Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 828/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Protokolant Krzysztof Koziara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi K. L., I.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 1995 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi małżonków K. L. i I.L. (dalej nazywani Skarżącymi) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] uchylająca decyzje [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...].11.2000 r. znak [...] w części orzekającej o przekazaniu spraw do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Uchylone decyzje organu I instancji dotyczyły określenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń- grudzień 1995 r. dla podmiotu: PWHU "[...]" K. i I. L.. Powodem uchylenia decyzji organu I instancji była okoliczność, że postępowanie podatkowe w tych sprawach i decyzje były kierowane do podmiotu PHWiU "[...]" K. i I. L., podczas gdy podatnikiem była K.L., gdyż małżonkowie nie mogli być podatnikiem w rozumieniu art. 5 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11 poz. 50 ze zmianami).

Zarzuty skargi uzupełniane kolejnymi pismami procesowymi i wnioskami dowodowymi skarżących (z [...].02.2009, [...].03.2009, [...].03.2009, [...].05.2009. [...].06.2009) sprowadzają się do tego, że - zdaniem Skarżących – skoro postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie uchylonych decyzji organu I instancji znak [...] było skierowane do podmiotu PHWiU "[...]" K. i I.L., to jest do podmiotu, który nie był podatnikiem podatku od towarów i usług, to tym samym nie nastąpiła przerwa biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, a więc nastąpiło przedawnienie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za 1995 r. i na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, Dyrektor Izby Skarbowej w W. jako organ odwoławczy powinien orzec o umorzeniu postępowania w tej sprawie. Skarżący wskazali na naruszenie przepisów: art. 59 § 1, art. 70 § 1 i § 3, art. 208 § 1, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 187 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że:

1) cały należny podatek VAT za poszczególne miesiące 1995 r. został wyegzekwowany, zatem zobowiązanie podatkowe w tym podatku wygasło przez zapłatę i nie może wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia, to jest

na podstawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej,

2) organ odwoławczy był związany na podstawie art. 153 oceną prawną wyrażona w dotyczącym tej sprawy w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2007 r. sygn. VIII SA/Wa 197/07,

3) w sprawie nie będzie miało miejsca przedawnienie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń- grudzień 1995 r., bowiem tytuły wykonawcze dotyczące tego podatku z dnia [...].12.2000 r. zostały wystawione na K. L. i I.L. z podaniem numeru NIP K.L., jakim posługiwał się podatnik składając deklaracje podatkowe VAT-7 za poszczególne miesiące 1995 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Obszerne wywody skarżących poparte licznymi wnioskami dowodowymi

z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy sprowadzają się w istocie do tego, że działający w imieniu PWHU "[...]" K. i I. L. pełnomocnik radca prawny K.K. w okresie zawiadomienia o egzekucji (kierowanego do niego jako pełnomocnika w końcu 2000 r.) nie miał umocowania do reprezentowania podatnika, a zatem doręczenie mu zawiadomienia o egzekucji i tytułach wykonawczych nie przerywało biegu terminu przedawnienia, tak samo jak nie przerywało biegu przedawnienia skierowanie egzekucji (nawet skutecznej) do podmiotu, który podatnikiem nie był, to jest do PWHU "[...]" K. i I. L..

Wdawanie się w sprawie niniejszej w szczegółowe rozważania, czy nastąpiła przerwa biegu przedawnienia w stosunku do podmiotu: PWHU "[...]" K. i I. L. czy też nie, jest całkowicie bezprzedmiotowe, bowiem zgodnie z twierdzeniami skarżących jak i wiążącymi w tej sprawie na podstawie art. 153 u.p.p.s.a ustaleniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 12 lipca 2007 r. sygn. VIII SA/Wa 197/07 podmiot ten nie był podatnikiem podatku od towarów i usług w 1995r. a postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w stosunku do K. L. i to było podstawową przyczyną uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzji [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...].11.2000 r. znak [...]. Na skutek tego postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za 1995 r. powinno dotyczyć właściwego podatnika, to jest K. L. prowadzącej w 1995 r. przedsiębiorstwo pod firmą PWHU "[...]" i to w tym postępowaniu prowadzonym wobec właściwego podatnika powinny być prowadzone ustalenia dotyczące zobowiązania w podatku VAT, w tym również przy uwzględnieniu, czy nie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując odwołanie i będąc związany oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 12 lipca 2007 r. sygn. akt VIII SA/Wa 197/07 nie naruszył prawa uznając, że wyegzekwowanie podatku VAT od podatnika – K. L. (mimo błędnego określania w stosownych decyzjach i pismach jako podatnika: PWHU "[...]" K. L. i I.L.) spowodowało wygaśnięcie jej zobowiązania podatkowego poprzez zapłatę na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a tym samym niemożność następczego wygaśnięcia tego samego zobowiązania na skutek przedawnienia. Należy przy tym zauważyć (co było już zauważane przez organy podatkowe i przez Sąd we wskazanym wyżej Wyroku z 12 lipca 2007 r.), że w dużej mierze to działania podatnika – K.L. i jej męża, którzy wbrew treści wpisu de ewidencji działalności gospodarczej tylko K.L. i odpowiedniego dla niej numeru NIP

w swoich pismach używali niewłaściwego określenia: "PWHU "[...]" K.L. i I. L." wywołały błąd organów podatkowych co do błędnego określania w decyzjach podatnika. Jednak to błędne określanie przez organy podatnika K. L. nie zmieniało faktu, że zobowiązania podatkowe K. L. powstawały i mogą być przedmiotem decyzji podatkowych

Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. przepisów prawa materialnego

i postępowania administracyjnego, w szczególności wskazywanych

w skardze przepisów art. 59 § 1, art. 70 § 1 i § 3, art. 208 § 1, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 187 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, które skutkowałoby wadliwością zaskarżonej decyzji powodującą konieczność jej uchylenia.

Sąd nie odroczył rozprawy mimo wniosku Skarżącej K.L. złożonego [...] czerwca 2009 r., gdyż podanych powodów odroczenia nie uznał

za ważne przyczyny uzasadniające odroczenie rozprawy na podstawie art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "u.p.p.s.a" . Jak wynika z treści zaświadczeń lekarskich Pani K. L. mogła chodzić, ponadto należy zauważyć,

że na rozprawie był obecny jej mąż – I.L., który w tej sprawie ma

z nią wspólny interes prawny i faktyczny, a stanowisko stron było zaprezentowane szczegółowo w skardze i w obszernych pismach procesowych.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 u.p.p.s.a skargę oddalił.