Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 595/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] września 2015 r.

w przedmiocie określenia Stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych o kodach CN 2710 19 81, CN 2710 19 83, CN 2710 19 87, CN 2710 19 99 w kwocie [...]zł.

Decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. Strona nie zaskarżyła jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. Strona wystąpiła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] sierpnia 2016 r.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w B. wezwał Stronę do usunięcia braku formalnego wniosku z dnia [...] stycznia 2019 r. poprzez sprecyzowanie treści żądania, tj. o wskazanie czy Strona wnosi o: stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] sierpnia 2016 r., czy o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] sierpnia 2016 r.

W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia [...] marca 2019 r. Strona wskazała, że wnosi zarówno o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej

w T. z dnia [...] sierpnia 2016 r., jak też o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Odnośnie żądania wznowienia postępowania wskazała, że decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, w tym przypadku sądu powszechnego. Uzasadniając wniosek, Strona wskazała, że w dniu [...] maja 2018 r. Sąd Rejonowy w E. Wydział V Gospodarczy wydał wyrok w sprawie sygn. V GC 608/18, z powództwa B. O. przeciwko J. P.

o ustalenie stosunku prawnego mającego podstawę w umowie ramowej i umowach sprzedaży zawartych z J. P., co w ocenie Strony diametralnie zmienia wyniki kontroli. Strona wskazała, że w myśl art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), dalej: "O.p.", podatnik nie może być obarczony skutkami niewłaściwej interpretacji przepisów podatkowych, nieznajomości prawa przez pracowników organów administracji podatkowej albo niedopełnienia przez nich obowiązków służbowych. Ordynacja podatkowa jasno stwierdza na kim spoczywa ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym. Twierdzenie to, choć może w pierwszej chwili wydawać się zbyt kategoryczne, znajduje jednak uzasadnienie bezpośrednio

w brzmieniu przepisów Ordynacji. Strona zwróciła uwagę na art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji. W jej ocenie, przepisy te stanowią wytyczne, dyrektywy dla organu podatkowego, wskazujące mu sposób działania w toku postępowania dowodowego

i nakładające obowiązek aktywnego działania. Wynika z nich, że to organ podatkowy zobowiązany jest do poszukiwania dowodów oraz ich wyczerpującego rozpatrzenia. Obowiązywanie tej zasady nie jest jednak równoznaczne z założeniem braku jakiejkolwiek aktywności podatnika. Zasadne więc wydaje się przyjęcie założenia, że tylko aktywna postawa podatnika jest warunkiem skorzystania przez niego ze wszystkich przysługujących mu w toku postępowania podatkowego praw. Nie należy jednak aktywnej postawy utożsamiać z przerzuceniem na podatnika obowiązku przedstawiania dowodów na poparcie swojego stanowiska w sytuacji, gdy organ podatkowy ograniczy się jedynie do kwestionowania prawidłowości rozliczeń. Tak niestety stało się w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego. Strona podniosła, że prowadzący postępowanie kontrolne zarzucali kontrolowanych pytaniami o wyjaśnianie spraw, grożąc im przy tym karami, jeśli odpowiedzi kierowane do organu kontrolnego będą niezadawalające dla kontrolerów. Ponadto stwierdziła, że to, iż składane wyjaśnienia nie zadawalały kontrolujących, to w istocie ich problem, a nie kontrolowanego podmiotu.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2016 r. w oparciu o przesłankę wskazaną w treści art. 240 § 1 pkt 6 O.p., tj. wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. zawiesił postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] sierpnia 2016 r. Organ wskazał, że w przypadku otwartych postępowań zarówno w przedmiocie stwierdzenia nieważności jak też wznowienia postępowania dotyczących tej samej decyzji, konieczne jest najpierw rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności. Zatem rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stanowiło zagadnienie wstępne dla niniejszej sprawy. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Strona złożyła zażalenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na powyższe postanowienie Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 6 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 543/19 oddalił skargę Strony (wyrok prawomocny).

Postępowanie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] sierpnia 2016 r. zakończyło się na etapie postępowania administracyjnego wydaniem decyzji ostatecznej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji. Od powyższej decyzji Strona złożyła skargę do WSA w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 610/19 oddalił skargę Strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

w B. z dnia [...] lipca 2019 r., z kolei w wyniku zaskarżenia tego orzeczenia, NSA wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 603/20 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Bydgoszczy.

Mając powyższe na uwadze, postanowieniami z dnia [...] listopada 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podjął z urzędu zawieszone postępowanie wznowieniowe oraz wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego.

Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. Pełnomocnik Strony przedstawił stanowisko

w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu pisma wskazał na przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące zasad gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Następnie przedstawił stanowisko w kwestii podnoszonej we wniosku o wznowienie postępowania, tj. niezastosowania przez organy podatkowe art. 199a § 3 O.p. W ocenie Pełnomocnika Strony, organy podatkowe orzekające w sprawie winny wystąpić do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nie istnienia stosunku prawnego lub prawa, albowiem już w trakcie trwania postępowania kontrolnego Podatnik zaznaczał, że istniały pomiędzy jego firmą a firmą B. O. stosunki gospodarcze dotyczące sprzedaży na terenie [...] i [...] olejów smarowych (organy zignorowały te wyjaśnienia). W ocenie Pełnomocnika Strony, wobec zaniechania przez organy podatkowe rozstrzygające w sprawie, wypełnienia dyspozycji art. 199a O.p., zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 6 O.p.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w B. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w T.

z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego

w T. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego w okresie od dnia [...] września 2011 r. do [...] stycznia 2013 r. wyrobów akcyzowych o kodach CN 2710 19 81, CN 2710 19 83, CN 27101987, CN 2710 19 99 w kwocie [...]zł.

Decyzję doręczono Pełnomocnikowi Strony w dniu [...] stycznia 2021 r. Od tej decyzji, wydanej w pierwszej instancji przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Stronie przysługiwało prawo złożenia odwołania do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia.

P. z dnia [...] marca 2021 r. Pełnomocnik Strony ponownie złożył wniosek

o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego w okresie od dnia [...] września 2011 r. do [...] stycznia 2013r. wyrobów akcyzowych o kodach CN 2710 19 81, CN 2710 19 83, CN 27101987, CN 2710 19 99 w kwocie [...]zł, w oparciu o tę samą przesłankę wznowieniową, tj. przesłankę wskazaną w art. 240 § 1 pkt 6 O.p. (wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu). W uzasadnieniu złożonego wniosku Pełnomocnik ponownie wskazał, że decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, tj. niezastosowania przez organy podatkowe art. 199a § 3 O.p., pomimo że z łączącym Stronę z B. O. stosunkiem prawnym, łączyło się również zobowiązanie w podatku akcyzowym. W ocenie Pełnomocnika Strony, wobec zaniechania przez organy podatkowe rozstrzygające w sprawie, wypełnienia dyspozycji art. 199a O.p. zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 6 O.p.

Rozstrzygając w niniejszej sprawie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w B. decyzją z dnia [...] maja 2021 r. odmówił wznowienia postępowania

w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T.

z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w wysokości [...] zł. Od powyższego rozstrzygnięcia, w dniu [...] maja 2021 r. (data nadania w placówce pocztowej) Pełnomocnik Strony wniósł odwołanie. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik Strony zarzucił:

- naruszenie przepisu art. 243 § 3 O.p. poprzez odmowę wznowienia postępowania

w sytuacji, w której żaden z przepisów ustawy nie zabrania złożenia wniosku

o wznowienie postępowania opartego na tej samej przesłance z art. 240 O.p., co powoduje, że przedmiotowa decyzja pozbawia Podatnika możliwości obrony swych praw;

- naruszenie przepisu art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 124 O.p. poprzez odmowę wznowienia postępowania, pomimo że wcześniej organ umożliwił Skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie, co w jego ocenie stanowiło o wznowieniu postępowania, w związku z czym brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stosownego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a tym samym, brak jest działania zgodnie z zasadą uzasadniania przesłanek.

Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w B. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu podał, że niniejsze postępowanie odwoławcze dotyczy decyzji odmawiającej wznowienia postępowania z uwagi na to, że żądanie wznowienia dotyczy sprawy już ostatecznie rozpatrzonej we wnioskowanym zakresie, co powoduje niedopuszczalność wznowienia postępowania w tej samej sprawie. Organ wyjaśnił, że mamy do czynienia ze sprawą już poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną w tożsamym zakresie.

Organ zauważył, że jak wynika z akt sprawy, wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...] marca 2021 r. pokrywa się w całości z treścią wniosku o wznowienie z dnia [...] stycznia 2019 r., który już został rozstrzygnięty decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

w B. z dnia [...] stycznia 2021 r., która nie została zaskarżona w toku instancji.

W obu tych wnioskach, pełnomocnik Strony powołał się na przesłankę wznowienia sformułowaną w treści przepisu art. 240 § 1 pkt 6 O.p., tj. wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu - sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nie istnienia stosunku prawnego lub prawa (wniosek z dnia [...] stycznia 2019 r. został doprecyzowany o tę podstawę prawną w uzupełnieniu z dnia [...] grudnia 2020 r.) i tę samą argumentację, tj. niezastosowanie przez organy podatkowe art. 199a § 3 O.p.

Organ odwoławczy wskazał, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. szczegółowo ustosunkował się do twierdzeń Strony oraz sformułowanych zarzutów,

w konsekwencji ocenił, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 6 O.p. i na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2016 r. Oznacza to, że właściwy organ merytorycznie ustosunkował się do żądania wznowienia i uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w wysokości [...] zł w przywołanym powyżej zakresie, a to powoduje bezskuteczność wszczęcia takiego samego postępowania, tym razem sformułowanego we wniosku z dnia [...] marca 2021 r. Organ bowiem nie był uprawniony do wznowienia postępowania na tej samej podstawie faktycznej i prawnej oraz w odniesieniu do tego samego postępowania podatkowego.

Rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym, organ w całości podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W ocenie organu odwoławczego nie doszło do naruszenia art. 243 § 3 O.p. poprzez odmowę wznowienia postępowania.

W wyniku rozpatrzenia wniosku o wznowienie w tej samej sprawie i na podstawie tej samej okoliczności, doszłoby do naruszenia art. 247 § 1 pkt 4 O.p., bowiem doszłoby do wydania decyzji, która dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Nie ma zatem w ocenie organu wątpliwości, że żądania wznowienia postępowania zawarte we wnioskach z [...] stycznia 2019 r. i z [...] marca 2021 r. dotyczą tej samej Strony, tego samego przedmiotu (wznowienia postępowania zakończonego tą samą decyzją ostateczną z [...] sierpnia 2016 r.) oraz oparte są na tym samym stanie faktycznym i prawnym oraz z tożsamą argumentacją.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 124 O.p. poprzez odmowę wznowienia postępowania, pomimo że wcześniej organ umożliwił Skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie, co w jego ocenie stanowiło o wznowieniu postępowania, organ zwrócił uwagę na funkcjonującą i obowiązującą organy administracji publicznej procedurę administracyjną, która wymaga dopełnienia w toku postępowania określonych czynności procesowych. W tym wypadku chodzi

o konieczność zastosowania procedury opisanej w art. 200 § 1 O.p. Dyrektor wyjaśnił, że organ administracji publicznej nie ma dowolności w stosowaniu procedury opisanej w art. 200 § 1 O.p. poprzez użyty w jego treści zwrot "wyznacza", nie zaś "może wyznaczyć". Przypadki odstępstwa od tej procedury opisane zostały w § 2, gdzie nie został wymieniony tryb dotyczący wznowienia postępowania, a więc w sprawie zachodziła konieczność zapewnienia Stronie czynnego udziału poprzez możliwość wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W przedmiotowej sprawie tym materiałem w szczególności były akta sprawy uprzednio rozstrzygniętej w trybie wznowienia zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2021r., którą Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] sierpnia 2016 r., wobec niestwierdzenia istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 6 O.p. Materiał ten stanowił przeszkodę dla wznowienia postępowania z nowego wniosku złożonego w tej sprawie z dnia [...] marca 2021 r. Zdaniem organu, zastosowanie powyższego trybu z art. 200 § 1 O.p. w sprawie było uzasadnione i konieczne, a sformułowany zarzut odwołania nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. W ocenie organu, zaskarżona decyzja nie narusza art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 124 O.p., powołuje się bowiem na prawidłową podstawę prawną, zawiera też wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne.

W skardze do tut. Sądu Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. w zw. z art. 243 § 3 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odmowie wznowienia postępowania w sytuacji, w której żaden z przepisów ustawy nie zabrania złożenia wniosku o wznowienie postępowania opartego na tej samej przesłance z art. 240 O.p., co powoduje, że przedmiotowa decyzja pozbawia Podatnika możliwości obrony swych praw;

2) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 124 O.p., poprzez odmowę wznowienia postępowania pomimo, iż wcześniej organ umożliwił Skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie, co w jego ocenie stanowiło o wznowieniu postępowania, w związku z czym brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stosownego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a tym samym brak jest działania zgodnie z zasadą uzasadniania przesłanek.

Mając na uwadze powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podać, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2095). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Skarżący został poinformowany o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma.

Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: jako "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Dyrektor IAS zasadnie odmówił Skarżącemu wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] września 2015 r., określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wskazane w art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 O.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 O.p. Wznowienie postępowania podatkowego nie może być zatem wykorzystywane do ponownej pełnej, merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. To, czy podstawy te rzeczywiście występują bada właściwy organ, a więc ten, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 244 § 1 O.p.). W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 § 2 O.p.), a wynik badania przedstawia w decyzji, o której mowa w art. 245 O.p. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (art. 243 § 3 O.p.).

Przechodząc do sprawy, Sąd przypomina, że skarga została złożona na decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora IAS z [...] maja 2021 r., mocą której odmówiono wznowienia postępowania z kolejnego wniosku Skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] września 2015 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Zauważyć jednak należy, że wcześniej Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania także w powyższym zakresie i w oparciu o tę samą przesłankę z art. 240 § 1 pkt 6 O.p. Wówczas wydano postanowienie o wznowieniu postępowania, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2021r. nr [...] (k. 75-78 akt admin.) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej

w T. z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. Decyzję doręczono Pełnomocnikowi Strony w dniu [...] stycznia 2021 r. Od wskazanej decyzji, wydanej w pierwszej instancji przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Stronie przysługiwało prawo złożenia odwołania. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia.

Zatem w niniejszej sprawie zaskarżono decyzję o odmowie wznowienia postępowania w sytuacji, gdy na wniosek Skarżącego, na tej samej podstawie faktycznej i prawnej, raz już wznowiono postępowanie, a następnie, w wyniku wznowienia wydano decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, z uwagi na niewystąpienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 6 O.p. Przy czym podkreślić należy, że wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...] marca 2021 r., pokrywa się co do istoty z treścią wniosku o wznowienie z dnia [...] stycznia 2019 r. (doprecyzowany o tę podstawę prawną w piśmie uzupełniającym z dnia [...] grudnia 2020 r.), który już został rozstrzygnięty decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2021r., która nie została zaskarżona w toku instancji. Trafnie Dyrektor zauważa, że w obu tych wnioskach Skarżący powołał się na przesłankę wznowienia sformułowaną w art. 240 § 1 pkt 6 O.p., tj. wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu - sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nie istnienia stosunku prawnego lub prawa i na tę samą argumentację, tj. niezastosowanie przez organy podatkowe art. 199a § 3 O.p.

