Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 162/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz (spr.), Sędziowie NSA Anna Kwiatek, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant st. sekr. sąd. Marta Sochal, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 września 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2003 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 233§1pkt.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz.60. / - Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania J. K., od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2005 r., Nr [...], dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2003r. w wysokości 2.885 zł, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż skarżący pismem z dnia 18 lipca 2005r. wniósł o stwierdzenie nadpłaty w rozumieniu art.75 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ jego zdaniem, sprzedaż w trybie egzekucyjnym samochodu ciężarowego marki IVECO typ 4912 Turbo Daily, nr rejestracyjny [...], nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Decyzja organu I instancji odmawiająca stwierdzenia nadpłaty, zgodnie z żądaniem wniosku została zaskarżona do Dyrektora Izby Skarbowej, a we wniesionym odwołaniu wskazano na:

1) rażące naruszenie zasad postępowania podatkowego, a w szczególności art. art. 122,187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji przekroczenie prawa do swobodnej oceny dowodów oraz art. 124 i art. 210 §4 przez niedostateczne uzasadnienie decyzji,

2) naruszenie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 1993r. – w zakresie: art.2 i art.5 ust.1 pkt 1 oraz art.7 ust.1 pkt 5 w zw. z art. 4 pkt 7 lit. b.

Pełnomocnik podnosił, iż skarżący nie nabył przedmiotowego samochodu w ramach działalności gospodarczej, ani z zamiarem jego sprzedaży, której to okoliczności warunkują powstanie obowiązku podatkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej, w ustosunkowaniu się do wskazanych zarzutów, w pierwszej kolejności wskazał, iż nie ma uzasadnionych podstaw, aby można było organowi I instancji postawić zarzut, iż zaskarżona decyzja nie zawiera dostatecznego uzasadnienia, podnosząc, iż zawiera ono tak okoliczności faktyczne, jak i prawne uzasadniające wydane rozstrzygnięcie. Nie doszło również – w ocenie organu odwoławczego – do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, mającej swoją podstawę w treści art.191 Ordynacji podatkowej. Odwołując się do orzecznictwa sądowego (wyrok NSA z dnia 28 września 2005r.,sygn. akt FSK 1873/04), organ II instancji podkreślił, iż zarzut naruszenia tej zasady nie może być uznany za skuteczny, jeśli sprowadza się jedynie do innej oceny materiału dowodowego przez skarżącego, a to ma właśnie miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Wskazano dalej, że w dniu 29 sierpnia 2003r. organ egzekucyjny sprzedał w drodze przetargu ofert za sumę brutto 16.000zł, należący do skarżącego samochód ciężarowy marki IVECO 4912 Turbo Daily, nr rejestracyjny [...] oraz, że stosownie do art. 12a ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym z 1993r. - organ egzekucyjny, jako płatnik, pobrał od dokonanej sprzedaży i odprowadził na rachunek właściwego organu podatkowego należny podatek od towarów i usług według stawki 22%. W sytuacji, gdy z dokumentów celnych wynika, że zakupu tego samochodu skarżący dokonał w dniu 26 lutego 1999r., od którego organ celny naliczył cło, a także podatek VAT w wysokości 4.065.20 zł, to w związku z tym, w myśl obowiązującego w tym okresie rozliczeniowym przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o VAT z 1993r., skarżący miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, która wynikała z wymienionego wyżej dokumentu celnego (zgodnie z art. 19 ust.2 tej ustawy), a więc w wysokości 4.065,20 zł, ale pod warunkiem spełnienia wszystkich wymogów formalnych związanych z faktem wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT (tj.: dokonania zgłoszenia rejestracyjnego przed pierwszą czynnością określoną w art. 2 ustawy o VAT, prowadzenia ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług (art.27 ust.4 ustawy o VAT), składania deklaracji podatkowych, samoobliczania podatku i wpłacania go na rachunek urzędu skarbowego - art. 10 ust.1 i art. 26 ustawy o VAT).

