Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 280/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 121 § 1, art. 122, 181 i 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...]lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej jako "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IS"), po rozpatrzeniu odwołania A. M. (dalej również jako: "strona" lub "skarżący") od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe za miesiąc grudzień 2006 r. w kwocie [...] zł - orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor IS powołał między innymi przepisy art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r.

o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"), art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm.; dalej: "Op"). Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podniósł, że skarżący prowadząc działalność gospodarczą bezpodstawnie odliczył podatek naliczony za poszczególne miesiące 2006 r. wynikający z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistości, dotyczących nabycia cementu i usług transportowych wystawionych przez podmiot [...]. czynnego uczestnika zorganizowanej grupy przestępczej, zajmującej się wyłudzaniem podatku VAT poprzez wystawianie fikcyjnych faktur VAT, zidentyfikowanej w śledztwie sygn. [...] prowadzonym przez Prokuraturę Apelacyjną w R.

Jak ustalono w toku postępowania kontrolnego usługi transportowe i cement, który był przedmiotem dostawy do strony, zostały przyporządkowane do faktur zakupowych [...] otrzymanych od:

1. [...] z/s w R.;

2. [...] sp. z o.o. z/s w S.- [...];

3. [...] Centrum Produkcyjne sp. z o.o. z/s w S.- [...];

4. [...] sp. z o.o. z/s w K.;

5. PPHU [...] sp. z o.o. z/s w Ł.;

6. Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. z/s w P.

7. Agencja Handlowo-Usługowa [...] sp. z o.o. z/s w K.

Ustalenia organu kontroli skarbowej wykazały, że firmy te wystawiały fikcyjne faktury, niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, na rzecz P.U.H. "[...]" K. C. Zatem skoro faktury otrzymane przez P.U.H "[...]" K. C. od tych podmiotów nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, to dotyczyło to też faktur wystawianych przez niego skarżącego.

Wobec powyższego, z uwagi na fakt, że faktury kwestionowane w toku postępowania wystawione przez P.U.H. "[...]" K. C. na rzecz skarżącego dokumentują czynności, które nie zostały przez ten podmiot dokonane, organ kontroli skarbowej stwierdził, że na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.), dalej - ustawa o VAT, nie stanowią one podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz wytyczne zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2014 r. sygn. VIII SA/Wa 939/13, Dyrektor UKS w W. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] umorzył postępowanie kontrolne w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia i za październik oraz listopad 2006 r., nie znajdując podstaw do stwierdzenia przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia za ww. okresy, natomiast ww. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. określił stronie za grudzień 2014 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł i kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organy podniosły, że w dniu [...] grudnia 2011 r. organy kontroli skarbowej wszczęły postępowanie w sprawie o przestępstwo karno-skarbowe w zakresie uszczuplenia podatku VAT za poszczególne miesiące od stycznia

do grudnia 2006 r. W dniu [...] grudnia 2011 r. wydane zostało ww. postępowaniu postanowienie o przedstawieniu zarzutów A. M. o czyny z art. 56 § 1 w zw. z art. 6 § 2 i art. 61 § 1 k.k.s oraz wystosowane zostało wezwanie do osobistego stawiennictwa. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania A. M. nie stawił się w wyznaczonym terminie tj. w dniu [...] grudnia 2011 r. Czynności związane z przedstawieniem ww. zarzutów dotyczących popełnienia przestępstwa karno-skarbowego polegającego na rozliczeniu w 2006 r. fikcyjnych faktur zostały dokonane w dniu [...] stycznia 2012 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT za grudzień 2006 r., który upływał z dniem 31 grudnia 2012 r.

Rozpoznając materiał dowodowy niniejszej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej

w W. stwierdził, iż organ kontroli skarbowej prawidłowo uznał, że PPHU [...] sp. z o.o. oraz Przedsiębiorstwo [...] będące rzekomymi dostawcami towarów i usług do P.U.H. "[...]" K. C. nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej i nie dostarczały towarów widniejących na tych fakturach. Świadczą o powyższym ustalenia zawarte w przekazanych materiałach dowodowych postepowań prowadzonych przez UKS w O. i US Ł.- [...]. Wynika z nich, że ww. podmioty nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, nie posiadały zaplecza logistycznego, nie zatrudniały pracowników poza osobami wskazanymi przez R. A. udziałowca spółki [...], który został uznany za członka zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się wyłudzaniem zwrotu podatku VAT poprzez wystawianie fikcyjnych faktur w śledztwie prowadzonym przez Prokuraturę Apelacyjną w R.

Mając na uwadze powyższe, dostawy oleju napędowego na rzecz Strony, udokumentowane spornymi fakturami, nie mogły być zrealizowane przez P.U.H. "[...]" K. C., gdyż w rzeczywistości podmiot ten nie dysponował olejem napędowym widniejącym na tych fakturach.

Prostą konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że P.U.H. "[...]", która nie nabyła określonych w fakturach towarów, nie mogła dokonać ich dalszej dystrybucji. Jeżeli tak, to wystawione faktury również nie dokumentują faktycznej sprzedaży.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowany sam fakt dostawy oleju napędowego na rzecz skarżącego, a jedynie to, że dostaw tych dokonała P.U.H. "[...]" K. C., która jest wystawcą spornych faktur VAT. W sytuacji, gdy to nie P.U.H. "[...]" K. C. była świadczącym na rzecz Strony, można jedynie przypuszczać, iż dostawa cementu i usług transportowych została wykonana przez inny podmiot, który z tego tytułu nie wykazał jednakże obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług oraz nie zadeklarował należnego podatku. Dla odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez P.U.H. "[...]" K. C. wystarczającym było ustalenie, że faktury te nie potwierdzają dostawy towarów przez ich wystawcę. Sam fakt posiadania faktury VAT nie uprawnia podatnika do dokonania odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tej faktury. Sporne faktury VAT, które Strona ujęła w swoim rozliczeniu, powinny dokumentować nie tylko wykonanie określonych czynności na rzecz Strony, ale dla ich skuteczności wymaga się, by dokumentowały rzeczywisty przebieg operacji gospodarczych, a zatem również wskazywały rzeczywistego wykonawcę tych czynności.

Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego zarówno PPHU [...] Sp. z o.o. jak i P[...] [...], tj. kontrahenci P.U.H. "[...]" K. C., nie miały obiektywnych możliwości dostawy towarów i usług. Nie podejmowały czynności wskazanych w treści kwestionowanych faktur, a ich działalność ograniczała się w istocie do wystawiania faktur, które nie odzwierciedlały przebiegu rzeczywistych zdarzeń. Zatem K. C. nie mógł rozporządzać towarami i usługami, których właścicielem nie był. Nie wskazał też innych rzeczywistych źródeł zaopatrzenia.

Wystawione przez P.U.H. "[...]" K. C. i wprowadzone do obrotu gospodarczego faktury nie potwierdzały rzeczywistej sprzedaży. W związku z tym, że faktury zakupu nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, to również faktury sprzedaży nie dotyczyły rzeczywistego obrotu, a ich wystawienie nie dawało adresatowi takiej faktury, prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku naliczonego.

Wskazane powyżej okoliczności świadczą o tym, że obniżając podatek należny

o podatek naliczony wymieniony w fakturach dokumentujących zakup towarów i usług

w grudniu 2006 r. wystawionych przez P.U.H. "[...]" K. C., Strona naruszyła przepisy art. 86 ust. 1 i ust. 2 lit. a) w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT.

Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że transakcje zakupu towarów i usług w grudniu 2006 r. od P.U.H. "[...]" K. C. miały charakter fikcyjny, a wystawione faktury VAT nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zaś cała dokumentacja podatkowo-księgowa została stworzona w celu ukrycia tych podmiotów, które rzeczywiście obracały towarem. Sporne faktury VAT nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, a transakcje zakupu miały charakter fikcyjny. Inaczej mówiąc analizowane transakcje nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu gospodarczego.

Jak wskazano powyżej, w sytuacji gdy prawo do odliczenia podatku naliczonego zostało zakwestionowane z tego powodu, że zdarzenia objęte tymi faktami nie miały miejsca pomiędzy podmiotami na nich wskazanymi, wykazanie złej czy dobrej wiary, nie ma większego znaczenia, to jednak nawet gdyby uznać, że okoliczność ta ma znaczenie, ze względu na okoliczności towarzyszące tym transakcjom Strona mogła

co najmniej przewidywać, że transakcje te stanowią nadużycie.

W kontekście wytycznych zawartych ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia

8 maja 2014 r., organ odwoławczy stwierdził, że okolicznościami, które mogą świadczyć o tym, że Strona wiedziała lub co najmniej mogła przypuszczać, że uczestniczy

w transakcjach stanowiących oszustwo, czy nadużycie, w szczególności są: brak umów

z dostawcą regulujących zasady dostaw towarów i usług, zapłata kwot wynikających

z faktur nie następowała przelewem na konto, lecz w gotówce. Strona nie sprawdzała jakości dostarczanego cementu, jego parametrów technologicznych.

Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził stanowisko organu pierwszej instancji, iż skoro zaewidencjonowane przez Stronę, faktury wskazujące jako sprzedawcę P.U.H. "[...]" K. C. potwierdzają czynności, które faktycznie nie zostały dokonane pomiędzy tym podmiotem a Stroną tym samym stosownie do art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. W przedmiotowej sprawie podstawą pozbawienia podatnika prawa do obniżenia podatku należnego jest to, że faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy Stroną, a P.U.H. "[...]" K. C., gdyż jak dowiedziono dostawca tej firmy nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej.

