Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1177/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 246, art. 247
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sek. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi L. z siedzibą w M., Włochy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy A. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Urząd Patentowy oddalił sprzeciw wniesiony przez L. Sp.A. z siedzibą w M. Włochy (dalej: skarżąca), przeciwko udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy AVIATOR o numerze [...] na rzecz J. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. w G. w na podstawie art. 246 i 247 ust. 2 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: p.w.p.), a także art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p.

Jak wynika z akt, w dniu [...] kwietnia 2009 r. do Urzędu Patentowego wpłynął sprzeciw L. S.p.A. wobec decyzji Urzędu z dnia [...] kwietnia 2008 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy AVIATOR na rzecz J. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. w G. Sporny znak towarowy przeznaczony został do oznaczania następujących towarów zawartych w klasach 9 i 16 klasyfikacji nicejskiej: łańcuszki i etui do okularów, szkła optyczne korekcyjne, szkła kontaktowe, lornetki, lunety, lupy, mikroskopy, okulary optyczne, okulary przeciwsłoneczne, okulary ochronne sportowe, oprawki do okularów; artykuły biurowe z wyjątkiem mebli, kalendarze, artykuły papiernicze, pióra wieczne oraz długopisy.

Jako podstawę prawną sprzeciwu wskazano art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku p.w.p.

W uzasadnieniu wnoszący sprzeciw podniósł, że jest projektantem i producentem okularów słonecznych i oprawek do okularów w segmencie wyrobów luksusowych. Jest on jednym ze światowych liderów posiadających ponad 6200 sklepów optycznych. Jednym z oznaczeń, którym opatrywane są towary wnoszącego sprzeciw jest AVIATOR. Uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy jest natomiast importerem okularów przeciwsłonecznych, co pozwala uznać, że miał on pełną świadomość, że prawa do oznaczenia AVIATOR mu nie przysługują. Pomimo tego, zdecydował się uzyskać prawo ochronne w celu zablokowania sprzeciwiającemu eksportu na rynek polski okularów przeciwsłonecznych tak oznaczanych.

Uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy AVIATOR w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. uznał zarzuty wnoszącego sprzeciw za bezzasadne. Uprawniony podkreślił, że zgłoszenie znaku towarowego dokonane zostało "w celu nabycia prawa dla odróżniania własnych towarów".

Wobec uznania sprzeciwu przez uprawnionego za bezzasadny, sprawa w trybie art. 247 ust. 2 p.w.p. została przekazana do rozstrzygnięcia w trybie postępowania spornego.

Na rozprawie w dniu [...] listopada 2010 r. strony podtrzymały stanowisko w sprawie.

Wnoszący sprzeciw przywołał historię swojej firmy, pozycję na rynku oraz skalę swojego działania podnosząc ponownie, że jest światowym liderem w zakresie projektowania, produkowania i dystrybucji okularów słonecznych oraz oprawek do okularów w segmencie wyrobów luksusowych. Wnoszący sprzeciw funkcjonuje w obrocie używając oznaczeń własnych, a także marek licencjonowanych. Do wnoszącego sprzeciw należy również marka R. , która od 1937 r. promuje modele okularów przeciwsłonecznych oznaczane m.in. znakiem towarowym AVIATOR. Model okularów tak opatrywanych osiągnął sukces komercyjny i jest kojarzony z pierwszorzędną jakością. Model ten cieszy się zainteresowaniem również wśród osób sławnych, w tym gwiazd filmowych. Wnoszący sprzeciw stwierdził, że uzyskał rejestrację na znak towarowy AVIATOR we Włoszech, Chinach, Indiach, Hong Kongu i Tajwanie. Podniósł także, że towary oznaczane jako AVIATOR są dostępne na rynku polskim. W samej Warszawie jest ponad 70 sklepów, które prowadzą od lat sprzedaż okularów R., w tym okularów AVIATOR. Wnoszący sprzeciw w celu promocji marki R.i oznaczenia AVIATOR podejmuje działania marketingowe. Wskazał, że uprawniony do spornego znaku towarowego był świadomy, że zgłasza cudze oznaczenie. Działając w tej samej branży posiadał wiedzę na temat innych konkurentów rynkowych zajmujących się produkcją i dystrybucją okularów posiadających ugruntowaną pozycję na rynku, w szczególności zaś wiedzę o oferowanych przez nich produktach i sposobach ich oznaczania.

