Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 92/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6301 Wiążąca informacja taryfowa (VIT)
Skarżony organ: Szef Służby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz- Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant sekretarz - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi B. Spółka z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. na decyzję Szefa Służby Celnej (obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia wiążącej informacji taryfowej; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz B. Spółka z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

B. B. sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w P. (zwana dalej: Skarżąca, Podatnik, Wnioskodawca) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Szefa Służby Celnej z dnia (...) listopada 2016 r. nr (...), utrzymującą w całości w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 24 maja 2016 r. nr (...), którą cofnięto wiążącą informację taryfową nr (...) z (...) grudnia 2012 r. wydaną dla towaru o nazwie handlowej "Wino jabłkowe wzmocnione - fortified apple wine".

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Skarżąca spółka w dniu (...) lutego 2012 r. wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w W. z wnioskiem o wydanie wiążącej informacji taryfowej (WIT) dla napoju alkoholowego o nazwie handlowej "Wino jabłkowe wzmocnione - fortified apple wine".

Postępowanie wyjaśniające zostało zakończone wydaniem w dniu 18 grudnia 2012 r. WIT klasyfikującej produkt "Wino jabłkowe wzmocnione - fortified apple wine" do kodu CN 2206 00 89. Dyrektor uznał, iż o takiej klasyfikacji decydowały reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, uwaga nr 3 do działu 22 Wspólnej Taryfy Celnej Unii Europejskiej oraz treść komentarza do pozycji 2206 zawartego w Notach Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS).

W dniu (...) sierpnia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w W. - na podstawie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE. L Nr 302, s. 1 ze zm., dalej: WKC) - wszczął postępowanie zmierzające do powtórnej analizy merytorycznej posiadanych dokumentów oraz oceny właściwości i cech przedmiotowego towaru pod kątem klasyfikacji taryfowej.

W trakcie przeprowadzonego postępowania weryfikacyjnego Skarżąca na wezwanie Dyrektora przekazała do Centralnego Laboratorium Celnego w O. w pierwszej kolejności próbkę napoju którego dotyczył WIT. Po przeprowadzeniu badań CLC stwierdziło w sprawozdaniu z badań z dnia (...) listopada 2015 r., iż zajęcie przez nie jednoznacznego stanowiska wymaga przeprowadzenia badań napoju bazowego, tj. wina owocowego. Z tego tez powodu Skarżąca przekazała na wezwanie Dyrektora próbkę napoju bazowego. Badania napoju bazowego potwierdziły, iż jest to napój fermentowany o zawartości ok. 13,7% alkoholu, w 100% pochodzącego z fermentacji.

Po uzyskaniu wyników badań z CLC w O. u Dyrektor Izby Celnej w W. wydał w dniu(...) maja 2016 r. decyzję o cofnięciu WIT nr (...). Wskazał, iż jest to uzasadnione ze względu na występujące jego zdaniem różnice pomiędzy procesem produkcji wskazywanym w ramach postępowania weryfikacyjnego oraz we wniosku o wydanie WIT, jak również różnice w zawartości alkoholu w napoju bazowym podanymi we wniosku o WIT i stwierdzoną w badaniach CLC.

Spółka - nie zgadzając się z tym stanowiskiem - złożyła odwołanie do Szefa Służby Celnej. Wskazała w nim, iż cofnięcie informacji WIT ze względu na nieznaczne różnice pomiędzy zawartością alkoholu w winie bazowym wskazywanym we wniosku o WIT a stwierdzoną przez badania CLC oraz zlecone przez Spółkę badania innych laboratoriów badawczych jest nieuzasadnione. Jest bowiem faktem notoryjnym, iż w praktyce niemożliwe jest uzyskanie w każdej partii dokładnie takiej samej ilości alkoholu pochodzącego z fermentacji - ta uzależniona jest bowiem od wielu czynników niezależnych od Spółki jako producenta. Istotne dla klasyfikacji jest natomiast zachowanie przez napój bazowy charakteru napoju pochodzącego w całości z fermentacji, co ma bezpośrednie przełożenie na klasyfikację wyrobu gotowego. Ten charakter obu napojów nie ulega wątpliwości, gdyż zarówno napój bazowy jak i gotowy spełniają warunki uznania za napój fermentowany w rozumieniu przepisów branżowych oraz taryfowych - co potwierdziły badania laboratoryjne przeprowadzone w ramach postępowania weryfikacyjnego.

