Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 723/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2021 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 24 marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 24 marca 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 2 i ar. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej jako: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania skarżącego asp. szt. w stanie spoczynku D. Z., uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2021 r. nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie odmowy prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego za okres od dnia 12 stycznia 1989 r. do dnia 31 sierpnia 1993 r.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Raportem z dnia 6 grudnia 2019 r. skarżący zwrócił się o zaliczenie do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego okresu pracy w gospodarstwie rolnym dziadków tj. S. i M. S. w miejscowości C – od dnia 30 czerwca 1988 r. do dnia 31 sierpnia 2003 r. a nadto wyrównanie okresu pracy w Komendzie Powiatowej Policji począwszy od grudnia 2016 r.

W trakcie przeprowadzonych czynności skarżący złożył wyjaśnienie, z którego wynikało, że w raporcie z dnia 6 grudnia 2019 r., zamiast daty 31 sierpnia 2003 r. powinna być data 31 sierpnia 1993 r.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2020 roku zaliczono skarżącemu do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego policjanta, okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika, tj. od dnia l stycznia 1991 roku do dnia 31 sierpnia 1992 roku. Ustalono równocześnie wzrost uposażenia zasadniczego na dzień 6 grudnia 2019 roku w wysokości 26%. Z uzasadnienia decyzji wynika, iż powołując się na zapisy ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin z dnia 14 grudnia 1982 roku, nie zaliczono asp. szt. D. Z. do wysługi lat okresu od dnia 30 czerwca 1988 roku do dnia 31 grudnia 1990 roku. Nie zaliczono również do wysługi lat okresu od dnia l września 1992 roku do dnia 31 sierpnia 1993 roku, uzasadniając to faktem, że skarżący uczył się w miejscowości na tyle oddalonej od miejsca gospodarstwa, że czas nauki wraz z czasem dojazdu uniemożliwiał mu stałą pracę w gospodarstwie, przez co najmniej 4 godz. dziennie.

Od powyższego rozkazu personalnego skarżący złożył odwołanie w części, w której organ I instancji nie zaliczył do wysługi okresu od dnia 12 stycznia 1989 roku do 31 grudnia 1990 roku oraz od dnia l września 1992 roku do dnia 31 sierpnia 1993 roku.

Rozkazem personalnym nr [...] Komendant Wojewódzki Policji z dnia 11 marca 2020 roku, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu raportu asp. szt. w stanie spoczynku D. Z., Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] 2021 roku odmówił wymienionemu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego za okres od dnia 12 stycznia 1989 roku do dnia 31 sierpnia 1993 roku. Rozstrzygnięcie to doręczono w dniu 29 stycznia 2021 roku, a w dniu 12 lutego 2021 roku pełnomocnik wymienionego złożyła odwołanie. Organ I instancji przywołał m.in. przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1990r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, w szczególności art. 1 ust. 1 pkt 3 wykazując, że D. Z. nie był domownikiem w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Przy rozpatrzeniu wniosku brał pod uwagę definicję pojęcia "domownika" z ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. (obowiązującej do dnia 31 grudnia 1990r.) o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i ich rodzin (Dz.U. Nr 40 poz. 268 ze zm.) oraz z ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. Nr 7 poz. 24 ze zm.). W szczególności w zakresie pojęcia "domownika" z pierwszej ustawy organ uznał, że skarżący nie pozostawał we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem (swoimi dziadkami) , lecz zamieszkiwał u rodziców. Natomiast w odniesieniu do pojęcia domownika ustawy drugiej organ podkreślił, że D. Z. nie może być tak traktowany, ponieważ nie zamieszkiwał w bliskim sąsiedztwie swoich dziadków/rolników.

Od powyższej decyzji odwołanie do Komendy Wojewódzkiej Policji wniósł skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 pkt 2 Ustawy z dnia 14 grudnia 1982 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. 1982 Nr 40, poz. 260 ze zm.) poprzez jego zastosowanie, w sytuacji, gdy zastosowanie do niniejszej sprawy miał przepis art. 6 pkt 2 lit. c Ustawy z dnia 20 grudnia 1990 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. 2008 Nr 50, poz. 291 ze zm.);

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 6 pkt 2 lit. c Ustawy z dnia 20 grudnia 1990 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U.2008 Nr 50, póz. 291 ze zm.) poprzez jego nieprawidłową wykładnię oraz:

przyjęcie, że skarżący nie spełniał definicji " domownika ";

przyjęcie, że działania skarżącego miały wypełniać definicję "pracy domownika ", skoro ww. ustawa takim pojęciem się nie posługuje;

przyjęcie, że fakt kształcenia się przez skarżącego, jako osoby pozostającej z rolnikiem w gospodarstwie rolnym w szkole ponadpodstawowej, wykluczał wykonywanie pracy przez skarżącego o charakterze stałym w tym gospodarstwie w okresie wnioskowanym przez skarżącego;

przyjęcie, że dojazd do szkoły ponadpodstawowej przez Odwołującego uniemożliwiał mu wykonywanie pracy przez niego o charakterze stałym w gospodarstwie rolnym w okresie od dnia 12 stycznia 1989 roku do dnia 31 sierpnia 1993 roku;

