Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 812/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20,  art. 24
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 105 par. 1,  art. 217,  art. 219
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Agata Szlachetka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję D Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania wypisu uproszczonego z operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] września 2011, Nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287), po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2011r., Nr [...] odmawiającej wydania wnioskodawcy wypisu uproszczonego z operatu ewidencyjnego gruntów i budynków /zawierającego dane osobowe/ dla działki nr [...] w obrębie [...] Miasta B., D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił decyzję Starosty B. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 15 lipca 2011 r. A. M. zwrócił się do Starosty Powiatu B. o wydanie wypisu uproszczonego z operatu ewidencji gruntów i budynków dla działek nr [...] i [...], położonych przy ul. L. i Ś. w obrębie [...] Miasta B. Jako podstawę prawną upoważniającą do pozyskania danych wnioskodawca wskazał ustawę o dostępie do informacji publicznej, zaś jako przeznaczenie dla udostępnienia danych wskazał sprawdzenie danych przed zakupem nieruchomości.

Pismem z dnia 19 lipca 2011r. nr [...] Naczelnik Wydziału Geodezji i Katastru Starostwa Powiatowe w B. poinformował A. M., że wnioskowane wypisy uproszczone mogą być wydane po przedłożeniu przez wnioskodawcę podstawy prawnej upoważniającej do pozyskania danych oraz wykazania istnienia interesu prawnego - wskazania przepisu prawa materialnego, na podstawie którego żąda udostępnienia danych ewidencji gruntów i budynków, nadto do wniosku powinny być dołączone kopie dokumentów potwierdzających interes prawny.

W związku z powyższym wnioskodawca wystąpił o wydanie decyzji administracyjnej na zawartą w w/w piśmie Starostwa odpowiedź.

Starosta B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] odmówił uwzględnienia wniosku z dnia 15 lipca 2011 r., stwierdzając, że wnioskodawca A. M. nie jest właścicielem ani władającym gruntami, których dotyczy wnioskowany wypis. Nadto organ wskazał, że z ustnych wyjaśnień wnioskodawcy wynika, iż skarżący nie jest zainteresowany otrzymaniem informacji o danych przedmiotowych dotyczących w/w działek.

A. M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wskazując na art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, z którego wynika, że dane zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Skarżący wskazał także, na art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i art. 61 Konstytucji RP. Nadto powołał się na przepis art. 1 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczeniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców, podkreślając, że ustawa znosi konieczność przedkładania zaświadczeń i oświadczeń, jeżeli fakty lub stany prawne znane są organowi z urzędu lub możliwe do ustalenia przez organ na podstawie posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych bądź też rejestrów publicznych i wymiany informacji z innym podmiotem publicznym, czy też na podstawie przekazanych przez zainteresowanego do wglądu dokumentów urzędowych.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie żądanego wypisu.

Rozpatrując odwołanie D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W., stwierdził, że według art. 51 ust. 5 Konstytucji R.P. - zasady i tryb gromadzenia oraz udostępniania informacji określa ustawa. W szczególności sprawy z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów i budynków reguluje ustawa z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287) oraz rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz.454).

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje (dane przedmiotowe) dotyczące:

1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty;

2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych;

3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej.

Ponadto, na podstawie art. 20 ust. 2 ww. ustawy, w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także (dane podmiotowe):

1) właściciela a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części;

2) miejsce zamieszkania lub siedzibę osób wymienionych w pkt. 1;

3) informacje o wpisaniu do rejestru zabytków;

4) wartość nieruchomości.

Według zaś art. 24 ust. 2 cytowanej ustawy informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne (dotyczy to danych przedmiotowych art. 20 ust. 1). Jawność nie ma jednak charakteru absolutnego i jest ograniczona zastrzeżeniami zawartymi w art. 24 ust. 5 ww. ustawy. Stosownie do tego przepisu, starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie:

1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

2) organów administracji publicznej albo podmiotów nie będących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

3) innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie.

Art. 24 ust 4 ww. ustawy określa, iż każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Dotyczy to jednak, tylko żądań o dane przedmiotowe z operatu.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy, uzyskanie wypisu z operatu ewidencyjnego przez wnioskodawcę, zawierającego dane osobowe, jest możliwe, o ile wykaże interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wskazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania (Wyrok NSA z dnia 19 maja 2010r. sygn. akt I OSK 1181/09).

Jak wynika z art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy podstawową formą udzielania pisemnych informacji z operatu ewidencyjnego, w zakresie obejmującym dane przedmiotowe oraz podmiotowej o których mowa w art. 20 ust. 1 i 2 ustawy, jest wypis z rejestru gruntów. Treść i forma wypisu z operatu ewidencyjnego unormowana została w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Ponieważ w ocenie organu - wypis z operatu ewidencyjnego jest zaświadczeniem w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, stąd zasady dotyczące wydawania zaświadczeń mają tutaj zastosowanie. Zgodnie z przepisami art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeśli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, wymaga przepis prawa oraz gdy osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zatem również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy.

