Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 791/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 5 ust. 1 pkt. 3 lit. b i § 5 ust. 1 pkt 1.  § 57 ust. 3,
journal: Dz.U. 2003 nr 32 poz 262
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich  niezbędnego wyposażenia
article: § 5, § 7 ust. 2, § 8
journal: Dz.U. 2007 nr 188 poz 1345
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi  samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli  metrologicznej tych przyrządów pomiarowych
article: art. 92 i art. 93 ust. 1 i ust. 7
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Jan Bała Sędzia del. WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. W. "B." Spółki z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 198/09 w sprawie ze skargi P. W. "B." Spółki z o.o. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 198/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. W. "B." Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd nienormatywnym pojazdem.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. W. "B." Sp. z o.o. z siedzibą w G. karę pieniężną za:

- przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10,0 t dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi powyżej 24,0 t do 25,5 t,

- przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu składającego się dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy powyżej 40,0 t do 50,0 t.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podając w uzasadnieniu, że przepisy dotyczące dopuszczalnych nacisków na osie dotyczą co do zasady wszystkich użytkowników dróg niezależnie od przewożonego ładunku i mają charakter bezwzględny, a przejazd pojazdem nienormatywnym wymaga uzyskania stosownego pozwolenia. Organ wyjaśnił, że pomiary zostały dokonane za pomocą wag przenośnych posiadających legalizację Urzędu Miar, w miejscu spełniającym wszelkie warunki konieczne do wykonywania pomiarów nacisków osi oraz masy pojazdów. Wagi użyte w trakcie kontroli posiadają legalizację do dnia 31 sierpnia 2009 r., pomimo wydania ich na podstawie nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791). Zgodnie bowiem z § 40 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych z dnia 7 stycznia 2008 r. (Dz.U. Nr 5, poz. 29 ze zm.) dowody legalizacji pierwotnej, legalizacji jednostkowej i legalizacji ponownej wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia są ważne do czasu upływu ich okresów ważności określonych w przepisach dotychczasowych.

Organ wyjaśnił, że na potrójną oś składową składają się trzy osie o odległościach między nimi nie mniejszych niż 1,3 m i nie większych niż 1,4 m których naciski są sumowane. W niniejszej sprawie § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 32, poz. 262 ze zm.), dalej powoływane jako rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, nie znajduje zastosowania albowiem naczepa kontrolowanego pojazdu została zarejestrowana po raz pierwszy 30 sierpnia 2007 roku. Tymczasem, jak wynika z wykładni językowej powołanego przepisu zarówno pojazd silnikowy jak i przyczepa winy być zarejestrowane przed dniem 13 marca 2003 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę spółki wyjaśnił, że decyzje administracyjne wydane na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007, Nr 19, poz. 115 ze zm.), dalej powoływanej jako ustawa o drogach publicznych, nakładające kary pieniężne mają charakter szczególny. Są to decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest bowiem przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn. Ustawa nie określa jakichkolwiek przesłanek wyłączających odpowiedzialność bądź prowadzących do jej ograniczenia. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego – stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary. Zaistnienie określonych ustawą przesłanek odpowiedzialności zobowiązuje właściwy organ do wymierzenia kary.

Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, że organy administracji dopuściły się naruszenia art. 7, 68 § 1, 77 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako k.p.a., i wyjaśnił, że procedura kontrolna dotycząca wykonywania transportu drogowego znalazła swoje wyczerpujące, odrębne i niezależne od przepisów k.p.a. uregulowanie w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej powoływanej jako u.t.d.

Jak wynika z akt administracyjnych miejscem kontroli był punkt ważenia pojazdów w Rudawie, na drodze krajowej 79 i to miejsce zostało wpisane do protokołu kontroli. Na drodze tej obowiązywał nacisk do 10 t. Czynności kontrolne były przeprowadzone zgodnie z prawem, tj. pomiarów dokonano za pomocą wag, które posiadały stosowną legalizację Urzędu Miar, przed rozpoczęciem czynności kontrolnych kierowca miał możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji, a odczytu wskazań dokonano w jego obecności, ponadto w miejscu w którym dokonano kontroli został dokonany pomiar pochylenia terenu, co potwierdza stosowny dokument.

Sąd I instancji stwierdził, że wyniki pomiarów wskazane w protokole kontroli jednoznacznie wykazują, iż nacisk na oś potrójną nienapędową został przekroczony. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, iż wskazane w protokole kontroli naciski osi: 3, 4 i 5 są sumowane, a wynik stanowi nacisk osi potrójnej. W protokole kontroli w rubryce dotyczącej przekroczeń jasno wskazano że wynik 24,64 t jest sumą nacisku trzech osi nienapędowych naczepy. Numery wag zastosowanych do ważenia pojazdu odpowiadają numerom wag wskazanych w świadectwie legalizacji i były to wagi nieautomatyczne elektroniczne, do pomiarów statycznych, a nie do pomiarów pojazdów w ruchu.

Sąd podał, że z akt sprawy wynika, iż kontrolowanym pojazdem był pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika i trzyosiowej naczepy. Ciągnik samochodowy zarejestrowany został w dniu 11 kwietnia 2001 roku natomiast naczepa ciężarowa w dniu 30 sierpnia 2007 roku. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, że maksymalne naciski na osie o których mowa w § 3 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, określają ich największą tolerancję, tj. wyznaczają górny zakres normy nacisku na poszczególne osie dla określonych pojazdów wskazując tym samym, czy dany pojazd spełnia warunki techniczne przewidziane w ruchu drogowym. Przepis § 57 ust. 3 tego rozporządzenia nie ma zastosowania w niniejszej sprawie albowiem dyspozycja tego przepisu wypełniona jest jedynie wówczas gdy obie "części" pojazdu członowego (ciągnik siodłowy i naczepa) zarejestrowano przez dniem 13 marca 2003 r., a w rozpoznawanej sprawie sytuacja nie ma miejsca, gdyż naczepa kontrolowanego pojazdu członowego zarejestrowana była po raz pierwszy 30 sierpnia 2007 r.

P. W. "B." Sp. z o.o. z siedzibą w G. zaskarżyło powyższy wyrok skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego, tj.:

– § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów w związku z art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), dalej powoływanej jako Prawo i ruchu drogowym, polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów prawa wskutek uznania, że dyspozycja przepisu § 57 ust. 3 tego rozporządzenia wypełniona jest jedynie wówczas, gdy obie "części" pojazdu członowego (ciągnik siodłowy i naczepa) zarejestrowano przed dniem 13 marca 2003 r. i w rezultacie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego posiadanego przez skarżącego;

– § 5 ust. 1 pkt. 3 lit. b i § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu w wyniku przyjęcia, że nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach do 10 ton;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., polegające na odmowie zastosowania powołanego przepisu w niniejszej sprawie;

3) naruszenie prawa materialnego, tj. § 5, § 7 ust. 2, § 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. nr 188, poz. 1345), dalej powoływane jako rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie wymagań metrologicznych, polegające na niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów w stanie faktycznym niniejszej sprawy;

4) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92 i art. 93 ust. 1 i ust. 7 u.t.d., polegające na niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów prawa wskutek uznania, iż w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zachodzą podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej;

- które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka podała, że Sąd I instancji dokonał błędnej interpretacji § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów, przyjmując że przepis ten dotyczy jedynie sytuacji, gdy obie "części" pojazdu członowego (ciągnik siodłowy i naczepa) zarejestrowano przed dniem 13 marca 2003 r. W ocenie skarżącego rozumowanie WSA jest błędne, co wynika w pierwszej kolejności z braku rozróżnienia zespołu pojazdów i pojazdu członowego. Zdaniem skarżącego z § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów wynika, że w przypadku pojazdu członowego istotne znaczenie ma dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego, a nie naczepy, której wskazany przepis nie wymienia. W przypadku pojazdu członowego rozstrzygające znaczenie ma zatem dopuszczalna masa całkowita wpisana do dowodu rejestracyjnego pojazdu silnikowego - ciągnika siodłowego (w przedmiotowej sprawie jest to 42 tony). Tym samym skarżący spełnił normę § 57 ust. 3 powyższego rozporządzenia i brak jest podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego.

Skarżąca podniosła, że zgodnie ze stanowiącym dowód w sprawie odpisem dowodu rejestracyjnego ciągnika siodłowego marki VOLVO nr rej. [...] dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego wynosi 42 tony. Skoro tak, to skarżący legitymujący się takim dowodem rejestracyjnym był w pełni uprawniony do przewozu towaru takiej masy, aby dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego nie przekroczyła 42 ton.

Mając powyższe na uwadze skarżąca zarzuciła, że WSA niewłaściwie zastosował powyższy przepis przyjmując, że pojazd członowy posiadany przez skarżącego o masie 40,61 t przekroczył dopuszczalną masę całkowitą.

Skarżąca zarzuciła naruszenie § 5 ust. 1 pkt. 3 lit. b i § 5 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu w wyniku przyjęcia, że nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach do 10 ton. Zdaniem strony WSA błędnie przyjął, że w niniejszej sprawie przekroczony został nacisk na potrójną oś składową naczepy. Przeczy temu wprost treść protokołu kontroli, w którym w tabeli "Rodzaje osi" wpisano w pkt. 3, 4 i 5 oznaczenie osi jako "poj. nienap." czyli "osie pojedyncze nienapędowe", zgodnie z odnośnikiem "3" w objaśnieniach znajdujących się w końcowej części protokołu. W związku z tym, że protokół kontroli wskazuje jednoznacznie na osie pojedyncze naczepy, to brak było podstaw do przyjmowania, że mamy do czynienia z osią potrójną. Jednocześnie wskazać należy, że pomiar nacisku na osie pojedyncze wskazany w protokole kontroli nie przekracza dopuszczalnej normy. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do przekroczenia nacisku na oś, skoro żaden dowód przeprowadzony w sprawie nie potwierdza takiego przekroczenia.

