Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 12/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1991 nr 79 poz 349
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych.
article: art. 40, art. 132 ust. 1,2,3,; art. 132a, art. 135g; art. 134, art 134h, art. 135j, art.
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2002 nr 151 poz 1261
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz  przebiegu służby policjantów
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Protokolant Asystent sędziego Jowita Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 marca 2010 r. sprawy ze skargi M. L. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie naruszenia dyscypliny służbowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] sierpnia 2009 r. Komendant Miejski Policji w B. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko kom. M. L. - Naczelnikowi [...]i w B., a następnie orzeczeniem dyscyplinarnym Nr [...]z dnia [...] października 2009 r. stwierdził winę policjanta i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.

Kom. M. L. nie zgodził się z w/w orzeczeniem dyscyplinarnym i wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji. W odwołaniu policjant wnosił o zbadanie postępowania dyscyplinarnego przez komisję powołaną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z udziałem przedstawiciela Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów oraz o uchylenie orzeczenia dyscyplinarnego i uniewinnienie od zarzucanego przewinienia.

Zaskarżonemu orzeczeniu policjant zarzucił, że narusza ono przepisy ustawy o Policji (art. 134h, art. 135, art. 135 e oraz art. 135 g ).

Kom. M. L. powołał podinspektora. T. W., funkcjonariusza KMP w B. na swojego obrońcę w toczącym się postępowaniu.

Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem Nr [...]z dnia [...] października 2009 r., wydanym na podstawie art. 135m ust. 1 - 4 ustawy o Policji, powołał komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego

Komisja rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym przeprowadziła analizę akt postępowania, sprawozdania, orzeczenia dyscyplinarnego oraz odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego, na podstawie których ustaliła, że od dnia [...] kwietnia 2009 r. do dnia [...] czerwca 2009 r. (sobota) kom. M. L. był zwolniony z zajęć służbowych z powodu choroby.

Pismem nr L. dz. [...]z dnia [...] czerwca 2009 r. Komendant Miejski Policji w B. nadkom. G. Z. działając na podstawie art. 40 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji skierował z urzędu kom. M. L. do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w L. celem orzeczenia stopnia zdolności do pełnienia służby w Policji, informując jednocześnie wyżej wymienionego o obowiązku zgłoszenia się do siedziby tejże Komisji w L. przy ul. S. w terminie 10 dni od otrzymania pisma, gdzie przesłane zostało skierowanie oraz niezbędne dokumenty. Ponadto obwiniony został poinformowany, co ma zabrać ze sobą na badania oraz o tym, że na podstawie § 14 ust. 2 Rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, policjant skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby jest zobowiązany bez zbędnej zwłoki poddać się badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarską.

W dniu [...] czerwca 2009 r. (poniedziałek) o godz. [...] obwiniony zgłosił się do służby i podpisał listę obecności. Około godz. [...] A. T., pracownik Zespołu Kadr i Szkolenia poinformowała obwinionego, że w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim ponad 30 dni musi odbyć badania kontrolne u lekarza profilaktyka i dopiero wtedy może być dopuszczony do służby. A. T. zadzwoniła do Poradni Badań Profilaktycznych Polikliniki MSWiA w L., gdzie ustaliła, że kom. M. L. może w tym dniu pojechać na badania kontrolne. W Zespole Kadr i Szkolenia wystawiono mu polecenie wyjazdu służbowego nr [...]podpisane przez Komendanta Miejskiego Policji w B. z wpisanym celem "badania kontrolne" oraz skierowanie na badania kontrolne i profilaktyczne.

Obwiniony udał się do Lublina do polikliniki MSWiA przy ul. S.

W poliklinice kom. M. L. w pokoju biurowym Poradni Badań Profilaktycznych, został poinformowany, że w dniu następnym kończy mu się ważność badań profilaktycznych i w związku z tym musi poddać się badaniom specjalistycznym, a w tym dniu o tej porze nic już nie załatwi i musi przyjechać z samego rana w dniu następnym. Otrzymał tam też skierowanie na badania specjalistyczne w poradniach [...] oraz analizy krwi i moczu. Kom. M. L. w godzinach urzędowania powrócił do Komendy Miejskiej Policji w B., gdzie w Zespole Kadr i Szkolenia wystawiono mu polecenie wyjazdu służbowego nr [...]na dzień następny dzień, tj. [...] czerwca 2009 r. z wpisanym celem "badania profilaktyczne", podpisane przez nadkom. G. Z., Komendanta Miejskiego Policji w B.