Organ I instancji w piśmie z dnia 19 lipca 2011 r. wyjaśnił, iż wskazana we wniosku podstawa prawna - ustawa z dnia 6 września 200lr. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001 r. nr 112, poz. 1198), nie znajduje zastosowania w przypadku dostępu do danych osobowych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków. Starosta słusznie stwierdził, że jako podstawę prawną upoważniającą do pozyskania danych należało wskazać ustawę Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zdaniem organu I instancji wnioskowany wypis dla działki nr [...] i [...] nie będącej własnością wnioskodawcy może być wydany po przedłożeniu przez wnioskodawcę podstawy prawnej upoważniającej do pozyskania danych, w szczególności wykazania istnienia interesu prawnego - wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego żąda udostępnienia danych ewidencji gruntów i budynków.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie administracyjne jest ciągiem czynności procesowych, podejmowanych przez organy administracji publicznej oraz inne podmioty postępowania, w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Jednakże w trakcie postępowania administracyjnego mogą wystąpić okoliczności, powodujące jego bezprzedmiotowość. Bezprzedmiotowość postępowania wynikać będzie z różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe oraz przedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art.105 § 1k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.

Odnosząc takie rozumienie pojęcia "bezprzedmiotowości" do stanu rzeczy zaistniałego w niniejszej sprawie – organ odwoławczy stwierdził, że wyżej przytoczone przepisy ustawy nie przewidują przeprowadzenia postępowania w tej sprawie i wydania decyzji administracyjnej, stąd orzeczono, jak wyżej.

W skardze na powyższą decyzję A. M. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i o nakazanie Staroście B. wydania wypisu uproszczonego z operatu ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] i [...] w obrębie [...] Miasta B. Uzasadniając swe żądanie wskazał, że wnioskiem z dnia 15 lipca 2011r. zwrócił się do Starosty B. o wydanie wypisu uproszczonego z ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] i [...] w celu sprawdzenia danych przed zakupem. Tymczasem w Wydziale Geodezji i Kartografii w B. poinformowano skarżącego, że zakup działki "nie jest interesem prawnym" a decyzją nr [...] z dnia [...].08.2011 r. Starosta B. odmówił wydania wypisu uproszczonego z operatu ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] pomijając całkowicie milczeniem wniosek dot. działki nr [...].

Zdaniem skarżącego zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem obowiązującego prawa, gdy nadto uzasadnienie decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezji i Kartografii we W. jest całkowicie niezrozumiałe i lakoniczne. Zdaniem skarżącego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 105 § 1 k.p.a. było całkowicie bezzasadne i nie poparte żadnymi okolicznościami faktycznymi. Przyznaje, że ewidencja gruntów i budynków obejmuję dane przedmiotowe i podmiotowe nieruchomości. Jednakże żaden przepis nie pozwala na wydanie wypisu obejmującego tylko dane przedmiotowe i otrzymanie danych podmiotowych w wypisie uproszczonym. Uważa, że to nie on powinienem przedkładać organowi I instancji podstawę prawną upoważniającą go do pozyskania danych, ale to organ administracyjny powinien prawidłowo stosować obowiązujące przepisy i w sposób czytelny i zrozumiały na nie się powoływać. Skarżący powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 18.05 2005 r., sygn.akt II SA/Wa 1987/04.

Zdaniem skarżącego, z przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie wynikają kompetencje starosty do badania czy osoba ubiegająca się o wypis z ewidencji gruntów i budynków spełnia przesłanki przetwarzania danych osobowych określonych w art.23 ust.1 i art. 27 ustawy o ochronie danych osobowych.

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosząc jednocześnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwaną dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Niewątpliwe jest w sprawie, że zaskarżona decyzja podjęta została na podstawie art. 138 § 1 pkt.2 k.p.a. w wyniku rozpatrzenia wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2011r., Nr [...] odmawiającej wydania skarżącemu wypisu uproszczonego z operatu ewidencyjnego gruntów i budynków /zawierającego dane osobowe/ dla działki nr [...] w obrębie [...] Miasta B.

Zatem podstawową kwestią w niniejszej sprawie było udzielenie odpowiedzi, czy organ odwoławczy miał dostateczną podstawę - powołując się na przepis art.138 § 1 pkt.2 k.p.a. - do wydania decyzji o uchyleniu w całości decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania pierwszej instancji.

