Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1158/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.20 ust.3
journal: Dz.U. 2006 nr 123 poz 858
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jednolity
article: art.141 par.4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Małgorzata Rysz Protokolant Milena Dąbkowska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1438/14 w sprawie ze skargi B. O. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia 27 [...] 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy P. na rzecz B. O. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2014 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. O. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia 27 [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały; stwierdził, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się tego wyroku; oraz zasądził od Gminy P. na rzecz skarżącej B. O. zwrot kosztów postępowania sądowego.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była uchwała Rady Gminy P. z dnia 27 [...] 2014 r. w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków (zwana dalej "uchwałą o zatwierdzeniu taryfy"). Zgodnie z załącznikiem do uchwały o zatwierdzeniu taryfy, w taryfie opłat za dostarczanie wody zostały wyróżnione dwie grupy taryfowe:

- I. Użytkownicy systematycznie korzystający z urządzeń wodociągowych przez cały rok przebywający stale w gminie P. z zamiarem stałego przebywania ( "Grupa 1") oraz

- II. Użytkownicy prowadzący działalność gospodarczą oraz użytkownicy niesystematycznie korzystający z urządzeń wodociągowych, w tym właściciele działek letniskowych niespełniający przesłanek określonych dla 1 Grupy Taryfowej (dalej "Grupa 2"),

- taryfa dla Grupy 1 ustala cenę jednostkową netto zł za m³ w wysokości 2,34 zł, natomiast dla Grupy 2 ustala cenę jednostkową w wysokości 4,09 zł za m³ wody,

Skarżąca – B. O. - jest odbiorcą wody dostarczanej do działki letniskowej, której jest właścicielką, położonej na terenie gminy P. i - zgodnie z uchwałą o zatwierdzeniu taryfy - jest zaliczana do Grupy 2.

Skarżąca wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa pismem złożonym w kancelarii Urzędu Gminy 18 [...] 2014 r.; do dnia złożenia skargi Rada Gminy nie odniosła się do zarzutów zgłoszonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W skardze na powyższą uchwałę, wniesioną na zasadzie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), B. O. podniosła, że zróżnicowanie odbiorców wody, wprowadzone w uchwale o zatwierdzeniu taryfy zostało dokonane w sposób nieuprawniony. Wskazała na brak uzasadnionego kryterium podziału na Grupę 1 i 2, brak uzasadnionych kryteriów do łączenia w ramach Grupy 2 przedsiębiorców i osób niesystematycznie korzystających z urządzeń wodociągowych, w tym właścicieli działek letniskowych, co narusza zarówno upoważnienie do tworzenia grup taryfowych znajdujące się w art. 20 ustawy o zaopatrzeniu w wodę, jak również zasadę równości wobec prawa.

Skarżąca wskazała, że klasyfikując odbiorców do Grupy 1, czyli osób systematycznie korzystających z urządzeń wodociągowych przez cały rok, przebywających stale w gminie Pomiechówek z zamiarem stałego pobytu, gmina nie jest w stanie stwierdzić, kto przebywa z zamiarem stałego pobytu inaczej niż przez faktyczne wykorzystanie kryterium zameldowania w gminie. Tym samym intencją gminy było objęcie niższą stawką taryfową wyłącznie osób zameldowanych w gminie P., a nieprawidłowość wyboru takiego kryterium różnicowania potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1946/12).

Skarżąca zarzuciła Radzie Gminy nieprawidłową alokację przychodów na poszczególne taryfowe grupy odbiorców usług jak również brak udokumentowania różnic kosztów zaopatrzenia w wodę. Wskazała, że zaskarżona uchwała zatwierdziła taryfę, która została przygotowana niezgodnie z zasadami przyjętymi w rozporządzeniu Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U. Nr 127, poz. 886) i może powodować powstanie subsydiowania skrośnego. Weryfikacja z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858) nie została, zdaniem skarżącej, dokonana, o czym świadczy fakt, że stawka w taryfie przewidziana dla Grupy 2 jest o prawie 75% wyższa od stawki dla Grupy 1 i nie została w żaden sposób uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie.

