Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 823/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2010 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009r. Wójt Gminy G. działając na podstawie art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwana dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 200r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwana dalej Kpa), zgodnie z rozporządzeniem Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. Nr 164, poz. 1588) i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003r. Nr 164, poz. 1589), po rozpatrzeniu wniosku W.S. z dnia [...] listopada 2007r. orzekł o odmowie ustalenia sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla inwestycji - budowy budynku usługowego - domu weselnego na nieruchomości składającej się

z działek nr ewidencyjny [...] i [...] położonej w miejscowości Z., w gminie G..

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż postępowanie wszczęte zostało na kolejny wniosek W.S.. Działka, co do której zgłoszono plan realizacji inwestycji nie jest objęta ustaleniami żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w odniesieniu do przedmiotowego terenu brak ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Podał, iż w toku prowadzonego postępowania stosownie do wymogów art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym uzyskano uzgodnienia z zarządcą drogi, z organem właściwym z sprawie ochrony gruntów rolnych i w sprawie melioracji.

Organ ustalił, iż nieruchomość co do której zgłoszone zostało zamierzenie inwestycyjne, stanowi własność inwestora i składa się z działek nr ewidencyjnych [...]

i [...]. Działka ta - w pasie terenu około [...] m wzdłuż drogi położona jest na obszarze

o funkcji mieszkaniowej, pozostały teren jest terenem o funkcji rolnej. Działki [...] i [...] są zabudowane zabudową zagrodową - budynkiem mieszkalnym i gospodarczymi od strony drogi i w odległości około [...] m od linii rozgraniczenia drogi budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Przedmiotowy teren nie jest objęty obowiązkiem sporządzenia planu miejscowego. W/w nieruchomość położona jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu - Dolina P. i D. i w Obszarze Natura 2000.

Wyjaśnił, iż teren działek nr [...] i [...] w nieobowiązującym planie gminy G. - uchwalonym dnia [...] kwietnia1982r. w pasie terenu o szerokości około [...] m wzdłuż położony był na terenie przeznaczonym pod budownictwo zagrodowe. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy G. uchwalone w dniu [...] czerwca 2000r. podtrzymuje funkcję terenu określoną w nieobowiązującym planie gminy.

Powołując treść przepisów art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym organ wywiódł, iż w przypadku braku planu miejscowego, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu dla inwestycji (budowy obiektu budowlanego i innych robót budowlanych - nie stanowiących inwestycji celu publicznego) ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych przepisem art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, w zakresie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno mieć miejsce tylko w sytuacjach kontynuacji funkcji i istniejącego już sposobu zagospodarowania działek sąsiednich.

Organ pierwszoinstancyjny podał, iż w wyniku przeprowadzenia na wyznaczonym wokół przedmiotowych działek obszarze, analizy funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu ustalono, że działki objęte wnioskiem i działki sąsiednie położone w obszarze analizy, dostępne z tej samej drogi publicznej położone są na terenie, który w pasie [...] m wzdłuż drogi jest terenem o funkcji mieszkaniowej

przeznaczonym pod zabudowę zagrodową i jednorodzinną z dopuszczeniem usług podstawowych typu sklep, punkty rzemieślnicze nieuciążliwe itp. Na działkach sąsiednich np. nr [...][...] znajduje się zabudowa jednorodzinna zgodna z dotychczasową funkcją terenu. Na obszarze analizowanym w sąsiedztwie działek objętych wnioskiem

o ustalenie warunków zabudowy nie istnieje zabudowa o funkcji analogicznej

łub zbliżonej do wnioskowanej, która pozwoliłaby na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu

i istniejącym na działkach sąsiednich sposobem zagospodarowania. Podniósł, iż planowana inwestycja jest uciążliwa w zakresie hałasu i nie jest możliwe ograniczenie tej uciążliwości do granic nieruchomości. Najbliższy budynek jednorodzinny znajduje się w odległości około [...] m od proponowanej lokalizacji budynku domu weselnego

i podobnie jak wszystkie inne budynki zlokalizowane dookoła nieruchomości objętej wnioskiem znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Nadto ustalił, iż nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej, na wyznaczonym terenie istnieje sieć energetyczna i telefoniczna. Brak jest natomiast sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, istniejące budynki obsługiwane są ze studni kopanych i do szamb. Teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.

Organ wyjaśnił, iż wnioskowane przez inwestora na działkach nr [...] i [...] zamierzenie budowlane jest tożsame z dwoma poprzednimi wnioskami, zakończonymi wydaniem negatywnych dla inwestora decyzji. W pierwszym przypadku (wniosku)

w wyniku odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W toku postępowania sądowoadministracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lipca 2005r. oddalił skargę inwestora. W drugim przypadku (wniosku) w wyniku odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie przed organem I instancji uznając, że zaskarżona decyzja dotyczyła tej samej inwestycji,

w takim samym stanie faktycznym i prawnym co decyzja poprzednia, a sprawa została już wcześniej rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę inwestora na powołane rozstrzygnięcie. Organ wyjaśnił, iż wniosek inwestora z dnia [...] listopada 2007r. nie może być uznany za tożsamy z wcześniej rozpatrywanym bowiem zmieniły się strony biorące udział w postępowaniu oraz zmieniono gabaryty planowanego obiektu.

W konkluzji Wójt stwierdził, iż wobec niespełnienia ustawowych przesłanek zasadnym jest orzeczenie o odmowie ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

Decyzją znak [...] z dnia [...] września 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. biorąc za podstawę przepisy art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania W.S. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, organ odwoławczy stwierdził prawidłowość wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Powołując treść art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zauważył, iż wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od łącznego spełnienia warunków wskazanych w tym przepisie.

Podniósł, iż przeprowadzona w przedmiotowej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, że w granicach obszaru analizowanego brak jest zabudowy o funkcji podobnej do planowanej, zatem brak jest możliwości ustalenia wymagań dla nowej zabudowy nie tylko w zakresie kontynuacji funkcji, ale również w zakresie linii zabudowy, gabarytów i formy architektonicznej oraz powierzchni zabudowy dla nowego obiektu. Tym samym nie został spełniony warunek tzw. kontynuacji funkcji określony w art.61 ust.1 pkt 1 cyt. ustawy.

Odnosząc się do argumentów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że kontynuacja funkcji nie polega na tym, że w obszarze analizowanym mają być zlokalizowane inwestycje usługowe jednego rodzaju np. domy weselne, lecz muszą znajdować się w nim budynki użytkowane jako usługowe, np. sklepy, zakłady fryzjerskie itp. Ponieważ w obszarze analizowanym znajduje się wyłącznie zabudowa mieszkaniowa, brak było podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla budowy domu weselnego. Nie podzieliło również zarzutu inwestora, iż nie brał on udziału

w postępowaniu podając, iż nie wyjaśnił na czym polegał brak informacji o toku sprawy

i w odniesieniu do jakich dowodów pozbawiony był możliwości zajęcia stanowiska.

Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wniósł W.S. wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wydanemu rozstrzygnięciu postawił zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację oraz przepisów postępowania art. 7, art. 8, art. 9 Kpa.

Podniósł, iż pismem z dnia [...] listopada 2007r. wniósł o ustalenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego - domu weselnego na nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...] położonej w miejscowości Z. w gminie G.. W toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania nie był informowany o przebiegu sprawy. Tym samym pozbawiony został możliwości zajęcia stanowiska co do określonych dowodów. Postępowanie było przewlekane bez żadnego logicznego wytłumaczenia. Doszło więc do rażącego naruszenia procedury administracyjnej.

Wskazał, iż przepis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzależnia możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy m.in. od spełnienia warunku aby co najmniej jedna sąsiednia działka, dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech

i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania. Organy orzekające błędnie przyjęły iż termin "działka sąsiednia" w rozumieniu przytoczonego przepisu oznacza działkę "przylegającą bezpośrednio". Taka interpretacja pojęcia "działki sąsiedniej" ma charakter restryktywny, ustawa nie wskazuje bowiem, że działką sąsiednią jest tylko działka bezpośrednio granicząca z terenem inwestycji. Za niedopuszczalne uznał wybiórcze powoływanie się przez organy na opinię strony będącej właścicielem zabudowanej działki przylegającej do terenu inwestycji oraz dowolność w interpretacji przepisów warunkujących wydanie decyzji. Dla rzetelnej analizy wymagany jest obiekt podobny bez ustalenia kiedy miałby on z kolei powstać.

W analizowanym przypadku jakiś podobny budynek musi być wybudowany pierwszy. Tym samym niezbędne jest ustalenie mu warunków zabudowy.

Podał, iż z doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż wymóg "dobrego sąsiedztwa" należy utożsamiać z tzw. sąsiedztwem urbanistycznym, nie mającym wiele wspólnego z istnieniem, bądź brakiem wspólnej granicy. Pojęcie działki sąsiedniej powinno być interpretowane funkcjonalnie. Jeżeli, dla potrzeb ustalenia wymagań nowej zabudowy, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

26 sierpnia 2003r. wprowadzają kategorię "obszaru analizowanego", należy przyjąć, iż wyznaczenie obszaru analizowanego jest wskazaniem, które będą stanowiły punkt odniesienia do ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy. W konsekwencji uprawnionym jest twierdzenie, iż wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym, w ujęciu funkcjonalnym należy uznać za działki sąsiednie w rozumieniu w/w art. 61 ust. 1 pkt 1.

Powołując treść § 2 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

26 sierpnia 2003r. podniósł, iż obszar analizowany wyznacza się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, a granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej niż 50 metrów. Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej, niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem. Tak więc granica obszaru analizowanego nie może się skupić jedynie na działkach sąsiadujących.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło

o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowiło ustalenie, czy planowana przez skarżącego inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Stosownie do postanowień art. 61 ust. 1 tej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech

i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów

i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna

z przepisami odrębnymi.

