Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 73/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-02-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. i I. S. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 73/16

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 22 października 2015 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z 16 lipca 2015 r., którą określono skarżącym wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w kwocie 15.776 zł.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik skarżących zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w finansach skarżących oraz wskazując, że jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki gospodarcze dla skarżących. Wskazał, że konieczność zapłacenia kwoty zobowiązania będzie skutkować poważnymi utrudnieniami w bieżącym funkcjonowaniu skarżących, a nawet może doprowadzić do pogorszenia jej egzystencji życiowej. Zdaniem pełnomocnika za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku przemawia także argumentacja skargi kwestionująca prawidłowość zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z treści powołanego powyższej przepisu wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez zainteresowaną stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie aktu administracyjnego, zwykle wiąże się z dolegliwością dla podatnika, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest zasadne. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Niezbędne jest, na przykład wskazanie, że w przypadku wykonania decyzji stronie skarżącej grozi konkretna szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wykonanie bowiem decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (szerzej: Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Warszawa 2006 oraz postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 i z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zauważyć należy, że okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji nie mogą być przedmiotem domniemań sądu.

Jak już wskazano przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej, który utrzymał w mocy decyzję organu I instancji określającą skarżącym kwotę zobowiązania w podatku akcyzowym.

Sąd stwierdził, że przedmiotowy wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wykazali, iż wykonanie tej decyzji we wskazanym zakresie spowoduje następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Pełnomocnik skarżących formułując wniosek w żaden sposób go nie uzasadnił, tj. nie wykazał istnienia żadnej z przesłanek zawartych w powołanym powyżej przepisie, które w jego ocenie uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie uprawdopodobnił bowiem jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że niewstrzymanie wykonania decyzji organu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia konkretnej – znacznej szkody lub spowodowania konkretnych – trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonywujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji wiąże się ze stratami dla skarżących. Z uwagi na brak danych nie sposób określić czy ewentualna szkoda, spowodowana wykonaniem decyzji tylko z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego byłaby znaczna oraz czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków.

Końcowo, należy wyjaśnić, że przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być ocena ewentualnych uchybień organów, stąd Sąd nie jest uprawniony, na obecnym etapie, odnieść się do podnoszonych w skardze okoliczności ewentualnych wadliwości zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w istocie skarżący nie uwiarygodnili, że wykonanie zaskarżonej decyzji, spowoduje niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

Skoro zatem wniosek nie został należycie uzasadniony, a z dokumentów zebranych w aktach sprawy nie wynika zaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.