Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 349/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6c ust. 1, art. 6h, art. 6i ust. 1 pkt 1, art 6m ust. 1, 1a i 1d i ust. 2, art. 6o
journal: Dz.U. 2020 poz 1439
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Dudar, asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 października 2021 r. sprawy ze skargi Ł. Spółdzielni Mieszkaniowej w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za czerwiec 2020 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].05.2021 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz Ł. Spółdzielni Mieszkaniowej w Ł. kwotę 4.510 zł (słownie: cztery tysiące pięćset dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2020 r. Ł. Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ł. (dalej: "Spółdzielnia") złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wykazując w niej 15.758 osób zamieszkujących i wskazując wysokość opłaty do zapłaty – 249.195,20 zł.

Pismem z [...] lutego 2021 r. Prezydent wezwał Spółdzielnię do złożenia wyjaśnień dotyczących powyższej deklaracji lub złożenia nowej deklaracji o wysokości opłaty, uwzględniającej zmiany w ilości zamieszkałych osób. W piśmie organ przytoczył treść art. 6q ust. 1 oraz art. 6i ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2020 r., poz. 1439 ze zm., dalej: "u.c.p.g.") i wskazał: "w przypadku nieuwzględnienia nowo narodzonych dzieci w oświadczeniach właścicieli nieruchomości o ilości osób zamieszkałych w lokalu mieszkalnym, proszę o wyjaśnienie czy dziecko mieszka pod wskazanym adresem, jeśli tak, należy to uwzględnić w nowej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od miesiąca, w którym dziecko zamieszkało, jeśli nie mieszka proszę o złożenie stosownych wyjaśnień".

W odpowiedzi Spółdzielnia w piśmie z [...] marca 2021 r. poinformowała, że deklaracja w sprawie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest przygotowywana na podstawie oświadczeń złożonych przez mieszkańców zasobów administrowanych przez Spółdzielnię, żadna z osób posiadających tytuł do lokali wymienionych w piśmie nie zgłaszała korekty oświadczenia za czerwiec 2020 r., a Spółdzielnia nie posiada narzędzi uprawniających do weryfikowania oświadczeń o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz do kontroli w zakresie liczby osób zamieszkałych. Ponadto w odpowiedzi Spółdzielnia przesłała kopie oświadczeń o ilości zamieszkałych osób w lokalach mieszkalnych, w których zostały zameldowane dzieci.

Prezydent Miasta Ł. decyzją z [...] maja 2021r. nr [...] (dalej również: "Prezydent") określił Spółdzielni wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za czerwiec 2020r. w kwocie 249.240 zł. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że po analizie danych z rejestru PESEL organ ustalił, iż w lokalach mieszkalnych zarządzanych przez Spółdzielnię, pod adresami: ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...] zostały zameldowane nowo narodzone dzieci. Organ ustalił też na podstawie informacji z MOPS w Ł., że przyznano świadczenie wychowawcze na wszystkie nowo narodzone dzieci zamieszkałe pod w/w adresami. Podał, że nowo narodzone dziecko nie ma możliwości kreowania swojego losu i rodzice w pierwszych latach życia dziecka są całkowicie za nie odpowiedzialni, a zgodnie z art. 26 Kodeksu Cywilnego, miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców. Organ wskazał, że rodzice występując o przyznanie świadczenia wychowawczego są zobowiązani do podania adresu zamieszkania, a nie zameldowania, w związku z czym informacje otrzymane z działu świadczeń rodzinnych są danymi odzwierciedlającymi rzeczywistość, czyli faktyczne miejsce zamieszkania dziecka.

Organ przyjął więc na podstawie danych PESEL oraz informacji ze zbioru danych osobowych świadczenia wychowawczego "500+", że w lokalach mieszkalnych zarządzanych przez Spółdzielnię, przy ul. [...] zamieszkują 3 osoby, przy ul. [...] zamieszkuje 6 osób, a przy ul. [...] zamieszkują 4 osoby i z uwzględnieniem tych danych obliczył wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za czerwiec 2020r. w kwocie 249.240 zł, przy czym dodatkowe naliczenie dotyczy lokali mieszkalnych położonych w Ł. przy; (-) ul. [...] - naliczenie na 3 osoby - opłata wynosi 48 zł miesięcznie (wzrost opłaty o 16 zł); (-) ul. [...] - naliczenie na 6 osób - opłata wynosi 76,80 zł, wraz z należną zniżką dla rodzin wielodzietnych (wzrost opłaty o 12,80 zł), (-) ul. [...] - naliczenie na 4 osoby - opłata wynosi 64 zł miesięcznie (wzrost opłaty o 16 zł).

Po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...] utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Organ przytoczył przepisy art. 6c ust. 1, art. 6h, art. 6i ust. 1 pkt 1, art 6m ust. 1, 1a i 1d oraz ust. 2, art. 6o u.c.p.g. i wskazał, że zgodnie ze znajdującą się w aktach sprawy deklaracją o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi złożoną przez Spółdzielnią, od dnia [...] czerwca 2020r. z tytułu zamieszkiwania 15758 osób, objętych stawką opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynoszącą 16 zł od osoby i po uwzględnieniu zwolnień przysługujących z tytułu dochodu nieprzekraczającego kwot uprawniających do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej oraz zwolnień przysługujących rodzinom wielodzietnym zgodnie z ustawą o Karcie Dużej Rodziny, miesięczna wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyniosła 249.195,20 zł.

W ocenie Kolegium, w związku z powzięciem informacji o narodzinach w czerwcu 2020r. trojga dzieci, których rodzice zamieszkują odpowiednio pod adresem: ul. [...], organ po wezwaniu do złożenia wyjaśnień w tej kwestii miał prawo i obowiązek wszcząć postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i wydać w tej sprawie decyzję określającą na podstawie art. 6o ust. 1 u.c.p.g. w wysokości wynoszącej 249.240 zł. Różnica wynosząca 44,80 zł (2 x 16 zł + 16 zł x 20% = 44,80 zł), w stosunku do zadeklarowanej przez Spółdzielnię kwoty, wynika z uwzględnienia trojga urodzonych w czerwcu 2020r. dzieci, w tym jednego z rodziny wielodzietnej, w stosunku do którego zastosowano zwolnienie wynoszące 20 % stawki opłaty za gospodarowanie odpadów komunalnych w sposób selektywny. W ocenie Kolegium, brak jest jakichkolwiek podstaw, aby kwestionować prawidłowość ustalonego stanu faktycznego sprawy w zakresie ilości osób zamieszkujących w lokalach mieszkalnych wchodzących do Ł. Spółdzielni Mieszkaniowej. Wystarczającymi dowodami były w tej mierze dane ze zbioru danych świadczenia wychowawczego "500 +", z rejestru PESEL oraz dane meldunkowe.

Zdaniem Kolegium, organ nie musiał w toku postępowania badać sytuacji odwrotnej, bowiem w tym zakresie oparł się na danych wynikających ze złożonej przez Spółdzielnię deklaracji. Organ zakwestionował złożoną przez stronę deklarację tylko w zakresie niewykazania nowonarodzonych dzieci, w pozostałym przyjmując za wiarygodne dane w niej wyrażone.

