 10 grudnia 2010r. Spółka w celu potwierdzenia zasadności zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów tj. deklaracji podatkowych złożonych przez Spółkę na podatek od nieruchomości za lata 2004-2006 oraz deklaracji podatkowej złożonej przez Spółkę na podatek od nieruchomości za rok 2008 od tzw. budek telefonicznych w celu wykazania, że wartość deklarowanych w tej samej gminie budowli mogła podlegać zmianom w czasie, co wykluczało, przy ustalaniu podstawy opodatkowania, automatyczne powielanie wartości zadeklarowanej w latach poprzednich oraz wykazania, że organ I instancji ignorował, przy wydawaniu decyzji nawet dowody znajdujące się w jego posiadaniu.

Dodatkowo uzupełniono również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zdaniem Spółki ustalenie wartości budowli należących do skarżącej nie leżało poza możliwościami organów podatkowych, zatem przywołany w wyroku WSA pogląd prawny z wyroku NSA z dnia 6 lutego 2008r., II FSK 1671/06 nie miał w tym wypadku zastosowania. W świetle stanowiska NSA, wyrażonego w wyrokach z dnia 13 maja 2010 r. (sygn. akt II FSK 1581/09, II FSK 1582/09 i II FSK 1584/09), organ podatkowy winien ustalić powyższą podstawę opodatkowania, stosując przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, regulujące amortyzację środków trwałych. Organ podatkowy ma w tym zakresie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który wynika z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 4 ust. 7 u.p.o.l. Wskazano również na wyroki NSA z dnia 29 października 2010r., sygn. akt II FSK 1649/09 oraz II FSK 1078/10, w których przyjęto, że niedopuszczalne jest przy wymiarze podatku za 2008r. opieranie się na deklaracjach złożonych na rok poprzedni. Podobne poglądy można odnaleźć w wyrokach z dnia 17 sierpnia 2010r. (sygn. akt II FSK 1601/09, II FSK 481/09, II FSK 482/09).

Spółka wskazała także, że obok ww. wyroków istnieje linia orzecznicza, w ramach której składy orzekające prezentują odmienny pogląd (wyroki NSA z dnia 13 maja 2010r. sygn. akt II FSK 1066/09 oraz z dnia 4 października 2010r. sygn. akt II FSK 866/09, II FSK 1982/09, II FSK 1240/10). W ocenie Spółki powyższa rozbieżność w orzecznictwie sądów administracyjnych uzasadnia twierdzenie o poważnych wątpliwościach prawnych w rozstrzyganych w nich kwestiach co usprawiedliwia wniosek o wystąpienie do składu siedmiu sędziów z pytaniem prawnym: czy w świetle art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. organ podatkowy, prowadzący postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości, może oprzeć się na deklaracji podatnika za poprzedni rok podatkowy, rezygnując z przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania, jeśli w deklaracji za dany rok podatkowy podatnik nie zadeklarował wartości budowli, które wykazał w roku poprzednim?

Jednocześnie Spółka podtrzymała zarzuty i wnioski, zgłoszone w skardze kasacyjnej oraz w niniejszym piśmie i wniosła o ich uwzględnienie.

9 Na rozprawie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a Sąd oddalił wniosek zawarty w piśmie przygotowawczym w przedmiocie przeprowadzenia dowodów z dokumentów tj.. złożonych przez Spółkę deklaracji podatkowych na podatek od nieruchomości za lata 2004-2006 oraz złożonej deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości za rok 2008 od tzw. budek telefonicznych uznając, że przekracza ramy określone w tym przepisie.

10. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10.1Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu jakkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się uzasadnione.

10.2 Strona skarżąca podniosła w skardze kasacyjnej zarzuty oparte na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Rozpoznając skargę kasacyjną w granicach wyznaczonych jej zarzutami i wnioskami w niej sformułowanymi co do zasady w pierwszej kolejności należy się odnieść do podniesionych w niej zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a oraz art. 151 p.p.s.a. w zakresie w jakim Sąd pierwszej instancji zaakceptował wadliwe ustalenie stanu faktycznego umożliwiającego prawidłowe zaklasyfikowanie linii kablowych do budowli stanowiących przedmiot opodatkowania oraz prawidłowego przyjęcia ich wartości. W tym zakresie w ocenie strony skarżącej Sąd pierwszej instancji nie wywiązał się również z obowiązku kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu (art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a.) oraz nie wyjaśnił w sposób dostateczny przyjętej podstawy rozstrzygnięcia (art. 141 § 4 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie w drodze wyjątku w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, w zakresie w jakim definiują one przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wyjaśnienie w oparciu o mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego czy linie kablowe wraz z kanalizacją kablową mogły zostać w ogóle uznane za budowle decydowało, o tym czy zebrany w sprawie materiał dowodowy należało uznać za wystarczający w tym zakresie do podjęcia rozstrzygnięcia.

