Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 239/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji w częściach
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 24 ust. 2 a
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 15zzzzzn2
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2022 r. sprawy ze skargi D. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 12 listopada 2021 r. nr [...] w częściach dotyczących daty, od której przyznano skarżącemu D. U. zasiłek pielęgnacyjny.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 stycznia 2022 r. nr SKO.421.1281.2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 12 listopada 2021 r. nr MOPR.VI-5210/30463/ZP/11/2021/O, którą organ pierwszej instancji przyznał D. U. (dalej także jako "wnioskodawca" albo "skarżący") zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 215,84 zł - od dnia 1 lipca 2021 r. bezterminowo.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne.

W dniu 1 lipca 2021 r. D.U. złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w S. wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego żądając przyznania tego świadczenia od marca 2019 r. Do wniosku wnioskodawca dołączył wyrok Sądu Rejonowego w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lutego 2021 r. (sygn. akt V U 311/18) w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności D. U. (ustalający znaczny stopień niepełnosprawności od marca 2019 r.) oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 26 lutego 2015 r. (nr [...]) wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S.zaliczające wnioskodawcę do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.

Decyzją z dnia 6 lipca 2021 r. nr MOPR.VI-5210/30463/ZP/07/2021 Prezydent Miasta S. przyznał D. U. zasiłek pielęgnacyjny na okres od dnia 1 lipca 2021 r. bezterminowo w kwocie 215,84 zł miesięcznie. Organ odstąpił od uzasadnienia decyzji wskazując, że decyzja uwzględnia w całości żądanie wnioskodawcy.

Decyzją z dnia 12 listopada 2021 r. nr MOPR.VI-5210/30463/ZP/11/2021/O Prezydent Miasta S., wydaną w następstwie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z dnia 6 lipca 2021 r. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 sierpnia 2021 r. nr SKO.421.841.2021 i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, ponownie orzekł o przyznaniu D. U. zasiłku pielęgnacyjnego od 1 lipca 2021 r. bezterminowo w kwocie 215,84 zł miesięcznie.

W podstawie prawnej wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał między innymi art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") oraz art. 24 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "u.ś.r.").

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji przytoczył treść art. 16 ust. 1 - 3 (określających przesłanki przyznania zasiłku pielęgnacyjnego) oraz art. 24 ust. 2a u.ś.r. stanowiący, że jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Organ wskazał, że wnioskodawca wniosek złożył w dniu 1 lipca 2021 r., a przedłożony wyrok jest prawomocny od dnia 24 lutego 2021 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca wniósł o jej zmianę przez przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego od marca 2019 r., to jest zgodnie z datą ustalenia znacznego stopnia niepełnosprawności wynikającą z wyroku Sądu Rejonowego w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lutego 2021 r. (sygn. akt V U 311/18).

Decyzją z dnia 5 stycznia 2022 r. nr SKO.421.1281.2021, wydaną na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 570), art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 16 i art. 24 u.ś.r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawiając określone w art. 16 u.ś.r. przesłanki pozytywne i negatywne warunkujące przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego wskazał, że w sprawie nie budzi wątpliwości to, że D. U. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i spełniania pozostałe przesłanki warunkujące przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego.

Organ odwoławczy wskazał, że kwestią sporną w sprawie była jedynie data, od której należało przyznać zasiłek pielęgnacyjny. W tym miejscu organ odwoławczy przytoczył treść art. 24 ust. 1 i ust. 2 u.ś.r., które stanowią, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9, art. 14, art. 15, art. 15a, art. 15b, art. 16, art. 17 i art. 17c. Prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.

Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 7 sierpnia 2018 r. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. odmówił uznania D. U. za osobę niepełnosprawną. Na skutek odwołania wnioskodawcy, Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Pomorskim orzeczeniem z dnia 15 listopada 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. D.U. odwołał się od powyższego orzeczenia do Sądu Rejonowego w Słupsku. Wyrokiem z dnia 16 lutego 2021 r. wydanym w sprawie o sygn. V U 311/18 Sąd Rejonowy w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uznał D. U. za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym, na stałe. Nadto sąd stwierdził, że znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od marca 2019 r. Organ odwoławczy wskazał, że wyrok w rzeczonym zakresie jest prawomocny od dnia 24 lutego 2021 r.

W ocenie organu odwoławczego złożenie wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego w dniu 1 lipca 2021 r., czyli po upływie przeszło 4 miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w Słupsku w przedmiocie uznania wnioskodawcy za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym (co nastąpiło w dniu 24 lutego 2021 r.), wyłączyło zastosowanie przepisu art. 24 ust. 2a u.ś.r., który przewiduje przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Między datą wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (w tym wypadku wyroku Sądu Rejonowego w Słupsku), a datą złożenia wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego minęło bowiem więcej niż zastrzeżone w ustawie 3 miesiące. Organ odwoławczy podkreślił, że w art. 24 u.ś.r., ustawodawca nie przewidział możliwości przyznania zasiłku pielęgnacyjnego od daty, od której właściwe organy rentowe datują niepełnosprawność strony, dlatego zdaniem organu żądanie wnioskodawcy o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego od marca 2019 r., było pozbawione podstaw prawnych.

W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że zasadnie organ pierwszej instancji przyznał zasiłek pielęgnacyjny stosownie do treści art. 24 ust. 2 u.ś.r., to jest od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, czyli w niniejszej sprawie od 1 lipca 2021 r.

D.U. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie.

W piśmie z dnia 14 lutego 2022 r. stanowiącym uzupełnienie wniesionej skargi skarżący podniósł, że zasiłek pielęgnacyjny winien zostać mu przyznany od marca 2019 r. zgodnie z datą ustalenia stopnia niepełnosprawności określoną w wyroku Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 16 lutego 2021 r. (sygn. akt V U 311/18).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

W piśmie procesowym z dnia 11 lipca 2022 r. ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu podtrzymał stanowisko skarżącego wyrażone w skardze oraz wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji. W ocenie pełnomocnika skarżącego organy błędnie interpretują sposób liczenia terminu, o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).

Oceniając wydane w sprawie decyzje w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawę materialną wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 16 ust. 1 tej ustawy zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 2 u.ś.r. zasiłek pielęgnacyjny przysługuje osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym było to, że skarżący legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych odpisu wyroku Sądu Rejonowego w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lutego 2021 r. (sygn. akt V U 311/18). Fakt ten uzasadniał przyznanie skarżącemu zasiłku pielęgnacyjnego zgodnie z art. 16 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 u.ś.r.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do kwestii daty, od której należało przyznać skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny.

Co do zasady prawo do świadczeń rodzinnych ustala się wedle art. 24 ust. 2 u.ś.r. począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Jeżeli jednak w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to, zgodnie z art. 24 ust. 2a u.ś.r., ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. W świetle wskazanej regulacji wyłącznie w tym okresie - to jest trzech miesięcy od dnia wydania orzeczenia o ustaleniu niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności - może nastąpić ukształtowanie prawa wnioskodawcy w sposób opisany w art. 24 ust. 2a u.ś.r. Po upływie tego terminu zainteresowany traci przyznane mu przez ustawodawcę prawo uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Określony w art. 24 ust. 2a u.ś.r. termin trzymiesięczny jest tzw. terminem materialnoprawnym, co oznacza, że uchybienie temu terminowi powoduje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym, a organy administracji publicznej nie mają możliwości przywrócenia uchybionego terminu. W doktrynie prawa wyrażono pogląd, że regulacja ta wprowadza gwarancje ochronne dla wnioskodawcy w sytuacji świadczeń związanych z ustaleniem w drodze orzeczenia niepełnosprawności bądź stopnia niepełnosprawności. W takiej sytuacji nawet przedłużające się postępowanie w sprawie dotyczącej orzeczenia o niepełnosprawności bądź stopnia niepełnosprawności nie wpływa na okres przyznawanego świadczenia. Strona nie ponosi bowiem negatywnych konsekwencji prawnych związanych z przedłużającym się postępowaniem przed organami, za których działanie nie ponosi odpowiedzialności (por. T. Brzezicki [w:] P. Rączka (red.), Świadczenia rodzinne. Komentarz, Warszawa 2021, t. 3 do art. 24).

Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że wykładnia art. 24 ust. 2a u.ś.r. prowadzi do uznania, że wskazany w tym przepisie trzymiesięczny termin do złożenia wniosku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego biegnie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 16 lutego 2021 r. (sygn. akt V U 311/18), którym to ustalono skarżącemu stopień niepełnosprawności uzasadniający przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, to jest od dnia 24 lutego 2021 r.

Jednakże skarga niniejsza zasługiwała na uwzględnienie, gdyż organy obu instancji w realiach niniejszej sprawy nie uwzględniły zasad wprowadzonych w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, który został wprowadzony rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) od dnia 20 marca 2020 r.

Organy dokonując oceny dochowania przez skarżącego terminu z art. 24 ust. 2a u.ś.r. nie dostrzegły bowiem, że w dacie wydawania decyzji obowiązywał przepis art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), dodany przez art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2255), zmieniającej ustawę z dniem 16 grudnia 2020 r., a stanowiący, że: "W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

- od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej (ust.1 pkt 1),

- do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki (ust. 1 pkt 2),

- przedawnienia (ust.1 pkt 3),

- których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie (ust.1 pkt 4),

- zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony (ust.1 pkt 5),

oraz

do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju (ust.1 pkt 6)

- organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2)."

Należy w tym miejscu wskazać, że na organach administracji publicznej prowadzących postępowanie spoczywa, zgodnie z art. 9 k.p.a., obowiązek udzielania informacji stronie. Obowiązek ten winien być realizowany w toku postępowania od wszczęcia do jego zakończenia decyzją. Zakres przedmiotowy udzielania informacji stronie obejmuje zarówno informowanie o przepisach prawa materialnego jak i przepisach prawa procesowego. W toku postępowania organ administracji publicznej z urzędu udziela stronom i innym uczestnikom postępowania informacji, niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Przepis art. 9 k.p.a., statuujący zasadę udzielania stronom informacji faktycznej i prawnej, nakłada na organ administracji państwowej obowiązek informowania strony, i to niezależnie od tego czy jest ona osobą fizyczną czy prawną, o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania. Obowiązek ten obciąża organ z urzędu, a jego bierność stanowi naruszenie prawa, bez względu na to w jakiej fazie postępowania miało miejsce. Gdyby niespełnienie tego obowiązku mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co dotyczy zwłaszcza stron działających bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, wówczas stanowi to wystarczającą podstawę do uchylenia aktu podjętego w takich warunkach. Również w przypadku złożenia podania, z którego wynika, że jego autor pozostaje w błędnym przeświadczeniu co do zachowania określonego przez ustawę terminu organ administracji powinien podjąć wszelkie czynności, w tym polegające na stosownych wyjaśnieniach i pouczeniach, aby sprawa została załatwiona zgodnie z interesem wnoszącego podanie.

Mając na uwadze dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych jak i fakt, że organ pierwszej instancji nie poinformował skarżącego o uprawnieniu określonym w art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych uznać należy, że w sprawie doszło do naruszenia art. 9 k.p.a., którym to przepisem prawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; a także czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, a to poprzez udzielanie im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Ustalenia organu pierwszej instancji i wydane rozstrzygnięcie zostało następnie błędnie zaakceptowane przez organ odwoławczy.

Należy mieć zaś na uwadze, że regulacja art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych wymaga od organu szczególnej rozwagi we wszelkich sprawach, które w normalnych okolicznościach byłyby rozpatrywane negatywnie dla strony z uwagi na przekroczenie przez nią terminu. Termin z art. 24 ust. 2a u.ś.r. jest terminem prawa materialnego (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2022 r.; sygn. akt I OSK 1315/21; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Regulacja zawarta w art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 jest z kolei regulacją szczególną w stosunku do art. 24a ust. 2a u.ś.r. Sąd nie ma przy tym wątpliwości, że regulacja ta odnosi się do terminów materialnych prawa administracyjnego.

Wobec tego organy rozpoznając sprawę - kierując się zasadą wynikającą z art. 9 k.p.a. - powinny były poinformować skarżącego o treści przepisu art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy COVID-19 oraz o przekroczeniu terminu do złożenia wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego za okres poprzedzający 1 lipca 2021 r. Co nadto istotne, organy winny były wyznaczyć skarżącemu 30 - dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie tego terminu. Dopiero po złożeniu wniosku o przywrócenie terminu i jego rozpoznaniu albo po bezskutecznym upływie terminu do jego złożenia organ powinien był rozpoznać wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego mając na uwadze wskazanie przez skarżącego początkowej daty, od której organ winien przyznać skarżącemu żądane świadczenie. Data ta wynikała z wyroku wydanego przez sąd powszechny, na który skarżący powołał się już na etapie złożenia wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego.

W ocenie Sądu nieprzyznanie skarżącemu świadczenia za okres poprzedzający 1 lipca 2021 r. było przedwczesne, jako że organy nie uwzględniły instytucji przywrócenia terminu prawa materialnego przewidzianej w art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy COVID-19.

W tym stanie sprawy Sąd, mając na uwadze fakt przyznania skarżącemu zasiłku pielęgnacyjnego od dnia 1 lipca 2021 r., określony w art. 134 § 2 p.p.s.a. zakaz wydawania orzeczenia na niekorzyść skarżącego jak i to, że zgodnie z art. 152 § 1 p.p.s.a. uchylone decyzje administracyjne nie wywołują skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, uchylił wydane w sprawie decyzje wyłącznie w częściach dotyczących daty, od której przyznano skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Wyrok w sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z treści poczynionych przez Sąd rozważań i wiążą organ pierwszej instancji zgodnie z art. 153 p.p.s.a.

W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku organ pierwszej instancji winien zawiadomić skarżącego o uchybieniu terminu, o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r. i wyznaczyć skarżącemu termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie tego terminu. W przypadku złożenia przez skarżącego stosownego wniosku i przywrócenia terminu organ winien objąć zakresem swojego rozstrzygnięcia przyznanie skarżącemu zasiłku pielęgnacyjnego wyłącznie za okres 1 marca 2019 r. – 30 czerwca 2021 r.