Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 941/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 245 par.1, art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu E. S. wobec postanowienia referendarza sądowego z dnia 2 grudnia 2015 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Dyrektora P. [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014 r. p o s t a n a w i a: przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

E. S. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego do sporządzenia skargi kasacyjnej podając, iż jest rolnikiem samotnie prowadzącym gospodarstwo rolne położone na bardzo słabych glebach. Pola uprawne są oddalone

13 km od zabudowań gospodarczych, co podnosi koszty produkcji rolnej. Orzeczeniem komisji lekarskiej KRUS z dnia [...] marca 2014 r. skarżący został uznany za czasowo niezdolnego do pracy w gospodarstwie rolnym, powyższe skutkuje tym, iż zachodzi konieczność wynajmowania pracowników do cięższych prac w gospodarstwie, co zwiększa koszty tej działalności. Majątek wnioskodawcy stanowi nieruchomość rolna o powierzchni 16 ha, w tym: 14,5 ha gruntów rolnych

i 1,5 ha lasu, drewniany dom o powierzchni 60 m² z 1908 r., stare i niefunkcjonalne budynki gospodarskie, ciągnik rolniczy o wartości około 20.000 zł oraz 6 sztuk bydła (w tym 3 krowy). E. S. ma zgromadzone oszczędności w kwocie 200 zł na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb. Źródłem utrzymania skarżącego pozostaje renta w wysokości 485 zł miesięcznie. Dodatkowo wnioskodawca otrzymuje czynsz dzierżawny w wysokości 1.000 zł (rocznie) oraz uzyskał zwrot podatku akcyzowego w kwocie 900 zł (rocznie), a także otrzymał kwotę 3.601,45 zł tytułem dopłat unijnych do gruntów. Wykazane wydatki miesięczne to: energia elektryczna – 90 zł; woda – 40 zł; koszty leczenia, lekarstw i dojazdów do lekarzy 100 – 120 zł; koszty sądowe (wpisy, opłaty) 150 – 200 zł; zakup żywności, telefon

– 500 zł; paliwo do ciągnika 150 – 200 zł. Aktualnie wobec skarżącego prowadzone jest sześć postepowań egzekucyjnych. E. S. wskazał również, iż

z powodu suszy plony w roku bieżącym spadły o 60%, co skutkuje brakiem paszy dla bydła. Skarżący wskazał, że w lutym 2015 r. doznał ostrego zawału serca, w rezultacie nie może wykonywać żadnych prac w gospodarstwie oraz zmuszony jest ponosić zwiększone koszty związane z zakupem lekarstw oraz zapłatą dla pracowników wynajmowanych do obsługi zwierząt.

Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2015 r., referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego do sporządzenia skargi kasacyjnej, argumentując, że złożone przez skarżącego oświadczenie o sytuacji rodzinnej i majątkowej jest niewiarygodne, gdyż przedstawia jedynie okoliczności dotyczącej złej sytuacji materialnej. Tymczasem w wyniku poczynionych ustaleń, w szczególności informacji z sądów powszechnych oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., ustalono, że skarżący dysponuje znacznym majątkiem, w tym znaczną kwotą środków finansowych. Otóż, w wyniku przeprowadzonego postępowania, zasądzono na rzecz skarżącego kwotę 121.779,25 zł tytułem spłaty, która to kwota została złożona do depozytu sądowego, której skarżący nie podjął. Z kwoty będącej w depozycie komornik dokonał zajęcia jedynie kwoty 1.421,26 zł. Ponadto skarżący posiada znaczny areał użytków rolnych, maszyny rolnicze niezbędne do produkcji rolnej, inwentarz żywy, co świadczy o dużych możliwościach zarobkowych skarżącego.

