Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1759/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Maryla Wiśniewska, Protokolant sekretarz sądowy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów łowieckich oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga P. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji znak [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów łowieckich.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r. (data wpływu do organu) P. Z. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący), zwrócił się do Komendanta [...] Policji (zwany dalej: K[...]P, organ I instancji) o wydanie pozwolenia na broń palną do celów łowieckich w ilości 30 sztuk. Podał jednocześnie, iż od wielu lat jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego oraz Koła Łowieckiego nr [...] "[...] " w [...], a broń jest mu niezbędna do realizowania jego pasji. Do wniosku skarżący dołączył wymagane orzeczenia lekarskie, psychologiczne, zaświadczenie koła łowieckiego oraz zaświadczenie z krajowego rejestru karnego.

Decyzją znak [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. K[...]P, działając na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r., poz. 284, zwana dalej: u.b.a.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł o odmowie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim.

Podstawę negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie organu I instancji, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że wnioskodawca stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (w tym prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. sygn. akt [...], uznający skarżącego winnym popełnienia czynu z art. 263 § 2 kodeksu karnego tj. nielegalnego posiadania broni) K[...]P wywiódł, iż wnioskodawca dopuścił się naruszenia porządku prawnego. Nie daje zatem gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej myśliwskiej.

W odwołaniu złożonym od powołanej decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie mu pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podniesione w odwołaniu zarzuty są tożsame z tymi jakie podniesione zostały w skardze i zostaną przywołane w dalszej części uzasadnienia.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją znak [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Komendant Główny Policji (zwany dalej: KGP, organ odwoławczy), działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 u.b.a., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podjętej decyzji KGP wskazał, iż w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania uzyskano o wnioskodawcy opinię Komisariatu Policji [...] wskazującą, iż nie zalicza się go do osób stanowiących zagrożenie dla siebie samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skarg na jego zachowanie nie odnotowano, nie stwierdzono by posiadał skłonności do nadużywania alkoholu, czy podobnie działających środków. Uzyskano również informację z Krajowego Rejestru Karnego (z [...] grudnia 2018 r.), iż skarżący w nim nie figuruje. Nadto ustalono, że w przeszłości skarżący dopuścił się naruszenia porządku prawnego poprzez dokonanie przestępstwa, wyczerpującego dyspozycję art. 263 § 2 kodeksu karnego, tj. od stycznia 2000 r. do [...] grudnia 2006 r. posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną – 14 jednostek broni, 409 szt. amunicji do broni palnej, oraz 71 szt. istotnych części broni palnej, za co został uznany za winnego na mocy wyroku Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. sygn. akt [...]. Ww. wyroki uległy zatarciu z mocy prawa.

Organ wskazał, iż podstawę odmowy przyznania wnioskodawcy pozwolenia na broń palną do celu łowieckiego było ustalenie, iż stanowi on zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Nie więc daje gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Ocenę taką wywiedziono z faktu, iż w przeszłości skarżący nie zawsze przestrzegał ustalonego przepisami prawa porządku publicznego. Pomimo, iż orzeczony wobec wnioskodawcy wyrok sądowy uległ z mocy prawa zatarciu i nie funkcjonuje w obrocie prawnym, jednak rodzaj popełnionego przez skarżącego czynu karalnego, wyczerpującego dyspozycję art. 263 § 2 kodeksu karnego, pozwala na przyjęcie, że nie daje on rękojmi, iż w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego.

Komendant podkreślił, iż wnioskodawca jako wieloletni członek Polskiego Związku Łowieckiego (od [...] r.), jak również [...] Klubu Strzeleckiego "[...] " (od [...] r.), a ponadto instruktor strzelectwa sportowego powinien zdawać sobie sprawę z konsekwencji, związanych z naruszeniem obowiązującego prawa. Skarżący bez wymaganego pozwolenia na broń posiadał 409 szt. amunicji, 14 jednostek broni palnej, w tym m. in. pistolet maszynowy oraz 71 szt. istotnych części broni palnej, co świadczy o jego lekceważącym stosunku do przepisów prawa dotyczących materii, podlegającej administracyjnej reglamentacji. Dysponując w przeszłości pozwoleniem na broń palną miał pełną świadomość, że posiadanie broni i amunicji wymaga uprzedniego uzyskania takiego pozwolenia. Winien również zdawać sobie sprawę, jakie elementy stanowią istotne części broni palnej. Skoro jednak dopuścił się czynu z art. 263 § 2 kodeksu karnego, uprawnione jest uznanie, iż nie powinien dysponować bronią, z uwagi na uzasadniony dotychczasowym postępowaniem, brak gwarancji bezpiecznego i odpowiedzialnego używania broni.

