Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1606/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.5, art.7, art.2
journal: Dz.U. 2019 poz 1801
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.
article: art.189.268,138
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art.145
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie tych odbiorników 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącej M.G. kwotę 137 (sto trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 16 lipca 2019 r., zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w obiekcie użytkowym pod adresem: ul. [...] [...], [...] M. B.zajmowanym przez M. G., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą: M.. Kontrola została przeprowadzona w obecności strony. W jej wyniku w obiekcie ujawniono pięć odbiorników telewizyjnych różnych marek, do których przyłączona była antena naziemna. Zgodnie z zapisami w protokole możliwość natychmiastowego odbioru programu ustalono na podstawie oświadczenia. Stwierdzony okres używania tych odbiorników został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia strony

i wynosił: od 01 czerwca 2019 r.

W protokole odnotowano, że osoba uczestnicząca w kontroli posiada wiedzę na temat odbiorników (...) pokoje zajęte przez gości. Protokół został podpisany bez zastrzeżeń przez osoby przeprowadzające kontrolę oraz stronę. Do protokołu załączone zostało oświadczenie strony z dnia 16 lipca 2019 r., zgodnie z którym

w kontrolowanym obiekcie stwierdzono pięć odbiorników telewizyjnych będących

w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie odbiorników w celu potwierdzenia możliwości natychmiastowego odbioru programu nie było możliwe, gdyż pokoje były zajęte przez gości.

W dniu 23 lipca 2019r. strona (jako osoba fizyczna używająca odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w gospodarstwie domowym lub samochodzie służbowym stanowiącym jej własność) dokonała rejestracji pięciu odbiorników telewizyjnych.

W piśmie z dnia 27 grudnia 2019r. strona poinformowała, że jej działalność ma charakter okazjonalny i zasadniczo sezonowy. Podkreśliła swoją trudną sytuację finansową.

Decyzją z dnia [...] marca 2020r., Nr [...], Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. nakazał rejestrację czterech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie pięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 3.405,00 zł

W dniu 23 marca 2020r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, w którym zwróciła się o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Strona zarzuciła decyzji:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez jego błędną wykładnię

i przyjęcie, że w okolicznościach faktycznych sprawy organ był uprawniony do wydania decyzji nakazującej rejestrację czterech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, w sytuacji gdy strona zarejestrowała pięć odbiorników telewizyjnych

w dniu 23 lipca 2019 r.

b) art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez jego błędną wykładnię

i przyjęcie, że w okolicznościach faktycznych sprawy organ był uprawniony do wydania decyzji ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników, podczas gdy decyzja taka może być wydana wyłącznie w sytuacji trwania naruszenia;

2.naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie:

a) art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu w decyzji wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, tj. oparciu decyzji w całości na protokole z kontroli z dnia 16 lipca 2019 r., w sytuacji gdy data 01 czerwca 2019 r. została podana omyłkowo, pod wpływem stresu, podczas gdy odbiorniki używane były od dnia 01 lipca 2019 r. (początek sezonu letniego), a zatem sankcja pieniężna jest nieproporcjonalna do przewinienia,

- w konsekwencji zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony;

b) naruszenie art. 189 f § 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 2 k.p.a. w zw. z art. 189c k.p.a. poprzez ich nieuzasadnione niezastosowanie w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary,

c) naruszenie art. 268 k.p.a. poprzez brak wskazania upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S A. do wydawania decyzji przez M. W..

Strona oświadczyła, że dopiero po otrzymaniu decyzji zauważyła, że

w protokole jako datę rozpoczęcia używania odbiorników telewizyjnych 01 czerwca 2019r. Podkreśliła, że organ nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego, zaniechał przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony. Ponadto podkreśliła, że jeszcze w dniu 23 lipca 2019 r. zarejestrowała 5 odbiorników telewizyjnych w pocztowej. Strona podkreśliła swoją trudną sytuację finansową spowodowaną stanem epidemii.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020r. Nr [...] Minister Infrastruktury działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1801) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2020 r. poz. 256 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania z dnia 23 marca 2020 r. wniesionego przez M. G., od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] marca 2020 r. Nr [...], nakazującej rejestrację czterech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie pięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie

3.405,00 zł, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 w/w ustawy domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle w/w uregulowań prawnych zdolność do natychmiastowego odbioru programu jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik. Wyjątek od tej zasady dotyczy m.in. osób fizycznych, które uiszczają tylko jedną opłatę abonamentową niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych w gospodarstwie domowym.

