Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 872/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 3 oraz art. 55
journal: Dz.U. 2007 nr 16 poz 94
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant: Krzysztof Olczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A S.A. w [...] Zakład [...] w [...] na decyzję [...] Komendanta [...] Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania pasów przeciwpożarowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od [...] Komendanta [...] Państwowej Straży Pożarnej w [...] na rzecz strony skarżącej – Spółki A S.A. w [...] Zakład [...] w [...] kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 4. zwraca skarżącemu ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 300 (trzysta) złotych, tytułem nadpłaconego wpisu.


UZASADNIENIE

Spółka A S.A. w W. Zakład w B wniosły skargę na decyzję z dnia [...]czerwca 2012 r. [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] ([...]) uchylającą zaskarżoną decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] maja 2012 r., znak [...] w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku do [...] czerwca 2012 r. i wyznaczającą nowy termin na [...] sierpnia 2012 r.

Do wydania ww. decyzji doszło w następujących okolicznościach: Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1, art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Z 2009 r., Nr 12, poz. 68 z zm.) oraz art. 104 i art. 107 § 1 i 3 Kpa w związku z uchybieniami naruszającymi przepisy przeciwpożarowe opisanymi w protokole czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia [...] kwietnia 2012 r. w obszarach leśnych Nadleśnictwa [...] nakazał zarządcy - Spółka A S.A. w W. Zakład w B wykonanie obowiązku wykonania pasów przeciwpożarowych przy szlakach kolejowych T. – W. i T. – I. po prawej i lewej stronie zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r., Nr 178, poz.1380 z zm.), § 38 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719) w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 16, poz. 94, ze zm.), ustalając dzień 30 czerwca 2012 r. jako termin wykonania tych obowiązków.

W odwołaniu PKP Spółka A S.A. w W. Zakład w B wniosły o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z uwagi brak przepisów nakładających na Spółka A S.A.. obowiązku utrzymywania pasów przeciwpożarowych w lasach.

[...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku wyznaczając nowy termin do [...] sierpnia 2012 r., uznając ten termin za realny, bowiem wykonanie pasów przeciwpożarowych poprzez mineralizację nie jest skomplikowana technicznie ani też nie wymaga specjalistycznego sprzętu i stwierdzając w uzasadnieniu decyzji, że decyzja I instancji pod względem zgodności z przepisami nie budzi zastrzeżeń. Organ nie podzielił odmiennego stanowiska skarżącej, wskazując że w § 38 ust. 1 ww. rozporządzeniu MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. jednoznacznie stwierdzono, że potrzeba wykonywania pasów wynika z zagrożenia wprowadzanego przez obiekty położone przy lasach w stosunku do nich (lasów). Wg organu to stwarzający zagrożenie powinien podejmować działania zabezpieczające, w tym przypadku pasy przeciwpożarowe, działalność Lasów nie stwarza zagrożenia pożarowego na terenie torowisk. Zagrożenie powstaje w wyniku działalności prowadzonej przez [...], które uzyskują dochody z prowadzonej działalności gospodarczej, możliwej dzięki istnieniu torowisk. W świetle art. 17 ust. 1 pkt 3 oraz art. 55 ww. ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o transporcie kolejowym argumentacja odwołania nie znajduje uzasadnienia, bowiem tylko wówczas, gdy posadzenie drzew lub krzewów powodujące urządzenie pasów przeciwpożarowych nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej, koszty związane z urządzeniem i utrzymaniem tych pasów obciążają właściciela gruntu. Organ nie podzielił stanowiska skarżącej, że wykreślenie z rozporządzenia zapisanego tam obowiązku o wykonywaniu pasów przez Kolej daje świadectwo intencji prawodawcy zwolnienia Kolei z niego. Wg organu obowiązek wykonywania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych ciąży na potencjalnym sprawcy powstania pożaru, czyli zarządcy linii kolejowych, który zobowiązany jest do bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego, zapewniającego ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska i jest jednocześnie faktycznie władającym terenem przyległym do linii kolejowej (art. 4 ust. 1a, zdanie 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej).