10.3. Rozstrzygając sporną kwestię należy wskazać, że na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej zwana u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty; budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118), dalej zwaną pr. bud., ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy rozumieć przez to budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Na podstawie art. 3 pkt 3 pr. bud.– przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym przedmioty składające się na całość użytkową. Definicja i wymienienie budowli zawarte w art. 3 ust. 3 pr. bud. mają charakter otwarty i przykładowy. Dla łatwiejszego zidentyfikowania cech budowli ustawodawca wymienia pewne ich typowe przykłady, zastrzegając podstawową negatywną przesłankę, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. W pojęciu budowli mieszczą się niewątpliwie kanalizacje kablowe. Zgodnie z wydanym z upoważnienia art. 7 ust. 2 pkt 2 pr. bud. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), kanalizacja kablowa, to: ciąg rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych (§ 3 pkt 5). Kanalizacja kablowa nie jest budynkiem ani też obiektem małej architektury, opisanym w art. 3 pkt 2 i art. 3 pkt 4 pr. bud., nie wykracza poza zakres typowych i powszechnie znanych budowli, przykładowo tylko wymienionych w art. w art. 3 pkt 3 pr. bud. Reasumując można stwierdzić, że kanalizacja kablowa stanowi budowlę, o której stanowi art. 3 pkt 3 pr. bud. i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Odrębnego rozważenia wymaga zagadnienie kwalifikacji prawnej linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Na podstawie jednoznacznego zapisu art. 3 pkt 3 pr. bud. budowlami są sieci uzbrojenia terenu. Definicję tych sieci zawarta jest natomiast w ustawie z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Wykorzystanie określeń i pojęć normatywnych prawa geodezyjnego i kartograficznego do zdefiniowania terminu "sieci uzbrojenia terenu", uzasadnione jest tym, że ani u.p.o.l. ani też pr. bud. terminu tego nie wyjaśniają, przy czym definicja sieci uzbrojenia terenu przewidziana w ww. ustawie jest na tyle ogólna, że można ją stosować do różnych przedmiotowo sieci. Na podstawie art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego, przez sieć uzbrojenia terenu rozumieć należy wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektromagnetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp. Przytoczony przepis tworzy otwarte określenie pojęcia i przedstawia przykładowe wymienienie rodzajów sieci uzbrojenia terenu, obejmując nim także poszczególne budowle. Sieci uzbrojenia terenu są więc w art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego porównywalne do przywołanego w tym przepisie typu budowli podziemnych. Wymieniony termin, którym są oznaczane, użyty jest ponadto w przepisie art. 3 pkt 3 pr. bud., dla wskazania, że sieci uzbrojenia terenu są, na jego podstawie, budowlami. Z powyższego wynika, że wszelkiego rodzaju przewody, a więc również i te, które służą celom telekomunikacyjnym, bo przepis art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego o tym stanowi i jakichkolwiek wyłączeń w tym przedmiocie nie przewiduje, stanowią sieci uzbrojenia terenu. Z kolei, sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Na podstawie powoływanego już rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie wiadomo, że przewody telekomunikacyjne stanowić mogą: linie kablowe – ciąg połączonych kabli, linie kablowe nadziemne – umieszczone na podbudowie nadziemnej, linie kablowe podziemne – umieszczone bezpośrednio w ziemi ( § 3 pkt 6, 7, 8 rozporządzenia). Przepisy § 4 i § 5 ust. 1 (cyt.) rozporządzenia wskazują, że linie kablowe (ciąg połączonych kabli) powinny być umieszczone w kanalizacji kablowej, z tym iż dopuszcza się również budowę linii kablowych podziemnych, przy czym kable położone mogą zostać w ziemi z zachowaniem odpowiednich parametrów głębokości i ostrzegania o ich lokalizacji. Z przepisów tych wynika, że linie kablowe w obszarze telekomunikacji mogą być umieszczane zarówno w kanalizacji kablowej jak i poza nią. Powyższe linie kablowe, jako postać "wszelkiego rodzaju przewodów", w tym przewodów telekomunikacyjnych, stanowią sieć uzbrojenia terenu, o której mowa w art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego i w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Reasumując sieć uzbrojenia terenu w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 pr. bud., a przez to i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ocenę tą potwierdza doktryna wskazując, że sieci uzbrojenia terenu są budowlami prawa budowlanego, natomiast przewody sieci telekomunikacyjnej stanowią sieć uzbrojenia terenu (por. Prawo budowlane. Komentarz; praca zbiorowa pod red. Z. Niewiadomskiego; Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2007r., s. 49 – 50).

W związku z powyższym jeżeli telekomunikacyjne linie kablowe, stanowiące budowlę jako sieć uzbrojenia terenu, umieszczone zostaną w będącej również budowlą kanalizacji kablowej, nastąpi sytuacja funkcjonalnego związku dwóch budowli. Powstanie sieć uzbrojenia terenu umieszczona w kanalizacji kablowej. Na podstawie art. 3 pkt 1 lit. b pr. bud., obiektem budowlanym jest "budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami". W związku z tym, że zwrot "całość techniczno – użytkowa wraz" nie pojawia się w podobnym przepisie art. 3 pkt 1 lit. a (odnośnie do budynków), trzeba przyjąć, że powołane sformułowanie nie dotyczy związku budowli z instalacjami i urządzeniami, bo taki związek wynika z samej definicji tych instalacji i urządzeń. Należy przyjąć, że ze względu na to, że budowle mają charakter zdecydowanie bardziej zróżnicowany niż budynki i często pozostają w funkcjonalnym związku, konieczne jest traktowanie jako jednego obiektu takich budowli, które stanowią całość techniczno użytkową (Prawo budowlane. Komentarz; op. cit. s 41 – 42). Obiektami budowlanymi, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b pr. bud., w zależności od konkretnego stanu faktycznego mogą być więc: budowle (art. 3 pkt 3 pr. bud.), budowle wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 9 pr. bud.) oraz traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle – pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno – użytkową (art. 3 pkt 1 lit b. i art. 3 pkt 3 pr. bud.).

Pojęcie obiektu budowlanego ma znaczenie dla prawa podatkowego, z uwagi na treść ww. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l zgodnie z którym budowla oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W przypadku, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody – linie kablowe umieszczone zostaną w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno – użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. Z tego powodu powyższa całość techniczno - użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów pr. bud.

Z przeprowadzonej wykładni prawa wynika jednoznaczna ocena, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. .

Podobną ocenę prawną przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 1932/09, II FSK 2142/09, II FSK 2167/08, II FSK 1117/09, II FSK 1581/09, II FSK 858/09, II FSK 1119/09, II FSK 1066/09, II FSK 252/09, II FSK 1584/09, II FSK 1931/09, II FSK 2143/09 i II FSK 2168/08, z dnia 17 sierpnia 2010r. sygn. akt II FSK 1601/09 oraz z dnia 29 października 2010r. sygn. akt II FSK 1010/09, II FSK 1011/10 (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

10 4. Przedstawiona ocena prawna, jako wynik przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni prawa, wskazuje jednoznacznie na przedmiot opodatkowania w sprawie i uzasadnia oddalenie zarzutów kasacyjnych opartych na zinterpretowanych przepisach prawa materialnego. Podnieść należy, że stan faktyczny w zakresie przedmiotu opodatkowania był bezsporny. Cechy i właściwości kanalizacji kablowej i kabli (istotne ze względu treść rozstrzygnięcia) były znane i nie ma co do nich sporu. Skarżąca Spółka na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała, że służące jej działalności gospodarczej przewody telekomunikacyjne były ułożone w kanalizacji kablowej. Spór dotyczy tego, czy kable telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej bez ich fizycznego z nią połączenia są budowlą lub jej częścią w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.) Zakwalifikowanie tego typu obiektu do przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy do sfery zastosowania prawa materialnego, a nie sfery ustaleń faktycznych

10.5. Jako trafny należy natomiast ocenić podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie jako podstawy opodatkowanie w roku 2008 wartości podanych przez skarżącą Spółkę w deklaracji na rok 2007. Zgodnie z przepisem art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, (...), stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. W świetle tego przepisu podstawę opodatkowania w przedmiotowym podatku ustala się stosując przepisy ustawy o podatkach dochodowych, regulujące amortyzację środków trwałych. Odsyłają one do wykazu stawek amortyzacyjnych będących załącznikiem do ustawy. Wartość linii kablowych na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych na dzień 1 stycznia konkretnego roku podatkowego. Wbrew jednoznacznej treści przepisu art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. podstawa opodatkowania została określona przez organy podatkowe, co zaakceptował Sąd I instancji, w wysokości stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji nie w roku podatkowym 2008, lecz w roku poprzednim. Nie można zaakceptować stanowiska Sądu I instancji, iż skoro Spółka odmówiła współdziałania z organem podatkowym w zakresie ustalenia wartości budowli, to organ, przy wymiarze podatku od nieruchomości za 2008r. mógł, porównując dane wskazane przez spółkę w deklaracji za 2008r. z danymi wynikającymi deklaracji za 2007r. oprzeć się na zawartych w deklaracji na 2007r. Postawa procesowa podatnika nie upoważniała organu do ograniczenia czynności procesowych i przyjęcia wprost ww. wartości z deklaracji na 2007r. W takiej sytuacji organ podatkowy dla zrealizowania dyspozycji przywołanego wyżej art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania, miał wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzez wykorzystanie wszelkich dostępnych mu środków dowodowych, w tym opinii biegłego. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 7 u.p.o.l. jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, który ustali tę wartość. Wartość ta powinna zostać ustalona zgodnie z powołanym art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Taka powinność formułowana jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 29 października 2010r., sygn. akt II FSK 1078/10, z dnia 17 sierpnia 2010r., sygn. akt II FSK 481/09, II FSK 482/09 oraz sygn. akt II FSK 1601/09 oraz np. z dnia 13 maja 2010r., sygn. akt II FSK 1581/09; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując, nie można zaakceptować stanowiska Sądu I instancji, iż spełniona jest dyspozycja art. 4 ust 1 pkt 3 u.p.o.l w sytuacji przyjęcia przez organy jako podstawy opodatkowania na rok 2008 wartości linii kablowych wynikającej z deklaracji na poprzedni rok podatkowy tj. 2007.

10.6. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego wykładnia przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie budzi wątpliwości. Nie zachodziła zatem potrzeba przedstawienia do rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów jako zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w rozpoznawanej sprawie kwestii związanej z ustaleniem podstawy opodatkowania. O poważnych wątpliwościach prawnych można mówić wówczas, gdy w sprawie pojawią się kwestie prawne, których wyjaśnienie nastręcza znaczne trudności, głównie z powodu możliwości różnego rozumienia przepisów prawnych. Zagadnienie to nie może sprowadzać się do postawienia pytania, które wymagałoby dokonania przez skład rozpoznający to zagadnienie prawne subsumcji. Rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego nie może polegać na podciągnięciu ustalonego stanu faktycznego pod wskazany w pytaniu przepis prawa, gdyż prowadziłoby to do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 25 czerwca 2007r, sygn. akt I FPS 1/07, uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r. sygn. akt OPS 7/02, ONSA 2003, z. 1, poz. 10).

10.7. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielnej podstawy kasacyjnej może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, Lex nr 552012), Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.

W tym przypadku Sąd I instancji w sposób jednoznaczny wskazał podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, opisując obiekt będący w jego ocenie przedmiotem sporu. Zauważyć przy tym należy, iż nie ma kontrowersji co do usytuowania kanalizacji kablowej, braku trwałego fizycznego połączenia między kanalizacją kablową a kablami w niej umieszczonymi. Spór dotyczy tego, czy kable telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej bez ich fizycznego z nią połączenia są budowlą lub jej częścią w rozumieniu przepisów u.p.o.l., oraz zasadności przyjęcia w roku podatkowym 2008 jako podstawy opodatkowania wartości linii kablowych wykazanych w deklaracji za rok 2007.

Nie można się także zgodzić ze skarżącą Spółką, że Sąd I instancji nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Przedstawił wywód logiczny, pozwalający na prześledzenie toku jego rozumowania i ocenę jego prawidłowości. Ocena prawidłowości tego stanowiska nie może być podważana zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

10.8. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.185 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie 203 pkt 2, art. 205 § 2 w zw. z § 4 tej ustawy, oraz § 2 ust 1 pkt 1 w zw. z § 2 ust 1 pkt 1 lit e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu. (Dz. U. Nr 212, poz.275).