Organ podkreślił, że od osoby, która posiada tak wieloletnie doświadczenie, nie tylko w zakresie obchodzenia się z bronią podczas polowania, jak również w zawodach sportowych konkurencji myśliwskich, a także w zakresie bezpiecznego i zgodnego z prawem jej noszenia i przechowywania, wymaga się szczególnej staranności. Wnioskodawca powinien zdawać sobie sprawę, jakie mogą być następstwa określonych zachowań, czy zdarzeń i jakie skutki niesie naruszenie obowiązujących norm prawnych. Tym samym winien mieć świadomość konsekwencji posiadania amunicji, broni oraz istotnych jej części bez stosownego pozwolenia. Okoliczność, że skarżący nie dostrzegał konieczności przestrzegania obowiązującego porządku prawnego pozwala na stwierdzenie, że nie daje rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Organ odwoławczy stwierdził, że zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub ubiegająca się o takie uprawnienie popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami może wskazywać na to, że stanowi ona zagrożenie dla samej siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie jej osobowości, ważny jest nie tyle fakt skazania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby.

W kontekście powyższego KGP za niezasadny uznał zarzut odwołania, iż rozstrzygnięcie zostało oparte na skazaniu strony, które uległo zatarciu z mocy prawa. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która dopuściła się w przeszłości naruszenia przepisów posiadania broni i amunicji. Powyższej ocenie nie przeczy fakt, iż skarżący jest aktywnym członkiem klubu i koła strzeleckiego, odnosi sukcesy w zawodach sportowych w konkurencjach myśliwskich, czynnie uczestniczy w zawodach strzeleckich organizowanych w ramach PZSS, posiada pozytywną opinię w tych kręgach, jak również w miejscu zamieszkania. Jednak spełnienie przez wnioskodawcę pozwolenia na broń palną wszystkich kryteriów formalnych, jak niekaralność, zdolność psychofizyczna do dysponowania bronią czy też pozytywna opinia w miejscu zamieszkania, nie oznacza jego prawa do uzyskania pozwolenia na posiadanie tej broni. Nie jest to równoznaczne z automatycznym przyznaniem pozwolenia na posiadanie broni.

Organ podkreślił dalej, że dotychczasowa postawa wnioskodawcy nie gwarantuje, iż będzie posługiwał się bronią palną zgodnie z przepisami. Broń palna jest bowiem niebezpiecznym narzędziem, dlatego dostęp do niej jest reglamentowany. Osoby starające się o pozwolenie na broń palną powinny charakteryzować się nienaganną postawą, powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem. Wbrew zarzutom odwołania organ podkreślił, że w sprawie nie doszło do dowolnej oceny materiału dowodowego: dokonano oceny swobodnej, a nie dowolnej i nie przekroczono granic uznania administracyjnego. Ponadto K[...]P rozpatrując sprawę wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla oceny, czy wydanie pozwolenia na broń nie będzie stanowiło zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Poddano ocenie zachowanie i postawę życiową skarżącego w dłuższej perspektywie czasowej; wyjaśniono również wszystkie istotne okoliczności sprawy, uwzględniając jej przedmiot, a także należycie oceniono materiał dowodowy oraz szczegółowo uzasadniono rozstrzygnięcie, odwołując się do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy. Dokonano również prawidłowej interpretacji i zastosowania art. 10 ust. 1 u.b.a.

W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 10 ust. 1 u.b.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, że zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że skarżący stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego pomimo spełnienia przez niego warunków i wymogów do uzyskania pozwolenia na broń;

2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo, że organ ten zaniechał wyjaśnienia okoliczności istotnych rozstrzygnięcia sprawy oraz mimo braku wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ oraz poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wyd. wadliwej decyzji;

3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo organ ten nie wskazał precyzyjnie podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami dział organu, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób, a zatem decyzja nie zawiera wszystkich wymaganych prawem elementów;

4. art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy w szczególności poprzez pominięcie szczegółowego wyjaśnienia przez organ motywów i przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację tożsamą z zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Materialnoprawną podstawę wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji stanowił przepis art. 10 ust. 1 u.b.a., zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

Dokonując wykładni tego przepisu należy mieć również na względzie treść art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., wedle którego pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

W wyroku z 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 467/13 (publ. Orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że sposób sformułowania przesłanki wydania pozwolenia na broń w art. 10 ust. 1 u.b.a. wskazuje na potrzebę abstrakcyjnego rozważenia, czy wnioskodawca jest osobą, która może sprowadzić zagrożenia, o którym mowa w powołanym przepisie. Przepis ten kreuje uprawnienie organów Policji do uwzględnienia, przy wydawaniu pozwolenia na broń, nie tylko interesu wnioskodawcy, przedstawiającego "ważną przyczynę" posiadania broni, ale także interesu ogólnego przejawiającego się w potrzebie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd też organy Policji rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń na podstawie art. 10 ust. 1 u.b.a. ocenę (odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego) obowiązane są podjąć nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych, ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła w skazaniu, a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego.

