Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 370/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1875
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jedn.
article: art. 15 ust. 2, art. 19, art. 25 ust. 2. art. 26 ust. 1-2, , art. 17 pkt 2 i 13
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 6 pkt 9, art. 25, art. 53 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2018r. sprawy ze skargi [...] na uchwałę Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 21 maja 2008r. Nr XVI/137/08 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 21 maja 2008 r. Rada Miejska w Chmielniku przyjęła uchwałę Nr XVI/137/08 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "Celiny II" w części położonej na obszarze miasta i gminy Chmielnik. W podstawie prawnej uchwały przywołano art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 20 ust. 1 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: u.p.z.p.) oraz art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze. Wskazano na zgodność z uchwałą Nr XVI/209/2004 Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 26 sierpnia 2004 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "Celiny II".

W § 16 określono: 1. Wyznacza się teren (1PG) wydobycia wapieni jurajskich sposobami odkrywkowymi, techniką strzelniczą przy użyciu materiałów wybuchowych głównie metodą długich otworów (przy prowadzeniu robót strzałowych stosowane są sygnały dźwiękowe, które powinny być słyszalne w strefie zagrożenia, zasięg strefy zagrożenia ze względu na rozrzut odłamków skalnych wynosi 300m wokół miejsca wykonywania robót strzałowych). Teren IPG obejmujący obszar górniczy "Celiny II" ustanowiony koncesją Wojewody Świętokrzyskiego [...] z dnia 1.07.2003 r., wraz z półkami ochronnymi i filarem ochronnym. Zakres i sposób wydobycia, użyte środki bezpieczeństwa – określa aktualna koncesja uwzględniająca projekt zagospodarowania złoża (PZZ). Eksploatacja będzie prowadzona do poziomu określonego w aktualnej koncesji na podstawie badań hydro-geologicznych. Dopuszcza się w granicach terenu górniczego dalszą dokumentację złóż surowców mineralnych w celu powiększenia istniejącego złoża. Ilość poziomów wydobywczych może ulec zmianie w zależności od aktualnych warunków hydro-geologicznych.

Zgodnie z ust. 3 § 16 rekultywacja wyrobiska będzie wykonywana sukcesywnie w kierunku leśno-wodnym. Sposób rekultywacji wyrobiska zostanie określony w dokumentacji projektowej na podstawie obowiązujących przepisów szczególnych.

Stosownie do ust. 5 § 16, nakłada się obowiązek – doskonalenia procesu urabiania złoża z wykorzystaniem materiałów wybuchowych w celu zmniejszenia zasięgu uciążliwości eksploatacji (zasięg rozrzutu odłamków skalnych, drgań sejsmicznych, zasięgu uderzeniowej fali powietrza), poza obszary oznaczone w planie jako przeznaczone do ewentualnej zabudowy produkcyjnej i magazynowej.

W dniu 28 lutego 2018 r. Kopalnia G. Sp. z o.o. , na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wezwała Radę Miejską w Chmielniku do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie w całości opisanej wyżej uchwały jako podjętej niezgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W dniu 2 maja 2018 r. ww. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Nr XVI/137/08 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "Celiny II" w części położonej na obszarze miasta i gminy Chmielnik wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej uchwale zarzuciła:

Istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. naruszenie:

art. 15 ust. 2 pkt. 2 i 3 w zw z art. 15 ust 3 pkt. 8 u.p.z.p w związku z § 115 w zw z 118 w zw z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016r. poz.283 dalej rozporządzenie w sprawie zasad techniki prawodawczej) przez zamieszczenie przez organ planistyczny w treści planu postanowień wykraczających poza upoważnienie ustawowe oraz ponowne normowanie materii uregulowanych w obowiązujących już przepisach wyższej rangi tj. ustawach;

art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p poprzez zawarcie w treści zaskarżonej uchwały sformułowań, niejednoznacznych wariantowych skutkujących wewnętrzną sprzecznością jej postanowień

Istotne naruszenie trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. naruszenie:

art. 17 w związku z art. 19 u.p.z.p poprzez wprowadzenie zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego bez ponowienia czynności, o których mowa w art. 17 u.p.z.p w zakresie niezbędnym do dokonania zmian w projekcie planu miejscowego;

art. 17 pkt. 9 u.p.z.p poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie przez Radę Miejską w Chmielniku zgłoszonych uwag do projektu planu miejscowego;

art. 17 pkt. 13 u.p.z.p poprzez zaniechanie ponownego wyłożenia projektu do konsultacji społecznych, po dokonaniu zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w wyniku częściowego uwzględnia wniesionych uwag.

Uzasadniając interes prawny skarżąca podniosła, że jest właścicielem w większości nieruchomości objętych przedmiotowym planem miejscowym, zaś uchwalony zaskarżoną uchwałą plan narusza konstytucyjne prawo własności skarżącej Spółki do korzystania z przysługującego prawa własności złoża kopalin. Zawarte w nim unormowania w sposób istotny ograniczają prawa spółki, jako przedsiębiorcy górniczego wynikające między innymi z udzielonej jej koncesji Wojewody Świętokrzyskiego. Ustalenia przez swoją niejednoznaczność i wzajemną sprzeczność uniemożliwiają odczytanie przeznaczenia i warunków zagospodarowania jej nieruchomości, przez co powodują negatywne oddziaływanie na prawo własności nieruchomości należących do skarżącej Spółki. Zapisy planu w obowiązującym brzmieniu znacząco utrudniają Spółce, a jak wynika z rokowań organów administracyjnych czynią w perspektywie czasu niemożliwym, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla celów realizacji przedsięwzięcia polegającego na poszerzeniu zakresu eksploatacji złoża Celiny I w granicach poziomych do rzędnej + 220 m.n.p.m., rozbudowy i modernizacji zakładu przeróbczego oraz budowy hali do produkcji granulowanych mieszanek mineralnych. Pomimo złożonego przez Spółkę wniosku w tej materii na przełomie 2016/2017 r. dotychczas nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżąca uznaje, że zasadniczą przyczyną wydłużającą procedurę jest brak jednoznaczności planu zagospodarowania przestrzennego przez co umożliwia on wieloraką interpretację.

