Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 436/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Stanik (spr.), Sędziowie NSA Jan Zając, Ryszard Mikosz, Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Gd 255/03 w sprawie ze skargi T.B. na decyzję Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do sierpnia oraz październik i listopad 1998 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22.11.2005 r., sygn. I SA/Gd 255/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę T. B. na decyzję Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia [...].01.2003 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku z dnia [...].10.2002 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia oraz październik i listopad 1998 r.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania oraz podjęte w nim rozstrzygnięcia organów podatkowych. W tych ramach zauważono, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wobec stwierdzonych nieprawidłowości skorygował dokonane przez podatnika rozliczenie podatku od towarów i usług.

Prezentując rzeczone uchybienie zauważono, że w styczniu i lutym skarżący 1998 r. rozliczył podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez firmę "C." P. R., które nie były potwierdzone kopią u wystawcy. Ustalono ponadto, że rzeczony wystawca P. R. nie składał deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 1998 r. a także nie posiadał żadnej dokumentacji związanej z działalnością prowadzoną pod nazwą "C." w tym nie posiadał kopii wystawionych faktur, jak również nie podjął czynności mających na celu ich odtworzenie.

W miesiącu marcu i kwietniu 1998 r. z kolei podatnik rozliczył podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez spółkę cywilną "M." P. R., T.C, która to firma - jak ustalono w oparciu o pismo Urzędu Skarbowego Warszawa [...] z dnia 05.03.2002 r. - nie figuruje jako zarejestrowany podatnik podatku od towarów i usług.

W lutym i marcu 1998 r. rozliczony został natomiast podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez spółkę cywilną PH "B - T." J. B., A.B., która to firma zakupić miała przedmiotowe towary w firmie "C." przez co uznano je za czynności, które dokonane nie zostały.

Identycznie zakwalifikowano także czynności udokumentowane rozliczonymi w miesiącach czerwcu, lipcu, sierpniu, październiku i listopadzie 1998 r. fakturami wystawionymi przez firmę "E." T. C., "M." M. R. oraz "P." M. Z. Zebrane dowody nie potwierdziły bowiem ażeby firmy te prowadziły rzeczywistą działalność gospodarczą.

Względy powyższe sprawiły zatem, że w ocenie organu I instancji zachodziły podstawy do zakwestionowania rozliczeń podatku naliczonego w w/w miesiącach w oparciu o przepisy § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a, pkt 2, pkt 5 lit. a oraz pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 156, poz. 1024 ze zm.).

Nadmieniono równocześnie, że w odniesieniu do podatku należnego uznano, iż "wobec potwierdzenia przez głównych kontrahentów T. B. faktu odbioru i przyjęcia do magazynu towaru wyszczególnionego przez niego w fakturach sprzedaży, a także braku możliwości identyfikacji towaru będącego przedmiotem fikcyjnych transakcji" zasadnym stało się przyjęcie do obliczenia zobowiązania w podatku VAT podatku należnego w kwotach deklarowanych przez stronę".

W następnej kolejności nawiązano do treści odwołań, jakie pełnomocnik T. B. wniósł od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku, odnotowując, że dotyczyły one naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Pierwsze z nich odniesione zostały do art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a, pkt 2, pkt 5 lit. a oraz pkt 9 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z 15.12.1997 r. w sprawie wykonania (...). Zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego dotyczył natomiast art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 210 § 4, art. 121 § 1, art. 125 oraz art. 53 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. Stwierdzono zarazem, że Izba Skarbowa w Gdańsku nie uwzględniła tych zarzutów i decyzją z dnia [...].01. 2003 r. utrzymała w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku z dnia [...].10.2002 r.

Dalej zaprezentowano zarzuty i argumentację skargi, którą T.B. domagał się uchylenia przedstawionej wyżej decyzji ostatecznej. Odnotowano przy tym, że zawarte w niej zarzuty dotyczyły zarówno naruszeń prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania, jak i innego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszeń prawa materialnego.

W odniesieniu do tych pierwszych skarżący podniósł, iż na wadliwe zastosowanie uregulowanej w art. 122 Ordynacji podatkowej zasady dochodzenia prawdy obiektywnej wskazują:

- zaniechanie przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym dowodów wnioskowanych przez pełnomocnika strony w odwołaniach z dnia 08.11. 2002 r., w szczególności z dokumentów rejestracyjnych wskazanych wyżej firmy - kontrahentów skarżącego oraz zaniedbanie przesłuchania ich właścicieli na okoliczność przebiegu spornych transakcji;

- pominięcie dowodów z akt Izby Skarbowej w Warszawie Nr [...] i US - [...] na okoliczność przebiegu transakcji, których stroną był T. B.;

- nieudowodnienie przez organ odwoławczy, że faktury wystawione przez kontrahentów T. B. dokumentują czynności, które nie zostały dokonane.

