Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 676/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Gminnego Centrum Sportu T. sp. z o.o. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 1 lipca 2021 r. I. zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 1 lipca 2021 r. w zakresie punktów - 4, 5, 7, 8 w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy, która nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku, o którym mowa w punkcie I wyroku, w zakresie punktów - 1, 2, 3, 6 wniosku; IV. oddala dalej idącą skargę; V. zasądza od Gminnego Centrum Sportu T. sp. z o.o. na rzecz skarżącego M. M. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 13 czerwca 2022, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skarżący M. M. wniósł o stwierdzenie bezczynności Gminnego Centrum Sportu T. sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej: Gminne Centrum Sportu sp. z o.o.) w związku z nieudostępnieniem informacji publicznej na wniosek z dnia 2 lipca 2021 r. (data wpływu do organu).

Wniosek ten miał następującą treść: W związku z otrzymaną od Państwa umową Poddzierżawy nieruchomości gruntowej, położonej przy ul. [...] w T. (stadion miejski "[...]) z dn. 30.04.2021 r, oraz działając na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) proszę o udzielenie odpowiedzi i udostępnienie kserokopii dokumentów lub ich skanów, (na adres emaliowy [...]):

1. Czy zgodnie z zapisami § 4 ww. Umowy Poddzierżawy, dokonaliście Państwo ubezpieczenia się od odpowiedzialności cywilnej w zakresie działalności prowadzonej w przedmiocie poddzierżawy? Jeżeli tak, to proszę o udostępnienie polisy ubezpieczeniowej.

2. Czy złożyliście Państwo do Gminy T., zgodnie z zapisami § 10 ust 2. ww. Umowy Poddzierżawy, wniosek o przedłużenie terminu obowiązywania tej umowy? Jeżeli tak, to proszę o udostępnienie tego dokumentu.

3. W związku z tym, że stowarzyszenie T. w T. (KRS [...]) jako siedzibę wskazany ma w Centralnej Informacji KRS adres: ul. [...] , [...] T., proszę o odpowiedź czy zawieraliście Państwo jakąkolwiek umowę ze stowarzyszeniem T. w T. (KRS [...]) na dzierżawę obiektów lub budynków znajdujących się na tej nieruchomości? Jeżeli tak to proszę o udostępnienie tej umowy oraz ewentualnych dokumentów finansowych dotyczących wynajmu tych nieruchomości temu stowarzyszeniu?

4. w związku z tym, że spółka G. sp. z o.o. (KRS [...]) jako siedzibę wskazany ma w Centralnej Informacji KRS adres: ul. [...],[...] T., proszę o odpowiedź czy zawieraliście Państwo jakąkolwiek umowę ze spółką G. sp. z o.o. (KRS [...]) na dzierżawę obiektów lub budynków znajdujących się na tej nieruchomości? Jeżeli tak to proszę o udostępnienie tej umowy oraz ewentualnych dokumentów finansowych dotyczących wynajmu tych nieruchomości tej spółce?

5. Proszę o udostępnienie wszystkich faktur oraz innych dokumentów finansowych wystawionych przez Państwa spółkę w 2021 r. na podmioty trzecie, którym to zostały

obiekty znajdujące się na ww. nieruchomości wynajęte lub udostępnione zgodnie z

zapisami § 2 ww. Umowy Poddzierżawy.

6. Czy zgodnie z zapisami par 3 ust. 5 ww. Umowy Poddzierżawy Gmina T.

dokonywała aktualizacji wysokości czynszu? Jeżeli tak, to proszę o udostępnienie tego dokumentu.

7. Czy ponosiliście Państwo koszty dotyczące opłat związanych z korzystaniem z telefonów i mediów, opisanych w § 3 ust. 6 ww. Umowy Poddzierżawy? Jeżeli tak, to proszę o udostępnienie dokumentów finansowych związanych z takimi kosztami.

8. Czy ktokolwiek zwracał się do Państwa z wnioskiem o wyrażenie zgody na korzystanie i nakręcenie satyrycznego teledysku "[...]" na obiektach sportowych zlokalizowanych przy ul. [...] w T.i czy wyrażaliście Państwo zgodę na takie skorzystanie z tych obiektów? Jeżeli tak, to proszę o udostępnienie wniosku oraz Państwa zgody.

Zarzucając Gminnemu Centrum Sportu sp. z o.o. bezczynność w rozpoznaniu tak zredagowanego wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżący wskazał, że w piśmie z dnia 16 lipca 2021 r. (wysłanym droga mailową) otrzymał od adresata wniosku informację o przedłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek do dnia 16 sierpnia 2021 r.

