Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 202/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 11 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.), Sędziowie : Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Asesor Cezary Koziński, Protokolant : Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi M.C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku obrotowego za 1992 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 202/05

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., odmówił M.C. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. - B. z dnia [...], nr [...], określającej należne zobowiązanie podatkowe w podatku obrotowym za 1992 rok na kwotę 1.095 zł.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] Pierwszy Urząd Skarbowy Ł. - B., w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, wydał decyzję, w której określił M.C. należne zobowiązanie podatkowe w podatku obrotowym za 1992 rok na kwotę 1.095 zł. Decyzja powyższa została doręczona podatnikowi w miesiącu maju 1995 roku i zawierała pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania.

W dniu 10 września 2004 roku podatnik złożył osobiście w Izbie Skarbowej pismo zatytułowane "odwołanie", w którym podnosi, że powyższa decyzja z dnia [...] wydana została w oparciu o anonimowy donos.

Pismem z dnia 23 września 2004 roku, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. przesłał to odwołanie do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. - B., celem nadesłania akt sprawy oraz wniosku organu podatkowego I instancji.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. - B. w piśmie z dnia 14 października 2004 roku, zawierającym stanowisko wobec zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia 10 września 2004 roku poinformował Dyrektora Izby Skarbowej, iż nie posiada akt podatkowych M.C. w podatku obrotowym za lata 1992 i 1993. Przedmiotowe akta uległy bowiem uszkodzeniu w maju 1997 roku wskutek zalania archiwum mieszczącego się w piwnicy Urzędu.

Jednocześnie Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. - B. stwierdził, iż z zachowanej innej dokumentacji bezspornie wynika, że decyzje z dnia [...], dotyczące podatku obrotowego za lata 1992 i 1993, zostały doręczone podatnikowi w maju 1995 roku (świadczy o tym m.in. zaewidencjonowanie wskazanych decyzji w zapisku spraw różnych [...] pod pozycjami 421 i 422 w dniu [...] oraz fakt, iż z zachowanej karty kontowej podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1998 - 2000 wynika, iż wykazywane nadpłaty w zeznaniach rocznych PIT-31 za lata 1997 - 1999 zostały stronie zwrócone bez przerachowywania ich, w całości lub w części, na konto podatku obrotowego, co świadczy o tym, iż w tym okresie podatnik nie posiadał zaległości w podatku obrotowym).

W dniu 16 listopada 2004 roku podatnik złożył w Izbie Skarbowej w Ł. pismo, w którym wskazał, iż oryginały przedmiotowych decyzji otrzymał za pośrednictwem urzędu pocztowego pod koniec miesiąca maja 1995 roku (wśród wymienionych decyzji jest decyzja dotycząca podatku obrotowego za 1992 rok) oraz zawarł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Pismem z dnia 13 grudnia 2004 roku, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zawiadomił podatnika o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz wniesienia uwag do przesłanych w załączeniu projektów postanowień. W dniach 17 i 22 grudnia 2004 roku podatnik zapoznał się z aktami sprawy oraz poinformował organ II instancji, iż złoży wyjaśnienia w terminie 14 dni licząc od dnia 22 grudnia 2004 roku.

W dniu 3 stycznia 2005 roku do organu II instancji wpłynęła skarga na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] o numerach [...] wydane w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, stanowiąca jednocześnie wyjaśnienia do przesłanych w dniu 13 grudnia 2004 roku projektów postanowień, w zakresie podatku obrotowego, wraz z dokumentacją medyczną. W dniu 10 stycznia 2005 roku wpłynęło uzupełnienie tej skargi.

W powyższych pismach podatnik przedstawia argumenty uprawdopodabniające, jego zdaniem, fakt, iż złożenie odwołania po upływie ustawowego terminu nastąpiło bez jego winy.

Po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w odwołaniu oraz wskazanych pismach Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W dniu 25 lutego 2005 roku na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wpłynęła skarga M.C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W złożonej skardze podatnik stwierdza, iż większość argumentów zostało zawarte w skardze z dnia 3 stycznia 2005 roku. Podatnik, w celu uprawdopodobnienia faktu, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania nastąpiło nie z jego winy, stwierdza, iż był w tym okresie chory (depresja, stres) i nie mógł z tych powodów złożyć w terminie odwołania. W związku z powyższym według skarżącego wniosek o przywrócenie terminu jest uzasadniony.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 11 maja 2005 roku skarżący oświadczył, iż przyczynami, które uniemożliwiły mu złożenie odwołania w terminie były kierowane pod jego adresem groźby, życie w stresie, konieczność przeprowadzki, inne problemy życiowe oraz brak świadomości, co do możliwości zaskarżenia decyzji. W odpowiedzi na pytanie Sądu, kiedy ustały przyczyny uniemożliwiające złożenie odwołania od decyzji organu I instancji skarżący oświadczył, że budzenie się u niego świadomości możliwości zaskarżenia decyzji miało miejsce po sprawie R.K..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Sąd uznał bowiem, iż zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego.

Instytucja przywrócenia terminu jest uregulowana w art. 161 i następne ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60). Stosownie do art. 162 § 1 powyższej ustawy w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Z przywołanych przepisów wynika, że organ podatkowy może przywrócić termin, kiedy spełnione zostaną łącznie cztery przesłanki: uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi; wniesienie wniosku o przywrócenie terminu; dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin.

Sąd podziela ustalenia organu odwoławczego, że skarżący nie wykazał dostatecznie okoliczności świadczących o braku jego winy w uchybieniu terminowi.

Z dołączonej do wyjaśnień dokumentacji medycznej wynika, iż skarżący był niezdolny do pracy między innymi w okresie od 30 listopada 1994 roku do 17 lipca 1995 roku, czyli w dacie wydania i otrzymania zaskarżonej decyzji. Po tej dacie podatnik nie uprawdopodobnił, że zachodziły przeszkody w złożeniu odwołania. Braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Odwołanie zostało złożone dopiero 9 lat po terminie. Nie sposób więc tego zachowania uznać za dołożenie należytej staranności przy podejmowaniu czynności. Podatnik zaś nie uprawdopodobnił, że przez okres dziewięciu lat be z swojej winy nie mógł wnieść odwołania.

Również oświadczenia skarżącego złożone na rozprawie w dniu 11 maja 2005 roku potwierdzają tezę, iż uchybienie terminu były przez niego zawinione. Przykładowo okoliczności takie jak konieczność przeprowadzki czy brak świadomości, co do możliwości zaskarżenia decyzji, nie mogą być uznane za wykazanie braku winy w uchybieniu terminowi.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.