Uprawniony podniósł, że wnoszący sprzeciw nie udowodnił swoich twierdzeń. Podkreślił, że przed zgłoszeniem spornego znaku towarowego do Urzędu Patentowego przeprowadził badanie zdolności rejestrowej znaku towarowego AVIATOR i nie stwierdził istnienia kolizji. W ocenie uprawnionego dołożył on zatem należytej staranności w celu ustalenia, czy zgłoszenie znaku towarowego AVIATOR nie naruszy cudzych praw wyłącznych. Podniósł także, że sam wnoszący sprzeciw udowodnił, że uprawniony prowadzi działalność gospodarczą i używa oznaczenia AVIATOR w odniesieniu do okularów przeciwsłonecznych. Tym samym wykluczone jest twierdzenie, że znak ten został zgłoszony bez zamiaru jego używania. Uprawniony wskazał, że w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego wnoszącemu Sprzeciw nie przysługiwały żadne prawa z rejestracji do oznaczenia AVIATOR. Strony zaś nie łączyły żadne stosunki zaufania, stosunki organizacyjne lub prawne. Natomiast wnoszący sprzeciw poza ogólnymi stwierdzeniami o zamiarze zablokowania mu możliwości eksportu na rynek polski okularów przeciwsłonecznych oznaczanych spornym znakiem towarowym, nie wykazał, by uprawniony takim zamiarem się kierował. Wnoszący sprzeciw nie przedstawił żadnych dowodów wykazujących działania spekulacyjne uprawnionego ani nie wykazał, by był uprawnionym do znaku towarowego AVIATOR oraz, że używał powyższy znak na terenie Polski.

Uprawniony w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. ponownie podkreślił, że wnoszący sprzeciw nie przedstawił jakichkolwiek wiarygodnych twierdzeń, którymi skutecznie zanegowałby okoliczność prawidłowego uzyskania przez uprawnionego prawa ochronnego na sporny znak towarowy. W ocenie uprawnionego załączone przez stronę przeciwną dowody nie potwierdzają rzeczywistego używania oznaczenia AVIATOR przez wnoszącego sprzeciw na terytorium Polski, w tym nie dowodzą faktu oferowania produktów zawierających takie oznaczenie. Uprawniony podniósł, że wnoszący sprzeciw nie udowodnił w żaden sposób, że jest uprawnionym do oznaczenia R. Stwierdził także, że brak zgłoszenia w Polsce przez wnoszącego sprzeciw znaku AVIATOR świadczy o braku zainteresowania spółki L. propagowaniem znaku na terytorium Polski. Podniósł, że załączone do akt faktury nie stanowią dowodu, że wnoszący sprzeciw sprzedawał okulary opatrzone oznaczeniem AVIATOR.

Wnoszący sprzeciw w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. uzupełnił materiał dowodowy, który w jego ocenie potwierdza, że oznaczenia R. jak i AVIATOR to oznaczenia do niego należące. Nie zgodził się z oceną dowodów dokonaną przez stronę przeciwną oraz interpretacją złej wiary. Wnoszący sprzeciw podtrzymał stanowisko, że dokonanie zgłoszenia ze świadomością, iż w obrocie funkcjonuje identyczne, niezarejestrowane oznaczenie, nakładane na tożsame towary, wyczerpuje znamiona zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze.

Uprawniony w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. wniósł o oddalenie wszelkich twierdzeń oraz środków dowodowych, w tym wszelkich pism i oświadczeń złożonych przez wnoszącego sprzeciw po dniu 30 kwietnia 2009 r. jako sprekludowanych. Uprawniony podtrzymał stanowisko w sprawie dotyczące oceny dowodów przedłożonych do akt sprawy przez wnoszącego sprzeciw oraz w zakresie braku dowodów złej wiary.

Na rozprawie w dniu [...] września 2011 r. wnoszący sprzeciw wskazał, że nabył prawa do znaku towarowego R. na mocy umowy zawartej w dniu [...] czerwca 1999 r. z firmą B. Firma ta stworzyła i wypromowała w Stanach Zjednoczonych Ameryki model okularów oznaczony jako AVIATOR. Podniósł, że jeżeli oznaczenie było używane przez wiele lat również w Polsce to w grę wchodzi nie tylko zamiar zablokowania rynku, ale również ewentualne czerpanie korzyści z cudzego dorobku. Trudno bowiem uznać, że oznaczenie to wymyślił sam uprawniony. Wnoszący sprzeciw podniósł także, że uprawniony próbuje przejmować oznaczenia innych firm, o czym świadczyć ma przedłożony załącznik dotyczący znaku towarowego PAPARAZZI oraz wydruk z Internetu wskazujący na różne modele okularów tak oznaczane.