Uzasadniając zarzut pkt. 1 a) skarżąca wskazała, że w § 16 pkt 1 uchwała narzuca sposób i technikę wydobycia wapieni wskazując cyt: "Wyznacza się teren wydobycia wapieni jurajskich sposobami odkrywkowymi, techniką strzelniczą przy użyciu materiałów wybuchowych głównie metodą długich otworów." Jako uzupełnienie tego zapisu w nawiasie wprowadzona została także wielkość zasięgu strefy zagrożenia ze względu na rozrzut odłamków poprzez wyznaczenie jej w zasięgu 300 m wokół miejsca wykonania robót strzałowych. W dalszej części plan narzuca kierunek rekultywacji wyrobiska wskazując iż będzie się ona odbywała w kierunku leśno - wodnym. (§ 16 pkt 3 uchwały). Plan nakłada także obowiązki w zakresie doskonalenia procesu urabiania złoża. ( § 16 pkt 5)

W ocenie strony skarżącej, wymienione wyżej regulacje zawarte w przedmiotowej uchwale stanowią naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem nie tylko nie mieszczą się w granicach upoważnienia ustawowego wskazanego w art. 15 u.p.z.p. ale jednoznacznie ingerują one w materie uregulowane dotychczas w obowiązujących przepisach rangi ustawowej. Kwestionowana uchwała wyraźnie zawęża metody i techniki wydobycia wapieni. Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze dopuszcza bowiem inne metody wydobycia kopalin i nie ogranicza ich wyłącznie do metody wskazanej w kwestionowanej uchwale. Podobnie wyznaczenie stref zagrożenia nie należy do materii normowanych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Szczegółowe normowanie parametrów dotyczące stref zagrożenia jest bowiem domeną zarezerwowaną dla planu zagospodarowania złoża, stanowiącego załącznik do koncesji, sporządzonego także w oparciu o przepisy ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Także kierunek rekultywacji wyrobiska znajduje uregulowanie w planie rekultywacji, a nie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Co istotne narzucony kierunek rekultywacji pozostaje niespójny w zakresie planu dopuszczającym eksploatację złoża w tkz jedynie " suchej warstwie".

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo miedzy innymi granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych (art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.). W myśl § 4 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określającego wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego, ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów. W tym kontekście sformułowanie "określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów" powinno być zdaniem skarżącej rozumiane wyłącznie jako dotyczące przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy. Rzeczone zasady zagospodarowania terenów nie są tożsame z narzucaniem: dopuszczanych metod wydobycia kopalin, szczegółowych parametrów stref zagrożenia, kierunku planu rekultywacji czy też metod urabiania złoża. Materie te kompleksowo normuje ustawia Prawo geologiczne i górnicze oraz inne dokumenty szczegółowo regulowane przez tę ustawę.

Rada Gminy jest związana granicami przedmiotowymi zakresu planu miejscowego wyznaczonymi przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co oznacza, że samodzielnie może określać treść regulacji objętej planem wyłącznie w granicach upoważnienia zawartego w m.in. art. 15 ustawy. Narzucanie metod i technik wydobycia, wyznaczanie wielkości stref zagrożenia, określanie kierunku rekultywacji wyrobiska czy też zasad urabiania złoża nie mieści się w ramach określania zasad zagospodarowania terenu, narusza również przepisy rangi ustawowej, które kompleksowo regulują wymienione wyżej kwestie. Nie budzi również wątpliwości, iż przyznana radzie gminy kompetencja w zakresie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz samodzielność kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy nie oznacza zupełnej dowolności. Akty te mianowicie, nie mogą wykraczając poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także powtarzać kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 28.02.2013 r" IV SA/Wa 2595/12).

Akty prawa miejscowego nie mogą także zawierać powtórzeń ustawowych, ani też ich modyfikować lub uzupełniać, gdyż jest to niezgodne z zasadami prawidłowej legislacji. Tak więc uregulowanie przez gminę w inny sposób tego, co zostało już zamieszczone w akcie powszechnie obowiązującego prawa, w istotnym stopniu narusza porządek prawny.

Uzasadniając zarzut pkt 1b skarżąca podniosła, że zapisy § 16 pkt. 1 zdanie 3 i kolejne są wewnętrznie sprzeczne i niejednoznaczne, przez co uniemożliwiają zorientowanie się co do zarówno samej możliwości jak i warunków dalszej eksploatacji złóż. Z jednej strony plan jednoznaczne dopuszcza dalszą eksploatację złóż surowców, z drugiej strony uzależnia ilość poziomów wydobywczych od aktualnych warunków hydrogeologicznych. Tym samym jedne zapisy planu pozostają w sprzeczności z zapisami zawartymi w poprzednich normach. W ocenie Spółki niedopuszczalnym jest także wprowadzanie zapisów ( cyt."może ulec zmianie) tj wariantowych, alternatywnych uzależniających od innych okoliczności de facto także niedefinitywnie sprecyzowanych. Dodatkowo nieczytelność planu pogłębia brak precyzyjnego określenia jakiego okresu dotyczą sformułowania "aktualna koncesja" czy też "aktualne warunki hydrogeologiczne" tj: aktualnych na datę tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy też okresu późniejszego zależnego od momentu na jaki wystąpiła konieczność interpretacji planu. Trudno również określić, kto posiadałby rozstrzygające kompetencje do określenia takich warunków. Wprowadzenie takich zapisów, zdaniem autora skargi, stanowi zatem istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i godzi w zasadę poprawnej (przyzwoitej) legislacji, stanowiącej element reguły demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji).

Uzasadniając zarzut pkt 2 a) b) c) skarżąca stwierdziła, że pismem z dnia 16 października 2007 wniosła uwagi do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu dotyczące wykreślenia z zapisów projektu planu, że eksploatacja będzie prowadzona do poziomu + 235 m npm. Argumentując zasadność tej uwagi spółka podniosła, że w przyszłości zamierza prowadzić eksploatacje poniżej poziomu 235 m n.p.m., w związku z czym zapis w proponowanej formie doprowadzi do znacznego wydłużenia czasu uzyskiwania wymaganych dokumentów oraz narazi zarówno Gminę jak i Inwestora na poniesienie dodatkowych kosztów. W dalszej części Spółka wnioskowała o doprecyzowanie pojęć odpadów wykreślenie sformułowań odpadów poeksploatacyjnych, dopuszczenie na terenach funkcjonalnych 1PP 2PP działalności związanej z przerobem kopaliny oraz przedsięwzięć z zakresu infrastruktury technicznej, wyjaśnienie na czym polega ograniczenie penetracji rekreacyjnej i zbieractwa runa leśnego w terenach 1/11 ZL i 2/11 ZL, doprecyzowanie o jaki rodzaj zabudowy chodzi w § 16 ust.5 i wiele innych.

Zdaniem skarżącej, Burmistrz Miasta i Gminy Chmielnik błędnie uznał, że wszystkie uwagi zgłoszone do projektu miejscowo planu zagospodarowania zostały w całości uwzględnione. Organ ten doszedł także do przekonania, że uwzględnienie uwag nastąpiło bez naruszania generaliów w związku z czym projekt nie wymagał ponowienia uzgodnień ani wyłożenia. Burmistrz Miasta i Gminy Chmielnik ponowił procedurę jedynie w zakresie ponownego uzgodnienia z Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w Kielcach - jako właściwym organem nadzoru górniczego. W konsekwencji powyższego także Rada Miejska uznała, że brak jest uwag zgłoszonych w trybie art. 18 u.p.z.p nie uwzględnionych przez Burmistrza w projekcie planu. ( załącznik nr 3 do Uchwały nr XVI/137/08). Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w skardze, pomimo, że został wykreślony zapis umożliwiający wyłącznie eksploatacji do poziomu + 235 m.n.p.m, który de facto stanowił poziom poniżej wód głębinowych, oraz wprowadzono zapis o możliwości dalszej eksploatacji złóż w celu powiększenia istniejącego złoża to w dalszej kolejności plan wprowadził zapisy, nasuwające liczne wątpliwości interpretacyjne co szczegółowo opisano w uzasadnieniu poprzedniego zarzutu. Plan założył bowiem dodatkowo, tj poza zakresem wniesionych uwag, że ilość poziomów wydobywczych może ulec zmianie w zależności od aktualnych warunków hydrogeologicznych. Niewątpliwie zatem wniesione uwagi nie zostały rozpatrzone właściwie oraz zgodnie z intencją i założeniami autora wnoszonych uwag.

Nadto, wbrew stanowisku Rady Miejskiej, nie wszystkie uwagi zostały uwzględnione ale i w ogóle rozpatrzone.

Zdaniem skarżącej nie zasługuje także na uwzględnienie stanowisko organów planistycznych z którego wynika, że wprowadzone zmiany nie naruszały generaliów projektu wymagających powtórzenia uzgodnień lub wyłożenia. W ocenie Spółki charakter i rozmiar zastosowanych zmian w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, miały charakter istotny w związku z czym wymagały powtórzenia procedury planistycznej, tj. powtórnego wyłożenia projektu planu do wglądu publicznego oraz ponowienia uzgodnień. Elementy planu, jak określone w nim: przeznaczenie terenu, warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, a także zasady kształtowania zabudowy należą do istotnych ustaleń planu miejscowego determinujących w perspektywie czasu między innymi treść aktów indywidualnych takich jak: pozwolenia na budowę, decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, koncesje itp. Zmiana tych parametrów wpływa na sposób wykonywania prawa własności kształtując to prawo. Dopuszczenie dalszej eksploatacji złóż w celu powiększenia istniejącego złoża z pominięciem określania konkretnego poziomu wydobycia przy jednoczesnym wprowadzaniu niedoprecyzowanych ograniczeń w zakresie tej ekploatacji, może okazać się w przyszłości, elementem ograniczającym sposób korzystania z nieruchomości zarówno objętych zmianami, jak i nieruchomości sąsiednich. Plan miejscowy jest bowiem aktem normatywnym, a jego adresaci to nie tylko podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości objętych ustaleniami planu, a wszystkie podmioty, do których adresowane są akty prawa powszechnie obowiązującego. Tymczasem zarówno Spółka, jako osoba mająca tytuły prawne do nieruchomości objętych planem, jak i właściciele nieruchomości sąsiednich w stosunku do terenów objętych zmianami - zostały pozbawione możliwości zajęcia stanowiska w tej kwestii poprzez zapoznanie się ze zmienionym projektem planu. Zaniechanie tego obowiązku wywołało daleko idące skutki dla Spółki jako właściciela działek objętych planem miejscowym, gdyż w istocie postępowanie organu planistycznego uniemożliwiło jej obronę swych praw, w tym prawa zgłoszenia uwag co do proponowanych zmian, którymi mogłaby być żywotnie zainteresowana. W ten sposób cele sformalizowanej procedury planistycznej nie zostały zrealizowane, a w konsekwencji należy stwierdzić, że w sytuacji wprowadzania tego rodzaju istotnych merytorycznych zmian w uchwalanym planie - brak ponowienia czynności planistycznych ma znamiona istotnego naruszenia trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszenie tego trybu pozostaje bowiem w bezpośrednim związku z treścią zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Chmielniku wniosła o oddalenie skargi, podkreślając, że ustalenia planu były formułowane w roku 2007, w stanie prawnym wyprzedzającym liczne zmiany ustawy o planowaniu i zagospodarowywaniu przestrzennym jak i pod rządami ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia 4 lutego 1994r., dalej jako p.g.g. W planie uwzględniono wszystkie szczegóły dotychczasowego zagospodarowania złoża "Celiny I" oraz terenu górniczego "Celiny II", a w ustaleniach dotyczących dalszego zagospodarowania terenu górniczego "Celiny II" przyjęto zasadę kontynuacji tzn. dopuszczono funkcje terenu związane z przeróbką i magazynowaniem urobku uzyskanego w działalności eksploatacyjnej zakładu górniczego "Celiny". W planie wskazano też sposób rekultywacji antropogenicznych zmian wywołanych działalnością gospodarczą związaną z eksploatacją złoża "Celiny".

Zgodnie ze stanowiskiem organu, unormowania zawarte w § 16 stanowią realizację wytycznych art. 53 ust. 2 p.g.g.

Organ zaznaczył, że prowadzenie wydobycia kopalin metodą odkrywkową przy użyciu materiałów wybuchowych stanowi o kwalifikacji przedsięwzięcia do grupy mogącej znacząco oddziaływać na środowisko(3 ust.l pkt 40 obowiązującego w 2007r. rozporządzenia R.M z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięcia (Dz. U. 257 poz. 2573). Nie jest to zapis obligatoryjny, ponieważ w § 16 ust. 5 nakłada się obowiązek doskonalenia procesu urabiania złoża, w celu zmniejszenia zasięgu rozrzutu odłamków skalnych. Rada Miejska podniosła ponadto, że strefa rozrzutu znajduje się w części na gruntach prywatnych poza własnością przedsiębiorcy.

Pokazanie w planie maksymalnego, dopuszczalnego oddziaływania wydobycia na te tereny organ uznał za mieszczące się w delegacji 15 pkt 9 u.p.z.p. - ..w planie miejscowym określa się obowiązkowo:(... ) szczególne warunku zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu w tym zakaz zabudowy". Organ zauważył w przepisach u.p.z.p. z roku 2007 brak art. 15 ust. 3 pkt 8, przywołanego w skardze.

Odnosząc się do zarzutu, że oprócz zamieszczenia w treści planu postanowień wykraczających poza upoważnienia ustawowe również ponownie unormowano materię regulowaną w obowiązujących przepisach wyższej rangi, Rada stwierdziła, że w uchwale brak jest takich regulacji w formie stanowiącej ustalenia planu. Przytoczony w § 6 ust. 3 "słownik podstawowych pojęć "zawierający definicję ustawową "terenu górniczego" i "obszaru górniczego*’, a także określający pojęcie ..mas ziemnych lub skalnych" w kontekście ustawy o odpadach, nie stanowi treści stanowionej przez uchwałę, znajduje się w dziale I części informacyjnej uchwały, a nadto został wprowadzony do projektu planu na wniosek skarżących z dnia 16.10.2007r.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p poprzez zawarcie w treści zaskarżonej uchwały sformułowań niejednoznacznych, wariantowych, skutkujących wewnętrzną sprzecznością jej postanowień, a dotyczących ustaleń 16 pkt 1 m.p.z.p. określającego szczegółowe ustalenia planu dla terenu o symbolu 1PG wydobycia wapieni jurajskich sposobami odkrywkowymi, organ wyjaśnił:

1. Z ustaleń m.p.z.p. nie wynika ograniczenie wydobycia do poziomu powyżej warstwy wodonośnej (rzędna 252 m n.p.m.). Plan dopuszcza zmianę poziomu wydobycia określonego w koncesji z 2003r., na rzędną 253m n.p.m. uzależniając ewentualne dopuszczanie wydobycia w poziomach niższych od aktualnych warunków hydrologicznych. Warunkiem zgodnie z przywoływaną koncesją z 2003r. jest wydobycie w warstwie suchej, do poziomu zbiornika użytkowego.

2. Plan miejscowy pozostawia do decyzji organom właściwym do spraw ochrony środowiska ocenę, czy dopuszczenie obniżenia poziomu wydobycia może spowodować zagrożenie dla podziemnych zasobów wód, biorąc pod uwagę zlokalizowanie w obrębie oddziaływania przedsięwzięcia istniejącego ujęcia wody Celiny oraz innych ujęć.

3. Plan miejscowy określa rekultywacje terenu w kierunku wodno-leśnym, co było zgodne z zamierzeniem przedsiębiorcy. Ustalenia planu, oparte na prognozie oddziaływania na środowisko nie zakładały odprowadzenia wód z warstwy wodonośnej do odbiornika kanałem zrzutu. Plan nie zakładał zmiany stosunków wodnych oraz oddziaływania leja depresyjnego na istniejące ujęcia wody poza terenem górniczym.

4. Z "Prognozy oddziaływania na środowisko dotyczącej m.p.z.p. terenu górniczego "Celiny II" w części położonej na obszarze miasta i gminy Chmielnik." z 2007r. wynika, że obniżenie poziomu wydobycia poniżej rzędnej 253m n.p.m. stanowi istotne zagrożenie zanieczyszczenia jak i naruszenia systemu dla jurajsko - trzeciorzędowego użytkowego poziomu wodonośnego, na którym bazują ujęcia wód podziemnych studni głębinowych w ZDP Celiny Poręba, ZG "Celiny", a także studni w Ptaszniku i innych wsiach.

5. Z opracowanej na potrzebny nowej koncesji w 2017r. dokumentacji hydrologicznej wynika, że zasięg leja depresyjnego przy wydobyciu już do poziomu 241,5 m n.p.m. w związku z odwodnieniem złoża obejmuje teren istotnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wykraczający nieproporcjonalnie poza teren górniczy , który z definicji obejmuje cały obszar oddziaływania wynikający z eksploatacji złoża. Uchwalony przez Radę Miejską w Chmielniku w 2008r. plan miejscowy nie przewidywał tak istotnego oddziaływania .

6. W fazie uzgodnienia i wyłożenia planu zapis był sformułowany rygorystycznie z określeniem jednoznacznie poziomu wydobycia do rzędnej 253 m. Na wniosek Przedsiębiorcy został "zmiękczony" tak, by szczegółowe opracowanie hydrogeologiczne do nowej koncesji (raportu) pozwoliłoby na obniżenie tego poziomu, bez zmiany generalnego założenia wydobycia w warstwie nienawodnionej.

7. Kwestionowany zapis wytycznej co do kierunku rekultywacji wodno - leśnej nie jest sprzeczny z wydobyciem suchym. Oczka wodne wód powierzchniowych służące retencji wód opadowych wśród lasu nie będą w sprzeczności ze sposobem wydobycia. Oczywiste jest, że szczegółowe warunki rekultywacji określa organ administracyjny w postępowaniu administracyjnym, natomiast ustalenia planu mogą przewidywać pożądaną funkcję terenu po zakończeniu wydobycia.

Ad. 2). W przekonaniu organu, Skarżąca w sposób nieuzasadniony kwestionuje tryb sporządzania planu poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie uwag zgłoszonych do projektu planu, zaniechanie ponownego wyłożenia planu w wyniku częściowego uwzględnienia wniesionych uwag, co narusza ich zdaniem art. 17 m.p.z.p. Kopalnia G. Sp. z o.o. wniosła do projektu m.p.z.p. terenu górniczego "Celiny II" uwagi w dniu 17.10.2007r.:

Uwaga by zapis 16 ust. 1 w brzmieniu "Eksploatacja będzie prowadzona do poziomu +253 m.n.p.m." wykreślić. We wniosku brak jest mowy o dopuszczeniu wydobycia w warstwach wodonośnych, których ochrona stanowi generalny warunek eksploatacji.

Ze względu na możliwość zmian w uwarunkowaniach hydrologicznych obszaru, plan dopuszcza zmiany poziomu wydobycia, ale nadal pod warunkiem wydobycia powyżej warstwy wodonośnej - wniosek uwzględniono w całości.

Uwaga o doprecyzowaniu w części tekstowej i rys. planu pojęcia odpady proponują wprowadzenie słowniczka wyjaśniającego pojęcia mas ziemnych i skalnych przemieszczanych w związku z wydobyciem kopalin oraz inne pojęcia używane w projekcie uchwały, nie mających odniesienia w przepisach.

Dokonano redakcji § 6 ust. 3 wprowadzając informacyjny słownik podstawowych pojęć dopisując informację na temat odpadów - wniosek uwzględniono.

3. Wniosek o wykreślenie z § 16 ust. 2 sformułowania "odpady poeksploatacyjne" - wniosek uwzględniono w całości.

4. Wniosek o dopuszczeniu w terenach 1PP, 2PP działalności związanej przerobem kopaliny oraz przedsięwzięć z zakresu infrastruktury technicznej (18 ust. 3) - wniosek uwzględniono w całości.

5. Wniosek o wyjaśnienie na czym polega "ograniczenie penetracji rekreacyjnej i zbieractwa runa leśnego w terenach lasów izolacyjnych" (§ 21 ust. 3).

Uznano, że użyte sformułowanie zakazu nie może być bardziej rozwinięte i jest jednoznaczne i zrozumiałe.

6. Wniosek o doprecyzowanie o jaki rodzaj zabudowy chodzi w § 16 ust. 5. Uzupełniono zapis o zabudowę produkcyjną i magazynową - wniosek uwzględniono.

7. Wniosek o określenie ustaleń dla terenu o symbolu 2PZG. W planie nie wyspecyfikowano terenu 2PZG, są ustalenia terenu 1PZG - wniosek uwzględniono.

8. Wniosek o wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od dróg. Wprowadzono w tekście planu zapis w § 15 ust. 6 - wniosek uwzględniono.

9. Wniosek o wyjaśnienie pojęcia "droga dojazdowa wewnętrzna". Doprecyzowano zapis sformułowany w § 12 ust. 3 droga wewnętrzna" - wniosek uwzględniono.

10.Uszczegółowienie zapisu § 14 ust. 4 - dodano symbole terenów 1-K3PP - wniosek uwzględniono.