Szef Służby Celnej w zaskarżoną decyzją z dnia (...) listopada 2016 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, cytując fragment uzasadnienia orzeczenia WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt V Sa/Wa 612/15, iż odwoływanie się w procesie klasyfikacji taryfowej do krajowych norm branżowych jest nieuprawnione oraz wskazał na orzeczenie TSUE w sprawach połączonych C-532/14 i C-533/14 Toorank jako potwierdzających, iż stosunek alkoholu pochodzącego z fermentacji do ilości alkoholu destylowanego nie jest kryterium decydującym o klasyfikacji taryfowej napojów alkoholowych.

Stwierdził również, iż pierwotna klasyfikacja taryfowa napoju "Wino jabłkowe wzmocnione - fortified apple wine" dokonana została bez przeprowadzenia odpowiednich próbek napoju bazowego i napoju wzmocnionego, opierając rozstrzygnięcie na kryterium ilościowym odnośnie do pochodzenia alkoholu etylowego. Jednocześnie zdaniem Szefa Służby Celnej w ramach późniejszego postępowania weryfikacyjnego Skarżąca strona nie przedstawiła żadnego dowodu prezentującego towar według przepisów obowiązujących w nomenklaturze Wspólnej Taryfy Celnej.

Pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji poprzedzającej oraz umorzenie postępowania, jak również zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

art. 34 ust. 7 lit. b UKC poprzez błędną wykładnię pojęcia "inne szczególne przypadki", która doprowadziła w konsekwencji do niewłaściwego zastosowania tego przepisu poprzez utrzymanie przez Szefa Służby Celnej w mocy decyzji Dyrektora o cofnięciu WIT,

załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 poprzez uznania, że "Wino jabłkowe wzmocnione - fortified apple wine" będący przedmiotem decyzji WIT oraz napój będący przedmiotem postępowania weryfikacyjnego nie stanowią tego samego produktu, pomimo tego, że w zakresie istotnych cech wynikających z zapisów Wspólnej Taryfy Celnej i jej interpretacji w rzeczywistości stanowią ten sam produkt klasyfikowany do kodu CN 2206 00 89.

art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w sposób uniemożliwiający szczegółowe prześledzenie i zrozumienie sposobu dokonanej przez Szefa Służby Celnej analizy ustaleń faktycznych oraz prawnej i utrudniający przez to kontrolę zgodności Decyzji z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, jak i z normami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane z istotnym naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to uzasadniło jej uchylenie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawie zastosowanie mają przepisy prawa wspólnotowego, jak też i prawa krajowego, a w szczególności:

1. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r., ustanawiające unijny kodeks celny Dz. Urz. UE. L Nr 269, str. 1 (dalej: UKC);

2. rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz. Urz. UE. L 1987 Nr 256, str. 1, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej Dz. Urz. UE. L 2013 Nr 290, str. 1, (dalej: Nomenklatura Scalona lub Wspólna Taryfa Celna);

3. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej: Ordynacja podatkowa, O.p.);

4. ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne ( Dz. U. z 2016 r., poz. 1880, dalej: Prawo celne).

W postanowieniu Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 sierpnia 2015 r., wszczynającym postępowanie mające na celu weryfikację wydanych WIT, organ jako podstawę swojego działania wskazał art. 165 § 2 O.p. wraz z art. 73 ust. 1 Prawa celnego oraz art. 8, 9 i 12 ust. 1 UKC.

Organ I instancji w decyzji z dnia 24 maja 2016 r. jako podstawę cofnięcia WIT wskazał art. 28 ust. 1 pkt a. ust. 3 i ust. 4, art. 34 ust. 5, ust. 7 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny. Należy przy tym podkreślić, iż w myśl art. 288 ust. 2 UKC przepisy tego rozporządzenia (inne niż określone w ust. 1), mają zastosowanie od dnia 1 maja 2016 r.