Spółka A S.A. w W. Zakład w B zaskarżyły w całości ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ppsa wnosząc o wstrzymanie wykonania obu decyzji, i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych, zarzucając brak merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w zakresie wykraczającym poza termin wykonania pasów przeciwpożarowych, bowiem decyzja w swej sentencji nie zawiera merytorycznego rozstrzygnięcia odwołania poza kwestią terminu wykonania pasów. Organ nie utrzymał w pozostałym zakresie zaskarżonej decyzji w mocy, pozostawiając sprawę bez merytorycznego rozstrzygnięcia. Wprawdzie samo przesunięcie terminu wykonania pasów przeciwpożarowych oraz treść uzasadnienia decyzji sugeruje, iż decyzja organu I instancji miała zostać utrzymana w mocy to jednak rozstrzygnięcie takie nie może być domniemywane, lecz winno jasno wynikać z treści decyzji. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego - § 38 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010 r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż podmiotem obowiązanym do wykonania/odnowienia pasów przeciwpożarowych na terenach, których właścicielem jest nadleśnictwo jest zarządca linii kolejowej w wypadku, gdy żaden przepis nie nakłada na niego tego obowiązku, a jednocześnie art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach oraz art. 4 ust. 1a ustawy o ochronie przeciwpożarowej obowiązek ten nakładają na właściciela terenu, na którym są położone pasy przeciwpożarowe (właściwe miejscowo nadleśnictwo); naruszenie prawa materialnego - art. 55 ust. 1 ww. ustawy o transporcie kolejowym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż stanowi on podstawę do przyjęcia obowiązku zarządcy linii kolejowej do urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych w wypadku gdy przewiduje on jedynie prawo zarządcy w tym zakresie; naruszenie prawa materialnego - art. 4 pkt 2 i 3 ww. ustawy z dnia 28 marca 2003 r. w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych poprzez ich nieuwzględnienie i brak uznania, iż teren na którym są położone pasy przeciwpożarowe nie stanowi elementu linii kolejowej i nie znajduje się w zarządzie i władaniu skarżącego; naruszenie prawa materialnego - art. 17 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o transporcie kolejowym poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż przewiduje on obowiązek zarządcy linii kolejowej mineralizacji pasów przeciwpożarowych położonych na terenach leśnych położonych obok linii kolejowej w wypadku, gdy stanowi on jedynie normę generalną i odnosi się jedynie do warunków technicznych i organizacyjnych przewozu zapewniających m.in. ochronę przeciwpożarową na terenie linii kolejowej, a ponadto dotyczy wyłącznie linii kolejowej, której elementem nie jest teren, na którym są położone pasy przeciwpożarowe; naruszenie prawa materialnego - art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach poprzez jego niezastosowanie i brak uznania zgodnie z jego treścią, iż do ochrony przeciwpożarowej lasów obowiązani są właściciele lasów; naruszenie prawa materialnego - art. 4 ust. 1 i 1a ustawy o ochronie przeciwpożarowej poprzez jego niezastosowanie i brak uznania zgodnie z jego treścią, iż odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na właścicielu terenu, na którym są położone pasy przeciwpożarowe (właściwym miejscowo nadleśnictwie); naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania - art. 55 ust. 3 ww. ustawy o transporcie kolejowym oraz art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż art. 55 ust. 3 w/w ustawy stanowi podstawę do przyjęcia obowiązku zarządcy linii kolejowej do urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych, w wypadku gdy organ administracji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego na okoliczność czy posadzenie drzew lub krzewów, powodujące potrzebę urządzenia pasów przeciwpożarowych, nastąpiło przed/po wybudowaniu linii kolejowej, w wypadku gdy w rzeczywistości linia kolejowa została wybudowana dużo wcześniej niż nastąpiło nasadzenie drzew i art. 55 ust. 3 w/w ustawy, który w ogóle nie ma zastosowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wywodząc, że rozstrzygnięcie oparł na art. 138 § 1 pkt 2 Kpa - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, wyznaczając nowy termin wykonania obowiązku, a więc orzekł co do istoty sprawy i nie miał obowiązku stwierdzać w sentencji, iż w pozostałym zakresie utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że z uzasadnienia decyzji wynika, że ponownie rozpatrzył sprawę w pełnym zakresie, odnosząc się zarówno do nałożonego obowiązku, jak i terminu jego wykonania. Ocenił prawidłowość decyzji organu I instancji w całej rozciągłości pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, a więc ponownie rozpoznał sprawę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.", Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, bowiem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa z dnia 29 czerwca 2012 r., którą [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] ([...]) uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] maja 2012 r., znak [...] w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, tj. do [...] czerwca 2012 r. i wyznaczył nowy termin na [...] sierpnia 2012 r.

Rozpatrzenie przez organ odwoławczy w postępowaniu drugoinstancyjnym odwołania wiąże się ze ściśle określonymi obowiązkami wynikającymi z treści art. 138 Kpa. Otóż organ ten obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z dyspozycją art. 138 Kpa. W ten sposób dokonana przez organ odwoławczy merytoryczna i prawna ocena legalności zaskarżonego orzeczenia organu I instancji znajduje odzwierciedlenie w sentencji, której treść musi odpowiadać jednemu ze wskazanych w art. 138 Kpa rozstrzygnięć.

Art. 138 Kpa zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć podejmowanych przez organ odwoławczy. Rozstrzygnięcie podjęte przez organ odwoławczy (ponownie rozpatrujący sprawę) nieprzewidziane we wskazanym katalogu narusza prawo (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2011 r. I OSK 1305/10, również tak doktryna A.Wróbel Komentarz aktualizowany do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, stan prawny 22 października 2012 r.- orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stosownie do treści przywołanego przepisu art. 138 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

Natomiast po myśli § 2 art. 138 Kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W ten sposób określany przez ustawodawcę zakres kompetencji organu odwoławczego jednoznacznie wskazuje, że w przypadku ustalenia przez organ odwoławczy, że zaskarżone orzeczenie tylko w części jest prawidłowe, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa może on wydać orzeczenie, w którym uchyli zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeknie co do istoty sprawy bądź uchyli decyzję i umorzy postępowanie I instancji.

Należy podkreślić, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 października 2000 r. (sygn. akt V SA 481/00) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 138 § 1 Kpa zawiera wyczerpujące wyliczenie rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez organ odwoławczy. Pogląd ten Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela. Znajduje on też akceptację w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (tak m.in. WSA w Warszawie w uzasadnieniach wyroków z dnia 21 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 888/04 i z dnia 20 marca 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 248/07, WSA w Kielcach w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 534/07). Nie można natomiast z przyczyn wskazanych powyżej podzielić stanowiska wyrażonego w przywołanym przez organ wyroku WSA w Szczecinie z 12 października 2011 r. - II SA/Sz 846/11.

W przedmiotowej sprawie organ II instancji po zbadaniu legalności decyzji organu I instancji postanowił uchylić ją w części terminu i na nowo określić termin wykonania obowiązku.

Organ odwoławczy w sentencji swego rozstrzygnięcia nie zawarł rozstrzygnięcia co do pozostałej części decyzji organu I instancji. Przywoływany wyżej przepis art. 138 § 1 pkt 2 Kpa nie przewiduje takiej możliwości rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji jak w niniejszej sprawie. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji organu II instancji (podstawa proceduralna), stanowił art. 138 § 1 pkt 2 Kpa w myśl, którego – jak to wyżej wskazano – organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 140 Kpa w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Wywieść z tego należy, że decyzja organu odwoławczego rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Wynika to z art. 104 § 2 Kpa, który stanowi, że decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji.