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem Spółdzielnia złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tj.:

1. art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: "o.p.") poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego i dokonanie jego sprzecznej z logiką i doświadczeniem życiowym oceny, przede wszystkim przyjęcie przez organ odwoławczy, bez głębszej rozwagi, za własne ustaleń organu pierwszej instancji, które były obarczone brakiem odpowiednich czynności dowodowych, zwłaszcza niepodjęcie niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego związanego z ustaleniem liczby osób faktycznie zamieszkujących w spornych lokalach przy ul. [...] w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja;

2. art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p.

a) poprzez dokonanie sprzecznej z logiką i doświadczeniem życiowym oceny materiału dowodowego, w szczególności ustalenie wyłącznie na podstawie danych meldunkowych z rejestru PESEL oraz danych ze zbioru świadczenia wychowawczego "500 +" o liczbie osób zamieszkujących we wzmiankowanych lokalach w badanym okresie, gdzie na podstawie wskazanych danych można jedynie stwierdzić zameldowanie, a nie faktyczną liczbę zamieszkujących osób w czerwcu 2020 roku;

b) poprzez dokonanie sprzecznej z logiką i doświadczeniem życiowym oceny materiału dowodowego, poprzez pominięcie faktu, że adres zamieszkania wskazany we wniosku o świadczenie wychowawcze 500 + jest aktualny jedynie na moment złożenia tego wniosku, w związku z czym na okres poddany weryfikacji adres ten nie musiał pozostać tożsamy;

c) poprzez niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego i niezbadanie sytuacji odwrotnej tj. czy w badanym okresie w przedmiotowych lokalach liczba dotychczasowych mieszkańców nie zmniejszyła się, w konsekwencji narodziny dziecka i jego zamieszkanie w tym lokalu nie wpłynęłoby na zmianę całkowitej liczby mieszkańców, tym samym nie zachodziłaby konieczność aktualizacji oświadczenia oraz deklaracji śmieciowej;

d) poprzez dowolną i sprzeczną z logiką ocenę oświadczeń zawartych w deklaracji śmieciowej i przyjęcie, że nie ma konieczności badania, czy w przedmiotowych lokalach stan mieszkańców zmniejszył się, gdyż nie wynika to ze złożonej przez Spółdzielnię deklaracji śmieciowej, natomiast organ nie widzi przeszkód, by kwestionować tą samą deklarację w przypadku ewentualnego zwiększenia się liczby mieszkańców w tych lokalach;

3. art. 121 § 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji.

a także naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1. art. 6o ust. 1 u.c.p.g. w zw. z art. 21 § 3 o.p., poprzez wydanie decyzji w oparciu o dane, które nie są właściwe, gdyż dotyczą meldunku oraz miejsca zamieszkania, a nie faktycznego zamieszkiwania, co było intencją ustawodawcy, w konsekwencji nie doszło do udowodnienia przez organ faktycznego zamieszkiwania we wzmiankowanych lokalach więcej niż zadeklarowano osób;

W oparciu o powyższe zarzuty Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Ł. a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zaakceptowało i wydało decyzję w oparciu o niewystarczające ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie liczby osób zamieszkujących w spornych lokalach znajdujących się w zasobach mieszkaniowych Spółdzielni.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że spółdzielnia mieszkaniowa jest podmiotem, którego uważa się za właściciela w rozumieniu ustawy o czystości i porządku w gminach. Pojęcie "właściciela nieruchomości" zostało uregulowane w art. 2 u.c.p.g. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielu nieruchomości, rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 3 u.c.p.g. jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową. W przypadku zaś, gdy w budynku wielolokalowym, którego właścicielem jest spółdzielnia mieszkaniowa, nie ustanowiono odrębnej własności lokali, zastosowanie znajduje wprost art. 6h u.c.p.g. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. Obowiązki właściciela nieruchomości obciążają zatem spółdzielnię mieszkaniową, a nie mieszkańców, niezależnie od tego, czy przysługuje im spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, czy spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego.

Ustawodawca, w trosce o łatwość zarządzania systemem odpadów komunalnych, przerzucił obowiązki właścicieli poszczególnych lokali na zarządców: wspólnoty mieszkaniowe, spółdzielnie mieszkaniowe, czy też TBS. Nie budzi wątpliwości, że celem art. 2 ust. 3 u.c.p.g. jest ułatwienie wykonywania obowiązków, które wynikają z tej ustawy we wszystkich tych przypadkach, gdy mamy do czynienia z budynkami wielolokalowymi, w których zostały wyodrębnione lokale. Wówczas, z mocy samej ustawy, obowiązki właścicieli poszczególnych wyodrębnionych lokali w tych budynkach, przechodzą na spółdzielnie mieszkaniowe (bądź wspólnoty mieszkaniowe), reprezentowane przez swoje organy. Takie rozwiązanie pozwala na skuteczną realizację nie tylko obowiązku złożenia deklaracji i uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ale także innych, wynikających z ustawy obowiązków (np. wyposażenia nieruchomości w odpowiednie pojemniki i utrzymywania ich w odpowiednim stanie). Przede wszystkim jednak Spółdzielnia jest zobowiązana, w myśl art. 6h u.c.p.g., do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Obowiązek ten realizuje się nie tylko poprzez składanie deklaracji i uiszczanie należnej opłaty za odpady komunalne generowane w obszarze tzw. części wspólnych, ale dotyczy analogicznych obowiązków w odniesieniu do wszystkich nieruchomości będących pod zarządem skarżącej. Taki zakres obowiązku wynika z treści art. 2 ust. 3 u.c.p.g, który nawiązuje do nieruchomości zabudowanej budynkami wielolokalowymi, w których ustanowiono odrębną własność lokali oraz do zarządu nieruchomością wspólną.

W niniejszej sprawie skarżąca Spółdzielnia nie kwestionuje swojego obowiązku wynikającego z ustawy o czystości i porządku w gminach, na co wskazuje choćby fakt złożenia przez nią deklaracji.

Zgodnie z art. 6m ust. 1 u.c.p.g., właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6m ust. 1a). Wysokość zobowiązania określonego w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązuje za kolejne miesiące do czasu korekty deklaracji lub zmiany stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z zastrzeżeniem art. 6o (art. 6m ust. 1d).

W przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (art. 6m ust. 2).

Zgodnie z art. 6o ust. 1 u.c.p.g., w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku – uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

Zgodnie z art. 6o ust. 1a u.c.p.g. wójt, burmistrz lub prezydent miasta w celu weryfikacji złożonych deklaracji może wykorzystać informacje i dane znajdujące się w jego posiadaniu oraz posiadaniu gminnych jednostek organizacyjnych, w tym przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych.

Ustawodawca wyposażył zatem organy gminne w instrumenty, które pozwalają im weryfikować poprawność i prawdziwość składanych deklaracji. Znamiennym jest przy tym, że w takie instrumenty nie zostali wyposażeni właściciele nieruchomości, w tym Spółdzielnie.

Należy zatem oddzielić obowiązki właściciela nieruchomości od obowiązków organów gminnych. W szczególności należy odróżnić obowiązek właściciela nieruchomości złożenia korekty deklaracji od obowiązków gminy w przypadku podjęcia przez nią uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji.

Obowiązek właściciela nieruchomości uaktywnia się w momencie, gdy nastąpi zmiana danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości. Zmiana danych może stać się wiadoma Spółdzielni na podstawie różnych źródeł. Najczęściej Spółdzielnia pozyskuje dane o liczbie osób zamieszkujących nieruchomości ze składanych oświadczeń. Spółdzielnia może też złożyć korektę na podstawie innych danych, które jednak powinny być wiarygodne, to jest potwierdzające fakt zamieszkiwania.

Podkreślić jednak należy, że w sytuacji, gdy Gmina poweźmie wątpliwości co do prawidłowości danych zawartych w deklaracji, a Spółdzielnia, pomimo wezwania, nie złoży korekty deklaracji, to jedynym rozwiązaniem jest wydanie przez Gminę decyzji określającej. Wydanie takiej decyzji powinno zostać jednak poprzedzone postępowaniem, w toku którego organ ustali istotne w sprawie okoliczności, z zachowaniem zasad prawdy obiektywnej. Nie ma natomiast podstaw prawnych, aby gmina mogła obowiązek przeprowadzenia dowodów w sprawie "scedować" na Spółdzielnię.

