Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 633/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.H. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Z. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wypłaty mu jako policjantowi zawieszonego uposażenia należnego na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2001 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.) na skutek zapadłego wyroku uniewinniającego Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] września 2013 r., [...] Wydziału [...], sygn. akt [...] z klauzulą prawomocności z dnia [...] kwietnia 2014 r.

W uzasadnieniu skargi Z. H. wskazał, że pismem z dnia 26 maja 2014 r., zwrócił się Komendanta Głównego Policji o wypłatę zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek tego uposażenia wprowadzonych w okresie zawieszenia ponieważ ustały przyczyny prawne i faktyczne na podstawie których dokonano zawieszenia 50% uposażenia. Wskazał, że w sprawie zapadł ww. wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] września 2013 r.

Następnie w dniu 27 stycznia 2015 r., Z. H. wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zażalenie w trybie przepisu art. 35 § 1 i 2 k.p.a.

w związku z art. 37 k.p.a. na brak wydania przez Komendanta Głównego Policji decyzji w sprawie.

Minister pismem z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] poinformował Z. H., iż nie jest organem właściwym w przedmiotowej sprawie. Wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest Komendant Główny Policji, podległy ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Organ zaznaczył, że jeśli Komendant wyda decyzję inną niż dotyczącą mianowania, przeniesienia czy zwolnienia funkcjonariusza, to od takiej decyzji nie będzie przysługiwało odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Komendanta Głównego Policji.

Skarżący uważa, że Minister powinien w niniejszej sprawie wydać decyzję administracyjną, a nie pismo z dnia [...] lutego 2015 r., i powinien pouczyć go co do dalszego procedowania. Skarżący wskazał, że zachowanie organu zamyka mu drogę do sądu w trybie administracyjnym przez co nie będzie on mógł dochodzić roszczeń w trybie przepisu art. 124 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w przedmiocie wypłaty zawieszonego należnego uposażenia. Skarżący podkreślił, że nie rozumie dlaczego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie uznał się właściwym do rozpoznania jego zażalenia.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł

o jej oddalenie.

Organ wyjaśnił, że skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] był informowany o niewłaściwości w sprawie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W piśmie tym został również pouczony o możliwości złożenia skargi na bezczynność Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Minister zaznaczył, że jakkolwiek ustawa o Policji nadaje Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji uprawnienia odwoławcze w stosunku do decyzji Komendanta Głównego Policji, jednak jeśli Komendant wyda decyzję inną niż dotyczącą mianowania, przeniesienia czy zwolnienia funkcjonariusza, to od takiej decyzji nie będzie przysługiwało odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Komendanta Głównego Policji. Ponadto w tego rodzaju sprawach Minister nie posiada uprawnień nadzorczych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga Z. H. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Na wstępie należy wskazać, że w myśl przepisu art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U.

z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie

w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Uwzględniając powyższe zapisy należy stwierdzić, że w pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać dopuszczalność skargi, tzn. ustalić, czy przedmiot zaskarżenia mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art.

3 § 2 P.p.s.a.

Z treści zaskarżonej skargi wynika, że Z. H. domaga się zobowiązania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania decyzji administracyjnej i rozpoznania jego zażalenia wniesionego , przy piśmie z dnia 27 stycznia 2015 r. do tego organu w trybie przepisu art. 35 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 37 k.p.a.

W tym miejscu wskazać należy, że zażalenie wnoszone przez stronę w trybie art. 37 k.p.a. nie ma charakteru środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Służy zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy (art. 35 i art. 36 k.p.a.). Wydane w tym względzie postanowienie ma charakter incydentalny, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, co wynika

z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 k.p.a. Dlatego strona nie ma uprawnień do podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Nie podlega ono także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem taki przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej. Niezależnie od pozytywnego bądź negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu, gdyż spełniła warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a., w sprawach bezczynności organu istotne znaczenie ma nie tyle sposób rozpatrzenia zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a., ale sam fakt dopełnienia takiej czynności przez stronę. Złożenie takiego zażalenia wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce

i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1413/05,

z dnia 4 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 1877/07 i z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt

I OSK 145/13 oraz wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2259/10 i wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, dostępne w bazie orzeczeń www.nsa.gov.pl).

Skoro więc przedmiotem skargi Z. H. jest bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania zażalenia wniesionego do tego organu na podstawie art. 35 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 37 k.p.a., a jak wskazano już wcześniej postanowienie wydane w tym trybie jest niezaskarżalne zarówno w trybie administracyjnym jak i sądowoadministracyjnym, to skarga Z. H. nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że sprawa niniejsza nie należy do właściwości sądu administracyjnego, w związku z czym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną