Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 667/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi spółki "A" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania spółki A. S.A. z siedzibą w Warszawie od decyzji Burmistrza Miasta D. z dnia [...] października 2015r. nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012r., utrzymało w mocy zaskarżone decyzje.

Z treści zaskarżonych decyzji oraz akt postępowania wynika, że skarżąca w latach 2011- 2014 zadeklarowała do opodatkowania między innymi budynek drużyn konduktorskich zlokalizowany przy ul. [...] o łącznej powierzchni 603.18 m2.

W dniu 29 grudnia 2014 r. skarżąca złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2011 – 2014 wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty kwoty 6 692 zł. za 2012r. Wskazała, że powodem korekty jest wadliwie zadeklarowana do opodatkowania powierzchnia 497,15 m2 opisanego wyżej budynku, która faktycznie w wymienionym nie była wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej ze względów technicznych. Budynek w tej części powinien być zatem opodatkowany według stawek jak dla budynków "pozostałych". Natomiast część powierzchni tego budynku ( 106,03 m2) była przez te lata wynajmowana.

Spółka podniosła, że stan budynku już w 2011r. niedostateczny, co zostało potwierdzone w protokole okresowej kontroli stanu technicznego sprawności obiektu budowlanego z dnia 26 listopada 2011 r., w trakcie której stwierdzono zły stan wylewki betonowej oraz ciągów komunikacyjnych znajdujących się wewnątrz budynku, zmurszałe, popękane i zawalone w kilku miejscach schody. Do budynku nie zostało doprowadzone ogrzewanie ani instalacja sanitarna, a instalacja elektryczna oraz wodociągowa są szczątkowe. Stan dachu jest na tyle zły, że nie spełnia on już swojej funkcji i nie chroni przed czynnikami zewnętrznymi. Większość okien nie posiada szyb, a ramy okienne są przegniłe. W wyniku kontroli stwierdzono, że budynek wymaga kapitalnego remontu, a jego stan powoduje, że stanowi on zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Spółka uznała zatem, że budynek w części niewynajętej innym podmiotom powinien podlegać opodatkowaniu stawkami właściwymi jak dla nieruchomości "pozostałych" wskazując jako podstawę wniosku art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm. ) - dalej u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w latach 2011-2015, zgodnie z którym przedmiot opodatkowania który nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, nie podlega opodatkowaniu według stawek przewidzianych dla przedmiotów wykorzystywanych do działalności gospodarczej.

W toku postępowania dowodowego przed organem I instancji podatnik informował, że w latach 2011-2014 w opodatkowanym budynku dwa lokale o pow. 106,3m2 były objęte umową najmu, która uległa rozwiązaniu w styczniu 2015 r. Brak podłączenia mediów spowodowany był złym stanem technicznym instalacji elektrycznej i wodociągowej. Budynek nie jest eksploatowany od 10 lat i pomimo że jest ujęty w ewidencji środków trwałych, nie dokonuje się od niego odpisów amortyzacyjnych. Spółka oświadczyła, że w związku z wyłączeniem budynku z użytkowania i przeznaczeniem go do rozbiórki, nie dokonywała remontów, o których mowa była w protokołach oględzin stanu technicznego tego budynku.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia 29 października 2015r. Burmistrz Miasta D. odmówił stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2012 stwierdzając, że wprawdzie budynek w niewynajmowanej części był nieużytkowany przez okres 10 lat, jednak jego zły stan techniczny jest wynikiem zachowania podatnika, który nie zastosował się do zaleceń okresowej kontroli, podczas gdy przeszkoda polegająca na złym stanie technicznym budynku mogła być usunięta przez właściciela poprzez wykonanie odpowiedniego remontu przywracającego budynek do stanu użyteczności. Świadome niewykonywanie remontów stanowiło w ocenie organu celowe zaniedbanie nieruchomości, a degradacja budynku była wynikiem świadomego działania podatnika dlatego budynku nie można zakwalifikować jako opodatkowanego niższymi stawkami, wyłącznie z uwagi na stan techniczny urządzeń. Organ podatkowy podkreślił, że z przeglądu okresowego przeprowadzonego w dniu 5 sierpnia 2014 r. wynika jednoznacznie brak wykonania zaleceń z poprzednich kontroli, co wskazuje na winę podatnika za stan techniczny wynikający z braku realizacji zaleceń uzyskanych od Inspektorów Nadzoru.

W odwołaniu od powyższej decyzji, strona zarzuciła naruszenie przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez uznanie, że w rozstrzyganej sprawie nie zachodzi przesłanka względów technicznych uzasadniających opodatkowanie budynku stawkami właściwymi jak dla budynków "pozostałych".

Spółka podniosła, że w świetle zebranego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że stan techniczny budynku już w 2011r. był nieodpowiedni, mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Skarżąca podkreśliła, że zabezpieczyła swój obiekt przed dostępem osób trzecich, umieszczając tablice informujące o zakazie wstępu oraz zaprzeczyła jakoby miała się przyczynić do złego stanu technicznego przedmiotowego budynku.

Powołując się na przepis art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Spółka podkreśliła że nie wynika z niego wymóg, aby zaistniałe "względy techniczne" musiały być niezależne od działań lub zaniechań podatnika oraz stwierdziła, że gdyby celem ustawodawcy było uzależnienie "względów technicznych" od działań podejmowanych przez podatnika, wymóg taki zostałby zawarty wprost w treści powołanego przepisu. Powołała także tezę wyroku sądu administracyjnego, w której stwierdzono wprost, że przyjęty przez organ podatkowy sposób wykładni pojęcia względów technicznych nie znajduje oparcia w podstawie normatywnej. Spółka sprzeciwiła się poglądowi jakoby ratio legis omawianego przepisu było wykonywanie nieracjonalnych z ekonomicznego punktu widzenia podatnika, remontów budynku, który następnie nie będzie przez podatnika wykorzystywany.

Spółka podkreśliła trwały i nieodwracalny zły stan techniczny budynku, a także, posiłkując się prawem budowlanym, wskazała na tożsamość pomiędzy złym stanem czy też brakiem urządzeń w budynku a stanem samego budynku, sprzeciwiając się tym samym wnioskom organu jakoby brak urządzeń w budynku nie świadczył o złym jego stanie, uniemożliwiającym stronie prowadzenie działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu I instancji, uznając za prawidłową wykładnię przepisu art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. dokonaną przez organ I instancji.

W treści i uzasadnienia podkreślono, że przesłanka względów technicznych, o której mowa w przepisie, jako wyjątek od reguły, musi być interpretowana ściśle, a brak możliwości wykorzystania obiektu budowlanego ze względów technicznych musi być trwały i nie można w tych kategoriach oceniać stanu remontu obiektu czy jego modernizacji.

Organ uznał, że zły stan techniczny obiektu został szczegółowo opisany w pismach procesowych podatnika oraz decyzji organu I instancji i nie budzi on wątpliwości. Przyznał, że w budynku stwierdzono zły stan wylewki betonowej, ciągów komunikacyjnych znajdujących się wewnątrz budynku oraz schodów. Stan dachu powoduje, że w budynku gromadzi się woda, co wpływa ujemnie na stan podłogi oraz ścian. Większość okien nie posiada szyb, a deski z których wykonano ramy okienne są przegnite. Do budynku nie zostały doprowadzone media, a instalacja elektryczna oraz wodociągowa jest szczątkowa. Do budynku nie doprowadzono również ogrzewania oraz brak jest instalacji sanitarnej. Nie ulega wątpliwości, że budynek wymaga kapitalnego remontu, a jego stan powoduje, ze stanowi on zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. W szczególności remontu wymaga drewniana konstrukcja dachu, schody wejściowe i pochylne, rynny i rury spustowe. Remontu nie wymagają jednocześnie kominy, elewacje oraz ściany nośne. Wnioski końcowe kolejnych kontroli wskazywały na nieodpowiedni stan techniczny, stwarzający zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia i w związku z tym zalecono wykonanie kapitalnego remontu.

Mimo tego organ stwierdził, że przepis art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. nie znajduje zastosowania w rozstrzyganej sprawie z dwóch przyczyn.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, organ podkreślił, że fakt iż podatnik zaniechał przywrócenia obiektu do stanu, który umożliwiałby prowadzenie w nim działalności gospodarczej, wyklucza uznanie że w sprawie występują "względy techniczne". W sytuacji zatem gdy zły stan techniczny budynku wynikał jedynie z okoliczności zależnych od podatnika, a nie z przyczyn obiektywnych a dodatkowo nie miał charakteru trwałego, potwierdzonego np. decyzjami organu nadzoru budowlanego - nie można uznać, że względy techniczne uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej w opodatkowanej nieruchomości. Analogicznie w sytuacji gdy niewykorzystanie budynku do celów gospodarczych wynikało z woli podatnika i podejmowanej przez niego decyzji o remoncie- przeprowadzenie koniecznych remontów jest bowiem okolicznością na którą wpływ ma tylko podatnik - to zły stan techniczny budynków spowodowany wyłącznie odkładaniem decyzji o realizacji remontu - nie można uznać, że względy techniczne uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej w opodatkowanej nieruchomości.

Ponadto zauważył, że omawiany przepis nie posługuje się pojęciem gruntu, budynku i budowli "lub ich części". Zauważając, że budynek drużyn konduktorskich w okresie objętym wnioskiem, którego łączna powierzchnia wynosi 603,18 m2, był wynajęty innym podmiotom na prowadzenie działalności gospodarczej w części 106,3 m2, a z kolei zły stan techniczny, w ocenie podatnika, dotyczył części powierzchni tego budynku - 497,15 m2 budynku, stwierdził że częściowe wykorzystanie budynku do celów działalności gospodarczej, uniemożliwia przyjęcie wystąpienia "względów technicznych". W ocenie organu, przeciwna wykładnia tego przepisu spowodowałaby faktyczne dodanie podatnikom uprawnienia nie przewidzianego treści przepisów. W ocenie organu odwoławczego z wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika brak możliwości uznania części budynku jako niezwiązanej z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W skardze na powyższe decyzje, wnosząc o ich uchylenie w całości, podatnik zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez uznanie że stan budynku drużyn konduktorskich, nie spowodował że stracił on cechy budynku zdatnego do wykorzystania do działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie stanowi względów technicznych uzasadniających zastosowanie obniżonej stawki podatku;

- art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust 1 pkt 2 i art. 6 ust 2 u.p.o.l. poprzez uznanie, że niemożliwym jest na gruncie obowiązujących przepisów prawa, stwierdzenie zaistnienia względów technicznych uniemożliwiających gospodarcze wykorzystanie budynku – jedynie w odniesieniu do części tego budynku;

- art. 122, art. 187§1, art. 191 i art. 210§4 Op. poprzez błędną i wybiórczą ocenę zebranego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano na przeprowadzony przegląd techniczny opisanego budynku, w protokole z którego, datowanym na dzień 5 sierpnia 2014r. stwierdzono, że budynek ten stanowi zagrożenie dla osób przebywających w bliższym sąsiedztwie i w konsekwencji niespełniania wymagań sprawności technicznej, nie został on dopuszczony do dalszego użytkowania.

Spółka zarzuciła, że wykładnia organu jest zbyt daleko idąca, gdyż czyni iluzorycznym uprawnienie strony do opodatkowania według niższej stawki. Według tej bowiem wykładni każda ruina, po przeprowadzeniu kapitalnego remontu, będzie zdatna do prowadzenia działalności gospodarczej, a przesłanka względów technicznych nie zaistnieje nigdy. Strona przywołała również stanowisko doktryny (Prof. Wojciech Morawski, podatek od nieruchomości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Komentarz. Linie interpretacyjne. LEX 2013) uznające za irracjonalny pogląd sprowadzający się do stwierdzenia, że względy techniczne nie zaistnieją w sytuacji, gdy podatnik nie doprowadzi przedmiotu opodatkowania do prawidłowego stanu technicznego. Wymóg taki bowiem wymuszałby na podatnikach ponoszenie kosztownych i nieuzasadnionych ekonomicznie działań adaptacyjnych czy remontowych.

Wskazując na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca wskazała, że z niemożność wykorzystania budynku w celach gospodarczych nie traci cechy trwałości w sytuacji, gdy możliwe jest dostosowanie budynku do nowych norm technicznych, dopóki zmiany takie nie zostaną faktycznie dokonane, gdyż to względy techniczne w sposób obiektywny i niezależny od podatnika, uniemożliwiają wykorzystanie budynku do planowanej działalności.

Skarżąca podniosła też, że przepis art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l., w którym mowa o względach technicznych należy wykładać łącznie z przepisem art. 2 ust 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowiącym o opodatkowaniu budynków lub ich części, z czego wywiodła że przedmiotem opodatkowania może być budynek lub jego część, która to wykładnia koresponduje z treścią art. 6 ust 2 u.p.o.l. zarzuciła zatem organowi podatkowemu, nieprawidłową wykładnię powołanych przepisów, poprzez uznanie że na gruncie obowiązujących przepisów nie ma możliwości uznania części budynku za niezwiązaną z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa procesowego, skarżąca podniosła, że organ odwoławczy dokonał powierzchownej analizy sprawy, która nie obejmowała szczegółowej oceny argumentów i dowodów zgromadzonych w toku postępowania.

W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2015r. poz. 1224) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Stan faktyczny przedmiotowej sprawy, nie budzi sporu. W roku 2011r. sporządzona została okresowa kontrola stanu technicznego i technicznej sprawności przedmiotowego budynku, w protokole z której to czynności, określono stan poszczególnych elementów budynku oraz zakres koniecznych do wykonania napraw. We wnioskach końcowych zawarto sformułowanie: "stan techniczny obiektu jest nieodpowiedni, mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia – należy wykonać remont kapitalny obiektu". Obiekt był w tym czasie częściowo wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie umowy najmu.

Nie ulega zatem wątpliwości ze stan techniczny budynku już od roku 2011 był zły, a budynek wymagał kapitalnego remontu. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do stwierdzenia czy budynek, w części wskazanej przez skarżącą tj. 497,15 m2, będący przedmiotem opodatkowania nie mógł być w roku 2012 wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych jak twierdzi skarżąca, czy też względy techniczne nie uniemożliwiały wykorzystywania go do powyższej działalności.

Rozstrzygnięcie tego zagadnienia ma znaczenie w zakresie zastosowania stawek podatkowych dla opodatkowania przedmiotowego budynku. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. wysokość stawek podatkowych ustalana jest przez radę gminy i uzależniona jest od rodzaju nieruchomości oraz jej przeznaczenia. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i c oraz pkt 2 lit. b i c u.p.o.l. określa różne maksymalne stawki podatkowe dla budynków lub ich części oraz gruntów związanych z działalnością gospodarczą oraz pozostałych nieruchomości nie związanych z tą działalnością w przypadku których te stawki są niższe.

Zgodnie z przepisem art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2016r. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozmieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie rzeczywiście prowadzona, ale to, czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy części nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Ponieważ ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "względy techniczne", których zaistnienie wyklucza wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, z uwagi na ratio legis wprowadzenia tej konstrukcji prawnej, przyjmuje się że chodzi o zmniejszenie obciążeń podatkowych tych podmiotów gospodarczych, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Innymi słowy, analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości. Pojęcie to nie obejmuje więc swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. (por. wyroki NSA z 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1626/12, z16 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2222/12, z 25 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2449/13).

O orzecznictwie wskazuje się, że brak możliwości wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej można uwzględnić jedynie w razie zaistnienia przeszkód technicznych o charakterze trwałym i ciągłym, faktyczne uniemożliwiających prowadzenie działalności - nie zachodzi zaś w przypadku zaistnienia przeszkód o charakterze przemijającym, bądź jedynie utrudnień w gospodarczym wykorzystaniu nieruchomości. Fakt utrudnień związanych z wykorzystaniem nieruchomości, nie powoduje, że przestaje ona być związana z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą.

Za okoliczność przemijającą bądź też zależną od decyzji podatnika uznaje się możliwość przywrócenia budynkowi cech kwalifikujących go do ponownego wykorzystania. Oznacza to - w odniesieniu do budynków - sytuację, w której istniejąca w roku podatkowym zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, także sama naprawa, modernizacja lub przebudowa obiektu nie stanowi względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wywodząc, że celem zastosowania w ustawie tego wyłączenia z definicji przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą nie było uznanie za wyłączone wszelkich obiektów, które znajdują w danej chwil w przebudowie lub adaptacji, sady argumentowały że takie rozumowanie oznaczałoby zmniejszenie stawki podatkowej dla bardzo szerokiego kręgu obiektów, a każdorazowe dokonywanie inwestycji przez przedsiębiorcę powodowałoby obniżenie stawki podatkowej na czas remontu. Tymczasem remont czy adaptacja budynku są jednymi z elementów prowadzenia działalności gospodarczej (por. np. wyrok NSA z 16 lutego 2006 r., II FSK 301/05, wyrok WSA we Wrocławiu z 3 listopada 2009 r., I SA/Wr 956/09, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 3 marca 2011 r., I SA/Go 1258/10, wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., II FSK 2129/09, wyrok WSA w Gliwicach z 16 marca 2011 r., I SA/Gl 1278/10, wyroki WSA w Gdańsku z 10 września 2009 r., I SA/Gd 136/09 i z 21 marca 2006 r., I SA/Gd 231/04 , wyrok NSA z 9 stycznia 2009 r., II FSK 1354/07, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 30 marca 2011 r., I SA/Go 118/11, wyrok NSA z 16.02.2006 r., II FSK 301/05; opubl. w CBOSA).

Odnosząc się do zawartych w treści skargi zarzutów dotyczących zmuszania podatnika do wykonywania nieracjonalnych z ekonomicznego punktu widzenia remontów budynku, który następnie nie będzie przez podatnika wykorzystywany, podkreślić należy że ani intencją ustawy podatkowej ani organów podatkowych nie jest powodowanie po stronie podatników konieczności podejmowania pozbawionych ekonomicznego uzasadnienia działań w zakresie remontu posiadanych nieruchomości, nie oznacza to jednak prawa udzielania podatnikom preferencji podatkowych w drodze liberalnej, czy wręcz rozszerzającej, wykładni przepisu. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jako wyjątek od ogólnej zasady opodatkowania majątku przedsiębiorcy według wyższych stawek, musi być interpretowany ściśle.

Na kierunek wykładni tego przepisu wskazuje także zmiana, która w zakresie opodatkowania majątku przedsiębiorcy wprowadzona został od 1 stycznia 2016r. W nowym stanie prawnym, zastosowanie wobec przedsiębiorcy ulgi w postaci uznania posiadanego przez niego budynku jako niezwiązanego z działalnością gospodarczą, możliwe jest jedynie w odniesieniu do budynków, budowli lub ich części, w stosunku do których została wydana ostateczna decyzja organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Mimo, iż zmiana ta ma charakter normatywny i nie odnosi się do sytuacji prawnej skarżącego, to jednak wskazuje, że intencją ustawodawcy nie jest rozszerzanie zakresu wyjątków od opodatkowania, a przeciwnie – ograniczenie tychże wyjątków jedynie do sytuacji trwałej, obiektywnej i niepodważalnej niemożności korzystana z nieruchomości.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że organy prawidłowo zinterpretowały pojęcie "względów technicznych" i wywiodły trafnie, że w przedmiotowej sprawie nie mają one charakteru obiektywnego i trwałego, co upoważniłoby stronę do zastosowania obniżonej stawki opodatkowania. Jak wyżej bowiem wskazano, względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym bądź wynikającym z woli podatnika. W ocenie Sądu, tylko takie przejściowe przeszkody, polegające na przeprowadzeniu prac remontowych, zachodziły w sprawie.

W związku z powyższym, uznając przedmiotową skargę za niezasadną, Sąd na podstawie art. 151 ppsa. orzekł jak w sentencji.