Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3496/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1, art. 24 ust.2
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 120, art. 121 § 1 , art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 , art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędziowie Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędzia NSA del. Zbigniew Romała, po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 179/18 w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 30 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 19 lipca 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 179/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. F. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 30 listopada 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 rok. Treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl). W skardze kasacyjnej Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 22 ust. 1, art. 24 ust 2 ustawy z dnia 21 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14 poz. 176 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że wydatki poniesione na zakup otrzymanego przez Skarżącą paliwa określonego co do ilości i rodzaju na fakturach VAT wystawionych przez E. Sp z o.o. a do których odnoszą się zapisy w księdze podatkowej dokonane na ich podstawie nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów mimo poniesienia ich przez Skarżącą w celu osiągnięcia przychodu; - art. 22 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 2 i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. przez błędną wykładnię i uznanie, że warunkiem koniecznym do zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest dysponowanie przez podatnika fakturą lub innym dokumentem wskazującym na rzeczywistego dostawcę towaru, gdy przesłanka taka nie wynika z ustawy co stanowi podstawy skargi kasacyjnej stosownie do art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a., przez oddalenie skargi pomimo wydania zaskarżanej nią decyzji z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm. dalej: "O.p.") poprzez kwestionowanie poniesienia wydatków przez Skarżącą stanowiących koszt uzyskania przychodów a określonych co do ilości, rodzaju i wysokości w fakturach VAT wystawionych przez E. Sp. z o.o. oraz zapisach w księdze podatkowej dotyczących zakupu oleju napędowego bez wykazania że wydatki te nie zostały rzeczywiście poniesione oraz poniesione wyłącznie w celu uzyskania przychodu; - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a., przez oddalenie skargi pomimo wydania zaskarżanej nią decyzji z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez bezzasadne uznanie, iż fakt poniesienia wydatku stanowiącego koszt uzyskania przychodu musi być wykazany wyłącznie za pomocą dokumentu księgowego w tym faktury VAT podczas gdy inne dowody w sprawie wskazują na fakt poniesienia przez Skarżącą wydatków w celu uzyskania przychodu; - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a., przez oddalenie skargi pomimo wydania zaskarżanej nią decyzji z naruszeniem art. 120, art. 121 § I, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez nie odniesienie się do wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania podatkowego a w szczególności pominięcie dowodów w postaci faktur sprzedaży potwierdzających wykonanie usług transportowych przez Skarżącą do których wykonania niezbędne były zakupy ilości paliwa wskazane na zakwestionowanych fakturach, nie odniesienie się i nie dokonanie żadnej analizy stanu faktycznego wskazującej na to, że do wykonania tychże usług transportowych ilości paliwa co do rodzaju i wysokości wskazane na zakwestionowanych fakturach nie były potrzebne przy jednoczesnym braku kwestionowania osiągniętego przez Skarżącą przychodu i tym samym pominięcie istotnych okoliczności dla wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonania jego prawidłowej oceny; - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a., przez oddalenie skargi pomimo wydania zaskarżanej nią decyzji z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez niezasadne podważanie zeznań świadków pracowników Skarżącej oraz zeznań samej Skarżącej w oparciu o paragony załączone do faktur zbiorczych wystawionych na jej rzecz przez pracownika E. Sp. z o.o. P. G.