Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 42/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędziowie WSA Jolanta Zdanowicz asesor WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Inga Szcześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłacania zryczałtowanego ekwiwalentu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. O., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] września 2004 r. nr [...], dotyczącą odmowy wypłacania skarżącemu ekwiwalentu za rezygnację z prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że K. O., na podstawie art. 24 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (t.j. z 2002 r. Dz. U. Nr 42, poz. 368, z późn. zm.), złożył Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] wniosek o niewydawanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, który stanowił podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o wypłacaniu zryczałtowanego ekwiwalentu za rezygnację z prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, w wysokości 50% maksymalnej stawki opłat za używanie lokalu, za przysługującą żołnierzowi maksymalna powierzchnię użytkową podstawową.

Ponieważ, zgodnie z zaświadczeniem Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...], na dzień 27 września 2004 r. zainteresowany nie został wyznaczony na stanowisko służbowe w tej jednostce, Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., na podstawie art. 24 ust. 6 przywołanej ustawy, decyzją z [...] września 2004 roku odmówił mu wypłacania zryczałtowanego ekwiwalentu za rezygnację z prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.

Od niniejszej decyzji K. O. wniósł odwołanie do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej podnosząc, iż decyzja ta jest bezpodstawna i wydana z naruszeniem prawa oraz wniósł o jej uchylenie.

Po jego rozpatrzeniu organ odwoławczy uznał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie, gdyż błędne jest przekonanie odwołującego się, że nabył on prawo do wnioskowanego świadczenia, ponieważ w dniu wejścia w życie przywołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2004 roku, pomimo, że nie objął stanowiska z dniem 1 lipca 2004 r., to zajmował on poprzednie stanowisko i pełni służbę w tej jednostce do chwili obecnej.

Przywołane przez odwołującego się przepisy określają, zdaniem organu II instancji, wyłącznie właściwość rzeczową, czyli wskazują kompetencje organu oraz formę i treść jego działania, a także przypadki w jakim działanie to może lub musi być podjęte i nie mogą stanowić podstawy do uznania roszczeń skarżącego za uzasadnione.

Zdaniem organu odwoławczego, podstawowe znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma informacja Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia 27 września 2004 r. skierowana do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., że K. O., w powyższej dacie, nie jest wyznaczony na stanowisko służbowe i znajduje się w ewidencji Jednostki Wojskowej nr [...]. Organ II instancji uznał, że dokument ten jest dowodem na to, że odwołujący się nie zajmował stanowiska służbowego w tej jednostce, co jest podstawą do wydania decyzji odmawiającej wypłacania zryczałtowanego ekwiwalentu za rezygnację z prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, z uwagi na niespełnienie przesłanki uzależniającej złożenie wniosku o wypłatę zryczałtowanego ekwiwalentu za rezygnację z prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nie później niż czternaście dni od objęcia stanowiska służbowego w tej jednostce.

Biorąc to pod uwagę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał w mocy decyzji organu I instancji.

Jednocześnie organ II instancji stwierdził, że podjęte rozstrzygnięcie nie niweczy uprawnień strony do złożenia stosownego wniosku do dowódcy jednostki wojskowej - nie później niż czternaście dni od dnia objęcia stanowiska służbowego - o niewydawanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, który będzie stanowił podstawę do wszczęcia ponownego postępowania w sprawie wypłacania zryczałtowanego ekwiwalentu za rezygnację z prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.

Skargę na powyższą decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. O., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skarżący zarzucił decyzji organu II instancji obrazę prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 24 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych.