Organ słusznie zatem - zdaniem Sądu - uznał, że ponowny wniosek o wznowienie postępowania, nie może zostać merytorycznie rozpatrzony. Powtórne wznowienie na tej samej podstawie faktycznej i prawnej, w oparciu o tę samą przesłankę, z powołaniem się na te same okoliczności byłoby niedopuszczalne, gdyż otwierałoby drogę do wydania w wyniku wznowienia decyzji merytorycznej, która byłaby obciążona wadą nieważności jako taka, która dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W rezultacie, organ prawidłowo odniósł się do ponownego wniosku o wznowienie postępowania, wydając decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Kolejna, merytoryczna decyzja, jaka zapadłaby w wyniku wznowienia, byłaby dotknięta nieważnością jako decyzja, która dotyczy sprawy już rozstrzygniętej decyzją ostateczną, tj. decyzją z [...] stycznia 2021 r. r. o odmowie uchylenia - w wyniku wznowienia - decyzji z [...] sierpnia 2016 r. Ponieważ organ już raz merytorycznie, tj. negatywnie wypowiedział się co do możliwości uchylenia decyzji "wymiarowej" w wyniku wznowienia postępowania, kolejny raz tej kwestii rozpatrywać nie może, o ile nie ujawnią się inne podstawy wzruszenia decyzji ostatecznej niż te, które strona powoływała w pierwszym i kolejnym wniosku o wznowienie postępowania.

W rezultacie, nie ma racji Skarżący, że decyzja odmawiająca ponownego wznowienia, wydana w odpowiedzi na drugi wniosek Skarżącego, jest dotknięta wadą.

Rozpatrując pierwszy wniosek o wznowienie postępowania organ zbadawszy pod względem formalnym wniosek o wznowienie postępowania zdecydował rozpatrzyć sprawę merytorycznie, w następstwie czego wydał postanowienie o wznowieniu, a następnie merytorycznie zakończył sprawę decyzją o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. W rezultacie, rozpoznając kolejny wniosek organ zasadnie odmówił wznowienia postępowania słusznie przyjmując, że przeszkodą do ponownego wznowienia postępowania, jest wydana wcześniej decyzja, odmawiająca uchylenia decyzji wymiarowej. Zarówno pierwszy, jak i drugi wniosek o wznowienie postępowania dotyczył bowiem tej samej decyzji ostatecznej, tej samej przesłanki wznowieniowej i tych samych okoliczności.

Niezasadne są także zarzuty dotyczące naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op. w zw. z art. 124 Op., poprzez odmowę wznowienia postępowania, pomimo że wcześniej Organ umożliwił Skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie, co w jego ocenie stanowiło o wznowieniu postępowania, w związku z czym brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stosownego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a tym samym, brak jest działania zgodnie z zasadą uzasadniania przesłanek. Rację ma Dyrektor, że obowiązkiem organu jest przestrzeganie z urzędu przepisów postępowania w tym art. 200 § 1 O.p. Na podstawie tego przepisu, przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W art. 200 § 2 O.p. określono przypadki, w których przepisu § 1 nie stosuje się, czili nie wyznacza się ww. 7-dniowego terminu, tj.:

1) w przypadkach przewidzianych w art. 123 § 2 oraz w art. 165 § 5;

2) w sprawach zabezpieczenia i zastawu skarbowego;

3) w przypadku przewidzianym w art. 165 § 7, jeżeli decyzja ma zostać wydana wyłącznie na podstawie danych zawartych w złożonym zeznaniu, złożonej informacji lub deklaracji.

Nie budzi wątpliwości, że w sprawie nie zachodziła żadna przesłanka z art. 200 § 2 O.p. W konsekwencji, organ obowiązany był do zastosowania procedury z art. 200 § 1 O.p. Zaskarżona decyzja odpowiada też wymogom z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op. w zw. z art. 124 Op., zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa, wskazuje prawidłową podstawę prawną, zawiera też wystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne, którego lektura pozwala poznać przesłanki, z powodu których organ odmówił wznowienia postępowania.

Z podanych względów Sąd uznał, że nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów prawa. Sąd nie dostrzegł w zaskarżonej decyzji również innych niż zarzucane w skardze uchybień, które stanowiłyby podstawę do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

W tej sytuacji, Sąd skargę jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.