Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3311/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy~Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 9 ust.4, art. 15 ust. 1, art. 20 ust.1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art.147 par 1 , art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Borów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 438/14 w sprawie ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Gminy Borów z dnia 11 grudnia 2012 r. nr XX/144/2012 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu wsi Boreczek I. prostuje z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w punkcie I zaskarżonego wyroku, w ten sposób, że w miejsce błędnie wpisanego "§ 3 pkt 8" wpisać "§ 3 ust. 1 pkt 8"; II. oddala skargę kasacyjną; III. zasądza od Gminy Borów na rzecz Wojewody Dolnośląskiego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 438/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, uwzględniając skargę Wojewody Dolnośląskiego, stwierdził nieważność "§ 3 pkt 8" [powinno być: § 3 ust. 1 pkt 8], § 56 i załącznika nr 1 w zakresie terenu oznaczonego symbolem R zaskarżonej uchwały Rady Gminy Borów z dnia 11 grudnia 2012 r., nr XX/144/2012, w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu wsi Boreczek. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Powyższą uchwałę m.in. w części obejmującej § 3 ust. 1 pkt 8 i § 56 oraz załącznik nr 1 w zakresie terenu oznaczonego symbolem R zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Wojewoda Dolnośląski, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia art. 20 ust. 1 i art. 9 ust. 4 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), zwanej dalej "u.p.z.p.". Według skarżącego, organ wyznaczając w § 56 uchwały teren oznaczony na rysunku planu symbolem R z przeznaczeniem na tereny upraw rolnych nie uwzględnił, że w części dla obszaru tego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przewidziano teren dominującej zabudowy usługowo-produkcyjnej oznaczony symbolem P. Według wyjaśnień organu w trakcie postępowania nadzorczego, dla części tej nie została udzielona zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Borów wniosła o oddalenie skargi w powyższym zakresie. Według organu zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. studium określa jedynie kierunki zmian w przeznaczeniu terenu, nie zaś jego konkretne przeznaczenie. Zgodne ze studium byłoby uchwalenie w planie miejscowym nie tylko przeznaczenia przewidzianego w kierunkach zmian, ale także przeznaczenia dotychczasowego. W planie zachowano dotychczasowy sposób użytkowania terenów, pomimo określenia kierunków zmian na tereny aktywności gospodarczej o dominującej funkcji usługowej i produkcyjnej, z uwagi na nieuzyskanie zgody na zmianę dotychczasowego przeznaczenia gruntów. Dla pozostałej części terenu R nie zachodzi niezgodność ze studium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 417/13, uwzględnił skargę w całości, tj. również w opisanym powyżej spornym zakresie. W ocenie Sądu brak zgodności postanowień planu miejscowego ze studium stanowi naruszenie zasad sporządzania planu (art. 28 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 i art. 9 ust. 4 u.p.z.p.) i obliguje Sąd do stwierdzenia nieważności powyższej regulacji. Brak zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze nie oznaczał sytuacji wpływającej na dopuszczalność wyprowadzenia w planie przeznaczenia odmiennego od określonego w studium.