Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1630/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Asesor WSA - Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 25 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.K. z dnia 2 sierpnia 2006 r. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

S.K. wniosła w dniu 2 sierpnia 2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przedmiotem tej skargi była decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2006 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2005 r. odmawiającą przyznania świadczenia w drodze wyjątku. W swojej skardze podniosła, że jej zmarły syn, ojciec jej dwóch wnuczek, pracował przez 16 lat. Odmówienie jej wnuczkom świadczenia po zmarłym ojcu uznała za niesłuszne, podniosła też złą sytuację materialną dzieci.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że matka dzieci, ich przedstawicielka ustawowa S.T., po otrzymaniu decyzji z [...] lutego 2006 r. nie skorzystała z prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego, lecz w dniu 19 czerwca 2006 r. złożyła ponowny wniosek o przyznanie świadczenia dla dzieci. Z wniosku tego wynikało, że zamiast skargi do sądu wniosła "odwołanie" do Prezydenta RP i Prezesa Rady Ministrów. Dzień 19 czerwca 2006 r. organ uznał dlatego za najpóźniejszą datę otrzymania przez S.T. zaskarżonej decyzji. Skargę z dnia 2 sierpnia 2006 r. ocenić więc należy jako złożoną z uchybieniem trzydziestodniowego terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt.

Należy podzielić ocenę organu, że skarga została złożona po upływie powyższego terminu. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca w dniu 27 lutego 2006 r. skierowała pismo do Prezydenta RP, w którym wniosła o pomoc dla swoich wnuczek. Z odpowiedzi z dnia 12 maja 2006 r. udzielonej przez Kancelarię Prezydenta RP – Biuro Listów i Opinii Obywatelskich wynika, że przedstawicielka ustawowa dzieci, S.T., otrzymała decyzję z [...] lutego 2006 r. najpóźniej w dniu 27 lutego 2006 r., skoro skarżąca powołała się na nią już w swoim piśmie z tego dnia, tj. z 27 lutego 2006 r. Analogiczny wniosek można wysnuć z pisma z dnia 5 czerwca 2006 r. skierowanego do skarżącej przez Departament Kontroli Skargi i Wniosków Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Organy udzielające odpowiedzi skarżącej wskazywały bowiem, że od decyzji ostatecznej przysługiwało prawo złożenia skargi do sądu administracyjnego. Tą decyzją ostateczną było rozstrzygnięcie z [...] lutego 2006 r.

Sąd zauważa także, iż zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie co do sposobu i terminu zaskarżenia jej do sądu administracyjnego. Nie jest więc zasadne twierdzenie skarżącej, że otrzymanego rozstrzygnięcia nie mogła zaskarżyć. Pouczenie, że od decyzji nie przysługuje odwołanie do sądu okręgowego – sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, zawarte było w decyzji z [...] grudnia 2005 r., a nie w decyzji zaskarżonej skargą do sądu administracyjnego.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że stroną postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie były małoletnie A. i K.K. Ich przedstawicielem ustawowym była natomiast S.T. Stosownie do art. 35 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pełnomocnikiem strony postępowania sądowoadministracyjnego mogą być m.in. rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony, albo osoby pozostające z nią w stosunku przysposobienia. S.K. nie jest żadną z tych osób – względem S.T. jest powinowatą (teściowa), i jako taka nie może być skutecznie umocowana do działania w imieniu i na rzecz małoletnich, względem których jest wstępną. Tak więc przyjmując, że S.T. udzieliła pełnomocnictwa skarżącej do działania na rzecz i w imieniu swoich małoletnich córek, takie pełnomocnictwo nie może być uznane za skuteczne. Z kolei nie jest możliwe konwalidowanie tego braku formalnego, jakim jest nieskuteczne udzielenie pełnomocnictwa, poprzez osobiste potwierdzenie przez S.T. wniesionej przez skarżącą skargi do sądu administracyjnego (vide uchwała SN z 28 lipca 2004 r., III CZP 32/04, Biuletyn SN 2004, Nr 7, poz. 8). Tak więc również z tego względu wniesienie skargi przez skarżącą uznane być musi za niedopuszczalne.

Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 punkt 2 i 6, a także art. 58 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.