Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 839/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Dnia 19 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 roku przy udziale sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2019r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z [...] lipca 2019 r. nr [...], wskazując na art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, dalej jako u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zarzutów z [...] września 2018 r. złożonych przez J. J., w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez [...] S.A. z [...] września 2017 r. i obejmującego należności z tytułu zaległości w opłatach abonamentowych:

1. uznał za nieuzasadniony zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku,

2. uznał za uzasadniony zarzut dotyczący przedawnienia zaległości za okres od stycznia 2012 r. do grudnia 2013 r. wskazanych w pozycjach [...] ww. tytułu wykonawczego i umorzył w tym zakresie postępowanie egzekucyjne,

3. uznał za nieuzasadniony zarzut dotyczący przedawnienia zaległości za okres od stycznia 2014 r. do lipca 2017 r. wskazanych w pozycjach [...] ww. tytułu wykonawczego.

Uzasadniając postanowienie organ napisał, że otrzymał do realizacji tytuł wykonawczy nr [...] z [...] września 2017 r., obejmujący należności z tytułu zaległości w opłatach abonamentowych, wystawiony przez [...] S.A., przeciwko J. J. (dalej także jako zobowiązany strona, skarżący). Pismem z [...] września 2018r. zobowiązany wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] września 2018 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie wniesionego zarzutu i zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska.

Wierzyciel postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. uznał zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny, uznał za uzasadniony zarzut dotyczący przedawnienia zaległości za okres od stycznia 2012 r. do grudnia 2013 r. oraz uznał za nieuzasadniony zarzut dotyczący przedawnienia zaległości za okres od stycznia 2014 r. do lipca 2017 r. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem [...] S.A. z [...] czerwca 2019 r.

W zażaleniu na wskazane postanowienie naczelnika Urzędu Skarbowego [...] zobowiązany wniósł o uchylenie postanowienia w całości z uwagi na uznanie uzasadnionego zarzutu nieistnienia obowiązku i umorzenie postępowania w całości, uchylenie obu postanowień wydanych przez wierzyciela - w całości, umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia. Skarżący zarzucił:

1. naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., polegające na wszczęciu postępowania egzekucyjnego i nieuwzględnienia nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z uwagi na brak zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego,

2. naruszenie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 z późn. zm., dalej jako u.o.a.) poprzez przyjęcie, że jest zobowiązany uiszczać opłatę abonamentową, gdy tymczasem [...] S.A. nie wykazała, że dokonała zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru indentyfikacyjnego,

3. naruszenie § 5 ust 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 Nr 187 poz.1342, dalej jako rozporządzenie) poprzez pominięcie, że skarżący nie został zawiadomiony o nadaniu mu indywidualnego numeru, a [...] S.A. nie wykazała skuteczności takiego zawiadomienia,

4. naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 6 u.o.a. poprzez pominięcie, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z B. J., której przysługuje prawo do zwolnienia od uiszczenia opłaty abonamentowej, gdyż ukończyła [...] rok życia, oraz w okresie od 2012 r. do 2017 r. otrzymywała świadczenie emerytalne w niższej wysokości niż [...]% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej,

5. naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej i formułowanie żądania zapłaty za okres od [...] stycznia 2014 r. do [...] lipca 2017 r., mimo że roszczenia wobec strony skierowano w 2018 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] września 2019 r. nr [...], wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej jako K.p.a.) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Uzasadniając postanowienie organ napisał, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i uiszczaniem opłat za ich użytkowanie mają swoje źródło w przepisach u.o.a. Ustawa ta nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników oraz uiszczania opłaty abonamentowej począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. W myśl art. 2 ust 1 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (ust. 2). Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do ostatniego dnia miesiąca, w którym dopełniono w placówce [...] S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Brak dopełnienia formalności polegający na niezgłoszeniu zaprzestania użytkowania odbiorników lub zmian formalnoprawnych skutkuje naliczaniem kwot abonamentu za kolejne miesiące. [...] S.A. na podstawie przepisów u.o.a. oraz w związku z przepisami Rozporządzenia, które weszło w życie dnia [...] grudnia 2007 r., została zobowiązana z urzędu, w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (do dnia [...] grudnia 2008 r.), do nadania posiadaczom imiennych książeczek, indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia użytkowników. Rozporządzenie to stanowiło, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników są dowodem zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. [...], chcąc wywiązać się z określonych w rozporządzeniu zobowiązań, wysyłała do abonentów zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego określone w załączniku nr [...] do rozporządzenia, które stanowią dowód zarejestrowania odbiorników RTV i zastępują dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennych książeczek. Rozporządzenie nie posługuje się pojęciem doręczenia, lecz zawiadomienia. W związku z powyższym [...] wykonała obowiązek zawiadomienia użytkowników (posiadaczy książeczek opłat RTV) o nadaniu indywidualnych numerów, poprzez przesłanie im zawiadomienia. Użytkownicy którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wcześniejszych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat, za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania. Zgodnie z przepisami u.o.a. zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

Dalej organ napisał, że jak wynika z informacji zawartych w postanowieniu wierzyciela, zobowiązany dopełnił ustawowego obowiązku rejestracji używanych odbiorników RTV na swoje imię i nazwisko. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka opłat RTV stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników i służyła do dokonywania opłat z tytułu abonamentu RTV; w dniu [...] marca 1998 r. skarżący wystąpił o wydanie nowej książeczki z powodu wyczerpania dowodów wpłat. W chwili wejścia w życie przepisów rozporządzenia zobowiązanemu został przyporządkowany indywidualny numer identyfikacyjny abonenta [...]. Jak wynika również z postanowień [...] S.A. formalności wyrejestrowania odbiorników RTV skarżący dokonał dopiero [...] września 2018 r. Wierzyciel zaznaczył, iż nie posiada dokumentu, który potwierdzałby zgłoszenie przez zobowiązanego wyrejestrowania odbiorników RTV przed wskazanym wyżej dniem.

Dalej organ napisał, że w art. 4 ust. 1 u.o.a. jest określony katalog osób uprawnionych do zwolnienia od opłat abonamentowych. Są to m.in. osoby, które ukończyły 60 lat oraz mają ustalone prawo do emerytury, której wysokość nie przekracza miesięcznie kwoty [...]% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Warunkiem uzyskania takiego zwolnienia jest jednak zgłoszenie w placówce pocztowej operatora wyznaczonego zmiany stanu prawnego lub faktycznego, które mają wpływ na uzyskane zwolnienia, w terminie 30 dni od dnia, w którym taka zmiana nastąpiła (według aktualnie obowiązującej wersji ustawy). Samo posiadanie uprawnień do zwolnienia nie jest wystarczające do zaprzestania wnoszenia opłat.

Ustosunkowując się do zarzutu przedawnienia zaległości, organ wywiódł, że opłata z tytułu rejestracji odbiornika radiowego lub telewizyjnego (abonamentu RTV) stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 O.p., a to oznacza, że ma do niej zastosowanie art. 70 § 1 ww. ustawy stanowiący, że opłata ta przedawnia się po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin jej płatności. Dalej wskazał, że zgodnie z art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W przedmiotowej sprawie, w stosunku do zaległości za okres od stycznia 2012 r. do grudnia 2013 r. nie zastosowano skutecznego środka egzekucyjnego, co oznacza, że ww. zaległości uległy przedawnieniu. Nieprzedawnione zostały natomiast zaległości za okres od stycznia 2014 r. do lipca 2017 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. J. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej oraz poprzedzającego go postanowienia naczelnika Urzędu Skarbowego, a także obu postanowień wierzyciela i zwrot kosztów postępowania. Zarzucił:

1. naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., polegające na wszczęciu postępowania egzekucyjnego i nieuwzględnienia nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z uwagi na brak zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego,

2. naruszenie art. 2 ust. 3 u.o.a. poprzez przyjęcie, że jest zobowiązany uiszczać opłatę abonamentową, gdy tymczasem [...] S.A. nie wykazała, że dokonała zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru indentyfikacyjnego,

3. naruszenie § 5 ust 2 rozporządzenia poprzez dokonanie jego błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że wystarczające jest powiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru, a [...] S.A. nie jest obowiązana do wykazania skuteczności takiego zawiadomienia,

4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i 8 K.p.a. poprzez nieprowadzenie przez organy prowadzące egzekucję postępowania w sposób szczegółowy i dokładny, niezbadanie, czy zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało do zobowiązanego faktycznie doręczone lub przynajmniej czy zostało wysłane na jego adres,

5. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewyczerpujące zebranie oraz rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, a w rezultacie niezbadanie czy zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało zobowiązanemu faktycznie doręczone lub przynajmniej czy zostało wysłane na jego adres,

6. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 a k.p.a. poprzez zinterpretowanie na niekorzyść skarżącego zapisów § 5 ust. 2 rozporządzenia, polegające na przyjęciu, że wystarczające jest twierdzenie wierzyciela o zawiadomieniu o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, gdy tymczasem wierzyciel i organ winien stosować korzystną dla skarżącego wykładnię przepisów polegającą na przyjęciu, że na wierzycielu ciąży obowiązek wykazania doręczenia lub przedstawienia dowodu nadania pisma o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego,

7. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 81a K.p.a. poprzez nadanie oświadczeniu wierzyciela wyższej wartości dowodowej niż oświadczeniu dłużnika, gdy tymczasem oświadczenie skarżącego, że nie otrzymał przesyłki, ma taką samą wartość jak oświadczenie [...] S.A. o jej wysłaniu. Powyższe przy uwzględnieniu korzystnej dla skarżącego reguły rozstrzygania wątpliwości w zakresie stanu faktycznego winno doprowadzić do przyjęcia, że wierzyciel nie wykazał, że pismo o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało doręczone skarżącemu,

8. naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 6 u.o.a. poprzez pominięcie, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z B. J., której przysługuje prawo do zwolnienia od uiszczenia opłaty abonamentowej gdyż ukończyła [...] rok życia oraz w okresie od 2012 r. do 2017 r. otrzymywała świadczenie emerytalne w niższej wysokości niż [...]% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej,

9. naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej i formułowanie żądania zapłaty za okres od [...] stycznia 2014 r. do [...] lipca 2017 r. pomimo, że roszczenia wobec strony skierowano w 2018 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłącza z kognicji sądu administracyjnego skargę na postanowienia wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W rezultacie kontrola sądowa tych aktów jest realizowana dopiero w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru nad organem egzekucyjnym. Stosownie bowiem do art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przystępując do dalszych rozważań należy wskazać, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie okoliczności wymienione enumeratywnie w art. 33 § 1 u.p.e.a., przy czym środek ten jest sformalizowany. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być tylko i wyłącznie:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1 – 7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 – 5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Dokonując kontroli w ramach niniejszego postępowania, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd zaznacza, że organ prawidłowo wywiódł materialnoprawne podstawy uiszczania opłat abonamentowych.

Rozbudowane zarzuty skargi koncentrują się wokół dwóch kwestii. Skarżący wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne z okoliczności, że – po pierwsze, wierzyciel nie jest w stanie udokumentować, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało zobowiązanemu faktycznie doręczone lub przynajmniej, że zostało wysłane na jego adres. Po drugie, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, której przysługuje prawo do zwolnienia od uiszczenia opłaty abonamentowej.

Sąd stwierdza, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut zobowiązanego dotyczący nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Zasadnie wierzyciel, a następnie związany jego stanowiskiem organ egzekucyjny, przyjął, iż skarżący nie wykazał, aby obowiązek uiszczania przez niego opłat rtv nie istniał. Okolicznością niesporną w przedmiotowej sprawie jest, że rejestracja odbiornika telewizyjnego przez zobowiązanego nastąpiła zgodnie z jego wnioskiem. Powyższe zdarzenie jest okolicznością ustanawiającą obowiązek uiszczania opłat abonamentowych rtv. Odnośnie ustania tego obowiązku, to zgodnie z przepisami art. 4 ust. 3 i 3a u.o.a. co do zasady zwolnienia od opłat abonamentowych przysługują od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529) oświadczenie o spełnianiu warunków do korzystania z tych zwolnień i przedstawiono dokumenty potwierdzające uprawnienie do tych zwolnień. Wyjątkiem jest sytuacja opisana w ust. 3a, zgodnie z którym, w przypadku osób które ukończyły [...] lat, zwolnienie od opłat abonamentowych przysługuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osoba ukończyła [...] lat. Taka sytuacja jednak nie występuje w sprawie. Dopóki zatem abonent nie dokonał skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników (co według wierzyciela nastąpiło [...] września 2018 r., k. 29v akt administracyjnych), zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. W tym miejscu Sąd podkreśla niekonsekwencję w twierdzeniach skarżącego. Skoro skarżący nie kwestionuje, że zarejestrował odbiorniki RTV to tym samym znajdują zastosowanie przepisy u.o.a. oraz przepisy wykonawcze, nakładające normatywny obowiązek opłacania opłat abonamentowych.

W niniejszej sprawie, na dzień wydania postanowienia w sprawie zarzutów, brak było dowodów potwierdzających wyrejestrowanie przez skarżącego odbiornika przed lub w trakcie biegu okresu za który egzekwowane są opłaty abonamentowe. Odnosząc się zaś do argumentacji strony, że wierzyciel nie dopełnił obowiązku w zakresie zawiadomienia abonenta o nadaniu numeru identyfikacyjnego, wskazać należy, że obowiązek ten wynikał z przepisów rozporządzenia. Aktem tym zobowiązano wierzyciela do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych - indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia o tym użytkowników, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, tj. do dnia [...] grudnia 2008 r. Na mocy bowiem § 5 ust. 1 rozporządzenia dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. O nadaniu numeru identyfikacyjnego operator publiczny powiadamiał użytkownika, przesyłając zawiadomienie.

Zatem dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru powiadomienia, skoro prawodawca nakazał operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. Z powołanych przepisów nie sposób zatem wywodzić, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru indentyfikacyjnego, konieczne było posiadanie przez wierzyciela zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej zawiadomienie.

Sąd stwierdza, że z akt sprawy wynika jednoznacznie data zarejestrowania i data wyrejestrowania odbiorników rtv oraz fakt, że dopiero czynność wyrejestrowania odbiornika zwolniła skarżącego z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Nadto wynika, że skarżący nie wywiązywał się z obowiązku ustawowego. Co do części należności, które okazały się przedawnione, zarzut został uwzględniony. Zaległości nieprzedawnione podlegają egzekucji administracyjnej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.