Po zakończeniu służby w dniu [...] czerwca 2009 r. obwiniony w urzędzie pocztowym odebrał wspomniane wyżej pismo L. dz. K - [...]z dnia [...] czerwca 2009 r., za zwrotnym poświadczeniem odbioru, o skierowaniu go z urzędu na komisyjne badania lekarskie, określone w art. 40 ustawy o Policji.

W dniu [...] czerwca 2009 r. kom. M. L. poddał się zleconym w dniu poprzednim przez Poradnię Badań Profilaktycznych ZOZ MSWiA w L. badaniom specjalistycznym i uzyskał ważne do czerwca 2011 r. zaświadczenie lekarskie, że wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych jest zdolny do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku naczelnika wydziału.

Zaświadczenie opatrzono nieczytelnym podpisem i pieczątką imienną o treści "BADANIE PROFILAKTYCZNE" lek. med. A. J. W tym samym dniu kom. M. L. powyższe zaświadczenie dostarczył do Zespołu Kadr i Szkolenia KMP w B.

Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w L. pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. o L.dz. PM WKL - [...]wezwała kom. M. L. o do zgłoszenia się w terminie 7 dni od jego otrzymania po odbiór karty obiegowej celem odbycia specjalistycznych badań lekarskich.

W piśmie zaznaczono, że w przypadku nie stawienia się bez uzasadnionej przyczyny dokumentacja zostanie odesłana bez zajęcia stanowiska do organu kierującego, czyli KMP w B.

W dniu [...] lipca 2009 r. Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w L. przy piśmie L. dz. PM WKL [...] odesłała do Komendy Miejskiej Policji w B. w całości nadesłaną dokumentację kom. M. L. bez zajęcia stanowiska, ponieważ wymieniony mimo wezwania z dnia [...] czerwca 2009 r. nie pobrał karty obiegowej.

Komendant Miejski Policji w B. w dniu [...] sierpnia 2009 r. wydał postanowienie Nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko kom. M. L. - Naczelnikowi Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w B., obwiniając go o to, że:

w okresie od [...] czerwca 2009 r. do dnia [...] lipca 2009 r. w B. będąc skierowany z urzędu na podstawie art. 40 ustawy o Policji przez Komendanta Miejskiego Policji w B. do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w L. w celu orzeczenia stopnia zdolności do służby w Policji, nie zgłosił się do komisji lekarskiej i nie poddał się badaniom lekarskim zleconym przez tę komisję, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z art. 40 ustawy o Policji w związku z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów.

Przesłuchany w charakterze obwinionego w dniu [...] sierpnia 2009 r. kom. M. L. nie przyznał się do zarzucanego czynu i odmówił składania wyjaśnień w sprawie oświadczając, że złoży je w obecności obrońcy. Jednocześnie dołączył pełnomocnictwo dla podinsp. T.W.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Komendant Miejski Policji w B. zmienił zarzut w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko kom. M. L. i przedstawił zarzut następującej treści:

w okresie od [...] czerwca 2009 r. do dnia [...] lipca 2009 r. w B. będąc skierowany z urzędu na podstawie art. 40 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez Komendanta Miejskiego Policji w B. do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w L. w celu orzeczenia stopnia zdolności do pełnienia służby w Policji, nie wykonał tego polecenia poprzez niestawienie się do komisji lekarskiej w celu poddania się badaniom lekarskim, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 w związku z art. 40 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz w związku z § 14 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U nr 161 poz. 1261).

W dniu [...] sierpnia 2009 r. w obecności obrońcy przesłuchano obwinionego, który nie przyznał się do zarzucanego czynu i złożył wyjaśnienia w sprawie.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji przedłużył okres prowadzenia czynności dowodowych w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym do 2 miesięcy.

W dniu [...] września 2009 r. zapoznano obrońcę, a w dniu [...] września 2009 r. obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego.

