Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1441/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-08-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku N. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w formie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi N. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: - zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości.


UZASADNIENIE

N. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. Decyzją tą Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. (nr [...]) o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszczanie na terytorium RP, na czas oznaczony. Do skargi dołączył złożony na urzędowym formularzu PPF, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Z wniosku PPF oraz oświadczenia skarżącego z dnia 29 lipca 2013 r. wynika, że skarżący jest osoba samotną. Utrzymuje się dzięki pomocy życzliwych mu osób, u których mieszka. Stwierdził, że osoby te rozumieją w jak ciężkiej sytuacji się znalazł, dlatego zapewniają mu bezpłatne zamieszkanie i wyżywienie. W związku z tym nie ponosi on żadnych wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem. Wyjaśnił ponadto, że otrzymuje niekiedy pomoc rzeczową od Stowarzyszenia [...]. Jednocześnie dodał, że "pomaga innym osobom w pilnowaniu dzieci i zwierząt" i z tego tytułu otrzymuje drobne wynagrodzenie (ok. 290 zł. miesięcznie).

Stwierdzono, co następuje:

Skarżący ubiega się o zwolnienie od całości kosztów sądowych (opłat i wydatków) a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do art. 245 § 3 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), powinien zatem wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W aktualnej sytuacji procesowej, w jakiej znajduje się skarżący, koszty sądowe obejmują wpis sądowy w wysokości 300 zł. Nie sposób pominąć, że oprócz tej kwoty strona może na kolejnych etapach rozpoznawania skargi zostać zobowiązana do uiszczenia wpisów należnych z tytułu wniesienia zażalenia, skargi kasacyjnej czy opłaty kancelaryjnej z tytułu sporządzenia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w tej sprawie.

Zdaniem referendarza sądowego skarżący wykazał, że spełnia przesłanki uprawniające do uzyskania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Nie sposób wątpić, że jego sytuacja dochodowa jest obiektywnie bardzo trudna. Skarżący nie pracuje, a okoliczności życiowe w jakich się znalazł uniemożliwiają mu obecnie legalne zatrudnienie. Nie posiada żadnego majątku ani przedmiotów wartościowych. Utrzymuje się dzięki pomocy znajomych.

Okoliczności te potwierdzają, że skarżący nie posiadając żadnych dochodów nie jest w stanie poczynić oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych. Nie jest on więc w stanie wygospodarować środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w swoim koniecznym utrzymaniu (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.