Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 757/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 4, art. 44
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach
article: art. 72 ust. 1 pkt 21, ust. 3
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent stażysta Jacek Zięba, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [....] nr [...] w przedmiocie zezwolenia na przetwarzanie odpadów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. (dalej także: "Kolegium") stwierdziło z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] (dalej także: Starosta) z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], zezwalającej B. Spółce z o.o. z siedzibą w W. (dalej także: "Spółka") na przetwarzanie odpadów na działce nr [...], w miejscowości U., gmina D. K..

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że decyzja z dnia 11 czerwca 2015 r. rażąco narusza art. 42 ust. 4 i art. 44 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.; dalej także: "u.o.") oraz art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. nr 199 poz. 1227, dalej także: "u.u.i.ś."). Zdaniem Kolegium, rażące naruszenie art. 42 ust. 4 u.o. polegało na niedołączeniu do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na tego rodzaju przedsięwzięcie, mimo że decyzja taka była wymagana, zaś art. 44 u.o. – na błędnym określeniu terminu ważności zezwolenia. Natomiast, jak wskazał organ, rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 21 oraz art. 72 ust. 3 u.u.i.ś. polegało na tym, że zezwolenie na przetwarzanie odpadów nie zostało poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach na tego rodzaju działalność.

Kolegium stwierdziło, że przedmiotem zezwolenia, o jakie wystąpiła Spółka było przetwarzanie odpadów, w wyniku czego powstanie nawóz organiczny EON P. Miejscem prowadzenia tej działalności miała być bioelektrownia rolnicza w U., na działce nr [...], w którym to obiekcie produktem finalnym jest energia elektryczna (o mocy ok. 1,2 MW) i energia cieplna (o mocy 1,14 MW) ze spalania biogazu uzyskiwanego z beztlenowej fermentacji surowców organicznych. Organ ocenił, że przetwarzanie odpadów, o zezwolenie na które Spółka wystąpiła do Starosty wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r., jest nowym rodzajem działalności w stosunku do działalności już prowadzonej przez Spółkę. To oznacza zaś, że obowiązkiem Spółki było dołączenie do wniosku decyzji środowiskowej dla tego rodzaju przedsięwzięcia, który to wymóg wynikał z art. 42 ust. u.o. Z art. 72 ust. 1 pkt 21 u.u.i.ś. wynika powinność uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów. Niewątpliwie bowiem instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, o określonych mocach, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu Prawa energetycznego, zaliczają się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o czym stanowi § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.; dalej: rozporządzenie). Z powyższego wynika, że uwzględnienie wniosku Spółki o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów wymagało dokonania przez Starostę oceny, czy zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, natomiast stwierdzenie, że nie zachodzą powody do odmowy wydania zezwolenia unormowane w art.46 ust. 1 u.o., powodowało konieczność określenia dodatkowych warunków przetwarzania odpadów, ze względu na wymagania ochrony życia, zdrowia ludzi lub środowiska. W sytuacji zatem, gdy do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów dołączona została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach odnosząca się do innego rodzaju działalności, nie został spełniony ustawowy wymóg wynikający z art.42 ust. 4 u.o., co w następstwie prowadzi do wniosku, że zezwolenie na przetwarzanie odpadów zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo Kolegium stwierdziło, że decyzja Starosty narusza rażąco art. 44 u.o., gdyż przyznaje zezwolenie na czas dłuższy niż ustawowe 10 lat.