W dniu [...] września 2009 r. obwiniony złożył wniosek dowodowy. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. rzecznik dyscyplinarny odmówił uzupełniania akt postępowania dyscyplinarnego. Po rozpatrzeniu zażalenia obwinionego kom. M. L. - na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] września 2009 r. o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego, Komendant Miejski Policji w B. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W dniu [...] września 2009 r. rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych.

W toku przeprowadzonego postępowania przesłuchano świadków A. T., E. D., D. L. (k. 27-29) oraz dołączono dokumenty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w postaci: zwróconej przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA w L. dokumentacji dotyczącej Pana M. L. (k. 2-10), kserokopii wykazu Nr [...] przesyłek nadanych przez WKL MSWiA (k. 11), kserokopii list obecności w czerwcu i lipcu 2009 r. Naczelników Sekcji, Kierowników Referatów i Zespołów KMP w B. (k.16, 17), kserokopii polecenia wyjazdu służbowego dla M. L. i książki ewidencji wydanych poleceń wyjazdu służbowego (k. 18-22), kserokopii zaświadczenia lekarskiego M. L. z dnia [...].06.2009r. (k-23).

Z wyjaśnień obwinionego wynika, że był całkowicie przekonany, iż badania, które wykonywał w dniach [...] i [...] czerwca 2009 r. były właśnie komisyjnymi badaniami lekarskimi, o których mowa w piśmie K-[...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2009 r. i tym samym zrealizował polecenie w nim zawarte. W Zespole Kadr i Szkolenia, kiedy zaniósł tam otrzymane zaświadczenie lekarskie nikt mu nie mówił, że wymagany jest jeszcze inny dokument dopuszczający go do służby, wydany przez inną komisję.

Komendant Miejski Policji w B. uznał, iż zebrany w trakcie prowadzonego postępowania materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny potwierdził popełnienie przez kom. M. L. w sposób zawiniony przewinienia stanowiącego treść zarzutu.

W tych okolicznościach Komendant Miejski Policji w B. orzeczeniem dyscyplinarnym Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. stwierdził winę kom. M. L. i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Wymierzając karę uwzględnił nieumyślność popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i dotychczasową niekaralność obwinionego.

Rozpatrując odwołanie w postępowaniu odwoławczym komisja uznała, że stan faktyczny ustalony w trakcie postępowania dyscyplinarnego pozwala na wydanie orzeczenia dyscyplinarnego przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego.

Komisja stwierdziła, że obwiniony w odwołaniu nie zaprzeczył popełnieniu zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego.

Zgodnie z art. 40 ustawy o Policji, policjant może być skierowany z urzędu lub na jego prośbę do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą.

Nie ma żadnych ograniczeń zakazujących przełożonemu, wymienionemu w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w przypadku powzięcia podejrzenia, że stan zdrowia policjanta uległ pogorszeniu skierowania go na takie badania.

W przypadku kom. M. L. przesłanką taką były kolejne zaświadczenia o niezdolności do pracy wystawione przez lekarza specjalistę chorób układu nerwowego, obejmujące okres od [...] maja 2009 r. do [...] czerwca 2009r.

W myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, obwiniony był zobowiązany bez zbędnej zwłoki poddać się badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarską.

Komisja uznała, że nadużyciem ze strony skarżącego jest zarzucanie przełożonemu skierowanie go na badania lekarskie, jako próby pozbycia się go ze służby. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji pełnić może obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych.

Pisemne skierowanie na komisyjne badanie lekarskie określone w art. 40 ustawy o Policji, wystawione przez uprawnionego przełożonego w sprawach osobowych jest niewątpliwie poleceniem służbowym, ponieważ dotyczy wykonania czynności, od której zależeć może dopuszczenie do pełnienia dalszej służby.

Zgodnie z przepisem art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest czyn policjanta, polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Stosownie do art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2. ustawy o Policji.

