Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 971/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2011 r. sprawy ze skargi [...] i Wspólnicy spółka komandytowa w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia wniosku o zmianę zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym osób 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 maja 2011 r., znak: [...] Starosta Ś. na podstawie art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.; dalej jako "u.t.d."), odmówił uzgodnienia wniosku przedsiębiorcy – [...] Spółka Komandytowa z siedzibą w K. - o zmianę zezwolenia Nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym osób na linii komunikacyjnej nr [...] relacji K. – S. – K. – P. – W., przedstawionego do zaopiniowania przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] pismem [...] z dnia 29 kwietnia 2011 r.

W uzasadnieniu w/w postanowienia organ I instancji wskazał, że projektowany kurs o godzinie 14.45 relacji K. – W. na odcinku K. – K. koliduje czasowo z wykonywanym przez PKS B. kursem o godz. 14.50 relacji K. – K., dlatego należy zmienić kurs na godz. 14.30 lub zostać przy godzinie 14.35, natomiast projektowany kurs o godzinie 7.15 relacji W. – K. na odcinku K. – K. koliduje czasowo z wykonywanym przez PKS B. kursem o godz. 7.40 relacji K. – K., w związku z czym należy zostać przy godzinie 7.20. Starosta wyjaśnił, iż zaproponowane przez niego zmiany godzin w rozkładzie jazdy pozwolą na zachowanie bezpieczeństwa na trasie, w szczególności w trakcie wsiadania i wysiadania pasażerów z autobusów. Zauważył również, że nie wszystkie przystanki znajdujące się na trasie przejazdu są przystosowane do zatrzymywania się dwóch autobusów jednocześnie. Poinformował ponadto, iż na odcinku S. – T. relacji W. – K. oraz T. – S. relacji K. – W. jest przekroczona dozwolona prędkość.

Spółka wniosła zażalenie na postanowienie Starosty Ś. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. podnosząc, iż projektowana linia komunikacyjna relacji [...] nie stanowi zagrożenia dla już istniejących linii regularnych, ponieważ pokrywa się fragmentarycznie z kursami wykonywanymi przez PKS B. Zarzucono również, że decyzja Starosty Ś. nie posiada podstaw prawnych i nosi znamiona działania na korzyść innego podmiotu gospodarczego, tj. PKS B., poprzez ograniczenie wolnej konkurencji na rynku przewoźników. Ponadto podkreślono, iż projektowany rozkład jazdy podyktowany jest wnioskiem pasażerów w/w linii komunikacyjnej.

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f u.t.d. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia w/w przedsiębiorcy utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Kolegium oceniło, iż stanowisko Starosty Ś. jest prawidłowe, ponieważ uwzględnia propozycje Polskiej Izby Gospodarczej Transportu Samochodowego i Spedycji, Działu Obsługi Klienta w P., wyrażone w piśmie z dnia 11 maja 2011 r., nr [...]. Wyjaśniono, że konsultacja z w/w Izbą nastąpiła w związku umową zawartą dnia 2 stycznia 2004 r. pomiędzy Zarządem Powiatu Ś. a osobami działającymi w imieniu i na rzecz Polskiej Izby Gospodarczej Transportu Samochodowego i Spedycji z siedzibą w W., w przedmiocie przygotowania materiałów niezbędnych do wydania lub odmowy wydania albo zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych i regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym. Podkreślono przy tym, iż organ I instancji nie powołał się w zaskarżonym postanowieniu na zagrożenie dla istniejących już linii regularnych, lecz na zagrożenie bezpieczeństwa na trasie z uwagi na kolidowanie czasowe kursów, w związku z czym zarzuty zawarte w zażaleniu dotyczące naruszenia zasady wolnej konkurencji na rynku przewoźników oraz działania na korzyść innego podmiotu w postaci PKS B. są niezasadne.