Zgodnie z w/w art.138 §1 pkt.2 in fine k.p.a. - organ odwoławczy wydaje decyzję w której uchylając zaskarżoną decyzję, umarza postępowanie w pierwszej instancji. Istota zatem tego rodzaju decyzji polega na tym, że organ odwoławczy uchyla decyzję organu pierwszej instancji i umarza postępowanie w pierwszej instancji, nie rozstrzygając sprawy merytorycznie.

Jednakże aby można było wydać tego rodzaju decyzję niezbędna jest przesłanka bezprzedmiotowości w rozumieniu art.105 § 1 k.p.a.,

Niemniej jednak na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie administracyjne wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony, która w swym podaniu wskazuje zazwyczaj przedmiot i zakres postępowania administracyjnego. Decyzja organu, zgodnie z art. 104 k.p.a., rozstrzyga sprawę co do istoty w granicach żądania określonego przez stronę. W tych granicach należy także ocenić decyzję o umorzeniu postępowania odnosząc ją do ustalonego w sprawie przedmiotu i zakresu postępowania administracyjnego.

Stosownie do dyspozycji art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., czyli wynikająca z przepisów prawa materialnego kompetencja organu administracji publicznej do wydania w indywidualnej sprawie decyzji administracyjnej, w której to zaś organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zabraknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (por.B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 8 wydanie , C.H.Beck Warszawa 2006, str.489). Sprawa administracyjna jest więc bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas - jak wskazywał wielokrotnie w swych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny - jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05, Lex nr 201507, wyrok z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 910/05, Lex nr 188797).

Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, że Kodeks postępowania administracyjnego reguluje trzy rodzaje postępowań: 1/ postępowanie administracyjne ogólne (jurysdykcyjne), którego przedmiotem są sprawy indywidualne rozstrzygane decyzją administracyjną przez organy administracji publicznej lub przez inne organy państwowe lub inne podmioty powołane do tego z mocy prawa lub na podstawie porozumienia (art.1 pkt 1 i 2 k.p.a.); 2/ postępowanie w sprawach sporów o właściwość między organami administracji publicznej oraz między organami i podmiotami o których mowa w pkt 2 (art.1 pkt 3 k.p.a.); 3/ postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń – postępowanie o charakterze administracyjnym prowadzone w toku czynności materialno-technicznej wydania zaświadczenia, nie będące postępowaniem administracyjnym jurysdykcyjnym (por. J. Borkowski [w:] B.Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. CH. Beck Warszawa 2006, s.13) .

Z akt niniejszej sprawy niewątpliwie wynika, że wnioskiem z dnia 15 lipca 2011r. skarżący A. M. powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej zwrócił się do organu I instancji o wydanie wypisu uproszczonego /wykaz właścicieli/ dla nieruchomości oznaczonej nr [...] i nr [...], położonych w B., obręb [...], przy ul. L. i Ś., równocześnie wyjaśniając, że celem tych informacji jest sprawdzenie danych przed zakupem nieruchomości.

W nawiązaniu do powyższego wniosku, organ w piśmie z dnia 19 lipca 2011r. wyjaśnił skarżącemu, że, cyt.: "Wnioskowany wypis uproszczony dla działki nr [...] będącej własnością osób fizycznych, może być wydany po przedłożeniu przez wnioskodawcę podstawy prawnej upoważniającej do pozyskania danych, w szczególności wykazania istnienia interesu prawnego - wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego żąda udostępnienia danych ewidencji gruntów i budynków. Do wniosku winny być dołączone kopie dokumentów potwierdzających interes prawny. Jeżeli wyżej opisane dokumenty nie zostaną przedłożone, wnioskodawcy zostaną udostępnione informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne, czyli dane o przedmiocie ewidencji (gruncie, budynku, lokalu). ..."

Niesporne jest także w sprawie, że skarżący w odpowiedzi na w/w pismo organu, zwrócił się do Starosty B. z żądaniem, cyt.: "... o wydanie decyzji administracyjnej na zawartą w piśmie odpowiedź...".

W konsekwencji tegoż organ I instancji opisaną wyżej decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r. , Nr [...], wydaną na podstawie art.22 oraz art.25 ust.2,4 i 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. z 2005r., Nr 240, poz.2027 ze zm./oraz art.104 k.p.a. – odmówił wydania skarżącemu wypisu uproszczonego z operatu ewidencji gruntów i budynków /zawierającego dane osobowe/ dla działki nr [...] w obrębie [...] Miasta B.

W wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania od tej decyzji, organ odwoławczy zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] września 2011, Nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję Starosty B. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, przyjmując, że w sprawie ma miejsce bezprzedmiotowość postępowania a to z tej przyczyny, że przepisy w tej sprawie nie przewidują przeprowadzenia postępowania i wydania decyzji administracyjnej.

