Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3266/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art 246 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Michał Majcher po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 8 listopada 2017 r. K. M., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia 12 lipca 2016 r,. w pkt 5 tj. odmowy ustalenia odszkodowania.

Wnioskiem z dnia 9 listopada 2017 r. Skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, ponieważ zarówno ona jak i jej mąż wymagają całodobowej opieki. Skarżąca podała, że z mężem utrzymują się z emerytur w łącznej wysokości 4067,57 zł. Jako wydatki konieczne wskazała – opiekunka 1500 zł, lekarstwa 800 zł, wyżywienie 1500 zł, środki czystości ubranie 150 zł miesięcznie. Wskazała również, że nie ponoszą opłat za lokal w którym mieszkają, ponieważ jest on własnością ich córki.

W piśmie z dnia 3 stycznia 2018 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do nadesłania wyciągów z posiadanych przez K. M. i M. M. rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych oraz lokat terminowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, ewentualnie złożenia oświadczenia o nieposiadaniu rachunków bankowych, odcinków emerytury (za ostatnie 2 miesiące) K. M. i M. M. (w przypadku, gdy emerytura nie jest przekazywana na konto bankowe), wyjaśnienia rozbieżności poprzez określenie jakie koszty wyżywienia ponosi Skarżąca (zarówno swoje jak i męża) – bowiem w formularzu określono je na kwotę 1500 zł miesięcznie, wykazania wszelkich innych okoliczności wskazujących, że na obecnym etapie postępowania Skarżąca nie jest w stanie wygospodarować kwoty 200 zł tytułem wpisu sądowego w niniejszej sprawie.

W piśmie z dnia 22 stycznia 2018 r. pełnomocnik Skarżącej podała, że M. M. nie posiada rachunku bankowego, K. M. posiada na swoje nazwisko i nazwisko córki rachunek depozytowy na kwotę 4503,68 zł, ale pieniądze te przekazała córce na koszty choroby i pogrzebu. Wyjaśniła również, że koszt wyżywienia – 1500 zł obejmuje 3 osoby K. M., M. M. oraz ich opiekunki. Podała również, że wystąpił do Sądu o przyznanie prawa pomocy kierując się treścią uchwały sygn. akt I OPS 1/16, bowiem uznała, że wpis w sprawie będzie wynosił 1500 zł. Podała, że Skarżąca byłaby w stanie wygospodarować kwotę 200 zł, gdyby wpis w tej wysokości okazał się właściwy.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zwaną dalej Ppsa) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób najbiedniejszych.

W ocenie Referendarza przedstawiony we wniosku stan majątkowy Skarżącej nie pozwala na przyjęcie, że zachodzi w stosunku do niej potrzeba przerzucenia ciężaru postępowania sądowego na Skarb Państwa – poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych. Skarżąca wskazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów wpisu sądowego w niniejszej sprawie, które określiła na 1500 zł. Należy jednak mieć na względzie, że zarządzeniem z dnia 5 lutego 2018 r. Z-ca Przewodniczącej Wydziału IV ustaliła, że wpis sądowy w niniejszej sprawie zostanie określony w oparciu o § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem wpis stały wynosi w sprawach z zakresu nieruchomości wynosi 200 zł.

Na obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do przyjęcia, że Skarżąca nie jest w stanie wygospodarować kwoty 200 zł na uiszczenie wpisu sądowego. Rozpoznając złożony wniosek Referendarz miał na uwadze, że zarówno Skarżąca jak i jej mąż są osobami w podeszłym wieku, wymagającymi stałej opieki. Otrzymują oni jednak stałe comiesięczne emerytury w łącznej kwocie 4067,57 zł. Jako stałe wydatki Skarżąca wymieniła: opiekunka 1500 zł, lekarstwa 800 zł, wyżywienie 1500 zł, środki czystości ubranie 150 zł miesięcznie. Wskazała również, że nie ponoszą opłat za lokal w którym mieszkają, ponieważ jest on własnością ich córki. Łącznie zatem ich miesięczne wydatki kształtują się na poziomie 3950 zł. Jednakże pełnomocnik Skarżącej oświadczyła, że byłaby ona w stanie wygospodarować kwotę 200 zł tytułem wpisu. Wobec takiego oświadczenia oraz zarządzenia Z-cy Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 5 lutego 2018 r. ustalającego, że wpis sądowy w niniejszej sprawie zostanie określony w wysokości 200 zł należało uznać, że konieczność uiszczenia takiej opłaty na obecnym etapie postępowania nie spowoduje uszczerbku utrzymania koniecznego dla Skarżącej i jej męża.

Dlatego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa orzeczono jak w sentencji.