Podniósł, że przesłanki złożenia właściwego wniosku, nie później niż czternaście dni od objęcia stanowiska służbowego w danej jednostce, nie można uznać za podstawę uprawniającą do składania wniosku, gdyż jest to jego zdaniem jedynie wskazanie ostatecznego terminu na złożenie takiego wniosku, a nie początkowego terminu na złożenie wniosku. Skarżący nie widzi powodów, dla których żołnierz nie miałby możliwości zrezygnowania z przysługującego mu prawa także z dniem wyznaczenia na stanowisko i musiałby czekać ze złożeniem wniosku o rezygnacji z prawa do zamieszkiwania do dnia objęcia stanowiska. Zdaniem skarżącego określenia "wyznaczenie na stanowisko", i "objęcie stanowiska" to nie tożsame pojęcia i następują w innym czasie. Tymczasem w decyzji Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej uznaje te dwa określenia za tożsame, co jest błędem, jego zdaniem.

Nadto skarżący stwierdził, iż zawarta w zaskarżonej decyzji interpretacja Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, uzależniająca przyznanie ekwiwalentu od objęcia stanowiska, odbiera uprawnienie do tego ekwiwalentu żołnierzom służby stałej, którzy byli wyznaczeni na stanowiska z dniem 1 lipca 2004 r. - te same, które zajmowali przed dniem 1 lipca 2004 r. Skarżący uważa, że ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych z dniem 1 lipca 2004 r. przyznała wszystkim żołnierzom służby stałej - zarówno tym wyznaczonym na stanowiska, jak i nie wyznaczonym, z tym dniem prawo do zdecydowania: czy będą korzystać z prawa do zamieszkiwania, czy chcą z niego zrezygnować. Skarżący uznał, że w wyniku stanowiska, prezentowanego przez Wojskową Agencję Mieszkaniową w zaskarżonej decyzji, sztucznie będzie on powiększał kolejkę oczekujących na przyznanie lokalu mieszkalnego, którego w rzeczywistości nie chcę i dlatego nie zgadzając się z nim, wniósł o jej uchylenie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.

Zgodnie z treścią art. 1a pkt 2, art. 22 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1, 2 , 2a, 5 i ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. z 2005 r. Dz. U. Nr 41, poz. 398, ze zm.) ilekroć w przywołanej ustawie jest mowa o żołnierzu służby stałej - należy przez to rozumieć żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej. Żołnierzowi służby stałej od dnia wyznaczenia go na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przysługuje prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Dyrektor oddziału regionalnego Agencji właściwy dla garnizonu, w którym żołnierza służby stałej wyznaczono na stanowisko służbowe lub w którym zajmuje takie stanowisko, na wniosek dowódcy jednostki wojskowej, wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania na czas pełnienia obowiązków na tym stanowisku, w lokalu mieszkalnym w miejscowości, w której żołnierz został wyznaczony na stanowisko służbowe lub zajmuje takie stanowisko albo w miejscowości pobliskiej, bądź wydaje decyzję, o której mowa w ust. 6 tego artykułu. Decyzja o prawie zamieszkiwania może obejmować zasób mieszkaniowy towarzystwa budownictwa społecznego oddanego Agencji do dyspozycji na podstawie umowy oraz zasób mieszkaniowy pozyskiwany przez Agencję na podstawie innych tytułów prawnych. W przypadku braku możliwości zrealizowania wniosku dowódcy jednostki wojskowej o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, dyrektor oddziału regionalnego Agencji informuje o tym dowódcę i wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania w kwaterze zastępczej albo kwaterze internatowej bądź skierowanie do internatu na warunkach określonych w rozdziale 5 omawianej ustawy. Natomiast w przypadku zaistnienia możliwości zrealizowania wniosku, o którym mowa, dyrektor oddziału regionalnego Agencji informuje o tym dowódcę jednostki wojskowej i wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.

Właściwy organ nie wydaje się decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym:

1) na pisemny wniosek żołnierza służby stałej, zgłoszony do dowódcy jednostki wojskowej nie później niż czternaście dni od dnia objęcia stanowiska służbowego w tej jednostce;

2) jednemu z małżonków, w przypadku gdy oboje małżonkowie są żołnierzami służby stałej;

3) żołnierzowi służby stałej, który skorzystał z uprawnień, o których mowa w art. 87 tej ustawy, lub nie zwolnił osobnej kwatery stałej.

