Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3064/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2  ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. i T.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 144/17 w sprawie ze skargi J. K.i T.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2016 r. nr sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 r., I SA/Gd 144/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. K. i T. M. (zwanych dalej skarżącymi) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd I instancji wynika, że nieruchomość będąca przedmiotem sporu to zabudowana działka o powierzchni 1 4394 ha. Jeden ze skarżących nabył prawo użytkowania wieczystego tej działki w dniu 30 września 2014 r. – prowadził w tym czasie działalność gospodarczą. W dniu 4 listopada 2014 r. odsprzedał ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu tej działki drugiemu skarżącemu, również prowadzącemu działalność gospodarczą.

W rejestrze gruntów i budynków działka oznaczona jest symbolem Lz - grunty zadrzewione i zakrzewione i Bz - tereny rekreacyjno - wypoczynkowe o powierzchni odpowiednio 1.2170 ha i 0,2224 ha. Zgodnie z danymi wynikającymi z rejestru gruntów i budynków na wskazanej działce znajdują się budynki oznaczone jako budynki pozostałe niemieszkalne dwukondygnacyjne i budynki pozostałe jednokondygnacyjne. Skarżący za 2015 r. nie złożyli informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Informację taką przedłożyli organowi I instancji dopiero za 2016 r., przy czym do opodatkowania nie wskazali żadnej powierzchni gruntów i budynków.

3. Organ odwoławczy zauważył, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.), dalej u.p.o.l. wskazuje jednoznacznie, iż grunty, budynki i budowle związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące

w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Względy techniczne muszą mieć charakter techniczny, a zatem nie np. prawny, finansowy czy faktyczny oraz mogą się one odnosić zarówno do gruntów, budynków, jak i budowli.

Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze.

Adaptacja budynku do profilu wykonywanej działalności gospodarczej (konieczność przeprowadzenia remontu budynku) nie jest przyczyną technologiczną uniemożliwiającą wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.

Subiektywne przekonanie podatnika, czy też samo jego oświadczenie o niemożności wykorzystania budynku do prowadzonej działalności, nie jest dowodem, na którym można by oprzeć ustalenie o technicznych względach wykluczających możliwość wykorzystania ich do takiej działalności.

SKO podkreśliło, że opodatkowane budynki, skoro nie nadawały się - jak wskazują obaj skarżący - do użytkowania, winny zostać jako takie rozebrane. Skoro podatnicy ich nie rozebrali, a stan ich na to zezwala, mogą zostać wyremontowane. Jak zresztą wynika z treści odwołania, odwołujący się nie chcą ich rozebrać,

a właśnie wyremontować. Wymiany pokrycia dachu budynku można dokonać bezsprzecznie w ramach jego remontu. Wobec tego brak było podstaw do przyjęcia innej stawki podatkowej niż przyjęta przez organ I instancji.

Kolegium wyjaśniło dalej, że stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę określonych gruntów (budynków czy budowli) skutkuje uznaniem ich za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nawet w przypadku, gdy w danym momencie nie są one wykorzystywane lub gdy prowadzona jest innego rodzaju działalność, aniżeli działalność gospodarcza.

4. Skarżący powyższemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie:

a) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu przed dniem 1 stycznia 2016 r. - poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że działka przeznaczona jest do prowadzenia działalności gospodarczej, co spowodowało naliczenie podatku od nieruchomości

w kształcie i wysokości określonych skarżoną decyzją;

b) art. 2 i 2a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez nieprowadzenie przez skarżących działalności gospodarczej w zakresie przepisów na przedmiotowej nieruchomości w zakresie kształtującym obowiązek podatkowy podatnika w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2014 , poz. 849 z późn. zm.) w brzmieniu przed dniem 1 stycznia 2016 r.,

c) art. 122, 180 § 1, 181, 187 § 1, 191 ord. pod. poprzez niezebranie całości materiału dowodowego, w szczególności: poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego (niepowołanie biegłego z zakresu budownictwa)

