Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2328/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 pkt 15
journal: Dz.U. 2018 poz 200
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.
article: art. 120, art. 121 par. 1 , art. 2a
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędziowie Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Małgorzata Bejgerowska, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 1881/18 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 30 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 23 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1881/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 30 maja 2018 r. w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. Tekst wyroku z uzasadnieniem (tak jak inne powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzeczenia sądów administracyjnych) dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa. gov.pl).

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł skarżący. Zaskarżył orzeczenie w całości, domagając się jego uchylenia w całości i rozpoznania skargi na podstawie art. 188 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Wniósł także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 200 z zm., dalej "u.p.d.o.f.") przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, a w konsekwencji oddalenie skargi skarżącego na decyzję, polegającą na przyjęciu, że kwoty jednorazowego wynagrodzenia dodatkowego oraz świadczenia za niewykorzystane uprawnienia do przerw w wykonywaniu kontraktu menadżerskiego nie stanowią "wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o świadczenie usług", o którym mowa w przedmiotowym przepisie.

W oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej podniósł ponadto zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w związku z art. 120 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej "o.p.") przez oddalenie skargi, a tym samym zaaprobowanie działania naruszającego zasadę legalizmu i zaufania do organów podatkowych, polegające na intencjonalnym dokonaniu błędnej wykładni błędnej wykładni art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. celem pozbawienia strony prawa do zwrotu nadpłaconego podatku oraz arbitralnej i pozbawionej uzasadnionych podstaw oceny stanowiska skarżącego,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 2a w zw. z art. 120 i 121 § 1 o.p. przez oddalenie skargi wniesionej przez skarżącego, a tym samym zaaprobowanie działania organu polegającego na nieuzasadnionym braku zastosowania zasady in dubio pro tributario, w sytuacji gdy w sprawie zaistniały nie dające się usunąć wątpliwości co do zakresu znaczeniowego art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f., wynikające z braku definicji "wynagrodzenia z tytułu umowy o świadczenie usług" w u.p.d.o.f.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. pozostają w związku z zarzutem naruszenia prawa materialnego. Tym samym ten ostatni zarzut powinien zostać oceniony łącznie z zarzutami procesowymi, odnoszącymi się do naruszenia zasady in dubio pro tributario oraz zasad praworządności i pogłębiania zaufania do organów podatkowych .

Skarżący w spółce z większościowym udziałem Skarbu Państwa wykonywał funkcję Prezesa Zarządu- Dyrektora Generalnego na podstawie umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania z 2012 r. Umowa ta została rozwiązana w 2015 r. z uwagi na złożenie przez skarżącego rezygnacji. Skarżący po zakończeniu umowy otrzymał z tytułu rozwiązania umowy dodatkowe wynagrodzenie o wartości równej dwunastokrotności średniego miesięcznego wynagrodzenia podstawowego oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop. Jego zdaniem świadczenia te powinny zostać uznane za wynagrodzenia otrzymane przez podatnika z tytułu umowy o świadczenie usług wiążącej go ze spółką w okresie sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. Zdaniem organu i Sądu pierwszej instancji, wynagrodzenie z tytułu umowy o świadczenie usług obejmuje wyłącznie wynagrodzenie za wykonywanie tych usług, nie wchodzi w jego skład dodatkowe wynagrodzenie z tytułu rozwiązania kontraktu i z tytułu ekwiwalentu za urlop.

Umowa o świadczenie usług w zakresie zarządzania przedsiębiorstwem (spółką), nazywana także kontraktem, umową menadżerską, zawierana na zasadach swobody umów (art. 3531 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny,(Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm., dalej "k.c.") jest umową nienazwaną. Przyjmuje się, zarówno w orzecznictwie (por. wyroki Sądu Najwyższego z 28 lutego 2013 r., III CSK 154/12, opubl. w LEX nr 1314356 i Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 4 lutego 2014 r., I ACa 661/13, opubl. w LEX nr 1480508), jak i w piśmiennictwie (por. M. Dumkiewicz [w:] Pozakodeksowe umowy handlowe pod red. A. Kidyby, Warszawa 2013, s. 50 i powołana tam literatura), że jest ona umową o świadczenie usług, a zatem stosuje się do niej odpowiednio z mocy art. 750 k.c. przepisy dotyczące umowy zlecenia. W odniesieniu do umów zlecenia przyjmuje się domniemanie, że są one umowami odpłatnymi (art.735 § 1 k.c.). Strony umowy mają swobodę co do ustalenia wysokości wynagrodzenia, jeżeli jednak tego nie uczyniły, wynagrodzenie powinno odpowiadać taryfom, a jeśli ich nie ma – należy się wynagrodzenie odpowiadające wykonanej pracy (art. 735 § 2 k.c.). W piśmiennictwie (komentarz do art. 735 [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. T V. Zobowiązania. Część szczegółowa, Wyd. II pod red. J. Gudowskiego, WKP 2017, cyt. za SIP LEX) i orzecznictwie (por. wyroki Sądu Najwyższego z 26 marca 2010 r., I CSK 444/09, opubl. w LEX nr 583733, Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 26 czerwca 2013 r., I ACa 256/13, opubl. w LEX pod nr 1416358) zwraca się uwagę, że podstawą ustalenia wysokości wynagrodzenia powinien być w pierwszej kolejności ilościowy nakład pracy, przy uwzględnieniu odpowiednich cen, stawek lub innych mierników pozwalających na określenie jego ekonomicznej (rynkowej) wartości. W przypadku podmiotów profesjonalnie wykonujących czynności należy uwzględniać także kryteria podmiotowe obejmujące kwalifikacje, wiedzę, doświadczenie i renomę danego przyjmującego zlecenie. Punktem odniesienia powinno być zatem wynagrodzenie rynkowe, które należałoby zapłacić za wykonanie danego rodzaju czynności przez przyjmującego zlecenie o danych kwalifikacjach podmiotowych.

Przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia można brać pod uwagę także wcześniej ustalone między stronami wynagrodzenie za podobne czynności (por. wyrok SA w Białymstoku z dnia 18 września 2015 r, I ACa 227/15, opubl. w LEX nr 1820411). Wynagrodzenie odpowiadające wykonanej pracy powinno uwzględniać bezwzględnie obowiązujące ograniczenia ustawowe, o ile takie w danym przypadku istnieją (por. wyrok SN z dnia 11 października 2005 r., V CK 244/05, opubl. w LEX nr 398447). Co do zasady zatem wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia, a tym samym, odpowiednio – umowy o świadczenie usług, powinno być ustalone jako ekwiwalent świadczenia wzajemnego zleceniobiorcy (wykonywania czynności faktycznych i prawnych). W piśmiennictwie (por. M.Dumkiewicz, op.cit., s. 45) wskazuje się, że wysokość i sposób ustalenia wynagrodzenia z tytułu umowy menadżerskiej pozostawione jest (w przypadku umów zawieranych na zasadzie swobody umów) zasadniczo woli stron, to jednak zazwyczaj składa się ono z wypłacanego periodycznie wynagrodzenia podstawowego (określonego w sposób ryczałtowy) oraz wynagrodzenia dodatkowego, którego wysokość uzależniona jest od wyników ekonomicznych przedsiębiorstwa (spółki). Często też osobie świadczącej usługę zapewnia się dodatkowe świadczenia (przykładowo telefon i samochód służbowy), wiążące się ze zwrotem wydatków, ponoszonych w związku z wykonywaniem usługi (por. M.Dumkiewicz, op. cit. s. 46-47).

Podobny sposób ustalania wynagrodzenia z tytułu świadczenia usługi zarządzania przedsiębiorstwem (spółką) przewidziano przykładowo w ustawie z 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 2099 ze zm., " u.w.o.k."), w tym spółkami z większościowym udziałem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy osobom tym przysługuje wynagrodzenie miesięczne, nagroda roczna, uzależniona od wyników finansowych lub od realizacji innych zadań (art. 5 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 1 tej ustawy) i świadczenia dodatkowe w tym: bytowe, socjalne, komunikacyjne, oraz ubezpieczenia majątkowe i osobowe - inne bądź wyższe niż ustalone w regulaminach wynagradzania, zakładowych i ponadzakładowych układach zbiorowych pracy oraz w odrębnych przepisach (art. 5 ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 1 u.w.o.k.) oraz (fakultatywnie) odprawa z tytułu rozwiązania umowy z innych przyczyn niż niewykonanie zobowiązań (art. 12 o.w.k.o.). Powołana ustawa nie ma wprost zastosowania do skarżącego (zakres podmiotowy ustawy w odniesieniu do zarządzającego przedsiębiorstwem lub spółką określono w art. 3 ust. 1 tej ustawy i nie dotyczy ona osób fizycznych wykonujących usługę zarządzania poza pozarolniczą działalnością gospodarczą), jednakże definiuje pojęcie wynagrodzenia w odniesieniu do umów o zarządzenie przedsiębiorstwa (spółki), w tym również spółki z większościowym udziałem Skarbu Państwa. Pojęcie to związane jest ze świadczeniem pieniężnym, będącym ekwiwalentem świadczenia niepieniężnego spełnianego przez osobę sprawującą zarząd. Nie odnosi się w sposób jednoznaczny do kwot wypłacanych z innych tytułów, niezwiązanych z wykonywaniem usługi, w tym z rozwiązaniem umowy. Zauważyć ponadto należy, że ustawa ta jednakowo definiuje wynagrodzenie, nagrodę roczną i odprawę w odniesieniu do świadczeń z tytułu stosunku pracy i z umowy o świadczenie usług.