Na powyższe postanowienie skarżący złożył sprzeciw, wskazując na naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez dowolną i stronniczą ocenę zgromadzonych dowodów świadczących o bardzo złym stanie zdrowia i tragicznej sytuacji materialnej. Nadto zarzucił zupełne pominięcie dowodu z postanowienia SN uchylającego orzeczenie w przedmiocie zniesienia współwłasności i zasiedzenia. Podkreślił, że jest osobą samotną, od dziesiątków lat nękaną niezliczoną ilością procesów, co doprowadziło go do rozstroju zdrowia tak psychicznego jak i fizycznego oraz zrujnowało gospodarstwo. Brak siły powoduje, że prace polowe wykonywane są z dużym opóźnieniem, co jest przyczyną znacznego spadku plonów a tym samym i dochodów. Koszty prowadzenia gospodarstwa pozostają w zasadzie stałe i to powoduje wzrost długów i kosztów egzekucyjnych. Skarżący wywiódł, że dopuszczenie do egzekucji, która stale się powiększa, to najlepszy dowód na to że nie ma pieniędzy na regulację długów. Nie jest prawdą, że ma duże możliwości zarobkowe, ponieważ obecna wieś jest wyludniona i starzeje się i w związku z tym nie ma kogo wynająć do prac w polu. Wraz ze sprzeciwem skarżący przedłożył do akt kserokopię postanowienia Sądu Najwyższego z dnia [...] października 2015 r. Wskazując na powyższe wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Wobec wniesienia sprzeciwu od ww. postanowienia referendarza sądowego, złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpatrzeniu przez sąd stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r. – art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r., o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658).

Na wstępie wskazać należy, że celem instytucji prawa pomocy

jest zagwarantowanie dostępu do sądu osobom (zarówno fizycznym, jak i prawnym oraz innym jednostkom organizacyjnym), których wyjątkowo trudna sytuacja materialna nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania. Stanowi ona realizację uprawnień wynikających z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku (Dz.U. z 1993 roku, Nr 61, poz. 284 ze. zm).

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Instytucja prawa pomocy jest jednak wyjątkiem od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie, z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. spoczywa na stronie składającej wniosek o jego przyznanie. Oznacza to, że powinna ona poczynić wszelkie kroki mające na celu uprawdopodobnienie tych okoliczności.

W ocenie Sądu, analizując oświadczenia skarżącego oraz przedłożone dokumenty, w tym wskazane w sprzeciwie oraz dołączone do akt sprawy postanowienie Sądu Najwyższego z dnia [...] października 2015 r., [...], aktualna sytuacja majątkowa skarżącego nie pozwala na pokrycie kosztów sądowych oraz wynagrodzenia pełnomocnika procesowego.

We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podał, że źródłem jego stałego miesięcznego utrzymania pozostaje renta w wysokości 485 zł., czynsz dzierżawny w wysokości 1.000 zł oraz jednorazowy dochód z tytułu zwrotu podatku akcyzowego w kwocie 900 zł i dopłat unijnych w wysokości 3.601,45 zł. W skład jego majątku wchodzą nieruchomość rolna o powierzchni 16 ha oraz drewniany dom o powierzchni 60 m². Ponadto w lutym 2015 r. przeszedł ostry zawał serca, co znacznie utrudniło mu pracę w gospodarnie rolnym oraz zwiększyło wydatki na leczenie.

Sądowi z urzędu wiadomym jest, że w 2014 r. została złożona do depozytu sądowego kwota 121.779,25 zł, należna skarżącemu, tytułem spłaty za zniesienie współwłasność określonych użytków rolnych. Jednakże w wyniku orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia [...] października 2015 r., [...] uchylone zostało postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] marca 2014 r., [...] oddalające apelację Skarżącego od postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie zniesienia współwłasności i zasiedzenia. Tym samym, orzeczenie na podstawie którego, została złożona do depozytu sądowego kwota 121.779,25 zł utraciło walor prawomocności, a w konsekwencji Skarżący nie ma możliwości pełnego dysponowania powyższą kwotą.

Z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy i złożonego sprzeciwu wynika również, że w lutym 2015 r. skarżący przeszedł ostry zawał serca. Powyższe niewątpliwie miało wpływ nie tylko na jego aktualny stan zdrowia, ale również w istotny sposób ograniczyło zdolność do pracy w gospodarstwie rolnym oraz zwiększyło wydatki związane z leczeniem kardiologicznym i neurologicznym. Owszem, skarżący posiada znaczny areał użytków rolnych, maszyny rolnicze, w tym 3 kombajny i inwentarz żywy, jednakże aktualny jego stan zdrowia, w istotny sposób może ograniczać lub wręcz uniemożliwiać uzyskiwanie stałych dochodów z posiadanego gospodarstwa rolnego.

Powyższe okoliczności, w szczególności okazjonalność uzyskiwanego dochodu (kilka razy w roku) oraz wysokość wydatków związanych z utrzymaniem siebie w powiązaniu ze stanem zdrowia oraz brakiem oszczędności i prowadzonymi postepowaniami egzekucyjnymi pozwalają na stwierdzenie, że skarżący aktualnie nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowoadministracyjnego oraz kosztów związanych z wynagrodzeniem pełnomocnika.

Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 2 w zw.

z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.