Trafnie wskazują organy, że materia związana z realizacją żądania skarżącego wskazanego we wniosku z 15 lipca 2011r., uregulowana została w przepisach ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. z 2005r., Nr 240, poz.2027 ze zm./ oraz przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm. ).

Podkreślić przy tym należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że w/w ustawa nie przewiduje innych form i zasad udzielania zawartych w operacie ewidencyjnym informacji obejmujących dane osobowe niż poprzez wydanie mającego charakter zaświadczenia wypisu z ewidencji gruntow /por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2010r., sygn.akt II S.A./Wr 546/10, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 października 2010r., sygn.akt II S.A./GI 458/10./

Podobny pogląd zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 września 2009r., sygn.akt II OSK 104/09 - stwierdzając, że art.24 ust.3 /obecnie art.24 ust.5/ ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne określa jedynie krąg osób uprawnionych, natomiast nie precyzuje, w jakim trybie przedmiotowe żądanie może być rozpatrzone, równocześnie podkreślając, ze w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, ze w tym zakresie zastosowanie maja przepisy działu VII regulujące postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń . /treść /w:/ orzeczenia. nsa.gov.pl /.

Na uwagę zasługuje przy tym również stanowisko NSA zaprezentowane w wyroku z dnia 23 czerwca 2010r., sygn.akt I OSK 1141/09 /treść /w:/ orzeczenia. nsa.gov.pl/, zgodnie z którym przedmiotem jawnych i powszechnie dostępnych informacji, ujawnianych na żądanie każdego, to jest bez konieczności wykazywania interesu prawnego, ani władania gruntem, budynkiem lub lokalem mogą być tylko informacje o charakterze przedmiotowym (na podstawie art. 24 ust. 2 powołanej ustawy). Natomiast informacje o charakterze podmiotowym lub podmiotowo-przedmiotowym, z uwagi na ochronę zawartych w nich danych osobowych, mogą być udzielane tylko w trybie art. 24 ust. 3 /obecnie art.24 ust.5/ ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a więc z uwzględnieniem wszystkich zawartych w tym przepisie ograniczeń. Należy przy tym zaznaczyć, że regulacja zawarta w art. 24 ust. 3 /obecnie art.24 ust.5/ ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jako zapewniająca dalej idącą ochronę danych osobowych, niż przewidziana w ustawie o ochronie danych osobowych, wyłącza - z mocy art. 5 tej ostatniej ustawy - stosowanie jej art. 23 ust. 1 pkt 5 i ust. 4 pkt 2.

Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a., co powoduje, iż wniesiona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

Niemniej jednak Sąd pragnie zauważyć, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie uniemożliwił skarżącemu rozpatrzenia przez organ I instancji żądania zawartego w jego wniosku z dnia 15 lipca 2011r. Uchylenie przez organ odwoławczy decyzji Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2011r. powoduje, że pozostaje w dalszym ciągu nie rozpatrzone żądanie skarżącego objęte w/w wnioskiem. Oznacza to, że organ I instancji winien żądanie to rozpatrzeć mając na względzie tak przepisy art.217 – art.219 Działu VII K.p.a. , jak i przepisy art.24 w związku z art.20 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W okolicznościach niniejszej sprawy przedwczesne byłoby rozstrzyganie przez Sąd posiadania przez skarżącego, czy też nie interesu prawnego w ubieganiu się o żądany wypis z ewidencji gruntów dla działek nr [...] i [...], położonych przy ul. L. i Ś. w obrębie [...] Miasta B.

Wskazać należy, że wydawanie zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. W literaturze podkreśla się uproszczony i w znacznym stopniu odformalizowany charakter postępowania dotyczącego wydawania zaświadczeń wskazując, że mamy tutaj do czynienia z postępowaniem o charakterze administracyjnym kończącym się podjęciem czynności materialno-technicznej polegającej na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego (tak J. Borkowski [w:] B.Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. CH. Beck Warszawa 2006, s. 815). W judykaturze wyraźnie oddziela się zaświadczenia od decyzji administracyjnych wskazując, że zaświadczenie nie przyznaje uprawnień ani obowiązków i nie kształtuje sytuacji prawnej a "jest jedynie pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego – zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom" (por. np. NSA w wyroku z dnia 28 czerwca 1983 r. I SA 268/83, ONSA 1983, Nr 1, poz. 47). W rezultacie postępowania w sprawie zaświadczeń nie kwalifikuje się jako "postępowania administracyjnego jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 k.p.a." lecz traktuje się je jako "uproszczone postępowanie o charakterze administracyjnym z uwagi na organy je stosujące i na jedną z prawnych form działania administracji do których się ono odnosi."

H.B. 31.01.2012 r.