Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1207/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 pkt 2d, art. 104 b ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r., nr 69 poz. 415 z późn. zm.) przyznał A. K. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia [...] roku.

W dniu [...] roku A. K. złożył w PUP nr 2 w Ł. zaświadczenie z dnia [...] roku wystawione przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. o przebiegu ubezpieczenia celu ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. b i art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, odmówił przyznania A. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych wskazując, iż nie spełnił on warunków do uzyskania świadczenia, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy.

Od powyższej decyzji A. K. złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 71 ust. 1 i 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wniósł o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych wraz z należnymi odsetkami od dnia [...] roku. Podniósł, iż istnieje sprzeczność pomiędzy obowiązkiem płacenia składek na Fundusz Pracy od minimalnego wynagrodzenia za pracę, będącym jednocześnie jednym za warunków przyznania zasiłku dla bezrobotnych, a decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustalającą, że opłacane przez niego składki na Fundusz Pracy po ukończeniu 60 roku życia tj. za ostatnie dwa lata prowadzonej działalności gospodarczej, są nienależne.

Decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] Wojewoda Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z godnie z art. 71 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 lit. a i d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni m. in.:

- był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym

nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

- opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, (...).

W toku postępowania ustalono, że A. K. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy nr [...] w Ł. w dniu [...] roku, co oznacza, że w celu ustalenia uprawnień do zasiłku analizą objęto okres od dnia 6 kwietnia 2010 roku do dnia [...] r., tj. 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy ustalił, że w dniu rejestracji w PUP nr [...] w Ł. A. K. miał ukończony 62 rok życia (data ur. 08.09.1949 r.), natomiast działalność gospodarczą prowadził w okresie od dnia 10 lipca 2001 roku do dnia 1 października 2011 r. (decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...]). Stosownie natomiast do treści art. 104b ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, składki na Fundusz Pracy, o których mowa w art. 104 ust. 1, opłaca się za osoby wymienione w art. 104 ust. 1 pkt. 1-3 (a więc i w odniesieniu do osób prowadzących działalność gospodarczą), które nie osiągnęły wieku wynoszącego 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn. Z powyższego wynika więc, iż obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy zgodnie z art. 104b ust. 2 ustawy dotyczy osób, które nie ukończyły 55 lat w przypadku kobiet i co najmniej 60 lat w przypadku mężczyzn. Osoby, o których mowa powyżej, w sytuacji ukończenia wskazanego wieku nie mają już obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy. Z uwagi natomiast na fakt, że ustawodawca nie przewidział możliwości dobrowolnego opłacania składek na Fundusz Pracy, zgodnie z art. 71 ust.1l pkt. 2 lit. d ustawy, które ukończyły ww. wiek w przypadku zaprzestania działalności gospodarczej i zarejestrowania się jako bezrobotne, nie nabywają prawa do zasiłku dla bezrobotnych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Warunkiem obligatoryjnym do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest bowiem, w przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą, opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne od podstawy co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz opłacanie składek na Fundusz Pracy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący opłacał składki na Fundusz Pracy za cały okres prowadzenia działalności gospodarczej, jednakże biorąc pod uwagę fakt, że w dniu 8 września 2009 roku A. K. ukończył 60 lat, składki na Fundusz Pracy opłacone za w okresie od października 2009 roku do sierpnia 2011 roku były składkami nienależnymi, co potwierdza decyzja ZUS z dnia 14 października 2011 roku.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, nie ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych mających wpływ na rozstrzygnięcia i stosowanie przepisów sprzecznych ze sobą, niekorzystnych dla strony. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wydanie orzeczenia potwierdzającego prawo do zasiłku i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymując stanowisko przedstawione w odwołaniu wskazał, że art. 104 b ust. 2 ustawy dodany ustawą z dnia 19 grudnia 2008 roku o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw, wprowadził ulgę dla pracodawców zwalniając ich z obowiązku płacenia składek za osoby, które osiągnęły wiek – 55 lat w przypadku kobiet i 60 lat w przypadku mężczyzn, stanowiąc jednoznacznie w ust. 2, że "składki na Fundusz Pracy opłaca się za osoby (,...), co w związku z treścią art. 104 ust. 1 oznacza, że dotyczy tylko i wyłącznie osób, o których mowa w art. 104 ust. 1 pkt 1-3. Przepis ten, zdaniem skarżącego nie stanowi natomiast o zwolnieniu od opłacania składek na Fundusz Pracy osób prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych Skarżący podkreślił, iż opłacał składki z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej zgodnie z obowiązującymi przepisami, a zasadności ich opłacania do czasu rejestracji PUP i konieczności potwierdzenia faktu ich opłacania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych nigdy nikt nie kwestionował.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Postawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 69 z 2008r. poz.415 z późn. zm.).

