Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1897/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 § 3, art. 133 § 1, art. 174 pkt 2, art. 176
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92a ust. 1, 2 i 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Op 587/16 w sprawie ze skargi "B." Sp. z o.o. w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 587/16, po rozpoznaniu skargi B. Sp. z o.o. w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, 1/ uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Opolu z dnia [...] marca 2015 r. oraz 2/ zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi strony, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.), w zw. z art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej również: u.t.d.) oraz lp. 5.2 i lp. 5.3 załącznika Nr 3 do tej ustawy (tj. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz skrócenie dziennego czasu odpoczynku), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, iż przyjęcie przez organy, że skarżąca wykonując transport mas ziemnych i materiału powstającego w związku z pracami remontowymi w spornych dniach, tj. [...] kwietnia 2014 r., [...] kwietnia 2014 r., [...]-[...] czerwca 2014 r. nie poruszała się wyłącznie po terenie wyłączonym z ruchu nie zostało wykazane i w tym zakresie organy nie zebrały w sposób wszechstronny materiału dowodowego i nie przeprowadziły należytej jego analizy, podczas gdy organy obu instancji dokonały prawidłowej analizy niewadliwie zgromadzonego materiału dowodowego na podstawie której doszły do jednoznacznego przekonania, iż udział przedsiębiorcy w remoncie śluzy R. oraz awaryjnej rozbiórki przepustu i zabezpieczenie jezdni drogi w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] były przejazdami po drogach publicznych, gdyż zgodnie z pismem Zarządu Dróg Wojewódzkich w Opolu z dnia 05.02.2015 r. jedynie odcinek drogi wojewódzkiej nr [...] był wyłączany z ruchu na czas wykonywania prac remontowych, natomiast strona wykonując transport mas ziemnych nie poruszała się jedynie po odcinku wyłączonym, ale także poza jego obszarem i tym samym przy uwzględnieniu treści art. 4 pkt a rozporządzenia 561/2006 (definiującego "przewóz drogowy", jako każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy) przejazdy wykonywane w dniach [...] kwietnia 2014 r., [...] kwietnia 2014 r., [...]-[...] czerwca 2014 r. nie mogły zostać uznane za przejazdy wyłączone z zakresu stosowania przepisów regulujących normy czasu pracy kierowców, do czego odniesiono się precyzyjnie w uzasadnieniu uchylonej decyzji (Vide: strona 12 in fine i kolejna uzasadnienia uchylonej decyzji), przez co zaskarżona decyzja w kontekście stwierdzonych naruszeń załącznika nr 3 do u.t.d. odpowiadała prawu, zawierając przy tym uzasadnienie faktyczne i prawne, rzetelnie wyjaśniające motywy zapadłego rozstrzygnięcia;

2) przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 i art. 4 pkt 22 u.t.d. w zw. z lp. 5.2 i lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 2 i art. 4 lit. a, art. 7, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85

(Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) poprzez odmowę ich zastosowania w sprawie, w odniesieniu do prawidłowo stwierdzonych przez organ naruszeń ww. norm (tj. przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz skrócenia dziennego czasu odpoczynku), które to naruszenia zostały konsekwentnie i rzetelnie wyjaśnione w decyzjach organów obu instancji (Vide: strona 7 i 8 uzasadnienia decyzji organu odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. oraz strona 6 i kolejne uzasadnienia decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2015 r.) i znajdują one pełne odzwierciedlenie w prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym w szczególności w postaci zapisów z protokołu kontroli, danych zapisanych na karcie kierowcy, natomiast w odniesieniu do spornych przejazdów w dniach, tj. [...] kwietnia 2014 r., [...] kwietnia 2014 r., [...]-[...] czerwca 2014 r., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organy doszły do jednoznacznego przekonania, iż udział przedsiębiorcy w remoncie śluzy R. oraz awaryjnej rozbiórki przepustu i zabezpieczenie jezdni drogi w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] były przejazdami po drogach publicznych, gdyż zgodnie z pismem Zarządu Dróg Wojewódzkich w Opolu z dnia 05.02.2015 r. jedynie odcinek drogi wojewódzkiej nr [...] był wyłączany z ruchu na czas wykonywania prac remontowych, natomiast strona wykonując transport mas ziemnych nie poruszała się jedynie po odcinku wyłączonym, ale także poza jego obszarem i tym samym przy uwzględnieniu treści art. 4 pkt a rozporządzenia 561/2006 (definiującego "przewóz drogowy", jako każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy) przejazdy wykonywane w dniach [...] kwietnia 2014 r., [...] kwietnia 2014 r., [...]-[...] czerwca 2014 r. nie mogły zostać uznane za przejazdy wyłączone z zakresu stosowania przepisów regulujących normy czasu pracy kierowców, do czego odniesiono się precyzyjnie w uzasadnieniu uchylonej decyzji (Vide: strona 12 in fine i kolejna uzasadnienia uchylonej decyzji organ odwoławczego).

Argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego.

W tej sytuacji, co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ ich uwzględnienie mogłoby uczynić przedwczesnym albo bezprzedmiotowym odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można zatem przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyroki NSA z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025).

W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Z omawianego przepisu wynika, że Sąd administracyjny orzeka więc na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy - rozumiany, jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach sprawy - oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i stanowiącego podstawę faktyczną wydania zaskarżonego aktu oraz zakaz wykraczania poza ten materiał. Konsekwencja powyższego, jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracynym, jest to, że naruszenie zasady określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a., może stanowić, w ramach art. 174 pkt 2 p.p.s.a., usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli polega w szczególności na: 1) oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy, 2) pominięciu istotnej części tych akt, 3) przeprowadzeniu postępowania dowodowego z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. i 4) oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/09). Naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. będzie więc takie przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego aktu, które doprowadzi do przedstawienia przez sąd administracyjny I instancji stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym, przy jednoczesnym niekwestionowaniu tych ustaleń (por. np. wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09, dostępny na stronie internetowej pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zarzuty naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., z punktu widzenia istoty zawartej na ich gruncie regulacji, nie mogą być uznane za usprawiedliwione. Ponownie odwołując się do konsekwencji wypływających z treści art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. podnieść należy, że autor skargi kasacyjnej, nie dość, że nie wskazał, z którym to konkretnie aspektem zasady wyrażonej na gruncie art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz jej konsekwencji dla przyjętego modelu sądowoadministracyjnej kontroli administracji publicznej wiąże naruszenie tego przepisu, to powtarzając w tym względzie wyłącznie sformułowanie ustawowe o "istotnym wpływie na wynik sprawy", nie wyjaśnił również, na czym w istocie wpływ zarzucanego naruszenia tego przepisu na wynik sprawy polegał.

Reasumując więc - do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść, gdyby Sąd pominął dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, czy też dokonał własnych. Na takie naruszenia skarga kasacyjna jednak nie wskazuje. Sąd wydając zaskarżony wyrok oparł się na materiale zgromadzonym przez organy administracji , nie pominął żadnych dowodów, nie orzekał na podstawie dowodów nieistniejących.

Podnieść przy tym należy, że przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu - kontrolującego legalności zaskarżonej decyzji - jest więc ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Jednakże jak trafnie podkreśla się w orzecznictwie NSA zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego (por. wyroki NSA z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt II GSK 858/10, LEX nr 1151731, z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1749/11 LEX nr 1145067, z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2374/11), co próbowano czynić w skardze kasacyjnej w niniejszej sprawie.

Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu administracji, Sąd I instancji nie naruszył również art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz lp. 5.2 i lp. 5.3 załącznika Nr 3 do tej ustawy. WSA słusznie bowiem przyjął, że przedłożone przez stronę postępowania administracyjnego dokumenty tj. zlecenie z dnia [...] grudnia 2013 r. Kontrakt: "Remont śluzy R. we W." pomiędzy H. Sp. z o.o. a B. Sp. z o.o. z terminem zakończenia prac określonym na dzień [...] sierpnia 2014 r. oraz zlecenie Kontrakt: "Awaryjna rozbiórka przepustu i zabezpieczenia jezdni drogi w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości G." pomiędzy H. Sp. z o.o. a B. Sp. z o.o. z terminem rozpoczęcia prac [...] czerwca 2014 r. (k-129/1 i 129/2 akt administracyjnych) oraz oświadczenie pracownika firmy H. Sp. z o.o., iż firma B. Sp. z o.o. w trakcie realizacji kontraktu "awaryjnej rozbiórki przepustu i zabezpieczenia jezdni drogi w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości G." była podwykonawcą firmy H. Sp. z o.o. i w dniu [...]-[...] czerwca 2014 r. pojazd o nr rej. [...] był używany przy udrożnianiu koryta cieku - korelują z informacją uzyskaną przez organy od Zarządu Dróg Wojewódzkich w Opolu z dnia [...] lutego 2015 r., że wykonawcą robót związanych z awaryjną rozbiórką przepustu i zabezpieczeniem jezdni drogi wojewódzkiej w G. był podmiot H. Sp. z o.o., a realizacja była prowadzona w trybie pilnym.

Trafnie podkreślił również WSA, iż należy wziąć pod uwagę wskazaną w tej informacji okoliczność, że ze względu na katastrofę budowlaną odcinek drogi wojewódzkiej był całkowicie wyłączony z ruchu. Zasadnie zwrócono także uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że powyższe należy porównać z danymi zapisanymi na karcie pracy kierowcy W. W. Powoduje to, że prawidłowa jest ocena WSA, iż jeżeli organy miały wątpliwości co do przedłożonych dokumentów, to co najmniej organ odwoławczy winien przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe i przeprowadzić dowody zawnioskowane przez skarżącą w odwołaniu.

Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, że dodatkowo z umowy zlecenia z dnia [...] czerwca 2014 r. wynika, że firma H. Sp. z o.o. wynajęła sprzęt w postaci pojazdu o nr rej. [...] wraz z kierowcą do prac prowadzonych przy awaryjnej rozbiórce przepustu w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] w G., a zatem okoliczność, czy pojazd [...] wraz z kierowcą W. W. wykonywał roboty na ww. odcinku nie powinna budzić wątpliwości, chyba że – jak to prawidłowo zauważył Sąd I instancji - zostaną przedstawione dowody powalające na odmienną ocenę. W tej sytuacji, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, jakoby w niniejszej sprawie miało dojść do naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Rację ma także Sąd I instancji, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, podobna sytuacja występuje w odniesieniu do dnia [...] kwietnia 2014 r. kiedy to kierowcy Spółki wykonywali transport na terenie budowy W. Śluza R. W aktach odnaleźć można jedyne zapis zawartym w przedłożonej kopii umowy zlecenia z dnia [...] grudnia 2013 r., że urobek był wywożony na odkład, a organy nie uznały za wiarygodne dowodów w postaci kopii umowy zlecenia oraz oświadczenia kierownika budowy.

Podzielając zatem stanowisko Sądu I instancji, wskazującego na naruszenie przez organy przepisów postępowania administracyjnego odnoszących się do prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zważyć nadto trzeba, iż w myśl naczelnej zasady postępowania administracyjnego tj. zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 i skonkretyzowanej przepisem art. 77 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają każdorazowo obowiązek dokonać wszechstronnej oceny konkretnej sprawy, jak i podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia jej stanu faktycznego. Powyższe z kolei winno znaleźć swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).

Brak takiego działania po stronie organów musiał skutkować przyjęciem naruszeń stwierdzonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zaś ich wykazanie dawało podstawę do uchylenia decyzji objętej skargą. Zaniechanie dokładnego wyjaśnienia przez orzekające w sprawie organy istotnego elementu jej stanu faktycznego czynić musiało bezzasadnym przywołany wyżej zarzut skargi kasacyjnej.

Uwzględniając powyższe za oczywiście nieusprawiedliwiony uznać należy także kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania i uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym ustalenie zaskarżonego wyroku w zakresie naruszenia przez organy - w rezultacie zaniechania dokładnego uzasadnienia wszystkich okoliczności sprawy - przepisu art. 107 § 3 k.p.a., odnoszącego się do prawidłowości sporządzenia uzasadnienia decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanie na naruszenie przez organ tego przepisu (wraz z wymienionymi przez Sąd I instancji przepisami art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.), z uwagi na niewyjaśnienie w pełnym zakresie stanu faktycznego, było uzasadnione. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż w konsekwencji nie wykazania przez organ należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak tego wymaga art. 7 k.p.a., organ nie mógł sporządzić uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymaganiom stawianym przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Uznając, że organ dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie można temu Sądowi - wskazującemu na konieczność wyjaśnienia kwestii zachowania zasad przeprowadzenia kontrolowanego postępowania konkursowego, w tym także należytego wyjaśnienia tego zagadnienia w decyzjach - postawić zarzutu naruszenia (poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji) przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

Zamierzonego skutku nie mogły także odnieść zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Przede wszystkim w samym zarzucie, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej Autor nie przedstawił w zasadzie żadnej argumentacji na poparcie podniesionych zarzutów prawa materialnego, ponieważ argumenty zawarte w rozbudowanym zarzucie, jak uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnoszą się tylko do kwestii niewłaściwego odniesienia się przez Sąd I instancji do stanu faktycznego sprawy i jego oceny, a więc naruszenia prawa procesowego.

Kasator podkreśla bowiem jedynie, iż wskazane przepisy prawa materialnego nie zostały zastosowane "w odniesieniu do prawidłowo stwierdzonych przez organ naruszeń ww. norm (tj. przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz skrócenia dziennego czasu odpoczynku), które to naruszenia zostały konsekwentnie i rzetelnie wyjaśnione w decyzjach organów obu instancji" oraz "znajdują one pełne odzwierciedlenie w prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym".

W tym miejscu wymaga podkreślenia, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zakwestionowania sądowej oceny uchybień procesowych organu w zakresie ustaleń faktycznych sprawy. W sytuacji, gdy - jak wskazano wyżej przy odniesieniu się do zarzutów dotyczących prawa procesowego – oceny tej skutecznie nie podważono, zarzut kasacyjny naruszenia prawa materialnego nie może być uznany za usprawiedliwiony jedynie na skutek dokonania przez Autora rozpoznawanej skargi kasacyjnej odmiennej od przyjętej przez Sąd I instancji kwalifikacji dowodów i wysnucie na tej podstawie innych wniosków co do stanu faktycznego (zob. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 832/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych postaw, podlegała oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.