Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 23/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 58 par. 1 pkt 6.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie przez Wójta Gminy wniosku z dnia 4 lipca 2011r. o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Z. W. jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającą na nierozpoznaniu jego zażalenia z dnia 21 listopada 2012r. dotyczącego niezałatwienia przez Wójta Gminy wniosku z dnia 4 lipca 2011r. o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz. U., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzeczenia w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 powołanego przepisu, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4).

Organ, do którego Z. W. wniósł w trybie art. 37 kpa zażalenie na niezałatwienie sprawy przez organ I instancji zobowiązany jest je rozpoznać i wydać stosowne postanowienie. Oczywiste więc jest, że nie zachodzi przypadek określony w pkt 1, gdyż rozpoznanie zażalenia nie wiąże się z wydaniem decyzji. Postanowienie wydawane w tym trybie nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, nie kończy postępowania w sprawie, jak również nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie zachodzą więc przypadki, o których mowa w pkt 2 i 3. Postanowienie takie nie należy też do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 powyższej ustawy.

Zatem zarzucona przez Z. W. bezczynność organu nie odnosi się do żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 cyt. ustawy. Czyni to, w świetle art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy, skargę niedopuszczalną, która podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. OZ 1605/06 – nie publik.).

Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia