Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 191/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 215 § 1, art. 230 § 2, art. 231
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 5 marca 2013 r. B. B., wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej

z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia.

Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi.

Przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone do rąk dorosłego domownika skarżącej w dniu 14 marca 2013 r., lecz brak nie został uzupełniony w wymaganym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Przepis art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., stanowi, że w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Pismem takim zgodnie z treścią art. 230 § 2 p.p.s.a. jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art. 231 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że niewskazanie przez skarżącą w skardze, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, wartości przedmiotu zaskarżenia stanowiło brak formalny skargi. Strona zobowiązana była usunąć wskazany brak formalny w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, do czego została zobligowana stosownym wezwaniem.

Jak zaznaczono powyżej niniejsze wezwanie dorosły domownik skarżącej odebrał w dniu 14 marca 2013 r., a zatem termin na wykonanie wezwania upływał w dniu 21 marca 2013 r.

W zakreślonym terminie skarżąca nie usunęła wymaganego braku formalnego skargi, bowiem korespondencję zawierającą między innymi egzemplarz skargi wraz z określoną wartością przedmiotu zaskarżenia zaadresowała do Dyrektora Izby Skarbowej, a nie do sądu. W takim przypadku pomimo, że przesyłka pocztowa nadana została w dniu 19 marca 2013 r. to wobec jej niewłaściwego skierowania przez skarżącą na adres organu, a nie sądu za datę w której skarżąca wypełniła nałożony na nią obowiązek przyjmuje się dzień 28 marca 2013 r. tj. dzień, w którym pismo skarżącej wraz z załącznikami, w tym wspomniany wcześniej egzemplarz skargi wraz z określoną wartością przedmiotu zaskarżenia wpłynęło do tutejszego sądu.

Pomimo wezwania, skarżąca nie wskazała w zakreślonym terminie, który upływał w dniu 21 marca 2013 r., wartości przedmiotu zaskarżenia, a zatem skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.