Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1328/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 3, 4, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 72 art. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do  rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Małgorzata Korycińska sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 45/13 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. W. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Sz. 900 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 45/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. oddalił skargę R. W. (dalej: skarżący, strona, przedsiębiorca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. (w skrócie: DIC) z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

W dniu [...] lutego 2012 r. na terenie Terminala Promów Morskich w Ś. przeprowadzono kontrolę samochodu ciężarowego marki V. o nr rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą ciężarową o nr rejestracyjnym [...], którymi przewożono samochód marki V. oraz samochód marki F. L. Kierujący i jednocześnie właściciel zespołu pojazdów R. W., do kontroli okazał : dowód osobisty, dowody rejestracyjne zespołu pojazdów, dowody rejestracyjne (duński i amerykański) przewożonych pojazdów, z których wynikało, że zostały zarejestrowane na osoby zagraniczne (pojazd marki F. L. na S. B. J. , a pojazd marki V. – na W. L. G.).

Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli nr [...], w którym stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu międzynarodowego transportu drogowego rzeczy bez wymaganej licencji oraz sporządzono protokół przesłuchania kierowcy jako osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia.

Z danych Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) wynika, że przeważającą działalnością gospodarczą przedsiębiorcy jest produkcja nadwozi do pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, a dodatkowo konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli.

Skarżący podniósł, że zespołem pojazdów będącym jego własnością przewoził z Danii do swojego warsztatu samochody w celu naprawy i renowacji. Przewożone samochody nie były własnością skarżącego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w Sz. nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu bez wymaganej licencji na podstawie l.p.1.1. załącznika Nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125. poz. 874 z późn. zm., dalej: "u.t.d.").

R. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Domagał się jej uchylenia i umorzenia postępowania pierwszej instancji. Wskazał, że przewóz realizowany przez niego w dniu [...] lutego 2012 r. był przewozem niehandlowym rzeczy nie stanowiących przedmiotu wymiany towarowej o charakterze ekwiwalentnym. Zdaniem skarżącego przedmiotowy przewóz spełnił przesłanki z art. 4 pkt 4 u.t.d. i był przewozem niezarobkowym – na potrzeby własne. Zatem przedsiębiorca nie wykonywał międzynarodowego transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Powołaną wyżej decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. DIC utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu w dniu kontroli - w dniu [...] lutego 2012r., R. W. wykonywał zdefiniowany w art. 4 pkt 3 lit. a) u.t.d. transport drogowy. Przewozu tego bowiem nie można było uznać za niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne, gdyż nie została spełniona jedna z przesłanek warunkujących wykonywanie tego rodzaju przewozu - wymieniona w art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d. Z tego ostatniego przepisu wynika, że przewożony towar musi być naprawiony przez przedsiębiorcę przewożącego ten towar, a nie przewożony w celu jego naprawy. W niniejszej sprawie samochody były przewożone dopiero do naprawy. Samochody te nie były własnością przedsiębiorcy, a ponadto nie były przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione, jak również celem przejazdu nie był przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa R. W. na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin. Przewóz ten odbywał się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej i dlatego należało go uznać za międzynarodowy transport drogowy wymieniony w art. 4 pkt 3 lit. a) u.t.d. Ponadto przepis art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d. nie wymienia celu przewozu, jakim jest renowacja, co również pozwala na uznanie, że przesłanka z tego przepisu nie została wypełniona.

Organ wskazał, że przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego rzeczy, aby móc wykonywać tę działalność legalnie pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, musi legitymować się licencją na wykonywanie transportu drogowego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (pismo nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Naczelnika Wydziału Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego) wynika, że przedsiębiorca, nie posiadał w dniu kontroli licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. Zatem zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Ponadto DIC stwierdził, że skarżący nie wykazał w żaden sposób, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

R. W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Celnej w Sz. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy orzekające prawidłowo ustaliły, że przewóz wykonywany przez R. W. nie spełniał jednego z warunków przewozu na potrzeby własne, określonego w art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d. Zatem skarżący był powinien posiadać licencję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego i w związku z tym zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. Dokonana na przez organy wykładnia art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d. jest prawidłowa, bowiem z przepisu tego jednoznacznie wynika, że przewożony towar musi być naprawiony, a nie przewożony w celu jego naprawy. W świetle wyjaśnień skarżącego złożonych do protokołu kontroli w dniu [...] lutego 2012 r. wynika bezspornie, że przedsiębiorca przewoził dwa samochody w celu naprawy i renowacji.

W ocenie WSA, prezentowana w skardze wykładnia art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d. jest wykładnią rozszerzającą i nie może zostać zaakceptowana. Przepis ten jest przepisem szczególnym, przewidującym wyjątek od obowiązku posiadania licencji i dotyczy przypadku niezarobkowego przewozu drogowego – przewozu na potrzeby własne. Tak więc przewóz samochodów będących własnością innych osób w celu ich naprawy i renowacji, nie mieści się w granicach działalności pomocniczej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. W. wnosząc o uchylenie obu decyzji, a także o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie nałożenia kary 8.000 zł, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Sz. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 zpóźn. zm., dalej: "p.p.s.a.") zarzucił:

1. naruszenie przepisu postępowania przed sądami administracyjnymi, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku tylko pozornie wyjaśnia podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia wskazując wprawdzie, iż kwestionowany przewóz "nie spełniał jednego z warunków przewozu na potrzeby własne", ale niezasadnie ogranicza wykładnię art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d. do wykładni gramatycznej, w sytuacji gdy w omawianej sprawie należało dokonać szczególnie wnikliwej interpretacji wskazanej normy, w tym także przez pryzmat wykładni celowościowej (funkcjonalnej, teleologicznej), wskutek czego uzasadnienie wyroku nie spełnia nie tylko funkcji pozaprawnych, ale przede wszystkim nie przedstawia kompletnej wykładni analizowanego przepisu, przez co nie realizuje także funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia;

2. naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 4 pkt 4 u.t.d. poprzez błędną jego wykładnię i bezzasadne przyjęcie, że przewóz samochodów w dniu [...] lutego 2012 r. przez R. W. nie stanowił przewozu rzeczy na potrzeby własne o którym mowa w art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d., podczas gdy przewóz ten wykonywany był pomocniczo w stosunku do prowadzonej działalności i był nieodpłatny oraz konieczny dla wykonywania umowy naprawy i renowacji przewożonych pojazdów i jako taki powinien być traktowany jako niezarobkowy transport drogowy, nie wymagający posiadania licencji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Obecny na rozprawie w dniu [...] października 2014 r. pełnomocnik DIC podtrzymał stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna R. W. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że z wyjątkiem nieważności postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, Sąd jest związany podstawami skargi kasacyjnej.

Sąd kasacyjny nie jest władny badać czy nie zostały naruszone, oprócz wyraźnie wskazanych, także inne przepisy, których nie wymieniono, gdyż wykładnia zakresu zaskarżenia nie jest prawnie dopuszczalna. Z tego też względu przedmiotem kontroli tego Sądu mogą być tylko te przepisy, które zostały wyraźnie powołane w skardze kasacyjnej. Przepisy o kontroli kasacyjnej są bowiem tak skonstruowane, że to wola strony składającej skargę kasacyjną (reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika) decyduje o zakresie kontroli sądu kasacyjnego.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, iż Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Strona nie kwestionowała ustaleń faktycznych. Uważała jedynie, że Sąd I instancji sposobem przedstawienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, uniemożliwiającym kontrolę orzeczenia w tym zakresie, naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a.

Należy podzielić stanowisko skarżącego, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11, LEX nr 1367293). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie ewentualnej kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyroki NSA z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1751/11, Lex nr 1361609, z dnia 20 lutego 2014r., sygn. akt II GSK 1873/12, Lex nr 1450706).