-K. w sytuacji wykazania fałszowania dokumentacji finansowo - księgowej przez tego świadka, braku wpływu i możliwości faktycznych i prawnych Skarżącej na wystawianie faktur zbiorczych z określonego systemu księgowego Sprzedawcy i braku wpływu Skarżącej na prawidłowe przyporządkowanie do tych faktur dokumentów fiskalnych w postaci paragonów wystawionych przez Sprzedawcę E. Sp. z o.o.; - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a., przez oddalenie skargi pomimo wydania zaskarżanej nią decyzji z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1, art, 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 188, art. 191 O.p. poprzez odmówienie przeprowadzenia dowodów mających znaczenie dla ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i wyjaśnienia istniejących rozbieżności w złożonych zeznaniach z równoczesnego przesłuchania i zeznań K. U. - prezesa E. Sp. z o.o., i P. G.-K. oraz z równoczesnego przesłuchania K. U. prezesa E. Sp. z o.o. i K. B. i tym samym pominięcie dowodów istotnych dla ustalenia stanu faktycznego i dokonania jego prawidłowej oceny; - art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na błędnie ustalonym przez Organy podatkowe stanie faktycznym sprawy oraz błędnej ocenie zeznań świadków z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, bezpodstawne odmówienie wiarogodności zeznaniom świadków potwierdzających okoliczności przytaczane przez Skarżącą, a w konsekwencji pominięcie i nie rozważenie wszystkich dowodów i okoliczności sprawy. Na tle tak sformułowanych zarzutów autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. W pierwszej kolejności Sąd drugiej instancji zaznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a. Zgodnie z nim, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. (wyrok NSA z 4 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 997/19). Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawił więc w niniejszym uzasadnieniu opisu ustaleń faktycznych oraz argumentacji prawnej przedstawionej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez WSA przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nadto, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest także wskazanymi w niej podstawami. W niniejszej sprawie spór pomiędzy Skarżącą a Organami podatkowymi koncentruje się wokół kwestii zasadności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w 2014 r. rzekomo poniesionych przez Skarżącą wydatków na zakup paliwa, udokumentowanych fakturami VAT rzekomo wystawionymi dla Skarżącej przez E. Sp. z o. o. Zatem istota sporu dotyczy możliwości zastosowania przez Skarżącą art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest już pogląd, iż do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 958/04, z dnia 19 grudnia 2007 r. sygn. akt II FSK 1438/06, z dnia 14 marca 2008 r. sygn. akt II FSK 1755/06, z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1405/07, z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 418/09, z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 462/11; wszystkie dostępne w elektronicznej Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych - "CBOSA"). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela powyższy pogląd. Przepis art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. zawiera legalną definicję kosztów uzyskania przychodu, stanowiąc, iż są nimi wszystkie koszty poniesione w celu uzyskania przychodu. Jak więc wynika z tej regulacji, skoro mowa jest w niej o kosztach poniesionych, niewątpliwie chodzi tu o wydatki, które mają charakter rzeczywisty, a ponadto niezbędne jest istnienie ich związku z przychodami. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera prawidłowe udokumentowanie ponoszonych kosztów, umożliwia to bowiem ustalenie, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki pozwalające uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy podatkowej. Obowiązek ten spoczywa na podatniku, to on bowiem dokonuje określonych wydatków i zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów, pomniejsza podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym. Tak więc podatnik powinien wykazać nie tylko, że koszt został poniesiony, ale również, iż został poniesiony w celu uzyskania przychodu. Jeżeli podatnik prowadzący działalność gospodarczą dokonuje określonych płatności, to powinny być one ekwiwalentem za dostarczone mu towary lub usługi, te bowiem bezpośrednio odsprzedane lub wykorzystane do wytworzenia innych towarów lub usług przynoszą mu następnie przychód. Tylko w takim ujęciu można rozważać istnienie związku pomiędzy