Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 286/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26  ust. 1  pkt 9 lit. a, 30 c
journal: Dz.U. 2018 poz 1509
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst. jedn,

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca), Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska,, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi M.M. na interpretacje indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organem podatkowym.

1.1. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i w jego uzupełnieniu M. M. (dalej jako: Wnioskodawczyni, Skarżąca) przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni jako formę opodatkowania swojej działalności stosuje 19% podatek dochodowy, według zasad opisanych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509, ze zm., dalej: "ustawa o PIT"). Wnioskodawczyni planuje przekazać darowiznę na rzecz fundacji, która jest organizacją pożytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2018 r., poz. 450, ze zm.; dalej: "u.d.p.p.w."). Wnioskodawczyni wskazała, że zgodnie z CEiDG prowadzi działalność gospodarczą od 20 maja 2004 r. Wykonywana działalność gospodarcza sklasyfikowana jest w PKD pod numerem 69.20.Z (działalność rachunkowo – księgowa, doradztwo podatkowe) oraz 85.59.B (pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane). Dla potrzeb działalności gospodarczej prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. Wnioskodawczyni zamierza przekazać darowiznę w 2018 r. i w latach następnych w formie pieniężnej, przelewem na konto obdarowanego. Wartość przekazanej darowizny nie zostanie przez Wnioskodawczynię zaliczona do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 11 ustawy o PIT. Darowizna przekazana przez Wnioskodawczynię nie zostanie jej zwrócona w żadnej formie. To, czy przekazaną darowiznę Wnioskodawczyni wykaże w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zależy od tego, jakie będzie stanowisko Organu podatkowego w związku ze złożonym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Darowizna przekazana przez Wnioskodawczynię będzie spełniać warunki określone w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a) ustawy o PIT.

1.2. W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawczyni, jako osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą, będąca podatnikiem rozliczającym się podatkiem liniowym, może dokonać odliczenia darowizny przekazanej na rzecz organizacji pożytku publicznego w wysokości dokonanej darowizny, nie więcej jednak niż kwoty stanowiącej 6% dochodu, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a) ustawy o PIT?

1.3. Przedstawiając własne stanowisko, Wnioskodawczyni stwierdziła, że może dokonać odliczenia darowizny przekazanej na rzecz organizacji pożytku publicznego w wysokości dokonanej darowizny, nie więcej jednak niż kwoty stanowiącej 6% dochodu, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a) ustawy o PIT. W uzasadnieniu powołała się m.in. na treść przepisów art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a) i art. 30c ustawy o PIT oraz art. 20 ust. 1 u.d.p.w., stwierdzając, że skoro fundacja, na której rzecz miałoby nastąpić przekazanie darowizny, spełnia niezbędne przesłanki (tj. prowadzi działalność pożytku publicznego w sferze zadań publicznych i nie jest jednostką sektora finansów publicznych, a jej zadania mieszczą się w katalogu sfery zadań publicznych wymienionych w art. 4 u.d.p.p.w), a z wskazanych przepisów ustawy PIT nie wynika wprost, że podatnik płacący 19% podatek liniowy nie może odliczyć kwoty przekazanej darowizny, to oznacza to, że taka możliwość prawna istnieje. Jednocześnie w jej ocenie z treści art. 30c ustawy o PIT nie wynika, że podatnik może pomniejszyć dochód tylko i wyłącznie o składki na ubezpieczenie społeczne i wpłaty na indywidualne konto zabezpieczenia emerytalnego (IKZE), a zatem nie jest to katalog zamknięty. Ponadto Wnioskodawczyni zauważyła, że podstawowa stawka podatku dochodowego od osób prawnych (19%) jest identyczna, co stawka podatku obowiązująca osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, Osoby prawne mogą jednak odliczyć od dochodu ewentualne darowizny przekazane na cele określone w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a warunki jakie należy spełnić, aby móc odliczyć tego typu darowiznę od dochodu są tożsame w przypadku osób fizycznych i osób prawnych (różnica leży natomiast w limicie odliczeń, który w przypadku osób prawnych wynosi 10%). Zdaniem Wnioskodawczyni, pozbawienie osób fizycznych prawa do dokonania przedmiotowego odliczenia byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, o których mowa w art. 5 Kodeksu cywilnego i miałoby dyskryminacyjny charakter w porównaniu z osobami prawnymi, stosującymi do podstawy opodatkowania tożsamą stawkę i mogącymi skorzystać z prawa do odliczenia darowizny, na dodatek w jeszcze wyższej kwocie.