Organ odwoławczy wydając decyzję w postępowaniu odwoławczym musi rozstrzygnąć odwołanie co do istoty sprawy w całości lub w części albo w inny sposób kończąc sprawę w danej instancji, mając na uwadze katalog rozstrzygnięć przewidzianych w art. 138 Kpa z uwzględnieniem elementów decyzji wynikających z art. 107 § 1 Kpa. Z treści art. 107 § 1 tej ustawy wynika, że decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.

Rozstrzygnięcie organu odwoławczego, z uwagi na treść art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1 w zw. z art. 140 Kpa, musi być jednoznaczne, jasne i pełne, gdyż wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego wypadku, w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego i powinno być tak zredagowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny jaki rodzaj decyzji przewidzianej w art. 138 Kpa wydał ten organ wskutek złożonego przez stronę odwołania.

Jednocześnie rodzaj wydanego w sprawie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy musi uwzględniać to, czy rozstrzygnięcie obejmujące istotę sprawy ze swej natury ma charakter "niepodzielny", czy też "podzielny", jak i to, że musi swym zakresem obejmować całość rozstrzygnięć podjętych w pierwszej instancji będących przedmiotem odwołania.

Tymczasem w niniejszej sprawie w decyzji organu I instancji został na stronę skarżącą nałożony obowiązek w zakresie wykonania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych oraz termin na wykonanie tego obowiązku. Odwołanie złożone do organu II instancji dotyczyło błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, przez co strona skarżąca uznała, że nie powinna zostać uznana za podmiot zobowiązany do wykonania nałożonego obowiązku. Brak w sentencji rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji orzeczenia co do istoty sprawy w zakresie określenia podmiotu zobowiązanego do wykonania obowiązku oznacza brak rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy w kwestii merytorycznej co do istoty sprawy.

Zauważyć też należy, że strona skarżąca odwołała się w całości od orzeczenia organu I instancji, a więc nie tylko co do terminu wykonania obowiązku. Istotą sporu było nałożenie obowiązku wykonania pasów przeciwpożarowych wzdłuż wskazanych w decyzji linii kolejowych. Żądanie wyrażone w odwołaniu dotyczyło uchylenia decyzji organu I instancji w całości. Treść rozstrzygnięcia objętego decyzją organu I instancji, zakres odwołania, które dotyczyło całości tegoż rozstrzygnięcia, a także treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu II instancji świadczą, że organ odwoławczy nie rozstrzygnął o całości istoty sprawy będącej przedmiotem odwołania i objętej problematyką rozstrzygnięcia organu I instancji. Tego rodzaju rozstrzygnięcie jest niepełne i nie zostało przez organ odwoławczy uzupełnione w trybie przewidzianym w art. 111 Kpa.

Zaskarżona decyzja nie rozstrzyga więc w swej sentencji co do pozostałej części decyzji organu I instancji. Rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest niepełne. Pomimo zawarcia w uzasadnieniu decyzji motywów wskazujących na wolę organu odwoławczego utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w zakresie zastosowanych przepisów prawa materialnego, organ odwoławczy nie zawarł w sentencji swej decyzji stanowiska odpowiadającego treści uzasadnienia. Stanowi to naruszenie przepisów postępowania istotne z punku widzenia podstawy rozstrzygnięcia wyrażonej w art. 138 § 1 pkt 2 Kpa oraz elementów decyzji wynikających z art. 107 § 1 Kpa. Mianowicie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie znajduje odzwierciedlenia w treści rozstrzygnięcia. Nie można też domniemywać stanowiska organu odwoławczego wyłącznie w oparciu o interpretację treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Przepis art. 138 § 1 pkt 2 Kpa dopuszcza uchylenie zaskarżonej decyzji w części i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. W przedmiotowej sprawie organ dokonał zmiany decyzji organu I instancji w zakresie terminu. Uchylenie decyzji organu I instancji w zakresie terminu i ponowne jego określenie nie wyczerpuje treści rozstrzygnięcia z art. 138 § 1 pkt. 2 Kpa. Z podniesionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji uznając, że w tej sytuacji odnoszenie się do merytorycznych zarzutów złożonej skargi byłoby przedwczesne.

Stosownie do art. 152 określono, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a.