Ustawa o czystości i porządku w gminach wiąże opłaty z zamieszkiwaniem. Sąd orzekający w tej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 12 sierpnia 2020 r. I SA/Sz 35/20, który zauważył, że w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach celowo nie posłużono się kategorią "miejsce zamieszkania", lecz posłużono się wyłącznie pojęciem "zamieszkiwania". Użycie tego pojęcia jest świadomym zabiegiem legislacyjnym, wskazującym, że na gruncie tej ustawy żadnego znaczenia nie ma zamiar stałego pobytu, ani zameldowanie, a znaczenie ma wyłącznie faktyczne przebywanie danej osoby na nieruchomości. Tym samym w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nacisk położony jest na faktyczne przebywanie (bytowanie) danej osoby na nieruchomości, na koncentrację życia w danym miejscu, co powoduje wytwarzanie na tej nieruchomości odpadów komunalnych przez tę osobę i konieczność zagospodarowania tych odpadów.

Zatem wydając decyzję określającą organ ma obowiązek wykazać, że osoby, co do których powziął informację, że zadeklarowały określony lokal jako miejsce zamieszkania, istotnie zamieszkują w tym lokalu. Nie jest wystarczającym dowodem na zamieszkiwanie w lokalu informacja z rejestru PESEL o zameldowaniu nowo narodzonych dzieci. Rację ma strona skarżąca, że dane meldunkowe z rejestru PESEL czy dane ze zbioru świadczenia wychowawczego 500+ nie są wystarczające dla przyjęcia liczby osób zamieszkujących w lokalach w danym okresie. Tego rodzaju dane mogą stanowić asumpt, wstępną informację, wymagają one jednak przeprowadzenia dowodów w kierunku ustalenia, czy dana osoba zameldowana w lokalu lub wskazująca dany lokal jako miejsce pobytu, faktycznie w nim zamieszkuje/ zamieszkiwała w badanym okresie.

Nieprzeprowadzenie przez organ takich dowodów w sprawie skutkowało przyjęciem, że postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., które to przepisy znajdują zastosowanie z mocy odesłania zawartego w art. 6q ust. 1 u.c.p.g., zgodnie z którym w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Wszak nie wyjaśniono w sprawie istotnych okoliczności, nie przeprowadzono dowodów na okoliczność faktycznego zamieszkiwania nowo zamieszkałych dzieci i nie poddano ich swobodnej ocenie.

Z tych względów sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. W związku z tym, że zachodzi potrzeba przeprowadzenia dowodów i ich dwukrotnej oceny, z mocy art. 135 P.p.s.a. sąd uznał za zasadne uchylenie także decyzji organu pierwszej instancji – Prezydenta Miasta Ł..

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na wysokość zasądzonych kosztów składają się wpis od skargi (2.493 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) i wynagrodzenie radcy prawnego (2000 zł). Kwota wpisu została pobrana w ten sposób, że obliczono ją jako wpis stosunkowy od całej kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, mając na uwadze, że decyzja została zaskarżona w całości tj. co do kwoty 249.240 zł.

Orzekając o kosztach zastępstwa procesowego sąd skorzystał z możliwości, jaką daje przepis art. 206 P.p.s.a., który pozwala w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Taki uzasadniony przypadek wystąpił, zdaniem sądu, w niniejszej sprawie. Sąd zauważa, że kwota wynikająca z decyzji określającej (249.240 zł) jest wyższa od kwoty wynikającej z deklaracji (249.195,20 zł) o 45 zł. W istocie do tej kwoty sprowadzał się spór. Wprawdzie sąd uchylił obie decyzje w całości, to jednak przyjęto, że zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg stawek przewidzianych przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi byłoby niewspółmierne do zaistniałego sporu, a także poniesionego nakładu pracy występującego w sprawie pełnomocnika.