Wskazując, że poza przedmiotem sporu pozostaje fakt, iż w latach 1997-2002 skarżący dokonał importu 20 samochodów używanych (w tym i przedmiotowego samochodu ciężarowego marki IVECO typ 4912 Turbo Daily, nr rej. [...]), 2 nadwozi samochodowych i motocykla, zakupu w kraju dwu podwozi samochodów osobowych oraz dokonał sprzedaży 19 kompletnych samochodów pochodzących z importu bez zgłoszenia obowiązku podatkowego, Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż te czynności, zgodnie z przepisem art.2 ustawy o VAT, podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a jednocześnie w związku z tym, w myśl przepisu art.5 ust.1 pkt 1 w/w ustawy, obligowały organ podatkowy I instancji do uznania go za podatnika podatku od towarów i usług.

Taki stan rzeczy w ocenie organu odwoławczego był podstawą do wydania przez Urząd Skarbowy decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r., określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w latach 1998-2002 (tj. luty i październik 1998r. w kwotach 2.434 zł i 2.509 zł, sierpień 1999r. w kwocie 5.859zł, sierpień, październik i grudzień 2000r. w kwotach 4.669 zł, 5.228zł i 703 zł, styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień i wrzesień 2001r. w kwotach odpowiednio: 610 zł, 1.431 zł, 1.384 zł, 868 zł, 916 zł, 683 zł i 1.250 zł, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2002r. w kwotach: 1.559 zł, 1.363 zł, 370 zł, i 1.965 zł ), - która po rozpatrzeniu złożonego odwołania, utrzymana została w mocy przez organ odwoławczy (nr [...] z dnia [...].09.2003r.).

Organ II instancji podniósł, iż w celu zabezpieczenia wykonania tych zobowiązań podatkowych, w dniu 19 września 2002r. dokonano zajęcia zabezpieczającego m.in. samochodu ciężarowego marki IVECO typ 4912 Turbo Daily, nr rej. [...], które po wydaniu w/w decyzji wymiarowej i wystawieniu tytułu wykonawczego przekształciło się w zajęcie egzekucyjne, a przedmiotowy samochód, w drodze przetargu sprzedany został w dniu 29 sierpnia 2003r. przez organ egzekucyjny.

Wbrew zarzutom odwołania stwierdzono, że jego sprzedaż podlegała opodatkowaniu ze względu na postanowienia przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT z 1993r., który stanowił, iż zwalnia się od podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, sprzedaż towarów używanych, jeżeli jest dokonywana przez użytkownika, a także darowiznę tych towarów, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, natomiast, w związku z zakupem samochodu ciężarowego marki IVECO typ 4912 Turbo Daily, skarżącemu przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w dokumencie celnym, potwierdzającym import tego samochodu.

Z tych też względów, dokonana w trybie egzekucyjnym sprzedaż przedmiotowego samochodu udokumentowana została fakturą VAT nr 38/03 z dnia 29 sierpnia 2003r., a należny podatek VAT wg stawki 22% w kwocie 2.885,2 5zł, od wartości netto 13.114,75 zł, został odprowadzony na rachunek organu podatkowego.

Organ odwoławczy zauważył również, iż w związku ze skargą na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] września 2003r., znak: [...], o której mowa wyżej, zasadność rozstrzygnięcia przyjętego przez organy podatkowe obydwu instancji w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w latach 1998-2002, podlegała ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który po rozpoznaniu sprawy o sygn. akt I SA/Lu 612/03, wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2004r. - skargę oddalił. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną wniesioną od tego rozstrzygnięcia przez skarżącego.

Odnośnie podniesionych zarzutów naruszenia przepisów art.2 i 3 ust.1 pkt 1 ustawy o VAT, wskazano na uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 612/03, i powołano się na jego ocenę co do dokonywanych przez skarżącego czynności zakupu poza granicami kraju kilkunastu samochodów, a następnie ich sprzedaży w kraju.

W związku z powyższym, stwierdzono, iż nieuzasadnionym jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 2, oparty na argumentacji, iż dopiero nabycie i sprzedaż samochodu w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, warunkuje powstanie obowiązku podatkowego.

Od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając rażące naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, a mianowicie:

- art. 122, art. 187§1 i art. 191 – poprzez zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i w konsekwencji przekroczenie prawa do swobodnej oceny dowodów;

- art. 124 w związku z art. 210§4 – przez niedostateczne uzasadnienie decyzji;

Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący odniósł do przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym / Dz.U.Nr 11, poz.50 z późn. zm. /, a mianowicie: art. 2 i art. 5 ust.1 pkt.1 oraz art. 7 ust.1pkt.5 w zw. z art. 4 pkt.7 lit.b. W uzasadnieniu skargi wywodził, że przedmiotowego samochodu nie nabył w ramach działalności gospodarczej, ani z zamiarem jego dalszej odsprzedaży, a nadto, że był on towarem używanym, którego sprzedaż nie podlegała opodatkowaniu.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – stwierdzić na wstępie należy, iż trafnie zauważa Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, iż stan faktyczny pozostaje poza sporem, a dodać trzeba, iż skarżący nie kwestionuje także faktu, iż w dniu 19 września 2002r. dokonano zajęcia zabezpieczającego samochodu ciężarowego marki IVECO typ 4912 Turbo Daily, nr rej. [...], który następnie w dniu 29 sierpnia 2003r. został sprzedany przez organ egzekucyjny w drodze przetargu ofert za sumę brutto 16.000zł.

Stosownie do art. 12a ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym z 8 stycznia 1993r. (Dz. U. Nr 11 poz. 50 z późn. zm.) – organy egzekucyjne, określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, są płatnikami podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego od sprzedaży, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Jak z kolei wynika z przepisu § 51 ust.1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268) organ egzekucyjny dokonując sprzedaży towarów, wystawia w imieniu dłużnika i na jego rachunek faktury potwierdzające dokonanie sprzedaży tych towarów, której kopię otrzymuje dłużnik.

W myśl ust. 2 tego aktu fakturę wystawia się, jeżeli na dłużniku spoczywa obowiązek podatkowy związany ze sprzedażą towarów, zaś z ust. 3 wynika że powinna ona spełniać warunki, o których mowa w § 35 i § 36 ust. 1, jak również zawierać nazwę i adresy organów egzekucyjnych, określonych w ust. 1; przy czym jako sprzedawcę wpisuje się w fakturze nazwę i adres dłużnika, a za podpisy osób uprawnionych do wystawienia faktury uważa się podpisy kierowników organów egzekucyjnych (lub osób przez nich upoważnionych), o których mowa w ust. 1.

Pełnomocnik w skardze wywodzi, iż po stronie skarżącego nie doszło do powstania obowiązku podatkowego związanego ze sprzedażą przedmiotowego pojazdu, w sytuacji, gdy ani nie nabył go w ramach działalności gospodarczej, ani w celu dalszej odsprzedaży.

Uszło uwadze autorowi skargi, iż kwestia związana z uznaniem skarżącego za podatnika podatku VAT została już prawomocnie przesądzona.

Urząd Skarbowy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r., określił mu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w latach 1998-2002 (tj. luty i październik 1998r. w kwotach 2.434 zł i 2.509 zł, sierpień 1999r. w kwocie 5.859zł, sierpień, październik i grudzień 2000r. w kwotach 4.669 zł, 5.228zł i 703 zł, styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień i wrzesień 2001r. w kwotach odpowiednio: 610 zł, 1.431 zł, 1.384 zł, 868 zł, 916 zł, 683 zł i 1.250 zł, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2002r. w kwotach: 1.559 zł, 1.363 zł, 370 zł, i 1.965 zł ), - która po rozpatrzeniu złożonego przez niego odwołania, utrzymana została w mocy przez organ odwoławczy ( decyzja nr [...] z dnia [...] września 2003r.).

W powyższych rozstrzygnięciach wskazano, iż fakt dokonania przez skarżącego w latach 1997-2002 importu 20 używanych samochodów, 2 nadwozi samochodowych i motocykla, w tym - w dniu 26 lutego 1999r. przedmiotowego samochodu ciężarowego marki IVECO typ 4912 Turbo Daily, nr rej. [...], zakupu w kraju podwozi samochodów osobowych oraz sprzedaży 19 kompletnych samochodów, co było jedynym źródłem utrzymania jego i żony przemawia za tym, iż dokonując tych transakcji skarżący czynił to w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, co nadało mu przymiot podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 5 ust.1 pkt.1 ustawy o VAT z 1993r.

Zasadność tego poglądu była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 612/03, który wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2004r. - skargę oddalił. Oddalona została również przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skarga kasacyjna wniesiona od tego rozstrzygnięcia przez skarżącego / wyrok z dnia 28 września 2005r., sygn. Akt FSK 1873/04 /.

Stąd też w niniejszej sprawie nie ma żadnych podstaw do ponownego badania kwestii związanej z przymiotem stania się przez skarżącego podatnikiem podatku VAT.

Ponieważ zarzut naruszenia przepisu art. 5 ust.1 pkt.1 oraz art. 2 ustawy o VAT z 1993r. skarżący opiera na założeniu, iż nie nabył on przedmiotowego pojazdu w ramach działalności gospodarczej, ani z zamiarem jego dalszej odsprzedaży, trzeba mu przypomnieć, iż ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy nie zawęża podmiotowego zakresu opodatkowania tylko do działalności gospodarczej.

Podatek od towarów i usług jednoznacznie dotyczy bowiem wykonywania czynności wymienionych w art. 2 ustawy o VAT, przy czym nie ma żadnego znaczenia to, czy są one związane z wykonywaniem działalności gospodarczej przez podatnika, czy też nie, albowiem ustawa ta nie wiąże obowiązku podatkowego z samym prowadzeniem działalności gospodarczej / por. także wyrok NSA z dnia 28 grudnia 1998r., SA/Sz 1492/99, LEX nr 53191i z dnia 16 lutego 2000r., I SA/Lu 1256/98, LEX nr 42906, z dnia 10 sierpnia 1999r., SA/Rz 363/98, LEX nr 42513/.

Z dokumentów celnych wynika, że zakupu spornego samochodu skarżący dokonał w dniu 26 lutego 1999r., od którego organ celny naliczył cło, a także podatek VAT w wysokości 4.065.20 zł (pole 47 karty 8 SAD nr E13 / / 00/000344).

W związku z tym, zasadnie wywodzi zaskarżona decyzja, iż stosownie do obowiązującego w tym okresie rozliczeniowym przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o VAT z 1993r., skarżący miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, która wynikała z wymienionego wyżej dokumentu celnego (zgodnie z art. 19 ust.2 ustawy o VAT), a więc w wysokości 4.065,20 zł, ale pod warunkiem spełnienia wszystkich wymogów formalnych związanych z faktem wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT (tj.: dokonania zgłoszenia rejestracyjnego przed pierwszą czynnością określoną w art. 2 ustawy o VAT, prowadzenia ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług (art.27 ust.4 ustawy o VAT), składania deklaracji podatkowych samoobliczania podatku i wpłacania go na rachunek urzędu skarbowego - art. 10 ust.1 i art. 26 ustawy o VAT).

Odnosząc się do kwestii związanej z naruszeniem art. 7 ust.1 pkt.5 w zw. z art. 4 pkt.7 lit.b ustawy o VAT z 1993r., na podstawie których to przepisów skarżący wywodzi, iż sprzedaż przedmiotowego samochodu nie podlegała opodatkowaniu, Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż skoro skarżącemu przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w dokumencie celnym, potwierdzającym import tego samochodu, to w sytuacji, gdy pierwszy z powołanych przepisów stanowił, iż zwalnia się od podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, sprzedaż towarów używanych, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, nie może być mowy o jego naruszeniu.

Prawdą bowiem jest, iż skarżącemu przysługiwałoby ex lege prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, zaś sama okoliczność, iż prawa tego nie mógł on zrealizować z powodów istniejących po swojej stronie, jest dla sprawy obojętna i w żaden sposób nie może przemawiać za stanowiskiem przeciwnym.

