Wyrok NSA oz. w Krakowie, sygn. akt SA/Kr 664/82
NSA oz. w Krakowie
Data orzeczenia: 1982-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatki inne
Podatkowe postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 2, art. 145 par. 1 pkt 7 i 8, art. 154, art. 176 par. 4, art. 196
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: 1. Zgodnie z art. 16 par. 2 i art. 196 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje oceny zgodności zaskarżonej decyzji administracyjnej z prawem w świetle stanu faktycznego sprawy istniejącego w chwili jej wydania. Zmiany tego stanu, zaszłe po wydaniu decyzji ostatecznej /jeżeli nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 145 par. 1 pkt 7 lub 8 Kpa/ nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności lub uchylenia tej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny.

2. Zmiana sytuacji faktycznej lub prawnej, powstała po wydaniu ostatecznej decyzji administracyjnej w sprawie zobowiązania podatkowego, może być ewentualnie podstawą do wystąpienia zainteresowanych osób do właściwego organu administracji państwowej - w terminie i trybie określonym przez kodeks postępowania administracyjnego - z żądaniem uchylenia lub zmiany decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe.

TEZY

1. Zgodnie z art. 16 par. 2 i art. 196 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje oceny zgodności zaskarżonej decyzji administracyjnej z prawem w świetle stanu faktycznego sprawy istniejącego w chwili jej wydania. Zmiany tego stanu, zaszłe po wydaniu decyzji ostatecznej /jeżeli nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 145 par. 1 pkt 7 lub 8 Kpa/ nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności lub uchylenia tej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny.

2. Zmiana sytuacji faktycznej lub prawnej, powstała po wydaniu ostatecznej decyzji administracyjnej w sprawie zobowiązania podatkowego, może być ewentualnie podstawą do wystąpienia zainteresowanych osób do właściwego organu administracji państwowej - w terminie i trybie określonym przez kodeks postępowania administracyjnego - z żądaniem uchylenia lub zmiany decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Krystyny R. na decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 grudnia 1981 r. nr Fn.IV-3252/139/5/81 w przedmiocie wymiaru podatku od spadków i darowizn.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 29 grudnia 1981 r. nr Fn.IV-3252/139/5/81, uwzględniając w części odwołanie Krystyny R. od decyzji Naczelnika Dzielnicy w Krakowie z dnia 5 czerwca 1981 r. nr 187/81, uchylił tę decyzję i ustalił należny podatek od spadków i darowizn w łącznej kwocie 103.920 zł. Podatek ten ustalono z tytułu darowizn dokonanych w latach 1978-1980 na rzecz Krystyny R. przez jej rodziców Annę B. i Danielę B. w kwotach po 443.500 zł na budowę jej domu jednorodzinnego na działce przy ulicy S.U. nr 1 w Krakowie. Od darowizny dokonanej przez każdego z rodziców wymierzono podatek w kwocie po 51.960 zł.

Naczelnik Dzielnicy przyjął w swej decyzji z dnia 5 czerwca 1981 r., zmienionej przez organ odwoławczy, że całość wymienionych nakładów na budowę domu skarżącej, w kwocie 887.000 zł, stanowiła darowiznę dokonaną przez Annę B. na rzecz Krystyny R. i w związku z tym obciążył wymienioną podatkiem od spadków i darowizn w kwocie 130.400 zł.

Krystyna R. zaskarżyła decyzję prezydenta Miasta Krakowa do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o podatku od spadków i darowizn /Dz.U. nr 45 poz. 228/ oraz art. 231 i art. 889 Kc w związku z art. 888 Kc. W uzasadnieniu swej skargi, podobnie zresztą jak w odwołaniu, skarżąca podniosła, że brak było podstaw do uznania, że dokonane przez jej rodziców nakłady finansowe na budowę domu na jej działce mogą być uznane za darowiznę dokonaną na jej rzecz, a to z tego powodu, że budynek ten nie został jeszcze ukończony i odebrany zgodnie z obowiązującymi przepisami, a ponadto skarżąca nie złożyła oświadczenia co do przyjęcia tych nakładów jako darowizny.

Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi, twierdząc, że nakłady finansowe rodziców skarżącej na budowę domu jednorodzinnego na jej działce są przysporzeniem majątkowym dokonanym na rzecz Krystyny R., która - jako właścicielka działki - stała się właścicielką budynku wzniesionego na tej działce. Matka skarżącej, Anna B., której skarżąca udzieliła pełnomocnictwa do budowy tego domu, w czasie przesłuchania w dniu 27 lutego 1981 r. wyraźnie zeznała, że nakładów na budowę tego domu dokonała dla Krystyny R. i jej córki Aleksandry. Jakkolwiek strony nie zawarły formalnej umowy darowizny, to jednak - zdaniem Prezydenta - przysporzenie majątkowe, jakie w wyniku zaistniałej czynności prawnej nastąpiło na rzecz skarżącej, należało uznać za darowiznę w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Wymiar podatku od spadków i darowizn był więc w pełni uzasadniony.

Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącej przedłożył odpis sentencji wyroku Sądu Rejonowego w Krakowie z dnia 20 lipca 1981 r., I.C.758/82/K, którym nakazano Annie B. zawrzeć z Krystyną R. umowę kupna-sprzedaży działki budowlanej, na której wybudowany został budynek. Pełnomocnik skarżącej oświadczył równocześnie, że udzielone wcześniej przez skarżącą pełnomocnictwo jej matce - Annie B., upoważniające ją do budowy domu na rzecz Krystyny R. i na jej nieruchomości, było przyczyną pozorną, mającą na celu uzyskanie pozwolenia na budowę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podniesiony przez skarżącą zarzut niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem nie znajduje uzasadnienia, w świetle bowiem zebranego przez organ administracji materiału dowodowego za zgodne z przepisami prawa należy uznać ustalenie, że poniesione w latach 1978-1980 przez Annę B. nakłady w kwocie 887.000 zł na budowę domu jednorodzinnego skarżącej na jej działce położonej w Krakowie, przy ulicy S.U. nr 1 miały - w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego: art. 888 i następne - charakter darowizn dokonanych przez obojga rodziców skarżącej, tj. Annę B. i Daniela B. w kwocie po 443.500 zł, gdyż źródłem tych nakładów był majątek dorobkowy obojga małżonków B.

To, że nakłady te miały charakter darowizny, wynika także z oświadczenia Anny B., jakie złożyła ona w dniu 27 lutego 1981 r. w obecności skarżącej w Okręgowym Zarządzie Dochodów Państwa i Kontroli Finansowej w Krakowie, że nakładów na budowę domu dokonała wyłącznie dla Krystyny R. oraz jej córki, Aleksandry.

Istniała także podstawa do tego, by pisemne oświadczenie Krystyny R., wyrażające zgodę na wydatkowanie przez Annę B., jej własnych środków finansowych na budowę domu skarżącej /pełnomocnictwo notarialne, Rep. A. nr 1948/78/ uznać za wyrażenie zgody na tak dokonaną darowiznę na jej rzecz.

Zgodnie z art. 16 par. 2 i art. 196 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje oceny zgodnie zaskarżonej decyzji administracyjnej z prawem w świetle stanu faktycznego sprawy istniejącego w chwili jej wydania. Zmiany tego stanu, zaszłe po wydaniu decyzji ostatecznej /jeżeli nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 145 par. 1 pkt 7 lub 8 Kpa/, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności lub uchylenia tej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zmiana sytuacji faktycznej lub prawnej, powstała po wydaniu ostatecznej decyzji administracyjnej w sprawie zobowiązania podatkowego, może być ewentualnie podstawą do wystąpienia przez zainteresowane osoby do właściwego organu administracji, w terminie i trybie określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, z żądaniem uchylenia lub zmiany decyzji administracyjnej, ustalającej zobowiązanie podatkowe. Odnosi się to do wyroku Sądu Rejonowego z dnia 20 lipca 1981 r.

W tym stanie rzeczy, skoro Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę jako bezzasadną oddalił.