Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1000/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 16 par. 1, art. 77, art. 107 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 5, art. 145a, art. 149 par. 1 i par. 2, art. 151 par. 1 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 25 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 roku sprawy ze skargi J. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji nakazującej wykonanie rozbiórki silosów zbożowych - oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z przepisami art. 145, art. 150 oraz art. 151 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lipca 2016r., nr [...], o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...], nakazującej wykonanie rozbiórki dwóch silosów zbożowych na płycie fundamentowej, zrealizowanych na działkach nr 1048 i nr 1049 w M.

Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w wyniku wniosku E. i K. P. - właścicieli działki nr 1048 w miejscowości M., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. prowadził postępowanie w sprawie legalności budowy silosów zbożowych na działce nr ewid. 1049, stanowiącej własność J. Z. oraz częściowo na działce nr ewid. 1048.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., nakazał J. Z. rozbiórkę dwóch silosów zbożowych na płycie fundamentowej zrealizowanych na dz. nr ewid. 1048 i 1049, w miejscowości M., bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, wskazując jako podstawę prawną normę art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r., znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji, zostało wniesione z uchybieniem terminu, przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Decyzja organu szczebla powiatowego uzyskała w związku z tym przymiot ostateczności.

W dniu 26 czerwca 2015r., do organu I instancji wpłynął wniosek J. Z. o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją organu szczebla podstawowego z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...], z uwagi na odnalezienie w dniu 20 czerwca 2015r. nowego dokumentu, istotnego w prowadzonej sprawie w postaci dokumentu wystawionego przez firmę A z dnia 22 grudnia 2008r., który informuje o czasie budowy silosów zbożowych. Dodatkowo do wniosku dołączono potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie oświadczeń świadków – P. B. z dnia 16 lutego 2015r., J. Ż. z dnia 20 stycznia 2015r., W. M. z dnia 2 marca 2015r. i S. J. z dnia 20 stycznia 2015r. Przy piśmie z dnia 12 października 2015r. wnioskodawca przekazał dodatkowo oryginał pisma A Sp. z o.o. z dnia 7 października 2015r., z którego wynika, że w dniu 28 kwietnia 1994r. zamontowano silosy na nieruchomości w miejscowości M. 76.

Organ I instancji, decyzją z dnia [...] października 2015r., nr [...], w oparciu o przepis art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia z wniosku J. Z. postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...], nakazującą rozbiórkę dwóch silosów zbożowych na płycie fundamentowej zrealizowanych na dz. nr 1048 i 1049 w m. M.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2015r., nr [...], organ szczebla wojewódzkiego uchylił w całości powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Główną przesłanką wyeliminowania decyzji organu stopnia podstawowego było stwierdzenie, że, zdaniem organu szczebla wojewódzkiego, w sprawie wystąpiły wszystkie przesłanki pozytywne uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu I instancji z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...] i jednocześnie nie wystąpiły przesłanki negatywne, wprowadzone przepisami art. 146 § 1 i 2 k.p.a., a tym samym organ szczebla powiatowego zobligowany był normą art. 145 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. do wszczęcia postępowania w trybie wznowienia.

W prowadzonym ponownie postępowaniu organ I instancji, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r., nr [...], wznowił postępowanie, zakończone własną ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...], natomiast wydanym w tym samym dniu postanowieniem nr [...], w oparciu o normę art. 152 § 1 k.p.a. wstrzymał wykonanie decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...], nakazującej wykonanie rozbiórki dwóch silosów zbożowych na płycie fundamentowej, zrealizowanych na działkach nr 1048 i 1049 w M.

Po przeprowadzeniu postępowania drugoinstancyjnego, zainicjowanego zażaleniem E. P., organ szczebla wojewódzkiego postanowieniem z dnia [...] lutego 2016r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] stycznia 2016r., nr [...].

Pismem z dnia 2 marca 2016r. organ I instancji zwrócił się do A Sp. z o.o. z siedzibą w A. z prośbą o informację o dacie montażu silosów na działkach nr ewid. 1048 i 1049 w kontekście pisma z dnia 22 grudnia 2008r., potwierdzającego, że montaż nastąpił w dniu 28 kwietnia 1994r., zawierającego sprzeczne informacje z treścią pisma z dnia 22 kwietnia 2014r.

A Sp. z o.o., pismem z dnia 8 marca 2016r., poinformowało organ szczebla powiatowego, że dokumenty nie zawierają sprzecznych informacji, bo zostały sporządzone w zupełnie innym czasie i na podstawie innych dokumentów. Obecnie A Sp. z o.o. nie dysponuje dokumentami źródłowymi, umożliwiającymi ustalenie daty montażu silosów na nieruchomości, a datę tę może określić jedynie na podstawie wcześniejszych pism, kierowanych do stron zainteresowanych.

Pismem z dnia 17 marca 2016r. E. P. podniosła, że miarodajnym dla ustalenia daty montażu dowodem jest znajdująca się w aktach sprawy mapa sytuacyjno-wysokościowa, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego pod numerem [...] z potwierdzoną adnotacją o jej aktualności z dnia 29 lutego 1996r. oraz ortofotomapa z dnia 11 sierpnia 1996r. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r., mapa sytuacyjno-wysokościowa obejmuje otaczający teren działek 1050 i 1051 w pasie nie niniejszym niż 30 metrów, czyli także działkę 1049. Tym samym urzędowy dokument stoi w sprzeczności z dokumentem prywatnym, jakim jest pismo A Sp. z o.o. z dnia 22 grudnia 2008r.

Dalej organ szczebla powiatowego ustalił, że A. G. - geodeta uprawniony, sporządzający kontestowaną mapę sytuacyjno-wysokościową, nie prowadzi już działalności i nie mieszka już na terenie W., natomiast wezwany do złożenia wyjaśnień J. W. - geodeta uprawniony, sporządzający opracowanie geodezyjne nr [...] oświadczył w dniu 29 marca 2016r., że z uwagi na upływ czasu nie może stwierdzić jednoznacznie istnienia silosów na działce nr 1048 i 1049. Pismem z dnia 8 kwietnia 2016r. E. P. złożyła wniosek o wezwanie A. G. i wyjaśnienie, czy w momencie sporządzania mapy sytuacyjno-wysokościowej, aktualnej nadzień 29 lutego 1996r., geodeci wykonujący tę mapę mieli obowiązek naniesienia na nią wszelkich obiektów, znajdujących się na działkach objętych sporządzeniem mapy [...] oraz czy obowiązek naniesienia obiektów dotyczył również działek sąsiednich w promieniu 30m, jak zaznaczył Ośrodek Geodezji i Kartografii w W. w piśmie z dnia 27 grudnia 2011r.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2016r. organ szczebla powiatowego zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. o przesłuchanie A. G. w ramach pomocy prawnej. W odpowiedzi na wezwanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. A. G., pismem z dnia 21 kwietnia 2016r. oświadczyła, że nie była obecna w dacie sporządzania pomiarów na działkach nr ewid. 1050 i 1051, a w związku z tym nie może stwierdzić, czy w tym dniu na działkach sąsiednich nr ewid. 1048 i 1049 istniały silosy.

Przy piśmie z dnia 11 maja 2016r. E. P. przekazała do organu I instancji między innymi kopię oświadczenia A Sp. z o.o. z siedzibą w A., kierowanego do J. Z. z dnia 29 maja 2012r., w treści którego potwierdzono, że J. Z. zakupił w maju 1996 roku 2 silosy zbożowe typu BIN60. Silosy te zostały zamontowane w gospodarstwie J. Z. na przełomie maja i czerwca 1996 roku. W odpowiedzi na wezwanie organu szczebla powiatowego, przy piśmie z dnia 24 maja 2016r. E. P. przekazała notarialnie poświadczoną kopię wyżej omówionego oświadczenia.

J. Z. pismem z dnia 30 maja 2016r. podważył autentyczność oświadczenia A Sp. z o.o. z dnia 29 maja 2012r. podnosząc, że nie występował o jego wydanie i pismo to nie zostało mu doręczone. Wątpliwości J. Z. wzbudził nadto fakt, że E. P. dysponowała pismem kierowanym do J. Z. od 2012r. i nie ujawniła go wcześniej.