Strona skarżąca wskazała przy tym, że nie zakończyło się postępowanie karne, którego wynik może mieć istotne znaczenie dla rozstrzyganej sprawy.

Nawiązując z kolei do zarzutu naruszenia przez organ podatkowy art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, Sąd odnotował, iż "strona podniosła, że T. B. nie zapewniono udziału w przeprowadzaniu dowodów z przesłuchania świadków, których zeznania stanowią podstawę ustaleń faktycznych wydanych decyzji, tj. P. R., M.Z., T.K., M. R., J. B. i A.B." Nadto wskazano, że "obowiązek powiadomienia kontrolowanego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin w sposób umożliwiający kontrolowanemu udział w przeprowadzeniu tych dowodów wynika z art. 19 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej."

Podkreślono dalej, że w ocenie skarżącego naruszenie art. 124 Ordynacji podatkowej polegało na tym, iż organ odwoławczy w wydanej decyzji nie ustosunkował się do:

- wniosków dowodowych złożonych przez stronę w odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji, co spowodowało, że uzasadnienie decyzji nie czyniło zadość wymaganiom określonym w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, albowiem nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie wyjaśniono stanu faktycznego sprawy;

- podniesionych w odwołaniach zarzutów przeciw treści postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku z dnia [...].10.2002 r., nr [...] (zaskarżonego w złożonych odwołaniach w trybie art. 237 Ordynacji podatkowej, odmawiającego przeprowadzenia dowodów z dokumentów rejestracyjnych firmy "M." S.C. P. R. i T.C., dokumentów rejestracyjnych przedsiębiorców P. R., T.C. i M Z, przesłuchania świadków: P. R., T. C., M. Z., T. K., M. R., J. B. i A.B. oraz odmawiającego przeprowadzenia dowodów z akt Izby Skarbowej w Warszawie nr [...] i US - [...].

Nadto odnotowano w tym kontekście, iż strona ponowiła w skardze wcześniej formułowane twierdzenie, w myśl którego odmowa przeprowadzenia wnioskowanych dowodów narusza przepisy art. 180, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że ich przedmiotem są okoliczności stwierdzone wystarczająco innymi dowodami.

Poza tym powołano się w tej grupie zarzutów na naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez rozstrzygnięcie na nie korzyść skarżącej niejasności i wątpliwości dotyczących oceny stanu faktycznego w sprawie.

Nawiązując do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, Sąd zwrócił uwagę, że nastąpiło ono - zdaniem strony skarżącej - przez błędne przyjęcie, iż T. B. w rozliczeniu za poszczególne okresy objęte decyzją nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez "wskazane firmy", co oznaczało, iż organ odwoławczy naruszył art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług (...) oraz § 54 ust. 4 pkt 1 lit a, pkt 2, pkt 5 lit a przywołanego już wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z 15.12.1997 r. w sprawie wykonania przepisów (...), określając zobowiązania podatkowe i zaległości podatkowe z tytułu podatku VAT w nieprawidłowej wysokości. W związku z powyższym doszło też - w ocenie skarżącego - do naruszenia przepisów art. 53 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, skoro bowiem nie istniała zaległość podatkowa w podatku VAT, to brak podstaw do określenia odsetek za zwłokę od tej zaległości. W dodatkowym piśmie procesowym został także podniesiony zarzut przedawnienia zobowiązania.

Odnotowano również w uzasadnieniu wyroku, że Izba Skarbowa w Gdańsku w odpowiedzi na skargę podniosła, iż nie znalazła podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji w trybie art. 38 ust. 2 ustawy z 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.). Stwierdziła zarazem, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Uzasadniając wobec takich zarzutów zaprezentowane na wstępie rozstrzygnięcie już w punkcie wyjścia stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym przede wszystkim art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu I instancji organy podatkowe przeprowadziły bowiem pełne i wyczerpujące postępowanie, a także wyjaśniły okoliczności sprawy.