w zakresie stanu technicznego, budynków znajdujących się na nieruchomości oraz niezwrócenie się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w celu oceny stanu technicznego budynków znajdujących się na nieruchomości, a także określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, mimo iż działka nie jest przeznaczona do prowadzenia działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skarżący podkreślili, że stan techniczny budynków położonych na działce uniemożliwia wykonywanie działalności gospodarczej. Wszystkie budynki na nieruchomości posiadają pokrycie dachowe z płyt eternitowych, brak jest jakiekolwiek instalacji grzewczej oraz instalacji wody ciepłej, brak w części budynków sanitariatów. Wymienione okoliczności były zgłaszane organom gminy przez skarżących. Mimo to organ - określając wymiar podatku od nieruchomości - nie zwrócił się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego albo do odpowiedniego biegłego o dokonanie oceny stanu technicznego budynków. Skarżący nie są władni sami dokonać takiej oceny. Nie są również władni samodzielnie dokonać rozbiórki budynków znajdujących się na nieruchomości. Dlatego w ocenie skarżących błędne jest rozumowanie SKO w Gdańsku, że skoro budynki nie zostały rozebrane przez skarżących to nadają się one do użytkowania, bądź też będą mogły być użytkowane po przeprowadzeniu odpowiedniego remontu.

Zdaniem skarżących organ podatkowy wydał utrzymaną w mocy przez SKO

w Gdańsku decyzję bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób kompletny i zupełny: nie przeprowadził oględzin przedmiotowej nieruchomości, nie zweryfikował zgłaszanych przez skarżących uwag co do stanu technicznego budynków oraz nieruchomości, a w konsekwencji nie zwrócił się do odpowiednich organów celem fachowej oceny stanu technicznego budynków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę.

Sąd wskazał po pierwsze, że nie są uzasadnione zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności przepisów postępowania dowodowego. Po drugie - to na przedsiębiorcy, domagającym się zastosowania niższej stawki opodatkowania ciąży obowiązek wykazania, że "względy techniczne", wykluczające przedmiot opodatkowania z działalności gospodarczej, rzeczywiście występują (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2016 r., II FSK 36/14). Stąd za całkowicie chybione uznał zarzuty skargi dotyczące niepowołania przez organ podatkowy biegłego z zakresu budownictwa w celu oceny stanu technicznego budynków znajdujących się na nieruchomości.

Po trzecie - zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. budynki, budowle i grunty będące

w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z dwoma wyjątkami: budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), uważa się za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zatem o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

6. Powyższy wyrok skarżący zaskarżyli w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie:

1) art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt. 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2016 r., zgodnie z którym za grunty, budynki i budowle związane, z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że działka wraz ze wzniesionym na niej budynkami nadaje się na prowadzenie działalności gospodarczej w roku podatkowym 2015 r., w konsekwencji wydanie przez organ I instancji decyzji w sprawie określenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. dotyczącej ww. nieruchomości dla skarżących i określenie wymiaru w pełnej wysokości podczas, gdy względy techniczne uzasadniały opodatkowanie ww. nieruchomości stawką niższą w roku podatkowym 2015 z uwagi na okoliczność, iż

w tym roku nieruchomość wraz ze wzniesionymi budynkami nie nadawała się na prowadzenie działalności gospodarczej;

2)

a) art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 ord. pod. - poprzez niezebranie całości materiału dowodowego przez organ I instancji w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego (niepowołanie biegłego z zakresu budownictwa) w zakresie stanu technicznego, budynków znajdujących się na nieruchomości oraz niezwrócenie się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w celu oceny stanu technicznego budynków znajdujących się na nieruchomości, a także określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, mimo iż działka nie jest przeznaczona do prowadzenia działalności gospodarczej, a ponadto niezweryfikowanie informacji zgłaszanych przez skarżących, iż względy techniczne nie pozwalają na wykorzystywanie ww. nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej

w roku podatkowym 2014 r.;

b) art. 187 § 3 ord. pod. - poprzez przyjęcie, na podstawie posiadanych informacji powierzchni użytkowej budynków bez dokonania ich fizycznych oględzin i pomiarów oraz bez fizycznych oględzin samej nieruchomości, co doprowadziło do błędnego ustalenia powierzchni użytkowej i charakteru nieruchomości (działki gruntu).

Mając na uwadze powyższe, wnieśli o :

- uchylenie skarżonego orzeczenia i poprzedzających je decyzji,

- zasądzenie na rzecz każdego ze skarżących z osobna zwrotu kosztów procesowych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

7. Ustawodawca, definiując w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki

i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie wyjaśnił znaczenia pojęcia "względy techniczne". W związku z brakiem ustawowej definicji tego terminu, w pierwszej kolejności należy odwołać się do jego potocznego rozumienia, a tym samym odnieść je do stanu nieruchomości, niepozwalającego na ich wykorzystanie do prowadzonej działalności. Z treści analizowanego przepisu należy wnioskować, że "względy techniczne", czyli powody niemożności wykorzystywania nieruchomości muszą mieć charakter techniczny, a zatem nie np. prawny, finansowy oraz że mogą się one odnosić zarówno do gruntów, budynków, jak i budowli. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej powinno mieć charakter obiektywny. Względy techniczne dotyczą więc jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu, powodującego niejako "zerwanie" jego związku z działalnością gospodarczą. Jeżeli przedsiębiorca nie wykorzystuje do działalności gospodarczej posiadanych przez siebie gruntów, budowli lub budynków ze względów technicznych, to przedmioty te nadal pozostają związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona nie przesądza o związaniu tego obiektu z działalnością gospodarczą. Konieczność przeprowadzenia napraw i remontów nie stanowi i nie może stanowić

o występowaniu tak rozumianych względów technicznych, bowiem są to czynniki

o charakterze ekonomicznym i organizacyjnym, a nie technicznym.

Ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. posłużył się z sformułowaniem: "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności". Wynika z niego wyraźnie, że nie chodzi o jakąkolwiek przemijającą przeszkodę w korzystaniu

z posiadanych gruntów, budynków i budowli. Zasadniczo powinna ona mieć charakter trwały, ale też obiektywny.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji dokonał analogicznej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jak przedstawiona powyżej

i prawidłowo stwierdził, że przepis ten znajduje w sprawie zastosowanie, zatem nie naruszył tego przepisu. Prawidłowo sąd uznał, że stan techniczny budynków nie stoi na przeszkodzie, aby w nabytych domkach rekreacyjnych mogła być prowadzona działalność rekreacyjno-wypoczynkowa po przeprowadzeniu w nich remontu, który został w przyszłości zaplanowany. Budynki te, aczkolwiek wymagają remontu, to jednak nadają się do prowadzenia działalności gospodarczej i mogą być wykorzystane do jej prowadzenia. Nie występuje zatem określona w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przesłanka wyłączająca je od opodatkowania.

8. Przystępując do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego, w których kwestionuje się zgromadzenie niepełnego materiału dowodowego, w tym nieodwołanie się organów podatkowych do wiadomości specjalnych biegłego z zakresu budownictwa i niepowołanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, celem ustalenia, czy nieruchomość ze względów technicznych mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 ord. pod.), należy wskazać, co następuje:

Przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie było konieczne, gdyż ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji wynika, że nie było przeszkód, zwłaszcza natury technicznej, do wykorzystywania domków wypoczynkowych do prowadzenia w nich działalności gospodarczej. Okoliczność braku ogrzewania, ciepłej wody i sanitariatów oraz fakt pokrycia domków szkodliwym dla zdrowia eternitem, co niewątpliwie biegły z zakresu budownictwa lub Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego mógłby stwierdzić, nie przekłada się automatycznie na potwierdzenie zaistnienia względów technicznych, o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., bowiem wszystkie tego rodzaju braki mogą występować w obiektach wykorzystywanych sezonowo, albo być usunięte (wymiana eternitu) staraniem właściciela obiektu. Nie mają zatem charakteru nieodwracalnego i trwałego, a do takich przypadków - jak to już wyjaśniono - przepis ten się odnosi, stanowiąc o tym, że przedmiot opodatkowania nie tylko nie jest, ale także nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.

9. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu naruszenia przepisu art. 187 § 3 ord. pod. poprzez przyjęcie, na podstawie posiadanych informacji, powierzchni użytkowej budynków bez dokonania ich fizycznych oględzin

i pomiarów nieruchomości, co miało - według strony skarżącej - doprowadzić do błędnego ustalenia powierzchni użytkowej i charakteru nieruchomości (działki gruntu). Jak prawidłowo ocenił to sąd pierwszej instancji, organ podatkowy prawidłowo zastosował w sprawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne

i kartograficzne, przyjmując dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków za podstawę wymiaru podatku oraz dane wskazane przez skarżącego w informacji podatkowej za 2016 r., bowiem mimo wezwania nie przedłożono żadnych dokumentów dotyczących nieruchomości, na podstawie których organ pierwszej instancji mógłby określić wymiar podatku za 2014 r. Tymczasem to na stronie skarżącej jako przedsiębiorcy,

w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość, ciąży obowiązek przedstawienia dowodów i okoliczności kształtujących podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości.

Na powyższą ocenę nie mogła mieć wpływu argumentacja przedstawiona

w piśmie stanowiącym uzupełnienie uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej, w której skarżący podnieśli, że organ pierwszej instancji błędnie wyliczył powierzchnię budynków, na którą to okoliczność załączyli kopie dwóch aktów notarialnych dotyczących nabycia oraz zbycia części opodatkowanej nieruchomości jak też kopię decyzji organu nadzoru budowlanego o rozbiórce budynku na działce nr [...], którego stan - według skarżących - był podobny do stanu budynków położonych na nieruchomości o nr działki [...]. Po pierwsze - kwestia proponowanej przez skarżących powierzchni zabudowy budynków do przyjęcia jako podstawy opodatkowania wykracza poza zarzuty wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej. Podstawa opodatkowania dla budynków lub ich części określona została w art. 4 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 u.p.o.l., a przepis nie został powołany

w podstawach skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny – stosownie do art. 183 § 1 (zdanie pierwsze) p.p.s.a. – rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania

(w przypadkach wymienionych w § 2 ww. artykułu), w niniejszej sprawie nie występującą. Oznacza to, że zaskarżony wyrok kontrolowany jest wyłącznie

w zakresie wyznaczonym przez zarzuty i wnioski środka odwoławczego. Sąd odwoławczy nie może poprawiać podstaw zaskarżenia i wniosków skargi kasacyjnej, gdyż oznaczałoby to działanie z urzędu, w świetle cytowanego przepisu niedopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., FSK 13/04, ONSAiWSA 2004 nr 1, poz. 15; wyrok NSA z dnia 22 lipca 2004 r., GSK 356/04, ONSAiWSA 2004 nr 3, poz. 72). Po drugie - stan budynku letniskowego zlokalizowanego na nieruchomości sąsiedniej, co do którego Starosta wydał pozwolenie na jego rozbiórkę, nie mógł mieć wpływu na ocenę stanu technicznego budynków zlokalizowanych na nieruchomości należącej do skarżącego, gdyż wydane pozwolenie nie potwierdza, że stan techniczny budynków położonych na sąsiedniej nieruchomości skarżącego był analogiczny, jak na nieruchomości związanej

z rozbiórką, a ponadto, pozwolenie na rozbiórkę uzyskał inny podmiot (Nadleśnictwo, a nie skarżący).

Nie zasługiwał na uwzględnienie także podniesiony przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie kolejny argument - że z przedłożonego wypisu i wyrysu

z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu z dnia 30 marca 2015 r. wydanego przez Urząd Gminy wynika, iż część działki nr [...] uznawana jest za teren ochronny jeziora, bez możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, co znajduje już odzwierciedlenie w decyzjach organów podatkowych wydawanych począwszy od 2017 r. Ta okoliczność, po raz pierwszy podniesiona przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie stanowiła przedmiotu skontrolowanego przez sąd pierwszej instancji postępowania podatkowego, ponieważ nie była podnoszona przez skarżącego wcześniej. Brak rozpatrzenia sprawy w tym zakresie przez sąd pierwszej instancji, to jest poza zakresem wydanej decyzji, nie może stanowić prawnie znaczącego zaniechania postępowania dowodowego ani też wady prawnej wydanej decyzji, które mogłyby stać się uzasadnioną podstawą uchylenia decyzji w postępowaniu kasacyjnym.

Wbrew zatem stanowisku skargi kasacyjnej ustalenia co do niewystępowania względów technicznych, które uniemożliwiałyby wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy i są wystarczające, co sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił.

Na uwzględnienie nie zasługiwał także podniesiony na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przez pełnomocnika skarżącego argument co do konieczności zastosowania w sprawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., SK 13/15, w którym Trybunał stwierdził, że: "Art. 1a ust. 1 pkt 3

w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141) rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.". Po pierwsze - wyrok ten dotyczył sytuacji, w której opodatkowano najwyższą stawką podatkową (w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej) nieruchomość będącą we współposiadaniu małżonka przedsiębiorcy, lecz nieprowadzącego działalności gospodarczej, natomiast w rozpoznawanej sprawie skarżący, w okresie którego dotyczy decyzja podatkowa, był jedynym posiadaczem nieruchomości i, do tego - prowadzącym działalność gospodarczą. Po drugie, pełnomocnik skarżącego nie argumentował na rozprawie, ani też nie przedstawił jakichkolwiek dowodów potwierdzających, że skarżący nie nabył nieruchomości w celu prowadzenia na niej działalności gospodarczej, lecz do majątku osobistego.

10. Z tych wszystkich względów, skoro zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - skargę kasacyjną oddalił.