Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 152/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec /spr./, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Małgorzata Sokólska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2004 r. sprawy ze skargi O. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na składowanie kruszywa w międzywalu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz O. z siedzibą w G. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...].01.2004 r., nr [...] Minister Środowiska - po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez O. od decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].11.2003 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego - Spółce "P." Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe S.A. na składowanie piasku w międzywalu, na prawym u wylotu ul. [...] i lewym brzegu rzeki W. w rejonie km [...], związane z poborem piasku z koryta tej rzeki na odcinku od km [...] do km [...] na terenie W. - uchylił ją w części dotyczącej pozwolenia wodnoprawnego na składowanie g piasku na prawym brzegu rzeki W., u wylotu ul. [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, w pozostałej części decyzję tę utrzymał w mocy.

Wojewoda [...] wydał to zezwolenie wodnoprawne obwarowując je szeregiem warunków, które musi spełnić piaskarnia, jednocześnie zaznaczył, że nie ma możliwości technicznej wydobywania kruszywa bez składowania w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca wydobycia.

Minister Środowiska uchylając w części decyzję Wojewody [...] przyznał słuszność argumentów podniesionych w tym zakresie przez O. i podkreślił, iż istotnie teren prawego brzegu W. w okolicy [...] km szlaku żeglownego tej rzeki nie jest obszarem narażonym na bezpośrednie zagrożenie powodzią w rozumieniu zapisu art. 82 ust. l pkt l ustawy z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne. Z uwagi na to, że na wysokości tego składowiska brzeg nie jest obwałowany i obszar ten nie został na podstawie studium opracowanego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej określony strefą przepływów wezbrań powodziowych w planie zagospodarowania przestrzennego. Z tego względu w ocenie ministra należało w tej części decyzję organu I instancji uchylić i postępowanie w tym zakresie umorzyć.

W odwołaniu O. zarzuciło ponadto decyzji "Wojewody sprzeczność pozwolenia wodnowprawnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta W. z dnia [...].09.1992 r. Z ustaleń planu wynika, że międzywale znajduje się w strefie ochrony systemu przyrodniczego miasta, oznaczonej symbolem [...], na którym to obszarze wyklucza się lokalizowanie obiektów nie związanych z funkcją rekreacyjno-wypoczynkową, a w: szczególności składów i innych obiektów uciążliwych. Zdaniem Towarzystwa wydana decyzja jest także niezgodna z ograniczeniami obowiązującymi w W. Obszarze Chronionego Krajobrazu, gdzie zakazuje się naruszania naturalnego charakteru brzegu, a także niszczenia roślinności nadwodnej. W ocenie Towarzystwa niekonkretny jest zapis decyzji dotyczący ochrony drzewostanu w obszarze składowania, a ponadto decyzja nie określa granic składowiska, brak bowiem odwołania do operatu wodnoprawnego. Towarzystwo zaznaczyło również, iż w decyzji Wojewody powinien być określony termin, w którym Spółka zobowiązana będzie do zagospodarowania międzywala po zakończeniu wydobycia i składowania. O. wyraziło także przekonanie, że istnieje możliwość transportowania wydobytego piasku na barkach z miejsca wydobycia, bez konieczności składowania go.