Słusznie zatem uznał Sąd pierwszej instancji, że wynagrodzenie z tytułu umowy o świadczenie usług, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f., to wynagrodzenie stanowiące ekwiwalent za czynności wykonywane w ramach tej umowy przez zarządzającego. Nie wchodzi w jego zakres świadczenie związane z rozwiązaniem umowy menadżerskiej lub ekwiwalent za niewykorzystany urlop (jeżeli urlop taki przewidywała umowa), żadne z tych świadczeń nie jest bowiem uzależnione od zakresu wykonywanych czynności i ich wartości. Wynagrodzenie za świadczenie usługi zarządzania powinno zaś być uzależnione od wartości świadczenia spełniającego przez zarządzającego. Świadczenie pieniężne, nazwane w umowie o świadczenie usług w zakresie zarządzania wynagrodzeniem dodatkowym wynagrodzeniem z tytułu rozwiązania umowy o zarządzanie oraz ekwiwalent za urlop, nie są w ogóle związane z nakładem i wartością pracy skarżącego. Tym samym nie stanowią one wynagrodzenia z tytułu umowy o świadczenie usług i nie mogą być zaliczane do limitu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. Nie zmienia tego okoliczność, że podstawę ich wypłaty stanowią postanowienia umowne i że nazwano je "wynagrodzeniem". Strony mogą dowolnie nazywać ustalone w umowie świadczenia, nie może to jednak być argumentem przesądzającym o charakterze tych świadczeń. Decydujące dla określenia ich charakteru przy umowach odpłatnych (wzajemnych) jest ich powiązanie ze świadczeniem drugiej strony.

Zauważyć także należy, że w art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. wysokość limitu określono jednakowo dla osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy i świadczących usługi zarządzania na podstawie umów cywilnoprawnych. W obu wypadkach odniesiono jego wysokość do wysokości wynagrodzenia. Uznanie, że wynagrodzenie z tytułu umowy o świadczenie usług obejmuje także inne składniki poza tymi powiązanymi z wynagrodzeniem za wykonane czynności powodowałoby nieusprawiedliwione zróżnicowanie zasad opodatkowania odszkodowania przyznanego na podstawie przepisów o zakazie konkurencji. Brak jest w tym przypadku cech różnicujących obie grupy podatników i pozwalających na przyjęcie zróżnicowanych zasad opodatkowania, skoro zakres wykonywanych przez nich czynności był zasadniczo podobny. Wykładnia dokonana przez skarżącego naruszałaby zatem zasadę równości opodatkowania, wynikającą z art. 84 Konstytucji RP. Odwołanie się przez organ i Sąd pierwszej instancji do wykładni pojęcia wynagrodzenia na gruncie prawa pracy nie było bezzasadne, pozwalało bowiem prawidłowo odczytać znaczenie użytego przez ustawodawcę w odniesieniu do świadczeń ze stosunku pracy i z umowy (cywilnoprawnej) o świadczenie usług pojęcia "wynagrodzenie".

Nie można w związku z tym uznać, że doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a zw. z art. 120 i 121 § 1 o.p. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 2a, art. 120, art.121 § 1 o.p. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. W tym przypadku nie można bowiem mówić o istnieniu niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa. Wątpliwości te da się bowiem usunąć w drodze wykładni, przy zastosowaniu wszystkich jej kontekstów (językowego, systemowego, funkcjonalnego). Wyniki tej wykładni są jednoznaczne, nie pozwalają na stwierdzenie kilku możliwych znaczeń normy prawnej i tym samym na zastosowanie zasady z art. 2a o.p. i wybór tego wyniku wykładni, który jest najkorzystniejszy dla podatnika.

Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.