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także brak odniesienia się przez organ I instancji w uzasadnieniu do wskazania faktów, które uznał on za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł;

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 107 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o Policji (Dz.U. 1990 Nr 30, poz. 179 z późn. zm.) (...) i § 4 ust. l pkt 5 oraz § 5 ust. 2 i ust. 4 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm) poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, gdy należało stosownie do ich treści naliczyć wobec skarżącego i nakazać wyrównanie wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat wnioskowanych przez skarżącego począwszy od dnia 6 grudnia 2016 roku.

Mają powyższe zarzuty na uwadze, skarżący wniósł:

1. o zmianę decyzji z dnia [...] 2021 r. w całości poprzez zaliczenie skarżącemu wysługi lat uwzględnianej przy naliczaniu wzrostu uposażenia zasadniczego oraz okresu wysługi, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, tj. okresu od dnia 12 stycznia 1989 roku do dnia 31 sierpnia 1993 r.; ewentualnie, w przypadku uznania przez organ II instancji, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na j ej rozstrzygnięcie;

2) uchylenie decyzji z dnia [...] 2021 roku w całości zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Opisaną we wstępie decyzją Komendant Wojewódzki Policji uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie.

W swoich rozważaniach Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że postępowanie prowadzone było na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.), wydanego na podstawie art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2020, poz. 360 ze zm.).

Podkreślił, że zmianie uległ status prawny skarżącego, jako strony postępowania. Orzeczeniem nr [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych z dnia 28 kwietnia 2020 r., asp. szt. w stanie spoczynku D. Z. został uznany za trwale niezdolnego do służby kat. "C" i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów. Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Policji.

Następnie raportem z dnia 4 listopada 2020 r. asp. szt. w stanie spoczynku D. Z. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji o zwolnienie ze służby z dniem 6 stycznia 2021 roku. W związku z powyższym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2020 roku funkcjonariusz został zwolniony ze służby w Policji z dniem 6 stycznia 2021 roku. Decyzja ta stała się prawomocna z dniem 12 stycznia 2021 r.

W ocenie organu odwoławczego z uwagi na fakt, zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem 6 stycznia 2021 roku, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o Policji, nie ma podstaw prawnych do wydawania przez organy Policji decyzji administracyjnych kształtujących sytuację prawną asp. szt. w stanie spoczynku D. Z. w zakresie, w jakim toczyło się postępowanie przed jego zwolnieniem ze służby. Fakt dobrowolnego, pisemnego zgłoszenia przez wymienionego wystąpienia ze służby ze wskazaniem przez policjanta daty rozwiązania stosunku służbowego, skutkował dla przełożonego właściwego w sprawach osobowych obowiązkiem podjęcia decyzji o zwolnieniu. Tym samym to policjant, poprzez oświadczenie woli wystąpienia ze służby, samodzielnie wykreował swoją sytuację prawną w świetle przepisów ustawy o Policji. W związku z powyższym z przyczyn niezależnych od organu prowadzącego postępowanie w niniejszej sprawie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania. Nadto organ zauważył, że uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje, a organ nie może adresatem decyzji ustalającej prawo do uposażenia przysługującego funkcjonariuszowi w służbie czynić osoby, która funkcjonariuszem już nie jest.

Na powyższą decyzję D. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 2 i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe w zakresie przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym za okres od dnia 12 stycznia 1989 roku do dnia 31 sierpnia 1993 roku, a w konsekwencji uchylenie decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2021 roku ([...]) i umorzenie postępowania;

b) art. 80 k.p.a. poprzez brak dokonania przez Organ II instancji oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego okoliczności warunkujących przyznanie Skarżącemu do pracowniczego stażu jego pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym swoich dziadków tj. M. i S. S. położonego w miejscowości C w okresie od dnia 12 stycznia 1989 roku do 31 sierpnia 1993 roku, a nadto wyrównanie okresu pracy w Komendzie Powiatowej Policji począwszy od grudnia 2016 roku, do czego Organ ten był zobowiązany;

c) art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także brak odniesienia się przez Organ II instancji w uzasadnieniu do wskazania faktów, które uznał on za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł;

d) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącemu przez organ 11 instancji czynnego udział w postępowaniu tj. uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenie żądań przed wydaniem zaskarżonej decyzji;