Podsumowując organ uznał, że wbrew zarzutom skargi, wszystkie uwagi do projektu planu zostały uwzględnione. Gdyby uwaga dotycząca likwidacji zapisu konkretnej rzędnej 253 m.n.p.m. jako poziomu dopuszczalnego wydobycia była poparta wnioskiem o zapis dopuszczający wydobycie w poziomach wodonośnych do rzędnej 220 m.n.p.m. i niższych, oczywiście byłby to wniosek, którego odrzucenie wymagałoby rozstrzygnięcia przez Radę Miejską.

W ocenie Rady Miejskiej, to nie określone jako niejednoznaczne i sprzeczne zapisy planu leżą u podstaw braku zgody Gminy na wgłębną eksploatację złoża, ale przewidywane liczne zagrożenia dla środowiska, wykraczające swym zasięgiem znacznie poza przyjęty w planie obszar oddziaływania kopalni na środowisko, naruszające, oprócz interesu prawnego osób trzecich w rejonie oddziaływania leja depresyjnego, również interes publiczny. W załączeniu przedstawiono opracowaną staraniem przedsiębiorcy mapę obrazującą zasięg leja depresyjnego przy wydobyciu poniżej warstwy wodonośnej w stosunku do terenu górniczego.

W replice na odpowiedź skarżąca dodatkowo zarzuciła:

Naruszenie art. 17 pkt 2 w zw. z pkt 7 lit a, d, e u.p.z.p. poprzez zaniechanie przez Burmistrza Miasta i Gminy Chmielnik powiadomienia na piśmie o przystąpieniu do sporządzenia planu Zarządu Powiatu Kieleckiego, Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Komendanta Straży Granicznej,

Naruszenie art. 17 pkt 13 w zw. z art. 17 ust. 7 lit c u.p.z.p. poprzez zaniechanie uzgodnienia projektu z organami o których mowa w przepisach odrębnych (tj. Wojewodą Świętokrzyskim).

Naruszenie art. 17 pkt 6 lit a u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie uwag wniesionych przez Gminną Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną, która na posiedzeniu w dniu 12.03.2007 r. wniosła szereg uwag do projektu planu, które nie wiadomo w jaki sposób zostały rozpatrzone przez Burmistrza Miasta i Gminy Chmielnik, natomiast w zestawieniu tabelarycznym dot. wykazu opinii do projektu planu organ stwierdził, że uwagi nie wpłynęły.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługują na uwzględnienie.

Podstawę prawną wniesienia skargi stanowił w niniejszej sprawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1875), dalej "u.s.g." Zgodnie z powołanym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego,

Do usunięcia naruszenia prawa skarżąca wezwała Radę Miejską w Chmielniku pismem z dnia 28 lutego 2018 r. Wobec niedoręczenia jej przez organ odpowiedzi skarga została złożona w terminie 60 dni, od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 in fine p.p.s.a.).

W związku z powyższym należy stwierdzić, że wymogi formalne skargi zostały spełnione, a skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Skarżąca posiada również legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, jako że jest ona właścicielem szeregu wskazanych przez nią działek, położonych w Chmielniku, objętych ustaleniami planu, a jednocześnie kwestionowane zapisy tego planu ingerują w zakres przysługującego jej prawa własności. W nawiązaniu do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonego w postanowieniu z dnia 27 lipca 2016 r. , sygn. akt II OZ 753/16, które skład orzekający podziela, w przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 k.p.a.), uprawnionym do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (art. 101 ust. 1 u.s.g.). Wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia stwarza dopiero możliwość przeprowadzenia merytorycznej oceny rodzaju tego naruszenia wobec podmiotu kwestionującego przed sądem administracyjnym legalność planu.

Uznając materialnoprawną legitymację skarżącej do skutecznego kwestionowania przedmiotowej uchwały wskazać należy, że w przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest jedynie w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, natomiast uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2016 r. II OSK 2992/14, wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016 r., II OSK 1973/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przypadku rozpatrywania skargi złożonej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. wojewódzki sąd administracyjny, kontrolując zaskarżony akt w zakresie zasad jego sporządzenia, czyni to więc w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego. Także naruszenia procedury planistycznej muszą mieć wpływ na interes prawny skarżącego. Pogląd ten utrwalił się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i jest konsekwentnie przez sądy administracyjne prezentowany (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. OSK 1437/2004, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r. II OSK 1087/08, wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r. II OSK 1883/07, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r. II OSK 2992/14). Podziela go w pełni Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Do wniesienia skargi z żądaniem stwierdzenia nieważności uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego żadnego podmiotu (z wyjątkiem organu nadzoru tj. wojewody, który swoje nieograniczenie w zakresie zaskarżania wywodzi z art. 93 ust. 1 u.s.g.) nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały ani też ewentualny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że nie są zasadne zarzuty szczegółowo opisane w pkt 1. a i b petitum skargi.

Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń a także standardów dokumentacji planistycznej.

Rację ma Rada Miejska w Chmielniku stwierdzając, że rozpatrując treść skargi należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (dalej: p.g.g.), w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały.

Kierując się tym zastrzeżeniem, zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (pkt 1), zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (pkt 2), zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego (pkt 3), granice i sposoby zagospodarowania ...ustalonych na podstawie przepisów odrębnych terenów górniczych (pkt 7).

W świetle art. 6 pkt 9 p.g.g. terenem górniczym jest przestrzeń objęta przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego. Jego granice powinny zostać ustalone w koncesji (art. 25 p.g.g.), co umożliwia zastosowanie rozwiązań wynikających z art. 53 p.g.g. Zgodnie z tym przepisem, dla terenu górniczego sporządza się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w trybie określonym odrębnymi przepisami, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Plan, o którym mowa w art. 53 ust. 1 p.g.g. powinien zapewniać integrację wszelkich działań podejmowanych w granicach terenu górniczego w celu:

1) Wykonania uprawnień określonych w koncesji;

2) Zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego;

3) Ochrony środowiska, w tym obiektów budowlanych.

Stosownie do art. 53 ust. 3 plan może w szczególności określać obiekty lub obszary, dla których wyznacza się filar ochronny, w granicach którego, ze względu na ochronę oznaczonych dóbr, wydobywanie kopalin nie może być prowadzone albo może być dozwolone tylko w sposób zapewniający ochronę tych dóbr.

W literaturze podkreśla się, że plan nie może wprowadzać rozwiązań uniemożliwiających wykonywanie działalności określonej koncesją (z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 53 ust. 3 p.g.g.). Użyte w ust. 2 określenie "integracja" zakłada możliwość wprowadzenia ograniczeń uprawnień przedsiębiorcy związanych z istnieniem filara ochronnego m.in. w zakresie ochrony środowiska w granicach terenu górniczego np. przez konieczność prowadzenia eksploatacji górniczej w sposób, który nie doprowadzi do przekroczenia określonych wielkości wpływów na nieruchomości gruntowe.

Z ustaleń zawartych w § 1 pkt 2, § 16 ust. 1 zaskarżonego planu wprost wynika, że granice terenu objętego planem wyznacza rysunek planu na podstawie granic terenu górniczego "Celiny II" ustanowionego w koncesji Wojewody Świętokrzyskiego znak: [...] z dnia 1.07.2003 r., teren wydobycia wapieni (1PG) obejmuje obszar górniczy "Celiny II" ustanowiony opisaną koncesją wraz z półkami ochronnymi i filarem ochronnym. Skarżąca nie wykazała sprzeczności ustaleń planu z opisaną koncesją Wojewody. Również Sąd po analizie dokumentacji planistycznej takich sprzeczności nie dostrzegł.

Sąd podziela stanowisko Rady Miejskiej w Chmielniku, że określanie w ustaleniach planu (§ 16 ust. 1) sposobu i techniki wydobywania wapieni jest zarówno realizacją wytycznych art. 53 ust. 2 p.g.g. jak również § 7 pkt 9 oraz § 9 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p (Dz. U. nr 164 poz. 1587) dopuszczających wprowadzanie elementów informacyjnych oraz ich nienormatywnego oznaczenia w rys. planu. Dotyczy to między innymi określenia maksymalnej granicy rozrzutu odłamków skalnych (wg. PZZ) oraz granicy drgań sejsmicznych (wg. PZZ), a także strefy uderzeniowej fali powietrznej (wg. PZZ). Wszystkie powyżej wymienione ustalenia stanowią realizację celów sporządzania planu zawartego w ustawie Prawo geologiczne i górnicze w zakresie zapewniania bezpieczeństwa powszechnego jak i ochrony środowiska. Brak określenia metody i techniki wydobycia w ustaleniach planu skutkowałoby np. niedopuszczeniem metody strzałowej, jako mniej korzystnej niż np. mikrowybuchy dla środowiska ze względu na naruszanie struktury wgłębnej skał. Ponadto, stwierdzając, że plan zawęża metody i techniki wydobycia wapieni skarżąca odwołuje się do ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r.- Prawo geologiczne i górnicze, która weszła w życie 1.01.2012 r., co oznacza, że ustawa ta nie obowiązywała w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, określenie kierunku rekultywacji mieści się w zakresie działań organu zapewniających ochronę środowiska (art. 53 ust. 1 pkt 3 p.g..g.). Wyznaczenie dopuszczalnego oddziaływania wydobycia (300 m wokół miejsca wykonywania robót strzałowych) nie narusza art. 15 ust. 2 pkt 9 m.p.z.p., który pozwala na zapisy planu regulujące szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Słusznie zauważa organ, że w dacie podjęcia uchwały, brak było powołanego w skardze przepisu art. 15 ust. 3 pkt 8 u.o.z.p., co czyni w tym zakresie zarzut bezzasadny.

Podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały nie może być również sam fakt powtórzenia definicji ustawowej w akcie prawa miejscowego. Zdaniem Sądu, zamieszczenie w § 6 ust. 3 słownika podstawowych pojęć: "teren górniczy", "obszar górniczy", "masy ziemne lub skalne..", oznacza, że prawodawca gminny nie zamierza przypisać definiowanym zwrotom innego znaczenia niż przyjmuje się to w innych aktach normatywnych, a konkretnie p.g.g. oraz ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. W przekonaniu Sądu nie można uznać tego zabiegu za istotne naruszenie zasad sporządzenia planu o jakich mowa w art. 28 u.p.z.p., zwłaszcza jeżeli jest to ścisłe powtórzenie definicji i służy czytelności uchwały, która normuje zagadnienia o specjalistycznym charakterze. Zabieg taki należy uznać za porządkujący i wyjaśniający aparaturę pojęciową planu. Nie było to działanie prawotwórcze konieczne i uzasadnione prawem, jednak nie stanowiło istotnego naruszenia prawa.

Zastrzeżeń Sądu nie budzą także wyjaśnienia organu, z których wynika, że zarzuty skargi wskazujące na niejednoznaczne, wariantowe postanowienia skutkujące wewnętrzną sprzecznością są nieuzasadnione. Skarżąca nie wykazała, aby zapisy § 16 ust. 1, 3, 5 zaskarżonej uchwały w ogóle uniemożliwiały wykonywanie działalności określonej koncesją Wojewody Świętokrzyskiego z 1.07.2003 r. Sposób interpretacji wskazanych w § 16 ustaleń szczegółowych nie może stanowić podstawy do stwierdzenia istotnego naruszenia zasad sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podsumowując tę część rozważań, brak jest możliwości uwzględnienia zawartych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia zasad sporządzania planu określonych w art. 15 ust. 2 pkt 2, 3 u.p.z.p. w zw. z § 115 w zw z 118 w zw z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez zamieszczenie przez organ planistyczny w treści planu postanowień wykraczających poza upoważnienie ustawowe, ponowne normowanie materii uregulowanych w obowiązujących już przepisach wyższej rangi tj. ustawach oraz poprzez zawarcie w treści uchwały sformułowań niejednoznacznych, wariantowych, skutkujących wewnętrzną sprzecznością postanowień.

Nie potwierdziły się zarzuty zawarte w pkt 2 petitum skargi odnoszące się do istotnego naruszenia trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie uwag zgłoszonych do projektu planu, zaniechanie ponownego wyłożenia planu w wyniku częściowego uwzględnienia wniesionych uwag. Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień.

Zgodnie z art. 19 u.p.z.p. jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu – czynności o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania zmian. Ocena potrzeby powtórzenia wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu wraz z towarzyszącymi mu czynnościami w aspekcie użytego w art. 19 u.p.z.p. sformułowania "w niezbędnym zakresie", jak podkreśla się w literaturze przedmiotu i orzecznictwie, wymaga rozważenia w kategoriach wyjątkowych. W konsekwencji przesłanki ponowienia procedury planu należy interpretować zawężająco. Na gruncie przepisów u.p.z.p. jako istotne naruszenie procedury traktuje się dokonywanie w projekcie zmian dotyczących funkcji i przeznaczenia terenu oraz sposobu zagospodarowania nieruchomości, bez stworzenia możliwości wniesienia zarzutu do projektu w nowym kształcie.

Ogólnikowe stwierdzenie skarżącej, że charakter i rozmiar zastosowanych zmian w projekcie miały istotny charakter, w świetle wyjaśnienia Rady Miejskiej w odniesieniu do zawierającego uwagi pisma skarżącej z dnia 17.10.2007r., uznać należy za niewystarczające i w związku z tym nie mogące skutkować nieważnością planu. W szczególności żadna z uwzględnionych uwag nie naruszała warunków udzielonej koncesji, której wydanie stanowiło przesłankę sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto skarżąca nie wykazała, aby naruszenie procedury planistycznej, wiązało się z naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącej. Trudno bowiem zgodzić się z poglądem, że po zmianach planu skarżąca została pozbawiona możliwości zajęcia stanowiska, skoro z dokumentów planistycznych wynika, że dokonane zmiany były następstwem uwzględnienia uwag złożonych przez nią w piśmie z 17.10.2007 r.

Dokumentacja planistyczna potwierdza, że do Starosty Powiatu Kieleckiego (w zakresie art. 17 pkt 2 w zw. z pkt 7 lit a), Powiatowego Zarządu Dróg (w zakresie art. 17 pkt 2 lit d), Agencji Wywiadu, Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Publicznego, (w zakresie art. 17 pkt 2 lit e u.p.z.p.) zostały skierowane: zawiadomienie o przystąpieniu do sporządzenia planu jak i o udostępnieniu do uzgodnienia projektu planu. Wykaz uzgodnień projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawiera adnotację: Starosta Powiatowy w Kielcach – brak odpowiedzi. Powiatowy Zarząd Dróg – brak odpowiedzi, Agencja Wywiadu, Dyrektor Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego – brak odpowiedzi, Szef Wojewódzkiego sztabu Wojskowego – bez uwag. Chodzi więc o przypadek tzw. milczącego uzgodnienia, w trybie art. 25 ust. 2 u,p.z.p. Zgodnie z ustawą z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, Zarząd powiatu jest organem wykonawczym powiatu (art. 26 ust. 1), w skład którego wchodzi starosta jako przewodniczący (art. 26 ust. 2). Do zadań starosty, jak przewiduje art. 34 należy organizacja pracy zarządu powiatu i starostwa powiatowego, kierowanie bieżącymi sprawami powiatu oraz reprezentacja powiatu na zewnątrz. W świetle tych regulacji uznać należy, że wspomniane czynności w zakresie art. 17 pkt 2 w zw. z pkt 7 lit a, zostały wykonane prawidłowo (k. S/1 nr 3; 5/2, 5/1), prawidłowo też wykonano czynności przewidziane w art.17 pkt 2 lit d oraz e (k. S/1 nr 9,10; 5/1; 5/2) .

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut o konieczności udziału w procedurze planistycznej Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad skoro plan nie przewiduje modernizacji drogi krajowej nr 73, zaś skarżąca nie jest uprawniona do kwestionowania zasadności uzgodnienia projektu planu z Zarządem Województwa, który jej zdaniem wadliwie bez uwag zaakceptował ten projekt.

Brak podstaw do twierdzenia, że projekt planu nie został uzgodniony z organem ochrony środowiska (art. 17 pkt 13 w zw. z art. 17 ust. 7 lit c), skoro stosowne uzgodnienie na podstawie przepisów odrębnych, zostało dokonane zgodnie z postanowieniem z 4.04.2007 r. znak: [...]. Skarżąca nie wykazała, aby uzgodnienie naruszało jej interes prawny. Podobnie skarżąca nie wykazała naruszenia interesu prawnego w kwestionowaniu sposobu rozpatrzenia uwag wniesionych przez Gminną Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną, w sytuacji, gdy w dokumentacja planistyczna odzwierciedla, że ta Komisja zaopiniowała projekt planu bez uwag.

Z podniesionych wyżej względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.