W przypadku, o którym mowa w pkt 1, dyrektor oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wydaje decyzję w sprawie wypłacania zryczałtowanego ekwiwalentu za rezygnację z prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w wysokości 50 % maksymalnej stawki opłat za używanie lokalu, określonej w art. 36 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, za przysługującą żołnierzowi służby stałej maksymalną powierzchnię użytkową podstawową, o której mowa w art. 26 tej ustawy. Od dnia wpłynięcia wniosku, o którym mowa w pkt 1, do oddziału regionalnego Agencji, żołnierzowi służby stałej nie przysługuje zakwaterowanie w kwaterze zastępczej ani w kwaterze internatowej. Za zakwaterowanie w internacie ponosi natomiast pełną odpłatność.

Przywołane przepisy przewidują więc, w przypadku wyznaczenia żołnierza służby stałej na stanowisko służbowe w określonej jednostce wojskowej, uzyskanie przez niego prawa do zamieszkiwania na czas pełnienia obowiązków na tym stanowisku w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, w miejscowości, w której żołnierz został wyznaczony na stanowisko służbowe albo w miejscowości pobliskiej. W określonej przepisami powołanej ustawy sytuacji żołnierz służby stałej może złożyć wniosek o wydanie decyzji o wypłacaniu zryczałtowanego ekwiwalentu za rezygnację z prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.

Jednak by żołnierz służby stałej mógł wnioskować o wydanie decyzji o wypłacaniu zryczałtowanego ekwiwalentu za rezygnację z prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, muszą być kumulatywnie spełnione następujące przesłanki:

1. z uprawnienia tego może skorzystać jedynie żołnierz służby stałej,

2. żołnierz musi zostać wyznaczony na stanowisko służbowe,

3. żołnierz musi złożyć w tej sprawie pisemny wniosek do dowódcy jednostki wojskowej,

4. wniosek ten musi być złożony przez żołnierza nie później niż czternaście dni od dnia objęcia stanowiska służbowego w jednostce.

Z analizy akt sprawy wynika (pismo Jednostki Wojskowej nr [...] nr [...] z dnia 21 września 2004 r., skierowane do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej), że w czasie wydawania kwestionowanych decyzji, na skutek odwołania skarżącego do Ministra Obrony Narodowej i uchylenia rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2004 r., dotyczącego wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe w nowym etacie Jednostki Wojskowej nr [...], nie został on wyznaczony na stanowisko służbowe w tej jednostce. Fakt ten potwierdził także skarżący w dniu 8 grudnia 2005 r. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

Skoro skarżący - w związku z uchyleniem rozkazu personalnego przeniesienia na nowe stanowisko służbowe - nie był już w dacie wydawania decyzji żołnierzem wyznaczonym do objęcia nowego stanowiska służbowego w jednostce wojskowej, to nie została spełniona jedna z przesłanek zawartych w art. 5 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W tej zaś sytuacji brak było podstaw do wydania pozytywnej decyzji opartej na art. 24 ust. 6 tej ustawy.

Równocześnie wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 24 ust. 2a i ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, w przypadku zaistnienia możliwości zrealizowania wniosku dowódcy jednostki wojskowej o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania żołnierza służby stałej, dyrektor oddziału regionalnego Agencji informuje o tym dowódcę jednostki wojskowej i wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Odmowa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym znajdującym się w miejscowości, w której żołnierz służby stałej zajmuje stanowisko służbowe, lub w miejscowości pobliskiej powoduje utratę uprawnień związanych z zakwaterowaniem, przez czas zajmowania danego stanowiska służbowego. Nie znajdują więc żadnych podstaw prawnych twierdzenia skarżącego zawarte w skardze, że ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, z dniem 1 lipca 2004 r. przyznała wszystkim żołnierzom służby stałej, prawo do zdecydowania: czy będą korzystać z prawa do zamieszkiwania, czy chcą z niego zrezygnować i otrzymywać zryczałtowany ekwiwalent.

Z wyżej wyjaśnionych względów Sąd uznał, że ani zaskarżona decyzja, ani utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.