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku w zakresie obejmującym stwierdzenie nieważności § 3 ust. 1 pkt 8, § 56 i załącznika nr 1 w części dot. terenu R Rada Gminy Borów zarzuciła naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. przez jego zastosowanie i art. 151 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, a ponadto naruszenie art. 28 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 i art. 9 ust.4 u.p.z.p. Organ nadal przyznał, że dla terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem R, w studium przewidziano teren dominującej zabudowy usługowo-produkcyjnej. Stanowiło to implikację braku zgody Ministra na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2876/13 uchylił ww. wyrok z dnia 27 sierpnia 2013 r. w omawianym zakresie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Według NSA w tej sprawie należało dokonać "oceny zgodności planu miejscowego ze studium w zakresie dotyczącym terenu oznaczonego w planie symbolem R, a w studium – symbolem P", jednak było to niemożliwe z uwagi na brak w aktach sprawy "czytelnej części graficznej studium, pozwalającej na ustalenie, w jakim zakresie doszło, czy też nie, do zmiany w planie miejscowym kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętych w studium dla terenu oznaczonego symbolem P". Ponadto wskazał, że wówczas, gdy osiągnięcie kierunków zmian w przeznaczeniu terenu okazało się niemożliwe, należało dokonać zmiany studium albo wyłączyć dany teren z obszaru planu. Jak zaznaczono "ocena legalności działalności organu planistycznego nie może pomijać również okoliczności związanych z brakiem w toku procedury planistycznej stosownej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych". Ponadto "z akt sprawy nie wynika natomiast w żaden sposób, jakiego konkretnie terenu dotyczyły rozstrzygnięcia Ministra i jak przekłada się to na zapisy studium oraz zgodność planu miejscowego z zapisami studium". Oznaczało to naruszenie art. 147 § 1 w związku z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Orzekanie w oparciu o niekompletne akta sprawy i nieczytelny załącznik nr 1 było przedwczesne. Jak wskazano "ocena legalności działalności organu planistycznego będzie w warunkach niniejszej sprawy możliwa dopiero po uprzednim prawidłowym skompletowaniu akt sprawy poprzez wezwanie organu do ich uzupełnienia o czytelną część graficzną studium, obejmującą teren objęty planem miejscowym oraz dokumentację prac planistycznych, odnoszącą się do etapu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, w tym w szczególności zgodę Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na która powołuje się Rada Gminy oraz dokumenty pozwalające na ustalenie jakich terenów objętych planem miejscowym dotyczy przedmiotowa zgoda, a jakich nie. Dopiero po skompletowaniu akt niezbędnych do rozpoznania niniejszej sprawy, Sąd I instancji dokona ponownej oceny zgodności planu miejscowego ze studium w zakresie terenu oznaczonego symbolem R, ustalając w oparciu o część tekstową oraz część graficzną studium planu miejscowego i studium, czy przyjęte w planie ustalenia mieszczą się w granicach zakreślonych ustaleniami studium". Nieco wcześniej sąd odwoławczy uznał, że "nie wszystkie podniesione w ramach podstaw kasacyjnych zarzuty są usprawiedliwione". Jak zaznaczono, wskazał jedynie jako usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a., uzupełniając go o naruszenie art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Tym niemniej uzasadnienie wyroku NSA zawiera obszerny wywód materialnoprawny dotyczący stosowania art. 20 ust. 1 i art. 9 ust. 4 u.p.z.p. z powołaniem wyroków o sygn. akt II OSK 2473/12 i 2080/11, jednak bez odniesienia do zarzutów skargi kasacyjnej.

W wykonaniu wskazań NSA zawartych w wyroku dołączono do akt sprawy dokumentację obejmującą w szczególności część graficzną studium oraz dotyczącą etapu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub określającą jakich terenów objętych planem miejscowym dotyczy.