Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 782/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

V. i S. S. wystąpili z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej hali produkcyjnej żaglowni, zlokalizowanej na terenie działki nr [...], położonej w K. K. Na terenie objętym inwestycją nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Decyzją z dnia 6 października 2009 r. nr [...] Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W następstwie odwołania A. W., właścicielki działek sąsiednich nr [...] i [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 maja 2010 r. Nr [...], uchyliło tę decyzję w całości i skierowało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Powodem uchylenia były braki we wniosku oraz niekompletna mapa dołączona do wniosku.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia 18 lutego 2011 r., Nr [...], Wójt Gminy, działając z oparciu o art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 4, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1, art. 63 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), ustalił V. i S. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie hali produkcyjnej żaglowni na działce nr [...] położonej w K. K., gmina S. W decyzji określono warunki w zakresie kształtowania zabudowy (szerokość elewacji frontowej; powierzchnia dobudowy, tereny biologicznie czynne), warunki w zakresie komunikacji i infrastruktury oraz w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (lokalizacja w granicach Zespołu Przyrodniczo – Krajobrazowego "R. K." oraz K. Parku Krajobrazowego).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że na nowej mapie przedstawionej przez wnioskodawcę wyznaczono, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem (zgodnie z sugestią SKO - w odległości min. 360 m od każdego boku działki). Ponowna analiza doprowadziła organ I instancji do stwierdzenia, że na wnioskowanej działce nr [...], położonej w K. K., istnieje dom mieszkalny jednorodzinny oraz hala żaglowni, w której zatrudnionych jest 6 osób przy szyciu żagli. Wnioskowana rozbudowa nie zmieni charakteru produkcji ani zatrudnienia, a jedynie zwiększy asortyment o wyrób większych żagli. Zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy nie zmieni się także zaopatrzenie w energię elektryczną, bo nie ulegnie zmianie ilość maszyn szwalniczych. Zwiększenie ilości lamp oświetleniowych planowane jest w dotychczasowym limicie dostawy energii elektrycznej. Wnioskowana inwestycja została też pozytywnie zaopiniowana przez organy ochrony środowiska i Starostwo Powiatowe, nie ma więc podstaw do uznania wnioskowanej inwestycji jako naruszającej walory krajobrazowe oraz mogącej pogorszyć stan środowiska.

W wyznaczonym na mapie obszarze analizowanym poza działkami zabudowanymi budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i gospodarczymi oraz stanowiącymi tereny rolne i zbiornik wody znajduje się na terenie działek nr [...], [...] i [...] obiekt produkcyjny - piekarnia. Organ uznał za spełniony wymóg określony w art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.). Wymóg sąsiedztwa należy utożsamiać z tzw. sąsiedztwem urbanistycznym. W takim właśnie sąsiedztwie znajduje się wskazany obiekt produkcyjny - piekarnia. Ponadto stwierdzono, że zabudowa wiejska K. K. jest rozciągnięta urbanistycznie i dość zróżnicowana gospodarczo, w ramach, której poza obszarem wyznaczonym na mapie, a zgodnie z przytoczonym zapisem prawa, również stanowiącym potencjalnie obszar analizowany, znajduje się zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zagrodowa, usługowo – handlowa, jak i przemysłowa i rzemieślnicza. Brak jest, więc podstaw do uznania braku wymaganego prawem sąsiedztwa funkcjonalnego - produkcyjnego dla wnioskowanej funkcji.

Organ wskazał, że postępowanie wykazało, iż zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wszystkie warunki zostały spełnione, t.j.:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów architektoniczno - urbanistycznych,

2. działka ma dostęp do drogi publicznej - wjazd na teren jest zrealizowany i nie ulega zmianie,

3. istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego - wnioskodawca przedłożył stosowne umowy z gestorami mediów i oświadczenia, że wnioskowane zamierzenia nie zmienia zapotrzebowania,

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na wyłączenie z użytkowani rolnego, co potwierdza postanowienie nr [...] z dnia 12 września 2007 r. wydane z upoważnienia Starosty przez Dyrektor Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starosta Powiatowego,

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi - pismo Starosty nr [...] z dnia 06 grudnia 2007 r. stwierdzające brak podstaw do przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz postanowienie nr [...] z dnia 17 stycznia 2007 r. Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody (występującego w imieniu Wojewody) uzgadniające projekt decyzji, wskazujące przy tym na wpisanie do decyzji warunku zaopiniowania projektu decyzji przez Dyrektora K. Parku Krajobrazowego oraz obowiązek wprowadzenia nasadzeń zieleni celem ograniczenia negatywnego oddziaływania na krajobraz lokalny. W wyniku wniesionego odwołania przez panią A. W. na przedmiotowe postanowienie, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił postanowieniem nr [...] z dnia 19 sierpnia 2009 r., w/w postanowienie Wojewody, w zakresie wskazanych wyżej obu warunków i uzgodnił projekt decyzji.