W uzasadnieniu Rada Gminy wskazała, że Gmina P. jest terenem rekreacyjno – wypoczynkowym, gdzie około 1/3 wszystkich odbiorców wody stanowią działki rekreacyjne. Część gminy zasilana z ujęć wody [...], [...], [...], [...] w okresach letnich jest wysoko eksploatowana - w tych częściach gminy odbiorcy wody niesystematycznie korzystający z wody stanowią niemal 2/3 wszystkich odbiorców zasilanych ze wskazanych ujęć. Dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców stale przebywających na terenie gminy i systematycznie korzystających z wody wystarczyłoby zaś urządzenie o dużo mniejszej wydajności. Taryfy zostały zatem wprowadzone ze względu na specyfikę sezonowości, z uwagi na użytkowników działek letniskowych. Zdolność urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych do realizacji zadań związanych z dostarczeniem wody w sposób ciągły i niezawodny pociąga za sobą dodatkowe koszty utrzymania w gotowości urządzeń. Specyfika ta uzasadnia wprowadzenie zróżnicowanych opłat z podziałem na odbiorców, celem eliminacji tzw. finansowania skrośnego. Brak wprowadzenia zróżnicowanych opłat z podziałem na grupy taryfowe przerzucałby cały ciężar utrzymania infrastruktury przez odbiorców korzystających z wody przez 12 miesięcy w roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty są zasadne, a część z nich należy ocenić, jako przedwczesne.

Sąd I instancji wskazał, że skarga jest uzasadniona przede wszystkim w tej części w której wskazano, że nie było dopuszczalne różnicowanie stawek opat za dostarczenie wody w powiązaniu z kryterium stałego przebywania na terenie gminy przy równoczesnym warunku zamiaru stałego przebywania. Trafnie zdaniem Sądu wywodzono w skardze, że samo kryterium zamiaru stałego przebywania nie może mieć żadnego przełożenia na koszt dostarczania wody do nieruchomości. Kwestia z kolei faktycznego stałego korzystania z urządzeń przez cały rok nie jest cechą obiektywną, w oparciu, o którą można skutecznie dokonać rozróżnienia odbiorców. Kryterium to bowiem nie jest ostre, a także trudne do faktycznego zweryfikowania. Przyjęcie, jako kryterium określonego subiektywnego stanu: zamiaru stałego przebywania, które jest tożsame z przesłankami zameldowania na pobyt stały – tak art. 6 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) - przywodzi uzasadnione przypuszczenie, że podstawą stosowania odpowiednich stawek przez dostawcę usług (zaliczenia do grupy) ma być w istocie fakt zameldowania na terenie gminy.

Z uwagi na powyższe Sąd I instancji uznał za trafne zarzuty skargi, że nie dokonując prawidłowego podziału odbiorców, gdy chodzi o grupy taryfowe naruszono zasady wskazane w rozporządzeniu w sprawie taryf, w szczególności w § 3 pkt 1 lit. c oraz e, § 13 ust. 2 pkt 3 i 4, z których wynika wprost, że taryfa ma zapewnić łatwość obliczania i sprawdzania cen i stawek opłat a przewidywane opłaty dla grupy odbiorców muszą pozostawać w związku z ponoszonymi kosztami związanymi z ich obsługą.

Wobec zasadności zarzutu wadliwego zdefiniowania taryfowych grup odbiorców, za bezzasadną Sąd uznał ocenę, czy dokonano prawidłowo kalkulacji, różnicując w konkretny sposób ceny dostarczania wody dla odbierających ją z sieci w sposób ciągły w stosunku do osób korzystających z niej sezonowo (właścicieli działek letniskowych, zamieszkujący w nich sezonowo). Nie było więc niezbędne w danym przypadku uzupełnianie akt o nieprzedłożoną Sądowi przez organ Gminy stosowną kalkulację, stanowiącą uzasadnienie wniosku o zatwierdzanie taryfy; treść tego dokumentu - w realiach rozpoznawanej sprawy - nie mogłaby mieć wpływu na rozstrzygnięcie Sądu, wobec wskazanej wyżej wadliwości zatwierdzonej taryfy opłat.