Minister Środowiska utrzymując w pozostałej części w mocy decyzję Wojewody miał na względzie fakt, iż przedsięwzięcie to nie narusza zapisów planu dla tego obszaru, bowiem nie jest to obiekt uciążliwy, nie narusza również naturalnego charakteru brzegu i nie powoduje niszczenia roślinności nadwodnej. Minister podkreślił także, iż jakkolwiek jest to działalność gospodarcza, to wywiera pożądany wpływ na koryto rzeki, udrażniając je, przez co posiada akceptację właściciela wód. Nie uznał za zasadny zarzutu odnoszącego się do nieprecyzyjnego sformułowania obowiązku ochrony drzewostanu, zaznaczając że nie ma go na tym obszarze przeznaczonym pod składowanie, ponieważ już w latach ubiegłych stanowił składowisko i nie jest zadrzewiony. Wyraził także przekonanie o niemożliwości ze względów technicznych, proponowanego przez Towarzystwo transportowania wydobytego kruszywa bez uprzedniego składowania go.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji Towarzystwo upatrywało w naruszeniu art. 131 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne w związku z koniecznością wydania dla tego przedsięwzięcia decyzji o warunkach zabudowy, wynikającą z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 10.05.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto w jej uzasadnieniu powołano się na plan zagospodarowania przestrzennego W. z 1992 r., który utracił moc obowiązującą dla tego obszaru w dniu [...].12.2003 r. Towarzystwo podniosło także, podobnie jak w odwołaniu zarzut naruszenia warszawskiego obszaru chronionego krajobrazu, ograniczeń i zakazów obowiązujących na tym obszarze określonych w art. 26a ust. l ustawy z dnia 16.10.1991 r. o ochronie przyrody. Nadto O. podkreśliło, że działalność spółki na charakter gospodarczy, a nie jest realizowana w celu zabezpieczenia przed powodzią, za czym przemawia fakt, iż musiała uzyskać od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. zgodę udzieloną na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy Prawo wodne. W skardze zostały także powtórzone zarzuty Towarzystwa sformułowane w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska podtrzymał swą dotychczasową argumentację i dodatkowo wyjaśnił, że art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 10.05.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga ustalenia warunków zabudowy w przypadku zmiany zagospodarowania przestrzennego terenu. Składowanie piasku, na które udzielono pozwolenia wodnoprawnego odbywa się na terenie przystosowanym do tego celu od 15 lat i nie powoduje zmiany zagospodarowania, wymagającej uzyskania stosownej decyzji. Minister zwrócił uwagą na fakt wydania decyzji Wojewody w czasie, gdy jeszcze obowiązywał przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru. Nie uznał za zasadny zarzutu nieokreślenia granic składowiska, bowiem podkreślił, że jest ono urządzone i nie przewiduje się żadnych zmian w tym zakresie. Zaznaczył także, iż po wygaśnięciu pozwolenia, stosownie do przepisu art. 138 ust. 2 Prawa wodnego w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie będzie można nałożyć na piaskownię obowiązki związane z usunięciem negatywnych skutków jej oddziaływania na środowisko oraz określić zakres i termin wykonania tego obowiązku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem Minister Środowiska nie rozważył wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

W uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta W. z dnia [...].09.1992 r., który w czasie rozstrzygania przez Ministra już wyekspirował. Powinien zatem z urzędu uwzględnić zmianę stanu prawnego w tym zakresie i rozważyć jego wpływ na poprawność kontrolowanej decyzji. Okoliczność tę pominięto, a przecież jak słusznie podniósł pełnomocnik O., art. 131 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne nakłada na wnioskodawcę ubiegającego się o uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego obowiązek dołączenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli na podstawie przepisów odrębnych jest ona wymagana. Przepisem takim w niniejszej sprawie jest przepis art. 59 ust. 2 ustawy dnia 10.05.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nakazujący wydanie takiej decyzji, jeśli następuje zmiana zagospodarowania terenu. Minister nie wyjaśnił w swej decyzji, czy taka zmiana na tym terenie miała miejsce i kwestię tę pozostawił nierozważną.

Dopiero w odpowiedzi na skargę zaznaczył, iż jego zdaniem do takiej zmiany nie doszło.

W ocenie Sądu nie można natomiast podzielić zarzutów podniesionych przez Towarzystwo odnośnie niezgodności realizowanej inwestycji z ograniczeniami obowiązującymi w W. Obszarze Chronionego Krajobrazu, gdzie zakazuje się naruszania naturalnego charakteru brzegu, a także niszczenia roślinności nadwodnej. Z ustaleń znajdujących się w aktach sprawy wynika bowiem, że przedmiotowy odcinek lewego brzegu W., przeznaczony pod składowanie, od wielu lat służy temu celowi i działalność ta nie naruszyła naturalnego charakteru brzegu, ani też nie spowodowała zniszczenia roślinności nadwodnej. Składowanie kruszywa w międzywalu niezbędne jest z uwagi na technikę wydobywania piasku z dna W., którą to działalność na tym odcinku rzeki uznano za konieczną i uzyskała wsparcie zarządcy wód. Także zapis decyzji organu I instancji dotyczący ochrony drzewostanu w obszarze składowania należy uznać za wystarczający, mając na względzie takie niezmienne przeznaczenie tego terenu od około 16 lat. Istotnie decyzja Wojewody nie określiła granic składowiska, nie odwołano w niej się bowiem do ustaleń operatu wodnoprawnego, to uchybienie mógł jednakże naprawić organ II instancji wskazując na dorozumiane odwołanie do operatu wodnoprawnego co jest oczywiste. Nie było także konieczności określenia terminu, w którym Spółka zobowiązana będzie do zagospodarowania międzywala po zakończeniu wydobycia i składowania, bowiem jak słusznie podkreślił Minister, w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie będzie można nałożyć na piaskownię obowiązki związane z usunięciem negatywnych skutków jej oddziaływania na środowisko oraz określić zakres i termin wykonania tego obowiązku, a wówczas dopiero będzie wiadomo jakie negatywne skutki tej działalności nastąpiły.

Ze wskazanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § l pkt l lit. a i c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.