Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 616/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2007 r. sprawy ze skargi Spółki "B" S.A. w S. na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących obiektu budowlanego 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nr [...] z dnia [...]r. i orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 2) zasądza na rzecz strony skarżącej od [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W trakcie przeprowadzonych w dniu [...]r. przez Powiatową Inspekcję Nadzoru Budowlanego w S. oględzin hali produkcyjnej użytkowanej przez "A" Sp. z o.o., a należącej do Spółki "B" S.A., stwierdzono mechanicznie uszkodzone dźwigary kratowe niskiej części hali, które spowodowały w wyniku dociążenia śniegiem ugięcie pozostałych dźwigarów. W ocenie pracowników Inspekcji powyższy stan stanowił zagrożenie bezpieczeństwa skutkiem czego ustnie wydano zakaz użytkowania obiektu budowlanego. Tegoż samego dnia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. powiadomił właściciela i dzierżawcę obiektu o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie stanu technicznego hali przy ul. [...].

Wydaną również tego samego dnia, tj. [...]r., decyzją nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał właścicielowi hali, Spółce "B" S.A., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w sposób polegający na doprowadzeniu pokrycia dachu hali do stanu zgodnego z przepisami prawa poprzez zabezpieczenie zagrożonej konstrukcji, usunięcie zalegającego śniegu i wymianę uszkodzonych elementów konstrukcyjnych na podstawie dokumentacji przygotowanej przez uprawnioną osobę w terminie nie później niż do dnia [...]r. Ponadto organ I instancji zakazał użytkowania hali do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Pismem z dnia [...]r. "B" S. A. Zwrócił się z wnioskiem o wyrażenie zgody na użytkowanie obiektu z wyłączeniem części hali przeznaczonej do naprawy albowiem wykonane zostały zalecenia dotyczące wydzielenia części hali i zabezpieczenia konstrukcji uszkodzonych elementów dachu zawarte w sporządzonej przez [...] opinii technicznej. Natomiast decyzją z dnia [...]r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. po przeprowadzeniu stosownej kontroli zezwolił Spółce "A" Sp. z o.o. na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowej hali na zakład [...] z wyłączeniem części z uszkodzonymi dźwigarami.

W dniu [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystosował do Spółki "B" S.A. upomnienie nr [...] wzywające do wykonania w terminie 7 dni decyzji nr [...] z pouczeniem, iż w przeciwnym wypadku sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego.

Z kolei postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] organ I instancji nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...]zł, wyznaczając termin do uiszczenia nałożonej grzywny do dnia [...]r. oraz pouczając, iż w razie jej nie uiszczenia w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. W części nagłówkowej postanowienia organ I instancji wskazał, iż wydaje je w związku z niewykonaniem przez Spółkę "B" S.A. obowiązku nałożonego decyzją nr [...] oraz w związku z bezskutecznym upływem terminu wskazanego w upomnieniu. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż nałożenie grzywny w celu przymuszenia stanowi środek słuszny i konieczny albowiem "B" S.A., zobligowany do zabezpieczenia zagrożonej konstrukcji pokrycia dachu hali i wymiany uszkodzonych elementów konstrukcyjnych, nie wykonał tegoż obowiązku. Postanowienie wydane zostało na podstawie art. 119 i nast. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j: Dz. U. 2005, Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.).

"B" S.A. wniósł do [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zażalenie na postanowienie organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu b. stwierdził, iż po otrzymaniu decyzji nr [...]niezwłocznie podjął działania zabezpieczające miejsce zagrożenia, podparł uszkodzony dach i usunął z niego zalegający śnieg mimo, iż jego zdaniem było to obowiązkiem dzierżawcy tj. Spółki "A" Sp. z o.o., a także zlecił projekt naprawy uszkodzonych elementów dach specjalistycznemu biuru projektów a wykonana przezeń ekspertyza została przekazana PINB. Zdaniem żalącego się Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. działa w sprawie z naruszeniem prawa. Bez wiedzy i zgody właściciela obiektu wydał bowiem "A" Sp. z o.o. zezwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu przedmiotowej hali produkcyjnej, zmusił Spółkę "B" S.A. do rezygnacji z prawa do odwołania a nadto pomimo, że konstrukcja dachu została naprawiona (protokół ostatecznego odbioru robót sporządzony został w dniu [...]r.) wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia przesyłając jednocześnie wystawiony tytuł wykonawczy. Nadto organ I instancji nie dał zobowiązanemu żadnej możliwości zapłaty grzywny w wyznaczonym terminie albowiem termin ten upływał [...]r. podczas gdy dopiero tego dnia w godzinach popołudniowych pismo dotarło do Spółki "B" S.A.

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie uznając je za zasadne. Organ II instancji stwierdził bowiem w uzasadnieniu, iż zobowiązany mimo uprawomocnienia się decyzji nakazowej nie podjął skutecznych działań w celu wykonania nałożonego obowiązku pomimo otrzymania stosownego upomnienia. Organ drugoinstancyjny poinformował jednocześnie, że jeśli Spółka "B" S.A. w dalszym ciągu uchylać się będzie od uiszczenia grzywny w celu przymuszenia i wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego organ egzekucyjny zmuszony będzie zastosować wykonanie zastępcze. Jednoczenie poinformował, że kwestionowane wydane na rzecz Spółki "A" Sp. z o.o. decyzje winne zostać z urzędu rozpatrzone w ramach postępowań nadzwyczajnych.

Pismem z dnia [...]r. "B" S.A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie organu II instancji, podnosząc w uzasadnieniu, iż [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zignorował i nie zapoznał się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i wydał rozstrzygnięcie z pominięciem dowodów. Wbrew twierdzeniom Inspektora o nieuiszczeniu grzywny została ona bowiem wpłacona natychmiast po zakończeniu tzw. długiego weekendu, który rozpoczął się następnego dnia po otrzymaniu w godzinach popołudniowych postanowienia organu I instancji. Nadto, zdaniem skarżącego, także obowiązek określony w tytule wykonawczym został w całości wykonany, naprawy dachu zostały bowiem zrealizowane. Skarżący podkreślił też, iż jego zdaniem obowiązek utrzymywania użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z prawem ciążył w istocie nie na właścicielu obiektu lecz dzierżawcy jako zarządcy.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż podtrzymuje argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo zaakcentował, że jego zdaniem cyt. “z akt sprawy wynika jednoznacznie, że zobowiązany uchylał się od nałożonego obowiązku i nie podjął żadnych skutecznych działań aby ten obowiązek wykonać". Nadto podkreślił, iż odpowiedzialnym za stan obiektu jest właściciel, a tym samym próba przerzucenia nakazanego obowiązku na dzierżawcę nie może odnieść skutku.

W trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 1 lutego 2007 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi podkreślając, iż postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte miesiąc po wykonaniu przewidzianego decyzją obowiązku przy czym w pierwszym odbiorze usterek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. brał udział, a o drugim terminie został powiadomiony jednak nie wziął udziału w tej czynności. Skarżący wyjaśnił także, że w toku pierwszych oględzin Inspektor zażądał wykonania dalszych robót, które nie były objęte decyzją dnia [...]r. Pomimo to jego ustny nakaz został wykonany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zdaniem tut. Sądu stanowiące przedmiot zaskarżenia postanowienie, a także poprzedzające je postanowienie pierwszoinstancyjne, naruszają przepisy normujące reguły prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w tym zwłaszcza art. 119 i 122 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Oba postanowienia wydane zostały nadto z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego – t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści – por. wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie.

Odnosząc powyższe uwagi do przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 119 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym.

