Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1379/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
article: art. 178 a par. 1
journal: Dz.U. 1995 nr 95 poz 475
law: Ustawa z dnia 12 lipca 1995 r. o zmianie Kodeksu karnego, Kodeksu karnego wykonawczego oraz o podwyższeniu dolnych i górnych granic grzywien i nawiązek w prawie karnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi R. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

R. P. wniósł skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 202r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2020r., poz. 360).

Wnioskiem personalnym z dnia [...] stycznia 2020 r. Naczelnik Wydziału [...] Komendy [...] Policji i wystąpił do Komendanta [...] Policji o zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji R. P. - wówczas policjanta Ogniwa [...] Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy [...] Policji. W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu [...] stycznia 2020 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...], w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego o sygn. akt [...] wydał postanowienie o przedstawieniu zarzutów R. P. o to, że:

1. w dniu [...] stycznia 2020 r. w miejscowości [...], gmina [...], na drodze krajowej nr [...] kierował pojazdem mechanicznym - samochodem osobowym marki [...], znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci [...], tj. o czyn z art. 178a § 1 kk;

2. w dniu [...] stycznia 2020 r. w miejscowości [...], gmina [...], wbrew przepisom ustawy, posiadał substancję psychotropową w postaci [...] w ilości [...] grama netto, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

Ponadto Naczelnik Wydziału [...] Komendy [...] Policji wskazał, iż rozkazem personalnym nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2020 r., na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zawieszono wymienionego w czynnościach służbowych od dnia [...] stycznia 2020 r. na okres 3 miesięcy.

W dniu [...] stycznia 2020 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] postanowił zastosować wobec Pana R. P. środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu policjanta na czas trwania postępowania.

Postanowieniem nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2020 r., wszczęto w stosunku do R. P. postępowanie dyscyplinarne w sprawie naruszenia art. 132 ust. 1 i 4 w zw. z art. 58 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., Nr 1, poz. 3).

Przy rozpoznaniu sprawy organ dysponował m.in. notatkami urzędowymi funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w [...], protokołem badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu z dnia [...] stycznia 2020 r., protokół użycia testera narkotykowego z dnia [...] stycznia 2020 r., protokół oględzin rzeczy - przezroczystej foliowej torebki z zawartością zabezpieczoną w dniu [...] stycznia 2020 r., protokołem oględzin miejsca wypadku drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r. oraz protokoły przesłuchania świadków będących uczestnikami tego zdarzenia.

Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. zwolnił R. P. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji - z dniem [...] lutego 2020 r. Wskazanemu rozkazowi personalnemu, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

R. P. złożył odwołanie od wyżej wskazanego rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji, wnosząc o jego uchylenie oraz wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 45 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu odwołania skarżący rozwinął powyższy zarzut wskazując, że został zwolniony ze służby nie tylko bez ostatecznego wyniku toczącego się postępowania karnego, ale także bez zweryfikowania, czy stawiane mu zarzuty znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. W ocenie odwołującego "całkowicie niezrozumiałym jest stwierdzenie zawarte w zaskarżonym rozkazie, że zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy jest niezależne od prowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania karnego przeciwko wymienionemu policjantowi". Ponadto zarzucił, że określenie jego zachowania jako nielicującego z honorem, godnością oraz dobrym imieniem służby jest całkowicie bezpodstawne i pozostaje w rażącej sprzeczności z jego postawą jako policjanta podczas dotychczasowej służby.

R. P. wraz z odwołaniem przesłał postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] lutego 2020 r., sygn. akt [...] o umorzeniu śledztwa w części dotyczącej kierowania przez wymienionego pojazdem mechanicznym znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci [...], tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k., z powodu niepopełnienia przez podejrzanego zarzucanego mu przestępstwa, postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] lutego 2020 r., sygn. akt [...] o zwrocie zatrzymanego prawa jazdy, kserokopię pisma Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2019 r., kserokopię rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2017 r., kserokopię pisma Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r., oświadczenie A. P. z dnia [...] lutego 2020 r. oraz harmonogramy spłat czterech zobowiązań finansowych skarżącego.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2020r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 202r. w przedmiocie zwolnienia R. P. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2020r., poz. 360).

Organ wskazał, że już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2016 r, sygn. akt I OSK 1594/15, a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r, sygn. akt II SA/Wa 314/13 oraz z dnia 13 lutego 2015 r, sygn. akt II SA/Wa 1031/14).