W dniu [...] sierpnia 2015 r. Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie przez Kolegium sprawy zakończonej powyższą decyzją, zarzucając organowi błędne stwierdzenie, że do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów Spółka dołączyła decyzję środowiskową dotyczącą innego przedsięwzięcia. Zdaniem Spółki decyzja środowiskowa wydana przez Wójta Gminy D. K. (dalej także: Wójt [...]) w dniu [...] lutego 2009 r. dotyczy procesu technologicznego obejmującego beztlenową fermentację produktów pochodzenia rolniczego oraz odpadów z przetwórstwa produktów rolnych, a więc z tzw. produkcji roślinnej i zwierzęcej. Samo to, że w treści swojej decyzji środowiskowej Wójt [...] nie wymienił substratów stosowanych w procesie technologicznym nie może być podstawą wnioskowania, że owa decyzja środowiskowa dotyczyła innego przedsięwzięcia, zwłaszcza że organ ten, podobnie jak współdziałający Starosta, rozpatrywali wniosek, w którym był przedstawiony proces technologiczny. Tym samym działalność obejmująca przetwarzanie odpadów nie jest nowym przedsięwzięciem, jak to przyjęło Kolegium, a wymóg uzyskania decyzji środowiskowej dla już istniejącej instalacji oznaczałby, że taka decyzja byłaby dotknięta wadą, o której mowa w art.156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], Kolegium, po rozstrzygnięciu powyższego wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2015 r., podzielając w całości stanowisko w niej wyrażone. Odnosząc się do zarzutów Spółki Kolegium uznało je za niezasadne. Kolegium podniosło, że choć Wójt [...] w decyzji środowiskowej z dnia [...] lutego 2009 r. nie wymienił surowców, z których będzie wytwarzany biogaz, z którego, w wyniku spalania, wytwarzana będzie energia elektryczna i cieplna, to nie budzi wątpliwości, że decyzja ta dotyczy przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów wymienionych we wniosku o wydanie tej decyzji, a więc jedynie odpadów pochodzenia roślinnego. Kwestionowana decyzja Starosty z dnia [...] czerwca 2015 r. zezwala natomiast nie tylko na przetwarzanie produktów pochodzenia roślinnego objętych decyzją środowiskową, ale również produktów pochodzenia zwierzęcego oraz innego pochodzenia (w tym odpady pochodzące z produktów niezdatnych do spożycia i przetwórstwa). Ponadto nawet przyjmując, że omawiana decyzja środowiskowa dotyczyła tego samego rodzaju działalności, to Spółka nie mogła załączyć tej decyzji do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Zdaniem Kolegium, wynika to z powodu upływu czteroletniego terminu, o jakim była mowa w art. 72 ust. 3 u.u.i.ś., w brzmieniu obowiązującym przed dniem [...] września 2015 r., mającym zastosowanie w sprawie, z uwagi na reguły intertemporalne.

Skargę na powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] czerwca 2017 r. wniosła Spółka B.. W skardze Spółka odwołała się do zarzutów i argumentacji przywołanej we wniosku z dnia [...] sierpnia 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] lipca 2015 r. Ponadto Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 7, art. 8 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewskazanie przesłanek, które zadecydowały o uznaniu, że zamierzone przez skarżącą przetwarzanie odpadów musi być poprzedzone decyzją środowiskową a także poprzez uchylenie się od oceny, czy doszło do zmiany przeznaczenia lub zagospodarowania terenu albo zmian w istniejącej instalacji a także nie odniesienie się do art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2015 r. poz. 478 ze zm.; dalej: u.o.ź.e.), z którego wynika, że biogaz rolniczy powstaje z fermentacji metanowej między innymi odpadów;

2. art. 42 ust. 4 u.o. oraz art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 72 ust. 1 pkt 21 i art.72 ust. 3 u.u.i.ś. poprzez błędne przyjęcie, że przetwarzanie odpadów objęte wnioskiem Spółki wymagało przedłożenia decyzji środowiskowej, podczas gdy działania te nie stanowiły przedsięwzięcia, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. gdyż nie było tu mowy o przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, nie doszło również do zmiany instalacji już istniejącej, a tym samym nawet ewentualne wadliwości decyzji środowiskowej nie mogły pociągać za sobą nieważności kwestionowanej decyzji Starosty;

3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że powyższa decyzja Starosty została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy Spółka nie rozpoczynała nowego przedsięwzięcia, którego nie obejmowałaby decyzja środowiskowa z dnia [...] lutego 2009 r., więc nie potrzebowała nowej decyzji środowiskowej, a nawet jeśliby przyjąć, że taka decyzja była wymagana, zaś decyzja środowiskowa z dnia [...] lutego 2009 r. była niewystarczająca, to wady tej nie można traktować jako rażącego naruszenia prawa, skoro wymagało to przeprowadzenia szeregu analiz, a także wykładni zapisów decyzji środowiskowej z dnia [...] lutego 2009 r., wniosku o jej wydanie i wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów;

4. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja Starosty rażąco narusza prawo, z uwagi na omyłkowe określenie w tej decyzji terminu ważności zezwolenia na przetwarzanie odpadów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] października 2017 r. Spółka popierając wniesioną skargę, wniosła o dopuszczenie dowodu z załączonej do pisma opinii Instytutu Inżynierii Biosystemów Uniwersytetu Przyrodniczego w P. dotyczącej produkcji biogazu z uwzględnieniem stosowania odpadów pochodzących z przemysłu rolno-spożywczego.

Postanowieniem, wydanym na rozprawie w dniu [...] stycznia 2018 r., Sąd odmówił dopuszczenia opisanego wyżej wniosku dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Decyzją tą Kolegium utrzymało w mocy decyzję własną orzekającą o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], zezwalającej Spółce na przetwarzanie odpadów na działce nr [...], w miejscowości U., gmina D. K..

W ocenie Sądu, trafnie oceniło Kolegium, że w rozpoznawanej sprawie zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności opisanej decyzji Starosty, w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym administracji publicznej obowiązany jest stwierdzić nieważność decyzji, jaka wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazać należy, iż pojęcie "naruszonego prawa", o którym mowa w tym przepisie, należy rozumieć szeroko, bo składają się na nie przepisy prawa materialnego i procesowego oraz przepisy o charakterze ustrojowym i kompetencyjnym. Pojęcie to obejmuje zatem wszystkie normy prawne regulujące działanie administracji publicznej w indywidualnych sprawach, niezależnie od tego, z jakich przepisów prawa są one wywodzone. Naruszenie prawa ma bowiem charakter "rażący" w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona "stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części". Rażące naruszenie prawa zachodzi więc wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (zob. J. Borkowski, Komentarz do art. 156, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017, SIP Legalis, nb. 55-56; wyroki NSA: z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 981/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 96, z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23, z dnia 28 listopada 1987 r., III SA 1134/96, ONSA 1998, nr 3, poz. 101).

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że prawidłowo uznało Kolegium, iż decyzja z dnia 11 czerwca 2015 r. rażąco narusza prawo art. 42 ust. 4 u.o. w związku z art. 72 ust. 1 pkt 21 u.u.i.ś. Zgodnie z tymi przepisami, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji Starosty, do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów należało dołączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 u.u.i.ś.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że do wniosku z dnia [...] maja 2015 r. (data wpływu) o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów (uzupełnionego pismem z dnia [...] czerwca 2015 r.), Spółka dołączyła decyzję Wójta Gminy D. K. z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie bioelektrowni rolniczej, na opisanej wyżej nieruchomości.

Niezasadne jest przy tym stanowisko Spółki, iż powyższa decyzja środowiskowa odnosiła się bezpośrednio do przedsięwzięcia, wskazanego we wniosku z dnia [...] maja 2015 r. Wbrew twierdzeniom Spółki nie można przyjąć, że decyzja ta dotyczyła procesu technologicznego obejmującego beztlenową fermentację produktów pochodzenia rolniczego oraz odpadów z przetwórstwa produktów rolnych, a więc zarówno z produkcji roślinnej, jak i zwierzęcej.

Bezsporne jest bowiem, że powyższa decyzja środowiskowa została wydana po rozpatrzeniu wniosku Spółki z dnia [...] sierpnia 2008 r. We wniosku tym Spółka określiła jednoznacznie, jakiego rodzaju przedsięwzięcia dotyczyć ma decyzja środowiskowa. Mianowicie w części tego wniosku obejmującej informacje o rodzaju i skali projektowanego wówczas przedsięwzięcia Spółka wskazała, iż "projekt przewiduje wybudowanie Bioelektrowni rolniczej o mocy ok. 1 MW energii elektrycznej i 1 MW energii cieplnej wytwarzanej w kogeneracji ze spalania biogazu powstałego w wyniku procesu beztlenowej fermentacji substratów pochodzenia rolniczego (kiszonka z kukurydzy i traw) oraz odpadowego z przetwórstwa produktów rolnych (pulpa ziemniaczana i wywar pogorzelniany)." (zob. k. 2, 4, 23-24 akt adm. sprawy o sygn. akt II SA/Lu 812/17).

