Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 346/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-11-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 260, art. 246 § 1, art. 239, art. 252, art. 262
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu [...] od postanowienia referendarza sądowego z dnia [...] r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 18 lipca 2007 r. oddalił skargę K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.

W ustawowym terminie skarżący złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem. Pismem z dnia 21 września 2007 r. K.S. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. W uzasadnieniu wniosku K.S. między innymi podał, że pobiera zasiłek przedemerytalny w wysokości 642,62 zł (brutto.), posiada oszczędności w kwocie 5.000 zł. W uzupełnieniu złożonego wniosku skarżący przedstawił rachunki związane z eksploatacją mieszkania oraz koszty związane z zaspokajaniem innych podstawowych potrzeb życiowych.

Postanowieniem z dnia 12 października 2007r. referendarz sądowy, odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika, uzasadniając to tym, iż instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony, a skarżący posiada oszczędności wystarczające do pokrycia kosztów ustanowienia pełnomocnika.

Dnia 2 listopada 2007r., w przepisanym ustawowo terminie, K.S. wniósł sprzeciw na powyższe postanowienie.

W uzasadnieniu skarżący podał, iż nadal jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, natomiast wykazane przez niego oszczędności w kwocie 5000 zł zamierza przeznaczyć na cel określony w formularzu PPF w rubryce 7.2.1 (pokrycie kosztów pogrzebu po śmierci). Dalsze zarzuty podniesione przez K.S. dotyczyły rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu administracyjnym, które nie są przedmiotem niniejszego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) - zwaną dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Trzeba podkreślić, że przepis art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej wart. 199 p.p.s.a., zgodnie z którym strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Poddając zatem ocenie wniosek o przyznanie prawa pomocy Sąd powinien kierować się tą zasadą. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty powinny zatem uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa powołanym wyżej przepisie.

Ze wspomnianego przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach.

W niniejszej sprawie skarżący powinien zatem wykazać, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż wypełnia hipotezę przepisu art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy, tj. że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy tym to do Sądu kierującego się powołaną wyżej zasadą, wskazaniami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy, należy ocena czy takie okoliczności zachodzą. Należy podkreślić, iż jedynie na podstawie przedstawionych przez wnioskodawcę danych Sąd może ocenić jego sytuację majątkową.

Z akt sprawy wynika, iż K.S. uzyskuje niewielki dochód z tytułu zasiłku przedemerytalnego, tj. 642 zł, nie ponosi jednak znacznych wydatków związanych z eksploatacją mieszkania. Nie bez znaczenia jest sytuacja majątkowa skarżącego. Z formularza PPF wynika bowiem, że K.S. posiada oszczędności w wysokości 5.000 zł, a zatem posiada on środki, które są wystarczające na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Z punktu widzenia prawa pomocy nie jest ważne na jaki cel wnioskodawca przeznacza swoje oszczędności, lecz posiadany w dniu składania wniosku majątek.

Na marginesie należy zaznaczyć, iż wniosek zawarty na formularzu PPF obejmował prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienie od kosztów sądowych oraz przyznanie pełnomocnika. Jednakże w przedmiotowej sprawie K.S. jest zwolniony z mocy ustawy od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Jednocześnie w myśl art. 262 p.p.s.a., przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 246 § 1 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.