Odnosząc się do twierdzeń Strony, że przed dokonaniem pierwszego zakupu sprawdziła, że P.U.H. "[...]" jest zarejestrowanym podatnikiem VAT i składa deklaracje podatkowe w tym samym co ona urzędzie skarbowym, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że okoliczności te Strona podnosi dopiero na etapie postępowania przed organem drugiej instancji. Ocena zebranego w sprawie materiału doprowadziła do stwierdzenia, że nabyte przez Stronę towary i usługi nie pochodziły od wystawcy faktur, zaś odnosząc się do załączonego zaświadczenia o rejestracji ww. podmiotu

i złożonej deklaracji z wykazaną kwotą do przeniesienia Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że dokumenty te miały jedynie stworzyć pozory legalności dokonywanych transakcji.

Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji nie naruszył zasad postępowania podatkowego zawartych w Ordynacji podatkowej, ustalając stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia. Wystarczająco uzasadnił swoje stanowisko zarówno odnośnie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, jak i odnośnie wykładni znajdujących zastosowanie

w sprawie przepisów prawa materialnego.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się A. M., który pismem z dnia

[...] marca 2015 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie. Występując o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżący zarzucił ww. rozstrzygnięciom następujące naruszenia prawa:

1. rażące naruszenie art. 70 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej przez bezzasadne przyjęcie, że bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu, w sytuacji gdy nie można było wszcząć postępowania karnego wobec przedawnienia karalności,

a wszczęte postępowanie powinno być umorzone i w konsekwencji pominięcie, że zobowiązanie podatkowe objęte zaskarżoną decyzją wygasło z powodu przedawnienia;

2. naruszenie art. 88 ust. 3a ustawy o podatku VAT przez bezzasadne przyjęcie, że podatnik mógł przewidzieć, że nabywa towar z nieujawnionego źródła , w sytuacji gdy nie ma na to żadnych dowodów, a podatnik nabywał cement od zarejestrowanego podatnika przez dłuższy czas na podstawie prawidłowo wystawionych faktur z uwzględnieniem podatku VAT, prawidłowo zarejestrowanego w dokumentacji sprzedającego;

3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy,

a mianowicie art. 122, art. 187, art. 191, art. 199 Ordynacji podatkowej przez fragmentaryczną, niepełną i dowolną, a także sprzeczną z ujawnionymi dowodami ocenę materiału dowodowego oraz odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, a także pominięcie dowodu z przesłuchania strony.

Uzasadniając skargę jej autor rozwinął powyższe zarzuty. Zakwestionował ustalenia faktyczne dokonane przez organy, wskazując na błędne założenia dotyczące sposobu prowadzenia postępowania podatkowego. Wskazał na wybiórczość zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego wadliwą ocenę.

Organy nie wyjaśniły nadto istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych dotyczących działalności prowadzonej przez K. C., który prowadził zarejestrowaną firmę, wystawiał faktury VAT i dostarczał towar, o którym mowa w ich treści. Autor skargi powołał się na poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz ETS, z których w jego ocenie wynika, że skarżący miał prawo odliczać podatek naliczony z faktur wystawionych przez formalnie zarejestrowanego podatnika, jakim był K. C.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Powołał się na wyrok wydany w niniejszej sprawie (sygn. akt VIII SA/Wa 939/13), w którym Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych w zakresie ustaleń faktycznych i dokonanej oceny zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego odnośnie spornego okresu rozliczeniowego (grudzień 2006 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślenia na wstępie wymaga, że zaskarżona decyzja została wydana przez Dyrektora IS w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z 8 maja 2014 r. (VIII SA/Wa 939/13) wydanym w niniejszej sprawie, uchylającym poprzednią decyzję organu odwoławczego. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, Dyrektor IS dokonał ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zgodnie

z wytycznymi Sądu. Umorzył postępowanie podatkowe jako bezprzedmiotowe za miesiące od stycznia do sierpnia i za październik oraz listopad nie znajdując podstaw do stwierdzenia przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia za ww. okresy.

Możliwość wydania decyzji wymiarowej za grudzień 2006 r. istniała z uwagi

na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Op (okoliczność bezsporna). Zdaniem Dyrektora IS, sporne faktury nie odzwierciedlały rzeczywistości

z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych. Skarżący nie dochował nadto należytej staranności celem uniknięcia swego udziału w oszustwach (nadużyciach) podatkowych.