Do dnia wniesienia skargi (z odnotowanym wpływem do organu w dniu 13 czerwca 2022 r.) skarżący nie otrzymał żądanych informacji.

Zarzucając bezczynność skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.) w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej wniosek, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania tego przepisu.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie spółki do załatwienia wniosku;

2) stwierdzenie, że bezczynność spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) wymierzenia spółki grzywny;

4) zasądzenie od spółki na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że strona została poinformowana o tym, że z uwagi na konieczność podjęcia dodatkowych czynności organizacyjnych i biurowych termin rozpatrzenia wniosku został przedłużony do dnia 16 sierpnia 2021 r. Podniosła, że pismem z dnia 4 sierpnia 2021 r. spółka reprezentowana przez byłego prezesa spółki udzieliła stronie odpowiedzi na wniosek. Z uwagi na wniesioną przez stronę w dniu 13 czerwca 2022 r. skargę na bezczynność, ponownie udzielono stronie odpowiedzi na wniosek.

W piśmie z dnia 10 października 2022 r. skarżący podtrzymał skargę.

W piśmie z dnia 21 października 2022 r. organ podniósł, że odpowiedzi na punkty 1,2,3 i 6 wniosku są zupełne. Wskazał, że organ udostępnił stronie wszelkie dokumenty będącego w jego posiadaniu. Nadmienił, że skarżący nie domagał się informacji publicznej w zakresie imienia i nazwiska wystawcy faktur, a zanonimizowane faktury "w istocie" odpowiadały na wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Przystępując do rozważania poddanych rozwadze Sądu kwestii wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Z przywołanych stwierdzeń wynika, że w sprawie dotyczącej bezczynności należy ocenić, czy istniał obowiązek organu do rozpoznania wniosku strony w zakreślonym terminie oraz czy organ wywiązał się ze swojej powinności. Obszar badania tych zagadnień wymaga zatem ustalenia, czy podmiot będący adresatem wniosku jest ustawo zobowiązany do takich działań, po drugie czy treść wniosku odnosi się do informacji publicznej, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi na te wątpliwości, czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.

Zachowując opisaną kolejność rozważanych zagadnień odnotowania wymaga, co nie jest z resztą między stronami sporne, że adresat wniosku jest podmiotem wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z jego brzmieniem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W Spółce skarżącej 100% udziałów ma Gmina T., co lokuje organ w gronie wskazanych podmiotów.

W opinii Sąd nie jest także wątpliwe, że żądane przez Skarżącego informacje mieszczą się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej wyznaczonym zapisami art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Analiza powołanych zapisów dowodzi, że pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". W orzecznictwie Sądowym oraz doktrynie przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna", co jest wywodzone nie tylko z treści powołanych przepisów ale przede wszystkim z art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. Za informację publiczną uznaje się zatem każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach, majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych, o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Niewątpliwie, informacje dotyczące wykorzystania obiektu stanowiącego własność Gminy, spółek z jej udziałem lub będącego w ich zarządzie (użytkowaniu), czy informacje o wydatkowaniu środków publicznych stanowią informację publiczną w podanym wyżej rozumieniu.

Istota sporu w sprawie dotyczy oceny, czy na dzień wniesienia skargi (13 czerwca 2022 r.) można postawić adresatowi wniosku skuteczny zarzut braku odpowiedzi na wspomniany wniosek. W ocenie Sądu, okoliczności wynikające z akt sprawy uzasadniają przyjęcie, że na dzień wniesienia skargi spółka, będąca adresatem wniosku, nie wywiązała się z obowiązku, jakie nakłada na nią ustawa o dostępie do informacji publicznej.

W nawiązaniu do argumentacji spółki podniesionej w odpowiedzi na skargę trzeba odnotować, że istotnie, pismem z dnia 16 lipca 2021 r. wnioskodawca został poinformowany przez adresata wniosku, że rozpatrzenie wniosku nastąpi w terminie do 16 sierpnia 2021 r. Wobec zastosowania przepisu art. 13 ust. 2 u.d.i.p., spółka obowiązana była udzielić stronie odpowiedzi na wniosek w terminie do 16 sierpnia 2021 r. Zdaniem Sądu, należy przychylić się do stanowiska prezentowanego w skardze, że na dzień jej wniesienia adresat wniosku pozostawał w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. W ocenie Sądu, znajdujące się w aktach prawy i adresowane do strony pismo spółki z dnia 4 sierpnia 2021 r. nie może zostać uznane za właściwą realizację wniosku albowiem po pierwsze, w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia tego pisma stronie (zaś skarżący zaprzecza jakoby to pismo otrzymał), po drugie, treść tego pisma odnosi się do 7 z 8 żądań wniosku, a zatem nie odnosi się ona do wszystkich sformułowanych we wniosku pytań (żądań). Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że we wniosku skarżący podał sposób realizacji zgłoszonego przez niego żądania precyzując, że prosi o udzielenie odpowiedzi na wniosek i udostępnienie kopii dokumentów lub ich skanów na podany we wniosku adres emailowy. Tymczasem, do znajdującego się w aktach sprawy pisma spółki z dnia 4 sierpnia 2021 r. nie został dołączony dowód potwierdzający nadanie tego pisma (odpowiedzi na wniosek) w sposób oczekiwany przez wnioskodawcę. Na marginesie trzeba zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się dowód doręczenia stronie drogą mejlową pisma z dnia 16 lipca 2021 r., informującego o przedłużeniu terminu rozpatrywania wniosku do 16 sierpnia 2021 r.

Co ważne, nie budzi wątpliwości to, że spółka udzieliła wnioskodawcy odpowiedzi na wniosek w dniu 22 czerwca 2022 r., co jednak nastąpiło już po wniesieniu przez stronę skargi na bezczynność w związku z nieotrzymaniem odpowiedzi na wniosek z dnia 2 lipca 2021 r. Odrębnym zagadnieniem jest natomiast ocena tego, czy udzieloną stronie w dniu 22 czerwca 2022 r. odpowiedź na wniosek można uznać za pełną z punktu widzenia sformułowanych we wniosku żądań, a co za tym idzie, odpowiadająca przepisom prawa.

W przekonaniu Sądu, spółka w sposób prawidłowy wywiązała się z obowiązku nałożonego przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej jedynie w części. Konstatacja ta dotyczy sposobu udzielenia przez spółkę odpowiedzi na pytanie 1, 2, 3 i 6 wniosku. Wbrew zarzutom skarżącego podniesionym w piśmie z dnia 10 października 2022 r., sposób udzielenia przez spółkę odpowiedzi na pytania pomieszczone w wyżej wymienionych punktach wniosku uznać należy za dostateczną odpowiedź.

Trzeba dostrzec, że w punkcie 1 wniosku wnioskodawca pytał o to, że spółka zgodnie z § 4 umowy poddzierżawy dokonała ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w zakresie działalności prowadzonej w przedmiocie dzierżawy. Zastrzegł, że w przypadku dokonania takiego ubezpieczenia, wnosi o udostępnienie mu polisy ubezpieczeniowej.

Odpowiedź spółki na to pytania brzmiała – "Nie".

Jeśli idzie o treść pytania nr 2 wniosku to brzmiało ono następująco: "Czy złożyliście Państwo do Gminy T. , zgodnie z zapisami § 10 ust. 2 umowy poddzierżawy, wniosek o przedłużenie terminu obowiązywania tej umowy? Jeżeli tak, to proszę o udostępnienie tego dokumentu.

Odpowiedź spółki na to pytania brzmiała – "Nie".

Jeśli idzie o treść pytania nr 3 wniosku to brzmiało ono następująco: W związku z tym, ze stowarzyszenie T. w T. jako siedzibę ma wskazaną w Centralnej Informacji KRS adres: ul. [...],[...] T., proszę o odpowiedź czy zawieraliście Państwo jakąkolwiek umowę ze stowarzyszeniem T. w T. na dzierżawę obiektów lub budynków znajdujących się na tej nieruchomości? Jeżeli tak to proszę o udostępnienie tej umowy oraz ewentualnych dokumentów finansowych dotyczących wynajmu tych nieruchomości temu stowarzyszeniu.

Odpowiedź spółki na to pytania brzmiała – "Nie".

W pytaniu 6 wniosku wnioskodawca pytał, czy zgodnie z zapisami § 3 ust. 5 umowy poddzierżawy Gmina T. dokonywała aktualizacji wysokości czynszu? Jeśli tak to proszę o udostępnienie tego dokumentu.

Odpowiedź spółki na to pytania brzmiała – "Nie".

Zdaniem Sądu, treść odpowiedzi udzielonej przez spółkę w odniesieniu do treści pytań pomieszczonych odpowiednio w puntach 1,2,3,i 6 wniosku jest jasna, zrozumiała i pomimo swej lakoniczności, jednak kompletna.