Zgodnie z treścią art.71 ust.1 pkt.2 d.) wymienionej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.

W myśl art.104 b.) ust.1 cytowanej ustawy pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy przez okres 12 miesięcy, począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę, za osoby zatrudnione, które ukończyły 50 rok życia i w okresie 30 dni przed zatrudnieniem pozostawały w ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy.

Zgodnie z treścią art.104 b.) ust.2 wymienionej ustawy składki na Fundusz Pracy, o których mowa w art. 104 ust. 1, opłaca się za osoby wymienione w art. 104 ust. 1 pkt. 1-3, które nie osiągnęły wieku wynoszącego co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn.

Z przepisu art.71 ust.1 pkt.2 d.) cytowanej ustawy wynika, iż jedną z przesłanek nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą jest opłacanie przez nią przez 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed rejestracją, składek na ubezpieczenie społeczne oraz na Fundusz Pracy. W wymienionym przepisie znajduje się sformułowanie, że podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowi kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę. Oznacza to zatem, iż osoba prowadząca działalność gospodarczą jest obowiązana opłacać zarówno składki na ubezpieczenie społeczne jak i na Fundusz Pracy. W sytuacji gdyby obowiązek ten dotyczył tylko składek na ubezpieczenie społeczne a nie na Fundusz Pracy to w przepisie nie byłoby określenia "i Fundusz Pracy". Skoro w przepisie znalazło się sformułowanie jaka winna być podstawa wymiaru składek na Fundusz Pracy to wskazuje, że istnieje obowiązek opłacenia składek na ten Fundusz prze osobę prowadzącą działalność gospodarczą.

Analiza przepisu art.104 b.) ust.2 ustawy z 20 kwietnia 2004r. wskazuje natomiast, iż obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy dotyczy mężczyzn, którzy nie osiągnęli 60 lat. Po ukończeniu 60 roku życia mężczyźni nie mają obowiązku opłacania tych składek. Zaznaczyć należy, iż obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości dobrowolnego uiszczania składek na Fundusz Pracy po ukończeniu przez mężczyznę 60 lat. Nawet zatem gdyby mężczyzna prowadzący działalność gospodarczą po ukończeniu 60 roku życia nadal opłacał składki na Fundusz Pracy to składki takie stałyby się składkami nienależnymi, które podlegałyby zaliczeniu z urzędu na poczet innych zaległości lub zostałyby zwrócone płatnikowi na jego wniosek (art.24 ust.6 a.), b.) i c.) ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych – Dz.U. nr 205 z 2009r. poz. 1585 z późn. zm.).

Treść art.71 ust.1 pkt. 2 d.) i art.104 b.) ust.2 ustawy z 20 kwietnia 2004r. wskazuje zatem, iż przesłanką nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą jest opłacanie przez nią składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy przez okres co najmniej 365 dni w ciągu 18 miesięcy przez rejestracją. Wniosek taki wypływa z analizy treści obu przepisów.

Należy zaznaczyć, że zawsze punktem wyjścia w procesie wykładni powinna być analiza kontekstu językowego danego przepisu; jeżeli przepis jednoznacznie formułuje normę postępowania, to tak właśnie należy ów przepis rozumieć. Pierwszeństwo językowych reguł wykładni jest podstawowym warunkiem funkcjonowania prawa w państwie prawnym. Podobną rangę nadaje się założeniu o racjonalnym działaniu ustawodawcy w procesie stanowienia prawa. Jeśli wbrew jasnemu pod względem językowym sformułowaniu przepisu, nadawałoby mu się jakieś inne znaczenie, aniżeli to oczywiste znaczenie językowe, wówczas rola ustawodawcy byłaby li tylko pozorna (por. J. Wróblewski, Rozumienie prawa i jego wykładnia, Wrocław 1990, s. 66). W wyroku z dnia 8 czerwca 1999 r., SK 12/98, OTK,1999/5/96, LEX nr 37391, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że skoro treść przepisu, dzięki wykładni językowej, pozwala skonstruować obowiązującą normę, a ponadto wyraźna jest ratio legis tak ustalonej normy, to brak podstaw do stosowania wykładni systemowej i celowościowej.

W literaturze prawniczej, a także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmuje się, iż punktem wyjścia wykładni prawa jest tekst prawny. Poprzez tekst prawny ustawodawca przekazuje bowiem do wiadomości zainteresowanym podmiotom określone normy postępowania i oddziałuje sugestywnie na zachowania się adresatów tych norm. Aby zatem zrozumieć tekst prawny należy w pierwszym rzędzie odwołać się do reguł językowych powszechnego języka polskiego. Z założenia językowej racjonalności prawodawcy wprowadza się w doktrynie prawniczej i w praktyce stosowania prawa ogólniejszą regułę, iż jeżeli przepis jednoznacznie w danym języku formułuje normę postępowania, to tak właśnie należy dany przepis rozumieć (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 1994 r., SA/Po 692/94, LEX nr 22880).