Pismem z dnia 31 maja 2016r. organ stopnia podstawowego wystąpił ponownie do A Sp. z o.o. z siedzibą w A. z prośbą o wyjaśnienie rozbieżności między treścią pisma z dnia 22 grudnia 2008r., a treścią pisma z dnia 29 maja 2012r. A Sp. z o.o. pismem z dnia 10 czerwca 2016r. poinformowała, że nie posiada już żadnych dokumentów źródłowych, które były podstawą sporządzenia pism kierowanych do J. Z., a tym samym nie może stwierdzić, czy silosy zakupione w 1994 roku czy w 1996 roku zostały zamontowane na działkach nr ew. 1048 i 1049 w M. 76.

J. Z. pismem z dnia 7 lipca 2016r. podkreślił, że oświadczeniem z dnia 16 marca 2009r. A Sp. z o.o. udzieliła szczegółowych informacji co do zakupu silosów w 1994r., natomiast pisma z roku 2009 i 2012, dotyczące zakupu silosów w 1996r. są bardziej ogólne. J. Z. zakwestionował dodatkowo wiarygodność zeznania świadka S. S., który oświadczył, że wnioskodawca oglądał silosy zakupione przez niego w dniu 29 lutego 1996r., brał adres firmy i wypytywał ile kosztowały, wskazując, że pismem z dnia 16 marca 2009r. A Sp. z o.o. potwierdziła, że J. Z. zamówił silosy 28 lutego 1996r., a zatem o dzień wcześniej. Zakwestionowana została również wiarygodność zeznania świadka R. K., bowiem z nieruchomości, stanowiącej własność małżonków P. nie widać silosów na nieruchomości strony. Dodatkowo montaż silosów trwa 6 godzin, a tym samym nie mógł odbywać się na przełomie maja i czerwca. J. Z. wyjaśnił nadto, że w 1996r. w okresie zimowym zamówił dwa silosy - zamówienie z 28 lutego 1996r., [...], które planował połączyć elewatorem kubełkowym i rurami spustowymi z młynem i mieszalnią pasz. Jednakże, z uwagi na konieczność uzyskania pozwolenia na budowę i brak zgody właścicieli sąsiedniej nieruchomości na budowę silosów na granicy nieruchomości, silosy zostały sprzedane. Podniesiono dodatkowo, że pismo z dnia 22 grudnia 2008r. zawiera informację o montażu silosów, natomiast pismo z dnia 16 marca 2009r., dotyczące silosów zakupionych w 1996r., informacji takiej nie zawiera, co zdaniem inwestora, potwierdza, że nie zostały one zamontowane na nieruchomości.

W tak ustalonym stanie faktycznoprawnym organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję nr [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji organu szczebla powiatowego J. Z. zakwestionował uznanie za wiarygodne przedstawionych przez E. P. map i zeznań świadków. Odwołujący podniósł, że silosy są zlokalizowane w odległości 54 m od wiaty na terenie działki nr ewid. 1051, a tym samym na mapie do celów projektowych, sporządzonej przez geodetów uprawnionych J. W. i A. G., silosy mogły nie zostać ujawnione. Dodatkowo odwołujący wskazał, że stara się zalegalizować silosy ustawione w 1994r., nie zaś te zakupione w 1996r., o których organ I instancji wiedział od dnia 19 marca 2009r., bowiem stosowne pismo A Sp. z o.o. przedstawił sam J. Z. Dodatkowo w treści odwołania zarzucono, że nie zostali przesłuchani małżonkowie I., których zeznania miałyby kluczowy wpływ na wynik sprawy.

Ustosunkowując się do treści odwołania, E. P. zakwestionowała trafność zarzutów J. Z.

Następnie organ II instancji, w oparciu o art. 6, art. 7, art. 145 § 1 pkt 5, art. 146 § 1 i 2, art. 149 § 2, art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. wyjaśnił zasady wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną i podkreślił, że data zakończenia budowy przedmiotowych silosów ma kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy zastosowanie znajdzie ustawa Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym obecnie, czy też ustawa z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze m.).

W pierwotnie prowadzonym postępowaniu organ szczebla powiatowego w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy przyjął, że silosy stanowiące przedmiot postępowania zostały wybudowane między 29 lutego 1996r. tj. datą sporządzenia mapy Nr [...], na której nie uwidoczniono silosów, a 11 sierpnia 1996r., tj. datą sporządzenia ortofotomapy [...], na której uwidoczniono przedmiotowe silosy. Odnalezione przez J. Z. pismo A Sp. z o.o. z siedzibą w A. z dnia 22 grudnia 2008r. zawierało natomiast w swojej treści potwierdzenie dostawy i montażu 2 szt. silosów typu BIN60R w dniu 28 kwietnia 1994r.

Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że w analizowanym postępowaniu zgromadzone materiały dowodowe wskazują na rozbieżne daty budowy przedmiotowych silosów. Organ szczebla powiatowego przeprowadził postępowanie wyjaśniające, które nie doprowadziło jednakże do wyeliminowania wzmiankowanej rozbieżności. W szczególności A Sp. z o.o. pismem z dnia 29 kwietnia 2014r. poinformowała, że dokumenty finansowe i rozliczeniowe przechowywane są przez 6 lat, a tym samym nie posiada obecnie dokumentów pozwalających jednoznacznie potwierdzić daty montażu silosów na przedmiotowej nieruchomości. Pismem z dnia 8 marca 2016r. A Sp. z o.o. podtrzymała wcześniejsze wyjaśnienie, co do braku dokumentów umożliwiających określenie daty montażu silosów na nieruchomości. W tym zakresie A Sp. z o.o. może określić tę datę jedynie na podstawie wcześniejszych pism skierowanych do stron zainteresowanych.

Dalej organ odwoławczy zaznaczył, że zeznania pouczonych o odpowiedzialności karnej świadków przedstawionych przez strony postępowania również zawierają rozbieżne oświadczenia co do daty budowy przedmiotowych silosów. P. B., J. Ż., W. M., S. J., T. Z., M. Z., R. Ż., Z. K., S. M., J. S., R. P., wskazali, że silosy zostały wybudowane w 1994r., natomiast R. K., S. S., T. P., G. P. oświadczyli, że silosy zostały wybudowane w 1996r. Komenda Powiatowa Policji w W. postanowieniem z dnia [...] października 2014r., znak: [...], odmówiła wszczęcia śledztwa w sprawie złożenia fałszywych zeznań. Tym samym rozbieżności tych nie udało się wyjaśnić.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis artykułu 80 k.p.a. statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznacza on organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Przepisy procedury administracyjnej nie wprowadzają również hierarchizacji wartości poszczególnych dowodów. Wyjątek w tym zakresie dotyczy jedynie dokumentów urzędowych. Przepisy art. 76 § 1 i 2 k.p.a. wprowadzają bowiem domniemanie prawne, że dokumenty urzędowe, w tym sporządzone przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

W ocenie organu II instancji tego rodzaju charakter ma mapa sytuacyjno- wysokościowa przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego pod numerem [...] z adnotacją o jej aktualności nadzień 29 lutego 1996r. Zgodnie z § 5 rozporządzenia w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, mapy, o których mowa w § 4, zwane dalej "mapami do celów projektowych", powinny obejmować również obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 m, a w razie konieczności ustalenia strefy ochronnej - także teren tej strefy. Działka nr 1049 w całej szerokości znajduje się w strefie wzmiankowanych 30 m. Na mapie nie uwidoczniono przedmiotowych silosów. Wpisom uprawnionego geodety, posiadającego wymagane uprawnienia zawodowe do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii, na mocy przepisu art. 76 ust. 2 k.p.a., przysługuje domniemanie prawdziwości i domniemanie zgodności z prawdą. Jako że zgodnie z normą art. 76 § 3 k.p.a. przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach, organ szczebla powiatowego wezwał geodetę uprawnionego J. W. i geodetę uprawnionego A. G. do potwierdzenia czy na działkach 1048 i 1049 w dniu wykonywania pomiarów istniały przedmiotowe silosy (mimo, że nie uwidoczniono ich na kontestowanej mapie sytuacyjno-wysokościowej). J. W. oświadczył, że z uwagi na upływ czasu nie ma możliwości stwierdzić, czy w dniu sporządzania pomiarów na działkach nr 1048 i 1049 istniały przedmiotowe silosy, natomiast A. G. oświadczyła, że nie była obecna na nieruchomości w czasie dokonywania pomiarów. Tym samym zapisy mapy sytuacyjno-wysokościowej nie zostały podważone.

Oceniając wyniki postępowania dowodowego organ II instancji stwierdził, że ujawniony nowy dowód w postaci pisma A Sp. z o.o. z siedzibą w A. z dnia z dnia 22 grudnia 2008r., będący dokumentem prywatnym, zawierający sprzeczne stwierdzenia z dokumentem urzędowym - mapą sytuacyjno- wysokościową z dnia 29 lutego 1996r., Nr [...], w kontekście wszelkich pozostałych dowodów, nie może obalić domniemania prawnego, przyznanego normą art. 76 § 2 k.p.a. W szczególności, że sam autor - A Sp. z o.o. wskazał, że nie ma możliwości jednoznacznego potwierdzenia daty montażu silosów na nieruchomości, gdyż nie posiada obecnie żadnych dokumentów w tym zakresie i opierać się może jedynie na własnych wcześniejszych pismach.

W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że nie stwierdzono istnienia podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...] na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. Nie ma zatem podstaw do kwestionowania legalności i prawidłowości decyzji organu stopnia podstawowego. Należało zatem zaskarżoną decyzję w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymać w mocy.

Odnosząc się do treści odwołania organ szczebla wojewódzkiego stwierdził, że dowodem uznanym za wiarygodny, z uwagi na domniemanie prawne, którego nie obaliły inne przeprowadzone w sprawie dowody, była mapa sytuacyjno-wysokościowa z dnia 29 lutego 1996r., nr [...]. Zgodnie § 5 rozporządzenia w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, mapy do celów projektowych obejmują obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 m. Pojęcie "teren inwestycji" nie posiada definicji legalnej. Jednakże nie oznacza to kompletnej dowolności w jego interpretacji. Zwrócić należy uwagę, że pojęcie to precyzować należy przez pryzmat ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity z 2016r., poz. 778 ze zm.). Na gruncie tej ostatniej ustawy przez teren inwestycji rozumie się nieruchomość, która może składać się z więcej niż jednej działki geodezyjnej, zlokalizowaną między liniami rozgraniczającymi wyznaczonymi na mapie w odpowiedniej skali. Tym samym nie ma podstaw do przyjęcia, że "teren inwestycji" to wyłącznie fragment działki geodezyjnej, na którym bezpośrednio został posadowiony obiekt budowlany.

Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył J. Z., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz.U. z 1995r., nr 25, poz. 133), poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wg ww. rozporządzenia istnieje obowiązek, nie zaś powinność, objęcia obszaru otaczającego teren inwestycji, w efekcie czego mogło dojść do pominięcia objęcia silosów zlokalizowanych na działce nr 1049 na mapie projektowej nr [...].;

2) przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i

Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych, obowiązujących w budownictwie poprzez jego błędną wykładnię i w związku z tym niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, mianowicie przez określenie, iż pojęcie "teren inwestycji" mógł odnosić się do wykonanych map i innych dokumentów geodezyjnych także przed 2003 rokiem - tj. przed rokiem wydania ww. ustawy, pomimo, iż mapa projektowa w przedmiotowej sprawie została wykonana w 1996 roku, a zatem kilka lat przed wejściem w życie przepisów ww. ustawy, co oznacza, iż geodeta wykonujący przedmiotową mapę mógł wykonać jej zapisy bez zachowania regulacji ustalonych pod rządem wskazanej ustawy.

Skarżący zarzucił ponadto naruszenie przepisów prawa procesowego:

1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, poprzez:

a) nieustalenie jaką długość miał obszar, otaczający teren inwestycji, czy było to 30 m, czy też mniej bądź więcej, co ma zasadnicze znaczenie czy określeniu czy przedmiotowe silosy mogły zostać objęte na wskazanej mapie, czy też nie;

b) nieustalenie przez organ, czy na mapie projektowej został objęty obszar otaczający teren inwestycyjny w pasie co najmniej 30 m z każdej strony, co ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, ponieważ w razie nie objęcia wskazanego obszaru z każdej strony w pasie minimum 30 m, stanowi to realną przeszkodę w uznaniu, iż ww. mapa projektowa obejmuje teren, na którym są postawione silosy;

c) nieodniesienie się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do odległości między silosami a wiatą działki nr 1051 i nieprzeprowadzenie przez organ dowodu z oględzin działek 1048, 1049, 1051 oraz 1052 w celu ustalenia i zmierzenia odległości pomiędzy przedmiotowymi silosami a wiatą na działce nr 1051, czego skutkiem jest błędne określenie, iż mapa projektowa mogła objąć obszar większy niż 30 m – gdyż odległość pomiędzy silosami a wiatą wynosi ponad 50 m, co z kolei doprowadziło do błędnego uznania, że silosy mogły być wskazane na ww. mapie, a w konsekwencji nieustalenie przez organ rzeczywistego stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz błędne przyjęcie, że skarżący postawił przedmiotowe silosy po 1994 roku, co stanowi samowolę budowlaną;

2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

a) niewskazanie przez organ, którym zeznaniom świadków przyznał, a którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz nieprzedstawienie przyczyn przyznania bądź odmowy wiarygodności zeznaniom świadków;

b) niewskazanie, czy dokument z firmy A z dnia 22 grudnia 2008r. potwierdzający zrealizowanie zlecenia - a zatem zakup i montaż dwóch silosów w 1994 roku - został przez organ uznany za wiarygodny czy też nie wraz z wyjaśnieniem dlaczego;

c) niewskazanie, czy dokument z firmy A z dnia 29 maja 2012r. został uznany przez organ za wiarygodny czy też nie i dlaczego;

3) art. 76 § 2 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez:

a) niewłaściwe ustalenie, iż nie doszło do obalenia domniemania prawnego mapy projektowej nr [...], mającej walor dokumentu urzędowego, pomimo, iż skarżący przedłożył wiarygodny dowód z dokumentu z firmy z dnia 22 grudnia 2008r., który jednoznacznie przeczył treści mapy projektowej w zakresie istnienia silosów w 1994 roku, a także

b) poprzez dokonanie błędnej oceny dowodowej zeznań świadków J. W. oraz A. G., które w żadnej mierze nie potwierdziły zapisów mapy projektowej, przez co zakwestionowały wiarygodność tejże mapy.

Organ wniósł o oddalenie skargi, odwołując się do uzasadnienia stanowiska, zawartego w motywach zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 10 kwietnia 2017r., uczestniczka postępowania E. P., wniosła o oddalenie skargi. W jej ocenie, wszystkie okoliczności uzasadniające stanowisko organu i będące podstawą podjętego rozstrzygnięcia zostały w sposób niezwykle wyczerpujący i dokładny omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Działania skarżącego mają jedynie na celu przedłużenie i tak już bardzo długo trwającego postępowania administracyjnego, uniemożliwiając jednocześnie wykonanie prawomocnej decyzji. W ocenie uczestniczki, skarżący wykorzystuje wszelkie możliwości, aby tylko nie dopuścić do rozbiórki silosów. Działanie skarżącego zmierza zatem w oczywisty sposób do sabotowania prawomocnej i ostatecznej decyzji administracyjnej, która została wydana w oparciu o rzetelnie i wnikliwie zebrany materiał dowodowy, a w szczególności w oparciu o dokumenty urzędowe jakimi są mapy. Zeznania świadków stanowiły tu ewentualnie jedynie element pomocniczy.

Uczestniczka postępowania podkreśliła, że decyzja o rozbiórce silosów jest ostateczna i podlega wykonaniu. Legalizacja samowoli budowlanej jest niemożliwa, gdyż skarżący nie złożył oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to nie może zaś być przez niego złożone z uwagi na to, iż silosy są częściowo zlokalizowane na działce, która nie stawowi własności skarżącego.

Do pisma z dnia 28 marca 2017r., zatytułowanego "uzupełnienie skargi" J. Z. załączył oświadczenie geodety J. W. precyzujące, iż "zakres mapy sytuacyjno – wysokościowej nr księgi robót [...] (...) nie obejmował terenu w zakresie silosów na działce nr 1049" oraz wskazujące, zaś sam geodeta nie pamięta czy na wspomnianej działce były usytuowane silosy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., odmawiającą – po wznowieniu postępowania – uchylenia ostatecznej decyzji tegoż organu z dnia [...] grudnia 2014r., nakazującej J. Z. rozbiórkę dwóch silosów zbożowych, zlokalizowanych na działkach nr 1048 i 1049 w miejscowości M.

Na wstępie wskazać należy, że każda decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.), podlega szczególnej ochronie w celu zapewnienia stabilności stosunków prawnych, co w konsekwencji stanowi ochronę praw nabytych adresatów tej decyzji. Z tego też względu wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawnych – bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych przepisów.

Zgodnie z regulacją art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyla się decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi się istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Oznacza to, że warunkiem sine qua non pozwalającym na ingerencję w treść ostatecznego rozstrzygnięcia jest istnienie przesłanki wznowieniowej. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma bowiem na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Oznacza to m.in., że jeżeli nie stwierdzono istnienia żadnej z podstaw wznowienia, które dotyczą postępowania dowodowego, to wznowienie postępowania, nie daje podstaw do ponownej oceny już przeprowadzonych i ocenionych dowodów. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2012r., sygn.akt II OSK 1266/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenie.nsa.gov.pl)

W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania oparto o przesłankę ujętą w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazując na ujawnienie nowego dowodu w postaci dokumentu z dnia 22 grudnia 2008r., sporządzonego przez M. L. - Kierownika Działu Montaży "A" SP. z o.o. w A. a nieznanego wcześniej organowi orzekającemu o treści: "W odpowiedzi na Pańskie zapytanie Firma A Spółka z o.o. potwierdza dostawę i montaż 2 szt. silosów typu BIN60R na zlecenie Pana J. Z., adres j.w. Zamówienie z dnia 28.02.1994r. zostało zrealizowane 28.04.1994r.".

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r., w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 k.p.a., wznowiono postępowanie w opisanej wyżej sprawie. Przedmiot postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznacza natomiast art. 149 § 2 k.p.a. , obligując do przeprowadzenia postępowania co do przyczyny wznowienia oraz, po jej ziszczeniu, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się decyzją, w której zgodnie z art. 151 k.p.a. organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub 145 b k.p.a. (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) lub też uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.)

Ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, dotyczy dowodów i okoliczności, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania tylko wówczas, gdy są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu postępowania oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wraz z innymi dowodami, zgromadzonymi w sprawie, wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Przez "nową okoliczność istotną" dla sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dna 16 grudnia 2014r., sygn. akt II GSK 2009/13 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Warszawie z dnia 8 maja 2014r., sygn. akt VII SA/Wa 2313/13, w Gliwicach z dnia 23 października 2014r., sygn. akt III SA/Gl 437/14 i w Łodzi z dnia 19 marca 2012r., sygn. akt II SA/Łd 1120/12, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W rozpoznawanej sprawie przedłożony przez skarżącego dokument podstawy takiej nie stanowi. Jego weryfikacja, przeprowadzona przez organ w toku wznowionego postępowania, wykazała bowiem sprzeczność zarówno z treścią pozostałych, zgromadzonych w postępowaniu rozpoznawczym dokumentów, jak również z treścią pism i dokumentów, sporządzonych przez tego samego wystawcę, dezawuując tym samym przedłożony jako podstawa wznowienia dowód. W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, że Spółka z ograniczaną odpowiedzialnością A z siedzibą w A. powstała w dniu 1 grudnia 1999r., co wynika wprost z pisma Spółki z dnia 10 czerwca 2016r., a oznacza, że Spółka z oczywistych względów nie mogła dokonywać sprzedaży lub też montażu jakichkolwiek silosów zarówno w roku 1994 jak i 1996. Po wtóre: z informacji Spółki wynika, iż dokonała "wykupu przedsiębiorstwa Zakład Mechanizacji i Automatyzacji Rolnictwa "A" w późniejszym okresie, ale w ostatnich latach odbyły się gruntowne porządki archiwizowanych dokumentów. (...)". Aktualnie natomiast "nie posiada już żadnych dokumentów źródłowych (...) i nie jest w stanie stwierdzić czy silosy zakupione w 1994 czy 1996r. zostały zamontowane na działkach nr ew. 1048 i 1049 w M. 76 (...)". Tym samym pismo, datowane na dzień 22 grudnia 2008r., mające dowodzić sprzedaży i montażu silosów w 1994r. zasadnie nie zostało uznano za miarodajne przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Prócz bowiem wskazanych wyżej zastrzeżeń określona w tymże piśmie data zakupu i montażu silosów pozostaje w sprzeczności choćby z treścią opinii technicznej w zakresie ochrony przeciwpożarowej z czerwca 2014r., sporządzonej na zlecenie samego skarżącego, w której to opinii data posadowienia silosów określona została na "połowę 1995r." (str.4 opinii). Nawet zatem przy założeniu, że mapa sytuacyjno – wysokościowa, sporządzona w lutym 1996r. przez J. W., nie obejmowała (choć po myśli § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych w budownictwie, powinna) "terenu w zakresie silosów na działce nr 1049", nie oznacza to, że wspomniane silosy na tejże działce istniały od 1994r. Zgodzić się należy z organami, że jedyną datą pewną ich posadowienia jest sierpień 1996r., bowiem z tego okresu pochodzi ortofotomapa, na której obiekty te są uwidocznione.

Powołane przez skarżącego okoliczności prawidłowo ocenione zostały zatem przez organy jako nie odpowiadające warunkom określonym w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który jako podstawę wznowienia postępowania administracyjnego wskazuje okoliczności lub dowody nowe, nieznane organowi, mające jednocześnie istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W tej sytuacji, wobec nieistnienia przesłanki wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. prawidłowe jest także stanowisko Kolegium, że w świetle art. 151 k.p.a. brak podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej, to jest decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2014r.

W myśl, przywołanego już wyżej przepisu art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 "a", albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 "a", i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Z przepisu tego wynika przeto w sposób nie budzący wątpliwości, że w przypadku ustalenia, że nie zachodzi żadna z przyczyn wznowienia postępowania, czyli decyzja ostateczna nie była dotkniętą żadną z wadliwości wskazanych w przepisach art. 145 § 1 i art. 145 "a" § 1 k.p.a., organ nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy. Ma wówczas obowiązek wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Stwierdzenie, że po przeprowadzeniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2014r. nie wyszły na jaw istotnie dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uprawniało organ nadzoru budowlanego do wydania na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie może dokonywać ponownej kontroli rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej, a więc kontroli prawidłowości decyzji z dnia [...] grudnia 2014r., skoro nie ujawniły się takie nowe okoliczności lub środki dowodowe, które nie były znane ani organowi ani sądowi, a mogły mieć jednocześnie wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Dlatego nie mogą być uwzględnione zarzuty skargi, dotyczące oceny zeznań świadków, rozumienia pojęcia "terenu inwestycji", określonego w § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych w budownictwie, bowiem prowadziłoby to do nieuprawnionej kontroli decyzji ostatecznej, chronionej na podstawie art. 16 k.p.a.

Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., bowiem w świetle przedstawionej wyżej argumentacji, postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało w sposób wyczerpujący w takim zakresie, który odnosił się do istnienia podstawy wznowienia. Jej wykluczenie zwalniało natomiast organ z procedowania co do istoty sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku podstaw do jej uwzględnienia.

ds