Mając na uwadze tak zakreślony charakter i rodzaj planowanej działalności opisanego przedsięwzięcia odrębne organy, to jest Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. oraz Starosta P., odpowiednio postanowieniami z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...] oraz z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], wyraziły opinię, że brak jest konieczności sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. W treści uzasadnień obu tych postanowień organy jednoznacznie odniosły się do rodzaju planowanej wówczas przez Spółkę działalności obejmującej wytwarzanie energii elektrycznej i energii cieplnej "w kogeneracji ze spalania biogazu powstałego w wyniku procesu beztlenowej fermentacji substratów pochodzenia rolniczego (kiszonka z kukurydzy i traw) oraz odpadowego z przetwórstwa produktów rolnych (pulpa ziemniaczana i wywar pogorzelniany)" (zob. s. 1 postanowienia PPIS w P. z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...] oraz s. 1 postanowienia Starosty z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], k. 12, 13 akt adm. sprawy o sygn. akt II SA/Lu [...]). Jednocześnie organy wskazały, że tak określony rodzaj planowanej inwestycji, mając również na względzie projektowane urządzenia oraz całość inwestycji, uzasadnia stanowisko, że przedsięwzięcie to nie będzie miało negatywnego wpływu na środowisko naturalne, w tym na obszary chronione, na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. (Dz.U. nr 92, poz. 880 ze zm.) (zob. s. 2 postanowienia PPIS w P. z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...] oraz s. 2 postanowienia Starosty z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], k. 11, 13v akt adm. sprawy o sygn. akt II SA/Lu 812/17).

W tym stanie sprawy, Wójt Gminy D. K. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], wskazując, że działa "w związku z postanowieniem Starostwa Powiatowego w P. z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...]", odstąpił od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla inwestycji określonej we wskazanym wniosku Spółki z dnia [...] sierpnia 2008 r. (k. 14-15 akt adm. sprawy o sygn. akt II SA/Lu 812/17).

Następnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], uzgodnił realizację planowanego wówczas przez Spółkę przedsięwzięcia. W uzasadnieniu postanowienia organ podkreślił, że uzgodnienie to dotyczy przedsięwzięcia opisanego we wniosku Spółki z dnia [...] sierpnia 2008 r., której przedmiotem będzie "budowa bioelektrowni rolniczej o mocy ok. 1 MW energii elektrycznej i 1 MW energii cieplnej wytwarzanej w kogeneracji ze spalania biogazu powstałego w wyniku procesu beztlenowej fermentacji substratów pochodzenia rolniczego (kiszonka z kukurydzy i traw) oraz odpadowego z przetwórstwa produktów rolnych (pulpa ziemniaczana i wywar pogorzelniany) (zob. s. 1 ww. postanowienia, k. 17 akt adm. sprawy o sygn. akt II SA/Lu 812/17).

Również Starosta P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], uzgodnił pozytywnie realizację przedsięwzięcia określonego we wniosku Spółki z dnia [...] sierpnia 2008 r. (zob. s. 1, 2 ww. postanowienia, k. 18-19 akt adm. sprawy o sygn. akt II SA/Lu 812/17).

Mając na względzie powyższe rozstrzygnięcia, Wójt Gminy D. K. decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...], orzekł o określeniu środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie bioelektrowni rolniczej, zgodnie z omawianym wnioskiem Spółki z dnia [...] sierpnia 2008 r. (zob. s. 1, 2 ww. decyzji, k. 23-24 akt adm. sprawy o sygn. akt II SA/Lu 812/17). Jakkolwiek bowiem w decyzji środowiskowej z dnia [...] lutego 2009 r., uwzględniającej ten wniosek, Wójt Gminy nie wymienił surowców, z których będzie wytwarzany biogaz, z którego, w wyniku spalania, wytwarzana będzie energia elektryczna i cieplna, to oczywiste, że decyzja środowiskowa odnosi się tylko do takich substancji, albowiem w tym właśnie zakresie zostało wszczęte postępowania na wniosek Spółki, a także wypowiadały się organy opiniujące i uzgadniające tę inwestycję oraz Wójt Gminy orzekający o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla inwestycji.

Nie budzi zarazem wątpliwości, że Spółka ubiegając się we wniosku z dnia [...] maja 2015 r. o zezwolenie na przetwarzanie odpadów na działce nr [...], wskazała, że planowana działalność obejmować będzie przetwarzanie nie tylko odpadów pochodzenia roślinnego, lecz także odpadów pochodzenia zwierzęcego oraz odpadów innego pochodzenia. Również kwestionowana decyzja Starosty z dnia [...] czerwca 2015 r. dotyczyła procesu technologicznego obejmującego beztlenową fermentację wskazanych wyżej odpadów. Odpady te są one wymienione w załączniku do ww. decyzji pod pozycjami od 1 do 38 i stanowią: odpady pochodzenia roślinnego (przykładowo: odpadowa masa roślinna – poz. 2, wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych – poz.12, czy też wysłodki – poz. 14), odpady pochodzenia zwierzęcego (przykładowo: odchody zwierzęce – poz. 3 czy odpadowa tkanka zwierzęca – poz. 6), osady z zakładowych oczyszczalni ścieków (przykładowo: poz. 22, 23, 32 i 37), a nadto odpady pochodzące z produktów nieprzydatnych do spożycia i przetwórstwa (przykładowo: poz. 17, 19 i 25).