kosztem a przychodem, czyli poniesieniem kosztów w celu uzyskania przychodu. Jeżeli zatem podatnik dysponuje na potwierdzenie dokonania, np. transakcji zakupu usług, określonym dokumentem, z którego wynika, iż usługa została nabyta od wskazanego w tym dokumencie podmiotu, a postępowanie dowodowe wykaże, iż podmiot taki nie wykonał w rzeczywistości tych usług, to w takim przypadku nie można traktować kwoty uwidocznionej na takim - nie odpowiadającym rzeczywistości dokumencie, w kategoriach kosztów uzyskania przychodu. Z punktu widzenia uregulowań zawartych w art. 22 ust. 1, art. 24 i art. 24a u.p.d.o.f. nie ma znaczenia, czy podatnik w sposób zawiniony (zamierzony bądź wskutek braku dbałości o własne interesy gospodarcze) lub niezawiniony dokonywał rozliczenia kosztów uzyskania przychodów na podstawie nierzetelnych dowodów księgowych. Dla oceny rzetelności ksiąg podatkowych i określenia przez Organ właściwej metody ustalenia podstawy opodatkowania nieważne są przyczyny zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków wynikających z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistej sprzedaży, w którym to pojęciu mieści się również sytuacja, gdy towar został co prawda dostarczony, ale nie mógł go zbyć podmiot wskazany na fakturze. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów wymaga bowiem wykazania źródła pochodzenia towaru. Przyjęcie za koszt uzyskania przychodów wydatku wykazanego na fakturze wystawionej przez inny podmiot niż faktyczny dostawca towaru, gdy nie zostanie ujawnione rzeczywiste źródło pochodzenia towaru, prowadziłoby w istocie do akceptacji rozliczenia podatkowego opartego nie na rzeczywistym przebiegu operacji gospodarczej, lecz wyłącznie na dokumentach prywatnych, zaoferowanych przez podatnika (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 462/11). Dlatego też, jeżeli podatnik zalicza określony wydatek do kosztów uzyskania przychodów, to zgodnie z w/w przepisami powinien wykazać nie tylko, że dany koszt został poniesiony, ale że został poniesiony w celu uzyskania przychodów, jak też – co istotne z punktu widzenia prowadzonego w tej sprawie sporu - że dokonana płatność jest ekwiwalentem za dostarczone mu przez konkretnego sprzedawcę (dostawcę) towary lub usługi. Tylko w takim ujęciu można rozważać istnienie związku pomiędzy kosztem a przychodem, czyli poniesieniem kosztów w celu uzyskania przychodów. Jeżeli zatem podatnik dysponuje na potwierdzenie dokonania, np. transakcji zakupu towarów, określonym dokumentem, z którego wynika, że towar został nabyty od wskazanego w tym dokumencie podmiotu, a postępowanie dowodowe wykaże, że podmiot taki nie wykonał w rzeczywistości tych usług, to w takim przypadku, z omówionych już względów, nie można traktować kwoty uwidocznionej na takim - nieodpowiadającym rzeczywistości dokumencie, w kategoriach kosztów uzyskania przychodów. Do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. To podatnik jest zobowiązany posiadać, względnie wskazać przekonywujące dowody pozwalające na ustalenia świadczące o poniesieniu kosztów w celu uzyskania przychodów. Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych – przykładowo w wyrokach NSA z: 19 listopada 2010 r., II FSK 1179/09; 16 maja 2012 r., II FSK 2280/10; 27 września 2012 r., II FSK 1598/11; 22 sierpnia 2014 r., II FSK 2118/12; 10 grudnia 2014 r., II FSK 3076/12; 30 czerwca 2016 r., II FSK 1104/14; 31 sierpnia 2017 r., II FSK 2114/15). To oznacza, że nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 958/04, z dnia 19 grudnia 2007 r. sygn. akt II FSK 1438/06, z dnia 14 marca 2008 r. sygn. akt II FSK 1755/06, z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1405/07, z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 418/09, z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 462/11; wszystkie dostępne w elektronicznej Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych - "CBOSA"). Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu pierwszej instancji oraz Organów podatkowych, zgodnie z którym sporne faktury nie odzwierciedlają zaistnienia faktycznych zdarzeń gospodarczych w postaci nabycia paliwa przez Skarżącą na stacji paliw należącej do E. Sp. z o. o., w związku z czym nie mogą stanowić podstawy do zaliczenia tych "wydatków" do kosztów uzyskania przychodów. Ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny, natomiast Skarżąca swoją argumentację skupia na podważeniu ustaleń dokonanych przez Organy podatkowe, zmierzając do wykazania, że ustalenia te są wadliwe, tj. poczynione z istotnym naruszeniem przepisów postępowania podatkowego. Po raz kolejny należy zaznaczyć - warunkiem rozpoznania danego wydatku jako koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. jest łączne spełnienie następujących przesłanek: - faktyczne poniesienia wydatku przez podatnika; - istnienie związku z prowadzoną działalnością; - poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu, wydatek musi być poniesiony i udokumentowany. Na gruncie niniejszej sprawy dokonane przez Organy ustalenia faktyczne ewidentnie dowodzą, że zakwestionowane faktury nie odpowiadały rzeczywistości w zakresie podstawowych okoliczności. Skarżąca nie przedstawiła wiarygodnych okoliczności mogących świadczyć o tym, że faktycznie kupowała olej napędowy, o którym mowa w treści spornych faktur VAT, na stacji paliw w P., należącej do E. Sp. z o. o., która to stacja nie jest przystosowana do tankowania samochodów ciężarowych. Paragony stanowiące podstawę do wystawienia spornych faktur dotyczyły zakupu paliwa w ilości od 9 do 60 litrów (co w sposób oczywisty przeczy logice i zdrowemu rozsądkowi, biorąc pod uwagę, że tankowano pojazdy ciężarowe, w tym ciągniki siodłowe) Z ich treści wynika, że jednego dnia tankowane było kilka, kilkanaście czy też kilkadziesiąt pojazdów. Natomiast z zeznań pracowników Skarżącej wynika, że do samochodu ciężarowego lub ciągnika siodłowego tankowali od 100 do 700 litrów oleju napędowego. Skarżąca nie wskazała jednak racjonalnych przesłanek, które mogłyby świadczyć o wiarygodności jej twierdzeń odnośnie do tego, że jednego dnia dokonywała kilku, kilkunastu czy też kilkudziesięciu transakcji zakupu oleju napędowego, wbrew zeznaniom jej pracowników (kierowców) na niewielkiej stacji paliw w P., która nie była przystosowana do tankowania samochodów ciężarowych, należącej do E. Sp. z o. o., w ilościach paliwa (od 9 do 60 litrów) kupowanych zazwyczaj do samochodów osobowych, a nie ciężarowych (ciągników siodłowych). Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, również sposób dokonywania płatności za paliwo kupowane od E. Sp. z o. o. oraz czas tankowania samochodów, przykładowo o tej samej godzinie lub co minutę, należy uznać za okoliczności świadczące o trafności stanowiska Organów podatkowych co do tego, iż sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy wywnioskować, że skoro Skarżąca nie poniosła wydatków na zakup paliwa od E. Sp. z o. o. na podstawie spornych faktur wystawionych dla niej przez P. G. – K., to zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie nabyła prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty 33.649,10 zł. W związku z powyższym zarzuty naruszenia art. 22 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 2 i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f należy uznać za niezasadne. Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 120, 121 § 1, 180 § 1, 181, 187 § 1, 188, 191 O.p. Skarżąca zarzuca Organom podatkowym szereg nieprawidłowości w trakcie prowadzenia postępowania podatkowego. Jednakże analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Organy podatkowe w żaden sposób nie dopuściły się jakiegokolwiek zaniechania. W trakcie postepowania podjęto wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, działając w zgodzie z wymogami wynikającymi z wyżej powołanych przepisów Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe poddały wszechstronnej analizie zebrany materiał dowodowy, a ich ustalenia są spójne i tworzą logiczną całość. Oceny dowodów dokonano bez naruszenia art. 191 O.p, dając wyraz zajętemu stanowisku w uzasadnieniu decyzji, sporządzanym zgodnie z wymogami art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 O.p. Wyprowadzone przez Organ wnioski należy ocenić jako zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest bezsporny, a Organy podatkowe prawidłowo ustaliły że sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zaś poszczególne kwoty ujawnione w ich treści nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Skarżącej, gdyż w rzeczywistości nie ponosiła ona wydatków wymienionych w treści spornych faktur. Stanowisko to zaaprobował również Sąd pierwszej instancji. Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie okazały się uzasadnione. Wobec tego skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw została oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a.