Mając na uwadze, że odpowiedź na pytanie 1,2,3,i 6 została udzielona już po złożeniu skargi, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania spółki do rozpoznania wniosku w tej części, o czym orzekł jak w punkcie III wyroku.

Zdaniem Sądu, organ nie zrealizował w sposób prawidłowy żądań wniosku, sprecyzowanych w punktach 4,5 7 tegoż wniosku. We wszystkich tych punktach zawarte było żądanie udostępnienia skarżącemu określonych faktur (dokumentów finansowych).

Należy w tym miejscu nadmienić, że w trybie dostępu do informacji publicznej mogą być udostępniane zarówno dokumenty urzędowe, jak i dokumenty prywatne pod warunkiem, że ich treść odnosi się do organu władzy publicznej i dotyczy sfery jego działalności. Jak wynika z akt sprawy, organ w ramach odpowiedzi na żądanie sformułowane w punkcie 4,5 7 wniosku udostępnił stronie faktury, niemniej, zanomizował dane osoby, która wystawiła te faktury w imieniu ich wystawcy. W ocenie Sądu takie działanie organu nie było prawidłowe. Skoro strona domagała się ujawnienia konkretnych faktur, to jest oczywiste, że jej wolą była możliwość zapoznania się ze wszystkimi elementami tego dokumentu księgowego. Należy pamiętać, że informacja o osobie uprawnionej do wystawienia faktury jest jednym z bardzo istotnych elementów takiego dokumentu, bez którego dokument taki zawierałby braki uniemożliwiając realizację faktury (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 782/15). Stąd, element ten należy traktować jako informację immanentnie związaną z istnieniem w obrocie prawnym dokumentu księgowego, jakim jest faktura i wpływającą na ważność tego dokumentu. Dlatego zdaniem Sądu nie znajdzie tu zastosowania zasada ochrony danych osobowych albowiem ochrona danych osobowych nie obejmuje nazwiska osoby uprawnionej do wystawienia faktury.

W ocenie Sądu, organ dopuścił bezczynności także w zakresie odpowiedzi na pytanie nr 8 wniosku. Pytanie pomieszczone w tym punkcie dotyczyło tego, czy ktokolwiek zwracał się do spółki z wnioskiem o wyrażenie zgody na korzystanie i nakręcenie satyrycznego teledysku "[...]" na obiektach sportowych zlokalizowanych przy ul. [...] w T., i czy spółka wyrażała zgodę na takie korzystanie z obiektów. W pytaniu tym zaznaczono, że w przypadku odpowiedzi twierdzącej wnioskodawca wnosi o udostępnienie wniosku oraz zgody spółki, Odpowiadając na to pytanie adresat wniosku wskazał, że spółka wyraziła zgodę ustnie. W odpowiedzi pominięto natomiast tę część żądania z punktu 8 wniosku, w którym wnioskodawca wnosił o udostępnienie mu wniosku podmiotu występującego o wyrażenie zgody na nakręcenie satyrycznego teledysku "[...]". Nie ma racji spółki, ze pytanie to nie odnosi się do informacji publicznej, skoro dotyczy obiektów sportowych zlokalizowanych na terenie stadionu miejskiego.

W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że udzielenie informacji niepełnej lub innej niż ta, która oczekuje wnioskodawca, stanowi o bezczynności

organu w zakresie prawidłowej realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej na wniosek. Z tych względów, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie punktu 4,5 7 i 8 wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawnomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzeczono w punkcie I wyroku.

Działając zgodnie z normą z art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd zobowiązany był rzec o charakterze stwierdzonej bezczynności organu. Stwierdzenie bezczynności obliguje Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. do oceny, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu, dlatego też nie znalazł podstaw by orzec o kwalifikowanym charakterze stwierdzonej bezczynności. Spółka, choć z opóźnieniem, to jednak udzieliła skarżącemu odpowiedzi na wniosek w niewielkim odstępie czasowym po odnotowaniu wpływu skargi. Choć zdaniem Sądu odpowiedź na pytania z punktu 4,5,7 wniosku nie była kompletna, to jednak nie może umknąć uwadze Sądu, że spółka odpowiedziała na te pytania, błędnie jedynie dokonując anonimizacji w zakresie podpisu osoby wystawiającej fakturę. Podobnie, niepełny charakter miała odpowiedź spółki na pytanie nr 8 wniosku.

Uznając, że w sprawie brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. organ oddalił skargę strony w tym zakresie (pkt IV sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę kosztów składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, jaka uiścił skarżący inicjując postępowanie sądowe w sprawie.