Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2440/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 § 1 w zw. art. 10 § 1 i art. 81
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 i art. 64 ust. 1 art. 82 ust. 1, art. 85 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 932/13 w sprawie ze skargi L. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 932/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę L. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji do tankowania samochodów.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją Prezydenta Miasta Starachowice z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] ustalono środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanego przez Z., przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji do tankowania samochodów olejem napędowym, benzyną, gazem LPG wraz z potrzebną infrastrukturą i adaptacją istniejącego budynku dla potrzeb stacji na działce nr ewid. [...] i części działki nr ewid. [...] w liniach rozgraniczających przy ul. Ż. w S..

W odwołaniu od powyższej decyzji L. A., zamieszkały przy ul. Ż. [...], t.j. na nieruchomości nr ew. [...], graniczącej od północy z działką inwestora nr ew. [...] podniósł, że nie był informowany jako strona postępowania o jego ustaleniach. Pismo wniesione przez niego i mieszkańców ul. Ż. do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Starachowicach nosiło datę [...].02.2013 r., co oznacza, że nie było w ogóle rozpatrywane przez organ opiniujący. W piśmie tym jak i w odwołaniu podnoszono, że realizacja inwestycji będzie miała negatywny wpływ na bezpieczeństwo komunikacji w tym rejonie oraz wpłynie niekorzystnie na zdrowie ludzi poprzez emisję hałasu i różnego rodzaju zanieczyszczeń do atmosfery.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w części rozstrzygnięcia, tj. pkt 2 pn. "Warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich", i w to miejsce orzekło reformatoryjnie, określając dodatkowo w stosunku do rozstrzygnięcia zwartego w decyzji organu I instancji o warunkach wykorzystania terenu w fazie likwidacji.

Organ odwoławczy ustalił, że L. A. istotnie nie został w sposób prawidłowy poinformowany o wszczęciu postępowania w sprawie i o kolejnych jego etapach, jednakże uchybienie to zostało wyeliminowane przez organ I instancji z chwilą doręczenia mu pisma z dnia [...].05.2013 r., w którym L. A. został poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i uczestniczenia w rozprawie administracyjnej, a następnie doręczono mu decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r.

Dalej Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie została prawidłowo przeprowadzona procedura poprzedzająca wydanie decyzji środowiskowej, określona w art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm. – dalej jako ustawa środowiskowa). Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony w grudniu 2012 r., a po zapoznaniu się z nim właściwe organy pozytywnie zaopiniowały inwestycję: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (PPIS) w Starachowicach postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (RDOŚ) w Kielcach postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. W ocenie Kolegium zakres raportu jest zgodny z wymogami określonymi w art. 66 i art. 67 ww. ustawy. Stosownie do art. 79 ust 1 tej ustawy organ I instancji przeprowadził ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i umożliwił udział społeczeństwa w tym postępowaniu. W uzasadnieniu decyzji organ ten odniósł się do pisemnych protestów właścicieli działek sąsiednich i przeprowadził rozprawę administracyjną w celu wyjaśnienia wątpliwości.

Kolegium stwierdziło, że organ I instancji, wbrew treści art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, w pkt 2 decyzji pn. "Warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich" nie zawarł warunków wykorzystania terenu w fazie likwidacji przedsięwzięcia, które zostały określone w postanowieniach PPIS w Starachowicach i RDOŚ w Kielcach. W tym zakresie konieczne więc było wydanie decyzji reformatoryjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Poza tym organ I instancji ujął w decyzji wszystkie elementy, o których mowa w art. 85 ustawy środowiskowej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja nie wpływie na pogorszenie warunków użytkowych terenów sąsiednich, z uwagi na wprowadzone zabezpieczenia, tj. zastosowanie nowoczesnych urządzeń do gromadzenia i przetaczania paliw, szczelne utwardzenie terenu, odprowadzanie wód opadowych do kanalizacji deszczowej, selektywne gromadzenie odpadów, nadzorowanie sprawności wszystkich urządzeń, przestrzeganie przepisów BHP i PPoż., nasadzenie zieleni wzdłuż granic działki. Organ odwoławczy powołał się na stanowisko RDOŚ w Kielcach, który stwierdził, że eksploatacja przedmiotowej stacji paliw nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu na terenach chronionych akustycznie. Wzdłuż ogrodzenia, w szczególności od strony zachodniej i północnej, przewiduje się nasadzenie pasów zieleni pełniących funkcję izolacyjno-ochronną. Według raportu planowane przedsięwzięcie spowoduje na najbliższym terenie zabudowy mieszkalnej wzrost hałasu o maksymalnie 3,5 dB w porze dziennej i 4,6 dB w porze nocnej. Klimat akustyczny na terenach chronionych akustycznie znajdujących się najbliżej planowanej stacji paliw kształtowany jest głównie przez istniejący układ ulic i parking przy hipermarkecie C. Mając powyższe na uwadze organ I instancji nałożył na inwestora w decyzji obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej, a w razie wystąpienia ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko zaproponowanie dodatkowych rozwiązań technicznych i organizacyjnych.