Na ostateczne postanowienie organu odwoławczego spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając mu:

1) naruszenie art. 6 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez pominięcie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 18 ust. 2 pkt 3 u.t.d. zakazującego zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy przy oparciu zaskarżonego postanowienia na nieuprawnionym założeniu wsiadania i wysiadania pasażerów z dwóch autobusów jednocześnie na przystankach nieprzystosowanych do jednoczesnego zatrzymywania się dwóch autobusów;

2) naruszenie art. 7 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin przystanków znajdujących się na linii komunikacyjnej objętej wnioskiem skarżącej inicjującym postępowanie przed organem I instancji przy jednoczesnym oparciu zaskarżonego postanowienia na nieuprawnionym stwierdzeniu braku bezpieczeństwa tychże przystanków;

3) naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy i ograniczenie się do kontroli i powielenia argumentacji organu I instancji zamiast powtórnego rozpatrzenia sprawy w ramach postępowania w II instancji;

4) naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f u.t.d. poprzez bezzasadną odmowę uzgodnienia wniosku o zmianę zezwolenia nr [...] stanowiącą przekroczenie granic uznania administracyjnego.

Powołując w/w zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca

2011 r., nr [...], jak i poprzedzającego go postanowienia Starosty Ś. z dnia 20 maja 2011 r., nr [...].