Rozwijając tę konstatację w szczególności podniesiono, że w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż T. B. do rozliczenia podatku od towarów i usług za wskazane miesiące 1998 r. (dokonanego w złożonych za te okresy rozliczeniowe deklaracjach VAT-7) przyjął podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących sprzedaż części komputerowych, wystawionych przez firmy: "C." P. R., "M." S.C. P. R.i T.C., PH "B - T." J. B., "E." T. C., "M." M. R., "P." M. Z. Przywołując dalej w szerokim zakresie przedstawione już wcześniej ustalenia faktyczne organów podatkowych, stwierdzono w ich konkluzji, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania przepisu § 54 ust. 4, pkt 1 lit a, pkt 2 i pkt 5 lit. a oraz pkt 9 przywołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Finansów w związku z regulacją zawartą w art. 19 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, albowiem można "stwierdzić, że od samego początku towar nie został wprowadzony do obrotu gospodarczego". Za prawidłowe uznał Sąd zarazem określenie skarżącemu zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług dokonane z pominięciem podatku VAT wynikającego z faktur wystawionych na jego rzecz przez wskazanych wyżej kontrahentów. Znajdowało to bowiem uzasadnienie w przepisach art. 10 ust. 2 oraz 27 ust. 5 wspomnianej ustawy. Jako chybione określił Sąd w związku z tym sformułowane w skardze zarzuty naruszenia wspomnianych wyżej przepisów, a także art. 53 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej.

W końcowej części uzasadnienia odniesiono się w szerokim zakresie do poszczególnych zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania przez organy podatkowe. Uznając kolejno wszystkie z tych zarzutów za chybione, stwierdzono w reasumpcji, iż "organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący", a "uzyskane w ten sposób dowody poddane zostały następnie wnikliwej i poprawnej ocenie", o czym świadczy "analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozawala stwierdzić, iż rozumowanie organów podatkowych, w tym zwłaszcza organu odwoławczego, uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego".

W konsekwencji tego, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalono.

Wyrok ten zaskarżony został skargą kasacyjną T. B., który, działając przez pełnomocnika doradcę podatkowego, powołał się na zarzuty naruszenia prawa procesowego (tj. art. 141 § 4 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez oddalenie skargi mimo naruszenia przepisów art. 121 §1, 122, 123 § 1, 124, 187 § 1, 180 i 188, 191 i 192, 210 § 1 pkt 6 i § 4, 229 Ordynacji podatkowej oraz art. 19 ust. 1 - 3 i art. 31 ustawy o kontroli skarbowej) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego (tj. art. 19 ust. 1 - 4 ustawy o podatku od towarów i usług [...] oraz § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a, pkt 2, pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jak też art. 53 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej) i w związku z nimi wniósł o jego uchylenie i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Na poparcie powyższych zarzutów w pierwszej kolejności obszernie omówiono dotychczasowy przebieg postępowania podatkowego. Następnie, odnosząc się do postępowania organów podatkowych, wyrażono pogląd, iż nie zebrały one i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy. Zarzucono również to, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z dnia [...].10.2002 r. nr [...] bezzasadnie odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, a wszelkie niejasności w niniejszej sprawie dotyczące przebiegu transakcji, których stroną był skarżący, zostały rozpatrzone przez organy podatkowe na jego niekorzyść. Podkreślono zarazem, że organy podatkowe nie udowodniły, iż faktury wystawione przez kontrahentów skarżącego dokumentują czynności, które nie zostały dokonane, gdy tymczasem to na nich spoczywał ciężar dowodu.

W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej kolejno omówiono wcześniej już sygnalizowane wątki, kwitując każdy z nich stwierdzeniem, że oddalenie skargi przez Sąd I instancji, mimo naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania, miało istotny wpływ na wynik sprawy, co strona skarżąca co najmniej uprawdopodobniła. Powołując się przy tym na "naukę postępowania" (Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 545), stwierdził, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem musi zachodzić związek przyczynowy, który "nie musi być realny, wystarczy, że zaistniała hipotetyczna możliwość odmiennego wyniku sprawy".

Podniesiono też argument, że przesłuchania świadków P. R., T.C., M.Z., T. K., M. R., J. B. i A. B. zostały przeprowadzone w postępowaniu kontrolnym nr [...] bez jego udziału. Stwierdził zarazem, że zeznania wyżej wymienionych świadków z postępowania kontrolnego nr [...] są niespójne, nie tworzą logicznej całości i dotyczą tylko części okoliczności faktycznych związanych z transakcjami T.B., podkreślając, że świadkowie powinni być ponownie przesłuchani z udziałem pełnomocnika na okoliczności, które nie zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami. Tym samym więc doszło do naruszenia przez organ I instancji art. 19 ust.1 - 4 ustawy o kontroli skarbowej, ponieważ skarżący nie został zawiadomiony o wszystkich terminach przeprowadzenia dowodów z zeznań wspomnianych świadków.