Kolegium wskazało, powołując się na ustalenia raportu, że ograniczenie emisji oparów benzyny przy przeładunku paliw do zbiorników magazynowych zostanie zminimalizowane przez zastosowanie wahadła gazowego o skuteczności redukcji oparów do 98%, a na pistoletach przez zastosowanie systemu VRS o zdolności odsysania oparów 95%. Analiza obliczeniowa dotycząca emisji zanieczyszczeń do powietrza nie wykazała przekroczeń poziomów dopuszczalnych substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu, ani wartości odniesienia substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r., poza terenem władania inwestora.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach L. A. (dalej jako skarżący) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania, tj.:

* art. 138 § 2 w zw. z art. 106 § 1 w zw. z art. 6, art. 7, art. 10, art. 15 i art. 77 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji mimo uprzedniego nierozpoznania przez organ opiniujący, PPIS w Starachowicach, wniosków złożonych przez skarżącego;

* art. 138 § 2 w zw. z art. 106 § 1 w zw. z art. 6, art. 7, art. 10 i art. 15 K.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego;

* art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

* art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów.

W uzasadnieniu skarżący wskazał miedzy innymi, że jego pismo z dnia [...].02.2013 r., podpisane przez innych mieszkańców, skierowane do PPIS w Starachowicach nie zostało w ogóle uwzględnione przez organ opiniujący. Dopuszczenie skarżącego do udziału w postępowaniu dopiero w dniu [...].05.2013 r. dawało mu zbyt krótki termin do zaznajomienia się z sytuacją i toczącym się postępowaniem.

Podkreślił, że rozstrzygnięcie w sprawie Kolegium oparło na materiale niekompletnym, czym naruszyło art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Zanegował także twierdzenia tego organu w kwestii bezpieczeństwa realizacji inwestycji poprzez spełnienie przez inwestora wskazanych w decyzji warunków.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 932/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę stwierdzając, że organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszył prawa w sposób, który uzasadniałby jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności.

Sąd wskazał, że postępowanie w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji reguluje ustawa środowiskowa. Nadto stwierdził, że przedsięwzięcie polegające na budowie stacji do tankowania samochodów olejem napędowym, benzyną, gazem LPG wraz z potrzebną infrastrukturą i adaptacją istniejącego budynku dla potrzeb stacji, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 35 i 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397 ze zm.). Sąd przedstawił podejmowane w sprawie przez organ I instancji czynności i odniósł je do obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Nie dopatrzył się żadnych uchybień proceduralnych.

Sąd przywołując szczegółowe ustalenia raportu o oddziaływaniu na środowisko stwierdził, że z ustaleń tych wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie w zakresie potencjalnych zagrożeń dla środowiska, tj. emisji zanieczyszczeń do powietrza, emisji hałasu, wytwarzania odpadów, ścieków socjalno-bytowych i "brudnych" wód opadowych spełnia wszystkie normy i przepisy ochrony środowiska. Nie ma wpływu na ludzi i na elementy środowiska, w tym na walory krajobrazowe, istniejącą zabudowę i zagospodarowanie terenu - uciążliwość zamyka się w granicach działek inwestora, tj. obszaru, do którego ma tytuł prawny.