W skardze kasacyjnej na powyższy wyrok, Gmina P. zaskarżając ten wyrok w całości wniosła o jego uchylenie całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; ewentualnie o jego uchylenie i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. na podstawie art, 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków polegają na przyjęciu, że udokumentowana różnica kosztów, nie może wynikać z okoliczności stałego przebywania na terenie gminy związanego z systematycznym korzystaniem z urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych;

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy polegającego na przyjęciu, że zbadanie prawidłowości uchwały w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków nie wymaga dokonania oceny kalkulacji, co doprowadziło do pominięcia oceny kalkulacji przez Sąd pomimo, że z niej wynika udokumentowana różnica kosztów wpływająca na wysokość stawek dla poszczególnych grup taryfowych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. O. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który orzekając w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Gminy P. z dnia 27 [...] 2014 r. podjętej w przedmiocie zatwierdzenia taryf na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków stwierdził nieważność tej uchwały w całości. Według Sądu I instancji, jak wynika to z uzasadnienia kontrolowanego wyroku, zasadnicze znaczenie z punktu widzenia rezultatu kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały miało wadliwie zdefiniowanie taryfowych grup odbiorców. Sąd I instancji, w zakresie odnoszącym się do I Taryfowej Grupy odbiorców podważył prawidłowość różnicowania stawek opłat za dostarczanie wody w powiązaniu z kryterium stałego przebywania na terenie gminy przy równoczesnym warunku zamiaru stałego przebywania, wskazując przy tym, iż w odniesieniu do omawianej taryfowej grupy odbiorców, za nieostre uznać należałoby i to dodatkowe kryterium wyodrębnienia tej grupy odbiorców, którym jest systematyczne korzystanie z urządzeń wodociągowych przez cały rok, co w tym zakresie zobrazowane zostało również przykładem dokonywania odczytu pomiaru poboru wody raz w roku. Sąd I instancji podniósł również, iż jest mało prawdopodobne, by skalkulowane koszty dotyczące dostarczania wody użytkownikom prowadzącym działalność gospodarczą były identyczne z kosztami ponoszonymi na rzecz osób korzystających z wody jedynie sezonowo (II Grupa Taryfowa odbiorców). Z uzasadnienia kontrolowanego wyroku wynika przy tym, że wskazana wadliwość uchwały Rady Gminy P. była na tyle istotna, że już sama w sobie uzasadniała stwierdzenie jej nieważności, co oznaczało, że w rozpatrywanej sprawie nie było niezbędne uzupełnianie jej akt o nieprzedłożoną Sądowi I instancji przez organ Gminy stosowną kalkulację stanowiącą uzasadnienie wniosku o zatwierdzenie taryfy opłat (por. s. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Albowiem formułowane na tym tle oceny i wnioski byłyby przedwczesne.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach i nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą.

Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą kasacyjnie nie może odnieść zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (pkt II petitum skargi kasacyjnej).

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego I instancji, gdy chodzi o oceny i wnioski formułowane w oparciu o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie kontrolowanego wyroku zawiera bowiem, gdy chodzi o jego konstrukcję, istotne z przedstawionego punktu widzenia elementy,

W tej mierze - co wymaga szczególnego podkreślenia - zupełnie inną kwestią jest siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa - którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zupełnie zarzutów kasacyjnych - nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku ocenianej z punktu widzenia prawidłowości realizacji funkcji perswazyjnej. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji, nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13).