W przedmiotowej sprawie w dniu 16 lipca 2019r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych

w obiekcie użytkowym pod adresem: ul. [...] [...], [...] M. B.zajmowanym przez M. G., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą: M.. Kontrola została przeprowadzona

w obecności strony. W jej wyniku w obiekcie ujawniono pięć odbiorników telewizyjnych różnych marek, do których przyłączona była antena naziemna. Zgodnie z zapisami w protokole możliwość natychmiastowego odbioru programu ustalono na podstawie oświadczenia. Stwierdzony okres używania tych odbiorników wynosił: od 01 czerwca 2019 r. i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia strony.

W protokole odnotowano również: "Osoba uczestnicząca w kontroli posiada wiedzę na temat odbiorników (...) pokoje zajęte przez gości". Protokół został podpisany bez zastrzeżeń przez osoby przeprowadzające kontrolę oraz stronę. Do protokołu załączone zostało oświadczenie strony z dnia 16 lipca 2019 r., zgodnie z którym w kontrolowanym obiekcie stwierdzono pięć odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie odbiorników w celu potwierdzenia możliwości natychmiastowego odbioru programu nie było możliwe, gdyż pokoje były zajęte przez gości.

Zdaniem organu nie budzi wątpliwości okoliczność, iż strona podczas kontroli posiadała pięć niezarejestrowanych telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. poz. 1676), odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie.

W przedmiotowej sprawie odbiorniki telewizyjne używane były od 01 czerwca 2019r. czyli przez około sześć tygodni przed przeprowadzeniem kontroli, co oznacza,

że strona używała niezarejestrowanych odbiorników przez okres przekraczający wyznaczony przepisami prawa termin na ich rejestrację.

Odnosząc się do oświadczenia strony, że w rzeczywistości używała odbiorników telewizyjnych dopiero od dnia 01 lipca 2019 r., a nie - jak odnotowano

w protokole - 01 czerwca 2019r. – organ podkreślił, że w mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanych odbiorników podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, dokonane w toku kontroli, zasadniczo bowiem jedynie na tym etapie postępowania możliwa jest wiarygodna ocena, czy istotnie doszło do sytuacji używania przez stronę niezarejestrowanych odbiorników. W protokole kontroli utrwala się przebieg i wyniki kontroli, zatem obrazuje on stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Protokół sporządzony jest przez kontrolującego, a w sytuacji, gdy w czynnościach kontrolnych bierze udział przedstawiciel podmiotu kontrolowanego - przedstawia się go do podpisu tej osobie. Składane przez nią w trakcie kontroli spontaniczne oświadczenie musi być traktowane jako dowód w pełni wiarygodny, a jego podważenie wymaga przedstawienia przeciwdowodów. Ponadto strona nie wskazała żadnych dowodów ani argumentów które podważałyby wartość dowodową oświadczenia złożonego przez nią podczas kontroli. Tym samym należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie pojawiła się wątpliwość co do okresu używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Organ zauważył na marginesie, że nawet jeśli strona - jak zadeklarowała w odwołaniu - rozpoczęłaby używanie odbiorników telewizyjnych z dniem 01 lipca 2019r., okres używania odbiorników telewizyjnych wynosiłby 15 dni, a zatem nadal przekraczałby 14-dniowy termin wskazany w ww. rozporządzeniu.

Zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia podczas kontroli, iż strona używa niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, kierownik jednostki operatora publicznego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 w/w ustawy i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników, która została określona w § 1 pkt 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 10 maja 2018 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2019 r. (Dz. U. poz. 1013) i wynosi 22,70 zł za jeden miesiąc. Opłata z tytułu używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w przedmiotowej sprawie wynosi 3.405,00 zł (30 x 22,70 zł x 5 odbiorników telewizyjnych).