II. naruszenie prawa materialnego tj. art. 6 pkt 2 lit. c Ustawy z dnia 20 grudnia 1990 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U.2008 Nr 50, poz. 291 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie oraz:

a) brak przyjęcia, że skarżący spełnił definicję "domownika";

b) brak przyjęcia, że skarżący kształcąc się w szkole ponadpodstawowej, jako osoba pozostająca z rolnikiem w gospodarstwie rolnym, wykonywał pracę o charakterze stałym w tym gospodarstwie w okresie przez niego wnioskowanym;

c) brak przyjęcia, że dojazd do szkoły ponadpodstawowej przez skarżącego umożliwiał mu wykonywanie pracy o charakterze stałym w gospodarstwie rolnym w okresie przez niego wnioskowanym;

III. naruszenie prawa materialnego tj. art. 107 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o Policji (Dz.U.1990 Nr 30, poz. 179 z późn. zm.) i § 4 ust. 1 pkt 5 oraz § 5 ust. 2 i ust. 4 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, gdy należało stosownie do ich treści naliczyć wobec skarżącemu i nakazać wyrównanie wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat wnioskowanych przez skarżącemu począwszy od dnia 6 grudnia 2016 roku.

Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie o uchylenie decyzji poprzedzającej decyzje organu II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu obszernej skargi skarżący rozwinął zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W niniejszej sprawie skarżący zaskarżył decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 24 marca 2021r., który uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji odmawiającą skarżącemu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego za okres od dnia 12 stycznia 1989r. do dnia 31 sierpnia 1993r. i umorzył postepowanie organu I instancji w całości z uwagi na fakt, że w dniu 6 stycznia 2021r. skarżący został zwolniony ze służby. Należy przy tym nadmienić, że sprawa administracyjna dotycząca wliczenia do stażu pracy skarżącego pracy w indywidualnym gospodarstwie rolny, została wszczęta 6 grudnia 2019r. w momencie, w którym skarżący był funkcjonariuszem policji.

Materialnoprawna podstawą rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 360 z późn. zm.) dotyczące uposażenia policjanta. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o policji prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Z kolei ust. 2 tego przepisu stanowi, że z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest z kolei uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat (art. 101 ustawy o policji). Na podstawie art. 106ust. 3 ustawy o policji prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.

W orzecznictwie sądowym (zob. wyrok NSA z 19.12.2017 r., I OSK 194/16, LEX nr 2427456) przyjmuje się, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są funkcjonariuszami policji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13 ustalenie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat dotyczy wyłącznie czynnego policjanta. Tylko bowiem policjantowi przysługuje uposażenie. Natomiast prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. Z kolei ustalenie wysługi lat jest ściśle związane z uposażeniem, nie istnieje bowiem bez prawa do uposażenia. Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje.

Zwolnienie ze służby uniemożliwia więc prowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia wysługi lat w stosunku do osoby, która nie jest już pozostającym w czynnej służbie funkcjonariuszem Policji, który pobiera uposażenie. Zasadniczo więc w decyzji z dnia [...] 2021r. Komendant Powiatowy Policji powinien umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 §1 k.p.a., a nie wydawać decyzji merytorycznej odmawiającej skarżącemu prawa do wzrostu uposażenia. Skarżący bowiem od 6 stycznia 2021r. był już zwolniony ze służby.

Stąd trafnie organ II instancji Komendant Wojewódzki Policji uchylił decyzje organu I instancji i umorzył postępowanie na podstawie art. 138 §1 pkt 2 w zw. z art. 127 §2 i art. 105 §1 k.p.a. z uwagi na fakt, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie może bowiem odnosić się do sytuacji gdy występuje stosunek administracyjnoprawny, w ramach którego strona ma prawo żądać od organu administracji skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Bezprzedmiotowość postępowania może mieć charakter przedmiotowy lub podmiotowy. Bezprzedmiotowość podmiotowa postępowania administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy strona postępowania administracyjnego przestała istnieć lub straciła zdolność do czynności prawnych. Natomiast bezprzedmiotowość przedmiotowa postępowania administracyjnego występuje w przypadku, gdy brak jest któregokolwiek z elementów konstruujących przedmiot tego postępowania czyli sytuacji, gdy dyspozycja normy administracyjnego prawa materialnego nie może być wykonana z powodu braku jednego z warunków sytuujących te normę. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Z bezprzedmiotowością mamy do czynienia wówczas gdy w sposób oczywisty organ administracji publicznej stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego załatwienia sprawy. Skutki umorzenia postępowania, polegają na tym, że toczącego się prawidłowo postępowania od czasu zaistnienia przyczyn określonych w ustawie nie prowadzi się dalej i kończy się bez osiągnięcia celu, dla którego postępowanie zostało wszczęte (wyrok NSA z 19.12.2017 r., I OSK 194/16, LEX nr 2427456).

Należy jednak w niniejszej sprawie zauważyć, że nie jest zamknięta dla skarżącego droga postępowania przed sądem powszechnym.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.