Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2700/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1;
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3 i 4, art. 140ab ust. 1, 3 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2;
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 41;
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: par. 3, par. 5.
journal: Dz.U. 2003 nr 32 poz 262
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich  niezbędnego wyposażenia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2012 r. o godz. 09:25 we W. na drodze krajowej

nr [...] na ul. [...], zatrzymano do kontroli drogowej dwuosiowy samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 16 000 kg wskazanej w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Pojazdem kierował W. K., który wykonywał przewóz drogowy koparko – spycharki w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy K. B. (dalej skarżący). Z uwagi na fakt przewożenia dodatkowej łychy nie stanowiącej integralnej części koparko – spycharki, stwierdzono przewóz ładunku podzielnego. Pojazd poddano ważeniu na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi, położonym w miejscowości W., przy drodze krajowej nr [...], przy użyciu wag stacjonarnych typu [...] o nr fabrycznych: [...] (świadectwa legalizacji ponownej wag w aktach administracyjnych sprawy). Z uwagi na brak uzasadnionego przekroczenia dopuszczalnych wymiarów zewnętrznych pojazdów, nie wykonano ich pomiarów. W wyniku ważenia stwierdzono rzeczywistą masę całkowitą dwuosiowego pojazdu samochodowego

z ładunkiem podzielnym: 18,400 t, zatem przekraczającą wartość dopuszczalną wynoszącą 18,0 t o wartość 0,400 t, czyli o 2,22%; rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu samochodowego z ładunkiem podzielnym: 21,100 t, zatem przekraczający wartość dopuszczalną na danej drodze (10,0 t) o 2,100 t, czyli

o 21,00 %, jak również przekraczający wartość dopuszczalną przewidzianą dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Kierujący pojazdem nie okazał wymaganego zezwolenia na przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym. Kierowca został zapoznany ze świadectwami legalizacji wag

i pomiaru wstęgowego oraz protokołem pomiaru pochylenia ternu w miejscu ważenia, nie złożył wniosku o przeprowadzenie ponownego ważenia pojazdu, osobiście odczytał wyniki pomiarów i podpisał protokół kontroli bez zgłaszania uwag.

Pismem z [...] listopada 2012 r., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej organ I instancji), w związku z przeprowadzoną kontrola drogową, zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego oraz pouczył go o treści art. 10 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjne (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.).

Decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] organ I instancji, działając w oparciu o art. 64 oraz art. 140aa ust. 1 – 3 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.; dalej p.r.d.) oraz art. 104 § 1 k.p.a., nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o parametrach przewidzianych dla zezwolenia kategorii VII, bez wymaganego zezwolenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący, wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania, zarzucił naruszenie: art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym niedokonanie pomiarów pojazdu w części dotyczącej szerokości, długości

i wysokości; art. 85 § 1 w zw. z art. 65 § 2 pkt. 3 k.p.a. poprzez nie prawidłowe dokonanie oględzin samochodu a w konsekwencji niepełne sporządzenie protokołu

z czynności oględzin poprzez pominiecie wymiarów pojazdu w części dotyczącej szerokości, długości i wysokości; art. 64d ust. 1 p.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy kontrolowany pojazd z uwagi na swoje wymiary, masę

i naciski osi wymaga zezwolenia kategorii VI a nie kategorii VII; art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. poprzez błędną interpretację i w konsekwencji uznanie, iż skarżący swoim zachowaniem nie wypełnił przesłanek pozwalających na uznanie, iż dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Jednocześnie wniósł o przeprowadzenie dowodu z oględzin pojazdu w tym dokonanie pomiarów wagi pojazdów wraz z pomiarami zewnętrznymi tj. wysokości, długości i szerokości ciężarówki z załadunkiem oraz dowodu z dokumentu w postaci dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz tablicy informacyjnej koparki celem stwierdzenia, że pojazd skarżącego nie wymagał zezwolenia kategorii VII oraz celem stwierdzenia, że skarżący dołożył należytej staranności przy ustaleniu wagi pojazdu z załadunkiem.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] lipca 2013 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD, organ), mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c i ust. 2 p.r.d. oraz art. 41 ustawy z 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.; dalej u.d.p.), utrzymał w całości w mocy decyzję z [...] kwietnia 2013 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, odnosząc się do argumentów skarżącego GITD stwierdził, iż w świetle obecnie obowiązujących regulacji prawnych nie mogą one stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Jak podkreślił organ, w trakcie kontroli drogowej stwierdzono, iż nacisk na pojedynczą oś napędową pojazdu po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 w górę wynosi 12,1 t, co stanowi przekroczenie o 2,1 t (ponad 20%). Zdaniem organu, już samo przekroczenie nacisku osi powoduje przypisanie kontrolowanego pojazdu do VII kategorii zezwoleń. Dodatkowe stwierdzenie przekroczenia wymiarów pojazdu nie spowodowałoby przypisania innej kategorii zezwolenia, a co za tym idzie wymierzenia innej kary pieniężnej. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował stwierdzone naruszenie, jako wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII

w pozostałych przypadkach.

Organ wskazał też, że ustawodawca nie wprowadził legalnych defincji "ładunku sypkiego" oraz "drewna" w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wydajacy decyzję jest zatem każdorazowo zobowiązany do oceny, czy rodzaj przewożonego ładunku umożliwia zastosowanie art. 140aa ust. 4 p.r.d., zgodnie

z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1. okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1:

a. dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych

z przejazdem,

b. nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2. rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu przy przewozie ładunków sypkich oraz drewna.

Jak podkreślił organ, przewożony przez skarżącego ładunek w postaci koparko-spycharki nie stanowi materiału sypkiego (za taki organ uważa materiał, który przewożony luzem wykazuje zdolność do przesypywania się, a poszczególne jego cząsteczki nie są ze sobą powiązane w sposób trwały i wykazują cechy ciała stałego) ani drewna (pod tym pojęciem organ rozumie surowiec w stanie nieprzetworzonym, niepoddany procesowi technologicznemu), dlatego też

w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d.

Organ podkreślił ponadto, że ustawa o drogach publicznych nie definiuje pojęcia "należytej staranności" czy "braku wpływu". Zdaniem organu, w zakresie "należytej staranności" należy posiłkować się regulacjami zawartymi w Kodeksie cywilnym (kc), tj. w art. 355 § 1 i 2 kc. Obszernie omawiając kwestię oceny należytej staranności podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów, organ wskazał na konieczność uwzględnienia wyższych wymagań związanych

z zawodowym charakterem tej działalności. W ocenie organu, przewoźnik musi mieć świadomość obowiązków jakie nakładają na niego przepisy prawa. Niewiedza w tym zakresie stanowi okoliczność obciążającą przewoźnika i wyłącza możliwość zastosowania umorzenia przewidzianego w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d.

Odnosząc się natomiast do terminu "brak wpływu" organ wskazał, że można pomocniczo posłużyć się wykładnią dokonywaną przez sądy administracyjne na tle art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym (uchylonego 1 stycznia 2012 r.).

W tym zakresie organ przywołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego

z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08 oraz z a 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 404/10.

Organ odwoławczy podkreślił, iż skarżący w toku postępowania nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, że dochował należytej staranności

w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Dlatego też, zdaniem organu, nie zachodzi w przedmiotowej sprawie możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności. Przedmiotowy pojazd o rzeczywistym nacisku pojedynczej osi napędowej

w wysokości 12,1 t i rzeczywistej masie całkowitej 18,4 t, jest nienormatywny na drogach wszystkich kategorii. Wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia tj. wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII

w pozostałych przypadkach były okolicznościami, które podmiot wykonujący przejazd powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Jednocześnie GITD zaakcentował, iż to podmiot wykonujący przejazd decyduje o wyborze trasy czy też zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przewozu i musi on uwzględniać

w swoich rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport, jak i innych uczestników ruchu. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem chrakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej ją w mocy decyzji z [...] kwietnia 2013 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Rozstrzygnięciom zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 76 § 1

i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie skarżącego uchybienia mają charakter luk

w ustaleniach faktycznych, co z kolei prowadzi do błędnych wniosków prawnych. Wskazując na treść dowodu rejestracyjnego pojazdu, którym dokonywano przejazdu jak również zapisy tabliczki znamieniowej koparko-spycharki, skarżący podniósł, iż łączna waga pojazdu z ładunkiem (odpowiednio 8 020 kg oraz 7 600 kg), nawet

z zapasową łychą (której nikt nie zważył) nie przekraczała dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu wynoszącej 16 000 kg. Nie istniały zatem, w ocenie skarżącego, przesłanki do występowania o zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego tym bardziej, że wymiary pojazdu były normatywne. Powyższe w ocenie skarżącego uzasadnia zastosowanie w sprawie art. 140aa ust. 4 pkt 1 a i b u.r.d.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja GITD, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak

i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a p.r.d., pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną,

o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 p.r.d.).

W myśl art. 41 ust. 1 u.d.p., po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t,

z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz:

1. dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t,

2. dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t

- mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego (art. 41 ust. 2 u.d.p.).

Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (art. 41 ust. 3 u.d.p.).

W świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu – po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu. Wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 6 września 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061). Jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku dwuosiowego ciągnika siodłowego 18 t.

W niniejszej sprawie kontrolowany [...] sierpnia 2012 r. pojazd poruszał się po odcinku drogi krajowej nr [...]. Droga krajowa nr [...] została zaliczona do dróg

o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Miejsce ważenia pojazdu legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z [...] sierpnia 2012 r. Pojazd (wraz z ładunkiem w postaci koparko-spycharki oraz dodatkowej łychy) został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu [...] o nr fabrycznych: [...], legitymujących się ważnymi na dzień kontroli świadectwami legalizacji ponownej (tj. świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do [...] października 2014 r. - dla wagi o nr [...] oraz świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do [...] lipca 2013 r. - dla wagi o nr [...]).

Jak wynika z załączonej do akt sprawy dokumentacji ważenia i pomiaru pojazdu rzeczywista masa całkowita dwuosiowego pojazdu samochodowego

z ładunkiem podzielnym wyniosła 18,400 t, zatem przekroczyła wartość dopuszczalną wynoszącą 18,0 t o wartość 0,400 t, czyli o 2,22% natomiast rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu samochodowego z ładunkiem podzielnym wyniósł 21,100 t, a co za tym idzie przekroczył wartość dopuszczalną na danej drodze (10,0 t) o 2,100 t, czyli o 21,00 %. Jak słusznie zauważył organ, rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu samochodowego z ładunkiem podzielnym przekroczył również wartość dopuszczalną przewidzianą dla dróg

o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. a zatem kierowca kontrolowanego pojazdu w chwili kontroli powinien legitymować się zezwoleniem kategorii VII. Z protokołu kontroli wynika, iż kierowca nie okazał wymaganego zezwolenia.

Jednocześnie podkreślić należy, że kierowca kontrolowanego pojazdu uczestniczył w kontroli, nie zakwestionował wyników ważenia (nie zażądał też powtórnego ważenia) oraz podpisał protokół kontroli bez wnoszenia uwag. Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, protokół stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta

z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi dowód w sprawie. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/04, LEX nr 205475 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10 LEX nr 1137861).

Odnosząc się do zarzutu niezastosowania w sprawie przepisu art. 140aa ust. 4 pkt 1 a i b u.r.d. Sąd uznał go za bezzasadny.

Zgodnie z art. 140aa ust. 1 u.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 140aa ust. 1 pkt 4 lit. a i c nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Przechodząc do kwestii braku odpowiedzialności skarżącego za powstałe naruszenie, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających uwolnienie go od tej odpowiedzialności. Skarżący podnosi, że podejmując czynności związane z przewozem dochował należytej staranności bowiem działał w zaufaniu do dokumentu urzędowego, jakim jest dowód rejestracyjny pojazdu, w którym wskazano, że masa własna kontrolowanego pojazdu wynosi 8 020 kg natomiast tabliczka znamieniowa przewożonej koparko-spycharki wskazywała wagę 7 600 kilogramów. Łączna waga pojazdu z ładunkiem, w ocenie skarżącego, nie przekraczała maksymalnej masy całkowitej pojazdu ciężarowego wynoszącej 16 000 kg i tym samym nie wymagała występowania o zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Odnosząc się do powyższych twierdzeń, Sąd uznał, iż skarżący nie wykazał okoliczności wynikających z hipotezy art. 140aa ust. 4 u.r.d. uwalniających go od odpowiedzialności. Skarżący, dążąc do wykazania dołożenia należytej staranności

w kwestii prowadzenia przedsiębiorstwa zgodnie z wymogami określonymi

w przepisach prawa, odwołał się do danych technicznych pojazdu poddanego kontroli oraz przewożonego nim ładunku, wskazując, iż dokonane przez niego zestawienie danych (w zakresie masy własnej pojazdu i ładunku) wykazanych

w dowodzie rejestracyjnym i na tabliczce znamieniowej koparki pozwalało przyjąć,

iż nie doszło do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, a zatem nie zachodziły przesłanki do występowania o zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym. Powyższe przeczy jednak ustaleniom protokołu kontroli, w takcie której stwierdzono, że rzeczywista masa całkowita dwuosiowego pojazdu samochodowego z ładunkiem podzielnym, w skład którego wchodziła koparko-spycharka oraz dodatkowa łycha wyniosła 18,400 t, zatem przekroczyła wartość dopuszczalną określoną rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia wynoszącą 18,0 t, o wartość 0,400 t, czyli o 2,22%. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, iż niejednokrotnie, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie, brak przekroczenia masy całkowitej pojazdu nie zawsze będzie jednoznaczny z brakiem przekroczenia nacisków na osie, gdyż należy również zwracać uwagę na rozmieszczenie przewożonego towaru.

W niniejszej sprawie podstawę nałożenia kary stanowiło naruszenie polegające na przekroczeniu nacisków osi o ponad 20 %.

W ocenie Sądu, twierdzenia skarżącego, w związku z obiektywną choć nie absolutną odpowiedzialnością skarżącego za prowadzone przedsiębiorstwo, nie wystarczają do uwolnienia się od odpowiedzialności za dokonanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym a tym samym organy Inspekcji Transportu Drogowego wydając decyzje w niniejszej sprawie nie naruszyły art. 140aa ust. 4 p.r.d.

Reasumując, w ocenie Sądu organy administracji (I i II instancji) nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego,

w tym w szczególności art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne obu zaskarżonych decyzji organy nie naruszyły też normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.