Treść przepisu art.71 ust.1 pkt.2 d.) ustawy z 20 kwietnia 2004r. jest jasna i w sposób nie budzący wątpliwości określa jakie okresy zalicza się do "365 dni", o których mowa w art.71 ust.1 pkt.2 tej ustawy. Również treść przepisu art.104 b.) ust.2 wymienionej ustawy w sposób wyraźny i oczywisty precyzuje do kiedy istnieje obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy. Skoro oba przepisy jasno formułują normy postępowania to tak właśnie należy je rozumieć.

Nie ulega wątpliwości, iż treść przepisu art.104 b.) ust.2 ustawy z 20 kwietnia 2004r. jest krzywdzący dla osób prowadzących działalność gospodarczą, które po osiągnięciu określonego wieku (55 lat dla kobiet i 60 dla mężczyzn) zarejestrowały się w urzędzie pracy jako osoby bezrobotne. W zakresie nabycia przez nie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, do "365 dni" zalicza się bowiem jedynie okresy opłacania przez nie składek na Fundusz Pracy zaś obowiązek opłacania takich składek nie istnieje po osiągnięciu wieku emerytalnego. W konsekwencji może to spowodować odmowę nabycia prawa do zasiłku . Należy zaznaczyć, iż przepis art.104 b.) został wprowadzony z dniem 1 lipca 2009r. ustawą z 19 grudnia 2008r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 6 z 2003r. poz.33 z późn. zm.). Z uzasadnienia projektu zmiany ustawy wynika, iż przepis ten miał na celu zwiększenie aktywności zawodowej osób w wieku emerytalnym. Chodziło o obniżenie kosztów pracy oraz stworzenie dla pracodawców mechanizmu zachęty do zatrudniania osób, które osiągnęły wiek emerytalny. Pominięto jednak okoliczność, iż przepis ten stał się krzywdzący dla osób prowadzących działalność gospodarczą, które osiągnęły określony wiek (55 i 60 lat) i zarejestrowały się jako osoby bezrobotne. Przepis ten wymaga zatem szybkiej zmiany. W świetle obecnie obowiązującego przepisu art.104 b.) ust.2 oraz art.71 ust.1 pkt.2 d.) ustawy, w przekonaniu sądu, brak jest jednak podstaw do zaliczenia do "365 dni" okresu za który nie była odprowadzana składka na Fundusz Pracy. Byłoby to bowiem sprzeczne z literalną treścią przepisu art.71 ust.1 pkt.2 d.), który określa jakie okresy zalicza się do "365 dni".

Za przyjęciem takiego toku rozumowania przemawia również fakt, iż w przepisie art.71 ust.1 pkt. 2 d.) nie zawarto takiego sformułowania jakie znalazło się w przepisie art.71 ust.1 pkt.2 a.) i art.71 ust.1 pkt.2 c.). W pierwszym z tych przepisów (art.71 ust.1 pkt.2 a.) znalazło się określenie "z zastrzeżeniem art.104a – 105" co oznacza, iż do przesłanki istnienia obowiązku opłacania składki na Fundusz Pracy wprowadzono między innymi odstępstwo określone w art.104 b.). W drugim natomiast przepisie (art.71 ust.1 pkt.2 c.) znalazło się sformułowanie "z zastrzeżeniem art.104 b.) ust.2". Oznacza to, iż wobec osób świadczących usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia warunkiem zaliczenia tego okresu do "365 dni" jest istnienie obowiązku opłacania składki na Fundusz Pracy a jedyny wyjątek dotyczy osób wymienionych w art.104 b.) ust.2 (tzn. kobiet, które ukończyły 55 lat i mężczyzn, którzy ukończyli 60 lat). W przepisie art.71 ust.1 pkt.2 d.) brak jest takiego określenia jakie znalazło się w art. 71 ust.1 pkt.2 a) i c.). W związku z czym w stosunku do sytuacji określonej w art.71 ust.1 pkt.2 d.) brak jest podstaw do zaliczania do stażu pracy warunkującego prawo do zasiłku, okresu niepłacenia składek na Fundusz Pracy z powodu osiągnięcia 55 lat przez kobietę i 60 lat przez mężczyznę. Wyjątek taki nie wynika bowiem z treści przepisu art.71 ust.1 pkt. d.) ustawy. Przyjęcie odmiennego poglądu a mianowicie zaliczenie do "365 dni" okresu nieopłacania składek na Fundusz Pracy z powodu osiągnięcia wieku 55/60 lat byłoby sprzeczne z treścią art.71 ust.1 pkt. 2 d.) i stanowiłoby naruszenie tego przepisu.

