Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 231/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia NSA Szczepan Prax, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w C. na uchwałę Rady Powiatu Cieszyńskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wysokości opłaty za usunięcie i przechowanie pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 31 stycznia 2019 r. Prokurator Rejonowy w Cieszynie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę XXXVI/266/17 Rady Powiatu w Cieszynie z dnia 31 października 2017 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat obowiązujących w 2018 r. za usunięcie i przechowywanie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, zarzucając jej rażące naruszenie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, polegające na ustaleniu stawek maksymalnych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na parkingu strzeżonym pomimo, iż rzeczywiste koszty są znacząco niższe niż stawki określone w zaskarżonej uchwale.

W odpowiedzi na powyższą skargę Rada Powiatu Cieszyńskiego wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W zakresie żądania odrzucenia skargi podniosła, iż skarżona przez Prokuratora Rejonowego uchwała nie istnieje. Wskazując na podaną przez Prokuratora numerację wyjaśniła, że można wnioskować (z zasad przyjętej numeracji), iż chodzi o XXXVI sesję Rady, która odbyła się w dniu 24 października 2017 r., a nie jak podano w skardze w dniu 31 października 2017 r. Nie podjęto także wówczas uchwały o kolejnym numerze "266" i tytule "w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2018". Stąd wobec zaskarżenia przez Prokuratora nieistniejącego aktu zasadny jest wniosek o odrzucenie skargi. Z ostrożności procesowej wniosła też o oddalenie skargi , podnosząc, iż podejmując uchwałę Rada Powiatu Cieszyńskiego kierowała się przesłankami wskazanymi w art. 130a ust. 6 ustawy mając na uwadze konieczność zagwarantowania sprawnej realizacji zadań oraz uwzględniając koszty usuwania i przechowywania pojazdów.

Odpowiedź na skargę doręczono Prokuratowi Rejonowemu w Cieszynie w dniu 15 kwietnia 2019 r.

Pismem z dnia 13 czerwca 2019 r., które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 13 czerwca 2019 r. przed rozprawą Prokurator Rejonowy w Cieszynie powiadomił, iż z powodu problemów organizacyjnych nie weźmie udziału w rozprawie. Podtrzymał złożoną skargę, przyznając i prostując jednocześnie, iż uchwała nr XXXVI/266/17 Rady Powiatu Cieszyńskiego jest z dnia 24 października 2017 r. Nie odniósł się natomiast do pozostałych zarzutów w zakresie złego oznaczenia skarżonej uchwały, wskazując ponownie błędnie jej numer.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

W pierwszej kolejności przyjdzie wskazać, że przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) określa wymogi przewidziane dla skargi, stanowiąc, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać m.in. wskazanie zaskrzonej decyzji, postanowienia lub innego aktu czy czynności (pkt 1).

Niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje, zgodnie z art. 49 § 1 cytowanej ustawy wezwaniem skarżącego przez Sąd do usunięcia jej braków w wyznaczonym terminie. W razie ich nieuzupełnienia skargę odrzuca się na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy.

W niniejszym przypadku Sąd nie dopatrzył się wad skargi skutkujących wzywaniem skarżącego do uzupełnienia dostrzeżonych braków. W skardze wskazano akt podlegający zaskarżeniu, oznaczono organ wydający skarżony akt - uchwałę, określono zarzucane naruszenie prawa.

Jednak w odpowiedzi na skargę Rada Powiatu Cieszyńskiego wnosząc o odrzucenie skargi podniosła, iż zaskarżony został nieistniejący akt, gdyż brak jest w obrocie prawnym uchwały Rady Powiatu Cieszyńskiego o nr XXXVI/266/17 z dnia 31 października 2017 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat obowiązujących w 2018 r. za usunięcie i przechowywanie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu. Pismo organu przesłane zostało stronie skarżącej i odebrane w dniu 15 kwietnia 2019 r. Pismem z dnia 13 czerwca 2019 r., przesłanym faxem w dniu rozprawy Prokurator Rejonowy w Cieszynie informując o braku możliwości, z powodów organizacyjnych, uczestniczenia w rozprawie, przyznał jednocześnie, że w skardze błędnie oznaczono datę zaskarżonej uchwały i sprostował ją, podając iż zaskarżeniu podlega uchwała Rady Powiatu Cieszyńskiego z dnia 24 października, a nie jak podano w skardze z dnia 31 października 2017 r. Nadal jednak podtrzymując skargę na uchwałę podał jej błędny numer, pomimo, iż w odpowiedzi na skargę wyraźnie wskazano, że na "XXXVI sesji, która odbyła się w dniu 24 października 2017 r.".... "nie podjęto uchwały o nr kolejnym "266"" . W tym zakresie skarżący się nie wypowiedział.

Uznać zatem należało, że skarga wniesiona została na nieistniejąca uchwałę Pomimo przesłania skarżącemu pisma - odpowiedzi na skargę, w którym wskazano braki formalne skargi, nie zostały one w całości uzupełnione i usunięte. Stąd należało uznać, że w sprawie zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 6 w związku z pkt 3 cytowanej ustawy.

Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.