Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 208/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono zażalenia
Powołane przepisy: article: art. 25 par 4, art. 33 par 2, art. 50 par 1, art. 184 , art. 197 par 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 86 ust. 1, art. 99 ust 2 i ust 4, art. 108 ust 4 pkt 4 lit. a, art. 184 , art. 197 par 2
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.
article: art. 20, art. 68 ust 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażaleń [A.] w W., [B.] w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2690/15 w zakresie odmowy dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestników postępowania ze skargi [C.] Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: 1. oddalić zażalenie [A.] w W.; 2. oddalić zażalenie [B.] w W.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2690/15 – na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – odmówił [A.] w W. (pkt 1); [B.] w W. (pkt 2) dopuszczenia do udziału w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie odmowy dokonania zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że pismem z dnia [...] maja 2016 r. [A.] złożyła stanowisko w sprawie, wnosząc równocześnie o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika. [A.] legitymację do udziału w postępowaniu wywiodła z art. 5 Statutu, który do jej zadań zalicza m.in. reprezentowanie na szczeblu ogólnokrajowym społecznych i gospodarczych interesów zrzeszonych pracodawców, a cele te są realizowane przez udział w postępowaniach prawnych mających wpływ na prawa pracodawców (art. 6 pkt 12 Statutu). Podstawowymi celami [A.] są zaś, zgodnie z art. 4 Statutu: 1 ochrona praw i reprezentowanie interesów zrzeszonych organizacji pracodawców wobec związków zawodowych pracowników, oraz organów władzy publicznej; 2 prowadzenie działań na rzecz rozwoju rynku pracy i przeciwdziałania bezrobociu.

Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. [B.] z siedzibą w W. (dalej: [B.]). [B.] w swoim wniosku nie przywołał żadnych zapisów statutowych, które uzasadniałyby jego udział w niniejszym postępowaniu, podnosząc jedynie, że zapewnia swoim członkom ochronę przed nadużyciami władz oraz rozwój biznesowy.

Sąd I instancji wskazał, że rozpoznanie wniosku o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. wymaga wyjaśnienia, czy organizacja ta w postępowaniu realizuje tylko indywidualne interesy osób należących do niej, czy też te działania mają lub mogą mieć znaczenie dla interesu ogólnospołecznego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że udział organizacji społecznej w sprawie innych osób nie może służyć interesom samej organizacji lub jej członków, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem organów administracji (por. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 33 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2013).

Natomiast przy wykładni pojęcia interesu organizacji społecznej i oceny celu statutowego należy mieć na uwadze to, że interes organizacji społecznej nie może być stawiany ponad interes stron biorących udział w postępowaniu. Udział organizacji społecznej nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Tak rozumiany cel statutowy powinien w sposób ścisły łączyć się z przedmiotem postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego czy to ze względu na czynności postępowania, czy też ze względu na jego wynik.

W ocenie WSA, partykularne cele statutowe [A.] i [B.] – nie pozwalały na ich przystąpienie do toczącego się postępowania sądowego, którego przedmiotem jest odmowa dokonania zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Zażalenia na powyższe postanowienie wnieśli: [A.] oraz [B.].

[A.] zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 33 § 2 p.p.s.a. poprzez jego wadliwą wykładnię i przyjęcie, że przesłanką dopuszczenia organizacji społecznej do postępowania jest sytuacja gdy jej udział w postępowaniu ma na celu ochronę obiektywnego porządku prawnego, podczas gdy wystarczającą przesłanką w tym zakresie jest dążenie do zapewnienia kontroli społecznej nad postępowaniem;

2. art. 33 § 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że udział [A.] realizuje jedynie partykularne cele statutowe, podczas gdy [A.] występuje w obronie interesu publicznego a udział [A.] zapewnia kontrolę społeczną nad postępowaniem;

3. art. 33 § 2 p.p.s.a. poprzez jego wadliwą wykładnie i przyjęcie, że przesłanką dopuszczenia organizacji społecznej do postępowania jest bezpośredni związek postępowania z działalnością statutową [A.], podczas gdy wystarczające jest ażeby zakres działalności statutowej organizacji społecznej uwzględniał charakter rozstrzyganej sprawy sądowoadministracyjnej;

4. art. 33 § 2 p.p.s.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że [A.] nie wykazała, że jej udział w postępowaniu jest bezpośrednio związany z działalnością statutową [A.].

Wobec powyższego [A.] domagała się zmiany postanowienia w części i dopuszczenie [A.] do udziału w sprawie, ewentualnie o uchylenie postanowienia w części odmawiającej dopuszczenia do udziału w sprawie [A.] i skierowanie kwestii dopuszczenia [A.] do udziału w sprawie do ponownego rozpoznania WSA w W.

[B.] zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 33 § 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że udział [B.] realizuje jedynie jego partykularne interesy, podczas gdy prawidłowe uwzględnienie skutków, jakie zapadłe w sprawie orzeczenie wywrze dla kształtu rynku farmaceutycznego w Polsce nakazuje przyjąć, iż udział [B.] służyć będzie ochronie obiektywnego interesu publicznego, zapewniając przy tym społeczną kontrolę nad postępowaniem.

2. art. 33 § 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że [B.] nie wykazał, że jego udział w postępowaniu jest bezpośrednio związany z działalnością statutową [B.], przy zignorowaniu realnego znaczenia, jakie zapadłe orzeczenie mieć będzie dla podmiotów zrzeszonych przez [B.].

Wobec powyższego [B.] domagał się zmiany postanowienia w całości i dopuszczenie [B.] do udziału w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Z kolei art. 25 § 4 p.p.s.a. przyznaje zdolność sądową organizacjom społecznym, choćby nie posiadały one osobowości prawnej, w zakresie ich statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że dopuszczając organizacje społeczne do udziału w postępowaniach sądowoadministracyjnych ustawodawca postawił te organizacje w szczególnej pozycji ustrojowej. W sprawach sądowoadministracyjnych mogą one występować w interesie własnym jako skarżący (art. 50 § 1 p.p.s.a.), mogą jednak również występować w obronie interesu publicznego.

Odnosząc się do zażaleń [A.] oraz [B.] należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 5 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o organizacjach pracodawców (Dz. U. z 2015 r., poz. 2029), podstawowym zadaniem związków pracodawców, ich federacji i konfederacji jest ochrona praw i reprezentowanie interesów, w tym gospodarczych, zrzeszonych członków wobec związków zawodowych, organów władzy i administracji rządowej oraz organów samorządu terytorialnego, co jest formą realizacji gwarantowanej przepisami Konstytucji wolności zrzeszania się oraz prawa czynnego uczestniczenia w życiu publicznym. W sytuacji, gdy wnoszący o dopuszczenie do udziału w sprawie związek pracodawców jest organizacją społeczną, o której mowa w art. 25 § 4 p.p.s.a. (co nie jest sporne w niniejszej sprawie), sąd powinien zbadać, czy sprawa, do której udział związek pracodawców zgłosił dotyczy zakresu jego statutowej działalności oraz czy realizuje w ten sposób interes społeczny. Te przesłanki powinny stanowić podstawę rozstrzygnięcia sądu w przedmiocie dopuszczenia do udziału w sprawie. Podkreślić również należy, że w ocenie NSA nie jest dopuszczalna taka wykładnia art. 33 § 2 p.p.s.a., według której sąd administracyjny byłby zobowiązany do uwzględnienia wniosku organizacji społecznej tylko z tego powodu, że jest ona formalnie organizacją społeczną, a charakter rozpoznawanej sprawy jest zgodny z zakresem jej statutowej działalności (por. postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z dnia 28 września 2009 r. o sygn. akt II GZ 55/09, publik. ONSAiWSA z 2010 r. nr 2, poz. 23). Decydujące dla oceny wniosku związku pracodawców o dopuszczenie do udziału w sprawie sądowoadministracyjnej jest bowiem wykazanie nie tylko tego, że sprawa dotyczy jego statutowej działalności, ale także okoliczności, że za udziałem przemawia interes społeczny.

Wyjaśnienia wymaga, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny – na podstawie art.115 ust. 1 pkt 4 oraz 99 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 99 ust. 2 i ust. 4, art. 108 ust. 4 pkt 4 lit a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. z 2008 r., poz. 271 ze zm.: dalej: P.f.) – odmówił spółce [C.] zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Nie budzi wątpliwości, że konsekwencją tej decyzji może być likwidacja wskazanej apteki. Jak stanowi art. 86 ust. 1 P.f., apteka jest placówką ochrony zdrowia publicznego, w której osoby uprawnione świadczą w szczególności usługi farmaceutyczne (...). Biorąc pod uwagę treść tego przepisu stwierdzić trzeba, że funkcjonowanie na rynku polskim apteki ogólnodostępnej, będącej ex definitione placówką ochrony zdrowia publicznego, niewątpliwie mieści się w interesie społecznym. Apteka ogólnodostępna niejako "bierze udział" w ochronie zdrowia publicznego, między innymi poprzez zapewnienie pacjentom dostępu do produktów farmaceutycznych (leków), jak i usług realizowanych w aptece przez farmaceutów, które nie sprowadzają się wyłącznie do samej sprzedaży leków, ale obejmują także sprawowanie specyficznej opieki farmaceuty nad pacjentem, klientem apteki. Należy przy tym zaznaczyć, że stosownie do normy art. 68 ust. 1 Konstytucji RP, każdy ma prawo do ochrony zdrowia, a prawo to wyraża się między innymi w dostępie pacjentów do aptek, działających na rynku polskim w warunkach wolnej konkurencji w ramach społecznej gospodarki rynkowej (art. 20 Konstytucji RP).

Naczelny Sąd Administracyjny jest zdania, że skoro funkcjonowanie apteki ogólnodostępnej znajduje się w interesie społecznym, to organizacja społeczna, taka jak [A.], która wśród celów statutowych wskazuje "ochronę praw i reprezentowanie interesów zrzeszonych organizacji pracodawców wobec związków zawodowych pracowników, oraz organów władzy publicznej; prowadzenie działań na rzecz rozwoju rynku pracy i przeciwdziałania bezrobociu" (art. 4 pkt 1 i 2 Statutu [A.]) nie wykazała, że jej udział w charakterze uczestnika w postępowaniu mającym za przedmiot odmowę zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej dotyczy jej statutowej działalności oraz mieści się w interesie społecznym. Udział [A.] w tym postępowaniu nie będzie służył zapewnieniu kontroli społecznej nad tym postępowaniem.

Odnosząc się natomiast do stanowiska [B.] należy wskazać, że w swoim wniosku nie przedstawił przepisów statutowych, które uzasadniałyby jego udział w postępowaniu. Natomiast w zażaleniu odwołał się do utrwalonego orzecznictwa oraz do statutowego zapisu, że "celem i zdaniem [B.] jest reprezentowanie interesów zrzeszonych członków wobec organów władz i administracji rządowej oraz organów samorządu terytorialnego, jak również organów Unii Europejskiej oraz ochrona ich praw i wolności gospodarczej". Dlatego należy uznać, że także nie wykazał, by jego udział w charakterze uczestnika w postępowaniu dotyczył statutowej działalności oraz mieścił się w interesie społecznym.

W ocenie NSA nie jest właściwa taka wykładnia art. 33 § 2 p.p.s.a., która dopuszczałaby do udziału w niniejszej sprawie organizacje społeczne, mimo że nie wykazały one czy, i w jaki sposób przyczyniają się do ochrony zdrowia publicznego w warunkach wolnej konkurencji na polskim rynku aptecznym. Skoro apteki ogólnodostępne są placówkami ochrony zdrowia publicznego, to uzasadniając interes społeczny w dopuszczeniu do udziału w niniejszym postępowaniu [A.] oraz [B.] powinny wyraźnie określić związek swojej statutowej działalności z ochroną zdrowia publicznego, czego nie uczyniły i co zresztą, w świetle postanowień statutu, trudno byłoby wywieść (por. postanowienie NSA z dnia 14 października 2016 r. sygn. akt II GZ 1026/16).

Ponadto, wbrew stanowisku [A.], odmowa zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej nie może być traktowana jak wywłaszczenie przedsiębiorcy aptecznego z jego praw. Przyznane przedsiębiorcy zezwoleniem uprawnienie do wykonywania danej działalności gospodarczej w żadnym razie nie jest równoznaczne z prawem własności.

Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.