Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1486/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji (w sprawie zezwolenia na prowadzenie salonu gier) p o s t a n a w i a: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2014 r. C. Sp. z o.o. z

siedzibą we W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika

("skarżąca"), wniosła skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r.,

nr [...].

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...],

Minister Finansów, działając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: "OP") w zw. z art. 8,

art. 135 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U

z 2009 r., nr 201, poz. 1540 ze zm.), odmówił zmiany własnej decyzji z dnia [...]

czerwca 2009 r., nr [...] przedłużającej C. Sp. z o.o. z/s. we W. zezwolenie na prowadzenie salonu gier na

automatach w H. w W., przy ul. [...], poprzez zmianę

miejsca prowadzenia salonu gry.

Strona wniosła dowołanie od ww. decyzji.

Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] Minister

Finansów - działając na podstawie 233 § 1 pkt 1 Op. w zw. z art. 8 i art. 135 ust. 1 i

ust. 2 ustawy o grach hazardowych - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]

stycznia 2011 r. Decyzja stała się ostateczna.

Pismem z dnia [...] października 2012 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o

wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Finansów z

dnia [...] marca 2011 r.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] Minister Finansów wznowił ww. postpowanie.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. [...] Minister Finansów, działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 §

1 pkt 11, art. 243 § 1 i § 2 Op. w zw. art. 135 pkt 1 i 2 oraz art. 8 ustawy o grach

hazardowych odmówił uchylenia decyzji ostatecznej.

Po rozpoznaniu odwołania, Minister Finansów zaskarżoną decyzją, działając

na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2, art. 240 § 1 pkt 11 Op. oraz

art. 8, art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, utrzymał w mocy decyzję z dnia

[...] sierpnia 2013 r.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.:

powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na

prejudycjalność innego toczącego się postępowania. Zagadnienie wstępne

(prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego

zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się

postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w

postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii.

Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć

przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której

usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu

postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide

wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 rsygn.akt i FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z

tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania

administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym również Trybunałem

Stanu - vide postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 278/11 oraz

Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej - vide np. postanowienie NSA z 6

lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11) oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest

wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte.

Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art.

125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Rzecz

jasna, nie może być ono jednak dowolne. Analizując celowość zawieszenia

postępowania sąd winien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek

wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub

innym aktem - art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -

Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 240 § 1

pkt 7, 8 i 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z

2012 r. poz. 749 ze zm.), jak i przesłanek wznowienia postępowania

sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w

innym, już toczącym się postępowaniu (Komentarz M. Niezgódka - Medek do art.

125 p.p.s.a., Lex Omega 39/2013). Możliwość zainicjowania tego rodzaju

nadzwyczajnego postępowania nie może być jednak traktowana jako samoistna

negatywna przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania na podstawie art.

125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności

systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego

przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał

Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją RP lub aktami wyższego rzędu, aktu

normatywnego, który stanowi postawę do wydania zaskarżonego orzeczenia ( vide:

np. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11).

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. o sygn. akt II GSK 686/13 NSA

przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89

ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne z: a) art. 2 i 7 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej; b) z art. 20 i 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej. Pytanie to zostało w Trybunale Konstytucyjnym opatrzone

sygnaturą P 4/14.

W uzasadnieniu powołanego postanowienia o sygn. akt II GSK 686/13

Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, iż skutkiem wprowadzenia

przepisów art. 14 ust.1 i art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. jest likwidacja możliwości

prowadzenia działalności gospodarczej w formie salonów gier na automatach oraz

punktów gier na automatach o niskich wygranych, które funkcjonowały na podstawie

wcześniej obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach

wzajemnych (Dz. U. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Prowadzenie tego typu działalności stało

się dopuszczalne jedynie przez podmioty posiadające koncesję na prowadzenie

kasyna gry. Stanowi to bez wątpienia formę ograniczenia działalności gospodarczej i

dlatego podlega ocenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności, dla której

podstawę stanowią art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W dalszej

częśc; NSA podkreślił, że skoro cała ustawa o grach hazardowych wprowadza

bardzo daleko idące ograniczenia wolności działalności gospodarczej, to zakres

swobody regulacyjnej ustawodawcy w odniesieniu do ograniczenia tej wolności

wymaga oceny uwzględniającej fakt uczestnictwa Polski w zintegrowanym wspólnym

rynku europejskim. Z uwagi na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z

dnia 19 lipca 2012 r., w którym orzekł on że przepisy krajowe tego rodzaju jak

przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a

nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich

wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy

techniczne" w rozumieniu przepisu artykułu 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, ich projekt

powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy

wskazanej dyrektywy. Z uregulowań powyższej dyrektywy, a także rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania

krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039)

wynika, że rola Komisji Europejskiej w procedurze notyfikacji przepisów technicznych

nie ma charakteru wyłącznie konsultacyjnego, lecz stanowczy. Obowiązek notyfikacji

wynika z aktów prawa unijnego, do których przestrzegania Polska zobowiązała się na

mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej zgodnie z art. 90 Konstytucji RP.

Przemawia to więc za zasadnością potraktowania braku notyfikacji jako istotnej wady

postępowania ustawodawczego z punktu widzenia zasady rzetelnej procedury

ustawodawczej (art. 2 Konstytucji RP) i legalizmu działania władz publicznych (art. 7

Konstytucji RP).

WSA w Warszawie podziela wątpliwości odnośnie zgodności z Konstytucją RP

ustawy o grach hazardowych, w tym rzecz jasna, art. 14 ust. 1 tej ustawy. Z przepisu

tego wynika, że urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na

automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Wskazana regulacja, co nie

ulega wątpliwości stanowi punkt wyjścia dla oceny zgodności z wyżej wymienionymi

wzorcami konstytucyjnymi takich przepisów jak te, które mają zastosowanie w

rozpoznawanej sprawie, a mianowicie art. 135 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym w

wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z

wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.

Poza sporem jest, że przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. został uznany przez Trybunał

Sprawiedliwości Unii Europejskiej za przepis techniczny. Konsekwencją powyższego,

jak również postawionego w sprawie o sygn. akt il GSK 686/13 zarzutu, iż narusza

on wzorce konstytucyjne z art. 2 i 7 Konstytucji RP, a także art. 20 i 22 Konstytucji

RP, jest to, że udzielenie przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie

prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie będzie pozostawało bez wpływu na

wynik rozpatrywanej sprawy. W przedstawionej sytuacji w sposób oczywisty

uzasadnione jest zatem zawieszenie z urzędu postępowania przez sąd

administracyjny do czasu wydania orzeczenia w przedmiocie konstytucyjności

przepisu art. 14 ust. 1 u.g.h. Skoro przepis ten został poddany kontroli TK. to od

rozstrzygnięcia o jego zgodności z Konstytucją uzależnione jest prawidłowe jego

zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, a to z tego powodu, że kwestia jego

konstytucyjności wobec jego zasadniczego znaczenia dla rozwiązań prawnych

przyjętych w ustawie o grach hazardowych nie będzie pozostawała bez wpływu na

zagadnienie stosowania art. 135 ust. 2 u.g.h.

Mając na uwadze powyższe, WSA w Warszawie działając na podstawie art.

125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.