Na istniejący obiekt żaglowni zostało wydane pozwolenie na budowę nr [...] z dnia 15 lipca 2002 r. przez Wójta Gminy. Decyzją [...] z dnia 09 czerwca 2003 r. wydano pozwolenie na użytkowanie budynku żaglowni na działce nr [...] położonej w K. K.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. W. Zarzuca decyzji naruszenie § 3 ust.2 i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizy i jego nadmierne rozszerzenie, a w efekcie naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie niezasadnej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Ponadto, zarzuciła decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 54 pkt 2 lit. c) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niedokonanie analizy związanej z wpływem inwestycji na środowisko, emisją hałasu, zużyciem wody i produkcją zanieczyszczeń, opierając się wyłącznie na oświadczeniu wnioskodawców. Strona odwołująca wskazała na naruszenie przepisów art. 6, 7, 8 i 11 Kpa, poprzez działanie organu, które podważa zaufanie obywateli i rodzi wątpliwości co do procedowania zgodnie z istniejącymi przepisami.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 lipca 2011 r. Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu Kolegium stanęło na stanowisku, że analizowany obszar i jego granice dla działki wskazanej nr [...] został wyznaczony w sposób zgodny z przepisami prawa oraz wskazaniami Kolegium w decyzji z dnia 13 maja 2010 r. Nr [...] i może stanowić podstawę dla analizy istniejących zabudowań w takim obszarze. Tym samym organ uznał ze nieuzasadnione zarzuty odwołania odnoszące się do nadmiernego zwiększenia obszaru analizowanego przez organ I instancji. Organ odwoławczy podzielił zarzuty odwołania w zakresie braku ustalenia warunków wskazanych w art. 54 pkt 2 lit. b. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a odnoszących się do warunków i wymagań w zakresie ochrony środowiska. W ocenie Kolegium niewystarczający jest zapis mówiący o położeniu przedmiotowej działki w granicach obszarów chronionych. Kolegium zwróciło również uwagę na brak dołączenia do decyzji załącznika graficznego, na którym wskazane mają być linie rozgraniczające teren inwestycji. Podkreślono, że wyniki analizy winny mieć swoją część graficzną.

Kolegium wskazało, że w powtórzonym postępowaniu Wójt Gminy winien sporządzić dwa odrębne załączniki graficzne sporządzone we właściwej skali, jeden do decyzji i jeden do analizy zawierające wszystkie elementy wymagane prawem. Ponadto Kolegium wskazało, że uchylenie zaskarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy nakłada na organ I instancji obowiązek uzgodnienia w pełnym zakresie nowego projektu decyzji ze wszystkimi organami, a te uzgodnienia winny być wskazane w treści uzasadnienia decyzji.

Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że zarówno decyzja, jak i stanowiące jej integralną część załączniki w postaci analizy uwarunkowań i części graficznej mapy winny być podpisane, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Dodatkowo zwrócono uwagę na fakt naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi strony odwołującej się oraz pominięcie w postępowaniu Dyrektora K. Parku Krajobrazowego. Także wskazanie w uzasadnieniu tej decyzji o fakcie złożenia przez pełnomocnika uwag i zastrzeżeń, bez określenia stanowiska organu w tej sprawie uzasadnia stwierdzenie naruszenia art. 107 § 3 Kpa.

Skargę na powyższą decyzję złożyła A. W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono;

- naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 104 § 1 i 2 i art. 105 Kpa, a w efekcie rażące naruszenie prawa poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy postępowanie było bezprzedmiotowe,

- naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na wydane orzeczenie, tj. § 3 ust. 2 i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobów ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieprawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizy i jego nadmierne rozszerzenie,

- naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie niezasadnej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji,

- naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. 54 pkt 2 c w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niedokonanie analizy związanej z wpływem inwestycji na środowisko, emisją hałasu, zużyciem wody, produkcją zanieczyszczeń i oparcie się w tej kwestii jedynie na oświadczeniu wnioskodawcy i wydaniem w tym zakresie decyzji nieopartej na stanie faktycznym.