Uprawniony podtrzymał stanowisko w sprawie. Podniósł, że wnoszący sprzeciw nie używa w sposób rzeczywisty znaku torowego AVIATOR. Na okoliczność zarzucanej złej wiary nie przedstawiono w sprawie żadnych dowodów. Podniósł, że wnoszący sprzeciw zgłosił znak wspólnotowy AVIATOR, jednakże zgłoszenie to zostało wycofane. Natomiast inspiracją uprawnionego do stworzenia spornego znaku towarowego był film pt.: "Aviator" z udziałem Leonardo DiCaprio, który cieszył się w Polsce dużą popularnością w przeciwieństwie do okularów wnoszącego sprzeciw tak oznaczanych. Natomiast pomysł zgłoszenia znaku towarowego PAPARAZZI związany był z popularnością tej profesji i zaistnieniem takiej nazwy w Polsce. Uprawniony dołączył do akt sprawy dowody na okoliczność używania spornego znaku towarowego w Polsce.

Na rozprawie w dniu [...] grudnia 2011 r. strony podtrzymały stanowisko w sprawie. Uprawniony podniósł, że przedłożone w sprawie faktury dotyczące wprowadzenia na rynek polski okularów z oznaczeniem [...] nie zawierają oznaczenia AVIATOR i dotyczą ilości nie przekraczającej 20 sztuk. Natomiast aktor występujący w filmie "Aviator" nie występował w okularach, na których widoczne byłoby oznaczenie AVIATOR.

Kolegium Orzekające nie podzieliło stanowiska uprawnionego do prawa ochronnego na sporny znak towarowy o konieczności "oddalenia wszelkich twierdzeń i oświadczeń złożonych przez wnioskodawcę po dniu 30 kwietnia 2009 r. (...) jako sprekludowanych" wyrażając pogląd, iż zasadniczą cechą sprzeciwu unormowanego w art. 246 p.w.p. jest ograniczenie w czasie możliwości skorzystania z tego środka w nieprzywracanym terminie sześciu miesięcy od dnia opublikowania informacji o udzieleniu prawa wyłącznego. W terminie tym sprzeciw powinien zostać wniesiony wraz z właściwym umotywowaniem. W ocenie Kolegium Orzekającego istotą umotywowania sprzeciwu jest wskazanie i opisanie, choćby w sposób ogólnikowy tych okoliczności, które na późniejszym etapie postępowania (w przypadku uznania sprzeciwu za bezzasadny) umożliwią zakreślenie granic sprawy poprzez sformułowanie konkretnych zarzutów i odniesienie ich do konkretnie wskazanych przepisów prawa materialnego. W niniejszej sprawie wnoszący sprzeciw zawarł w sprzeciwie podstawę prawną żądania unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy AVIATOR o numerze [...] oraz umotywował swoje żądanie poprzez wskazanie zarzutu zgłoszenia spornego znaku towarowego w złej wierze. Nie ma zatem przeszkód by w toku postępowania spornego i w wyznaczonych przez siebie granicach wnoszący sprzeciw nie formułował dalszych twierdzeń oraz dołączał do akt sprawy dowodów na okoliczność podnoszonego w sprzeciwie zarzutu. Termin wskazany w art. 246 p.w.p. nie jest bowiem tożsamy ze znajdującym zastosowanie w postępowaniu spornym art. 255 ust. 5 p.w.p. zakreślającym termin na podniesienie wszystkich twierdzeń i dowodów na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania. Przyjęcie odmiennego punktu widzenia czyniłoby zbędnym zastosowanie art. 255 ust. 5 p.w.p. w postępowaniu spornym prowadzonym na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny.

W niniejszej sprawie wnoszący sprzeciw podniósł, że prawo ochronne na znak towarowy AVIATOR zostało udzielone z naruszeniem przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., gdyż znak ten zgłoszony został do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony w złej wierze.

