Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 488/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 228 par 1 pkt 2, art. 223 par 2, art. 146 par 1, art. 150 par 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Dnia 14 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2016 roku sprawy ze skargi A. A. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz A. A. kwotę 100,- (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia (...), wydanym na podstawie art. 216, art. 228 § 1 pkt 2 i § 2, art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r., poz.613, ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w Ł. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. nr (...) z dnia (...) określającej A. A. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2014 r.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Decyzją z dnia (...) Naczelnik Urzędu Celnego w P. określił A.A. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą (...) zobowiązanie w podatku akcyzowym za lipiec 2014 r. w kwocie 46 478 zł

Decyzję uznano za doręczoną w dniu 3 marca 2016 r., w sposób opisany w art. 150 Ordynacji podatkowej, po przechowywaniu pisma w placówce pocztowej przez okres 14 dni i dwukrotnej awizacji. W związku z tym, termin o którym mowa w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej upłynął dnia 17 marca 2016 r.

Pismem datowanym na dzień 18 kwietnia 2016 r. (wpływ do Izby Celnej w Ł.w dniu 29 kwietnia 2016 r.) A. A. złożył odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W odwołaniu wniósł o uchylenie w całości decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

art. 122, art. 121 i art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędna wykładnię skutkującą wydaniem decyzji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, zasady zaufania obywateli do organów podatkowych oraz zasady praworządności,

art. 13 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy o podatku akcyzowym poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie strony za podatnika akcyzy,

art. 86 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie strony za producenta towarów objętych podatkiem akcyzowym.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. postanowieniem z dnia (...) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz postanowieniem z tej samej daty stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin dla wniesienia odwołania oblicza się według przepisu art.12 Ordynacji podatkowej, który stanowi w § 1 i § 6, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej.

Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie ostatnim dniem terminu do wniesienia odwołania był dzień 17 marca 2016 r. Odwołanie zostało złożone osobiście w kancelarii Urzędu Celnego w P. dnia (...) Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej w Ł., po rozpatrzeniu wniosku strony, postanowieniem nr (...) z dnia (...) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, stwierdzając brak przesłanek wymienionych w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej.

W takim przypadku, zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Przepis ten ma charakter bezwarunkowy. Odwołanie wniesione z uchybieniem terminu powoduje, że środek zaskarżenia staje się bezskuteczny i wobec tego, zarzuty zawarte w piśmie strony nie podlegają merytorycznemu rozpatrzeniu.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej oraz podstawowych zasad postępowania podatkowego wyrażonych min. w przepisach art. 120, 122 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w chwili wszczęcia postępowania siedziba firmy strony mieściła się pod adresem: (...) Ł., ul. Ax 182/114. W trakcie postępowania organ wysyłał korespondencje pod ww. adres. Praktycznie żadna przesyłka nie została doręczona "wprost": były doręczane bądź w trybie awiza, bądź "nie wiadomo" komu z uwagi na nieczytelny podpis. Co więcej, niektóre przesyłki nie zostały doręczone w ogóle, np.: postanowienie z dnia (...) r., postanowienie z dnia (...), pismo z dnia (...).

Skarżący podał, że brał częściowy udział w postępowaniu, gdyż na telefoniczne wezwania urzędników zgłaszał się do organu, gdzie był zapoznawany z niektórymi dokumentami, które też podpisywał.

Skarżący wskazał, że w trakcie postępowania informował urzędników o zmianie siedziby firmy podając aktualny adres, tj. (...) R., ul. Bx 33 oraz prosząc o niewysyłanie korespondencji pod stary adres. Dwukrotnie, w formie pisemnej informował organ o zmianie adresu siedziby firmy. Były to pisma:

1) z dnia (...) (data wpływu do organu 24 czerwca 2015 r.),

2) z dnia (...) (data wpływu do organu 7 sierpnia 2015 r.).

Skarżący wskazał, że mimo powyższych zawiadomień, organ wezwanie w trybie art. 200 O.p. z dnia 30 grudnia 2015 r. oraz samą decyzję z dnia (...) wysłał na stary adres. Oba dokumenty nie zostały doręczone. Podał, że o wydaniu decyzji z dnia (...) dowiedział się w trakcie postępowania egzekucyjnego w dniu 12 kwietnia 2016 r., a kopię decyzji otrzymała od organu w dniu 13 kwietnia 2016 r.

Zdaniem skarżącego istota sporu sprowadza się do oceny skuteczności zawiadomienia strony o zmianie siedziby firmy. W ocenie organu zawiadomienie z dnia 16 czerwca 2015 r. i z dnia 24 lipca 2015 r. było nieskuteczne, gdyż strona "wyraźnie nie oświadczyła" o zmianie adresu. W ocenie strony ww. zawiadomienia spełniały wymogi określone w przepisie art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem skarżącego żaden przepis postępowania, a zwłaszcza przepis art. 146 § 1 nie wymaga od strony składania jakiegoś specjalnego "oświadczenia" o zmianie adresu. Co więcej, nie wymaga nawet formy pisemnej zawiadomienia organu o zmianie adresu - wystarczy tu nawet ustne zawiadomienie (poinformowanie) pracownika organu dokonane w trakcie jakichkolwiek czynności postępowania wykonywanych przez organ. Takie zawiadomienie było również czynione - a czy pracownik sporządził z tego odpowiednią notatkę (ewentualnie protokół), czy też nie sporządził nie jest już rzeczą strony.

W ocenie strony, posługiwanie pieczątką firmową z nowym, aktualnym adresem siedziby firmy jest skuteczną formą zawiadomienia o zmianie adresu wyczerpującą dyspozycje przepisu art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej skutkującą obowiązkiem organu doręczenia kolejnych pism, a zwłaszcza decyzji pod nowy adres siedziby firmy.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. W ocenie organu skarżący nie podał adresu na jaki organ miałby wysłać korespondencję oraz nie wskazał, że przed wydaniem decyzji kiedykolwiek składał pismo, w którym informowałby organ, że chciałby otrzymać korespondencję pod innym adresem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oznacza to, że kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją (postanowieniem), a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji (postanowienia). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji aktu, stwierdzenia nieważności bądź wydania aktu z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a.

Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) – dalej O.p. - organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Art. 228 § 1 O.p. nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli danego środka odwoławczego pod względem formalnym. Inaczej mówiąc pierwszą czynnością jaką winien podjąć organ po otrzymaniu odwołania jest sprawdzenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w przepisanym terminie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, że przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdza się, że kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu, w sytuacji gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej.

Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (223 § 2 O.p.). Rozpoznanie odwołania złożonego po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia spowodowałoby naruszenie wyrażonej w art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji ostatecznych. Przy czym pamiętać należy, iż stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, co do tego, czy odwołujący się przekroczył termin określony w 223 § 2 O.p.

Podkreślić także należy, że doręczenie decyzji powinno być dokonane przez organy starannie, tj. w sposób, by ze zwrotnych poświadczeń odbioru wynikało niewątpliwie, że doręczenie stronie decyzji w istocie miało miejsce oraz w jakiej dacie. Ustalenie bowiem, że decyzja podatkowa została doręczona, oraz że upłynął termin do wniesienia odwołania, ciąży na organie odwoławczym, skoro zaistnienie tych okoliczności obliguje organ odwoławczy do stwierdzenia, w formie postanowienia, tego faktu oraz warunkuje możliwość rozstrzygania sprawy o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 632/08, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 506567). Od ustalenia prawidłowego doręczenia decyzji (daty) zależy bieg terminu do złożenia odwołania (bowiem zgodnie z art. 233 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie).

Kwestię doręczania pism w postępowaniu podatkowym regulują przepisy rozdziału 5 działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 150 § 1 ustawy, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.

Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a art. 150 O.p.) .

Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2 art. 150 O.p.).

Wskazać należy, że przepis art. 150 Ordynacji podatkowej stanowi fikcję prawną doręczenia pisma. Ta forma doręczenia stronie pisma może być zastosowania dopiero wtedy, gdy nie ma możliwości dokonania doręczenia w sposób właściwy (art. 148, 151 Ordynacji podatkowej) lub zastępczy (art. 149 Ordynacji podatkowej). Do skutecznego doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 150 Ordynacji podatkowej może dojść tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki, a mianowicie pismo zostanie złożone na czas wskazany w tym przepisie w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym fakcie umieszczone w miejscu, o którym mowa w § 2 powołanego przepisu.

Z pozostawionej w aktach sprawy koperty zawierającej decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia (...) określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym wynika, że przesyłka została wysłana na adres: (...) Ł., ul. Ax 182/114. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazano, że z powodu nieobecności adresata przesyłkę pozostawiono w Urzędzie Pocztowym – Ł (nieczytelne), o czym w dniu 18 lutego 2016 r. umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłka została powtórnie awizowana w dniu 26 lutego 2016 r., a następnie - w dniu 4 marca 2016 r. - zwrócono ją nadawcy z adnotacją "Zwrot, nie podjęto w terminie".

Tak wypełniona "zwrotka" zdaniem organu pozwalała na przyjęcie, że termin do dokonania czynności (wniesienia odwołania) upływał w dniu 17 marca 2016 r. Organ przyjął więc, że skoro odwołanie zostało złożone przez skarżącego w dniu 18 kwietnia 2016 r., to oznacza, że z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

W ocenie sądu, w świetle okoliczności podniesionych przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ podatkowy powinien był zbadać kwestię prawidłowości doręczenia spornej przesyłki. W powyższym wniosku skarżący podnosił, że organ ceny przedmiotową decyzje nadał na stary adres działalności gospodarczej oraz zamieszkania skarżącego, a w czasie wydawania decyzji był już w posiadaniu nowego adresu przedsiębiorcy, adresu zameldowania, tj. R., ul. Bx 33, ponieważ organ otrzymywał już uprzednio korespondencję spod nowego adresu strony - dokumenty strony opatrzone były właściwymi pieczątkami, wskazującymi nowy adres. Zdaniem skarżącego wypełnił on dyspozycje wynikająca z art. 146 O.p. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący załączył wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, z której wynika zmiana we wpisie z dnia 3 marca 2015 r. dotycząca adresu miejsca wykonywania działalności, pismo z dnia 24 lipca 2015 r., w którym strona podała nowy adres oraz zawiadomienie o kontroli z dnia 13 maja 2015 r., w którym również wskazano nowy adres, a także zaświadczenie wymeldowania z pobytu stałego z dnia 4 marca 2015 r.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 146 § 1 O.p. w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego, jeżeli wniesiono o zastosowanie takiego sposobu doręczania albo wyrażono na to zgodę. Kluczowe dla wykładni powyższego przepisu, a w konsekwencji dla oceny prawidłowego zastosowania tego przepisu w rozpoznawanej sprawie, jest znaczenie pojęcia adres.

W piśmiennictwie obecny jest pogląd, zgodnie z którym pojęcie adresu powinno nawiązywać do miejsc wskazanych w art. 148 § 1 (osoby fizyczne) i art. 151 (osoby prawne i jednostki nie posiadające osobowości prawnej) O.p.

Zgodnie z art. 148 § 1 O.p., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku osób fizycznych pojęcie adresu powinno zatem nawiązywać do miejsca zamieszkania lub pracy.

Jak wskazano wyżej, zgodnie z art. 146 § 1 O.p. strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu (w tym adresu elektronicznego, jeżeli wniesiono o zastosowanie takiego sposobu doręczania albo wyrażono na to zgodę). Zaniedbanie tego obowiązku wywołuje skutek w postaci pozostawienia pisma w aktach sprawy z jednoczesnym uznaniem, że zostało ono doręczone pod dotychczasowym adresem (art. 146 § 2 O.p.). Z uwagi na skutki zaniechania powiadomienia o zmianie adresu, strona winna podać nowy adres w takim terminie, który pozwoli na uniknięcie sytuacji doręczania jej pism na nieaktualny już adres. Nie budzi wątpliwości, że od momentu, w którym organ otrzyma informację o zmianie adresu, ma on obowiązek wysyłania wszelkich pism na adres nowy.

W tej sprawie decyzja została wysłana na nieaktualny adres zamieszkania skarżącego, z którego skarżący wymeldowała się w dniu 3 marca 2015 r. Próba doręczenia przesyłki (decyzji z dnia (...) pod tym adresem nie powiodła się. Zdaniem sądu, powyższego doręczenia nie można więc uznać za skuteczne w sposób wskazany w art. 150 § 2 O.p. Organowi był bowiem znany nowy adres skarżącego. Organ nie miał więc prawa dokonywać doręczenia w sposób wskazany w art. 148-150 O.p.

Zdaniem sądu, strona informując organ o zmianie adresu w piśmie z dnia 16 czerwca 2015 r., z dnia 24 lipca 2015 r. i w kolejnych pismach kierowanych do organu wypełniła obowiązek wynikający z art. 146 § 1 O.p. i w konsekwencji, organ błędnie wysłał decyzję na dotychczasowy adres: Ł., ul. Ax 182/114, zamiast na adres zmieniony – R., ul. Bx 33. Wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdza zgłoszenie przez skarżącego zmiany adresu. Powyższe potwierdza także zaświadczenie wymeldowania z pobytu stałego z dnia 4 marca 2015 r.. a co najistotniejsze potwierdzają to pisma skarżącego kierowane go organu.

Nie można zatem mówić o zaniedbaniu obowiązku określonego w art. 146 § 1 O.p., jeżeli wskazany w tym przepisie podmiot zawiadomił organ podatkowy o zmianie adresu. To obowiązkiem organu jest staranne prowadzenie postępowanie, w tym przy uwzględnieniu wszelkich informacji przekazanych przez stronę w pismach kierowanych do organu. W wyroku z 22 marca 1995 r. Sąd Najwyższy stwierdził, że: "Doręczenie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej jest skuteczne, gdy miejsce zamieszkania adresata nie budzi wątpliwości" (sygn. akt II CRN 4/95, niepubl.).

Skoro z pism skarżącego wynikał nowy adres, a doręczenia na poprzedni adres były nie zawsze skuteczne, obowiązkiem organu, jeżeli miał wątpliwości, było ustalenie miejsca zamieszkania skarżącego.

Organ prowadzący postępowanie, w sytuacji gdy otrzymuje pisma, w którym strona wyraźnie wskazuje nowy adres, nie może powoływać się na brak informacji o nowym adresie strony.

Przypomnieć też należy, że jeżeli decyzja nie weszła do obrotu, tj. jeżeli pomimo że została wydana, nie została stronie doręczona, to nie można orzekać w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Z tych przyczyn sąd uznał, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy procedury podatkowej w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien uwzględnić powyższej wskazane przez sąd uwagi. Przede wszystkim organ oceni, czy w rozpatrywanej sprawie miało miejsce skuteczne doręczenie skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji, które stanowi podstawę do rozstrzygania sprawy uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Mając na względzie powyższe, sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Natomiast o zwrocie kosztów postępowania sąd postanowił na mocy art. 200 p.p.s.a.

B.K.