Niewątpliwie zatem prawidłowo oceniło Kolegium, że opisana wyżej decyzja z dnia [...] lutego 2009 r. środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, dołączona do wniosku z dnia [...] maja 2015 r. o zezwolenie na przetwarzanie odpadów, nie spełniała wymogów art. 42 ust 4 u.o. Oczywiste jest bowiem, że powyższa decyzja środowiskowa dotyczyła innego rodzaju działalności. Wynika to z istoty postępowania kończącego się wydaniem takiej decyzji, które ma na celu zbadanie, jakie zagrożenia dla środowiska powodować może przedsięwzięcie o ściśle określonych parametrach. Nie budzi wątpliwości, że jak wskazano wyżej, w toku całego postępowania zakończonego wydaniem decyzji Wójta Gminy D. K. z dnia [...] lutego 2009 r., zarówno ten organ, jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. oraz Starosta P., wypowiadały się wyłącznie co do planowanej wówczas inwestycji, obejmującej przetwarzanie odpadów pochodzenia roślinnego, a nie wypowiadały się co do planowanej obecnie inwestycji o istotnie odmiennym profilu działalności.

Niezasadny jest zarzut Spółki, że ocena Kolegium co do rodzaju działalności skarżącej była wadliwa, gdyż została zaczerpnięta z języka potocznego, a nie opierała się na definicji normatywnej z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. Oceniając sprawę Kolegium trafnie odnosiło się do normatywnej definicji "przedsięwzięcia", którym jest "inna - niż zamierzenie budowlane - ingerencja w środowisko polegająca na zmianie sposobu wykorzystania terenu". Niewątpliwie, jak zasadnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, przetwarzanie odpadów jest "ingerencją w środowisko" i jest to odmienny rodzaj "ingerencji w środowisko" niż produkcja biogazu. Natomiast "zmiana sposobu wykorzystania terenu" wyraża się w tym, że z przetwarzania odpadów powstaje nawóz organiczny EON P. W konsekwencji teren inwestycji jest wykorzystywany do produkcji nawozu, zaś z surowca, jakim jest biogaz, są produkowane prąd i ciepło, a zatem ten teren jest wykorzystywany do produkcji energii elektrycznej i cieplnej.

Zdaniem Sądu, nieuzasadnione są także zarzuty Spółki odnoszące się do przepisów ustawy o odnawialnych źródłach energii. Sama Spółka powiązała ten zarzut z działalnością, jaką jest produkcja biogazu, podczas gdy zaskarżona decyzja Kolegium została wydana w przedmiocie stwierdzenia nieważności innej decyzji, to jest zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w wyniku którego powstaje nawóz organiczny, co wynika z pkt 1.2 decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2015 r. Oczywiste jest zarazem, że przepisy ustawy o odnawialnych źródłach energii nie były podstawą wydania kwestionowanej decyzji Starosty, a więc nie były też stosowane przez Kolegium.

W ocenie Sadu, trafnie również stwierdziło Kolegium, że dołączona do wniosku z dnia [...] maja 2015 r. decyzja środowiskowa nie mogła wywoływać w tej dacie skutków prawnych. Niewątpliwie bowiem przepis art. 72 ust. 3 u.u.i.ś., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2015 r., umożliwiał dołączenie decyzji środowiskowej do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, wyłącznie w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna. Skoro decyzja środowiskowa Wójta Gminy D. K. z dnia [...] lutego 2009 r. stała się ostateczna w dniu [...] lutego 2009 r. (zob. k. 23 akt adm. sprawy o sygn. akt II SA/Lu 812/17), to czteroletni termin, o jakim mowa w powołanym przepisie upłynął [...] lutego 2013 r. Natomiast wydłużenie tego terminu z 4 do 6 lat nastąpiło wskutek nowelizacji przepisów u.u.i.ś., która weszła wżycie od dnia 4 września 2015 r. (Dz. U. poz.1211), a zatem – co nie budzi wątpliwości – nie miała zastosowania do sprawy rozstrzygniętej decyzją Starosty z dnia [...] czerwca 2015 r. Należy zauważyć, że sześcioletni termin obowiązywał w dacie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego, zakończonego zaskarżoną decyzją Kolegium z dnia [...] czerwca 2017 r. Trzeba mieć jednak na względzie, że ocena decyzji administracyjnej w zakresie wady kwalifikowanej rażącego naruszenia prawa, określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., następuje według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania ocenianej decyzji, a nie według stanu prawnego obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego. Ponadto okres sześcioletni, liczony od dnia [...] lutego 2009 r. upłynął z dniem [...] lutego 2015 r., a więc również z tego powodu decyzji środowiskowa dołączona do wniosku z dnia [...] maja 2015 r., która nie mogła już stanowić podstawy do wydania decyzji o zezwoleniu na przetwarzanie odpadów.

