Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 428/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 5 i  ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2015r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda D. wskazując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej k.p.a.), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz.1623, ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...] wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego przewidzianych do realizacji we W. przy ul. S., działka nr 17/6, AM-[...], obręb R..

Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika, że stan faktyczny i prawny sprawy, w której zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie kształtuje się następująco.

A. K. w dniu 24 listopada 2014 r. zgłosił w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. zamiar wykonania robót budowlanych obejmujących budowę "ogrodowego domku narzędziowego nietrwale związanego z gruntem" na działce nr 17/3; AM-[...], obręb R. przy ul. S. we W.. Z dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę wynika, że zamierzenie inwestycyjne miało polegać na wykonaniu obiektu budowlanego o funkcji gospodarczej, a mianowicie drewnianego ogrodowego domku narzędziowego o długości 338cm, szerokości 191cm i wysokości 265cm, posadowionego na bloczkach betonowych, nietrwale związanego z gruntem i usytuowanego na granicy nieruchomości z sąsiednią działką nr 17/2.

Poczynione zgłoszenie zostało rozpoznane przez właściwy organ w ten sposób, że Prezydent W. decyzją z dnia [...] r., nr [...] wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania opisanych we wniosku robót i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie robót określonych w tym zgłoszeniu. Podając w podstawie prawnej wskazanej decyzji art. 30 ust. 5, ust. 6 pkt 2 i ust 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane i art. 104 k.p.a. organ I instancji wskazał, że

przepis § 12 ust.3 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza sytuowanie obiektu bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jednakże powoduję to objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Zatem przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę w myśl art. 28 Prawa budowlanego, gdyż tylko w ramach tego postępowania administracyjnego organ administracji architektoniczno-budowlanej może zapewnić udział stron, w tym udział właściciela działki nr 17/2 i rozpatrzyć sprawę w sposób wyczerpujący, zgodny z interesem stron oraz przy zachowaniu uzasadnionych interesów osób trzecich.

W oparciu o dołączoną przez wnioskodawcę mapę sytuacyjną, będącą kserokopią rysunku projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...] dla inwestycji polegającej na budowie czterech parterowych budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej przy ul. S. we W. stwierdzono, że objęty zgłoszeniem obiekt zostanie usytuowany niezgodnie ze wskazaną na tym rysunku regulacją prawno-planistyczną tj. obowiązującą linią zabudowy. Wobec poczynionych ustaleń organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, co wyklucza możliwość jej wykonania na podstawie zgłoszenia. Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś inwestor powinien przedłożyć stosowny wniosek spełniając art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu decyzji zauważono także, iż we wniosku występują nieprawidłowości polegające na wskazaniu numeru działki objętej inwestycją niezgodnie z zapisem w ewidencji gruntów i budynków Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego. Podano także, że odstąpiono od wydawania postanowienia, ponieważ nie miałoby to wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie.

W odwołaniu jakie złożył wnioskodawca podniesiono zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego na skutek nieprawidłowego zaszeregowania zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych obejmujących budowę altany jako obiektu budowlanego, na budowę którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę oraz naruszenia § 12 ust.4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych na skutek niesłusznego przyjęcia, że budowa altany na granicy sąsiedniej działki budowlanej nr

17/2 spowoduje jej objęcie obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. A. K. podał, że ma zamiar wykonania robót polegających na montażu zakupionego w częściach domku, zaś podając jego wymiary uznał, że może być mowa tylko o budowli, a nie o budynku. W jego ocenie organ niesłusznie uznał, że mogą mieć w sprawie zastosowanie przepisy rozporządzenia. Dodatkowo do odwołania dołączono oświadczenie właściciela sąsiedniej nieruchomości J. M., który wyraził zgodę na proponowane usytuowanie zgłoszonego obiektu.