W konsekwencji powyższego uznać należy, iż sprzedaż dokonana w postępowaniu egzekucyjnym stosownie do przepisu art. 12a ustawy o VAT z 1993r. i przepisu § 51 ust.1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym uprawniała organ egzekucyjny dokonujący sprzedaży towarów, w imieniu dłużnika i na jego rachunek do wystawienia faktury potwierdzającej dokonanie sprzedaży - faktury VAT nr 38/03 z dnia 29 sierpnia 2003r., z należnym podatkiem VAT wg stawki 22% wynoszącym 2.885,2 5zł, od wartości netto 13.114,75 zł.

Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, albowiem w tak opisanym stanie faktycznym i prawnym trudno znaleźć uzasadnienie dla wniosku skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2003r. w wysokości 2.885 zł, czyli co do kwoty podatku VAT od dokonanej sprzedaży egzekucyjnej przedmiotowego samochodu.

W myśl przepisu art. 72§1pkt.2 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się bowiem kwotę podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

Jak wynika z powyższych rozważań, kwota podatku VAT - 2.885 zł z tytułu dokonanej sprzedaży przedmiotowego samochodu nie może być uznana ani za pobraną przez płatnika nienależnie, ani za pobraną w wysokości większej od należnej, w sytuacji, gdy na skarżącym jako na dłużniku, w imieniu którego i na rachunek którego wystawiono sporną fakturę - wbrew jego poglądom - spoczywał obowiązek podatkowy związany ze sprzedażą towarów.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania podkreślenia wymaga na wstępie, iż pełnomocnik skarżącego, poza ogólnikowym stwierdzeniem, iż organy podatkowe naruszyły przepisy art. 122, art. 187§1 i art. 191 Ordynacji podatkowej – poprzez zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i w konsekwencji przekroczenie prawa do swobodnej oceny dowodów, nie wskazał, ani na czym owo zaniechanie polegało, w szczególności, czy i jakie wnioski skarżącego nie zostały uwzględnione, ani też nie wskazał żadnej argumentacji w czym upatruje przekroczenie prawa do swobodnej oceny dowodów.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie nie ma podstaw do postawienia organom podatkowym zarzutu naruszenia tych przepisów.

Skarżący poza samym odwołaniem się do przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej nawet nie wskazuje, jakich to działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy organy podatkowe nie podjęły, ewentualnie w jakim zakresie nie uwzględniły jego wniosków dowodowych, o ile takie w toku postępowania składał.

Warto zwrócić uwagę, iż na tle art. 187§1 Ordynacji podatkowej orzecznictwo ukształtowało także pogląd, iż konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego zachodzi w sytuacji, gdy pewne fakty są sporne między podatnikiem a organem podatkowym. Tam, gdzie nie ma sporu co do faktu, postępowanie dowodowe jest zbędne /por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2000r., III SA 938/99, LEX nr 45248 /. Nielogiczne byłoby bowiem prowadzenie dowodów na okoliczność bezsporną. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, stan faktyczny jest bezsporny, a zatem zarzut naruszenia przepisu art. 187§1 Ordynacji podatkowej nie może być uznany za zasadny.

Kolejny zarzut dotyczy naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej, a został on postawiony w związku z naruszeniem art. 210§4 tej samej ustawy. Ten ostatni przepis od 1 stycznia 2003r. stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Wbrew wywodom skargi – uznać należy, iż nie ma żadnych ku temu uzasadnionych podstaw, aby można było organom obu instancji postawić zarzut "nie uzasadnienia w sposób należyty" wydanego rozstrzygnięcia. Niezależnie od tego, co uważa skarżący – w ocenie sądu orzekającego, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wyżej przytoczone wymogi.

Nie doszło również do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, mającej swoją podstawę w treści art. 191 Ordynacji podatkowej, zaś odmienna teza postawiona w tej części przez skarżącego jest całkowicie dowolna. Zarzut taki nie może bowiem być uznany za skuteczny, jeśli sprowadza się jedynie do innej oceny materiału dowodowego przez skarżącego.

W tym stanie faktycznym i prawnym, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną należało oddalić.