Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 348/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, 7, 11; art. 92c ust. 1; lp. 6.1.1 załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 3 ust. 1; art. 32
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 2; art. 27 ust. 1
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Robert Hałabis Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] kwietnia 2019 r., nr [...] Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2019 r., nr [...] o wymierzeniu M. W. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "U. T. M. W." kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] listopada 2018 r. w miejscowości S. N. na drodze wojewódzkiej nr [...] dokonano kontroli drogowej zespołu pojazdów o łącznej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, składającego się z samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] Kontrolowanym pojazdem kierował M. W., wykonujący we własnym imieniu krajowy transport drogowy na podstawie licencji nr [...] W czasie kontroli stwierdzono, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...], zarejestrowany po raz pierwszy [...] stycznia 2007 r., wyposażony był w tachograf analogowy marki [...] o numerze fabrycznym [...]. Organ stwierdził, że pojazdy zarejestrowane po raz pierwszy po dniu [...] maja 2006 r. powinny być wyposażone w cyfrowe urządzenia rejestrujące (tachografy cyfrowe), a nie analogowe. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...]

Decyzją z [...] stycznia 2019 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ I instancji") wymierzył M. W. (dalej jako "skarżący") karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że skarżący wykonywał [...] listopada 2018 r. krajowy transport drogowy rzeczy zestawem pojazdów, którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. W wyniku kontroli stwierdzono, że w pojeździe zainstalowany był tachograf analogowy. Organ wyjaśnił, że skoro z adnotacji w dowodzie rejestracyjnym wynika, że pojazd został po raz pierwszy zarejestrowany w dniu [...] stycznia 2007 r., to zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia Rady (WE) z 24 września 1998 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz dyrektywę 88/599/EWG dotyczącą stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 oraz art. 27 i 29 rozporządzenia 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, w kontrolowanym pojeździe powinien być zainstalowany tachograf zgodny z wymaganiami zawartymi w załączniku lB do rozporządzenia 3821/85, tj. tachograf cyfrowy. Organ I instancji prawidłowo nałożył zatem na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł, zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. i lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, że pojazd został po raz pierwszy zarejestrowany w [...] w dniu [...] stycznia 2017 r., gdzie nie obowiązywał wymóg instalowania tachografów cyfrowych, organ wyjaśnił, że skarżący, wiedząc, że pojazd został dopuszczony do ruchu po raz pierwszy po [...] maja 2006 r. powinien, wprowadzając pojazd do ruchu w Polsce, wymienić tachograf na cyfrowy.

Organ odwoławczy odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu i wyjaśnił, że brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, że do naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Skargę na powyższą decyzję wniósł M. W.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych - niewłaściwy proces kwalifikacji stanu faktycznego do stanu prawnego przez przyjęcie, że przedsiębiorca naruszył przepis sankcjonowany z Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.;

2. art. 7 w zw. z art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania w postępowaniu odwoławczym wszechstronnej oceny dowodów zgromadzonych przez organ pierwszej instancji, w szczególności przez niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego i niewystarczającego materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie precyzyjnego ustalenia momentu dopuszczenia kontrolowanego pojazdu do ruchu po raz pierwszy w państwie członkowskim UE, uchylanie się od ustalenia całokształtu okoliczności faktycznych decydujących o charakterze kontrolowanego przewozu;

3. art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechania dokonania w postępowaniu odwoławczym wszechstronnej oceny dowodów, w szczególności informacji, że [...] października 2018 r. (a więc niespełna miesiąc wcześniej) również w miejscowości S. N. na tej samej drodze wojewódzkiej, skarżący poddany był kontroli drogowej przez funkcjonariuszy inspekcji transportu drogowego m.in. w zakresie posiadanego urządzenia rejestrującego w tym samym pojeździe, którego dotyczyła kontrola z [...] listopada 2018 r. i wówczas kontrolujący nie stwierdzili jakichkolwiek naruszeń w tym zakresie;

4. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a., tj. zasady zaufania do organów publicznych, przez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzuconych naruszeń, bez wyczerpującej oceny podnoszonych w odwołaniu wyjaśnień strony i co za tym idzie niewłaściwe zastosowanie sankcji z Ip. 6.1.1 załącznika do u.t.d., a co z tym związane, poprzez niepodjęcie przez organy inspekcji transportu drogowego wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tak jak wymagałby tego interes skarżącego oraz słuszny interes strony; organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu skarżonej decyzji, iż nie może się odnieść do kontroli drogowej z [...] października 2018 r. gdyż nie posiada żadnej wiedzy dotyczącej jej przebiegu, czym w ocenie skarżącego organ sam sobie "wystawia świadectwo" nieprzeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego oraz zlekceważenia argumentów podniesionych przez skarżącego, co prowadzi do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło z naruszeniem zasady obiektywizmu;

5. art. 15 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a ograniczenie się przez organ drugiej instancji do weryfikacji decyzji organu I instancji;

6. art. 92c u.t.d. przez odmowę zastosowania tego przepisu w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji poprzez uchylenie nałożonej kary, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwzględnieniem kosztów postępowania odwoławczego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że kontrolowany pojazd nabył w czerwcu 2018 r. w Polsce i wyjaśnił, że pojazd został dopuszczony do ruchu w krajach członkowskich Unii Europejskiej przed nabyciem go przez skarżącego, a okoliczności tej organy nie wyjaśniły. Skarżący podkreślił, że w krajach Unii Europejskiej nie ma wymogu wymiany tachografów analogowych na cyfrowe, w zarejestrowanych już pojazdach, a takie zabiegi są stosowane tylko wtedy, gdy samo urządzenie ulegnie poważnemu uszkodzeniu i nieopłacana jest już jego naprawa. Jeżeli w pojeździe zainstalowany tachograf jest sprawny to można go w dalszym ciągu użytkować.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Inspektor Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu.

Kara ta nałożona została na skarżącego na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 z późn. zm.), dalej jako "u.t.d.".

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że przewóz wykonywany był zespołem pojazdów, których łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Nie zachodziło zatem wyłączenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d, przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Z przepisu tego wynika, że, co do zasady, każdy przypadek przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, w tym także w niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy, podlega regulacji ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d., podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących [...] umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litera a-y u.t.d.

Do przewozów wykonywanych pojazdami, których dopuszczalna masa całkowita łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony stosuje się rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r., s. 1), dalej jako "rozporządzenie nr 561/2006", wymienione w art. 4 pkt 22 lit. b u.t.d. Przepis art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 stanowi, że ma ono zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony.

Obowiązek stosowania w pojazdach wykonujących przewozy drogowe tachografów wynika z kolei z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28 lutego 2014 r., s.1), dalej jako "rozporządzenie nr 165/2014".

Zgodnie z art. 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006.

Nie ulega zatem wątpliwości, że w kontrolowanym pojeździe, wykonującym przewóz drogowy rzeczy, zainstalowany powinien być tachograf.

Skarżący nie kwestionuje obowiązku posiadania tachografu, nie zgadza się jednak ze stanowiskiem organu, że w kontrolowanym pojeździe powinien być zainstalowany tachograf cyfrowy, a nie analogowy.

Sąd podziela stanowisko organu, że w kontrolowanym pojeździe, którym wykonywany był przewóz drogowy rzeczy, powinien być zainstalowany tachograf cyfrowy.

Obowiązek instalowania w pojazdach dopuszczonych po raz pierwszy do ruchu po [...] maja 2006 r. tachografów cyfrowych wynika z rozporządzenia Rady (WE) nr 2135/98 z 24 września 1998 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz dyrektywę 88/599/EWG dotyczącą stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 (Dz. Urz. UE L 274 z 9 października 1998 r., s. 1).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a powołanego rozporządzenia, od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Powyższe brzmienie nadane zostało przepisowi art. 2 ust. 1 lit. a na mocy przepisu art. 27 rozporządzenia nr 561/2006, który wszedł w życie – zgodnie z art. 29 rozporządzenia – z dniem [...] maja 2006 r. Rozporządzenie 561/2006 zostało opublikowane 11 kwietnia 2006 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że po dniu [...] maja 2006 r. wszystkie pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy winny być wyposażone w tachografy cyfrowe, przewidziane w załączniku IB do rozporządzenia nr 3821/85.

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 370 z 31 grudnia 1985 r., s. 8), do którego odwołuje się art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 2135/98, zostało wprawdzie uchylone z dniem 2 marca 2016 r. przez rozporządzenie nr 165/2014, jednak zgodnie z art. 46 rozporządzenia nr 165/2014, w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. Stosownie natomiast do art. 47 rozporządzenia nr 165/2014, wszelkie odesłania do rozporządzenia nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia nr 165/2014.

Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 2 lit. b rozporządzenia nr 2135/98, od dnia wejścia w życie przepisów rozporządzenia 561/2006, pojazdy używane do przewozu rzeczy, o ciężarze przekraczającym 12 ton, po raz pierwszy rejestrowane po 1 stycznia 1996 r., o ile przekazywanie sygnałów do urządzenia rejestrującego, w które zostały wyposażone, jest wyłącznie elektryczne – powinny spełniać wymagania określone w załączniku IB do rozporządzenia (EWG) 3821/85 w przypadku, gdy dane urządzenie jest wymieniane. Także zatem w przypadku pojazdów rejestrowanych po raz pierwszy przed [...] maja 2006 r., a po 1 stycznia 1996 r. obowiązuje wymóg zainstalowania tachografu cyfrowego (spełniającego wymagania załącznika IB), jeżeli tachograf podlega wymianie po [...] maja 2006 r.

Z przytoczonych przepisów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że kontrolowany pojazd powinien być wyposażony w tachograf cyfrowy, ponieważ został zarejestrowany po raz pierwszy po [...] maja 2006 r. Z dowodu rejestracyjnego pojazdu wynika, że pojazd ten został wyprodukowany w 2007 r. (k. 5 akt adm.), nie mógł być więc rejestrowany po raz pierwszy przed [...] maja 2006 r., a tylko w takim przypadku mógłby skarżący korzystać nadal z tachografu analogowego, o ile byłby on sprawny i nie podlegałby wymianie.

Nie jest uzasadniony zarzut skarżącego, że organ nie ustalił precyzyjnie daty pierwszej rejestracji pojazdu w kraju Unii Europejskiej, przed nabyciem pojazdu przez skarżącego. Okoliczność ta nie ma znaczenia, skoro z przedstawionych przez skarżącego dokumentów dotyczących pojazdu wynika niezbicie, że pojazd wyprodukowany został w 2007 r., a jego wprowadzenie na teren Unii Europejskiej (do Polski) nastąpiło w 2015 r. (zgłoszenie celne – k. 45 akt adm.). Wtedy też pojazd mógłby być zarejestrowany po raz pierwszy na terenie Unii Europejskiej, gdzie od [...] maja 2006 r. obwiązywał już wymóg instalowania tachografów cyfrowych. Tylko ubocznie zauważyć należy, że skarżący nie wskazuje innego kraju Unii, na terenie którego pojazd miałby być zarejestrowany przed nabyciem go przez skarżącego.

Nieuzasadnione są także zarzuty dotyczące przyjęcia przez organ jako daty pierwszej rejestracji na terenie [...] daty [...] stycznia 2007 r. W przedstawionym przez skarżącego rosyjskim dowodzie rejestracyjnym brak daty pierwszej rejestracji na terenie [...]. Wskazany jest jedynie rok produkcji (k. 42 akt adm.). Zgodnie z § 1 ust. 3 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 z późn. zm.), w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy, dla którego nie można ustalić daty pierwszej rejestracji za granicą, datą pierwszej rejestracji pojazdu jest [...] stycznia roku produkcji. Za datę pierwszej rejestracji przyjąć należało zatem dzień [...] stycznia 2007 r. Należy zauważyć, że rzeczywista data pierwszej rejestracji na terenie [...] (skarżący podaje datę [...] stycznia 2007 r.) nie mogłaby zmienić oceny, że pojazd powinien być wyposażony w tachograf cyfrowy.

Okoliczność, że pojazd został wprowadzony na teren Unii Europejskiej i dopuszczony do ruchu przed nabyciem go przez skarżącego nie zwalniała skarżącego z obowiązku zainstalowania w pojeździe tachografu cyfrowego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zarówno pierwsza rejestracja na terenie [...], jak i pierwsza rejestracja na terenie Unii Europejskiej miały miejsce po [...] maja 2006 r. Bez znaczenia jest też okoliczność, że - jak twierdzi skarżący – w [...] nie obowiązywał w dacie pierwszej rejestracji pojazdu wymóg instalowania tachografów cyfrowych. Z chwilą dopuszczenia pojazdu do ruchu na terenie Unii Europejskiej i wykorzystywania go do przewozów drogowych rzeczy po [...] maja 2006 r. pojazd powinien zostać wyposażony w tachograf cyfrowy. Bez znaczenia jest zatem data wprowadzenia w [...] obowiązku instalowania tachografów cyfrowych. Data ta nie ma wpływu na obowiązki podmiotów wykonujących przewozy pojazdami zarejestrowanymi na terenie Unii Europejskiej.

Nie są także uzasadnione zarzuty, że pojazd został nabyty do Polski w celach handlowych przez firmę [...] i został zarejestrowany z tachografem analogowym. Przede wszystkim zauważyć należy, że rodzaj tachografu nie jest wskazywany w dowodzie rejestracyjnym i możliwość zarejestrowania pojazdu nie jest uzależniona od rodzaju tachografu. Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006. Obowiązek zainstalowania tachografu dotyczy zatem pojazdów używanych do wykonywania transportu drogowego.

Nie ulega wątpliwości, że skarżący nabył pojazd w 2018 r. w celu wykonywania przewozów drogowych rzeczy i przewóz taki wykonywał w dniu kontroli. Skarżący wiedział, że pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy po [...] maja 2006 r., powinien był zatem wyposażyć pojazd w tachograf cyfrowy.

Nie jest także uzasadniony zarzut, że w czasie kontroli w dniu [...] października 2018 r., a więc niespełna miesiąc przed kontrolą, której dotyczy sprawa niniejsza, nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w zakresie obowiązku zainstalowania tachografu odpowiedniego typu. Okoliczność, że kontrolujący przeoczyli wówczas, że pojazd nie jest wyposażony w wymagany przepisami tachograf, nie może zwolnić skarżącego od odpowiedzialności za oczywiste naruszenie obowiązków przewozu drogowego, stwierdzone w czasie kolejnej kontroli.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 załącznika nr 3 do ustawy.

Stosownie do treści załącznika nr 3 lp. 6.1.1. kara za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu wynosi [...] zł. Nałożenie na skarżącego kary w tej wysokości było więc prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutu niezastosowania przez organy art. 92c ust. 1 u.t.d. w ocenie sądu ograny trafnie uznały, że skarżący nie wykazał okoliczności zwalniających go od odpowiedzialności.

Wyjaśnić należy, że art. 92c ust. 1 stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

W celu uwolnienia się od odpowiedzialności skarżący powinien wykazać okoliczności wskazujące, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć, przy czym obie przesłanki spełnione muszą być kumulatywnie. Zdaniem sądu organy obu instancji trafnie oceniły, iż takich okoliczności skarżący nie wykazał. Należy zauważyć, że skarżący zdawał sobie sprawę z obowiązku wyposażania pojazdów rejestrowanych po raz pierwszy po [...] maja 2006 r. w tachografy cyfrowe, co przyznał wprost w skardze, jednak bezpodstawnie uważał, że skoro nabył pojazd używany, wyposażony w tachograf analogowy to miał i nadal ma prawo użytkowania pojazdu z tym tachografem.

W ocenie sądu, organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy. W ramach postępowania podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Bezpodstawne są zarzuty skarżącego o pominięciu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. W ocenie sądu stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. W konsekwencji zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 84 k.p.a. należy uznać za całkowicie nieuzasadnione. Nie został także naruszony art. 15 k.p.a. Organ II instancji nie ograniczył się do weryfikacji decyzji organu I instancji, jak twierdzi skarżący, lecz ponownie rozpoznał sprawę administracyjną, ustalając stan faktyczny sprawy na podstawie rozważonych wszechstronnie i ocenionych dowodów. Ocena ta nie narusza art. 80 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).