Przewinienie dyscyplinarne - jak stanowi art.132a ustawy o Policji - jest zawinione wtedy, gdy policjant:

- ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi,

- nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

W sytuacji będącej przedmiotem mniejszego postępowania, obwiniony popełnił przewinienie z winy nieumyślnej. Nie zgłaszając się do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w L. po odebraniu z poczty pisma Komendanta Miejskiego Policji B. z dnia [...] czerwca 2009r. L. Dz. [...]a następnie wezwania z dnia [...] czerwca 2009 r. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA ul. S. w L., powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.

Należy uznać, że miał możliwość zapoznania się dokładnie z ich treścią, a w przypadku wątpliwości, miał możliwość ich wyjaśnienia.

Komisja we wnioskach zaproponowała, aby uznać kom. M. L. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, objętego zarzutem z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie.

Zaskarżonym orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]utrzymano w mocy orzeczenie nr 3/09 Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] października 2009 r.

W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że wina kom. M. L. w zakresie popełnienia opisanego czynu nie budzi wątpliwości.

W toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, że zarzucane przewinienie dyscyplinarne zostało popełnione przez obwinionego z winy nieumyślnej.

Stwierdzono, że wykonując profilaktyczne i kontrolne badania lekarskie kom. M. L. był przeświadczony, iż zrealizował także polecenie wykonania komisyjnych badań lekarskich, określonych w art. 40 ustawy o Policji. Przeświadczenie to było efektem, co przyznaje sam obwiniony, nieuważnego przeczytania polecenia Komendanta Miejskiego Policji w B. zawartego w piśmie L.dz. [...]z dnia [...] czerwca 2009 r.

Można przyjąć, że kom. M. L. popełnił przewinienie na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł przewidzieć, tj. w okolicznościach opisanych w art. 132a pkt 2 ustawy o Policji.

Policjant nie zapoznając się z treścią polecenia, lub zapoznając się z poleceniem pobieżnie powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na niewykonaniu tego polecenia. Obwiniony był świadomy, że otrzymał polecenie wykonania badań lekarskich, nie dołożył jednak wymaganej staranności, aby z tym poleceniem zapoznać się w sposób umożliwiający jego zrozumienie i w efekcie właściwie polecenie to zrealizować.

Kom. M. L.- Naczelnik Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w B. - jako przełożony, sam niewątpliwie wymaga od podwładnych odpowiedniej staranności przy zapoznawaniu się z poleceniami, umożliwiającej ich późniejszą prawidłową realizację. Jednak w rozpatrywanej sytuacji, jako podwładny wykazał się nonszalancją, prowadzącą do niezrealizowania polecenia służbowego.

Popełnione przez obwinionego przewinienie dyscyplinarne w tym przypadku nie miało negatywnych skutków dla służby. Wykonując badania kontrolne i profilaktyczne kom. M. L. zrealizował także cel, stawiany przed badaniami realizowanymi przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, tj. określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby.

Komendant Miejski Policji w B. miał podstawę faktyczną i prawną do skierowania skarżącego na komisyjne badania lekarskie. Obwiniony od [...] maja 2009 r. do [...] czerwca 2009 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Zgodnie z art. 40 ustawy o Policji policjant może być skierowany z urzędu lub na jego prośbę do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą.

W tych okolicznościach wniosek obwinionego o uznanie go winnym i odstąpienie od wymierzenia kary nie zasługuje na uwzględnienie. Kara wymierzona kom. M. L. przez przełożonego dyscyplinarnego jest adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia.

Obwiniony nie zrealizował obowiązku wynikającego z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, czyli poddania się bez zbędnej zwłoki badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarską. W tej sytuacji jego wina nie budzi wątpliwości.

W skardze sądowej M. L. zarzucił, że orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2009r. nr [...]wydano z naruszeniem :

- przepisów postępowania mających wpływ na zaskarżone orzeczenie, a mianowicie art. 135f ust. 1 ustawy o Policji, poprzez bezpodstawne oddalenie wniosków dowodowych w sytuacji, gdy przeprowadzenie wnioskowanych dowodów wykazałoby brak winy w popełnieniu zarzucanego mu czynu;

- art. 132a ust 2 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, że naruszenie dyscypliny służbowej było zawinione na skutek nie zachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach;

- art. 134h ustawy o Policji, polegające na niewspółmierności orzeczonej kary do stopnia zawinienia w sytuacji, gdy zarzucany czyn nie stanowi szkody w służbie lub wizerunku Policji;

- art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, poprzez nie uwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego.

W uzasadnieniu skargi M.L. podniósł, między innymi, iż zeznawał w charakterze świadka i podał fakty obciążające Komendanta Miejskiego Policji w B. w sprawach karnych prowadzonych przez Prokuraturę Okręgową w L. Ośrodek Zamiejscowy w C. (sygn. akt Ds [...]) oraz Prokuraturę Rejonową w C. Wyjaśnił, że miało to wpływ na sposób postępowania Komendanta i w konsekwencji na wymierzenie kary nagany.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone orzeczenie nie zawiera wad uzasadniających usunięcie go z obrotu prawnego.

Stosownie do treści art. 40 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), policjant może być skierowany z urzędu lub na jego prośbę do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą.

Pisemne skierowanie na komisyjne badanie lekarskie określone w art. 40 ustawy o Policji (w rozpoznawanej sprawie - pismo nr L. dz. K - [...]z dnia [...] czerwca 2009 r. Komendanta Miejskiego Policji w B. nadkom. G. Z., kierujące z urzędu kom. M. L. do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w L. celem orzeczenia stopnia zdolności do pełnienia służby w Policji) było poleceniem służbowym, dotyczącym wykonania czynności, od której mogło zależeć dopuszczenie do pełnienia dalszej służby w Policji.

Z akt sprawy wynika, że w okresie [...] kwietnia 2009 r. - [...] czerwca 2009 r. kom. M. L. był zwolniony z zajęć służbowych z powodu choroby, co uzasadniało wydanie w/w skierowania.

W myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261), policjant skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby jest zobowiązany bez zbędnej zwłoki poddać się badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarską, gdzie przesłane zostało skierowanie oraz niezbędne dokumenty.

Kom. M. L. miał więc obowiązek zgłosić się do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w L. przy ul. S.

Stosownie do art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2. ustawy o Policji.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Przewinienie dyscyplinarne - jak stanowi art. 132a ustawy o Policji - jest zawinione wtedy, gdy policjant:

1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi;

2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

Kom. M. L. był skierowany z urzędu na podstawie art. 40 ustawy o Policji przez Komendanta Miejskiego w B. do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w L., w celu orzeczenia stopnia zdolności do służby w Policji, jednak nie poddał się badaniom komisji lekarskiej, naruszając tym samym dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust 2 i 3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z jej art. 40 oraz § 14 ust 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów.

O tym, co ma zabrać ze sobą na badania oraz obowiązku określonym w § 14 ust. 2 w/w rozporządzenia, kom. M. L. był poinformowany, czego dowodzi treść pisemnego skierowania z dnia [...] czerwca 2009 r., które osobiście odebrał z urzędu pocztowego w dniu [...] czerwca 2009 r.

Jak wynika z akt sprawy Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w L. pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. o L.dz. PM WKL - [...] wezwała kom. M. L. do zgłoszenia się w terminie 7 dni od jego otrzymania po odbiór karty obiegowej celem odbycia specjalistycznych badań lekarskich.

W w/w piśmie wyjaśniono, że w przypadku nie stawienia się bez uzasadnionej przyczyny dokumentacja zostanie odesłana bez zajęcia stanowiska do organu kierującego, czyli do KMP w B.

W dniu [...] lipca 2009 r. Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w L. przy piśmie L. dz. PM WKL [...]odesłała do Komendy Miejskiej Policji w B. w całości nadesłaną dokumentację kom. M. L.

W tych okolicznościach słusznie wszczęto postępowanie dyscyplinarne (postanowieniem Nr [...]Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] sierpnia 2009 r.) obwiniając kom. M. L. o to, że w okresie od [...] czerwca 2009 r. do dnia [...] lipca 2009 r. nie wykonał polecenia służbowego dotyczącego stawienia się przed Wojewódzką Komisją Lekarską MSWiA w L. w celu orzeczenia stopnia zdolności do pełnienia służby w Policji.