W skardze zarzucono również, z ostrożności procesowej, naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niezasadne uznanie, iż w wyznaczonym przez organ obszarze analizy znajduje się budynek o identycznych funkcjach jak budynek, którego dotyczy inwestycja.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że zabudowa działki nr [...] była dotychczas kształtowana decyzją w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu Wójta Gminy z dnia 4 grudnia 2001 r. nr [...] dotyczącą budowy budynku mieszkalnego i gospodarczego. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2002 r. nr [...] Wójt Gminy sprostował ww. decyzję zezwalając tym samym na budowę na ww. nieruchomości budynku przemysłowego - produkcyjnego w postaci żaglowni. Decyzja o sprostowaniu, merytorycznie zmieniająca decyzję, umożliwiła wybudowanie budynku produkcyjnego. Wobec jednak rażącego naruszenia prawa, została usunięta z porządku prawnego poprzez stwierdzenie nieważności, a kwestia ta była między innymi przedmiotem postępowania WSA w Gdańsku w sprawach II SA/Gd 241/11 i II SA/Gd 242/11. Zdaniem skarżącej brak było podstawy do wzniesienia budynku hali produkcyjnej i brak umocowania prawnego w jej obecnym istnieniu. W tym kontekście wniosek o "rozbudowę" ww. hali jest bezprzedmiotowy, a wydanie decyzji w tym zakresie stanowi rażące naruszenie prawa. SKO merytorycznie uznało zasadność wydawania takiej decyzji, co zresztą wskazało wprost w uzasadnieniu. Tymczasem postępowanie w przedmiocie "rozbudowy" budynku, który formalnie nie istnieje było całkowicie bezprzedmiotowe. Organ pierwszej instancji nie powinien wydawać takiej decyzji w ogóle, a wydanie takiej decyzji stanowiło rażące naruszenie prawa. Wątpliwości budzić będzie bowiem funkcjonowanie w obrocie prawnym dwóch sprzecznych decyzji - jednej, pozwalającej na zabudowę obszaru jedynie budynkiem gospodarczym i mieszkalnym, i drugiej, zezwalającej na rozbudowę budynku przemysłowego istniejącego na tym obszarze.

Nadto skarżąca zwróciła uwagę na błędnie wyznaczony obszar analizowany, który stanowi trzykrotność maksymalnej jej szerokości (360 m), a nie jak wynika z rozporządzenia frontu działki rozumianego jako ta część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W przedmiotowej sprawie front działki, czyli ta jej część, z której odbywa się wjazd, wynosi ok. 50 m. Nieuprawnione poszerzenie granic obszaru analizowanego pozwoliło na objęcie analizą obiektu piekarni i umożliwiło ustalenie kontynuacji funkcji usługowo-produkcyjnej. Według skarżącej organ nie dokonał odpowiedniej analizy w zakresie oddziaływania na środowisko, w szczególności nie ocenił wzrostu emisji hałasu, wskutek rozpoczęcia masowej produkcji dużych żagli. Odnośnie zwiększenia zaopatrzenia na zużycie wody wątpliwości budzi bezrefleksyjne oparcie się na oświadczeniu wnioskodawcy. Skoro inwestycja doprowadzi do zwiększenia działalności (poprzez produkcję żagli o dużych gabarytach), to winno się to przekładać na użycie mediów. Samo wnioskowanie, iż niezwiększenie ilości pracowników przekłada się bezpośrednio na niezwiększenie zużycia wody przez zakład przemysłowy, jest wnioskowaniem zbyt daleko idącym. Podniesiono w skardze, iż uznanie piekarni za budynek o analogicznych funkcjach jak zakład produkcji żagli o dużych gabarytach jest daleko idącą nadinterpretacją. Fakt, iż oba budynki wiążą się z działalnością produkcyjną nie może przekładać się na stwierdzenie kontynuacji funkcji. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów). Wymóg kontynuacji funkcji stanowi zabudowa, która nie godzi w istniejący stan rzeczy (wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 grudnia 2008 r. - II SA/Lu 641/08). Niewątpliwie wybudowanie zakładu produkcyjnego produkującego żagle o dużych gabarytach godzi w istniejący stan rzeczy, albowiem brak w okolicznej zabudowie (także w obszarze przyjętym przez organ) zakładów produkcyjnych parających się podobną działalnością. Za taką działalność nie może być uznana działalność piekarni. Działalność piekarni ma charakter produkcyjno-usługowy, związany z codzienną egzystencją mieszkańców K. K. oraz okolicznych miejscowości w gminie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia 29 listopada 2011 r. uczestnik postępowania S. S. zwrócił uwagę na uzgodnienie dokonane dla planowanej inwestycji przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2009 r., Nr [...] (vide: pismo k. 40).

W piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło szerzej swoje stanowisko odnośnie udziału w niniejszym postępowaniu administracyjnym w charakterze strony Dyrektora K. Parku Krajobrazowego (vide: pismo k. 55).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę legalności działalności administracji publicznej, polegającą na kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Ponadto, na podstawie art. 134 tej ostatniej ustawy sąd administracyjny rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl zaś art. 145 § 1 sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontrolując w świetle przedstawionych wyżej kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podjęta na podstawie art. 138 § 2 Kpa. W dacie skarżonego rozstrzygnięcia przepis ten, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego i zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18, ze zm.), obowiązujący od dnia 11 kwietnia 2011 r., stanowi co następuje: "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

Dotychczasowe, sprzed nowelizacji, brzmienie tego przepisu co do zasady było tak rozumiane, iż organ odwoławczy mógł uchylić zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi nie tylko wówczas, gdy sprawa wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, ale przede wszystkim zaskarżona decyzja została w warunkach naruszenia prawa procesowego, bowiem nie przeprowadzono w pierwszej instancji w sposób należyty postępowania wyjaśniającego co uzasadniało zwrot sprawy do tego samego organu. Obecne brzmienie art. 138 § 2 Kpa może wskazywać na wolę ustawodawcy, aby przepis ten stosować tylko w przypadkach naruszenia przepisów postępowania, jednakże sąd nie czyni na tle tej kwestii szerszych rozważań, bowiem w kontrolowanej sprawie organ pierwszej instancji dopuścił się takich naruszeń przepisów postępowania, co słusznie wykazało Kolegium w zaskarżonej decyzji, że postępowanie wyjaśniające musi być przeprowadzone na nowo. Niemniej należy wskazać, że skutkiem naruszenia przez Wójta Gminy przepisów procesowych, zawartych przede wszystkim w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) doszło do naruszenia normy materialnej, jaką jest art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.)

Rozważając dalej brzmienie art. 138 § 2 Kpa trzeba zwrócić uwagę na inną istotną kwestię, jaką jest, by w decyzji kasacyjnej zawarto wskazania co do tego, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wskazania te nie mogą jednakże dotyczyć tego, jakie rozstrzygnięcie ma być wydane po ponownym rozpoznaniu. Powinność tę należy rozumieć w ten sposób, że organ odwoławczy wytycza organowi pierwszej instancji, aby dokonał rozważań co do wskazanych okoliczności i w tej kwestii przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające w takim zakresie, o jakim mowa w tym przepisie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd nie dopatruje się takiego naruszenia przez Kolegium art. 138 § 2 Kpa, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności trafna jest ocena Kolegium, co do naruszenia przez organ pierwszej instancji postanowień § 9 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ich treścią, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii.

Z powyższych unormowań wynika, że decyzja o warunkach zabudowy, stanowiąca część tekstową, musi zawierać również część graficzną w postaci załącznika – odpowiedniej kopii mapy. Z kolei wynik analizy urbanistycznej ma także swoją część graficzną, również sporządzoną na odpowiedniej mapie. Tymczasem decyzja Wójta Gminy zawiera jedynie dwa załączniki: wynik analizy urbanistycznej oraz jej część graficzną (rozdzieloną na trzy mapy). Jak słusznie zauważa Kolegium, brak jest załącznika graficznego do decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Załącznik w postaci mapy z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji stanowi integralną część decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, jak trafnie zauważa Kolegium, załączniki do decyzji pierwszej instancji z dnia 18 lutego 2011 r. nie zostały przez Wójta podpisane. Załączniki graficzne do analizy mają jedynie pieczęć Urzędu Gminy, bez podpisu Wójta, zaś wynik analizy posiada pieczątkę i podpis projektanta, przy czym przez to, że ewidentnie stanowi fotokopię bez oryginalnych podpisów nie może stanowić dokumentu, o którym mowa w art. 76 Kpa, ani nawet jego odpisu, o czym mowa w art. 76a Kpa. Tymczasem, zgodnie z art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta), co oznacza, iż musi być ona przez niego podpisana. Ta sama reguła dotyczy załączników do tej decyzji, według reguł określonych w art. 107 § 1 Kpa, skoro stanowią one jej część. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się wprost, że brak podpisania załącznika przez osobę upoważnioną zgodnie z art. 107 § 1 Kpa powoduje kwalifikowaną wadliwość decyzji, stanowi rażące naruszenie prawa, którego skutkiem jest nieważność rozstrzygnięcia organu, stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 Kpa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 130/11, Baza orzeczeń LEX nr 784068 ) .

Opisane wyżej i trafnie wykazane przez Kolegium naruszenia przepisów postępowania już byłyby wystarczające dla konieczności uchylenia wadliwej decyzji pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Niemniej, zwrócić należy uwagę także na inne uchybienia.

Zdaniem Sądu przedwczesna jest ocena organu odwoławczego, iż obszar analizowany wyznaczony został prawidłowo, z uwzględnieniem treści § 3 przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Przepis ten przewiduje w ust. 1, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Zgodnie z ust. 2 granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Sporządzenie według zasad wskazanych w rozporządzeniu analizy urbanistycznej stanowi realizację normy wynikającej z art. 61 ust. 1 (w związku z ust. 6) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określającej warunki konieczne do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, których jedynie łączne spełnienie umożliwia ich wydanie. Wśród tych warunków art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy przewiduje warunek zabudowy co najmniej jednej działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z przepisu tego wynika konieczność dokonania analizy, czy na działkach sąsiednich z działką, na której planowana jest inwestycja, istnieje zabudowa, na podstawie której można by określić funkcję, parametry, cechy i wskaźniki nowej zabudowy.

Regulacja przytoczona z § 3 rozporządzenia nakłada na organ administracji właściwy dla wydania decyzji o warunkach zabudowy obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego w rozmiarze nie mniejszym niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem. Określenie minimalnej wielkości obszaru analizowanego daje możliwość wyznaczenia go w większym rozmiarze, jeśli jest to uzasadnione okolicznościami konkretnego przypadku. Oznacza to jednak, że organ w decyzji dotyczącej warunków zabudowy zobowiązany jest wyjaśnić, dlaczego wyznaczył właśnie taki obszar analizowany (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 919/07, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak takiego uzasadnienia, przy przyjęciu powiększonego obszaru analizowanego, stanowi o istotnym naruszeniu art. 107 § 3 Kpa.

Odwołując się zaś do treści § 9 ust. 2 rozporządzenia podkreślić należy, iż z części tekstowej i graficznej analizy powinno jednoznacznie wynikać, że granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone zgodnie z § 3 ust. 2 tego. Chodzi bowiem o to, że obie części analizy urbanistycznej (tekstowa – wynik analizy i graficzna) winny pozwalać na jednoznaczne stwierdzenie – bez konieczności dodatkowych porównań z innymi dokumentami – że obszar analizowany stanowi minimum trzykrotną szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a jeśli jest większy niż wskazane minimum - powinny pozwalać na jednoznaczne ustalenie przyjętej przez organ wielokrotności tego minimum.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wskazać należy, że w analizie warunków zabudowy dla działki nr [...] nie ujęto istotnej wielkości w postaci szerokości frontu działki przeznaczonej pod planowaną inwestycję. Nie zostało jednoznacznie określone, jaką część działki organ uznał za jej front, a związku z tym, czy odpowiada to definicji zawartej w § 2 pkt 5 rozporządzenia. Tym samym nie sposób ocenić, czy obszar analizowany odpowiada wielkości minimalnej, rozumianej jako trzykrotna szerokość ustalonego frontu działki, czy też jest powiększony, a jeśli tak, to jakie były motywy takiego działania. Brak wyjaśnień w tym względzie pogłębia wątpliwości w zakresie rzeczywistych rozmiarów frontu działki, który jest istotnym parametrem służącym wyznaczeniu granic obszaru analizowanego, a w odniesieniu do tej wielkości nie powinny pozostawać jakiekolwiek wątpliwości. W ocenie Sądu jest to uchybienie przepisom § 3 ust. 2 powoływanego rozporządzenia, które mogło mieć wpływ na błędne wyznaczenie obszaru analizowanego, a tym samym nieprawidłowe dokonanie analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu oraz cech architektonicznych obiektów budowlanych. Brak ustaleń w przedmiotowym zakresie narusza poza tym w sposób istotny przepisy postępowania nakładające na organ obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy – art. 7 i art. 77 kpa. Stąd stanowisko Kolegium co do prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego niepoparte zostało stosownym wyjaśnieniem oraz właściwą oceną materiału dowodowego, jak również nie zostało należycie uzasadnione. Z uwagi jednak na istotną wadliwość decyzji o warunkach zabudowy, konieczność powtórzenia analizy winna obejmować również przywołane wyżej kwestie. W tym względzie zarzut skargi kwestionujący prawidłowość sporządzonej analizy urbanistycznej w odniesieniu do ustalenia wielkości obszaru analizowanego jest po części uzasadniony, ale tylko w takim zakresie, że wyznaczony przez organ pierwszej instancji i zaaprobowany przez Kolegium obszar analizowany nie został odpowiednio uzasadniony, nie zaś, że jego powiększona wielkość jest całkowicie niedopuszczalna.

Odnosząc się do dalej do zarzutów skargi Sąd wskazuje, iż generalnie nie są one słuszne. Co do zasady, prawidłowo sporządzony i uzasadniony obszar analizowany obejmuje wszystkie działki, które należy poddać konfrontacji z planowaną zabudową pod kątem kontynuacji funkcji i cech zabudowy, w szczególności przy przyjęciu szerokiego znaczenia pojęcia sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Za nadaniem takiego znaczenia pojęciu sąsiedztwa opowiada się doktryna i orzecznictwo sądów administracyjnych Działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną. Za takim rozumieniem sąsiedztwa przemawia wykładnia celowościowa i systemowa ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (vide m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1/09, Baza orzeczeń LEX nr 597087; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Po 579/07, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ocena kontynuacji funkcji przeprowadzana jest w oparciu o ustalenia dotyczące funkcji obiektów istniejących na terenie analizowanym. Dla jej poprawności istotne jest prawidłowe ustalenie obszaru analizowanego oraz określenie funkcji obiektów tam zlokalizowanych. Przy czym, co należy podkreślić, zarówno dla kontynuacji funkcji jak i dla wyznaczenia parametrów nowej zabudowy (w niniejszym przypadku – rozbudowy), istotne znaczenie mają także funkcja i parametry zabudowy już istniejącej na inwestowanej działce, chociaż cytowany wyżej przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprost tego nie przewiduje. Kwestia ta niewątpliwie ma znaczenie w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na przedmiot planowanej inwestycji, polegającej na rozbudowie obiektu istniejącego – budynku produkcyjnego, a więc już wyznaczającego zarówno funkcję jak i pewne parametry: linię zabudowy, szerokość elewacji frontowej, czy też wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Okoliczności tych nie można pominąć ustalając warunki zabudowy dla tak określonej jak we wniosku inwestorów przedmiotowej inwestycji. W takiej sytuacji, w analizie funkcji oraz cech zabudowy na obszarze analizowanym, o którym mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., uwzględnia się również funkcje i cechy zabudowy istniejącej już na działce inwestora, niezależnie od tego, czy dotyczy to ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nowego, czy jak w niniejszej sprawie – rozbudowie istniejącego obiektu budowlanego. Wyraża się w związku z tym pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że zabudowa istniejąca już na działce, wraz z zabudową usytuowaną na innych działkach współtworzy pewien ład przestrzenny na terenie wyodrębnionym jako obszar analizowany. Zapewnienie ochrony tego ładu (art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) na terenie, na którym brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez dostosowanie funkcji i parametrów nowej zabudowy do zabudowy już istniejącej było celem wprowadzenia zasady "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ustawy oraz przepisy wydanego na podstawie ust. 6 art. 61 tej ustawy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1449/07, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Funkcja mieszkalna i produkcyjna (o nią toczy się spór w niniejszej sprawie) mogą występować na obszarze analizowanym w różnych wariantach - jako wyłącznie mieszkalna, jako mieszkalna i produkcyjna, gdzie obie funkcje są równorzędne, bądź wyłącznie jako funkcja produkcyjna (przemysłowa). W przypadku terenów, na których funkcje mieszkalna i przemysłowa występują równorzędnie, możliwość budowy obiektów o charakterze produkcyjnym nie budzi wątpliwości, choć w takim przypadku wprowadzane są z reguły ograniczenia uwzględniające uciążliwość dla otoczenia. Zasadność wprowadzenia obiektu o nowej funkcji, jako uzupełniającej, wymaga każdorazowo szczegółowej analizy i nie może następować automatycznie. Dla rzetelności takiej analizy i oceny kontynuacji funkcji planowanej zabudowy organ winien dysponować kompletnymi danymi w zakresie funkcji istniejących już obiektów. W kontrolowanej sprawie wniosek dotyczył rozbudowy obiektu budowlanego legalnie istniejącego, powstałego na podstawie ostatecznej decyzji Wójta Gminy z dnia 15 lipca 2002 r., Nr [...] o pozwoleniu na budowę oraz użytkowanej na podstawie ostatecznej decyzji z dnia 9 czerwca 2003 r. Nr [...] o pozwoleniu na użytkowaniu – hali produkcyjnej "żaglowni". Nie ma dowodów wskazujących na wyeliminowanie opisanych wyżej decyzji administracyjnych z obrotu prawnego. Legalnie istniejące zabudowa o określonej funkcji (na działce inwestowanej i w obszarze analizowanym) stanowi o możliwości kontynuacji zarówno funkcji jak i cech planowanej zabudowy. Nie ma także w aktach sprawy administracyjnej dowodów wskazujących na samowolę budowlaną w odniesieniu do obiektów usytuowanych na działce nr [...] w K. K., czy też na samowolny sposób użytkowania istniejącego obiektu produkcyjnego ("żaglowni"). Tym samym chybione jest odwoływanie się do wskazanego w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 641/08, podjętego w innych okolicznościach, nieprzystających do niniejszej sprawy. Nietrafne są także zarzuty odnoszące się do braku kontynuacji funkcji produkcyjnej przy uwzględnieniu istnienia w obszarze analizowanym obiektu produkcyjnego – piekarni. O ile obiekt taki istnieje w sposób zgodny z prawem w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, może stanowić o kontynuacji funkcji produkcyjnej dla rozbudowy innego obiektu produkcyjnego. Wyróżnikiem w tym zakresie nie jest okoliczność, dla jak szerokiego kręgu odbiorców przeznaczona jest produkcja pochodząca z wykorzystania konkretnego obiektu, lecz czy obiekt ten wypełnia funkcję produkcji.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie wyjaśnia również, iż znane mu są z urzędu sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku toczące się pod sygnaturami II SA/Gd 241/11 i II SA/Gd 242/11 (wyroki z dnia 26 maja 2011 r.), w których przedmiotem skarg było stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nieważności postanowienia Wójta Gminy z dnia 15 stycznia 2002 r. nr [...] o sprostowaniu decyzji z dnia 4 grudnia 2001 r. nr [...] o warunkach zabudowy. Niemniej, brak jest w aktach obecnie kontrolowanej sprawy dowodów wskazujących na to, że skutkiem wyeliminowania z obrotu prawnego opisanego wyżej postanowienia prowadzone jest jakiekolwiek postępowanie w sprawie legalności istniejącego na działce nr [...] budynku produkcyjnego. Tym samym uwagi skarżącej co do tego, że przedmiotowy budynek istnieje nielegalnie mają jedynie charakter spekulacji. Z tych przyczyn niezasadne jest także twierdzenie, że sprawa administracyjna wywołana wnioskiem inwestorów podlegać powinna umorzeniu. Brak jest w ocenie Sądu przesłanek skutkujących bezprzedmiotowością niniejszego postępowania, skoro wniosek dotyczy rozbudowy legalnie istniejącego obiektu budowlanego. Nietrafne są w związku z powyższym zarzuty naruszenia przez Kolegium przepisów art. 104 i art. 105 Kpa.