Przytoczone przez stronę w skardze kasacyjnej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 1215/09, Lex nr 744719, mówiący, że "istotnym elementem uzasadnienia wyroku jest ta jego część, w której sąd przeprowadza wywód prawny, w którym omawia podstawę prawną wyroku, to jest, wskazuje zastosowane przepisy oraz wyjaśnia sposób ich wykładni. Mimo, że treść uzasadnienia powinna być zwięzła, a zajmowanie stanowiska w spornych kwestiach winno ograniczyć się jedynie do zakresu niezbędnego do rozstrzygnięcia spraw, to jednak sąd powinien tak wytłumaczyć motywy rozstrzygnięcia, by w wyższej instancji mogła zostać oceniona jego prawidłowość." oraz z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 205/11, Lex nr 1218368, stanowiący: "Jeżeli w uzasadnieniu wyroku wojewódzki sąd administracyjny ogranicza się w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji lub jego prostej akceptacji, nie służy to realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej. Jeżeli bowiem skarżący dowodząc swoich racji wspiera je określonym rodzajem wykładni przepisów prawa, to sąd powinien uczynić ją przedmiotem weryfikacji, dając temu stosowny wyraz w dostatecznie szczegółowym uzasadnieniu obejmującym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego. Jej zaniechanie stanowi zaś wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny pierwszej instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik." potwierdzają i doprecyzowują wymagania stawiane uzasadnieniu Sądu I instancji.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, sąd kasacyjny nie dopatrzył się uchybień w uzasadnieniu WSA, które przypisywał mu skarżący. Sąd I instancji wskazał przepisy, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie, dokonał wykładni art. 4 pkt 4 u.t.d., w tym i jego lit. c), wyjaśniając powody przyjęcia prymatu wykładni językowej. Jednocześnie zaakceptował wykładnię tego przepisu dokonaną przez organy. Organ odwoławczy na poparcie swego stanowiska odwołał się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego: wyroki NSA w sprawach II GSK 15/08 z dnia 7 kwietnia 2008 r. i II GSK 34/08 z dnia 11 kwietnia 2008 r., opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl. Orzeczenia te m.in. powoływał również skarżący w odwołaniu do DIC. W ten sposób DIC wskazał, którą linię orzeczniczą co do wykładni art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d. akceptuje.

Przedsiębiorca w skardze do WSA nie zaprezentował innych orzeczeń NSA i stanowiska doktryny ponad te, wymienione w odwołaniu.

Zatem jednoznaczne zaakceptowanie przez WSA stanowiska organów, oznaczało w ocenie sądu kasacyjnego, że Sąd I instancji odniósł się także do argumentów skargi dotyczących wykładni art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d., w tym i wskazywanego w niej orzecznictwa.

Zarzuty skargi kasacyjnej w istocie są polemiką z przyjętą przez WSA interpretacją zastosowanych przez ten Sąd przepisów, co już nie mieści się w zarzucie z art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, Lex nr 552012), albowiem uzasadnienie zawiera element dotyczący podstawy prawnej rozstrzygnięcia i element ten poddaje się kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1713/10, Lex nr 746746, z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 412/12, Lex nr 1374780).

Z powyższych względów zarzut sformułowany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez WSA art. 4 pkt 4 u.t.d., w szczególności poprzez błędną wykładnię jego lit. c), sąd kasacyjny także nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia.

Wykładnię tego przepisu, przyjętą przez Sąd I instancji oraz organy należało uznać za prawidłową. Kwestią sporną pozostawała interpretacja art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d. odnośnie zakresu "przejazdu pojazdu załadowanego" objętego tym przepisem, czy obejmuje tylko przewóz przez przedsiębiorcę rzeczy przez niego naprawionych czy również przewóz ten podmiot rzeczy przeznaczonych do naprawy. Z literalnego brzmienia art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d. wynika, że niezarobkowy przewóz drogowy w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego ma miejsce wówczas, gdy rzeczy przewożone zostały przez przedsiębiorcę naprawione. Taką interpretację przyjęły organy i oceniający ich rozstrzygnięcia Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się błędu w takiej interpretacji. Jak zauważył WSA oraz organy, uregulowanie z art. 4 pkt 4 u.t.d. dotyczące przewozu na potrzeby własne (niezarobkowego przewozu drogowego), w konsekwencji pozwalające na przewóz drogowy bez licencji, jest wyjątkiem od traktowania przejazdu przez przedsiębiorcę po drogach jako transportu drogowego wymagającego posiadania licencji.

Według zasady uregulowanej w art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Z kolei z mocy art.4 pkt 3 u.t.d. jako transport drogowy rozumie się zarówno krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, jak również: każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 (lit. a) czy działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (lit. b).

Stanowisko Sądu I instancji i organów co do interpretacji art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d. jest zgodne z regułami dokonywania wykładni, że przepisów o charakterze wyjątkowym, nie należy interpretować rozszerzająco, w myśl zasady exceptiones non sunt extendendae (por. L. Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów. Toruń 2002, s. 255; a także wyrok TK z 1 czerwca 1999 r., sygn. akt SK 20/98, OTK 1999/5/93, wyroki NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 871/12, opub. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z podobnego założenia wyszedł NSA w wyroku z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 34/08, wyjaśniając, że art. 4 pkt lit. c) u.t.d. jest przepisem szczególnym, przewidującym wyjątek od obowiązku posiadania licencji, a tym samym musi być interpretowany ściśle, a nie rozszerzająco. Z treści art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d. jednoznacznie wynika, że przewóz w celu dokonania naprawy rzeczy należącej do innej osoby nie mieści się w granicach działalności pomocniczej, gdyż o takiej działalności można mówić tylko wówczas, gdy przewóz dotyczy rzeczy już naprawionych, a nie dopiero przewożonych do naprawy.

Należy przy tym stwierdzić, że przewóz rzeczy w celu renowacji jako takiej w ogóle nie został ujęty w treści art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d.

Jednocześnie wymaga zauważenia, że określenie warunków, jakie muszą spełniać przewożone rzeczy w ramach niezarobkowego przewozu drogowego zawarte w art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d. było zgodne z wymogami zawartymi w pkt 4 lit. a) załącznika II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium państwa członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej państw członkowskich (Dz.U.UE. L. z 1992 r., poz. 95. s. 1 z późn. zm.) oraz w pkt 4 lit. a) załącznika I do dyrektywy 2006/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów drogowego przewozu rzeczy (Dz. U. UE.L. z 2006 r., poz. 374, s. 5 z późn. zm.), tj. rzeczy przewożone muszą być własnością przedsiębiorstwa lub musiały zostać sprzedane, kupione, oddane w najem lub wynajęte, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione przez przedsiębiorstwo. Natomiast porównując treść omawianych warunków z u.t.d., można zauważyć, że są identycznie sformułowane jak kryteria z art. 1 ust. 5 lit. d (i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 72-87), stosowanego od dnia [...] grudnia 2011 r. (art. 19 tego aktu), iż przewożone rzeczy są własnością przedsiębiorstwa lub zostały sprzedane, kupione, oddane w najem lub wynajęte, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione przez przedsiębiorstwo.

W komentarzu do art. 1 cytowanego rozporządzenia nr 1072/2009 R.Strachowska stanęła na stanowisku, że "Zakres stosowania rozporządzenia nr 1072/2009 nie ma charakteru powszechnego, bowiem zawiera katalog przewozów, do których przedmiotowe rozporządzenie nie ma zastosowania. Katalog ten jest zamknięty (numerus clausus)" i wśród wyjątków wskazała m.in. przewóz na potrzeby własne (Komentarz do art. 1 rozporządzenia nr 1072/2009 dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, LEX/el. 2014).

Powyższe stanowisko znajduje także oparcie w Preambule do rozporządzenia nr 1072/2009, gdzie w pkt 9 stanowi się, że wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy powinno być uzależnione od posiadania licencji, a pkt 7, mówi się z kolei, że "na mocy dyrektywy 2006/94/WE niektóre rodzaje przewozów są zwolnione z zezwoleń wspólnotowych i wszelkich innych zezwoleń przewozowych. W ramach organizacji rynku przewidzianej niniejszym rozporządzeniem, w przypadku niektórych rodzajów przewozów, ze względu na ich szczególny charakter, należy utrzymać system zwolnień z wymogu posiadania licencji wspólnotowej i wszelkich innych zezwoleń przewozowych.".

Zatem nie tylko jednoznaczne brzmienie przepisu art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d., ale i cel wprowadzenia wyjątków – szczególny charakter wyłączonych przewozów powodują, że brak było podstaw do zastosowania wykładni rozszerzającej omawianego uregulowania.

Przywoływany przez skarżącego wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2008 r. w sprawie I OSK 1600/06 nie był adekwatny do ocenianego stanu, gdyż odnosił się do rzeczy przewożonych w celu przetworzenia (wyprodukowania nowego towaru). Natomiast w niniejszej sprawie samochody były przewożone w celu naprawy i renowacji.

Z powyższych względów skargę kasacyjną jako nie zawierającą usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 p.p.s.a.