1.4. W wydanej w sprawie interpretacji indywidualnej organ uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.

Organ zacytował treść przepisów art. 26 ust. 1 pkt 9, art. 26 ust. 5 i ust. 7 oraz art. 30c ust. 1 i ust. 2 ustawy o PIT, a następnie stwierdził, że przewidziana w art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych możliwość określonego pomniejszenia dochodu do opodatkowania między innymi o darowizny (art. 26 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), w tym także na rzecz organizacji pożytku publicznego, nie dotyczy osób, które wybrały opodatkowanie tzw. podatkiem liniowym. Jak wskazał organ, wynika to wprost z brzmienia ww. art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego, organ stwierdził, że związku z tym, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje możliwości odliczania darowizn przy wybranej przez Wnioskodawczynię formie opodatkowania (art. 30c ustawy o PIT), uznał jej stanowisko za nieprawidłowe.

2. Postępowanie przed sądami administracyjnymi.

2.1. W skardze na powyższą interpretację Skarżąca wniosła o jej uchylenie i o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła:

1) dopuszczenie się błędu wykładni i w konsekwencji niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, tj.

- naruszenie prawa i zasad sprawiedliwości społecznej oraz równego traktowania, o których mowa w art. 2 i art. 32 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i naruszenie zasad wynikających z art. 26 ust. 1 w związku z art. 30c ust. 2 ustawy o PIT poprzez uznanie, że pomimo, iż ze wskazanych przepisów nie wynika aby podatnik mógł pomniejszyć dochód tylko i wyłącznie o składki na ubezpieczenie społeczne i wpłaty na IKZE, to i tak należy uznać, że Skarżąca, przy wybranej formie opodatkowania, nie ma możliwości pomniejszenia dochodu do opodatkowania między innymi o darowizny na rzecz organizacji pożytku publicznego;

2) naruszenie przepisów postępowania mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj.:

- art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako O.p.) poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego dotyczących możliwości pomniejszenia dochodu do opodatkowania między innymi o darowizny na rzecz organizacji pożytku publicznego, na korzyść podatnika;

- art. 14c § 1 i 2 O.p. poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia prawnego interpretacji indywidualnej i oceny stanowiska Skarżącej niepozwalających zidentyfikować powodów, dla których organ podatkowy odmówił prawa do pomniejszenia dochodu o przedmiotowe darowizny;

- art. 121 § 1 O.p. poprzez nie zastosowanie żadnej argumentacji odnajdującej poparcie w przepisach prawa, a tym samym nieposzanowanie zasady zaufania do organów podatkowych, zobowiązanych do działania na podstawie i w granicach prawa;

- art. 124 O.p. poprzez naruszenie zasady przekonywania.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podtrzymała i rozwinęła dotychczas prezentowaną argumentację w sprawie. Akcentowała brak zakazu odliczenia darowizny od dochodu w jakimkolwiek przepisie ustawy i wskazywała, że jeżeli dane postępowanie nie jest w żaden sposób zakazane, to jest dozwolone. Powołała się na konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego oraz równości wobec prawa, stwierdzając, że prawodawca dopuścił się nierównego traktowania bądź wręcz dyskryminacji podmiotów (sytuacji) podobnych. Ponadto jej zdaniem organ podatkowy doprowadził do nierównego traktowania Skarżącej w stosunku do innych podatników prowadzących działalność gospodarczą (osób prawnych i osób fizycznych stosujących do podstawy opodatkowania tożsamą stawkę) i nie wyjaśnił zasadności takiego traktowania. Różnice w traktowaniu podatnika mają przy tym w jej opinii charakter domniemany, nie są bowiem wyraźnie wskazane w przepisach prawa. W ocenie Skarżącej przekazanie darowizny nie powinno być rozpatrywane w kategorii jakiejkolwiek ulgi, bowiem Skarżąca nie odnosi z tego tytułu żadnych korzyści majątkowych (przekazując darowiznę traci bezpowrotnie pieniądze). Dalej Skarżąca argumentowała, że w niniejszym przypadku przepisy ustawy prowadzą do niejednoznacznych wniosków, stąd też organ powinien wybrać takie ich znaczenie, które jest korzystne dla podatnika, czego jednak nie uczynił. Ponadto Skarżąca zwróciła uwagę, że organ dopuścił się sporządzenia niewystarczającego uzasadnienia prawnego interpretacji, przez co nie jest ona w stanie jednoznacznie zidentyfikować powodów, dla których organ odmówił prawa do pomniejszenia dochodu o przedmiotowe darowizny. Powyższe dwie kwestie zdaniem Skarżącej przesądzają również o naruszeniu przez organ zasady wzbudzania zaufania wynikającej z przepisu art. 121 § 1 O.p., a brak wyjaśnienia stanowiska narusza również zasadę przekonywania określoną w art. 124 O.p.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

3.2. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach. Stosownie do treści art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, przy czym Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika z przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, uchyla tę interpretację, przy czym przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wskazujący podstawy uchylenia przez Sąd decyzji lub postanowień w całości lub w części, stosuje się odpowiednio.

3.3. Spór prawny w niniejszej sprawie dotyczył kwestii, czy Skarżąca jako osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą i rozliczająca się podatkiem liniowym, może dokonać odliczenia darowizny przekazanej na rzecz organizacji pożytku publicznego w wysokości dokonanej darowizny zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a) ustawy o PIT. Skarżąca stała na stanowisku, że takie uprawnienie jej przysługuje. Organ zajmował stanowisko przeciwne. Ponadto Skarżąca zarzucała naruszenie przez organ przepisów proceduralnych.

3.4. W tak zarysowanym sporze Sąd przyznał rację organowi interpretacyjnemu.

3.5. Zgodnie z treścią przepisu art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a ustawy o PIT, podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29–30c, art. 30e i art. 30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b–3e, 4–4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2 lub art. 25, po odliczeniu kwot m.in. darowizn przekazanych na cele określone w art. 4 ustawy o działalności pożytku publicznego, organizacjom, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 tej ustawy, lub równoważnym organizacjom określonym w przepisach regulujących działalność pożytku publicznego obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, prowadzącym działalność pożytku publicznego w sferze zadań publicznych, realizującym te cele, z zastrzeżeniem ust. 6e (wskazującego warunki odliczenia darowizny).

Jak stanowi przepis art. 30c ust. 1 ustawy o PIT, podatek dochodowy od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej uzyskanych przez podatników, o których mowa w art. 9a ust. 2 lub 7, z zastrzeżeniem art. 29, art. 30 i art. 30d, wynosi 19% podstawy obliczenia podatku. W myśl ust. 2 omawianego artykułu, podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód ustalony zgodnie z art. 9 ust. 1, 2–3b i 5, art. 24 ust. 1, 2, 3b–3e i ust. 4 zdanie pierwsze lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25. Dochód ten podatnicy mogą pomniejszyć o składki na ubezpieczenie społeczne określone w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 2a oraz wpłaty na indywidualne konto zabezpieczenia emerytalnego określone w art. 26 ust. 1 pkt 2b. Wysokość składek i wpłat ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie.

3.6. W ocenie Sądu przepisy te, wbrew stanowisku Skarżącej, w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazują na brak możliwości odliczenia darowizny na rzecz organizacji pożytku publicznego w przypadku wyboru stawki liniowej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Brzmienie art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a ustawy o PIT zdaniem Sądu nie pozostawia wątpliwości, że zasady obliczania odstawy opodatkowania (i dokonywania odliczeń) określone w tym przepisie nie dotyczą podatników rozliczających się według stawki liniowej, a jedynie podatników rozliczających się według skali podatkowej. Wskazuje na to wprost sformułowanie ",podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29–30c (...)" (podkreślenie Sądu) stanowi dochód ustalony zgodnie z podanymi tam przepisami, po odliczeniu m.in. przedmiotowych darowizn na rzecz organizacji pożytku publicznego. Zatem przepis ten w sposób jasny i czytelny wyłącza ze swojego zakresu obowiązywania przypadki określone w przepisach art. 29-30c, w których podstawa obliczenia podatku jest inna. Oznacza to, że w tych innych przypadkach nie ma możliwości ustalenia dochodu w sposób przewidziany w art. 26 ust. 1 ustawy o PIT, w szczególności zaś dokonania odliczenia wynikającego z art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a tej ustawy. Przepis art. 30c ustawy podatkowej (należący do grupy przepisów, których zastosowanie zostało wyłączone w art. 26 ust. 1 ustawy) określa natomiast odrębne zasady obliczania podstawy opodatkowania dla podatników rozliczających się według stawki liniowej. Wbrew stanowisku Skarżącej, treść tego przepisu również nie daje podstaw do wywodzenia, że w przypadku wyboru stawki liniowej podatku podatnik miałby uprawnienie do odliczenia od dochodu darowizny przekazanej organizacji pożytku publicznego. Przepis ten, regulujący odmienne zasady ustalania dochodu od zasad ogólnych określonych w art. 26 ust. 1, stanowi bowiem, że podstawą opodatkowania jest tu dochód ustalony zgodnie z treścią wskazanych tam przepisów (przy czym warto zauważyć, że nie są to dokładnie te same przepisy, o których mowa w art. 26 ust. 1), który to dochód podatnicy mogą pomniejszyć o składki na ubezpieczenie społeczne oraz wpłaty na indywidualne konto zabezpieczenia emerytalnego określone w innych przepisach. Zatem reguły ustalenia podstawy opodatkowania w przypadku stawki liniowej podatku określone są w taki sposób, że przepis wskazuje, jak obliczyć dochód oraz wskazuje, jakich dokładnie odliczeń można od niego dokonać (nie wymieniając jednak wśród nich darowizny na rzecz organizacji pożytku publicznego).

W tej sytuacji nie można przyznać racji Skarżącej, że zastosowanie miałaby znaleźć zasada "co nie jest zakazane przez prawo, jest dozwolone". Przywołane wyżej przepisy wprost wskazują jak obliczyć podstawę opodatkowania przy wyborze stawki liniowej, nie przewidując możliwości odliczenia przedmiotowej darowizny (art. 30c) i wyraźnie wyłączają w takim przypadku możliwość zastosowania reguł ustalania podstawy opodatkowania dotyczących rozliczenia według skali podatkowej, umożliwiających takie odliczenie (art. 26 ust. 1). Wobec powyższego, zdaniem Sądu nie można mówić o braku "zakazania" przez prawo dokonania takiego odliczenia. W istocie bowiem przepisy nie pozwalają na jego dokonanie w przypadku opisywanym przez Skarżącą.

Trzeba też wskazać, że konstrukcja stawki liniowej podatku dochodowego od osób fizycznych zakłada, że podatnicy wybierający tę formę rozliczenia płacą relatywnie niską stawkę podatku ale co do zasady nie mają możliwości dokonania odliczeń poza wyraźnie wskazanymi. Natomiast odliczeń takich mogą dokonać podatnicy rozliczający się według skali podatkowej, którzy z kolei w określonych sytuacjach zapłacą znacznie wyższą stawkę podatku. Skarżąca miała zatem prawo dokonania wyboru – czy będzie rozliczać się podatkiem liniowym, bez możliwości dokonania odliczeń, czy według skali podatkowej, z uwzględnieniem takiej możliwości. Należy w tym miejscu podkreślić, że dokonanie przez Skarżącą określonego wyboru o znanych jej konsekwencjach, wynikających z nie budzących wątpliwości przepisów, wyłącza możliwość przyjęcia, że miałoby w tym przypadku dojść do naruszenia zasady sprawiedliwości społecznej czy równego traktowania określonych w Konstytucji RP.

Trzeba też podkreślić, że w licznych wyrokach sądów administracyjnych wskazuje się, iż biorąc pod uwagę dyrektywy wykładni przepisów wprowadzających zwolnienia podatkowe, należy zwrócić szczególną uwagę na ich znaczenie językowe i odczytywać je tak, aby nie rozszerzać ani nie zawężać przesłanek uprawniających do skorzystania ze zwolnienia podatkowego. Wszelkie przepisy regulujące ulgi podatkowe, stanowiące wyjątki od zasady powszechności opodatkowania, należy interpretować ściśle, przede wszystkim w oparciu o wykładnię językową (por. wyroki NSA: z 24 września 2009 r., sygn. akt II FSK 649/08; 24 września 2009 r., sygn. akt II FSK 650/08; 12 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 374/10; 28 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1781/10, wszystkie opublikowane w bazie orzeczeń na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się w tym kontekście do stanowiska wyrażonego w skardze, zgodnie z którym - jak to ujmuje Skarżąca - przekazanie darowizny nie powinno być rozpatrywane w kategorii jakiejkolwiek ulgi, bowiem Skarżąca nie odnosi z tego tytułu żadnych korzyści majątkowych, Sąd uznaje je za nieprawidłowe. Skarżąca braku korzyści podatkowej upatruje w tym, że przekazując darowiznę traci bezpowrotnie pieniądze. Tymczasem chodzi tu nie o korzyści majątkowe związane z samym przekazaniem darowizny (które rzeczywiście otrzymuje wyłącznie obdarowany) ale o korzyść w zakresie opodatkowania. Skarżąca dążąc do odliczenia darowizny chciałaby przecież pomniejszyć podstawę opodatkowania i de facto zapłacić niższy podatek. Pełne zastosowanie znajdzie zatem powyższa argumentacja dotycząca ścisłej interpretacji szeroko rozumianych ulg podatkowych.

3.7. Natomiast w odniesieniu do zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów proceduralnych, Sąd stwierdza, co następuje. Po pierwsze, jak już wyżej wskazano, organ interpretacyjny powołał w sprawie właściwe przepisy i przedstawił na ich tle swoje stanowisko, które znajduje oparcie wprost w treści tych przepisów. Wbrew stanowisku Skarżącej, brzmienie tych przepisów jest jasne i nie budzi wątpliwości, co zostało wywiedzione powyżej. Stąd też nie można mówić o naruszeniu przez organ przepisu art. 2a O.p., ustanawiającego regułę wykładni przepisów podatkowych, ani też o naruszeniu przepisu art. 121 § 1 O.p., upatrywanego przez Skarżącą m.in. w niezastosowaniu się do powyższej reguły wykładni. Przepis art. 2a O.p. stanowi bowiem wyraźnie, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Zatem ma on zastosowanie wyłącznie w sytuacji, w której wykładnia językowa i systemowa nie dają jednoznacznych rezultatów. Jak to wyżej wywiedziono, tak jednak w niniejszej sprawie nie jest. Po drugie, uzasadnienie stanowiska organu interpretacyjnego jest rzeczywiście dość krótkie i lakoniczne ale w ocenie Sądu wyczerpuje ono istotę zagadnienia występującego w niniejszej sprawie. Skarżąca istotnie podnosiła w sprawie przed organem szereg argumentów dodatkowych, do których organ się nie ustosunkował. Argumenty te sprowadzały się jednak w istocie do kwestionowania zasadności rozwiązań przyjętych przez ustawodawcę i stanowiły zasadniczo wnioski de lege ferenda (jak np. argument dotyczący nierównego zdaniem Skarżącej traktowania przez prawodawcę podmiotów stosujących te same stawki podatku przez ustawodawcę w sytuacji, w której mamy do czynienia z odliczeniem od podatku, a więc instytucją kształtowaną w drodze przyjętej przez państwo polityki podatkowej). W tej sytuacji w ocenie Sądu organ mógł skutecznie przeciwstawić tym argumentom jasne i nie budzące wątpliwości brzmienie mających zastosowanie przepisów prawa, nie naruszając tym samym treści przepisów art. 14 c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 i art. 124 O.p. Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty proceduralne również nie zasługują na uwzględnienie.

3.8. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.