Zarzucane przez skarżącą naruszenie art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest przedwczesne w sytuacji wadliwości postępowania przed organem pierwszej instancji i konieczności jego powtórzenia w znacznym zakresie z uwagi na opisane wyżej uchybienia przy sporządzaniu analizy urbanistycznej.

Sąd wyjaśnia także, iż wskazania Kolegium co do konieczności ponowienia uzgodnień będą zasadne tylko wówczas, gdy w sprawie wywołanej wnioskiem inwestorów z dnia 5 lipca 2007 r. w sposób istotny zmienią się okoliczności faktyczne bądź stan prawny. Wskazać bowiem należy, że przedmiotem postępowania uzgodnieniowego (art. 53 ust. 4 w związku z art. 61 ust. 1 a i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) jest projekt decyzji o warunkach zabudowy w takim kształcie, w jakim właściwy organ zamierza ją wprowadzić do porządku prawnego. Zatem w sytuacji, gdy nowy, kolejny projekt takiej decyzji, sporządzony w ponowionym postępowaniu, będzie zawierał istotne zmiany w stosunku do poprzedniego, będącego już przedmiotem uzgodnień, procedura uzgodnieniowa powinna zostać powtórzona; w szczególności zaś wówczas, gdy na inwestora nałożone zostaną nowe wymagania (podobnie w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 832/10, Baza orzeczeń LEX nr 85246 i z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 509/09 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1731/06, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec konieczności powtórzenia postępowania przed organem pierwszej instancji kwestia powyższa dopiero zostanie rozstrzygnięta przy sporządzeniu kolejnego projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Sąd nie podziela natomiast stanowiska Kolegium co do konieczności udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze strony Dyrektora K. Parku Krajobrazowego. O statusie strony postępowania w sprawie warunków zabudowy decyduje treść art. 28 Kpa, natomiast kwestie związane z ochroną przyrody, we wszystkich jej formach oraz aspektach, podlegają, na tle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, procedurze uzgodnieniowej określonej w art. 53 ust. 4 pkt 7 i 8, w związku z ust. 5b i 5c oraz art. 64 ust. 1. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie zgadza się zatem z przywołanym przez Kolegium stanowiskiem zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2513/07, wydanym w sprawie dotyczącej uzgodnienia w ramach postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy. Niemniej, stanowisko to wyrażone zostało ono w innym stanie faktycznym i prawnym, gdy nie obowiązywała jeszcze ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1297, z późn. zm.), zmieniająca między innymi przepis art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niewątpliwie w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy trzeba mieć na uwadze ograniczenia, jakie mogą wynikać z samego usytuowania nieruchomości na danym obszarze. Jak bowiem wynika z treści art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150, z późn. zm.) przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.) parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo - krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin. Kwestie ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość nie podlegają jednak badaniu przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem uzgadniającym. Organ taki (obecnie regionalny dyrektor ochrony środowiska) uprawniony jest do zajęcia stanowiska w kwestii ewentualnej ochrony przyrodniczej terenu (z wyjątkiem obszarów położonych w granicach parku narodowego i jego otuliny, co do których organem uzgadniającym jest dyrektor parku narodowego) i ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu, a stanowisko to przybiera formę postanowienia, wydanego na podstawie art. 106 kpa, bądź w przypadku niewyrażenia stanowiska w terminie 21 dni od daty otrzymania projektu decyzji o warunkach zabudowy – uzgodnienia dokonuje się w sposób określony w art. 53 ust. 5c w związku z art. 60 ust. 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dodać trzeba także, iż w zakresie sposobu zapisywania ustaleń w decyzji o warunkach zabudowy obowiązują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). W § 2 punkcie 4 tego rozporządzenia przewiduje się, że ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zapisuje się poprzez nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, wynikające z: a) potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.), b) obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody, o których mowa w przepisach o ochronie przyrody.

Treść wymaganych w tym zakresie ustaleń wynika zaś z warunków uzgodnienia dokonanego w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym kontekście istotna jest treść uzgodnień dokonanych, poprzedniego stosunku do poprzedniego projektu decyzji o warunkach zabudowy, przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2009 r. nr [...] (vide: fotokopia postanowienia k. 41 i w aktach administracyjnych), o ile postanowienie to funkcjonuje w obrocie prawnym, a okoliczności faktyczne w sprawie nie ulegną istotnej zmianie.

Mimo zatem częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżona decyzja Kolegium odpowiada prawu, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.