Odnosząc się do zarzutu strony, że w przedmiotowej sprawie nie zastosowano wobec skarżącej art.189f § 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 2 k.p.a. w zw. z art. 189c k.p.a. należy wyjaśnić, że nie mają zastosowania w przypadku naruszenia ustawy

o opłatach abonamentowych.

Organ zauważył, że art. 189c jednoznacznie odnosi się do sytuacji, gdy

w czasie wydawania decyzji administracyjnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara - co

w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Również przepis art. 189 f nie ma zastosowania w realiach ustawy o opłatach abonamentowych.

Zgodnie z art. 7 ust. 6 przesłanką do nałożenia sankcji jest stwierdzenie, że użytkownik nie zarejestrował odbiornika w terminie przewidzianym w przepisach prawa, tj. 14 dni od wejścia w posiadanie odbiornika. Powyższe oznacza, że naruszenie przez stronę przepisów prawa polegające na niezarejestrowaniu odbiornika w określonym terminie jest nieusuwalne - zarejestrowanie odbiornika po zakończeniu kontroli miało nadal miejsce po upływie tego terminu.

Organ administracji publicznej nie może odstąpić od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, jak również nie może jej miarkować przy uwzględnieniu takich kryteriów jak okres uchybienia terminowi czy przyczyny uchybienia terminowi. Ustawodawca nie przewidział możliwości odstąpienia od wymierzenia tej kary, nadał jej charakter obligatoryjny określając jej wysokość wprost w ustawie.

Pismem z dnia 9 lipca 2020r. wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez jego błędną wykładnię

i przyjęcie, że w okolicznościach faktycznych sprawy organ I instancji był uprawniony do wydania decyzji nakazującej rejestrację czterech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, w sytuacji gdy skarżąca zgłosiła w dniu 23 lipca 2019 r. pięć odbiorników telewizyjnych,

b) art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez jego błędną wykładnię

i przyjęcie, że w okolicznościach faktycznych sprawy organ I instancji był uprawniony do wydania decyzji ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych, podczas gdy elementy decyzji określonej w art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych przesądzają, że decyzja taka może być wydana wyłącznie w sytuacji trwania naruszenia

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie

a) tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu w decyzji wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, tj. oparciu decyzji w całości wyłącznie na podstawie protokole kontroli z dnia 16 lipca 2019 r., w sytuacji gdy skarżąca podaje, że omyłkowo wskazała pod wpływem stresu datę używania pięciu niezarejestrowanych odbiorników od dnia 1 czerwca 2019 r., w sytuacji gdy był to 1 lipiec 2019r., co prowadzi do wniosku, że sankcja pieniężna nałożona na skarżącą nie jest proporcjonalna do przewinienia oraz całokształtu okoliczności faktycznych sprawy - w konsekwencji zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony postępowania;

b) naruszenie art. 189f § 1 k.p.a. w zw. z art, 189a § 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 2 ust. 2 k.p.a. w zw. z art. 189c k.p.a. poprzez nich nieuzasadnione niezastosowanie w sytuacji, gdy spełnione były warunki do odstąpienia od wymierzenia kary.

c) naruszenie art. 268a k.p.a. poprzez brak wskazania upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej do wydawania decyzji administracyjnych przez P. M. W..

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podkreśliła, że organ w zupełności pominął sytuację materialną skarżącej. Działalność prowadzona przez skarżącą jest prowadzona na bardzo małą skalę. Przynosi ona niewielkie dochody pozwalające na opłacenie bieżących opłat. Nie bez znaczenia jest fakt, że wg rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, od 14.03.2020 r. do odwołania zakazana była działalność związana z prowadzeniem obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania, ujęta w PKD 55.20. Skarżąca została zatem pozbawiona jakiegokolwiek dochodu. Ponadto organ nie wskazał upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej do wydawania decyzji administracyjnych przez M. W., która podpisała decyzję.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz.U.2019.2325 ze zm.).

W ocenie Sądu, skargę należało uznać za uzasadnioną.

Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Infrastruktury utrzymująca w mocy decyzję nakazującą rejestrację czterech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalająca opłatę za używanie pięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 3.405,00 zł.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Stosownie do treści art. 2 ust. 2 w/w ustawy domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle w/w uregulowań prawnych zdolność do natychmiastowego odbioru programu jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik. Wyjątek od tej zasady dotyczy m.in. osób fizycznych, które uiszczają tylko jedną opłatę abonamentową niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych w gospodarstwie domowym.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 16 lipca 2019r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych

w obiekcie użytkowym pod adresem: ul. [...] [...], [...] M. B.zajmowanym przez M. G., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą: M.. Kontrola została przeprowadzona

w obecności strony. W jej wyniku w obiekcie ujawniono pięć odbiorników telewizyjnych różnych marek, do których przyłączona była antena naziemna. Zgodnie z zapisami w protokole możliwość natychmiastowego odbioru programu ustalono na podstawie oświadczenia. Stwierdzony okres używania tych odbiorników wynosił: od 01 czerwca 2019r. i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia strony. Do protokołu załączone zostało oświadczenie Strony z dnia 16 lipca 2019 r., zgodnie

z którym w kontrolowanym obiekcie stwierdzono pięć odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie odbiorników w celu potwierdzenia możliwości natychmiastowego odbioru programu nie było możliwe, gdyż pokoje były zajęte przez gości.

Wobec powyższego w ocenie sądu organy zasadnie uznały, że strona podczas kontroli posiadała pięć niezarejestrowanych telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. poz. 1676), odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie.

Zgodnie z oświadczeniem strony przedmiotowe odbiorniki telewizyjne używane były od 01 czerwca 2019r. czyli przez około sześć tygodni przed przeprowadzeniem kontroli, co oznacza, że strona używała niezarejestrowanych odbiorników przez okres przekraczający wyznaczony przepisami prawa termin na ich rejestrację.

Stosownie do treści art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych,

w przypadku stwierdzenia podczas kontroli, iż strona używa niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, kierownik jednostki operatora publicznego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty jak stanowi art. 5 ust. 3 w/w ustawy wynosi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników, która została określona w § 1 pkt 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 10 maja 2018 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2019 r. (Dz. U. poz. 1013) i wynosi 22,70 zł za jeden miesiąc. W przedmiotowej sprawie wynosi

3. 405,00 zł (30 x 22,70 zł x 5 odbiorników telewizyjnych).

Niezależnie jednak od powyższego zwrócić należy uwagę, że skarżąca zarówno w odwołaniu, jak w skardze, podnosiła okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność w zakresie wymierzonej kary, upatrując podstawę do zastosowania regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzonej

w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. - ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Ustawa ta wprowadziła do k.p.a. rozdział IVa pt. "Administracyjne kary pieniężne".

Wprawdzie organ w zaskarżonej decyzji odniósł się do tych zarzutów

i rozważył możliwość zastosowania ww. dyrektyw k.p.a., wskazując na brak podstaw do odstąpienia nałożenia kary, jednakże stanowisko, wskazujące na możliwość zastosowania k.p.a. w kwestii wymierzonej kary, jest błędne.

Art. 189a k.p.a. odnosi się do zakresu stosowania przepisów działu IVa dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych. Zasadą jest, zgodnie z § 1 art. 189a, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu.

Jednakże art. 189a § 2 i § 3 wymienia wyłączenia od jego stosowania.

Art. 189a § 2 stanowi, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej

- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

§ 3. W sprawach nakładania lub wymierzania przez organ administracji publicznej kar na podstawie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia, odpowiedzialności dyscyplinarnej, porządkowej lub z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych, przepisów niniejszego działu nie stosuje się.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że do wyłączenia stosowania przepisów działu IVa k.p.a. w zakresie wymienionym w art. 189a § 2 i § 3 k.p.a. dochodzi w sytuacji uregulowania w przepisach odrębnych tych poszczególnych kwestii.

Z przepisu art. 189a § 2 k.p.a. wynika, że pierwszeństwo przed unormowaniami kodeksu mają przepisy odrębne w zakresie, w jakim regulują zagadnienia wymienione w omawianym przepisie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że ustawa o opłatach abonamentowych nie określa przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, a zatem zastosowanie znajdują przepisy działu IVa k.p.a. w tym art. 189f kpa. Organ zobowiązany będzie zatem do rozważenia czy

w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie

art. 189f kpa.

Dlatego też Sąd działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 137 zł tytułem zwrotu uiszczonego

w sprawie wpisu sądowego.