Urząd Patentowy w decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. nie podzielił stanowiska wnoszącego sprzeciw o zgłoszeniu spornego znaku towarowego AVIATOR w złej wierze. W pierwszej kolejności podkreślił, że wnoszący sprzeciw nie wykazał, że oznaczenie AVIATOR, do którego prawa przysługują wnoszącemu sprzeciw w wybranych krajach, uzyskało szczególną pozycję na rynku polskim. Niezależnie od podnoszonej przez wnoszącego sprzeciw obecności okularów tak oznaczanych w innych krajach oraz używania ich przez osoby publiczne i ogólnie rozpoznawalne, wnoszący sprzeciw nie wykazał także, by w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego w Urzędzie Patentowym polski odbiorca miał świadomość szczególnej pozycji towarów tak oznaczanych za granicą. Nie świadczą o tym załączniki dołączone do pisma wnoszącego sprzeciw z dnia [...] listopada 2010 r. Załącznik nr 1 (akta sprawy, karty 150 - 158) stanowiący artykuł zamieszczony w internecie i opisujący pozycję rynkową wnoszącego sprzeciw jako dokument sporządzony w języku angielskim nie został skierowany do polskiego odbiorcy. W artykule tym pomimo, że zostało wymienionych kilkanaście oznaczeń okularów przeciwsłonecznych wnoszącego sprzeciw, brak jest spornego znaku towarowego. Kolejne artykuły oraz zdjęcia (załączniki 3, 4, 5 i 6, karty 126-136 oraz załącznik do pisma z dnia 14 października 2011 r., karty 360 - 361) powstały po dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego i nie pozwalają na stwierdzenie, że informacje w nich zawarte były znane polskiemu odbiorcy przed tą datą. Wnoszący sprzeciw dołączył natomiast do akt sprawy dowody potwierdzające uzyskanie praw do znaku towarowego w innych krajach, a mianowicie we Włoszech, Indiach, Chińskiej Republice Ludowej, Republice Chińskiej (Tajwan), a także w Hongkongu. Zarówno przywołany powyżej artykuł jak i terytorialny zakres ochrony potwierdza, ze wnoszący sprzeciw nie eksponował i nie chronił oznaczenia AVIATOR nie tylko w Polsce, ale i na rynku europejskim (z wyłączeniem Włoch) w sposób, który odzwierciedlałby jego wyobrażenie o pozycji okularów tak oznaczanych. Tymczasem ochrona niezarejestrowanego znaku towarowego dotyczy sytuacji szczególnych i może być przyznana jedynie w określonych warunkach. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2009 r. (sygn. akt II GSK 110/08) w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy TIFFANY stwierdził w sposób następujący: "Na zakończenie rozważań oceniających zgodność z prawem zaskarżonego wyroku nasuwa się uwaga ogólna. Urząd Patentowy RP i Sąd I instancji decydując się na interpretację przepisu art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, która pozwala na udzielenie na jego podstawie ochrony niezarejestrowanym w Polsce, renomowanym znakom towarowym powinni zważyć, że taka ochrona przez to, że dotyczy znaków niezarejestrowanych, ma charakter szczególny, stanowi wyjątek od zasady chronienia praw własności przemysłowej przez rejestrację. To zaś wymaga zachowania dużej staranności, aby bez należytego uzasadnienia nie deprecjonować znaczenia rejestracji znaku towarowego, nie sprowadzać jej do zabiegu czysto formalnego, nieposiadającego większej wagi. Nie kwestionować więc istoty działania Urzędu Patentowego RP". Organ podkreślił, że fakt funkcjonowania oznaczenia za granicą, którego pozycja nie była bliżej znana polskiemu odbiorcy nie kreuje prawa do znaku towarowego na terytorium Polski. Zdaniem UP nawet jeśli uznać, że katalogi kolekcji okularów sporządzone w języku angielskim były rozprowadzane w Polsce (zgodnie z oświadczeniem pracownika wnoszącego sprzeciw (karty 228 - 229), a zawarte w nich kody towarów dotyczą okularów oznaczanych jako AVIATOR (np.: karta 202), co znajduje odpowiednie odzwierciedlenie w załączonych do akt fakturach (69 - 78), to pojedyncze sztuki wprowadzonego do Polski towaru mogły być nie zauważone nie tylko przez potencjalnych polskich odbiorców, ale i działających na rynku konkurentów. Jak słusznie zauważył uprawniony, do prawa ochronnego na sporny znak towarowy faktury dotyczące okularów, których liczba nie przekracza 20 sztuk nie świadczą o rzeczywistym używaniu tego oznaczenia na terenie Polski. Nie sposób zatem uznać, że zgłoszenie spornego znaku towarowego nastąpiło z naruszeniem praw wnoszącego sprzeciw i miało charakter blokujący. Bezsporne między stronami było, że okulary są przedmiotem działalności uprawnionego do prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Uprawniony przedstawił również faktury, z których wynika, że zamawiał okulary tak oznaczane u producenta (karty 312-329). Nie można także odmówić uprawnionemu prawa do wyboru oznaczeń, których potencjalna nośność wynikać może z popularności określonych terminów i skojarzeń (PAPPARAZZI, AVIATOR) w określonym kręgu kulturowym. UP przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2002 r. (sygn. akt II SA 3856/01), w którym stwierdził: "Ogólne zatem wskazanie, że uzyskaniu prawa z rejestracji znaku towarowego towarzyszył zamiar zamknięcia konkurentom dostępu do rynku, nie wystarcza w celu udowodnienia złej wiary. Wymaga przy tym podkreślenia, że prawo z rejestracji znaku towarowego jako prawo wyłączne z natury rzeczy wprowadza pewne ograniczenia; udzielenie prawa z rejestracji na dany znak towarowy na rzecz jednej osoby oznacza, że inne osoby nie mogą tego znaku używać. Wyłączność dla jednych, zawsze oznacza ograniczenie dla innych". Mając na uwadze powyższe Urząd Patentowy uznał, że postawione w sprawie zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Wnoszący sprzeciw nie wykazał bowiem takich okoliczności, które czyniłyby zarzut zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze zasadnym i udowodnionym. W sprzeciwie podkreślono, że zgłoszenie znaku powinno zmierzać do uzyskania prawa ochronnego w celu wyłącznego używania znaku towarowego dla odróżniania własnych towarów. Natomiast zgłoszeniu temu nie mogą towarzyszyć inne zamiary. Organ doszedł natomiast do przekonania, iż nie wykazano, aby wspomniane "inne zamiary" towarzyszyły uprawnionemu, który zamawiał towar oznaczony spornym znakiem towarowym mieszczący się w zakresie jego działalności gospodarczej.

Spółka L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na wynik sprawy;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 8, art. 11 i art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, "polegające na braku wyczerpującego zbadania sprawy, pominięciu szeregu istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie decyzji, a także naruszenie art. 107 § 3 kpa polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co również miało istotny wpływ na wynik sprawy".

Jak wynika z uzasadnienia skargi skarżący nie podziela dokonanej przez Urząd oceny zarzutu zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze, który to zarzut stał się podstawą wniesienia przez L.S.p.A., z siedzibą w M., Włochy, sprzeciwu od decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] kwietnia 2008 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy AVIATOR o numerze [...].

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wyraził pogląd, iż przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zatem wniósł o jej oddalenie.

Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w piśmie przygotowawczym z dnia [...] listopada 2012 r., natomiast uczestnik postępowania – w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest legalność decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [..] grudnia 2011 r. oddalającej sprzeciw wniesiony przez L. S.p.A. z siedzibą w M. Włochy, przeciwko udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy AVIATOR o numerze [...] na rzecz J. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. w G. w na podstawie art. 246 i 247 ust. 2 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: p.w.p.), a także art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p.

Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga jest bezzasadna.

Jako podstawę prawną sprzeciwu wskazano art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku p.w.p. zaś pogląd o zgłoszeniu znaku w złej wierze skarżąca spółka wywodziła z faktu wprowadzania przez uprawnionego do obrotu okularów przeciwsłonecznych i pokrewnych akcesoriów na rynek polski pomimo świadomości funkcjonowania na tymże rynku firmy L.S.p.A. z siedzibą w M. , której przysługuje prawo do posługiwania się znakiem AVIATOR w odniesieniu do towarów tego samego rodzaju.

Na wstępie wymaga jednoznacznego stwierdzenia, iż Sąd nie podziela poglądu prawnego skarżącej, zgodnie z którym sam fakt dokonania zgłoszenia znaku towarowego, którego inny przedsiębiorca używa, stanowi działanie w złej wierze. Monopolizacja oznaczenia jest zwykłą funkcją prawa ochronnego na znak towarowy. Innymi słowy, przedsiębiorca musi liczyć się z negatywnymi skutkami nieskorzystania z ustawowo przysługującej mu akcji – zgłoszenia używanego faktycznie w obrocie znaku do Urzędu Patentowego RP celem objęcia go ochroną.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym (podobnie jak w cywilnym) spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne (por. wyrok NSA: z dnia 4 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA 3103/2001).

Pojęcie "złej wiary" nie zostało zdefiniowane w ustawie Prawo własności przemysłowej. W piśmiennictwie wskazuje się, że zła wiara zgłaszającego znak towarowy obejmuje wszelkie przypadki nieuczciwego zgłaszania znaków towarowych, a więc nie jest ona tylko kwestią subiektywnego przekonania osoby działającej, ale też kwestią obiektywnych zdarzeń. Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze należy łączyć z zamiarem szkodzenia prawom lub godnym ochrony interesom uczestnika postępowania bądź też innych podmiotów, które poprzez to zgłoszenie mogły zostać naruszone. Przy świadomości istnienia przeszkód rejestracji lub wcześniejszego używania znaku przez inną osobę muszą towarzyszyć tym zdarzeniom inne, dodatkowe okoliczności. W orzecznictwie europejskim np.: decyzji OHIM z dnia 25 października 2000 r. w sprawie znaku towarowego BE NATURAL czy też decyzji z dnia 1 sierpnia 2003 r. w sprawie znaku towarowego EAST SIDE MARIO'S podkreśla się, że muszą zaistnieć okoliczności wskazujące, że zgłoszenie było nieuczciwe w świetle ogólnych zasad prawnych, jak też zwłaszcza interesów innych przedsiębiorców. Zatem pomimo, że nie istnieje zamknięty katalog okoliczności przemawiających za złą wiarą zgłaszającego znak towarowy czyni się założenie, że okoliczności te powinny dowodzić złej wiary w sposób jednoznaczny i obiektywny. Mając na uwadze domniemanie dobrej wiary wnoszący sprzeciw powinien zatem wykazać, że okoliczności istniejące w dacie zgłoszenia znaku towarowego lub istniejące przed powyższą datą dowodzą że uprawniony działał w złej wierze. Zgodnie z orzecznictwem (np.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 839/09) dla przyjęcia złej wiary konieczne jest jej wykazanie, a nie domniemywanie.

Do okoliczności, o jakich mowa powyżej, może należeć zgłoszenie znaku towarowego w celu zablokowania zgłoszenia lub używania znaku przez osobę dysponującą tym znakiem, a zatem z zamiarem przejęcia pozycji danego znaku towarowego. Ponadto okolicznością taką może być zgłoszenie w celach spekulacyjnych, gdy wcześniej nie występuje używanie znaku przez inny podmiot, lecz zgłaszający liczy na potencjalne zainteresowanie znakiem. Zgłoszenie takie może być zatem połączone z zamiarem zaoferowania go - już po udzieleniu prawa - innym podmiotom. Wreszcie zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze może mieć miejsce, gdy zgłoszenie to dokonane zostało przez osobę, którą łączy z podmiotem faktycznie używającym ten znak szczególny stosunek zaufania. W niniejszej sprawie podniesiono, że uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy AVIATOR zgłosił znak w celu zablokowania możliwości korzystania z niego przez wnoszącego sprzeciw. Nie zostało w ocenie Sądu wykazane naganne zachowanie uprawnionego oraz brak spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia prawa ochronnego na dzień zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym. W szczególności wnoszący sprzeciw nie wykazał, że oznaczenie AVIATOR, do którego prawa przysługują wnoszącemu sprzeciw w wybranych krajach, uzyskało szczególną pozycję na rynku polskim.

Zdaniem Sądu organ w sposób prawidłowy zgromadził materiały niezbędne do ustalenia i oceny stanu faktycznego sprawy. Ocena prawna została przeprowadzona w sposób zgodny z obowiązującym stanem prawnym. Decyzja odpowiada prawu, a rozumowanie organu zawarte w jej uzasadnieniu zawiera ciąg logiczny odzwierciedlający motywy, jakimi kierował się organ przy dokonywaniu analizy sprawy.

Z uwagi na powyższe w myśl art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę.