Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1293/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145  par.  1 pkt 1 lit. "a"
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego I u c h y l a zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. Nr [...], II nie orzeka w przedmiocie wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], decyzją z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 2 ust.1, art. 5, art. 3 ust.1-4, art. 6 ust.1-10, art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U Nr 71, poz. 734 z późn.zm./ i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych /Dz.U. Nr 156, poz. 1817/, po rozpoznaniu wniosku W. W. z dnia [...] r., przyznał wnioskodawczyni dodatek mieszkaniowy na okres sześciu miesięcy, poczynając od dnia [...]r. do dnia [...]r., w wysokości [...] zł. miesięcznie.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że rodzina wnioskodawczyni spełnia kryteria określone w przepisach przytoczonych w podstawie prawnej decyzji, co uzasadnia przyznanie dodatku mieszkaniowego na zmniejszenie wydatków związanych z zajmowaniem lokalu.

W załączniku do decyzji, organ przedstawił wyliczenie, stanowiące podstawę do naliczenia dodatku mieszkaniowego w wysokości [...] zł.

W odwołaniu od tej decyzji W.W. zarzuciła błędne ustalenie przez organ I instancji kwoty wydatków ponoszonych przez stronę z tytułu zajmowania lokalu, w tym opłat za energię cieplną.

Uzasadniając swoje stanowisko odwołująca się wskazała, że zgodnie z § 2 pkt 1 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkowych /Dz.U. Nr 156, poz. 1817/ w stosunku do najemców wydatkami ponoszonymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, do których zalicza się między innymi czynsz i opłaty za energię cieplną.

W miesiącu [...]r. odwołująca się poniosła opłatę za energię cieplną w kwocie [...] zł (na co składa się opłata zmienna – [...] zł, opłata stała – [...] zł, opłata za ogrzewanie części wspólnych – [...] zł), a nie jak przyjął organ [...] zł. Wymienione składniki opłaty za energię cieplną, są takie same jak wnoszone przez najemców zasobów mieszkaniowych gminy, które w ich przypadku nie są wyszczególniane, a są w całości uwzględniane jako koszty energii cieplnej.

Organ I instancji do obliczenia wydatków faktycznie ponoszonych przez odwołującą się przyjął wybiórczo tylko kwotę kosztów zmiennych energii cieplnej, a nie zaliczył opłaty stałej i opłaty za ogrzewanie części wspólnych. Dlatego odwołująca się wniosła o wskazanie podstawy prawnej nie uwzględnienia jako opłaty za energię cieplną: opłaty stałej i opłaty za ogrzewanie części wspólnych budynku przypadających na zajmowany lokal.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...]r. [...], na podstawie art. 138 § 1, pkt 1 Kpa, art. 6 ust.1, 3,6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 z późn.zm. ), po rozpatrzeniu odwołania W.W., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Wysokość dodatku mieszkaniowego, na podstawie art.6 ust.1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, stanowi różnicę między wydatkami wyszczególnionymi w przepisach ustawy przypadającymi na normatywna powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą procent średniego dochodu miesięcznego rodziny, który zależy od ilości członków gospodarstwa domowego. W znaczeniu wynikającym z przytoczonego przepisu ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego oblicza się na podstawie wydatków przypadających na powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego zajmowanego przez rodzinę.

Powierzchnia użytkowa lokalu, według definicji zawartej w art.2 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów ... ( Dz.U. Nr 71, poz.733 ) to powierzchnia wymienionych pomieszczeń, a za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni balkonów, tarasów i loggii, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek do przechowywania opału. Na podstawie tej definicji, opłaty za ogrzewanie części wspólnej, nie obejmują więc powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego i nie mogą stanowić wydatków przyjmowanych dla potrzeb obliczenia dodatku mieszkaniowego. Również opłata stała c.o. nie dotyczy wydatków faktycznego zużycia energii cieplnej przez lokatorów danego lokalu mieszkalnego, ponieważ faktyczne zużycie energii cieplnej jest opomiarowane licznikami zainstalowanymi w lokalu. Opłata stała c.o. jest wskaźnikiem ustalonym przez dystrybutora energii cieplnej na potrzeby rozliczenia z odbiorcą z przekazanej energii cieplnej.

Organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art.6 ust.3 i 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy, jedynie opłata za energię dostarczoną do lokalu mieszkalnego stanowi wydatki na świadczenia związane z eksploatacją lokalu mieszkalnego w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego dla potrzeb obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego.

Ponadto Kolegium stwierdziło, iż zarówno w stosunku do osób zamieszkujących w lokalach mieszkalnych w budynkach wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego gminy, jak i zamieszkujących w lokalach nie objętych zasobami mieszkaniowymi gminy, jako wydatki za energię cieplną uznaje się koszt faktycznego zużycia energii cieplnej przez lokatora danego lokalu mieszkalnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] W. W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając, że organ odwoławczy nie wskazał jakie przepisy nakazują by nie zaliczyć do wydatków związanych z zajmowaniem lokalu części składowych opłaty za energię cieplną tj. opłaty za ogrzewanie części wspólnych przypadających proporcjonalnie na lokal strony i opłaty stałej za dostarczenie energii cieplnej do lokalu.

Ponadto skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji powołuje się na art.6 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Według interpretacji skarżącej ten artykuł nakazuje zaliczyć sporne składniki opłaty za energię cieplną do celów naliczenia dodatku mieszkaniowego, gdyż zgodnie z jego treścią: wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust.3-6 ( wydatki poniesione w związku z zajmowaniem lokalu, w tym opłata za energię cieplną ) przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium podniosło, że ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych nie podaje definicji lokalu mieszkalnego. Należy więc skorzystać z definicji zawartej w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy (Dz.U Nr 71, poz. 733 z późn. zm./, która w art.2 zawiera między innymi definicję lokalu i powierzchni użytkowej lokalu. W związku z powyższym, w ocenie Kolegium, do wydatków ponoszonych przez gospodarstwo domowe na utrzymanie lokalu mieszkalnego, stanowiących podstawę do obliczenia dodatku mieszkaniowego, nie można wliczać takich wydatków jak opłata za ogrzewanie części wspólnej, do ponoszenia której zobowiązuje treść postanowień umowy najmu.

Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł . co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia - poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm ) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 6 ust.1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 z późn.zm.) wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między świadczeniami okresowymi ponoszonymi przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą ten dodatek. W gospodarstwie 2-4 osobowym dodatek mieszkaniowy wynosi różnicę między kwotą wydatków mieszkaniowych, a kwotą odpowiadającą 12% dochodu danego gospodarstwa domowego /art. 6 ust.1 pkt 2/.

Stosownie do art. 6 ust. 4 tej ustawy – wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału.

Nie stanowią natomiast wydatków, poniesionych przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, wydatki poniesione z tytułu:

1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe (ust.4a art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych).

Jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu nie wchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się:

1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy,

2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu ( ust.6 art. 6 tej ustawy).

Zgodnie natomiast z § 2 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm. ), podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego dla najemców i podnajemców oraz innych osób mających tytuł prawny do używania lokalu, z wyjątkiem osób wymienionych w ust. 2-5 tego paragrafu ( które nie mają zastosowania rozpoznawanej sprawie ) stanowią następujące rodzaje wydatków w gospodarstwach domowych: czynsz albo inne opłaty za używanie lokalu oraz opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych.

Do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się powyższe wydatki w wysokości 90% naliczonych i ponoszonych wydatków ( ust.2 § 2 rozporządzenia ).

Powyższe przytoczenie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, niezbędne jest dla wykazania, że wbrew twierdzeniom organów, ani ustawa o dodatkach mieszkaniowych ani rozporządzenie w sprawie dodatków mieszkaniowych, nie zawierają przepisu uprawniającego organy do pominięcia opłaty stałej i opłaty za ogrzewanie części wspólnych budynku przy ustalaniu kwoty wydatków za energię cieplną.

Zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywód, oparty został na art. 6 ust.3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w brzmieniu nie odpowiadającym rzeczywistej treści tego przepisu. Kolegium twierdzi mianowicie, że w przepisie tym jest mowa o wydatkach "w związku z zajmowanym lokalem". Tymczasem ustawa we wskazanym przepisie mówi o wydatkach "w związku z zajmowaniem lokalu". Różnica jest istotna bowiem z zajmowaniem lokalu pozostają w związku wydatki, które wprawdzie nie dotyczą bezpośrednio lokalu strony, ale są związane z jego zajmowaniem poprzez części wspólne budynku i koszty jego eksploatacji.

Zdaniem Sądu, literalne brzmienie przepisu art. 6 ust.4 pkt 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przemawia za uznaniem, że wolą ustawodawcy było zaliczenie do przedmiotowego wydatku /za energię cieplną/ również opłaty stałej i opłaty za ogrzewanie części wspólnych budynku.

W tych okolicznościach uznać należało, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego.

Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] orzekł, jak w sentencji.