Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 1266/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie WSA Ewa Machlejd ( spr.), As. WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Marcin Gruszczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2004 r. sprawy ze skargi A. i A. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2002 r. umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego na podstawie art. 104 i 105 kpa. W uzasadnieniu decyzji organ nadzoru budowlanego podał, że w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych na wniosek A.B. w dniu 17.11.2000 r. stwierdzono, iż roboty budowlane prowadzone są na działce przy ul. [...] w W. na postawie zezwolenia na budowę z [...].11.1999 r. wydanego przez Burmistrza Gminy Warszawa [...] w sposób nie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu.

W związku z tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł podstaw do prowadzenia postępowanie w ramach nadzoru budowlanego i postępowanie umorzył.

Jednocześnie organ nadmienił, że wniosek A. B. o wznowienie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę i wstrzymania robót budowlanych podlega rozpatrzeniu przez organ, który wydał przedmiotową decyzję.

Odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z uwagi na naruszenie przepisu art. 36 par 2 kpa oraz przepisów prawa budowlanego złożyli A. i A. B.. W uzasadnieniu podnosili, że w protokole kontroli robót z 17.11.2000 r. organ nadzoru budowlanego stwierdził, nieprawidłowości w usytuowaniu wznoszonego budynku polegające na zmniejszeniu odległości od granicy działki sąsiedniej do 1,1 m.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z [...].03.2003 r. na podstawie art. 138 par 1 ust. 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję po stwierdzeniu, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego.

Organ odwoławczy wskazał, że podstawą do ustalenia odległości przez geodetę była granica ewidencyjna działki, a nie granica faktyczna (ogrodzenie). Odległość budynku od granicy ewidencyjnej jest zgodna z zatwierdzonym projektem zagospodarowania działki.

Skargę od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. i A. B. podnosząc, że zaskarżona decyzja narusza prawo budowlane i interes prawny strony. W szczególności skarżący podnosili, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pominął stwierdzenie w protokole z 17.11.2000 r., o nieprawidłowościach, z których wynika, że zatwierdzony plan zagospodarowania działki jest niezgodny z rzeczywistością w terenie, a opisane odległości są zaniżone. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie udowodnił i nie przekazał inwentaryzacji powykonawczej, z której by wynikało jaka jest odległość budynku od granicy ewidencyjnej w rzeczywistości. Skarżący podnosili, że ukształtowanie zadaszonego tarasu w wybudowanym budynku w odległości 5 m od budynku skarżących skutkuje zadrażnieniem stosunków sąsiedzkich. Podnosząc naruszenie przez organ nadzoru budowlanego przepisów prawa budowlanego skarżący wnosili o ponowne rozpatrzenie sprawy.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm) sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2003 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 104 kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Stosownie do art. 105 § 1 kpa gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

O bezprzedmiotowości postępowania można mówić wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że stan faktyczny i prawny są tego rodzaju, iż zbędne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Należy przy tym brać pod uwagę okoliczności podnoszone zarówno przez stronę, jak i przez organ z urzędu.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja, a także decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa.

W wyniku czynności kontrolnych w dniu 17.11.2000 r. organ nadzoru budowlanego I instancji stwierdził, że roboty budowlane zostały przeprowadzone zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę i zgodnie z projektem zagospodarowania działki. Organ II instancji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję stwierdził, iż odległość budynku od granicy ewidencyjnej była zgodna z zatwierdzonym projektem zagospodarowania działki a podstawą do ustalenia odległości przez geodetę i wytyczenia budynku była granica prawna działki, a nie granica faktyczna (ogrodzenie). Skoro z projektu zagospodarowania działki będącego integralną częścią pozwolenia na budowę wynika, że prace budowlane były przeprowadzone zgodnie z granicami prawnymi działki, przyjętymi przez geodetę przy wytyczeniu budynku to należy uznać, że organy prawidłowo postąpiły umarzając postępowanie na podstawie art. 105 kpa. W świetle obowiązującego stanu prawnego nie jest możliwe dokonanie pomiarów i tyczenie budynków według innych kryteriów takich jak np. granice faktyczne pomiędzy posesjami a istniejącym ogrodzeniem.

Argumenty podnoszone przez skarżących dotyczą kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, która jest ostateczna i w tym postępowaniu nie może być badana i wzruszona. Natomiast spory dotyczące usytuowania ogrodzenia pomiędzy nieruchomościami w stosunku do granic geodezyjnych mogą być przedmiotem rozpoznania jedynie w postępowaniu cywilnym o rozgraniczenie a nie w niniejszym postępowaniu administracyjnym.

Z tych względów Sąd Administracyjny uznał, iż umorzenie postępowania na podstawie art. 105 kpa było zasadne ze względu na brak podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, wobec ustalenia i stwierdzenia przez organy nadzoru budowlanego obu instancji, że proces budowlany był prowadzony zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę i brak było podstaw do wydania decyzji merytorycznej w ramach nadzoru budowlanego.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.