W niniejszej sprawy podstawę odmowy przyznania skarżącemu pozwolenia na broń było ustalenie przez organy, iż nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ocenę taką organ wywiódł z faktu, iż skarżący w przeszłości posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci 14 jednostek broni, 409 szt. amunicji do broni palnej, oraz 71 szt. istotnych części broni palnej, za co został uznany za winnego na mocy wyroku Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. sygn. akt [...].

Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że rodzaj popełnionego przez skarżącego czynu karnego oraz okoliczności jego popełnienia wskazują na to, iż nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skarżący jako wieloletni członek organizacji strzeleckich i instruktor strzelectwa sportowego, posiadając pozwolenie na broń, powinien zdawać sobie sprawę z konsekwencji nielegalnego posiadania broni i amunicji. Mimo to przez długi czas (od [...] do [...] r.) posiadał broń i amunicję bez zezwolenia, co świadczy o jego lekceważącym stosunku do obowiązujących przepisów prawa regulujących zasady posiadania broni i amunicji. Posiadanie broni i amunicji bez pozwolenia przez tak znaczny okres czasu, jest nie tylko przejawem nieodpowiedzialności osoby, która tak postępuje, ale świadczy także o braku wyobraźni co do ewentualnych skutków takiego postępowania.

Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, skazanie za przestępstwo, które z mocy ustawy uważa się za niebyłe, nie stoi na przeszkodzie dokonaniu pełnej i obiektywnej oceny właściwości i warunków osobistych osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Zatarcie skazania nie stanowi zatem przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba, która posiada broń, a która popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1097/11, LEX nr 1234072 i z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1245/09, LEX nr 694434, publ. cbois).

W świetle przedstawionych wyżej rozważań prawidłową jest ocena organów, że osoba, która we wskazanych wyżej okolicznościach dopuściła się naruszenia zasad dotyczących posiadania broni i amunicji, nie daje gwarancji właściwego obchodzenia się z bronią i wobec takiej osoby można zasadnie podnieść istnienie obawy, że stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Organy trafnie wywiodły, że dotychczasowa postawa skarżącego nie gwarantuje, iż będzie on rozważnie i zgodnie z przepisami posługiwał się bronią palną.

Posiadanie i używanie broni jest reglamentowane, dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która we wskazanych wyżej okolicznościach dopuściła się w przeszłości naruszenia przepisów dotyczących posiadania oraz przechowywania broni i amunicji.

Powyższej ocenie nie przeczy fakt, że skarżący jest długoletnim członkiem organizacji strzeleckich oraz, że posiada pozytywną opinię w środowisku łowieckim i w miejscu zamieszkania. Wskazane opinie w żadnym zakresie nie odnoszą się bowiem do tych faktów i zdarzeń z życia skarżącego, z których organ wywiódł istnienie obawy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem sprawy niniejszej był wniosek o wydanie pozwolenia na broń palną do celów łowieckich w ilości 30 sztuk, podczas gdy już obecnie skarżący dysponuje znaczącą ilością broni. Odmowa nie wpłynie zatem na możliwość uprawniania przez niego łowiectwa czy sportów.

Nie jest zatem uprawniony podniesiony w skardze zarzut, dotyczący naruszenia prawa materialnego – art. 10 ust. 1 u.b.a., ani też przywołane w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, uwzględniając jej przedmiot, a także należycie oceniły zebrany materiał dowodowy, a wydane decyzje zostały szczegółowo uzasadnione. Dokonana przez organy ocena dowodów była oceną swobodną, lecz nie dowolną. Organy szczegółowo uzasadniły swoje stanowisko, odwołując się aktualnego orzecznictwa oraz wnikliwie analizując okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, a przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja nie nasuwa zastrzeżeń. Z uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika na jakich dowodach organy oparły swe ustalenia.

W kontekście przedstawionych wyżej ustaleń Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzji organu I instancji nie naruszają prawa.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwana: p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku.