Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 815/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235 zn. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1320
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
article: § 8
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2021 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w T. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. w T., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z [...]r. nr [...] stwierdzającą u L.K. chorobę zawodową wywołaną sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymieniony w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych.

W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej jako K.p.a.), art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1320 ze zm. - dalej jako K.P.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 - dalej jako rozporządzenie RM).

Natomiast w uzasadnieniu decyzji przedstawił następujący stan faktyczny i argumentację prawną.

Decyzją z [...]r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. stwierdził u L.K. chorobę zawodową obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienioną w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Podstawą do wydania decyzji było orzeczenie lekarskie z [...]r. o rozpoznaniu choroby zawodowej, wystawione przez Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] w L. oraz karta oceny narażenia zawodowego L.K. zatrudnionej od 2002 r. do nadal w A Sp. z o.o. w T. w warunkach, które uznane zostały za przyczynę powstałej choroby zawodowej.

Odwołanie do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego złożyła A Sp. z o.o. w T.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 77 § 1 K.p.a. i art. 7 K.p.a. przez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia L.K. oraz przyczyn wystąpienia u niej powstałego schorzenia i chwili jego powstania z uwagi na zdiagnozowane u niej inne schorzenia mające wpływ na rozwój cieśni nadgarstka, w tym wyjaśnienie rozbieżności w zgromadzonym materiale dowodowym, tj. w orzeczeniach lekarskich, w których zamieszczone zostały sprzeczne ustalenia, co do badania elektroneurofizjologicznego,

2) art. 80 K.p.a. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wyrażające się zaniechaniem kontroli orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w L. pod względem formalnym, podczas gdy w orzeczeniu tym nie dokonano analizy wyników przeprowadzonych badań pod kątem diagnostyki różnicowej;

3) § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych przez zaniechanie wystąpienia do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia zebranego materiału dowodowego.

Nie znajdując podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał ją w mocy (vide: decyzja z [...]r. nr [...]).

W jej uzasadnieniu powołał się na definicję choroby zawodowej, która została określona w art. 2351 K.P.

Następnie wyjaśnił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że L.K. pracowała od 2002 r. do nadal w A Sp. z o.o. w T. na stanowiskach szwaczki i montera. W zakładzie tym pracowała w narażeniu na powstanie przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego: zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Przeprowadzona analiza czynności zawodowych wykazała, że przez większość czasu zmiany roboczej wykonywała czynności monotypowe, angażujące obie kończyny górne, wymagające wykonywania ruchów obciążających stawy nadgarstkowe oraz chwytania i przytrzymywania, w tym z użyciem dodatkowej siły palców rąk podczas napinania wszystkimi palcami zszywanych elementów. Powyższe czynności istotnie obciążały jej stawy nadgarstkowe obu rąk, co mogło sprzyjać uciskowi na pnie nerwów pośrodkowych i wystąpienie obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. Dowodem na to były zapisy w "Karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej" sporządzonej przez organ pierwszej instancji w wyniku postępowania przeprowadzonego [...]r.

Ponadto L.K. była badana w IMP im. prof. dra med. [...] w L., jako że kwestionowała orzeczenie lekarskie nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. o braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Badanie to stanowiło podstawę do wydania orzeczenia lekarskiego nr [...], w którym rozpoznano u L. K. chorobę zawodową wymienioną w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych.

Wobec powyższego [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do orzekania w sprawie. Rozpoznana u badanej choroba zespołu cieśni w obrębie nadgarstka była bowiem wymieniona w wykazie chorób zawodowych, a jednocześnie ocena warunków pracy pozwalała przyjąć z wysokim prawdopodobieństwem, że praca przez nią wykonywana mogła spowodować powstanie choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.

Dalej organ wyjaśnił, że dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Analizując materiał dowodowy pod tym kątem uznał, że w niniejszej sprawie istnieje domniemanie związku przyczynowego pomiędzy sposobem wykonywania pracy przez L.K., a rozpoznaną u niej chorobą ujętą w wykazie chorób zawodowych, które to domniemanie można obalić jedynie dowodem przeciwnym. Takiego nie przedłożono. Nie udokumentowano zatem decydującego wpływu jakiegokolwiek czynnika pozazawodowego na powstanie choroby, co oznacza, że spełnione były przesłanki do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.

Odnosząc się do zarzutów zgłaszanych w odwołaniu organ stwierdził, że w orzeczeniu lekarskim WOMP PChZ w S. jak i IMP w L. lekarze orzecznicy rozpoznali u L.K. stan po operacyjnym leczeniu zespołu cieśni nadgarstka po stronie lewej w 2017 r. Natomiast na podstawie przeprowadzonego badania EMG, USG nadgarstków oraz konsultacji neurologicznej rozpoznali zespół cieśni nadgarstka prawostronny w stopniu łagodnym/umiarkowanym w klasyfikacji Padua. Rozbieżności w orzeczeniach lekarskich organ nie stwierdził. Wyjaśnił, że jednostka orzecznicza II stopnia, którą jest Instytut Medycyny Pracy im. Prof. [...] w L. ma prawo weryfikować i zmieniać orzeczenie jednostki I stopnia. W tym zakresie przeprowadza własne, niezależne badania i konsultacje, a wydane przez niego orzeczenie ma charakter opinii biegłego, którym organ prowadzący postępowanie jest związany.

Nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego A Sp. z o.o. w T. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu I instancji zarzuciła im naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało wpływ na jego wynik, a w szczególności:

1) art. 138 K.p.a. przez niezasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji I instancji;

2) art. 77 § 1 K.p.a. i art. 7 K.p.a. przez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia L.K. oraz przyczyn wystąpienia u niej rozpoznanego schorzenia i chwili jego powstania, wyrażające się zaniechaniem:

- wyjaśnienia rozbieżności w zgromadzonym materiale dowodowym, tj. w orzeczeniach lekarskich, w których zamieszczone zostały sprzeczne ustalenia co do stanu zdrowia i wyników badania elektroneurofizjologicznego;

- prawidłowego ustalenia przyczyn powstania u L.K. choroby zawodowej, a także ustalenia czy była ona związana wyłącznie z wykonywaną pracą, zwłaszcza biorąc pod uwagę zdiagnozowane u niej schorzenia, mające istotny wpływ na rozwój zespołu cieśni w obrębie nadgarstka (zespół bólowy w odcinku szyjnym kręgosłupa),

3) art. 80 K.p.a. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w zaniechaniu kontroli orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] w L. pod względem formalnym, podczas gdy w orzeczeniu tym nie dokonano analizy wyników przeprowadzonych badań pod kątem diagnostyki różnicowej, co powoduje, że postawiona w tej opinii diagnoza o rozpoznaniu u L.K. zespołu cieśni nadgarstka o zawodowej etiologii nie została podparta dostatecznym, merytorycznym uzasadnieniem;

4) § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych przez zaniechanie wystąpienia do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjęcia innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego, w sytuacji gdy:

- organ II instancji dysponował dwoma orzeczeniami lekarskimi, w których zamieszczone zostały sprzeczne ustalenia co do stanu zdrowia pracownicy, a w szczególności lekarze orzecznicy w sposób odmienny zinterpretowali wyniki badania elektroneurofizjologicznego;

- przeprowadzona w toku postępowania obserwacja kliniczna oraz wydana przez Instytut Medycyny Pracy w L. opinia lekarska z dnia [...]r. wskazywała na występowanie schorzeń, mających istotny wpływ na rozwój zespołu cieśni nadgarstka (zespół bólowy w odcinku szyjnym kręgosłupa);

II. prawa materialnego, a w szczególności;

1) art. 2351 K.p. przez wydanie decyzji stwierdzającej u L.K. chorobę zawodową - zespół cieśni nadgarstka, pomimo braku ustalenia, czy w dacie wydawania orzeczenia lekarskiego i decyzji, z uwagi na możliwy dobry skutek terapeutyczny przeprowadzonej operacji, w dalszym ciągu występuje schorzenie, czy też zostało ono wyleczone.

W oparciu o powyższe strona skarżąca wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji;

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że u L.K. [...]r. wykonano zabieg dekompresji kanału nadgarstka lewego. W orzeczeniu WOMP w K. zawarto ocenę, że badanie EnEG wykazało prawidłowe przewodzenie w badanych nerwach, a zatem nie potwierdziło cech neurograficznych zespołu cieśni nadgarstka. Lekarze orzecznicy tej jednostki nie stwierdzili też dalszego utrzymywania się objawów zespołu cieśni nadgarstka. To oznacza, że w dniu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej, a następnie decyzji stwierdzającej tę chorobę, L. K. nie cierpiała już na wymienione w niej schorzenie. Okoliczność ta stanowi bezwzględną przeszkodę do rozpoznania choroby zawodowej. Stwierdzony przez lekarza orzecznika pomyślny rezultat procesu leczniczego, który doprowadził do wyleczenia schorzenia, wyłącza możliwość rozpoznania u pacjenta choroby zawodowej. W zaskarżonej decyzji organ II instancji zignorował tą okoliczność. Tym samym zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w której wydane zostały dwa orzeczenia lekarskie, w których zamieszczono sprzeczne ustalenia, co do stanu zdrowia pracownicy, a organ dysponując takim materiałem dowodowym, nie dążył do tego aby powstałe na tym tle wątpliwości i niejasności wyjaśnić, podczas gdy wydane opinie lekarskie nie zawierają żadnego odniesienia do ewentualnych pozazawodowych czynników ryzyka zespołu cieśni nadgarstka, a lekarze orzecznicy zaniechali ustalenia, czy przeprowadzone u L.K. zabiegi doprowadziły do wyleczenia schorzenia. Ustalenie to – zdaniem skarżącej - jest niezbędne do stwierdzenia, czy w dalszym ciągu istnieją podstawy do rozpoznania choroby zawodowej, czy też nie. Dlatego też opinia powinna zawierać porównanie wyników badań wykonanych zarówno przed, jak i po przeprowadzonych zabiegach dekompresji kanału nadgarstka, celem ustalenia, czy w dacie wydawania opinii lekarskiej u badanej w dalszym ciągu występuje zespół cieśni nadgarstka. To na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek skontrolowania, czy wydane orzeczenie wyjaśniło istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych, czy też nie. Orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej jest bowiem dowodem, o którym mowa w art. 84 § 1 K.p.a. i jako takie, posiadając walor opinii biegłego podlega ocenie organu administracyjnego, który na jego podstawie wydaje decyzję administracyjną. Organ jest obowiązany dokonać oceny opinii lekarskiej pod względem formalnym, czyli zbadać, czy wyjaśnia istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych i czy jest rzeczowo i przekonywująco uzasadnione. Tymczasem w aktach sprawy brak jest dokumentacji medycznej L.K. Nie sposób zatem przyjąć, że postępowanie administracyjne, przeprowadzone było w sposób prawidłowy, pozwalający na ocenę "z wysokim prawdopodobieństwem", że stwierdzona choroba ma charakter zawodowy. W związku z powyższym – zdaniem skarżącej - konieczne jest uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, celem prawidłowego przeprowadzenia wskazanych dowodów, w tym uzupełniającego orzeczenia lekarskiego spełniającego wszystkie wymogi przepisane prawem.

W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie stwierdzono u L.K. istnienie choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymieniony w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych zawartego w przepisach w sprawie chorób zawodowych – tj. rozporządzenia RM w sprawie chorób zawodowych.

Ponieważ materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 2351 K.P. w punkcie wyjścia merytorycznych rozważań należy przywołać definicję choroby zawodowej zawartą w tym przepisie. Jest nią choroba, która została wymieniona w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decydują zatem dwa czynniki. Pierwszym z nich jest zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób, zaś drugim jest ustalenie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem choroby, a czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie bowiem do § 8 ust. 1 rozporządzenia RM w sprawie chorób zawodowych podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy zgromadzony materiał dowodowy zawierał:

- kartę oceny narażenia zawodowego z dnia [...]r. dotyczącą zatrudnienia L.K. w A Sp. z o.o. w T. oraz

- orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej.