Cytowany przepis uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od dostosowania się planowanego obiektu do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. W celu natomiast ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art.1 ust. 1 pkt 1-5 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588).

W wyroku z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 950/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż regulacja art. 61 ust. 1 ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 ust. 1 w/w ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia

w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech

i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu)

i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów).

Przyjęcie szerokiej interpretacji pojęcia ,,kontynuacji funkcji’’ uwzględniającej wymagania ładu przestrzennego, dopuszcza na danym obszarze budowę obiektów

o funkcji, która nie jest tożsama z funkcją dotychczasowych obiektów, lecz ma stanowić ich uzupełnienie. Z interpretacją taką wiąże się jednak niebezpieczeństwo kolizji nowej funkcji z funkcją już istniejącą oraz możliwość doprowadzenia w wyniku wydawanych decyzji o warunkach zabudowy do zmiany charakteru danego terenu. W sytuacji gdy na danym terenie występuje wyłącznie funkcja mieszkaniowa (zagrodowa) lub mieszkaniowa z usługami przeznaczonymi do obsługi funkcji mieszkaniowej, zasadność wprowadzenia obiektu o nowej funkcji wymaga szczególnej analizy, tak by nie doszło do wypaczenia sensu zasady dobrego sąsiedztwa, chroniącego zastany stan rzeczy. Funkcja dodatkowa może być wprowadzona wyłącznie w sytuacji, gdy ma służyć obsłudze funkcji podstawowej.

Przeprowadzona przez organ I instancji analiza urbanistyczna wskazuje, że działki objęte wnioskiem i sąsiednie położone w obszarze analizowanym, dostępne z tej samej drogi publicznej położone są na terenie, który w pasie w pasie [...] m wzdłuż drogi jest terenem o funkcji mieszkaniowej przeznaczonym pod zabudowę zagrodową

i jednorodzinną z dopuszczeniem usług podstawowych typu sklep, punkty rzemieślnicze nieuciążliwe itp. Na działkach sąsiednich np. nr [...][...] znajduje się zabudowa jednorodzinna zgodna z dotychczasową funkcją terenu. Na obszarze analizowanym

w sąsiedztwie działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie istnieje zabudowa o funkcji analogicznej lub zbliżonej do wnioskowanej, która pozwoliłaby na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i istniejącym na działkach sąsiednich zagospodarowaniem. Budowę obiektu usługowego – domu weselnego nie można uznać za obiekt, który będzie służył do obsługi funkcji podstawowej mieszkaniowej.

Nie można podzielić stawianego zarzutu, że organ dokonując analizy ograniczył się tylko do działek bezpośrednio sąsiadujących z działką, która miała podlegać zabudowie i nieprawidłowo wyznaczył obszar analizowany.

Zgodnie z § 3 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust.2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Biorąc pod uwagę, że front przedmiotowej działki ma około [...] metrów, to należy uznać, że obszar analizowany powinien obejmować i obejmował obszar ponad [...] metrów wokół miejsca zainwestowania. Organ oceniając kontynuację funkcji odnosił się do całego, prawidłowo wyznaczonego obszaru analizy.

Należy jednak zauważyć, że organ nie przeprowadził kontroli w zakresie, czy przepisy ustanawiające obszar chronionego krajobrazu – na którym leży przedmiotowa nieruchomość, gdzie miałaby być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja nie stoją na przeszkodzie jej lokalizacji. W sytuacji jednak gdy nie zostały zachowane warunki kontynuacji funkcji z art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to brak oceny możliwości zabudowy w świetle przepisów o ochronie przyrody nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Należy przyznać rację skarżącemu, że został naruszony przepis art. 10 ust.1 Kpa, ponieważ nie zapewniono skarżącemu prawa do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Należy jednak zauważyć, że skarżący podnosząc ten zarzut nie wskazuje, że uniemożliwiono mu podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego) oraz nie wykazał, że miało to istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko istotne naruszenie przepisów postępowania stanowiłoby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2007 roku, syg. akt II GSK 4/07).

W ocenie Sądu nie sposób zgodzić się ze skarżącym, aby doszło do naruszenia wskazywanych przez skarżącego przepisów art. 7, art. 8 i art. 9 Kpa. Sam fakt, iż skarżący nie podziela dokonanej przez organ wykładni przepisów nie może być argumentem, iż doszło do naruszenia wyżej wskazanych przepisów postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie ustalenia analizy wyraźnie wskazują, iż z uwagi na niespełnienie warunku kontynuacji funkcji planowana przez skarżącego na wnioskowanym terenie inwestycja nie może zostać zrealizowana.

Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień w zakresie objętym wydanymi decyzjami, ani też naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów postępowania.

Mając na uwadze w/w okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

9