Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 625/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art 86 § 1 i 2, art 184  zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1836/15 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi A.T. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1836/15 odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi A.T. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego.

Sąd ten wskazał, że postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi, odrzucił skargę A.T. na ww. decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych. Przedmiotowe postanowienie skarżąca otrzymała w dniu 15 lutego 2016 r.

W dniu 16 lutego 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W tym samym dniu w kasie Sądu uiściła należny wpis sądowy oraz przedłożyła odpisy skargi. Uzasadniając wniosek skarżąca podała, że o obowiązku uiszczenia wpisu sądowego dowiedziała się z doręczonego postanowienia o odrzuceniu skargi. Stwierdziła, że prawdopodobnie kierowane do niej pismo Sądu zawierające odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi zaginęło po odebraniu z poczty. Nadmieniła, że pisma otrzymane przez męża, córkę i syna nie zawierały wezwania do uiszczenia wpisu. Stwierdziła, że zawsze członkowie rodziny otrzymywali pisma o tej samej treści, dlatego nastąpiło nieumyślne nieopłacenie wpisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd ten przywołał treść art. 86 § 1 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.).

Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej, pojmowanej w sposób obiektywny, winy. Od strony postępowania należy oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych, zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych.

Sąd Wojewódzki podał, że skarżąca jako przyczynę uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi podała zaginięcie, po odebraniu z poczty, korespondencji do niej skierowanej. Strona przyznała, że przedmiotową korespondencję odebrała z poczty, lecz najprawdopodobniej zaginęła ona po powrocie do domu.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, podniesione we wniosku okoliczności nie mogą świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu. Przedstawione we wniosku nieprawidłowości są dowodem braku należytej staranności przez skarżącą i stanowią błąd, za który winę ponosi strona. Skarżąca nie może oczekiwać, że brak staranności i nadzoru nad korespondencją sądową, będzie rekompensowany poprzez przywrócenie terminu do dokonania zaniedbanych czynności.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego, w niniejszej sprawie nie można uznać, aby po stronie skarżącej wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na art. 86 § 1 P.p.s.a. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A.T. Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. i wniosła o uchylenie postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniosła, że nie zgadza się z argumentacją Sądu pierwszej instancji, ponieważ "nie wpłacenie 200 zł nie było jej celem". Podała, że pierwszy raz ma sprawę w Sądzie i wyjaśniła, że zaszło nieporozumienie, a zagubienie przesyłki było nieumyślne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia przez Sad pierwszej instancji art. 61 § 3 P.p.s.a. jest całkowicie niuzasadniony, gdyż Sąd ten nie stosował tego przepisu. Przepis ten dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonego do Sądu aktu lub czynności.

Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

W myśl art. 86 § 2 P.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 P.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie.

Mając powyższe na uwadze należy podzielić stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że skarżąca nie wykazała, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Podnoszona przez skarżącą okoliczność zaginięcia, po odebraniu z poczty, skierowanej do niej z Sądu korespondencji zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, nie może świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu. Okoliczność ta dowodzi o braku należytej staranności po stronie skarżącej w zakresie prowadzenia swych spraw.

Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych, zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych, co trafnie podkreślił Sąd pierwszej instancji.

Dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu.

W świetle powyższego zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że podane przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu przyczyny uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, świadczą o braku należytej dbałości przez skarżącą o swoje interesy jako strony postępowania sądowego i nie dają podstaw do przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji prawidłowo, wobec braku przesłanek z art. 86 § 1 P.p.s.a. do przywrócenia uchybionego terminu, orzekł jak w zaskarżonym postanowieniu.

Postanowienie to w niczym nie narusza prawa.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.