Oczywiste jest zarazem, że kwestionowana decyzja Starosty z dnia 11 czerwca 2015 r. została wydana z naruszeniem art. 44 u.o. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji). Przepis ten stanowił, że zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. Nie budzi zaś wątpliwości, że w kwestionowanej decyzji Starosta ustalił termin ważności wydanego zezwolenia na okres do dnia 30 czerwca 2025 r. Przyjmując, że termin 10 lat należało liczyć od daty wydania decyzji, jego koniec upływał w dniu 11 czerwca 2025 r. Natomiast licząc wskazany termin od daty, w której decyzja ta (doręczona stronie w dniu 11 czerwca 2025 r.) stała się ostateczna, to jest od dnia 25 czerwca 2015 r., należy uznać, że termin ten upływał w dniu 25 czerwca 2025 r.

Wbrew zarzutom Spółki nie można stwierdzić, że termin ważności zezwolenia na przetwarzanie odpadów określony w unieważnionej decyzji jest skutkiem oczywistej omyłki. Podkreślić należy, że określenie tego terminu stanowiło element władczego rozstrzygnięcia, zawartego w kwestionowanej decyzji wydanej w przedmiocie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. To oznacza, że wspomniane zezwolenie zostało wydane na czas dłuższy niż maksymalnie określony termin 10 lat, wynikający z art. 44 u.o. Z tych względów powyższe uchybienie nie może być kwalifikowane jako oczywista omyłka, podlegająca rektyfikacji w trybie art. 113 k.p.a.

W ocenie Sądu, opisane wyżej naruszenie art. 44 u.o., polegające na wskazaniu terminu ważności zezwolenia, z przekroczeniem jedynie o kilka bądź o kilkanaście dni maksymalnego 10-letniego terminu ustawowego, wbrew twierdzeniom Kolegium, nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wadliwa ocena Kolegium w tym zakresie nie miała jednak wpływu na wynik sprawy, prawidłowo zakończonej stwierdzeniem nieważności omawianej decyzji Starosty.

Wskazać należy, że zdaniem Sądu, Kolegium nie naruszyło granic postępowania nadzwyczajnego, gdyż cecha oczywistości rażącego naruszenia prawa nie oznacza zakazu posiłkowania się materiałem dowodowym, który był podstawą wydania decyzji kontrolowanej w trybie nadzoru.

Całkowicie bezzasadny jest zarzut Spółki, zgodnie z którym Kolegium przeprowadziło nieuprawnioną wykładnię treści decyzji środowiskowej z dnia [...] lutego 2009 r. Jak trafnie podniosło Kolegium w odpowiedzi na skargę, analiza tego, o czym rozstrzygała ta decyzja było całkowicie uprawnione, gdyż decyzja ta była elementem materiału dowodowego przedłożonego przez samą Spółkę. Ponadto konieczność przeprowadzenia tej analizy wynikała z zarzutu Spółki, że wydanie "drugiej" decyzji środowiskowej prowadziłoby do wydania decyzji obarczonej wadą z art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. Wreszcie, jak wskazano wyżej, Kolegium nie stwierdziło, aby decyzja ta nie mogłaby być dołączona do wniosku, lecz jedynie stwierdziło, że nie mogła ona wywołać skutków zamierzonych przez Spółkę, przy czym bezskuteczność tej decyzji wyraźnie i jednoznacznie organ wyprowadził z terminu, jaki przewidywał art. 42 ust. 4 u.o. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji Starosty.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), skargę oddalił.