Wojewoda D. wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Po przytoczeniu istotnych elementów decyzji Prezydenta W. w rozstrzygnięciu organu II instancji wskazano na okoliczności przemawiające za koniecznością utrzymania jej w mocy. Wojewoda zwrócił uwagę na treść art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego i w oparciu o wskazane regulacje opisał obowiązki poprzedzające proces inwestycyjny w zależności od zakwalifikowania samego zamierzenia. W realiach sprawy uznano, że przedmiotowy obiekt - drewniany budynek gospodarczy (ogrodowy domek narzędziowy), spełnia definicję budynku określoną w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego (pod pojęciem budynku należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach). Nie jest zatem altaną tak jak argumentował zgłaszający, a ponadto nawet jeśli sporny budynek posadowiony został na fundamentach punktowych, to niewątpliwie jest on trwale połączony z gruntem, co oznacza, że nie można go zakwalifikować jako obiektu "nietrwale związanego z gruntem". Posadowienie budynku na fundamentach punktowych wykonanych z bloczków betonowych, w żadnym wypadku nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej zakwalifikowanie takiego obiektu, jako budynku. Sama technologia uformowania fundamentu nie zmienia charakteru obiektu budowlanego, jako budynku.

Po dokonaniu kwalifikacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego jako podlegającego zgłoszeniu organ II instancji wskazał na § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z którego wynika, że w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia, dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Zatem usytuowanie przedmiotowego obiektu należy uznać za zgodne z przepisami ww. rozporządzenia. Zauważono jednak, że sposób usytuowania obiektu ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, zgodnie z wymaganiami § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, na podstawie § 12 ust. 4 rozporządzenia, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Z kolei zastosowanie wskazanej regulacji ma charakter bezwzględny (tj. jest niezależne od uznania organu a także zastosowanego trybu realizacji zamierzenia).

Kontynuując uzasadnienie decyzji Wojewoda D. uznał, że w sytuacji, gdy realizacja określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, organ administracji architektoniczno-budowlanej może wnieść sprzeciw wobec takiego zgłoszenia i nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, co wynika z treści art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, zatem kwestionowany sprzeciw był uzasadniony, skoro usytuowanie planowanego obiektu jest jednoznaczne z objęciem sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego rozumianego jako określone "ograniczenia w zagospodarowaniu" jej terenu. Zdaniem organu odwoławczego zaktualizowała się sytuacja "wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich" o której mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, a stan taki ma charakter obiektywny, a tym samym jest niezależny od faktu, czy zgłaszający uzyskał akceptacje właściciela sąsiedniej nieruchomości na realizację wnioskowanego zamierzenia.

W skardze na decyzję Wojewody D. wywiedzionej przez A. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniesiono o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Wnioski skargi oparte zostały na zarzucie ,,naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego na skutek nieprawidłowego zaszeregowania zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych obejmujących budowę domku ogrodowego narzędziowego nietrwale związanego z gruntem o powierzchni 4,5 m² jako obiektu budowlanego (budynku), na budowę którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę".

W uzasadnieniu skargi podano, że objęty wnioskiem domek ogrodowy "[...]" został zakupiony drogą internetowej sprzedaży wysyłkowej w częściach i według zapewnień sprzedawcy nie wymaga on pozwolenia na budowę, gdyż jest przewidziany jako obiekt nietrwały, składany z gotowych elementów, nietrwale związany z gruntem. Skarżący wskazał, że zamierza domek posadowić na stanowiącej jego własność nieruchomości obejmującej działkę nr 17/6 przy ul. S. we W., zaś właściciel działki sąsiedniej nr 17/2 J. M. wyraził na to zgodę.

Nie godząc się ze stanowiskiem organów administracji architektoniczno-budowlanej podniesiono, że w uzasadnieniu decyzji organ II instancji posiłkuje się w sposób pośredni wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z 29 dnia października 2003 r. (sygn. akt IISA/Gd 1517/00), w którego uzasadnieniu wyrażono stanowisko, że budynek letniskowy o konstrukcji drewnianej i wymiarach 6,20 m x 6,20 m, z podcieniem o wymiarach 6,20 x 2,40 m, posadowiony na fundamentach punktowych wykonanych z bloczków betonowych stanowi niewątpliwie budynek. Wydane decyzje skarżący uznał za niesłuszne, ponieważ doszło do nieadekwatnego porównania zgłoszonego domku "Astra" do budynku letniskowego powołanego w uzasadnieniu cytowanego wyroku, gdzie powierzchnia użytkowa budynku wynosi 38,54 m² , nie licząc 14 m² podcieni podczas kiedy w jego domku zaledwie 4,5 m² i brak jest otworów okiennych, jedynie w drzwiach jest płyta plexi. We wskazanych okolicznościach nadmiernie rozszerzono interpretację definicji budynku na gruncie Prawa budowlanego.

W ocenie skarżącego zaskarżone decyzje są przejawem nadmiernej ingerencji w prawo własności i formalistyczno-biurokratycznego odczytywania i interpretacji przepisów Prawa budowlanego w oderwaniu od zasad wiedzy budowlanej; np. podłożone bloczki betonowe nie związane trwale z gruntem traktowane są jako trwały fundament. Pomija się aspekt położenia nieruchomości, na której posadowiony ma być rzeczony domek, a mianowicie w obrębie R., który do niedawna miał i jeszcze ma charakter w zupełności wiejski, a obecnie według planu zagospodarowania przestrzennego przewidziany jest do zabudowy jednorodzinnej. Na koniec skarżący zaznaczył, że sąsiedzi w pełni akceptują zgłoszoną przez niego budowę i uznali, że ma wygląd estetyczny i będzie dobrze harmonizowała z otoczeniem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Skarżący do twierdzeń odpowiedzi na skargę ustosunkował się w piśmie procesowym z dnia 1 października 2015 r., zaś na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. poparł skargę i wnioski w niej zawarte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.).

Zgodnie zaś z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybień uprawniających do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący wnioskiem z dnia 24 listopada 2014 r. dokonał zgłoszenia budowy domku narzędziowego nietrwale związanego z gruntem. Stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane tego rodzaju obiekt, co do zasady nie wymaga pozwolenia na budowę a jedynie jego realizacja wymaga uruchomienia ,,trybu zgłoszeniowego", określonego art. 30 ust 1 pkt 1 oraz ust 5 wskazanej ustawy. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że zgłoszenie właściwemu organowi tego typu budowy, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia.

Na mocy art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poprzez dokonanie jedynie zgłoszenia, nie ma charakteru bezwzględnego. Stosownie do treści tego przepisu, właściwy organ może nałożyć w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia (pkt 1), pogorszenie stanu środowiska lub zachowania zabytków (pkt 2), pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych (pkt 3), wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (pkt 4).

Tak sformułowane przepisy art. 30 ust. 1, ust. 5 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane oznaczają, że organ dysponuje instrumentem umożliwiającym zastosowanie przepisu art. 28 ust 1 ustawy, poprzez zobowiązanie inwestora do procedury uzyskania pozwolenia na budowę. Dokonując zatem analizy zgłoszenia i dołączonych dokumentów, w zależności od wyników organ może albo przyjąć je milcząco uznając, że odpowiada ono prawu, lub też nałożyć obowiązek uzupełnienia tego zgłoszenia. Stosownie natomiast do treści przepisu art. 30 ust. 6 organ obligatoryjnie wnosi sprzeciw, jeśli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę sprzecznych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub innymi przepisami, czy też zgłoszenie dotyczy tymczasowego obiektu budowlanego, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

W myśl natomiast powołanego powyżej, a mającego zastosowanie w sprawie, art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, organ w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych tym przepisem może nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu budowlanego objętego zgłoszeniem. Opierając sprzeciw na przesłankach określonych w art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane organ nie ma obowiązku wykazania, że zamierzona inwestycja spowoduje naruszenie, wymienionych w tym przepisie dóbr, ale jedynie, że takie zagrożenie może spowodować (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 665/09, wyrok NSA dnia 18 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1445/10 http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oznacza to więc, że organ oceniając złożone zgłoszenie i badając je pod kątem przesłanek określonych art. 30 ust 7 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia występowania jednej z nich, może zakwalifikować planowaną inwestycję do inwestycji wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. W ramach uznania administracyjnego to organ ocenia, czy w konkretnym przypadku zasadnym jest tryb uzyskania pozwolenia na budowę.

W realiach rozpoznawanej sprawy, orzekający organ ustalił, że przedmiotowy obiekt zostanie zrealizowany przy granicy nieruchomości, zaś analiza przedstawionego projektu na gruncie dokumentacji planistycznej doprowadziła organ administracji architektoniczno-budowlanej do stwierdzenia, że planowane zamierzenie jest niezgodne z obowiązującą linią zabudowy. Z całą pewnością za uprawnione należy uznać ustalenia organu wskazujące na to, że usytuowanie obiektu ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, zgodnie z wymaganiami § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, na podstawie § 12 ust. 4 tego rozporządzenia, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Słusznie także Wojewoda D. w treści swojej decyzji podał, że zastosowanie powyższej regulacji ma charakter bezwzględny tj. jest niezależne od uznania organu a także zastosowanego trybu realizacji zamierzenia.

Oceniając przez pryzmat legalności wydane w sprawie decyzje, zdaniem Sądu w składzie orzekającym, zaistniały wynikające z treści przepisów prawa materialnego przesłanki w postaci sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami planistycznymi i objęciem strefą oddziaływania nieruchomości sąsiedniej do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia. Podkreślenia wymaga, że organy rzeczowo, spójnie i zgodnie z zasadami procesowymi wskazały na okoliczności uzasadniające wydane rozstrzygnięcia, co przesądza o wyczerpaniu przez wydane akty administracyjne wymogów wynikających z art. 107 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do argumentacji skargi, stanowiącej w istocie poszerzenie twierdzeń zamieszczonych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej przyjdzie uznać, że pozostają one bez wpływu na poprawność zakwestionowanych rozstrzygnięć. Skarżący bowiem szeroko argumentuje wymiary przedmiotowego budynku, opisuje jego konstrukcję czy sposób posadowienia na nieruchomości, a nawet kwestionuje prawidłowość przyporządkowania wskazanych przez organ orzeczenia sądu administracyjnego do stanu faktycznego sprawy. Zaakcentować w tym miejscu należy, że to nie wymiary obiektu, jego konstrukcja czy sposób posadowienia legły u podstaw negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Zarówno organ I jak i II instancji jednoznacznie wykazały, że obwiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, (w stosunku do obiektu, do którego wystarczające jest dokonanie zgłoszenia) wynika z zamierzonej jego lokalizacji. Zdaniem Prezydenta W. lokalizacja przedmiotowego obiektu godziła w wynikającą z przepisów prawa miejscowego nieprzekraczającą linię zabudowy. Nie budzi też wątpliwości, że posadowienie przedmiotowego domku w takiej odległości jak ma to miejsce w dokumentacji dołączonej do zgłoszenia powoduje objęcie strefą oddziaływania nieruchomości nie stanowiącej własności inwestora. Bez znaczenia jest w tym miejscu fakt, że właściciel sąsiedniej nieruchomości wyraża zgodę na posadowienie budynku przy granicy nieruchomości. Znajdujące się w aktach administracyjnych oświadczenie złożone w tym zakresie nie może powodować odstąpienia przez organ od wskazania właściwego trybu poprzedzającego rozpoczęcie robót budowlanych jakim w tym przypadku będzie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organ przepisów postępowania, które uzasadniałyby uchylenie wydanych w sprawie decyzji (zgodnie z art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Uznając w tych okolicznościach, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.