Zdaniem spółki WSA błędnie uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia przepisów art. 68 § 1 k.p.a. i art. 67 § 1 k.p.a. Zawarty w aktach sprawy protokół kontroli z dnia 29 kwietnia 2008 r. nie odpowiada warunkom przewidzianym w powołanych powyżej przepisach k.p.a., nie wynika bowiem z niego, czy kierowca kontrolowanego pojazdu został należycie poinformowany o wymaganiach związanych z dokonywaniem pomiarów. Protokół wskazuje jedynie, że kierowca został poinformowany przed rozpoczęciem czynności kontrolnych o technice najeżdżania pojazdem na wagi i zjeżdżania z wag. Kierowca nie został zatem poinformowany o wymaganiach i warunkach dotyczących przeprowadzania pomiarów oraz nie miał możliwości ustosunkowania się do sposobu wykonania czynności pomiarowych.

W protokole zatrzymania i kontroli pojazdu brak jest istotnych informacji na temat warunków dokonywania pomiaru. Protokół nie zawiera istotnych informacji odnośnie miejsca przeprowadzenia kontroli, a mianowicie nawierzchni i nachylenia w tym miejscu, co mogło niewątpliwie mieć wpływ na wynik ważenia pojazdu. Poza ogólnym wskazaniem miejsca przeprowadzonej kontroli nie ma bardziej szczegółowego opisu, na podstawie którego byłaby możliwa ocena, czy miejsce to odpowiadało stosownym wymaganiom. Kontrolujący nie przedstawili kierowcy świadectwa legalizacji miejsca ważenia. W protokole kontroli nie określono też szczegółowo wagi użytej do pomiarów oraz nie wskazano, czy sprawdzono dokładność tej wagi. Nie określono także w jaki sposób przeprowadzono ważenie, ile wag użyto do ważenia oraz, czy przy czynności ważenia używano tylko wag, czy wag i podkładek wyrównawczych, a jeżeli tak to jakie wymagania spełniały ewentualne podkładki wyrównawcze.

Skarżąca stwierdziła ponadto, że WSA bezpodstawnie nie uwzględnił naruszenia przez organ administracji art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Spółka zarzuciła również naruszenie § 5, § 7 ust. 2, § 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi, polegające na niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów prawa w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Powyższe rozporządzenie dotyczy zarówno ważenia dynamicznego jak i statycznego, zarówno wag stacjonarnych, jak i przenośnych. Skoro w przedmiotowej sprawie do ważenia użyto przenośnych wag do pomiarów statycznych, to tym samym nie może budzić wątpliwości, że w/w rozporządzenie ma zastosowanie w niniejszej sprawie dla określenia warunków technicznych miejsca ważenia w miejscowości Rudawa.

Miejsce przeprowadzenia ważenia w miejscowości Rudawa nie odpowiadało wymogom wynikającym z w/w rozporządzenia, bowiem nawierzchnia strefy ważenia nie była wykonana z betonu, co dyskwalifikuje dokonane pomiary. Nie zostały spełnione także inne wymogi wynikające z rozporządzenia.

Zdaniem skarżącego, gdyby hipotetycznie nawet przyjąć za miarodajne wyniki przeprowadzonej kontroli to i tak z uwagi na zastosowanie przepisu art. 93 ust. 7 u.t.d. postępowanie w I instancji powinno zostać umorzone, ponieważ okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że zarówno skarżący jako podmiot wykonujący przewóz drogowy, jak i kierowca nie mogli sprawdzić nacisku na poszczególne osie pojazdu. Podczas załadunku towaru możliwe jest sprawdzenie jedynie masy całkowitej, co przy równomiernym rozłożeniu ładunku ma gwarantować zachowanie parametrów, także w zakresie obciążenia poszczególnych osi. Przy załadunku towaru nie ma możliwości skorzystania z wagi pozwalającej na zważenie, jaki jest nacisk na oś. Kierowca przedsięwziął wszelkie możliwe czynności dla uniknięcia przeciążenia osi, zadbał o to, aby dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie została przekroczona oraz, aby ładunek został równomiernie rozłożony na skrzyni ładunkowej. Zdaniem skarżącego WSA zastosował przepis art. 92 u.t.d. w sposób restrykcyjny bez uwzględnienia funkcji, jaką ten przepis ma spełniać, a jednocześnie niezasadnie niezastosował przepisu art. 93 ust. 7 u.t.d. Zasadniczym celem systemu kar administracyjnych obowiązujących w transporcie drogowym jest bowiem sankcjonowanie zachowań przedsiębiorców, którzy w sposób zawiniony dopuścili się określonych uchybień, wynika to z podstawowej przesłanki nałożenia kary pieniężnej jaką jest bezprawność zachowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Autor skargi kasacyjnej oparł ją na dwóch podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Naruszenia przepisów postępowania dopatrywał się w odmowie zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, w sytuacji naruszenia przepisów materialnych wymienionych w skardze kasacyjnej oraz przepisów proceduralnych tj. art. 67 § 1 i 68 § 1 k.p.a. w odniesieniu do prawidłowości sporządzenia protokołu z kontroli drogowej, co w konsekwencji skutkowało naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń faktycznych.

