Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 97/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2013 r. sprawy ze skargi R. S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie doręczenia decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej R. S.A. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

R. SA z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej powoływanego jako: Przewodniczący KRRiTV) polegającą na braku doręczenia decyzji wydanej na skutek skargi o wznowienie postępowania administracyjnego z dnia 3 września 2012 r.

Według strony skarżącej, od dnia 3 września 2012 r. tj. od złożenia skargi o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], w zakresie w jakim w decyzji tej ustalono opłatę za udzielenie koncesji, organ nie rozstrzygnął sprawy ani nie poinformował o przedłużeniu terminu do jej rozpoznania. W tym stanie rzeczy, wobec upływu terminów do rozpatrzenia sprawy miał zastosowanie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej a zatem, zdaniem skarżącej, w dniu 3 listopada 2012 r. Przewodniczący KRRiTV wydał decyzję zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze o wznowienie postępowania. Strona wskazuje, że poczyniła kroki w celu spowodowania doręczenia spółce stosownej decyzji. W tym zakresie podała, że w dniu 16 listopada 2012 r. wystąpiła do organu z wnioskiem o doręczenie decyzji wydanej w sprawie wniosku z dnia 3 września 2012 r., a następnie - w dniu 21 grudnia 2012 r. wystosowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wobec braku doręczenia decyzji. Podała również, że w dniu 21 lutego 2013 r. ponownie wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa wobec braku doręczenia decyzji (w skardze błędnie wskazano, że wezwanie dotyczyło zwrotu nadpłaty).

W odpowiedzi na skargę, opatrzonej datą 28 marca 2013 r. Przewodniczący KRRiTV wniósł o jej odrzucenie. W pierwszej kolejności wskazał, że skarżąca spółka wniosła przedmiotową skargę na bezczynność z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a., co oznacza, zdaniem organu, że skarga podlega odrzuceniu po myśli art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a. Według organu, wobec nieudzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa,

strona mogła skutecznie złożyć skargę do Sądu do dnia 19 lutego 2013 r. a nie w dniu 28 lutego 2013 r. jak to uczyniła w niniejszej sprawie. Z kolei ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia nie otwiera dla strony nowego terminu do wniesienia skargi. Ponadto organ stwierdził, że niezależnie od powyższego, skarga R. podlega odrzuceniu ze względu na niedopuszczalność złożenia do Sądu skargi na bezczynność polegającą na braku doręczenia decyzji. Zdaniem organu, czynność doręczenia decyzji jest wyłącznie czynnością materialno-techniczną dlatego niewykonanie tej czynności przez organ nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Organ zaakcentował także, że wbrew twierdzeniom skarżącej, w przedmiotowej sprawie toczącej się po wznowieniu postępowania nie zapadła jeszcze żadna decyzja. Ponadto, w obowiązującym aktualnie stanie prawnym brak jest w ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji wyraźnego odesłania do art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem organu, art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie znajduje zastosowania w sprawach o udzielenie/zmianę koncesji prowadzonych przez Przewodniczącego KRRiTV.

Z kolei w piśmie z dnia 29 maja 2013 r. Przewodniczący KRRiTV poinformował Sąd, że wydał w dniu [...] kwietnia 2013 r. decyzję nr [...] kończącą postępowanie w I instancji wszczęte na przedmiotowy wniosek strony. Decyzja ta została doręczona skarżącej spółce w dniu 15 kwietnia 2013 r. Jednocześnie organ wskazał, że gdyby Sąd nie odrzucił skargi strony, wnosi o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Pismem z dnia 11 czerwca 2013 r. skarżąca spółka cofnęła skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wobec stanowiska organu, że skarga R. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. stwierdzić trzeba, że rozważania prawne organu dotyczące zachowania terminu do wniesienia skargi oraz pogląd, iż powtórne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie otwiera dla strony nowego terminu do jej wniesienia są merytorycznie poprawne, jednakże nie w odniesieniu do skargi na bezczynność organu. Terminy o których mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. dotyczą wniesienia skargi na akty (rozstrzygnięcia), które nie są doręczane skarżącemu, dotyczą także wnoszenia skargi na czynności organu. Wzmiankowane terminy nie dotyczą skarg na bezczynność organu a przedmiotowa skarga dotyczy bezczynności organu w doręczeniu decyzji.

Z podanych wyżej względów nie można było odrzucić skargi R. na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarżąca cofnęła wniesioną skargę.

Zgodnie z przepisem art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 tej ustawy, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie sygn. akt II GSK 2172/11 wyjaśnił, że w sprawach ze skarg na bezczynność organu administracji, w celu istnienia/nieistnienia stanu bezczynności organu istotne jest precyzyjne zidentyfikowanie przedmiotu żądania zawartego w skardze na bezczynność i skonfrontowanie tego żądania oraz jego zasadności z istnieniem po stronie organu administracji prawnego obowiązku działania - na wniosek lub z urzędu - polegającego na załatwieniu (rozstrzygnięciu) konkretnej sprawy administracyjnej.

W rozpatrywanej sprawie spółka wniosła skargę na bezczynność organu polegającą na braku doręczenia decyzji która, zdaniem strony, ze względu na dyspozycję art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej miała już być wydana w niniejszej sprawie w dniu 3 listopada 2012 r.

Analizując treść przedmiotowej skargi na bezczynność należy podkreślić, że nie ma wątpliwości, co do intencji strony w zaskarżeniu wyłącznie czynności doręczenia decyzji a nie bezczynności organu polegającej na braku wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku strony z dnia 3 września 2012 r. O powyższym świadczy jednoznaczne stanowisko skarżącej zawarte pkt 2.12 skargi: Do dnia dzisiejszego decyzja nie została doręczona, pkt 2.8 skargi: w konsekwencji w dniu 3.11.2012 r. Przewodniczący wydał decyzję zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze o wznowienie postępowania. Strona podjęła kroki w celu spowodowania doręczenia dokumentu stosownej decyzji, w pkt 2.11 skargi: jakiekolwiek działania organu w sprawie wywołanej wnioskiem z dnia 3.09.2012 r., inne niż zgodne z tym wnioskiem, podejmowane po dniu 3.11.212 r. są nieważne, gdyż sprawa została już wcześniej rozstrzygnięta (por. art. 156 § 1 ust. 3 k.p.a.).

Z uwagi na powyższe, kwestia wydania i doręczenia stronie decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] kończącej postępowanie w I instancji, wszczęte na przedmiotowy wniosek strony nie ma prawnego znaczenia dla dalszych rozważań dotyczących dopuszczalności niniejszej skargi.

W tym zakresie nie mają także znaczenia merytorycznie wadliwe rozważania skarżącej o domniemaniu wydania w dniu 3 listopada 2012 r. decyzji przez organ koncesyjny. Rozpoznając kwestię dopuszczalności niniejszej skargi należy się bowiem skoncentrować na tym, czy czynność doręczenia decyzji mieści się w katalogu czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu, doręczenie decyzji jest czynnością procesową, materialno-techniczną wywołującą skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do zaskarżenia danego aktu. Doręczenie nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnień lub obowiązków. Nie mieści się ono w katalogu czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie więc do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. nie podlega kontroli także zaniechanie doręczenia decyzji.

W związku z powyższym Sąd nie mógł umorzyć postępowania w związku ze złożonym oświadczeniem skarżącej o cofnięciu skargi (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2008 str. 129), gdyż badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji skuteczne cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07).

Tymczasem, jak wywiedziono powyżej, skarga na bezczynność organu polegająca na braku doręczenia decyzji nie jest dopuszczalna a więc należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

O kosztach postępowania obejmujących zwrot na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.