Jak wynika z zebranego materiału odwodowego A. K. urodził się 8 września 1949r. W okresie od 1 sierpnia 2001r. do 30 września 2011r. prowadził on działalność gospodarczą zaś w dniu [...]r. zarejestrował się w urzędzie pracy. Okres 18-u miesięcy, o którym mowa w art.71 ust.1 pkt.2 ustawy z 20 kwietnia 2004r., to okres od 6 kwietnia 2010r. do 6 października 2001r. W dniu 8 września 2009r. skarżący ukończył 60 lat i nadal opłacał składki zarówno na ubezpieczenie społeczne jak i na Fundusz Pracy. Z uwagi na to, iż obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy istnieje do ukończenia przez mężczyznę 60 lat decyzją z dnia 14 października 2011r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał, iż składki za okres od października 2009r. do sierpnia 2001r. są składkami nienależnymi. W związku z czym zostaną one zaliczone do poczet innych należności bądź zwrócone na wniosek płatnika. Wobec tego, iż w okresie 18-u miesięcy poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy skarżący nie uiścił składek na Fundusz Pracy( składki za okres od października 2009r. do sierpnia 2011r. nie są należne) nie posiada on "365 dni" okresu, którym mowa w art.71 ust.1 pkt.2 d.) ustawy z 20 kwietnia 2004r. Organy administracji słusznie zatem odmówiły A. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Przy ocenie zasadności skargi sąd wziął po uwagę okoliczność podnoszoną przez skarżącego, iż jego wspólnikowi w prowadzeniu działalności gospodarczej Z. Ś. przyznano prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

Jak wynika z oświadczenia złożonego przez A. K. na rozprawie oraz treści złożonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...]r. (k.30-38) skarżący wspólnie z Z. Ś. prowadził działalność gospodarczą. Jego wspólnik urodził się w 1950r. i decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta Ł. przyznał mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Następnie w dniu [...] Wojewoda Ł. z urzędu wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji i decyzją z [...]r. stwierdził nieważność decyzji z [...]. Na skutek wniesionego odwołania Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...]. uchylił zaskarżoną decyzję z [...]r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...]r. w części dotyczącej ustalenia uprawnień zasiłkowych. Oznacza to, iż w obrocie prawnym pozostała decyzja przyznająca Z. Ś. prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Analiza uzasadnienia decyzji z [...]r. wskazuje, iż organ odwoławczy nie stwierdził aby doszło do rażącego naruszenia prawa. Zdaniem organu uregulowania zawarte w art.71 ust.1 pkt.2 d.) i art.104b.) ust.2 ustawy z 20 kwietnia 2004r. wywołują dysonans w zakresie ich interpretacji. Nie są one dostatecznie jasne i precyzyjne a skoro tak to nie można uznać, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. W związku z czym organ odwoławczy uznał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej Z. Ś. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Konsekwencją tego rozstrzygnięcia jest to, iż Z. Ś. otrzymuje zasiłek zaś skarżącemu odmówiono prawa do tego świadczenia.

Sąd w obecnym składzie stanął na stanowisku, iż wykładnia gramatyczna przepisu art.17 ust.1 pkt.2d.) ustawy z 20 kwietnia 2004r. nie pozwala na zaliczenie do "365 dni" okresu niepłacenia składek na Fundusz Pracy z uwagi na ustawowe zwolnienie z obowiązku uiszczania takich składek przez osoby w wieku emerytalnym. W wymienionym przepisie nie ma sformułowania o odstępstwie w takim zaliczeniu w przypadku określonym w art.104b.) ust.2 ustawy tak jak uczyniono to w art.71 ust.1 pkt.2 a.) i c.). Można oczywiście podnosić argument, iż takie rozwiązanie jest niesprawiedliwe dla osób prowadzących działalność gospodarczą, które osiągnęły wiek emerytalny. W zakresie uzyskania prawa do zasiłku pozostają one bowiem w gorszej sytuacji od osób pozostających w zatrudnieniu. Trudno odmówić słuszności takiej argumentacji lecz nie zmienia to faktu, iż przepis art.71 ust.1 pkt.2 d.) ustawy z 20 kwietnia 2004r. określa jakie okresy podlegają zaliczeniu do okresu "365 dni" i nie przewiduje on żadnych odstępstw w tym zakresie. Przepis ten nie został dotychczas zmieniony i nadal obowiązuje.

Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę A. K.

A. B.