Kom. M. L. bezpodstawnie wywodzi w skardze, że miał prawo przypuszczać, iż skierowanie do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w L. w celu orzeczenia stopnia zdolności do pełnienia służby w Policji jest tożsame ze skierowaniem na badania kontrolne i profilaktyczne, które wykonał, czego dowodem było zaświadczenie lekarza z dnia [...] czerwca 2009 r. dostarczone do Zespołu Kadr i Szkolenia KMP w B.

Obu w/w skierowań nie można utożsamiać. Różnią się one treścią. Ponadto nie można pomijać wezwania, jakie do kom. M. L. wystosowała Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w L. w piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie zgłoszenia się w terminie 7 dni od jego otrzymania po odbiór karty obiegowej celem odbycia specjalistycznych badań lekarskich.

Mimo wezwania kom. M. L. nie pobrał karty obiegowej i nie może skutecznie zarzucać, że w dniu otrzymania skierowania Komendanta Miejskiego w B., jak również w okresie do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, pozostawał w usprawiedliwionym błędzie, co do wykonania nałożonego obowiązku.

Jak wykazano kom. M. L. powiadomiono o obowiązku określonym w § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów.

Wobec tego podstawy do usprawiedliwiania błędu – jak to czyni kom. M. L. - nie sposób upatrywać w interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 września 2001 r. w sprawie zadań służby medycyny pracy (Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz.1270), regulujących problematykę przeprowadzania badań profilaktycznych oraz określających zadania służby medycyny pracy wynikające ze specyfiki ryzyka zawodowego osób pozostających w stosunku służbowym.

Zgodnie z § 2 w/w rozporządzenia, do zadań służby medycyny pracy, należy sprawowanie profilaktycznej opieki zdrowotnej, poprzez wykonywanie badań profilaktycznych - okresowych i kontrolnych funkcjonariuszy i pracowników cywilnych oraz wydawanie orzeczeń o stanie zdrowia przez lekarzy służby medycyny pracy, oraz analiza warunków służby i pracy uwzględniająca występowanie czynników szkodliwych i uciążliwych, w szczególności narażenia na długotrwałe stany napięć emocjonalnych,

Kom. M. L. zarzuca, że odmówiono uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego o zawnioskowane dowody, czym naruszono przepisy proceduralne ustawy o Policji,

W ocenie Sądu, dowody te nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie bowiem dotyczyły kwestii, które obiektywnie nie mogły wykazać braku winy kom. M. L. Poruszone we wniosku dowodowym kwestie dotyczyły między innymi sprawy, dlaczego nie ponowiono skierowania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej, wskazania podstaw prawnych na podstawie, których został dopuszczony do służby po zakończeniu leczenia, ustalenia czy uzyskanie orzeczenia tejże Komisji jest warunkiem niezbędnym do kontynuowania służby przez policjanta, jakie badania zalecono w Zakładzie Opieki Zdrowotnej MSWiA.

W związku z tym nieusprawiedliwione są zarzuty i wnioski dotyczące naruszenia art. 132a ust 2 oraz art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, formułowane na tle nie uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, jak też braku podstaw do przyjęcia, że naruszenie dyscypliny służbowej było zawinione na skutek nie zachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach.

Również pozostałe zarzuty i wnioski skargi sprowadzające się do tego, że wbrew art. 134h ustawy o Policji, orzeczono niewspółmierną karę w stosunku do stopnia zawinienia, nie mają uzasadnionych podstaw.

W myśl art. 134 ustawy o Policji, dyscyplinarna kara nagany jest najniższą z kar przewidzianych w tym przepisie.

Okoliczność, że kom. M. L. – jak to podnosi w skardze - dotychczas zawsze bezwzględnie wykonywał kierowane pod jego adresem rozkazy i swoją służbę w tym zakresie wykonywał wzorowo, była brana pod uwagę przy wymierzaniu kary. W uzasadnieniu orzeczenia z dnia [...] października 2009 r. Komendant Miejski Policji w B. stwierdził, że wymierzając karę nagany uwzględniono dotychczasową niekaralność obwinionego.

Realia rozpoznawanej sprawy wskazują, że kom. M. L. przede wszystkim przez nieuważne zapoznanie się z treścią skierowania, nie wykonał nałożonego na niego obowiązku. Było to podstawą do przyjęcia, że dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego z winy nieumyślnej.