Nadmieniono dalej, że w ocenie skarżącego organ odwoławczy nie ustosunkował się też w uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...].12.2002 r. do wniosków dowodowych zgłoszonych w odwołaniach z dnia 8 listopada 2002 r. Odmowa przeprowadzenia dowodu i jej przyczyny powinny zaś, jego zdaniem, znaleźć wyraźne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji wydanej w niniejszej sprawie. Ponadto Izba Skarbowa w Gdańsku nie ustosunkowała się do podniesionych w treści odwołań zarzutów przeciw treści postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku z dnia [...].10.2002 r., nr [...], które odmawiało przeprowadzenia dowodów z dokumentów, z przesłuchania świadków oraz z akt Izby Skarbowej w Warszawie nr [...] i [...].

Kontynuując wywód nawiązano do kwestii prawa materialnego, podtrzymując wcześniejsze zarzuty dotyczące naruszeń art. 53 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 19 ust. 1 - 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 i pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z 15.12.1997 r. Wyrażono zarazem pogląd, iż organy podatkowe - na których spoczywał w tym zakresie ciężar dowodu - nie wykazały, iż sporne faktury dokumentowały czynności, które nie zostały dokonane. Podniósł też, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera prawidłowego przedstawienia stanu sprawy oraz prawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia. Jest ono bowiem lakoniczne i ogólnikowe, pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Dla poparcia swojego stanowiska odwołał się do wyroku NSA z dnia 31.05.2004 r., sygn. FSK 119/04 (publ.: [w:] Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005 r., str. 547).

Zaprezentowane względy przemawiają zatem - jak podkreślono - za uwzględnieniem zawartych w niej żądań procesowych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Uzasadniając to stanowisko wyrażono zarazem pogląd, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej zaskarżony wyrok jest trafny, a zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie. Następnie wdano się w szczegółową polemikę z poszczególnymi zarzutami, podtrzymując w tych ramach dotychczasowe stanowisko organów podatkowych i eksponując fakt, że strona skarżąca, kwestionując w sposób ogólny ustalenia organów podatkowych, nie wskazuje na dowody, które mogłyby prowadzić do ustaleń odmiennych.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje:

Skarga kasacyjna uzasadniona nie jest.

Odnosząc się do treści tej skargi, w punkcie wyjścia odnotować trzeba, że sformułowane w niej zarzuty dotyczą zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy najpierw rozważyć należy pierwszą z wymienionych sfer. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego mogą bowiem podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa wątpliwości (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09.03.2005 r., sygn. FSK 618/04, ONSAiWSA z 2005 r., nr 6, poz. 120).

Mając powyższe na względzie zauważyć trzeba, że zasadnicze zarzuty dotyczące sfery proceduralnej dotyczą naruszenia art. 151 w związku bądź to z 145 § 1 pkt 1 lit. a, bądź to z 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej określanej "Popsa". Zarzuty te zostały już przedstawione we wcześniejszych uwagach, nie ma zatem potrzeby ich ponownej szczegółowej prezentacji. Najogólniej rzecz ujmując sprowadzają się one przy tym do twierdzenia, że Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przez organy podatkowe licznych przepisów ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.; tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), wśród których - w różnych kontekstach - wymienione zostały - chronologicznie je wyliczając - art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 190 § 1, art. 191, art. 192, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4 oraz art. 229. Niezależnie od tego zarzut naruszenia przepisów postępowania uzasadniony został także twierdzeniem, iż Sąd I instancji oddalił skargę, mimo iż organy podatkowe naruszyły w toku postępowania art. 19 ust. 1 - 3 ustawy z 28.09.1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r., nr 8, poz. 65 ze zm.).

Przystępując do rozpatrzenia tej grupy zarzutów, już w punkcie wyjścia stwierdzić trzeba, że nie znajdują one, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dostatecznego uzasadnienia. Do wniosku takiego skłania przede wszystkim konfrontacja treści skargi kasacyjnej z regulacją zawartą w art. 176 Popsa. Stosownie bowiem do brzmienia tego przepisu, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć zaś należy przede wszystkim dokładne określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji winno natomiast zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i - w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.10.2005 r., sygn. I FSK 155/05, System Informacji Prawnej LEX - Lex nr 173263).

Ostatnio przytoczonego warunku skarga kasacyjna bez wątpienia nie spełnia. W poszczególnych punktach jej uzasadnienia pełnomocnik skarżącego, po zakwestionowaniu stanowiska organów podatkowych, ograniczył się bowiem jedynie do konstatacji, iż tego rodzaju uchybienia "miały istotny wpływ na wynik sprawy", co "strona skarżąca co najmniej uprawdopodobniła". Nie wskazał on natomiast, w jaki sposób działania czy też zaniechania organów podatkowych - uważane przezeń za naruszenia przepisów postępowania podatkowego - wpłynęły na wynik sprawy. W szczególności nie przytoczył w skardze kasacyjnej jakichkolwiek argumentów, które przemawiałyby na rzecz prezentowanego przez niego stanowiska, kwestionującego pogląd organów podatkowych, twierdzących, iż do spornych transakcji nie doszło. W istocie rzeczy ograniczył się on bowiem wyłącznie do negacji ustaleń poczynionych przez te organy, ani nie precyzując, jakie konkretne okoliczności zostały przez te organy pominięte, ani też nie wskazując, jakiego rodzaju skutki w zakresie dotyczącym ustalenia stanu faktycznego sprawy zrodziło zaniechanie organów.

Zebrany w sprawie materiał wskazuje zaś, że ustalenia te poparte zostały rozległą i przekonującą argumentacją. Nie ulega wątpliwości, że kluczowym w sprawie zagadnieniem jest odpowiedź na pytanie, czy czynności obrotu, jakie zobrazowane zostały w fakturach, na podstawie których skarżący dokonał odliczenia podatku naliczonego, rzeczywiście miały miejsce. Na pytanie to organy udzieliły odpowiedzi przeczącej i brak dostatecznych podstaw ku temu, by konkluzję tę kwestionować. Skoro zaś tak, to konsekwencją musiało być uznanie, iż skarżącemu nie służy prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Trzeba bowiem pamiętać, że faktura stanowiąca podstawę do realizacji uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi dokumentować faktycznie wykonaną usługę czy sprzedaż, a nie tylko być prawidłowa z formalnego punktu widzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.12.2005 r., sygn. I FSK 301/05, Lex nr 187707).

Z dotychczasowych spostrzeżeń wynika zatem, że ustalenia składające się na stan faktyczny sprawy, poczynione w toku postępowania podatkowego i zaaprobowane przez Sąd I instancji nie zostały w skardze kasacyjnej skutecznie podważone. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał bowiem, iż organy podatkowe należycie wywiązały się z nałożonych na nie obowiązków procesowych, dając temu wyraz w należycie sporządzonym uzasadnieniu wyroku, co sprawia, że chybiony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 Popsa. Podkreślić trzeba raz jeszcze, że strona skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które wskazywałyby na to, iż przebieg zdarzeń w sprawie był inny od ustalonego przez te organy. Skoro zaś tak, to chybiony jest również sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego odniesiony do art. 19 ust. 1 - 4 ustawy z 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 i pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z 15.12.1997 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 156, poz. 1024 ze zm.). W istocie rzeczy bowiem niepodobna dopatrzyć się przesłanek wskazujących na to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał błędnej wykładni przywołanych wyżej przepisów. W ustalonym stanie faktycznym sprawy, który - co podkreślić trzeba raz jeszcze - nie został skutecznie podważony, organy podatkowe uprawnione były do wyciągnięcia konsekwencji wynikających z przepisów stanowiących podstawę uprawniającą do kwestionowania prawa do odliczenia od podatku należnego kwot podatku naliczonego wynikających z faktur dokumentujących czynności w istocie nie mające miejsca. Analogiczną konstatację wyrazić trzeba w odniesieniu do zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 53 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej, gdyż konsekwencją powstałej zaległości podatkowej stał się obowiązek naliczenia odsetek.

Kierując się zatem przedstawionymi wyżej względami Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań w związku z czym, działając na podstawie przepisów art. 184 w zw. z art. 204 pkt 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.

Nadmienić końcowo wypada, że rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego, w świetle treści przywołanego wyżej przepisu art. 204 pkt 1 Popsa, nie tamuje fakt, iż skarżący zwolniony został w toku wcześniejszego postępowania z kosztów sądowych.