Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 228/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-10-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. i M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego postanawia 1. odrzucić skargę K. R., 2. zwrócić K. R. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

K. R. i M. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 stycznia 2020 r., nr [...], uchylające w części dotyczącej terminu postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 sierpnia 2019 r. nakładające na każdego ze skarżących grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w wysokości po 10.000 zł, i utrzymujące to postanowienie w mocy w pozostałym zakresie.

W dniu 30 maja 2020 r. na rachunek bankowy tutejszego Sądu wpłynęła kwota 100 zł z oznaczonego tytułu: "K. R. M. B. sygn. akt II SA/Gd 228/20 wpis od skargi" (vide: k. 30 akt sądowych).

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 15 czerwca 2020 r. wezwano skarżącą K. R. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 400 zł – w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu, pod rygorem odrzucenia skargi.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z tego samego dnia wezwano skarżącego M. B. do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł – w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu, pod rygorem odrzucenia skargi.

Oba wezwania zostały doręczone skarżącym w dniu 6 lipca 2020 r. (vide: zwrotne poświadczenia odbioru, k. 45 i 46 akt sądowych). W konsekwencji, termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął każdemu ze skarżących w dniu 13 lipca 2020 r.

W dniu 13 lipca 2020 r. na rachunek bankowy tutejszego Sądu wpłynęła kwota 400 zł tytułem opisanym w następujący sposób: "K. R. M. B. uiszczenie wpisu" (vide: k. 44 akt sądowych).

Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 24 sierpnia 2020 r. wezwano skarżących do wskazania, w imieniu którego z nich dokonano wpłaty kwoty 400 zł w dniu 13 lipca 2020 r. – w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, pod rygorem uznania, że kwotę 400 zł wpłacono w imieniu skarżącego M. B.

Oba wezwania zostały odebrane w dniu 11 września 2020 r. (vide: zwrotne poświadczenia odbioru, k. 53 i 54 akt sądowych). Zatem termin do złożenia wyjaśnień upłynął każdemu ze skarżących w dniu 18 września 2020 r.

W dniu 23 września 2020 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżących z dnia 17 września 2020 r., w którym wyjaśniające, że w zaskarżonym postanowieniu zostali pouczeni przez organ, że wpis od skargi ma charakter stały i wynosi 100 zł, dlatego też taką kwotę przelali na rachunek Sądu w dniu 30 maja 2020 r. Skarżący wskazali, że skoro Sąd uznał, że należy zastosować § 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (a nie § 2 ust. 1 pkt 1), to skarżący uzupełnią wpis i przeleją kwotę 300 zł.

Dnia 18 września 2020 r. odnotowano w Sądzie wpłatę kwoty 300 zł, uiszczoną tytułem określonym jako "Sygn. akt II SA/Gd 228/20 K. R. M. B".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga K. R. podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Przepis art. 220 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skutkiem nieuiszczenia, pomimo wezwania, wpisu od skargi, jest jej odrzucenie przez sąd.

Zgodnie z 214 § 1 p.p.s.a jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku.

Stosownie do art. 216 p.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. W każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty (art. 215 § 1 p.p.s.a.).

W myśl § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2003, nr 221, poz. 2193 ze zm.), zwanej dalej rozporządzeniem, wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem.

Odnosząc powyższe regulacje do okoliczności niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że skarżący zakwestionowali postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji orzekające o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki. Zgodnie z treścią postanowienia grzywnę w wysokości 10.000 zł nałożono osobno na każdego ze skarżących – K. R. i M. B. Wobec tego nie można powiedzieć, ze obowiązek każdego z nich do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł, związany z przedmiotem zaskarżenia, jest im wspólny. Każdy ze skarżących ma swój indywidulanie określony w postanowieniu organu I instancji obowiązek i adekwatnie do tego wnosząc skargę każdy z nich zobowiązany był do ponoszenia kosztów sądowych indywidulanie, pomimo wspólnego wniesienia skargi.

Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawach, w których wysokość należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem wynosi do 10.000 zł, wówczas wpis stanowi 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 10.000 zł dla każdego ze skarżących z osobna, zaś 4% tej wartości to kwota 400 zł. W konsekwencji właśnie kwotę 400 zł tytułem wpisu sądowego w niniejszej sprawie powinni byli uiścić zarówno skarżąca, jak i skarżący – każde z osobna.

Jak wynika z akt sprawy, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 15 czerwca 2020 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 400 zł, natomiast skarżącego – do uzupełnienia wpisu sądowego w kwocie 300 zł, zaliczając mu na poczet wpisu wpłaconą w dniu 30 maja 2020 r. na rachunek bankowy Sądu kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego od obojga skarżących.

Oba wezwania zostały odebrane przez każdego ze skarżących w dniu 6 lipca 2020 r., co oznacza, że brakujące wpisy sądowe należało uiścić do dnia 13 lipca 2020 r. włącznie.

W tym dniu na rachunek tutejszego Sądu wpłynęła kwota 400 zł uiszczona tytułem wpisu w niniejszej sprawie od obojga skarżących.

W związku z koniecznością przypisania wskazanej wpłaty konkretnemu skarżącemu, wezwano skarżących do wyjaśnienia, w imieniu którego z nich dokonano wpłaty 400 zł w dniu 13 lipca 2020 r., w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, pod rygorem uznania, że kwotę 400 zł wpłacono w imieniu skarżącego M. B.

Wezwanie doręczono skarżącym w dniu 11 września 2020 r., a więc termin do złożenia wyjaśnień upływał skarżącym w dniu 18 września 2020 r. Tego dnia w placówce pocztowej skarżący nadali do Sądu pismo, w którym wyjaśnili, że w zaskarżonym postanowieniu organ pouczył ich, że od skargi w tej sprawie pobiera się wpis stały w wysokości 100 zł. Z tego powodu taką kwotę uiścili wnosząc skargę. Na wypadek, gdyby Sąd uznał, że w niniejszej sprawie należny jest wpis w innej wysokości, skarżący wykazali gotowość do uiszczenia kwoty 300 zł, co potwierdzili wpłatą, która wpłynęła na rachunek Sądu w dniu 18 września 2020 r.

W tych okolicznościach wyjaśnić należy, że błędne pouczenie organu administracji o wysokości wpisu sądowego od skargi nie uzasadniało odstąpienia przez Sąd od wezwania skarżących do uiszczenia wpisu w prawidłowy sposób (każdy z osobna) i w odpowiedniej wysokości po 400 zł. Tak też się stało w niniejszej sprawie, w której wpis sądowy należało pobrać w wysokości po 400 zł od każdego ze skarżących jako wpis stosunkowy zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem, tj. od 10.000 zł (4% z 10.000 zł).

Skarżący zostali prawidłowo oddzielnie wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od skargi – skarżąca w wysokości 400 zł, a skarżący do uzupełnienia już dokonanej wpłaty 100 zł, czyli do uiszczenia tytułem wpisu jeszcze 300 zł. W terminie przewidzianym do uiszczenia wpisu na wezwanie Sądu skarżący wpłacili łącznie kwotę 400 zł, którą Sąd, stosowanie do treści rygoru nadanego w wezwaniu z dnia 24 sierpnia 2020 r., potraktował jako uzupełnienie wpisu sądowego od skarżącego. Podkreślić przy tym należy, że tylko ta wpłata z dnia 13 lipca 2020 r. stanowiła prawidłowe i terminowe wykonanie zobowiązania Sądu do uiszczenia wpisu.

Natomiast wpłata kwoty 300 zł dokonana w dniu 18 września 2020 r. ponownie tytułem wpisu sądowego musiała zostać uznana za bezskuteczną w rozumieniu art. 85 p.p.s.a., albowiem dokonano jej po upływie terminu, tj. po 13 lipca 2020 r. W tej sytuacji Sąd nie może podjąć żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga K. R. jako nieopłacona w terminie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia.

W konsekwencji, na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd z urzędu zwrócił skarżącej K. R. kwotę 300 zł od pisma odrzuconego.