Kom. M. L. sam przyznał, że nie wczytywał się w podstawy prawne skierowania.

Zgodnie z art. 135j ust. 5 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

Zgłoszony w toku postępowania dyscyplinarnego wniosek o uznanie kom. M. L. winnym przewinienia i odstąpienie od wymierzenia mu kary, nie zasługiwał więc na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, wydane w niniejszej sprawie orzeczenie – wbrew stanowisku kom. M. L. - było zgodne z prawem.

Jak wyżej wykazano rzeczą kom. M. L. było w świetle omawianych przepisów wykonać skierowanie na badania lekarskie. Zaniechanie w tym zakresie stanowiło przejaw naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust 2 i 3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z jej art. 40 oraz § 14 ust 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów.

Zaprezentowana w skardze argumentacja kom. M. L., że w dniu, w którym otrzymał informację o nie zgłoszeniu się do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej, podjął we własnym zakresie inicjatywę wykonania badań, do chwili obecnej mimo prośby skierowanej do pracownika kadr Komendy Miejskiej Policji w B., nie otrzymał ponownego skierowania na badania, jak też pomimo niewykonania badań i nie złożenia orzeczenia WKL pracodawcy, nadal świadczy służbę w Policji, nie podważa prawidłowości postawionego w postępowaniu dyscyplinarnym zarzutu. Nie czyni go przez to bezprzedmiotowym.

Ewentualne wyjaśnienia na temat, co było powodem odstąpienia przełożonego od skierowania kom. M. L. na ponowne badania do WKL, wykraczały poza ramy skontrolowanego postępowania dyscyplinarnego. Uwaga ta odnosi się do podnoszonej w uzasadnieniu skargi, sprawy konfliktu pomiędzy pracownikami a Komendantem Miejskim Policji w B., czy też kwestii złożenia w postępowaniu karnym, prowadzonym przez Prokuraturę, zeznań, ocenianych przez kom. M. L., jako obciążających Komendanta.

Obecnie sygnalizowana przez kom. M. L., a wcześniej na etapie postępowania dyscyplinarnego nie zgłaszana sprawa, że doręczona karta skierowania na badania nie została sporządzona na formularzu sporządzonym – w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. z 1991 r. Nr 79, poz. 349) - nie wykluczała istnienia obowiązku wykonania skierowania z dnia [...] czerwca 2009 r.

Wykonanie przez kom. M. L. jednego obowiązku i uzyskanie pozytywnego zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2009 r. nie zwalniało z konieczności udania się – zgodnie ze skierowaniem Komendanta Miejskiego Policji w B. oraz wezwaniem ze strony Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w L. – na specjalistyczne badania lekarskie, których początkowym etapem było pobranie karty obiegowej.

Stanowiska o tożsamości badań profilaktycznych oraz badań przed Wojewódzką Komisją Lekarska MSWiA w L. nie można wywodzić z treści przepisu art. 40 ustawy o Policji, wprowadzającego instytucję skierowania policjanta do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą.

Ubocznie należy podnieść, odnosząc się do wniosku zawartego w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2010 r. (k. 27 akt sądowych), że dowodem w sprawie nie mogą być aktualnie obowiązujące przepisy prawa, w tym rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania należności za podróże służbowe i przeniesienia (Dz. U. z 2002 r. Nr 191, poz. 1598).

Sformułowany w w/w piśmie zarzut, że kom. M. L. nie mógł udać się na badania (i wykonać skierowania) bez polecenia wyjazdu służbowego, o którym mowa w § 1 cyt. rozporządzenia, był nieuzasadniony. W dniu [...] czerwca 2009 r. kom. M. L. poddał się badaniom profilaktycznym w Zakładzie Opieki Zdrowotnej MSWiA w L. przy ul. S. i dysponował już (doręczonym w dniu [...] czerwca 2009 r.) skierowaniem na badania przed Wojewódzką Komisją Lekarską, mieszczącą się pod tym samym adresem. Nic nie stało na przeszkodzie, aby kom. M. L. wykorzystał ten czas na wyjaśnienie kwestii łączących się z posiadanym skierowaniem.

W tym stanie rzeczy pozbawiona usprawiedliwionych podstaw skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.