Z powyższych dokumentów wynikało, że L.K. od 2002 r. do nadal jest zatrudniona w A w T. na stanowisku szwaczka, monter. Podczas pracy wykonywała i wykonuje czynności monotypowe, angażujące obie kończyny górne, wymagające ruchów obciążających stawy nadgarstkowe oraz chwytania i przytrzymywania, w tym z użyciem dodatkowej siły palców rąk podczas napinania zszywanych elementów. Powyższe czynności obciążają stawy nadgarstkowe obu rąk, co może sprzyjać uciskowi na pnie nerwów pośrodkowych i wystąpienie obustronnego zespołu cieśni nadgarstka (vide: karta narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej).

Badana w Instytucie Medycyny Pracy im. prof [...] w L. zgłaszała drętwienie palców I-III prawej ręki oraz drętwienie lewej ręki o niewielkim nasileniu. Wykonane w trakcie hospitalizacji badanie elektroneurofizjologiczne wykazało cechy aksonalno-demielinizacyjnego uszkodzenia włókien czuciowych nerwu pośrodkowego prawego, bez zaburzeń elektrofizjologicznych w badaniu włókien ruchowych nerwu pośrodkowego prawego. Obraz elektrofizjologiczny odpowiada uszkodzeniu nerwu pośrodkowego prawego na poziomie kanału nadgarstka; zwraca uwagę znaczny ubytek aksonów włókien czuciowych nerwu pośrodkowego prawego (obserwowany również w badaniach poprzednich z [...]r. i [...]r.) co wskazuje na nasilenie łagodne/umiarkowane zespołu cieśni nadgarstka po stronie prawej. Na podstawie wykonanej podczas hospitalizacji diagnostyki (badanie EMG, USG nadgarstków) oraz konsultacji neurologicznej u L.K. rozpoznano: zespół cieśni nadgarstka prawostronny w stopniu łagodnym/umiarkowanym wg klasyfikacji Padua, stan po leczeniu operacyjnym zespołu cieśni nadgarstka po stronie lewej (w listopadzie 2017 r.).

Orzeczenie stwierdzające chorobę zawodową wydał IMP Pracy im. prof [...] w L., jako że od orzeczenia WOMP Poradni Chorób Zawodowych w S. złożono odwołanie. Dlatego L.K. była badana w obu jednostkach orzeczniczych. Ponowne badanie zweryfikowało orzeczenie jednostki I stopnia i zmieniło kierunek zapadłego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe Sąd w składzie tu orzekającym nie znalazł podstaw do zakwestionowana opinii jednostki orzeczniczej drugiego stopnia. Lekarz tej jednostki wydał orzeczenie o istnieniu podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u L.K. powołując się na przeprowadzoną diagnostykę oraz konsultację neurologiczną. Wbrew twierdzeniu skarżącej, wskazane orzeczenie lekarskie nie budzi wątpliwości, jest jednoznaczne i konkretne, zawiera argumentację odpowiadającą zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Wobec tego Sąd nie dopatrzył się uchybień w ustaleniach placówki medycznej drugiego stopnia, z których wynikało, że u L.. stwierdzono związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wykonywaną pracą a zdiagnozowaną chorobą: zespół cieśni nadgarstka wymieniony w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określony w przepisach w sprawie chorób zawodowych wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 K.P.

Prawidłowe było zatem stanowisko organu odwoławczego, który decyzją z [...]r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z [...]r. nr [...] stwierdzającą u L.K. chorobę zawodową.

Należy bowiem zauważyć, że każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, bez której organ nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia. Wynika to z faktu, że stanowi ono podstawowy wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Podobnie Sąd nie posiada wiadomości specjalnych przynależnych lekarzom orzekającym w uprawnionych, z mocy § 5 rozporządzenia, jednostkach orzeczniczych. Nie jest zatem władny ingerować w proces diagnostyczny konkretnego badania. Wybór ten leży w gestii lekarza i jednostki orzeczniczej, która dysponuje specjalistyczną wiedzą w tym zakresie. Dlatego pogląd organu odwoławczego, że każde orzeczenie jednostki orzeczniczej ma walor opinii biegłego, a zatem jeśli jest wewnętrznie spójne, opiera się na całokształcie zebranego materiału dowodowego, zawiera uzasadnienie nie budzące wątpliwości, to wiąże organ inspekcji sanitarnej właściwy do wydania decyzji, w tym sensie, że organ ten nie ma podstaw do dokonania oceny odmiennej od tej, która wynika z orzeczenia jednostki orzeczniczej, uznać należało za prawidłowy.

