Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 521/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 i  art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Y. Z. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 marca 2022 r. Y. Z. (dalej: strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 29 listopada 2022 r. wezwano stronę do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie kopii ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie wraz z dowodem jego wniesienia wskazując, że nieusunięcie ww. braku w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi.

Przesyłkę sądową zawierającą powyższe wezwanie, z uwagi na niemożność jej osobistego doręczenia skarżącemu, złożono w placówce pocztowej w dniu 5 grudnia 2022 r. na okres 14 dni z adnotacją o jej doręczeniu, o czym powiadomiono adresata umieszczając stosowne zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej (awizo). Powtórnego awiza dokonano w dniu 13 grudnia 2022 r. na kolejne 7 dni. Skarżący, po upływie 14 dni od dnia pierwszej awizacji nie odebrał przesyłki, w związku z czym została ona zwrócona do tutejszego Sądu i dołączona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 19 grudnia 2022 r.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 grudnia 2022 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie w kwocie 100 złotych w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłkę sądową zawierającą powyższe wezwanie, z uwagi na niemożność jej osobistego doręczenia skarżącemu, złożono w placówce pocztowej w dniu 7 grudnia 2022 r. na okres 14 dni z adnotacją o jej doręczeniu, o czym powiadomiono adresata umieszczając stosowne zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej (awizo). Powtórnego awiza dokonano w dniu 15 grudnia 2022 r. na kolejne 7 dni. Skarżący, po upływie 14 dni od dnia pierwszej awizacji nie odebrał przesyłki, w związku z czym została ona zwrócona do tutejszego Sądu i dołączona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 21 grudnia 2022 r.

W wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła wskazanych braków skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 u.p.p.s.a.).

Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.) albo do organu prowadzącego postępowanie, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.).

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W myśl natomiast art. 220 § 3 u.p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie do skargi nie dołączono kopii ponagleń skierowanych do organu (o których mowa w skardze) wraz z dowodem ich wniesienia ani nie uiszczono wymaganego wpisu sądowego od skargi. W związku z powyższym, wezwano skarżącego do usunięcia powyższych braków wyznaczając siedmiodniowy termin na ich usunięcie (liczony od dnia doręczenia wezwań) i pouczając o rygorze niezastosowania się do ww. wezwań, tj. odrzuceniu skargi.

Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą wezwanie do nadesłania kopii ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie wraz z dowodem jego wniesienia uznano za doręczoną - w trybie art. 73 u.p.p.s.a. - z dniem 19 grudnia 2022 r. (poniedziałek), a zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia powyższego braku upływał w dniu 27 grudnia 2022 r. (wtorek). Z kolei przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi uznano za doręczoną - w trybie art. 73 u.p.p.s.a. - z dniem 21 grudnia 2022 r. (środa). W konsekwencji, siedmiodniowy termin na opłacenie skargi upływał w dniu 28 grudnia 2022 r. (środa). Pomimo upływu wskazanych terminów, strona nie uzupełniła ww. braków skargi.

Okoliczność ta obligowała Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 u.p.p.s.a, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.