W kontekście wykazanych okoliczności należy zgodzić się z wywodami organów, że mając na względzie treść wystosowanych do skarżącego zawiadomień, w których został wprost wskazany przepis prawa w oparciu o który doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, należy stwierdzić, że skarżący został skutecznie poinformowany zarówno o toczącym się postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe, jak i o jego skutkach. Zatem skarżący uzyskał wiedzę o okolicznościach powodujących zawieszenie biegu terminu przedawnienia przed upływem tego terminu.

Powyższe uzasadnia przyjęcie poglądu, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia wymieniona w art. 70 § 6 pkt 1 Op. W konsekwencji oznacza to, że w dacie wydawania zaskarżonych decyzji nie doszło do przedawnienia terminu określenia ww. zobowiązania podatkowego w podatku VAT skarżącego.

Sąd podzielił także oceny organów co do zasadności zastosowania przez organy przepisów art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. "a" ustawy o VAT w związku z odliczeniem przez skarżącego podatku naliczonego wynikającego z faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji.

Należy uznać za zasadne twierdzenia organów, że skarżący powinien mieć wątpliwości co do rzetelności transakcji i w tym zakresie nie dochował należytej staranności.

Jak ustalono w postępowaniu, należności za cement i usługi transportowe

na podstawie ww. faktur były regulowane tylko w formie gotówkowej. Taki sposób zapłaty był sprzeczny z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dn. 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. poz. 1447 z późn. zm.), zgodnie z którym dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy. Wymóg ten wynika z przesłanki dokumentowania i określania tytułu faktycznego, jak

i prawnego dokonywanej transakcji.

Brak posiadania przez skarżącego poza ww. fakturami innych dokumentów potwierdzających dokonanie transakcji świadczy o tym, że podatnik nie zachował należytej staranności co do wiarygodności tych transakcji w celu uniknięcia udziału

w oszustwach podatkowych podważających zasadę neutralności podatku VAT.

Powyższe pozostaje w zgodzie z utrwalonym poglądem wyrażanym

w orzecznictwie sądowym, że takie okoliczności, jak m.in. brak spełniania przez wystawcę faktury warunków do prowadzenia działalności gospodarczej, płatności gotówką świadczą o tym, że strona wiedziała lub mogła wiedzieć, że transakcje

te stanowią nadużycie lub bierze udział w nielegalnym procederze (vide wyrok NSA

z dn. 15.05.2012 r. sygn. I FSK 1159/11).

Nietrafne są zarzuty naruszenia art. 121 § 1, 122, 187 § 1 i 199 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie faktu, ze skarżący nabywał towary i usługi wyłącznie od [...] K. C. Organy nie kwestionowały, że skarżący towary i usługi nabywał, nie kwestionowały też, że uzyskiwał towary przy pomocy K. C., a nawet, że płacił mu za te towary. Jednak te okoliczności nie mają w sprawie znaczenia, gdyż podstawą do zakwestionowania prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w fakturach wystawianych przez K. C. było to, że nie odzwierciedlały one rzeczywistości, gdyż K. C. powoływał się na źródła swojego zaopatrzenia, które nie były rzeczywiste, co zostało bezspornie wykazane i nie jest w istocie podważane przez skarżącego. Nie sposób przyjąć przy uwzględnieniu podstawowych zasad funkcjonowania systemu podatku VAT, by podatnik mógł odliczać podatek VAT zawarty w fakturach mających legalizować nielegalne wprowadzanie do obrotu towarów z nielegalnych źródeł, wprowadzanych poza systemem podatkowym, gdzie u wprowadzającego do obrotu nie można ustalić powstania obowiązku w zakresie podatku VAT należnego. Ani skarżący, ani K. C. nie wskazywali bowiem na rzeczywistego dostawcę dla K. C., u którego powstawałby podatek VAT należny z tytułu dostaw.

Nietrafny jest też zarzut naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie jako podstawy ustaleń faktycznych ustaleń

z innych postępowań. Art. 181 Ordynacji podatkowej jednoznacznie dopuszcza taką możliwość. Skarżący podnosząc ten zarzut nie wskazuje jednocześnie, jak bezpośrednie przeprowadzenie dowodów na okoliczności ustalone na podstawie materiałów z innych postępowań mogłoby wpływać na istotne dla sprawy niniejszej ustalenia faktyczne.

W ocenie Sądu w przeprowadzonym w rozpoznawanej sprawie postępowaniu, organy w sposób wyczerpujący zebrały i wyjaśniły całokształt okoliczności niezbędnych do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Pominięcie dowodu z przesłuchania skarżącego było dopuszczalne z uwagi na subsydiarność dowodu z przesłuchania strony, w sytuacji gdy niezbędne okoliczności

i fakty są ustalone przy zastosowaniu innych dowodów.

W związku z powyższym, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako niezasadną oddalił.