Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 243/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21, 81, 122, 180, 187, 191, 210
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 1 a, 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 106, 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 24 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska ( spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Mirella Ławniczak Protokolant: sekr. sąd. Damian Wojtkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009 roku przy udziale sprawy ze skargi T. Spółka Akcyjna w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia ... nr ... w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok oddala skargę /-/ M. Ławniczak /-/ B. Sokołowska /-/ M. Górecka


UZASADNIENIE

Decyzją Burmistrz Gminy i Miasta, działając na podstawie przepisów art. 13 § 1 ust. 1, art. 17 §1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 12 § 5, art. 53 § 1 i § 4, art. 53 a, art. 207 i art. 210 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm.) – dalej: O. p., art. 2 ust. 1 i art. 3-7 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2006, Nr 121, poz. 844, ze zm.) – dalej: p.o.l. oraz Uchwały Nr II/6/06 Rady Gminy i Miasta Nowe Skalmierzyce z 4 grudnia 2006r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości w roku 2007 (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 214, poz. 5374) określił dla S.A. w W. zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2007 (okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2007 r.) w wysokości ... zł (w tym odnośnie budowli – ...) wraz z należnymi odsetkami.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 18 września 2007 r. wpłynęła korekta deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 rok, w której Spółka wskazała skorygowaną wartość budowli o kwotę ... zł (wartość linii kablowych).

W uzasadnieniu korekty S.A. wskazała na błędne, jej zdaniem, ujęcie w przedmiocie opodatkowania wartości linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych (wyjaśnienia podatnika zawarte w piśmie z dnia 10 września 2007 r.).

Zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W świetle art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

W ocenie organu pod pojęciem sieci telekomunikacyjnej kryją się linie energetyczne oraz różnego rodzaju instalacje służące do przesyłania sygnału przez operatorów telefonicznych. Istotą tego rodzaju obiektów jest ich niejednorodny charakter (złożenie z wielu elementów, tworzących określoną zorganizowaną całość). Urządzenie budowlane (zdefiniowane w art. 3 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane), czyli linie kablowe, pełnić mają przy tym rolę służebną wobec danego obiektu budowlanego (kanalizacji kablowej).

Z powyższych przepisów wynikało więc, zdaniem Burmistrza, iż opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości podlegają budowle – w tym sieci techniczne, czyli m. in. linie telekomunikacyjne (przewody z osprzętem oraz sama kanalizacja). Tym samym nieuzasadnione jest "rozszczepianie" danej sieci na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość. Powoduje to, iż linia kablowa w kanalizacji kablowej w połączeniu z pozostałymi elementami sieci telekomunikacyjnej, jako część składowa, powinna być traktowana jako budowla. Dla celów podatkowych nie ma przy tym znaczenia usytuowanie kabla.

Organ podatkowy podkreślił, że nie miał obowiązku prowadzenia odrębnego postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości spornych linii kablowych, skoro ich wartość wynikała z porównania danych wskazanych przez samego podatnika w korekcie deklaracji z 10 września 2007 r. z korektą deklaracji z 17 kwietnia 2007 r., które to dane nie były kwestionowane przez samą Spółkę. Organ wyjaśnił też sposób naliczenia odsetek za zwłokę.

W odwołaniu S.A. wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania.

Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, art. 207 § 1 oraz art. 210 § 4 O. p.

Zdaniem odwołującej Burmistrz nie ustalił, czy należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlami w rozumieniu p. o. l., a także – nawet gdyby przyjąć, iż są budowlami w rozumieniu tej ustawy – jaka jest ich wartość. Spółka wskazała, że jedynym dowodem, na jaki powołał się organ podatkowy była "pierwotna" deklaracja na podatek od nieruchomości za 2007 r. Ta była jednak korygowana przez samą stronę.

Odwołująca podniosła, iż organ podatkowy pominął przepisy prawa budowlanego – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie - z którego wynika, iż linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. Telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi są bowiem wyłącznie linie kablowe podziemne (§ 3 pkt 8 rozporządzenia), linie kablowe naziemne (§ 3 pkt 7), kanalizacja kablowa (§ 3 pkt 5), antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne i szafy kablowe. Zdaniem Spółki organ dokonał ponadto błędnej interpretacji wyjaśnień zawartych w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministerstwa Finansów z 31 stycznia 2007 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jest budowla w rozumieniu Prawa budowlanego oraz urządzenie techniczne umożliwiające użytkowanie budowli zgodnie z jej przeznaczeniem. Z art. 3 pkt. 3 i 9 ustawy Prawo budowlane wynika, iż linie (sieci) telekomunikacyjne są budowlą. W tym względzie organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Szczecinie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało więc, że organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania podatkowego, jak również przepisów prawa materialnego.

W skardze na powyższą decyzję S.A., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów:

1) art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O. p., gdyż, pomimo ciążącego obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy podatkowe nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość tej deklaracji,

2) art. 21 § 2 i § 3, art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O. p., gdyż organy podatkowe zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w korekcie deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonej pierwotnie,

3) art. 210 § 4 O. p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów Prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu p. o. l.,

4) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu p. o. l.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzje obu instancji podatkowych wydane zostały bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, które umożliwiłoby ustalenie stanu faktycznego, a następnie ocenę tego stanu z punktu widzenia przepisów p. o. l. Skarżąca podkreśliła, że w zakresie, w jakim organy podatkowe nie podzieliły jej stanowiska, powinny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Powinno ono zmierzać do ustalenia, czy należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także ustalić wartość tych linii. Zdaniem S.A. organy podatkowe nie mają dowodu na okoliczność, że linie kablowe pozostają w związku technicznym z kanalizacją kablową, tzn. że istnieje fizyczne powiązanie między kablem a kanalizacją.

Ponadto, według Spółki, organ odwoławczy nie ustalił, jaka jest wartość tych "budowli". Nie można było uznać danych zawartych w deklaracji dotyczącej roku 2007, skoro była ona następnie korygowana przez samą stronę.

Wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji polegała zaś na uznaniu, że wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość techniczno – użytkową, bez przedstawienia dowodu na istnienie związku użytkowego (funkcjonalnego) i technicznego oraz na uznaniu za nieistotną dla określenia zakresu znaczeniowego pojęcia "budowla", treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury, które zalicza się do przepisów prawa budowlanego, a więc do przepisów, do których odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l.

Konkludując, skarżąca podała, że skoro linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającym jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, to nie stanowią budowli w rozumieniu p. o. l. i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji

Na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009 roku pełnomocnik Spółki wniósł w pierwszej kolejności o zawieszenie postępowania sądowego, a następnie o odroczenie rozprawy, powołując się na zamiar złożenia przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Doradca podatkowy wskazał na nieprawidłową, w jego ocenie, praktykę oddzielnego składania deklaracji w zakresie podatku od nieruchomości obejmującej budki telefoniczne wraz z gruntami pod nimi.

Deklaracja tego rodzaju za 2007 rok nie była objęta przedmiotowymi decyzjami organów obu instancji i dlatego zaskarżona decyzja nie uwzględnia wartości powierzchni budek telefonicznych i gruntów pod budkami telefonicznymi. Pełnomocnik S.A. złożył do akt przedmiotową deklarację (nieuwierzytelniona kserokopia) i wniósł o przeprowadzenie dowodu na okoliczność wykazania, że organ podatkowy w zaskarżonej decyzji nie uwzględnił przy określeniu podstawy opodatkowania wszystkich obiektów podlegających opodatkowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny dokonuje kontroli pod względem zgodności z prawem i może zaskarżoną decyzję uchylić lub stwierdzić jej nieważność, jeżeli w istotny sposób narusza ona przepisy.

W postępowaniu przed sądami administracyjnymi pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności określona w art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z której wynika, iż sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Badając legalność zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

Za bezzasadny Sąd uznał zarzut sformułowany jako naruszenie art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O. p., wskutek nieprzedstawienia przez organy podatkowe dowodów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej.

Poza ogólnikowymi zarzutami, że należało ustalić stan faktyczny, gdyż nie można go było oprzeć o dane zawarte w pierwotnej deklaracji podatkowej za 2007 r., strona skarżąca nie wykazała, że wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej była inna niż kwota wynikająca z różnicy w poszczególnych korektach przedmiotowej deklaracji.

W tym miejscu trzeba wyraźnie podkreślić, że sam podatnik w korekcie deklaracji z dnia 17 kwietnia 2007 r. wskazał większą wartość budowli – podstawa opodatkowania – ... zł w stosunku do wartości podanej w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r. – podstawa opodatkowania – ... zł. Wyjaśniając zaś powody tej korekty w piśmie z dnia 11 kwietnia 2007 r. Spółka podała zmiany wartości początkowej dotyczącej roku 2006.

W korekcie z dnia 10 września 2007 r. S.A. odnośnie budowli podała natomiast jako podstawę opodatkowania kwotę ... zł, a w piśmie z tej samej daty wskazała, że skorygowano wartość podstawy opodatkowania budowli, albowiem w pierwotnej deklaracji błędnie w podstawie opodatkowania ujęta została wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych.

Należy też zauważyć, że organ podatkowy wzywał podatnika do przedłożenia ewidencji środków trwałych dla grupy "2 – Obiekty inżynierii lądowej i wodnej", ale Spółka żądanego dokumentu nie złożyła.

Ponieważ przedmiotem opodatkowania jest sieć telekomunikacyjna, w tym również ta umieszczona w kanałach technologicznych, organy podatkowe w tej sytuacji prawidłowo przyjęły wartość budowli – w tym linii kablowych – z korekty deklaracji z 17 kwietnia 2007 r.

Chybiony okazał się też zarzut naruszenia art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1, art. 191 O. p., oparty na założeniu, iż organy podatkowe zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w korekcie deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonej pierwotnie.

Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 O. p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 O. p. stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy mógł zatem, w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r., oprzeć się na danych wskazanych w deklaracji pierwotnej, a w szczególności jej korekcie z 17 kwietnia 2007 r. oraz porównać je następnie z kwotą wskazaną w kolejnej korekcie deklaracji sporządzonej we wrześniu 2007 r.

Brak także podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 210 § 4 O. p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu p. o. l.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się bowiem jednoznacznie do stanowiska Spółki, że telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odwołano się przy tym do utrwalonego w tym względzie orzecznictwa.

Zdaniem Sądu bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l., sprowadzający się do konkluzji, że obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Według Sądu organy obu instancji prawidłowo zdefiniowały przedmiot opodatkowania. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Przepis ten wymienia jedynie przykładowo obiekty będące budowlami. W 2004 r. przepis wymieniał zaś wprost sieci techniczne, ale w tymże samym roku w ich miejscu ustawodawca zamieścił "przepusty techniczne", co pozostaje bez wpływu na podstawy opodatkowania sieci telekomunikacyjnej. Zakres pojęcia "budowla" zawiera bowiem pierwsza część przepisu traktująca o "budowli", a więc jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna służąca do przesyłu sygnału, nie ma z pewnością cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na budowlę liniową, a taką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych elementów, np. sieć kablowa umieszczona w przepuście technicznym. Zawarta w ustawie Prawo budowlane definicja obiektu budowlanego wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" każdej budowli, również sieci kablowej, od przepustu technicznego, na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość i to nawet wówczas, gdy odrębnie spełniają one definicję budowli. Wprawdzie niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli, być może nie mogłyby być uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne, wolnostojące obiekty, ale w następstwie ich połączenia w jedną, zorganizowaną całość – sieć, status takiej budowli uzyskują. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość, od wartości której jest naliczany podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Po dniu 1 stycznia 2003r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l. z uwzględnieniem regulacji art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, nie sięgając do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, bowiem służą one innym celom. Nie ma też podstaw odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt p. o. l.

Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji (mogą być umieszczane bezpośrednio w ziemi), nie oznacza, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w przedmiotowej sprawie budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno – użytkową.

Podobne stanowisko prezentują inne Wojewódzkie Sądy Administracyjne (np. WSA w Krakowie w wyroku z 28 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1213/08, niepubl. oraz WSA w Poznaniu w wyroku z 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Po 730/08, niepubl.), uznając, że ponieważ przepisy prawa budowlanego traktują budynek wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi jako całość, to tak samo całość budowli tworzy kanał telekomunikacyjny wraz z kablem. Wobec powyższego nie można przy ustalaniu wartości podatku od nieruchomości wyłączyć kabla z podstawy opodatkowania kanału telekomunikacyjnego, ponieważ zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego tworzą razem całość użytkowo – techniczną, a więc budowlę.

Pogląd ten znajduje także potwierdzenie w innych wyrokach sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt FSK 2316/04, Lex nr 181362; wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 734/07; wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 749/05, wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 792/08).

Przechodząc do omówienia wniosków złożonych przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009 r. należy wskazać, że Sąd oddalił wniosek w przedmiocie zawieszenia postępowania. Byłby on bowiem zasadny w razie wniesienia skargi do Sądu już po wszczęciu postępowania w celu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, a nie w sytuacji, gdy Spółka ma dopiero zamiar złożenia takiego wniosku.

Sąd nie znalazł również podstaw, aby z tej przyczyny odroczyć termin rozprawy.

Odnośnie natomiast wniosku pełnomocnika S. A. o uwzględnienie jako materiał dowodowy w sprawie, złożonej na rozprawie kserokopii (niepotwierdzonej za zgodność z oryginałem) deklaracji podatkowej od nieruchomości za 2007 r. dotyczącej budek telefonicznych, ewentualnie o zwrócenie się do organu o nadesłanie oryginału deklaracji na okoliczność podaną do protokołu rozprawy, wskazać należy, że Sąd także tego wniosku nie uwzględnił. Przepis art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu w omawianej sprawie nie wystąpiły przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku. Dopuszczenie dowodów z dokumentów może mieć bowiem miejsce w sytuacji, gdy ich brak uniemożliwia w pełni skontrolowanie zgodności z prawem ustalenia stanu faktycznego przez organ, którego orzeczenie zaskarżono, a co za tym idzie prawidłowości zastosowania normy prawa materialnego (zobacz wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r. II FSK 217/07, LEX nr 401671).

Wobec powyższego, ponieważ skarga nie zasługiwała na uwzględnienie Sąd, w oparciu o przepis art. 151 cytowanej wcześniej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku

/-/M. Ławniczak /-/B. Sokołowska /-/M. Górecka

za nieobecnego Sędziego

/-/B. Sokołowska