Z punktu widzenia tego ostatniego spostrzeżenia omawiany zarzut uznać należy za nieskuteczny. Zwłaszcza, gdy jednocześnie podkreślić, że wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a tym samym i wadliwości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, strona skarżąca upatruje w tym, że kontrolując zgodność z prawem uchwały podjętej w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, Sąd I instancji niezasadnie przyjął, że kontrola legalności tej uchwały nie wymaga przeprowadzenia analizy dołączanej do wniosku o zatwierdzenie taryf oceny kalkulacji cen i stawek opłat, z której zdaniem strony wynika udokumentowana różnica kosztów wpływających na wysokość stawek dla poszczególnych grup (taryfowych) odbiorców. W sytuacji bowiem, gdy jak wynika to z akt sprawy - czego strona skarżąca nie kwestionuje - organ Gminy nie przekazał Sądowi I instancji wymienionej kalkulacji cen i stawek opłat, a uzupełnienie akt sprawy o ten dokument WSA w Warszawie uznał za zbędne wobec wadliwości przyjętych w tej uchwale kryteriów różnicowania grup (taryfowych) odbiorców, które ocenił jako naruszające prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, to nie ma podstaw, aby niezgodności z prawem kontrolowanego wyroku i to w stopniu uzasadniających jego uchylenie upatrywać w okoliczności podnoszonej przez stronę skarżącą na gruncie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, tego rodzaju zabieg nie mógł być uznany za skuteczny. Podkreślając, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przedstawił motywy swojego działania w zakresie odnoszącym się do podnoszonej przez stronę kwestii, oceniając ją jednoznacznie jako przedwczesną, w świetle przedstawionych powyżej uwag wprowadzających, zarzucane uzasadnieniu zaskarżonego wyroku deficyty nie mogły być ocenione jako naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a.

Próba podważenia zgodności z prawem wyroku Sądu I instancji w kontekście stanowiska prezentowanego przez ten Sąd w odniesieniu do omawianego zagadnienia, w celu wykazania znaczenia dla sprawy dokumentu w postaci kalkulacji cen i stawek opłat oraz wpływu zaniechania dokonania oceny tego dokumentu na wynik sprawy, wymagała postawienia innych zarzutów naruszenia przepisów procesowych mających zastosowanie w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji.

Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należało również zarzut dokonania przez Sad I instancji błędnej wykładni art. 20 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków.

W punkcie wyjścia przypomnienia wymaga, że zarzut "błędnej wykładni prawa" to zarzut mylnego zrozumienia treści przepisu przez sąd administracyjny I instancji, który wymaga - aby mógł być rozpatrzony - wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, co oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej.

W kontekście odnoszącym się do omawianego zarzutu oraz wymogów towarzyszących zarzutom opartym na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a. w zakresie, w jakim odnoszą się one do błędu wykładni przepisu prawa materialnego, zwrócić należy uwagę na to, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji podejmował jakiekolwiek zabiegi interpretacyjne w odniesieniu do art. 20 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków, którego naruszenie zarzuca strona skarżąca. Sporny w sprawie przepis przywołany został przez Sąd I instancji tylko raz, a mianowicie we wprowadzającej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku w celu przywołania podstaw ustalania cen i stawek opłat taryfowych. W korespondencji z przywołanym przepisem, Sąd I instancji wyraźnie wskazał, że podstawę tę stanowią udokumentowane różnice (por. s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Nie jest więc tak, aby w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wyraził pogląd, którego prawidłowość podważa strona skarżąca. Co więcej, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika również, aby przywołany przepis ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków w ogóle stanowił wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Rady Gminy P., a ponadto, aby to naruszenie właśnie tego przepisu prawa przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego stanowiło powód stwierdzenia nieważności wymienionej uchwały. Przeciwnie, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika coś zgoła odmiennego, a mianowicie, że ocena legalności zaskarżonej uchwały nie była dokonywana z punktu widzenia jej zgodności z art. 20 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków, gdyż w stanie sprawy byłoby to przedwczesne.

Powyższe, nie może więc pozostawać bez wpływu na ocenę skuteczności omawianego zarzutu. W sytuacji bowiem, gdy Sąd I instancji nie dokonywał wykładni art. 20 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków, za nie pozbawione podstaw uznać należy stwierdzenie, że formułując zarzut błędnej wykładni tego przepisu strona skarżąca kasacyjnie podjęła polemikę z nieistniejącym poglądem prawnym.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.