Sąd zauważył, że skarżący w żadnym zakresie nie podważył ustaleń ww. raportu, sporządzonego przez osoby posiadające wymaganą w tym względzie wiedzę specjalistyczną i kwalifikacje, stąd też zarzuty skargi podnoszące zagrożenie życia i zdrowia mieszkańców sąsiednich działek ze strony planowanego przedsięwzięcia, nadto nie poparte przez nią żadnymi dowodami, nie mogły odnieść spodziewanego przez skarżącą skutku. W sytuacji gdy w toku niniejszego postępowania nie został opracowany dokument odmiennie określający zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, za wiążący uznać należy ten dokument, który na potrzeby sprawy administracyjnej został opracowany i stanowił podstawę rozstrzygnięcia. O ile bowiem w toku postępowania administracyjnego strona nie zgadza się z opinią biegłego, może skorzystać z możliwości zlecenia takiego dokumentu we własnym zakresie i przedłożenia go jako dowodu w sprawie. Wskazać przy tym należy, że skarżący kwestionując ustalenia w zakresie oddziaływania na środowisko nie przedstawił jakiejkolwiek merytorycznie istotnej argumentacji w zakresie ochrony środowiska mogącej potwierdzać zasadność stawianych zarzutów. Nie wskazał również, jakich czynności dowodowych zmierzających do ustalenia wskazanych przez niego zagrożeń dla środowiska płynących z zamierzonej inwestycji organ administracji miałby dokonać przed wydaniem decyzji. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy stan sprawy został wyjaśniony w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia, nie miały obowiązku przeprowadzania innych, bliżej nieokreślonych przez skarżącego, dowodów, mających na celu wyjaśnienie podnoszonych przez niego wątpliwości. Z tych też względów należało uznać, że planowana inwestycja w świetle ustaleń poczynionych przez orzekające w tej sprawie organy, nie będzie naruszać interesu prawnego skarżącego mimo, że nieruchomość na której mieszka graniczy z działką inwestora nr [...], która to działka, co wynika z załącznika graficznego do decyzji organu I instancji ma być tylko w niewielkiej części objęta planowaną inwestycją.

W ocenie Sądu, wydana przez organ I instancji decyzja zawiera wymagane przepisem art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej elementy, a jej uzasadnienie spełnia warunki określone w art. 85 ust. 2, jak również w art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja ta określa szczegółowo rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, nadto nakłada obowiązek wykonania i przedstawienia analizy porealizacyjnej dotyczącej emisji hałasu oraz wykonanie dodatkowych zabezpieczeń w przypadku stwierdzenia przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu w stosunku do terenów z zabudową mieszkaniową, w terminie 6 miesięcy od momentu oddania obiektu do użytkowania. O jej wydaniu organ I instancji poinformował obwieszczeniem z dnia [...].06.2013 r., zgodnie z art. 85 ust. 3 ustawy środowiskowej.

Sąd nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania prawidłowego, w jego ocenie, zastosowania norm prawa materialnego przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Sąd uznał za chybiony podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ kwestia zgodności inwestycji z przepisami tej ustawy będzie badana na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, a mianowicie na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie rozpatruje się również kwestii wzajemnego stosunku planowanej inwestycji do istniejącej linii telekomunikacyjnej, ani ewentualnej kolizji z ustaloną organizacją ruchu. Kwestie związane z naruszeniem prawa własności podlegają natomiast kognicji sądów powszechnych. Z kolei okoliczność, że blok mieszkalny przy ul. P. znajduje się w odległości 85 m a nie 100 m od działki nr [...] nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, podobnie jak funkcjonowanie w pobliżu klubu organizującego imprezy okolicznościowe. Brak jest bowiem przepisów, które z uwagi na potrzebę ochrony środowiska przewidywałyby sytuowanie stacji paliw w konkretnej odległości od budynków mieszkalnych lub lokali rozrywkowych.

Sąd nie stwierdził również naruszenia przez orzekające w niniejszej sprawie organy wskazanych w skardze przepisów postępowania. Zdaniem Sądu oczywiste było, że organ opiniujący, PPIS w Starachowicach, nie mógł uwzględnić pisma wniesionego przez skarżącego i mieszkańców ul. Ż. z dnia [...].02.2013r., skoro pismo to zostało wniesione po wydaniu postanowienia opiniującego (z dnia [...].02.2013r.). Poza tym skarżący nie wskazał, jaki wpływ treść tego pisma miałaby na rozstrzygnięcie organu. Sąd zauważył, że w aktach sprawy znajduje się skierowane do Prezydenta Miasta Starachowice pismo z dnia [...] lutego 2013 r., podpisane przez L. A. i innych mieszkańców ul. Ż., a zatem organ I instancji miał możliwość zapoznania się ze stanowiskiem skarżącego i osób go popierających w kwestii planowanej stacji paliw.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., polegającego na zbyt krótkim w ocenie skarżącego terminie, w jakim mógł się zapoznać z aktami sprawy, między doręczeniem mu stosownego pisma (w dniu [...].05.2013r.) a wydaniem decyzji (w dniu [...].06.2013r.), stwierdzić należy, że w żaden w sposób nie wykazał on, w jaki sposób uchybienie to uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych, jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. II OSK 831/05). W konsekwencji zarzut naruszenia przepisów postępowania w tym zakresie jest niezasadny.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Z analizy uzasadnienia Kolegium nie wynika aby organ ten ograniczył się tylko do skontrolowania prawidłowości decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy na nowo ustalił stan faktyczny sprawy i na nowo dokonał oceny zasadności ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia, w kontekście raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nie sposób również zgodzić się ze skarżącym, że organ odwoławczy wydał swoje rozstrzygnięcie w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, w sytuacji gdy skarżący nie wskazuje, jakie jeszcze dowody należałoby przeprowadzić.

L. A., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Zaskarżając wyrok w całości skarżący kasacyjnie domagał się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie (powinno być w Kielcach), a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej zarzucono, iż Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj: art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U, 2012 poz. 270 ze zm. - zwaną dalej P.p.s.a.) w zw. art. 106 § 1 w zw. art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku kontroli legalności działalności administracji publicznej nie uwzględnił skargi, pomimo, że zaskarżona decyzja zapadła przy naruszeniu prawa L. A. do czynnego" udziału w postępowaniu uzgodnieniowym toczącym się w trybie art. 106 kpa przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Starachowicach. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Starachowicach wyrażające opinię i warunki dla planowanej przez M. S. inwestycji w postaci budowy "stacji paliw" zapadło bez należytego zapewnienia udziału stron w tym stadium postępowania.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie organ ten nie przedsięwziął żadnych czynności, do których był zobligowany przez art. 10 § 1 K.p.a. aby zapewnić czynny udział stron postępowania w tym i skarżącego. Skarżący nie ze swojej winy wystosował pismo z dnia [...].02.2013 r. już po wydaniu postanowienia opiniującego - tj. w dniu [...].02.2013r.

Błędne, zdaniem skarżącego, jest twierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, że skarżący nie wskazał jaki wpływ na rozstrzygnięcie organu miałoby pismo z dnia [...].02.2013 r. albowiem jak wskazuje doktryna istota uprawnienia strony określona w art. 10 § 1 K.p.a. polega na tym, że przed wydaniem rozstrzygnięcia ma ona możliwość dowiedzenia się, jakie okoliczności faktyczne wynikające z zebranych dowodów organ będzie uwzględniał. Bezsprzecznie obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu uzgodnieniowym ciążył na Państwowym Powiatowym Inspektorze Sanitarnym w Starachowicach. Potwierdza to orzecznictwo - por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 11 stycznia 2011 r. II SA/Bk 638/10. Postępowanie uzgodnieniowe ma kapitalne znaczenie dla postępowania głównego w przedmiotowej sprawie. Sąd administracyjny nie dostrzegł naruszenia zasady zapewnienia czynnego udziału stronom w postępowaniu uzgodnieniowym toteż uzasadnione było wniesienie skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania M. S. wniósł o jej oddalenie i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wskazano, że w istocie L. A. nie został prawidłowo poinformowany o wszczęciu postępowania jednakże uchybienie to zostało w toku postępowania wyeliminowane przez organ I instancji, bowiem przed wydaniem decyzji skarżący pismem z dnia [...] maja 2013 r. został poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i uczestnictwa w rozprawie administracyjnej, a następnie została mu doręczona decyzja z dnia [...] czerwca 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Z akt sprawy wynika, że skarżący wraz z mieszkańcami osiedla występował z protestem przeciwko realizacji planowanej inwestycji. W tym stanie rzeczy mając na uwadze to, iż skarżący otrzymał pismo z dnia [...] maja 2013 r., w którym został poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, następnie otrzymał decyzję kończącą postępowanie, należy stwierdzić, iż organ I instancji skutecznie wyeliminował uchybienie w postaci naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Nadto wszystkie uwagi L. A. dotyczące planowanego przedsięwzięcia, które były podnoszone w trakcie postępowania przed organem I instancji, były przedmiotem analizy i zostały uwzględnione w decyzji organu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez L. A. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Kwestia naruszenia prawa skarżącego kasacyjnie do udziału w postępowaniu administracyjnym, w tym udziału w postępowaniu wpadkowym prowadzonym przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, była przedmiotem rozważań Sądu I instancji. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaistniałe uchybienie nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia organów administracji. W skardze kasacyjnej poza wskazaniem na uchybienia organów administracji związane z zapewnieniem skarżącemu kasacyjnie czynnego udziału w postępowaniu skarżący kasacyjnie nie wykazał jaki wpływ na treść rozstrzygnięcia uchybienie to mogłoby mieć wpływ na wydane przez organy administracji decyzje.

W wyroku z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1192/06 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych." Stanowisko to należy w pełni podzielić.

W przedmiotowej sprawie skarżący kasacyjnie nie wskazał w skardze kasacyjnej na powstanie tego rodzaju skutków. W konsekwencji podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. art. 106 § 1 w zw. art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.