Powołany przez organ przepis art. 34 UKC, odnoszący się do zarządzania decyzjami w sprawie wiążących informacji, w ust. 7 określa, iż organy celne cofają decyzję WIT w następujących przypadkach:

a) gdy przestaje być zgodna z interpretacją którejkolwiek z nomenklatur, o których mowa w art. 56 ust. 2 lit. a) i b), wynikającą z:

(i) not wyjaśniających, o których mowa w art. 9 ust. 1 lit. a) tiret drugie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej(21), ze skutkiem od daty ich opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

(ii) wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ze skutkiem od daty opublikowania sentencji tego wyroku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

(iii) decyzji klasyfikacyjnych, opinii klasyfikacyjnych lub zmian not wyjaśniających do Nomenklatury Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, przyjętej przez organizację ustanowioną na mocy Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, sporządzonej w B. dnia (...) grudnia 1950 r., ze skutkiem od daty opublikowania komunikatu Komisji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C; lub

b) w innych szczególnych przypadkach.

Z uzasadnienia decyzji Dyrektora wynika, iż stwierdzono odmienność danych deklarowanych pierwotnie we wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej od tych ustalonych w trakcie postępowania weryfikacyjnego, zarówno w obszarze przebiegu poszczególnych etapów procesu technologicznego, jak również w zakresie uzyskanych w wyniku przeprowadzonych badaniach laboratoryjnych parametrów. W ocenie organu skoro wiążąca informacja taryfowa WIT nr (...) z dnia (...) grudnia 2012 r., została udzielona na produkt inny tzn., otrzymany w innym procesie technologicznym i o innej zawartości alkoholu etylowego, było to podstawą do cofnięcia WIT.

Z kolei podstawą – powołaną w treści decyzji Szefa Służby Celnej – działania organu II instancji były przepisy art. 14, art. 27, art. 33 ust. 1 oraz art. 44 ust. 1 i 4 UKC. Przepis art. 27 UKC mówi o unieważnianiu korzystnych decyzji, art. 33 ust. 1 o wydawaniu decyzji w sprawie wiążących informacji taryfowych, natomiast art. 44 odnosi się do prawa do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, oprócz zacytowania treści wyroku WSA w Warszawie, jak też rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, znalazło się stwierdzenie, iż "klasyfikacji taryfowej wina jabłkowego wzmocnionego o zmiennej objętościowej mocy alkoholu (od 16% obj. do 22% obj.) dokonano bez wykonania stosownych badań laboratoryjnych odpowiednich próbek tych napojów, tj. wina bazowego i napoju alkoholowego Wino jabłkowe wzmocnione - fortified apple wine, opierając rozstrzygnięcie klasyfikacyjne w oparciu o kryterium ilościowe odnośnie do pochodzenia alkoholu etylowego. W trakcie prowadzonego przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie postępowania wyjaśniającego strona nie przedstawiła żadnego dowodu prezentującego towar wg przepisów obowiązujących w nomenklaturze Wspólnej Taryfy Celnej.".

W związku z powyższym Szef Służby Celnej stwierdził, że Dyrektor Izby Celnej w W. dokonał prawidłowej oceny odnośnie do stanu prawnego dotyczącego wiążącej informacji taryfowej nr (...) z (...) grudnia 2012 r. którą cofnął decyzją z (...) maja 2016 r.

W ocenie Sądu należy zatem przyznać rację Skarżącej spółce, która zwróciła uwagę w zarzutach skargi, że na gruncie obowiązującego od 1 maja 2016 r. Unijnego Kodeksu Celnego przesłanki cofnięcia wiążącej informacji taryfowej zostały uregulowane w art. 34 ust. 7 UKC, a przepis ten ma charakter normy szczególnej, co oznacza, że tylko w przypadku zaistnienia wskazanych w nim przesłanek organy celne uprawnione są do cofnięcia decyzji WIT.

Należy też zgodzić się ze Skarżącą, iż wymienione w cyt. art. 34 UKC przesłanki cofnięcia WIT wiążą się głównie z niezgodnością lub nieprawidłowością pomiędzy wydaną WIT a obowiązującą w momencie podjęcia postępowania weryfikacyjnego interpretacją Taryfy Celnej, natomiast przesłanka wskazana w art. 34 ust. 7 lit. b UKC umożliwia cofnięcie informacji WIT w związku z tzw. "innymi, szczególnymi przypadkami".

Spółka uzasadniając swoją skargę wskazała, iż przepis art. 34 ust. 7 lit. b UKC powinien być stosowany tylko w sytuacjach wyjątkowo rażącej niezgodności informacji WIT z przepisami prawa celnego, per analogiam analogicznych przepisów krajowych dotyczących nadzwyczajnych środków kontroli zgodności decyzji z prawem, takich jak np. wskazane w Ordynacji podatkowej instytucje wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zawężającą wykładnię uzasadnia nie tylko systematyka przepisu art. 34 ust. 7 UKC, ale przede wszystkim obowiązująca w UE zasada, iż celem systemu wiążących informacji taryfowych jest zapewnienie podmiotowi gospodarczemu pewności prawnej w przypadku wątpliwości co do klasyfikacji taryfowej danego towaru (zob. wyrok TSUE z dnia 29 stycznia 1998 r. w sprawie C-315/96 Lopex Export, Rec. s. 1-317, pkt 28).

Spółka ponadto podniosła, iż art. 34 ust. 7 lit. b UKC nie może być traktowany zatem jako podstawa do cofania decyzji WIT w sytuacji występowania nieistotnych różnic pomiędzy treścią informacji WIT a ustaleniami postępowania weryfikacyjnego. Zdaniem Skarżącej spółki jego zastosowanie w sytuacji takiej jak Spółka, gdy ustalenia faktyczne postępowania weryfikacyjnego i tak prowadzą do wniosku, iż słuszna jest taka sama jak pierwotna klasyfikacja taryfowa, jest nieuzasadnione.

W tym miejscu trzeba zauważyć, że w odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej szczątkowo odniósł się do powyższej kwestii, należy jednakże zwrócić uwagę, że odpowiedź na skargę stanowi jedynie pismo procesowe i nie jest rozstrzygnięciem, jakim jest zaskarżona decyzja, a odpowiedź na skargę nie może konwalidować braków uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Sąd, dokonując analizy treści przepisów, które znajdują zastosowanie w sprawie, stanął na stanowisku, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mianowicie z treści decyzji Szefa Służby Celnej nie wynika, czy organy w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją dokonały oceny, czy w sprawie w ogóle zaszły wskazane w art. 34 ust. 7 lit. b UKC inne szczególne przypadki, które uzasadniły cofnięcie decyzji WIT.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odnosi się do tej kwestii, z treści decyzji organu I instancji również nie wynika – poza powołaniem w podstawie prawnej art. 34 ust. 7 lit. b UKC – czy w sprawie zaszły przesłanki, które pozwoliły organowi wydać decyzję o cofnięciu decyzji WIT w trybie przewidzianym przepisami UKC.

Przepisy Unijnego Kodeksu Celnego nie zawierają katalogu owych "szczególnych przypadków", o których mowa w art. 34 ust. 7 lit. b (czy w ust. 8 lit. b). Należy zatem stwierdzić, iż – w ocenie Sądu – niezwykle istotnym dla oceny zgodności z prawem decyzji o cofnięciu decyzji WIT jest wskazanie przez organ, co przyjął za ów "szczególny przypadek" oraz jakie czynniki zostały uznane jako zaistnienie w sprawie szczególnego przypadku.

Sąd stoi na stanowisku, iż brak jakichkolwiek rozważań organu odnośnie tak istotnej kwestii, czy w stosunku do decyzji WIT może w ogóle toczyć się postępowanie mające na celu cofnięcie decyzji WIT na mocy art. 34 ust. 7 lit. b UKC, uniemożliwia dokonanie przez Sąd jakiejkolwiek kontroli zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Odnośnie podnoszonych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego Sąd - z uwagi na zasadność opisanego powyżej naruszenia, które miało pierwotny i istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - pozostawił je bez rozpatrzenia.

W świetle powyższego zauważyć należy, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Szef Służby Celnej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powinien, czyniąc zadość wymogom z art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego (w zw. z art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2016 r., poz. 1228), odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, w szczególności w powyżej przedstawionym aspekcie.

Te wszystkie okoliczności uniemożliwiają Sądowi dokonanie skutecznej weryfikacji prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Ponownie orzekając w sprawie Szef Służby Celnej (obecnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej) uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i rozważy zasadność wszystkich argumentów i zastrzeżeń o charakterze merytorycznym podniesionych przez Skarżącą na etapie odwołania, ze szczególnym odniesieniem się do podnoszonej przez Skarżącą spółkę kwestii zaistnienia w sprawie przesłanki wskazanej w art. 34 ust. 7 lit. b Unijnego Kodeksu Celnego.

Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w wyroku.

Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.

Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 997 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (500 zł), zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenia doradcy podatkowego w kwocie 480 zł, określonego na mocy § 2 ust. 1 i 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011r., nr 31, poz. 153).