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 438/14, stwierdzając nieważność w części zaskarżonej uchwały dotyczącej terenu oznaczonego symbolem R, wskazał, że podtrzymuje dotychczasowy pogląd prawny, zgodnie z którym dochowanie zgodności ustaleń planu miejscowego ze studium wymaga zrealizowania założeń polityki planistycznej gminy przyjętej w tym studium. Nie zaakceptował tym samym poglądu prawnego organu, że w przypadku niemożności osiągnięcia tego celu, dozwolone byłoby ustalenie w planie przeznaczenia oznaczającego kontynuację dotychczasowego sposobu użytkowania terenu. W studium, przewidziano bowiem zmianę tego sposobu. Zgodnie ze stanowiskiem NSA wyrażonym w ww. wyroku, w przypadku takiej niemożności należy albo zmienić studium, albo wyłączyć teren z obszaru planu. W przypadku wyodrębnienia z obszaru planu danego terenu w sposób jednolity przewidzianego pod określone przeznaczenie, nie ma znaczenia, że jedynie część tego terenu uzyskała przeznaczenie niezgodne ze studium. Sąd bowiem może wprawdzie stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały jedynie w części, ale część ta musi być wyodrębniona w części tekstowej i graficznej planu miejscowego. W przypadku wyodrębnienia jednolitego terenu oznaczonego symbolem R, uchwała będzie nieważna w odniesieniu do całego terenu, o ile nawet w jego ramach część, w planie nieoznaczona, nie narusza zasad i nie narusza prawa w sposób istotny. Ponadto jako nietrafny ocenił argument organu, że to Sąd powinien wyodrębnić z terenu R i samodzielnie oznaczyć część zgodną ze studium i w tej części skargę oddalić. To organ uchwalając plan powinien z planowanego terenu R wyłączyć część przeznaczoną w studium pod R oraz część przeznaczoną w studium pod P, ale odrębnie przeznaczoną w planie również pod R (np. jako R-2) i dopiero wówczas podjąć próbę przekonywania, że ten teren R-2 jest zgodny ze studium wobec braku zgody na zmianę przeznaczenia. Ponownie wskazuje się, że taka argumentacja byłaby oczywiście nieuzasadniona. W żaden sposób bowiem nie daje się uzasadnić twierdzenie, że teren przeznaczony w planie pod R jest zgodny z przeznaczeniem tego terenu w studium pod P. Jak trafnie wskazał NSA, ocena na temat zgodności planu i studium w dużej mierze uzależniona jest od sposobu sformułowania przepisów studium. Studium może przedstawiać rozwiązania alternatywne, ogólne, warunkowe lub niestanowcze. W niniejszej sprawie ustalenie studium jest jednoznaczne i precyzyjne, nakazujące organowi ustalić przeznaczenie terenu w ramach zabudowy usługowo-produkcyjnej. W tych ramach nie mieści się teren upraw polowych.

Sąd odwoławczy nie miał wątpliwości, czemu dał wyraz w uzasadnieniu, że stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego nieprzestrzeganie zgodności treści planu ze studium. Obowiązek dochowania tej zgodności wynika wyraźnie z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 9 ust. 4 u.p.z.p.

Przedstawione w toku postępowania nadzorczego, w odpowiedzi na skargę oraz w skardze kasacyjnej twierdzenie organu, że w ramach terenu R planu miejscowego określona powierzchnia w studium jest przeznaczona pod P, znalazło potwierdzenie w dołączonej na żądanie NSA dokumentacji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła Rada Gminy Borów, reprezentowania przez Wójta Gminy Borów, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie spray do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 147 § 1 p.p.s.a. przez jego nieuzasadnione zastosowanie polegające na stwierdzeniu nieważności § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 56 i załącznika Nr 1 w zakresie terenu oznaczonego symbolem R zaskarżonej uchwały mimo braku istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności tej uchwały w powyższym zakresie;

- art. 151 p.p.s.a. przez jego nieuzasadnione niezastosowanie w sytuacji gdy skarga w ww. zakresie powinna być oddalona.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.

- art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu nieważności uchwały w zaskarżonym zakresie w sytuacji, w której nie zaistniały przesłanki takowej nieważności;

- art. 9 ust. 4 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na interpretacji, że związanie organów gminy ustaleniami studium przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza obowiązek dosłownego przeniesienia (skopiowania) zapisów studium do planu w sytuacji gdy studium wiąże organ planistyczny jedynie co do ogólnych wytycznych i założeniach polityki przestrzennej gminy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.

Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że postanowienia planu miejscowego dotyczące terenu oznaczonego symbolem R (tereny rolnicze) nie odpowiadają treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Borów. Właśnie zgodnie z ogólnymi wytycznymi i założeniami polityki przestrzennej gminy teren ten, znajdujący we wsi Boreczek się pomiędzy projektowaną drogą DK-L4, a linią napowietrzną wysokiego napięcia 110 kV (znajdującą się przy granicy zachodniej wsi Boreczek), został w całości oznaczony jako teren aktywności gospodarczej o dominującej funkcji usługowej i produkcyjnej. Także pozostałe tereny oznaczone na rysunku planu symbolem R, umiejscowione przy granicy północnej, wschodniej i zachodniej wsi Boreczek, w studium mają w części przeznaczenie o symbolach: "MN/U" (tereny dominującej funkcji mieszkaniowo-usługowej), "P" (tereny aktywności gospodarczej o dominującej funkcji usługowej i produkcyjnej) oraz tylko w niewielkiej części "R" (tereny rolniczej przestrzeni produkcyjnej). Ponadto zgodnie z planem miejscowym, na terenach rolniczych (R) co do zasady obowiązuje zakaz realizacji budynków (§ 56 ust. 4 pkt 1), natomiast możliwa jest realizacja tylko takiej infrastruktury, która służy w ogólności obsłudze tych terenów (budowli rolniczych, urządzeń melioracji, dróg wewnętrznych – § 56 ust. 4 pkt 2-3). Zaś w studium (w pkt II.1.3 – ustalenia szczegółowe dotyczące terenów przedstawionych na rysunkach kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy) tereny oznaczone symbolem "P" oraz "MN/U" odpowiednio określa się jako tereny dominującej zabudowy usługowo-produkcyjnej oraz zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Na tych terenach studium co do zasady przewiduje zabudowę, natomiast nie przewiduje produkcji rolnej, a jedynie na terenach o symbolu "P" postuluje m.in. rozwój funkcji związanych z obsługą produkcji w gospodarstwach rolnych i hodowlanych. A zatem przeznaczenie w planie miejscowym części ww. terenów wyłącznie pod działalność rolniczą pozostaje w oczywistej sprzeczności z zakresem ogólnej polityki i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Borów. Zgodnie ze studium zdecydowania większość tych terenów mogła być doprecyzowana w planie miejscowym tylko w sposób, który mieściłby się w ramach "aktywności gospodarczej o dominującej funkcji usługowej i produkcyjnej" lub "dominującej funkcji mieszkaniowo-usługowej". Za takową nie można uznać działalności rolniczej, która jako oddzielna dziedzina gospodarki nie mieści się w pojęciu aktywności gospodarczej, a tym bardziej – funkcji mieszkaniowo-usługowej. Ponadto w przepisach obowiązującego prawa, tj. w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej (art. 3) i ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 2 ust. 2) dokonano takiego rozróżnienia omawianych aktywności. Poza tym nie chodzi w tej sprawie o dokładne odzwierciedlenie sformułowań studium, lecz to czy wskazane przeznaczenie w planie mieści się w granicach ogólnej polityki przestrzennej gminy określonej w studium. Ocena Sądu I instancji w tym zakresie odpowiada właśnie kryterium, o jakim stanowi art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Sąd prawidłowo określił istotę problemu prawnego, który w zakresie mocy wiążącej studium polega na dochowaniu zgodności ustaleń planu miejscowego ze studium, co wymaga zrealizowania założeń polityki planistycznej gminy przyjętej w tym studium. W znaczeniu prawnym na tak rozumiane związanie na etapie procedury planistycznej nie ma wpływu sposób faktycznego i prawnego przeznaczenia gruntu, jako gruntu rolnego. Aby gmina mogła zrealizować swoje cele na tym terenie, w zależności od klasy gleby, wymagana jest zgoda właściwego organu na zmianę przeznaczenia dotychczasowego gruntu rolnego, co stanowi wymóg planowania przestrzennego wynikający z przepisów odrębnych. Jeżeli zatem w trakcie procedury planistycznej nie zostanie udzielona stosowna zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego, to stosownie do wiążącej oceny wypowiedzianej w ww. wyroku NSA organ gminy powinien zmienić kierunki swojej polityki przestrzennej bądź wyłączyć spod planowania odpowiednią część terenu. W tym zakresie wypowiedziana ocena Sądu I instancji odpowiada wiążącej ocenie prawnej wypowiedzianej w tej sprawie przez NSA w wyroku o sygn. akt II OSK 2876/13. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 9 ust. 4 u.p.z.p. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Należy podkreślić, że tylko niewielka część terenu mieszczącego się w granicach wsi Boreczek w studium ma przeznaczenie jako tereny rolniczej przestrzeni produkcyjnej (przy granicy południowej Wsi). Oznacza to, że zaskarżona uchwała w sposób oczywiście sprzeczny uregulowała oznaczenie i wyznaczenie granic terenów rolniczych we wsi Boreczek. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, że nie naruszyła wynikającej ze studium ogólnej polityki przestrzennej w tym zakresie. Sąd I instancji miał zatem podstawy do zastosowania art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., ponieważ powyżej opisany stan faktyczny sprawy, jaki wynika z materiału dowodowego, wypełnia hipotezy tych przepisów. Doszło bowiem do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w odniesieniu do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. w wyniku umieszczenia w zaskarżonej uchwale treści wynikających z § 3 ust. 1 pkt 8 i § 56 oraz załącznika Nr 1 w zakresie terenu oznaczonego symbolem R, co obligowało Sąd Administracyjny do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w omawianym zakresie. Tym samym brak było podstaw do zastosowania przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. Ponadto w skardze kasacyjnej nie wykazano aby wskazane wyżej różnice pomiędzy planem, a studium, także przy porównaniu pozostałych części studium, nie miały istotnego wpływu na naruszenie polityki przestrzennej Gminy Borów jako całości. Zgodnie z istniejącym poglądem orzeczniczym badanie legalności planu miejscowego nie polega tylko ocenie zgodności z wybranymi częściami studium, które odnoszą się do głównych funkcji danego terenu, ale powinno zostać dokonane także przez porównanie pozostałych części studium. Dopiero łączne przeprowadzenie badania zgodności postanowień planu ze studium w wyżej wskazanym zakresie decyduje o zachowaniu wymogu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 28 marca 2014 r., II OSK 518/13). Oznacza to, że strona skarżąca kasacyjnie powinna wykazać, że zaskarżona uchwała nie uniemożliwia realizację polityki przestrzennej całej Gminy. Jednak z uwagi na fragmentaryczność uchwalonego planu w odniesieniu do powierzchni Gminy powinna też wykazać jak ta polityka przestrzenna gminy jest realizowana w innych planach uchwalonych na jej terenie. Nie wykazano zatem jak suma planów miejscowych przekłada się na możliwość zrealizowania ogólnej polityki przestrzennej Gminy Borów, która zgodnie ze studium tylko w jednym miejscu zakłada koncentrację terenów aktywności gospodarczej "P" (północna część Gminy pomiędzy linią kolejową, a linią napowietrzną 110 kV), zaś w trzech miejscach w układzie równoleżnikowym w środkowej części Gminy koncentruje tereny dominującej funkcji mieszkaniowo-usługowej "MN/U" (na terenie wsi Borów, Opatowice, Boreczek i Borek Strzeliński). Zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Na marginesie wskazania wymaga, że w dotychczas prowadzonym postępowaniu sądowoadministracyjnymi omawiane niezgodności odnoszono tylko do terenów w części oznaczonych w studium symbolem "P", jednak analiza materiału dowodowego prowadzi do dodatkowych niezgodności także w odniesieniu do terenów oznaczonych w studium symbolem "MN/U", jak i w innej części w zakresie symbolu "P". Wypowiedziana dotychczas ocena prawna w tym zakresie nie jest wiążąca, ponieważ wynika tylko z częściowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Wada ta jednak nie ma istotnego wpływu na treści zaskarżonego wyroku, którego skutki dotykają wszystkich terenów oznaczonych w planie miejscowym symbolem "R". Zaskarżony wyrok niezależnie zatem od wskazanej powyżej okoliczności odpowiada prawu.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w zaskarżonym wyroku orzeczono na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.