Orzeczenie lekarskie, na którym organy oparły swoje rozstrzygniecie jednoznacznie wskazywało, że u pracownicy A Sp. z o.o. w T. stwierdzono chorobę zawodową. Jednocześnie lekarze orzecznicy otrzymali informację dotyczącą przebiegu pracy zawodowej L.K. Wskazali, że dokonano oceny narażenia zawodowego, a ta jednoznacznie wskazywała na monotypową pracę obciążającą kończyny górne w stawach nadgarstkowych. Procedura przeprowadzonych badań nie nasuwała żadnych wątpliwości, co do ich rzetelności. Nie było zatem podstaw do rozstrzygania wbrew wynikom oceny narażenia zawodowego, które podpisał specjalista ds. BHP.

W świetle powyższego przeprowadzone w niniejszej sprawie przez organy inspekcji sanitarnej postępowanie było prawidłowe. Sąd nie dopatrzył się w nim naruszenia art. 80 K.p.a. przez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, skoro u L.K. rozpoznano: zespół cieśni nadgarstka prawostronny w stopniu łagodnym/umiarkowanym wg klasyfikacji Padua, a stan po leczeniu operacyjnym zespołu cieśni nadgarstka, na który powołano się w skardze dotyczył strony lewej.

Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, nie dopuścił się naruszenia art. 2351 K.P. oraz przepisów rozporządzenia RM w sprawie chorób zawodowych, gdyż wykazał wystąpienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sposobem wykonywania pracy przez L.K. we wskazanym okresie, a stwierdzoną u niej chorobą zawodową. Wobec tego, twierdzenie jakoby naruszył reguły postępowania dowodowego określone w art. 7 i 77 § 1 K.p.a. uznać należało za bezzasadne.

W ocenie Sądu organ ustalił istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wnioski wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zostały dokonane zgodnie z zasadami oceny dowodów określonymi w art. 80 K.p.a. Ponadto odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, przedstawiając w tym zakresie stosowną argumentację. Dokonał powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a. przedstawił okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu. Również postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanek zaistnienia choroby zawodowej zostało przeprowadzone przez organy administracji zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 K.p.a., która wymaga ażeby organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy.

Zauważyć przy tym należy, że organ prowadzący postępowanie wyjaśniające nie ma obowiązku przeprowadzać wszystkich dowodów zawnioskowanych przez stronę. Organ prowadzi postępowanie dowodowe tylko w takim zakresie jaki jest konieczny do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Skoro, organ w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdził, że dysponuje materiałem dowodowym w oparciu, o który zostaną wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności, to nie musi zbierać dodatkowych dowodów na potwierdzenie dokonanych już wcześniej ustaleń. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca organy sanitarne nie miały podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych, dokonanych zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., skoro dochodzenie przeprowadzone przez lekarza orzecznika potwierdziło, że genezę zdiagnozowanego schorzenia należy wiązać z pracą, a nie z zespołem bólowym w odcinku szyjnym kręgosłupa.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dopatrzył się podstaw do podważenia związku przyczynowego pomiędzy występującym schorzeniem, a sposobem wykonywania pracy zawodowej w skarżącej Spółce. Podkreślić należy, że ustawodawca w art. 235¹ K.P. wprost wskazał na dopuszczalność stwierdzenia choroby zawodowej nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". W tym stanie prawnym należy uznać, że przesłanka stwierdzenia z "wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12, LEX nr 1216762).

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka powyższego domniemania nie obaliła podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 2351 K.P. oraz art. 77 i 80 K.p.a. nie mogły zostać uwzględnione. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.