Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 830/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-05-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono uzupełnienia wyroku

SENTENCJA

Wrocław, dnia 13 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie: Sędzia WSA – Katarzyna Borońska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Anna Siedlecka Protokolant: Katarzyna Kiermacka po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 maja 2016 r., w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry wniosku strony skarżącej o uzupełnienie wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 830/15 postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku.


UZASADNIENIE

M. N. (dalej jako skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika procesowego, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] kwietnia 2015 r. (nr [...]) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry.

Skarga zawierała żądanie w uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. w całości, ewentualnie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w całości.

Wyrokiem z dnia 10 lutego 2016 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej (pkt I) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 2 817 zł kosztów postępowania (pkt II).

Pismem z dnia [...] marca 2016 r., powołując się na art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), pełnomocnik skarżącego zwrócił się do Sądu z wnioskiem o uzupełnienie wyroku z dnia 10 lutego 2016 r. poprzez orzeczenie o uchyleniu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku w zakresie orzeczenia

o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji nie może być uwzględniony.

Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zatem zgłoszony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia wówczas, gdy sąd orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie można natomiast żądać uzupełnienia wyroku, gdy sąd nie uwzględnił wszystkich żądań zawartych w skardze.

Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Zastosowanie jednak w konkretnej sprawie art. 135 p.p.s.a. zależy wyłącznie od oceny sądu i zależy od ustalenia przez sąd, czy w danej sprawie zachodzi potrzeba zastosowania tego przepisu. Wniosek zgłoszony w tej materii przez samą stronę nie jest dla sądu wiążący (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt II FSK 1726/07, Lex nr 446989). Wyznacza on jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga.

Tak ujęta przesłanka pozostawia sądowi pewną swobodę oceny (por. Z. Kmieciak, Glosa do wyroku WSA z dnia 27 października 2004 r., II SA/Ka 2352/02, publ. LEX). Jak również wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1003/06 (Lex nr 280391), wprawdzie art. 135 p.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów (w tym decyzji) wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, ale tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ocena, czy taka sytuacja zachodzi należy do sądu administracyjnego. Jeśli sąd zastosował art. 135 p.p.s.a. to jest zobowiązany wyjaśnić, dlaczego uchylił inny jeszcze - niż zaskarżony - akt administracyjny. Sąd nie ma natomiast takiego obowiązku, gdy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 135 p.p.s.a.

Powyższe prowadzi do konkluzji wyrażonej w Komentarzu do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (J. P. Tarno, Warszawa 2012 ), że nie można żądać uzupełnienia wyroku, jeżeli sąd nie uwzględnił wszystkich żądań zawartych w skardze, np. żądania uchylenia wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy (por. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2012 r., I OZ 677/12, Lex nr 1221236; postanowienie WSA w Szczecinie

z dnia 21 grudnia 2015 r., I SA/Sz 752/15, Lex nr 1954444; postanowienie WSA

w Warszawie z dnia 5 lipca 2013 r., III SA/Wa 2820/12, Lex nr 1440833; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 28 marca 2013 r., IV SA/Wr 853/11, Lex nr 1315471; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2012 r., II SA/Wa 173/12, Lex nr 1919050; postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 28 kwietnia

2010 r., I SA/Bd 877/09, Lex nr 613424, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 14 marca 2016 r., I SA/Gl 512/15).

W konsekwencji wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie Sąd orzekł o całości skargi. Skarga dotyczyła decyzji organu odwoławczego, ponieważ zgodnie

z zasadami postępowania sądowoadministracyjnego zaskarżeniu do sądu podlegają decyzje ostateczne, w tym przypadku decyzja organu drugiej instancji, a nie decyzja pierwszoinstancyjna. Jednocześnie Sąd zaskarżoną decyzję odwoławczą uchylił

w całości. Skarga do sądu administracyjnego nie jest konkurencyjnym środkiem zaskarżenia decyzji wobec prawa odwołania. Zaskarżeniu do sądu podlegają decyzje ostateczne, od których odwołanie nie przysługuje. Ponadto, postępowanie przed sądem administracyjnym nie jest jakąkolwiek postacią, formą czy też kontynuacją postępowania administracyjnego. Przyjęcie innego założenia nie harmonizowałoby

z założeniami sądowej kontroli administracji, stwarzając możliwość kwestionowania w każdym czasie, przy braku jakichkolwiek ograniczeń i rygorów, wszelkich działań administracji (por. J.P. Tarno, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2012).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 157 § 1 i 3 w zw. z art. 160 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu wniosku strony skarżącej.