Rozpoznając tak sformułowany zarzut należy wskazać, że procedura kontrolna wykonywania transportu drogowego została wyczerpująco uregulowana w rozdziale 9 i 10 ustawy o transporcie drogowym. Protokół sporządzony z kontroli drogowej w dniu 29 kwietnia 2008 r. odpowiada wymaganiom przewidzianym zarówno w art. 74 ustawy o transporcie drogowym oraz w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 79, poz. 153). W protokole określono miejsce kontroli, miejsce przeprowadzenia ważenia spełniało warunki konieczne do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów, pomiarów przeprowadzono za pomocą wag posiadających legalizację Urzędu Miar. W aktach administracyjnych znajdują się stosowne dokumenty potwierdzające te okoliczności, a mianowicie: Świadectwa legalizacji ponownej wag wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar z okresem ważności do 31 sierpnia 2009 r. oraz Operat pomiarowy drogi krajowej Nr 79 m. Rudawa. Ponadto kierowca zapoznał się z dokumentami potwierdzającymi legalizację przyrządów pomiarowych i miejsca ważenia, nie skorzystał z prawa powtórnego przeprowadzenia ważenia oraz podpisał protokół nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń. Zatem zarzut naruszenia przepisów proceduralnych okazał się niezasadny. Autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie ustaleń fatycznych przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego również okazały się nietrafne.

Stosownie do treści § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony. Natomiast definicja legalna pojazdu członowego zawarta jest w art. 2 pkt 35 ustawy Prawo o ruch drogowym. Zgodnie z nią pojazd członowy oznacza - zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą. Z akt administracyjnych wynika, że kontrolowany pojazd członowy składał się z dwuosiowego ciągnika i trzyosiowej naczepy. Ciągnik zarejestrowany został 11 kwietnia 2001 r., natomiast naczepa 30 sierpnia 2007 r. Z wykładni językowej § 57 ust. 3 ww. rozporządzenia wynika, że zarówno pojazd silnikowy, jak i przyczepa muszą być zarejestrowane przed dniem 13 marca 2003 r., co wynika ze słowa "zarejestrowanych" odnoszącego się zarówno do pojazdu silnikowego i naczepy. Zatem zarzut błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania tego przepisu przez Sąd I instancji postawiony w skardze kasacyjnej jest nieusprawiedliwiony.

Ustosunkowując się do zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b i § 5 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury należy stwierdzić, że Sąd prawidłowo przyjął, że został przekroczony nacisk na oś potrójną nienapędową. Bowiem naciski na osie 3, 4 i 5 są sumowane, a zgodnie z treścią § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b tego rozporządzenia nacisk osi nie może przekraczać w przypadku potrójnej osi naczep i przyczep przy odległości między osiami składowymi 1,3m a 1,4 m – 24 tony. Z protokołu kontroli natomiast wynika, że wynik 24,64 t jest sumą nacisku trzech osi nienapędowych naczepy.

W rozpoznawanej sprawie nie miały zastosowania uregulowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, ponieważ dotyczą one wag samochodowych do ważenia pojazdu w ruchu, podczas gdy w rozpoznawanej sprawie ważenia dokonano przy użyciu nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych. Wagi te spełniały w dniu kontroli wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, co potwierdzają odpowiednie Świadectwa legalizacji ponownej wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu 3 sierpnia 2007 r.

Ustosunkowując się do ostatniego z zarzutów tj. naruszenia art. 92 i 93 ust. 1 i 7 utd, należy wyjaśnić, iż wymienione przepisy nie mogły znaleźć zastosowania w sprawie, ponieważ kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 13 g ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Natomiast dyspozycja norm prawnych wynikająca z art. 92 ust. 1 i 93 ust. 7 u.t.d. ma zastosowanie jedynie do naruszeń wymienionych w załączniku do ustawy o transporcie drogowym, a wśród nich nie określono sankcji za naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych. Nadto niewłaściwe rozmieszczenie ładunku nie jest zdarzeniem lub okolicznością, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.