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż organy obu instancji nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, naruszając naczelną zasadę procedury administracyjnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. Naruszona została również zasada dwuinstancyjności postępowania, wyrażona w art. 15 k.p.a., ponieważ organ II instancji nie wypełnił swej ustawowej roli polegającej na ponownym rozpatrzeniu sprawy i poprzestał na powieleniu w uzasadnieniu wydanej decyzji części argumentacji organu I instancji. Zarzucono, że organy oprały swoje stanowisko na opinii Polskiej Izby Gospodarczej Transportu Drogowego i Spedycji, Dział Obsługi Klienta w P., o braku bezpieczeństwa na przystankach. Zdaniem skarżącej w/w Izba nie zna lokalnych uwarunkowań, a w szczególności sposobu posadowienia przystanków na linii komunikacyjnej objętej wnioskiem o zmianę zezwolenia, dlatego też niezbędne było w przedmiotowej sprawie przeprowadzenie dowodu z oględzin przystanków. Argument o niebezpieczeństwie wynikającym z niedostosowania przystanków na linii komunikacyjnej objętej wnioskiem do jednoczesnego zatrzymywania się dwóch autobusów uznano za bezzasadny, wskazując, iż przedmiotowa linia komunikacyjna biegnie drogami gminnymi, na których przystanki nie są wyposażone w zatoki i znajdują się na drodze. Ponadto zgodnie z art. 18b ust. 2 pkt 3 u.t.d. zabronione jest zabieranie i wysadzanie pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy. Przepis ten zapobiega sytuacjom opisanym w uzasadnieniu postanowienia organu II instancji, polegającym na jednoczesnym wsiadaniu i wysiadaniu pasażerów z dwóch autobusów na przystankach nieprzystosowanych do jednoczesnego zatrzymywania się dwóch autobusów. Na takim przystanku może zatrzymać się wyłącznie jeden autobus, a nawet jeżeli za nim nadjedzie kolejny, to i tak na przystanku zatrzyma się dopiero po jego opuszczeniu przez autobus znajdujący się przed nim. Podkreślono również, że odcinek, na którym kursy autobusów skarżącej i innego przewoźnika mogą się do siebie zbliżać, wynosi zaledwie 10 km i dotyczy 4 przystanków (na odcinku pomiędzy miejscowościami P. – S. – W. – K.), co przy całej długości linii komunikacyjnej skarżącej wynoszącej ok. 40 km (przebiegającej przez 3 gminy: K. – D. – P.) nie powinno uzasadniać odmowy uzgodnienia zmiany rozkładu. Zauważono także, iż nie istnieją przepisy określające minimalne interwały czasowe pomiędzy kursami, w konsekwencji czego sama bliskość czasowa kursów różnych przewoźników nie może stać się powodem do odmowy uzgodnienia zmiany zezwolenia. Skarżąca spółka wskazała poza tym, że zmiany w rozkładzie jazdy miały nastąpić w interesie lokalnej społeczności, przede wszystkim stanowiły reakcję na zapotrzebowanie zgłaszane przez uczniów dojeżdżających do szkół, zaś odmowa uzgodnienia powoduje, iż potrzeby transportowe ludności nie zostaną zaspokojone.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Odpowiadając na zarzut dotyczący nieuwzględnienia interesu lokalnej społeczności organ odwoławczy podkreślił, że w złożonym zażaleniu z dnia 26 maja 2011 r. wskazano tylko lakonicznie, iż projektowany rozkład jazdy podyktowany jest wnioskiem pasażerów linii komunikacyjnej, co wobec samego tylko twierdzenia strony, nie popartego żadnym dowodem, uniemożliwiło odniesienie się do tej okoliczności. Nawiązując zaś do powołanego w skardze przepisu art. 18b ust. 2 pkt 3 u.t.d. Kolegium wskazało, że przepis ten reguluje kwestie odpowiedzialności przewoźnika w razie opuszczenia przez pasażera pojazdu w trakcie zatrzymania wynikającego z zasad ruchu drogowego, a zatem nie ma związku z niniejszą sprawą. W ocenie Kolegium w toku postępowania nie naruszono również zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a., albowiem organ odwoławczy rozpoznając sprawę od nowa, dokonał analizy zawartego w aktach stanu faktycznego sprawy oraz odpowiednich przepisów prawa, by w konsekwencji stwierdzić prawidłowość działania organu pierwszej instancji. Z kolei odnosząc się do zarzutu dotyczącego zaniechania przeprowadzenia dowodu z oględzin przystanków autobusowych organ odwoławczy wyjaśnił, iż wobec jednoznacznej opinii Polskiej Izby Gospodarczej Transportu Samochodowego i Spedycji z siedzibą w W. wyrażonej w piśmie z dnia 11 maja 2011 r., zgodnie z którą zmiana w rozkładzie jazdy na godziny proponowane przez spółkę stanowiłaby zagrożenie bezpieczeństwa na trasie z uwagi na kolidowanie czasowe kursów, oględziny takie byłyby zbędne. Zaznaczono przy tym, że wniosek o przeprowadzenie dowodu z oględzin przystanków autobusowych strona sformułowała dopiero na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy, w związku z czym zarzuty skarżącej spółki są nietrafne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w skrócie p.p.s.a.), że tylko ustalenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega uwzględnieniu, bowiem zaskarżone postanowienie wydane zostało z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, które może mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest ocena legalności postanowienia wydanego w trybie art. 106 k.p.a., tj. wydanego w toku współdziałania organów. Podejmuje je inny organ niż ten, który jest właściwy do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji. Opinia wydana w trybie uzgodnienia na podstawie art. 18 ust.1 pkt 1 lit.f u.t.d. zawierająca stanowisko Starosty Ś. w przedmiocie zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regulowanych jest rozstrzygnięciem dotyczącym istoty sprawy i musi znajdować oparcie w przepisach prawa.

Powyższy przepis stanowi, że wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa.

Zaskarżone postanowienie dotyczy uzgodnienia wnioskowanej przez skarżących zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regulowanych, która polegać ma na zmianie rozkładu jazdy kursów na obsługiwanej przez wnioskodawcę trasie K.- W. i W.-K.

Organ I instancji dokonał oceny projektu rozkładu jazdy na przedmiotową linię regularną z rozkładem jazdy aktualnie obowiązującym.

Z projektu rozkładu jazdy linii [...] wynika, że zmiany kursów miałyby dotyczyć trasy K. –W. Według aktualnego rozkładu jazdy, realizowanego na podstawie ważnego zezwolenia kurs o godzinie 6,30 miałby ulec zmianie na trasie i zakończyć się nie o 7,04, lecz o 7,10. Podobnie kurs, który rozpoczyna się o godz. 13,05 według aktualnego rozkładu jazdy, według projektu zaczynałby się o godz. 13,05, ale uległyby zmianie godziny przyjazdu na przystankach w trakcie realizacji trasy przejazdu z takim skutkiem, że zakończenie kursu w W. nastapiłoby nie jak dotychczas o godzinie 13,47, lecz o godz. 13,44. Natomiast kurs, który aktualnie rozpoczyna się o godzinie 14, 35, według projektu miałby rozpoczynać się o godz. 14,45 i kończyć o godz. 15,29. Według projektu zmiany miałyby objąć również godziny odjazdu i przyjazdu na trasie W. - K. z godziny 7,20 na 7,15. Kurs z 13,50 uległby zmianie w trakcie realizacji na poszczególnych przystankach i zmianie uległaby ilość postojów oraz związane z tą zmianą godziny przyjazdów do poszczególnych miejscowości, a zakończenie kursu zmieniłoby się z godz. 14,25 na 14,19. Podobnie zmianą objęty został kurs o godz. 15,40 na 15, 30 oraz zmieniono przystanki oraz godziny przyjazdu w trakcie trasy i na przystanku końcowym z godz. 16,15 na 16,06.

W uzasadnieniu natomiast podjętych rozstrzygnięć przez organy jako przeszkodę w uzgodnieniu projektu zmian przyjęto to, że projektowany kurs o godz. 14,50 relacji K.- W. koliduje czasowo z wykonywanym przez PKS B. kursem o godz. 14,50. Organ zaproponował zmianę kursu w tej sytuacji na 14,30 lub pozostanie przy godz. 14,35. Kolejnym powodem, dla którego omówiono uzgodnienia był kurs o godzinie 7,15 relacji W. – K. na odcinku K. – K., który koliduje czasowo zdaniem organu z wykonywanym przez PKS B. kursem o godzinie 7,40 relacji K. - K. W tym stanie rzeczy organ zaproponował pozostanie przy godzinie 7,20.

Zgodnie ze stanowiskiem organów wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia planowane kursy kolidują z już istniejącymi na tej trasie kursami wykonywanych przez PKS B. Zagrażają bezpieczeństwu na tracie w szczególności stanowią zagrożenie dla pasażerów w trakcie wsiadania i wysiadania z autobusów. Jako argument dodatkowy na poparcie swojego stanowiska organ wskazał, że nie wszystkie przystanki na trasie przejazdu są dostosowane do zatrzymania się dwóch autobusów jednocześnie. Przeszkodą jest również na odcinku trasy S. – T. przekroczenie dozwolonej prędkości.

Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.

Dokonując analizy akt przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności dostrzega się ich niekompletność oraz dokonanie przez organy ustaleń stanu faktycznego z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W ocenie Sądu bezspornie wynika zaproponowanego projektu zmian oraz aktualnego rozkładu jazdy świadczonego przez stronę skarżącą, że organy analizując przedstawione przez skarżących propozycje odniósł się jedynie do dwóch kursów zaproponowanych w projekcie, gdy tymczasem skarżący zgłosili żądanie korekty w stosunku do sześciu kursów. Propozycje zmian dotyczyły ilości postojów, jak również godzin odjazdu z przystanku początkowego, w trakcie trasy i przyjazdu na ostatni przystanek.

Ustalenia stanu faktycznego organy oparły na stanowisku Polskiej Izby Gospodarczej Transportu Samochodowego i Spedycji w P. wydanym w związku z umową zawartą pomiędzy Zarządem Powiatu Ś. z siedzibą w Ś., a powyższą Izbą.

Stanowisko Izby zawarte w piśmie z dnia 11 maja 2011 r. nie jest wiążące dla organu wydającego uzgodnienie. W związku z tym organ I instancji miał obowiązek dokonać oceny stanowiska Izby mającego walor opinii w sprawie, a nie bezkrytycznie go zaakceptować. Po pierwsze w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających kolizję czasową kursu na realizowanego przez skarżącą z kursem świadczonym przez PKS B. Nie można jednak zapominać, że uzgodnienie wydawane w przedmiotowej sprawie przez organy administracji wydawane jest w toku postępowania administracyjnego. Jest ono rozstrzygnięciem w świetle art. 124 § 2 k.p.a. postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.

Zgodnie z art. 106 § 4 k.p.a. organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.

Postanowienie wydane w przedmiotowej sprawie jest postanowieniem wydawanym w toku współdziałania, na podstawie art. 106 § 5 k.p.a., które podejmuje inny organ niż ten, który jest właściwy do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji, a zatem postanowienie to należy do kategorii rozstrzygnięć dotyczących istoty sprawy. Postanowienie to na podstawie art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. powinno zawierać m.in. rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne z tym, że treść uzasadnienia faktycznego i prawnego musi być zgodna z art. 107 § 3 k.p.a., zawierając ustosunkowanie się do materiału dowodowego dotyczącego kwestii procesowej lub - tak jak w tym przypadku - istoty sprawy oraz przesłanki wykładni przepisów prawnych dokonanej przez organ wydający postanowienie.

Konstrukcja prawidłowego uzasadnienia powinna spełniać szereg postulatów odnośnie do treści i formy, które powinny być zróżnicowane w zależności od charakteru decyzji oraz stadium i trybu postępowania administracyjnego. Cechy dobrego uzasadnienia to logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią, brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem, ścisłość i dokładność wywodów, ich zwięzłość i prostota ujęcia oraz kompletność motywów (por. Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski wydanie 8 Wydawnictwo C.H. Beck str. 520). Z kolei wadliwością postępowania obok braku uzasadnienia obligatoryjnego czy też niepełności uzasadnienia jest niewątpliwie sprzeczność uzasadnienia z rozstrzygnięciem.

Przypomnieć należy, że art. 18 ust.1 u.t.d. nie wskazuje żadnych kryteriów, wg których czynione są uzgodnienia. Jako przyczynę odmowy organ wskazał kolizje czasowe kursu z kursem innego przewoźnika, zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym z uwagi na troskę o pasażerów, powołał się na nieprzystosowanie niektórych przystanków autobusowych do obsługi dwóch autobusów oraz wskazał na przekroczenie prędkości na odcinku trasy S. – T. i T. – S..

W ocenie Sądu wszystkie okoliczności podniesione przez organ powinny zostać udokumentowane. W przeciwnym razie nie można przyjąć, że organ dokonał analizy opinii przedstawionej przez Izbę. W aktach sprawy brak jest dowodów umożliwiających porównanie rozkładu jazdy skarżących z rozkładem jazdy PKS B. Ma rację skarżący, że powinny zostać wymienione przystanki, które uniemożliwiają obsługę dwóch autobusów jednocześnie. Zasadny jest zatem zarzut skargi, że organ nie przeprowadził wizji w terenie w celu oceny możliwości technicznych przystanków stanowiących przeszkodę z uwagi na bezpieczeństwo osób wsiadających i wysiadających ze środka transportu. Potwierdzeniem powinna być dokumentacja techniczna oraz fotograficzna. Sama opinia Izby jest nieprzekonująca i narusza zasadę wyrażoną w art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania), której podstawowym celem, jest wyjaśnienie stronom przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Obowiązki organu wynikające z tej zasady nie ograniczają się do przekonującego uzasadnienia treści decyzji pod względem prawnym i faktycznym, również w odniesieniu do decyzji uznaniowych. Omawianą zasadę narusza organ w szczególności wówczas, gdy "w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń, które strona uważa za istotne dla sposobu załatwienia sprawy. U strony może bowiem pojawić się przeświadczenie o tym, że organ lekceważy jej twierdzenia, załatwia sprawy bez uwzględnienia całokształtu ich okoliczności, jest stronniczy i niesprawiedliwy" (wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1984 r., II SA 724/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 67). W myśl zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a., organ administracji publicznej z urzędu ma obowiązek podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W ocenie Sądu przytoczenie przez organ I instancji kolizji czasowej kursu zaproponowanego przez skarżących z kursem innego przewoźnika nie stanowi wskazania przesłanki wymienionej w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d., zgodnie z tym przepisem organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, w przypadku, gdy zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników.

W ocenie Sądu stwierdzenie, że nowa linia stanowić będzie kolizję czasową z wykonywanymi kursami przez PKS, świadczy że dochodzi do konkurencyjności usług.

W wyroku z dnia 17 marca 2008 r., sygn. akt II GSK 69/08 Naczelny Sąd Administracyjny (dostępny Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, strona internetowa ww.nsa.gov.pl) wypowiedział się, że: "Stwierdzenie, że nowa linia stanowić będzie konkurencję dla linii już istniejących nie jest równoznaczne z zagrożeniem. Konkurencja jest na rynku działaniem normalnym i pożądanym, zaś omawiany przepis u.t.d. ma za zadanie przeciwdziałać jedynie niszczącej konkurencji, która może zagrozić istnieniu firm dotychczasowych, nie zaś takiej konkurencji, która np. zmobilizuje przewoźników do lepszej organizacji pracy. Zatem ustalenie zagrożenia, wymaga analizy sytuacji".

W związku z powyższym kolizja czasowa kursów świadczonych przez różnych przewoźników nie może stanowić negatywnej przesłanki uzgodnienia na podstawie art. 18 ust.1 pkt1 lit.f u.t.d.

Ponadto należy wskazać, organ II instancji przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia nie odniósł się do stanowiska skarżącego zawartego w zażaleniu, że projektowany rozkład jazdy podyktowany jest wnioskiem pasażerów obsługiwanej linii komunikacyjnej.

Świadczy to o braku dokładnego poczynienia ustaleń faktycznych przez ten organ. Nie stanowi usprawiedliwienia stanowisko zawarte w udzielonej odpowiedzi na skargę, że skarżący nie poparł powyższego oświadczenia żadnymi dowodami. Okoliczność ta nie zwalnia organu z urzędu do zażądania od skarżącego stosownych dokumentów w tym zakresie na poparcie podniesionego w zażaleniu twierdzenia.

Powołane przez organ fakty nie stanowią bowiem wystarczających podstaw do uznania, że projektowana zmiana kursu stanowi negatywna przesłankę do uzgodnienia w sytuacji, gdy materiał dowodowy jest niekompletny, gdyż nie został poparty żądnymi dowodami, w postaci szkiców technicznych w terenie dokumentacji fotograficznej, uzasadnienia stanowiska w zakresie przekroczenia prędkości na odcinku kursu (nie wiadomo jaka jest odległość w kilometrach i jakie zostały przez przepisy ruchu drogowego wprowadzone ograniczenia na trasie projektowanego kursu, tym bardziej że uległa zmianie sama trasa w stosunku do aktualnie obowiązującej).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji przede wszystkim skoncentruje się na treści żądania zawartego we wniosku skarżących, ponieważ brak jest stanowiska organu co do pozostałych czterech propozycji zmian zawartych w projekcie. Organ uzupełni materiał dowodowy i ponownie oceni, czy zgromadzone dowody były wystarczające dla ustalenia, że propozycje zmian do zezwolenia stanowić będą podstawę negatywnej opinii. Po ustaleniu nowego stanu faktycznego organ rozważy, czy można uznać, że zakres działalności skarżącego pokrywa się w ogóle w jakimkolwiek zakresie z transportem innych przewoźników, a następnie rozważy, czy działalność ta może stanowić rzeczywiste zagrożenie dla innych linii komunikacyjnych.

Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit. c, art. 135, art. 152 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.