W świetle przytoczonych powyżej przepisów oczywistym jest zatem, iż grzywna w celu przymuszenia, z samej swej istoty, nakładana może być jedynie w sytuacji gdy zobowiązany nie wykonał, w całości lub w części, powinności, do której był zobligowany. Ewentualne nałożenie tejże grzywny wymaga więc w pierwszej kolejności uprzedniego jednoznacznego ustalenia czy istotnie zobowiązany obowiązku swego nie wykonał, a tym samym czy istotnie przymuszenie posiada swój cel i przedmiot. W przedmiotowej sprawie kwestia ta nie jest oczywista. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy nie wynika bowiem w sposób jednoznaczny czy "B" S.A. samodzielnie bądź poprzez działania dzierżawcy Spółki "A" Sp. z o.o. wykonała nałożone nań decyzją powinności co do właściwego zabezpieczenia i naprawy konstrukcji czy też ich w całości lub w części nie wykonał. Zawarte w uzasadnieniach wydanych postanowień twierdzenia obydwu organów oraz wyrażone w skardze a także w trakcie rozprawy sądowej wypowiedzi Spółki B S.A. diametralnie się bowiem od siebie różnią. Według "B" S.A. wykonał on bowiem, parę tygodni przed otrzymaniem postanowienia o grzywnie, nie tylko wszystkie obowiązki nakazane decyzją lecz także roboty dodatkowe, ustnie wskazane przez PINB w trakcie odbioru prac. Z kolei według organu I a zwłaszcza II instancji obowiązków swych "B" S.A. nie tylko nie wykonał lecz wręcz nie podjął żadnych skutecznych działań w celu ewentualnego ich wykonania. Podejmując zatem próbę oceny kwestionowanych postanowień w aspekcie ich zasadności stwierdzić należy, iż obydwa orzekające w sprawie organy uchybiły ciążącemu na nich obowiązkowi wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Wskazać w tym miejscu należy, iż zarówno w aktach sprawy jak też w samym uzasadnieniu brak dowodów na to by bezpośrednio przed wydaniem kwestionowanego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia organ I instancji badał stopień wykonania przez Spółkę "B" S.A. nakazanych decyzją z dnia [...]r. obowiązków. W uzasadnieniu postanowienia ograniczył się bowiem do gołosłownego, nie popartego jakąkolwiek argumentacją stwierdzenia, iż zobowiązany nadal nie wykonał nałożonego nań obowiązku, nie ustosunkowując się ani do zawartego w aktach protokołu ostatecznego odbioru robót z dnia [...]r., ani deklaracji zgodności wykonania konstrukcji stalowej z dokumentacją techniczną, ani własnego pisma z dnia [...]r. w którym informując Komendę Policji o stanie hali nadmienił, iż [...]dźwigarów zostało wymienionych. Nie wskazał też jakich czynności spośród nakazanych decyzją z dnia [...]r. jego zdaniem "B" S.A. nie dokonał. W dużej mierze podobnie uczynił organ II instancji. Nie podjął on bowiem w ramach prowadzonego przez siebie postępowania jakichkolwiek dodatkowych działań bądź ustaleń umożliwiających jednoznaczne stwierdzenie czy postanowienie o grzywnie istotnie jest zasadne, a w wydanym przez siebie postanowieniu w żaden merytoryczny sposób nie ustosunkował się ani do dokumentów traktujących o wykonanych na terenie przedmiotowej hali robót ani też do tej części zażalenia, w której zobowiązany wyjaśniał, iż jego zdaniem wszystkie prace zostały wykonane. Nie wskazał też, które czynności spośród wyliczonych w decyzji uważa za niewykonane i na jakich dowodach opiera swój pogląd. W konsekwencji oba postanowienia uznać należy nadto za wydane bez należytego wyjaśnienie wszystkich okoliczności determinujących ich zasadność i bez uzasadnienia jasno i przekonująco wskazującego motywy przyjętego stanowiska.

Oceniając zgodność z prawem wydanych w sprawie postanowień należy nadto wskazać, iż w myśl art. 122 § 2 przywołanej ustawy postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia powinno zawierać:

1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych;

2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze.

Przytoczony wyżej przepis, wyliczający konieczne składniki postanowienia o nałożeniu grzywny, jako jeden z nich wskazuje ponowne wezwanie strony do wykonania obowiązku, którego terminowej realizacji uchybił, w nowym, po raz kolejny określonym, terminie. Tylko bowiem wskazanie obowiązku, który niezależnie od uiszczenia grzywny strona winna wykonać pozwala na zidentyfikowanie postanowienia jako nakładającego grzywnę w celu przymuszenia i odróżnienia tej grzywny od innych stosowanych w obrocie prawnym. Nałożenie grzywny, o której mowa, nie jest bowiem celem samo w sobie a jedynie środkiem nakłaniającym, poprzez bodźce materialne, do wykonania przez stronę nałożonego na nią w przeszłości obowiązku. W konsekwencji brak w postanowieniu wezwania do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym (poprzez wskazanie w postanowieniu przedmiotowego obowiązku bądź odesłanie w tej mierze do tytułu wykonawczego) lub brak określenia terminu w jakim zobowiązany powinien obowiązek ten wykonać pozbawia postanowienie jego funkcji przymuszającej i w konsekwencji stanowi podstawę do uchylenia takiego postanowienia – por. np. P. Przybysz: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. Warszawa 2006, s. 381 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 1998 r., I SA 793/98.

Sąd stwierdza, iż wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. postanowienie nr [...] nie określa terminu, w jakim "B" S.A. winien wykonać określony decyzją z dnia [...]r. i tytułem wykonawczym obowiązek. W konsekwencji, w myśl powyższych uwag, postanowienie to narusza prawo materialne, a wada ta powodowała, iż winno ono było zostać uchylone w postępowaniu zażaleniowym. W postępowaniu drugoinstancyjnym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dostrzegł jednak wskazanego wyżej uchybienia i z naruszeniem przepisów proceduralnych utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Sprawia to w konsekwencji, iż naruszeniem prawa dotknięte jest także stanowiące przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie postanowienie drugoinstancyjne z dnia [...]r. Podkreślenia wymaga nadto, co słusznie zarzuca skarżący, iż [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uznał za naruszenie prawa także takiego określenia przez organ I instancji terminu, do którego "A" S.A. winien był uiścić nałożoną grzywnę, który przypadał na ten sam dzień, kiedy to dopiero w godzinach popołudniowych postanowienie zostało doręczone. De facto sprawiło to, iż w tej części właściwe wykonanie postanowienia przez zobowiązanego od początku było niemożliwe. Fakt niewłaściwego wskazania terminu do uiszczenia grzywny został wprawdzie podniesiony przez skarżącego w zażaleniu, a zarzut został przez organ II instancji przytoczony w uzasadnieniu postanowienia, jednak organ ten nie ustosunkował się do niego ani jednym słowem. Wskazał natomiast w uzasadnieniu, iż zobowiązany nadal uchyla się od uiszczenia grzywny pomimo, że jak wynika z przedłożonej przez skarżący "B" S.A. kserokopii polecenia przelewu stosowna kwota została przekazana na rachunek PINB w dniu [...]r.

Odnosząc się natomiast do tych wywodów skargi, jak też uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, które podejmują rozważania czy zobowiązanym do dbałości o stan techniczny obiektu winien być właściciel czy zarządca Sąd wskazuje, iż wątpliwości te i kontrowersje mogły być przedmiotem analiz i wykładni przepisów na tym etapie postępowania, który został zakończony decyzją nakazową z dnia [...]r.. Nie mogą mieć natomiast wpływu na ocenę postanowienia o grzywnie, które to orzeczenie jest jedynie konsekwencją niewykonania nałożonego obowiązku i adresowane może być jedynie do tego samego podmiotu, do którego w decyzji skierowano stosowny nakaz.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 i art. 209 p.p.s.a.