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że w dniu [...] stycznia 2020 r. wobec R. P. zostało wydane postanowienie o przedstawieniu zarzutów, w którym zarzucono mu popełnienie dwóch przestępstw, stypizowanych w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 178a § 1 kk Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] umorzył śledztwo w części dotyczącej kierowania przez wymienionego pojazdem mechanicznym znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci [...], tj. o czyn z art. 178a § 1 kk.

Organ wskazał, iż R. P. w dniu [...] stycznia 2020 r, uczestniczył w zdarzeniu drogowym, w którym pokrzywdzone zostały dwie osoby, sam również odniósł obrażenia. Po zaistnieniu tego zdarzenia wymieniony zachowywał się bardzo agresywnie w stosunku do próbujących udzielić mu pomocy ratowników. Nie reagował na prośby aby się uspokoił i poddał się opatrzeniu. (...) Z uwagi na jego bardzo agresywne zachowanie podjęta została decyzja, że transport karetką do szpitala odbędzie się w asyście Policji. (...) R. P. w szpitalu zachowywał się nieracjonalnie, utrudniając personelowi medycznemu opatrzenie urazu na głowie" (notatka urzędowa z dnia [...] stycznia 2020 r. - k. 18 akt sprawy organu). Przy czym R. P. jest nadal podejrzany o popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. Głównym przedmiotem ochrony w odniesieniu do przestępstwa stypizowanego w treści art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii jest życie i zdrowie społeczeństwa jako całości (życie i zdrowie publiczne), a także w przypadku posiadania środków odurzających lub substancji psychotropowych na własny użytek przedmiotem ochrony jest dobro indywidualne w postaci zdrowia i życia konkretnej osoby (zob. T. Srogosz, Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, Warszawa 2008 r., Legalis).

Zgodnie z treścią § 1 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głownego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., Nr 1, poz. 3) zasady etyki zawodowej policjanta wynikają z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta. Obowiązkiem policjanta jest natomiast przestrzeganie tych zasad. W sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji (§ 2 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP). Postępowanie policjanta w kontaktach z ludźmi powinna cechować życzliwość, jak również powinien przestrzegać zasad poprawnego zachowania i kultury osobistej (§ 6 i 7 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP). Przytoczone fragmenty zasad etyki zawodowej policjanta wyraźnie obligują do ich stosowania zarówno w służbie jak i w życiu osobistym każdego członka tej organizacji.

R. P. wniósł skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 202r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2020r., poz. 360).

Zaskarżył powyższy rozkaz w całości zarzucając:

- naruszenie art. 45 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji przez uznanie, że sam fakt podejrzenia funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne i przedstawienie zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego bez względu na wagę i charakter stawianego zarzutu, stanowi podstawę do uznania, że traci on przymiot nieskazitelności charakteru mimo ,że zwolnienie w powyższym trybie ma charakter fakultatywny a nie obligatoryjny;

- naruszenie art. 7 kpa przez brak oceny słusznego interesu skarżącego.

Wskazując na powyższe, wnosił o uchylenie zaskarżonego rozkazu jak też rozkazu Komendanta [...] Policji.

Skarżący wskazywał, iż zgodnie z przepisem stanowiącym podstawę zwolnienia, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku gdy wymaga tego ważny interes służby. Poza tym, że zwolnienie w tym trybie ma charakter fakultatywny decyzja taka winna uwzględniać zarówno interes społeczny jak też i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Podnosił, iż mając na uwadze okoliczności sprawy i wagę postawionych mu zarzutów trudno było uznać aby w momencie ich postawienia zachodził ważny interes społeczny do zwolnienia ze służby. W momencie wydania ww. postanowienia był bowiem zawieszony w czynnościach służbowych. w tym stanie sprawy decyzje w zakresie mojego ewentualnego zwolnienia ze służby winny być podejmowane po zakończeniu postępowania przygotowawczego gdyż dopiero w tym momencie można ocenić czy zachodzi ważny interes społeczny uzasadniający zwolnienie mnie ze służby. W mojej ocenie ani waga stawianych mi zarzutów ani stan sprawy nie uzasadniał uznania, że zachodzi ważny interes społeczny przemawiający za zwolnieniem mnie ze służby i to w trybie natychmiastowym. Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu wynika, że z uwagi na fakultatywny charakter zwolnienia winno uwzględniać się również słuszny interes skarżącego .Skarżący wskazuje, iż z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu nie wynika by ta przesłanka była uwzględniona lub brana pod uwagę przy rozpatrywaniu odwołania od rozkazu Komendanta [...] Policji mimo, że w odwołaniu przedstawił dokumentację wskazującą na konsekwencje jakie poniesie również rodzina skarżącego w związku ze zwolnieniem ze służby. Przedstawiłem też dokumentacje wskazującą na moją nienaganną służbę, co również nie powinno być bez znaczenia przed podjęciem ostatecznej decyzji, która ma charakter fakultatywny.

Komendant Główny Policji wnosił o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019r., poz.2325, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana pod tym kątem podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżony rozkaz personalny został wydany zgodnie z prawem.

Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: z 2016 r. poz. 1782 z późn. zm.), który stanowił materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby.

Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że użyte w powyżej cytowanym przepisie określenie "można zwolnić" oznacza, iż organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny. Stąd też rozstrzygnięcie podejmowane na podstawie tego przepisu powinno uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego, o czym mowa w ogólnej zasadzie procesowej zawartej w art. 7 k.p.a. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest określenie "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na wskazany już wyżej przepis ustawy o Policji, organ powinien wobec tego uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby. Ponadto decyzja podejmowana w ramach uznania administracyjnego wprawdzie pozostaje pod kontrolą Sądu, to jednak - co należy zaakcentować - zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem badaniu podlega wyłącznie zgodność rozstrzygnięcia z prawem, bez wnikania w jego celowość. Z tego zatem względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami i to w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy przede wszystkim od ustalenia, czy w świetle odnośnych przepisów prawa materialnego stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony. Wskazać również należy, że w przypadku decyzji uznaniowych szczególny nacisk kładzie się na ich należyte uzasadnienie. Organ ma wprawdzie swobodę wyboru rozstrzygnięcia w sprawie, jednak aby rozstrzygnięcie to nie miało charakteru niedopuszczalnej decyzji arbitralnej, obowiązkiem organu jest pełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz właściwe ustalenie podstaw prawnych rozstrzygnięcia, jak również ich wykładnia. Innymi słowy, rozważania, które doprowadziły organ do wyboru takiego, a nie innego rozstrzygnięcia muszą znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Podkreślić należy, że uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Zadaniem uzasadnienia, zwłaszcza decyzji uznaniowej, jest bowiem przekonanie strony o prawidłowości rozstrzygnięcia. Motywy podjętego przez organ rozstrzygnięcia powinny być zatem tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji uniemożliwia ustalenie, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Ponadto, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji (por. m.in. wyrok NSA z dnia 16 marca 1998 r. sygn. akt II SA 96/98, publ. LEX nr 41681).

W przedmiotowej sprawie Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...], w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego o sygn. akt [...] wydał postanowienie o przedstawieniu zarzutów R. P. o to, że:

1. w dniu [...] stycznia 2020 r. w miejscowości [...], gmina [...], na drodze krajowej nr [...] kierował pojazdem mechanicznym - samochodem osobowym marki [...], znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci [...], tj. o czyn z art. 178a § 1 kk;

2. w dniu [...] stycznia 2020 r. w miejscowości [...], gmina [...], wbrew przepisom ustawy, posiadał substancję psychotropową w postaci [...] w ilości [...] grama netto, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] umorzył śledztwo w części dotyczącej kierowania przez wymienionego pojazdem mechanicznym znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci [...], tj. o czyn z art. 178a § 1 kk.

Przy rozpoznaniu sprawy organ dysponował m.in. notatkami urzędowymi funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w [...], protokołem badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu z dnia [...] stycznia 2020 r., protokół użycia testera narkotykowego z dnia [...] stycznia 2020 r., protokół oględzin rzeczy - przezroczystej foliowej torebki z zawartością zabezpieczoną w dniu [...] stycznia 2020 r., protokołem oględzin miejsca wypadku drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r. oraz protokoły przesłuchania świadków będących uczestnikami tego zdarzenia.

Z tak zgromadzonego materiału dowodowego wynikało m.in., iż funkcjonariusz w dniu [...] stycznia 2020 r, uczestniczył w zdarzeniu drogowym, w którym pokrzywdzone zostały dwie osoby, sam również odniósł obrażenia. Po zaistnieniu tego zdarzenia zachowywał się bardzo agresywnie w stosunku do próbujących udzielić mu pomocy ratowników. Nie reagował na prośby aby się uspokoił i poddał się opatrzeniu. (...) Z uwagi na jego bardzo agresywne zachowanie podjęta została decyzja, że transport karetką do szpitala odbędzie się w asyście Policji. (...) R. P. w szpitalu zachowywał się nieracjonalnie, utrudniając personelowi medycznemu opatrzenie urazu na głowie" (notatka urzędowa z dnia [...] stycznia 2020r.).

Taka postawa z pewnością nie licuje z wizerunkiem Policjanta, sprzeniewierza się wartościom określonym w rocie ślubowania i zasługuje na napiętnowanie w formacji powołanej do sprawowania bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego. W oczach opinii publicznej nie jest bowiem wiarygodny funkcjonariusz, który pełniąc służbę egzekwuje przestrzeganie prawa od innych, a w stosunku do siebie norm prawnych i etycznych nie respektuje. W tym miejscu jeszcze raz należy zaakcentować, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji, gdzie w art. 58 stanowi się, że każdy policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania z której wynika powinność pilnego przestrzegania prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych, a także strzeżenie honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzeganie zasad etyki zawodowej. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji i w konsekwencji unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Negatywny wydźwięk tej sprawy podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji i z tego powodu znajduje pełne uzasadnienie decyzja organu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Zatem należy podzielić stanowisko organu, że opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zdarzenia, odbierają skarżącemu rękojmię niezbędną do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji, ponieważ trudno sobie wyobrazić, aby osoba nierespektująca norm prawnych i etycznych, mogła skutecznie pilnować przestrzegania przepisów prawa. Podkreślić bowiem należy, że sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym, podbudowanym szczególnymi wymogami, jakim musi sprostać każdy funkcjonariusz Policji. Są nimi w szczególności: niekaralność, nieposzlakowana opinia, zdyscyplinowanie, praworządność, gotowość do przestrzegania ustanowionych standardów etycznych oraz dbałość o honor, godność i dobre imię Policji. Policja, jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywatela środkami realizacji władztwa państwowego. Jej szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga od funkcjonariuszy szczególnej dyscypliny, a także bezwzględnego przestrzegania prawa oraz innych norm i zasad obowiązujących w życiu społecznym. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. Ocena taka jest tożsama ze stanowiskiem judykatury, gdzie np. w wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r. o sygn. akt I OSK 1886/10, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż: "funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. (...) Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi chronione przez prawo dobra. Podejrzenia wobec funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, narażają dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby".

Zatem należy podzielić stanowisko organów, iż opisane w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu zdarzenia, odbierają skarżącemu rękojmię niezbędną do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji, ponieważ trudno sobie wyobrazić, aby osoba nierespektująca norm prawnych i etycznych, mogła skutecznie pilnować przestrzegania przepisów prawa. Sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym, podbudowanym szczególnymi wymogami, jakim musi sprostać każdy funkcjonariusz Policji. Są nimi w szczególności: niekaralność, nieposzlakowana opinia, zdyscyplinowanie, praworządność, gotowość do przestrzegania ustanowionych standardów etycznych oraz dbałość o honor, godność i dobre imię Policji. Policja, jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywatela środkami realizacji władztwa państwowego. Jej szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga od funkcjonariuszy szczególnej dyscypliny, a także bezwzględnego przestrzegania prawa oraz innych norm i zasad obowiązujących w życiu społecznym. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. Funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi chronione przez prawo dobra. Podejrzenia wobec funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, narażają dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy organy Policji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, podejmując rozkaz o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Nie budzi wątpliwości Sądu, że interes społeczny wyrażający się w dobrym imieniu Policji jako formacji, ma przewagę nad interesem prywatnym skarżącego w dalszym pozostawaniu w służbie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego rozkazu wskazuje, że organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego i prawidłowo w okolicznościach niniejszej sprawy zastosował art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zwalniając skarżącego ze służby w Policji a także zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. uzasadnił swoje stanowisko. Wbrew temu co podnosi skarżący już sam fakt podejrzenia Policjanta o zachowanie karalne i przedstawienie mu zarzutów może stanowić podstawę do zastosowania dyspozycji art. 41. ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 4043/18 wskazał m.in., iż: "Podejrzenia wobec funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, narażają dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby." W przedmiotowej sprawie natomiast organ dysponował nie tylko faktem przedstawienia zarzutów ale również materiałem dowodowym potwierdzającym naganne zachowanie funkcjonariusza w trakcie zdarzenia. Przy czym w dacie wydania obu rozkazów personalnych R. P. był nadal podejrzany o popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego.

Reasumując - w ocenie Sądu - organy orzekające nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów prawa, lecz dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo je oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniach zaskarżonych rozkazów personalnych stwierdzając, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł, jak w sentencji.