Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 745/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2015 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego T. N. kwotę 266 zł (słownie: dwieście sześćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] ustalił T. N. (dalej powoływany jako "skarżący") wysokość podatku od nieruchomości na 2015 r.

w kwocie 6.640 zł, którym objęto grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 8300 m2 ze stawką 080 zł/ m2.

o.p.o.l."lej: "płatach lokalnych (Dz.U. . edsiębiorcy oraz przepisów prawa materialnego, a w szczególności art.ie, ze przedmiotZ powyższą decyzją nie zgodził się skarżący i w złożonym odwołaniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, a zwłaszcza nieustalenie, że przedmiotowa nieruchomość nie jest w posiadaniu przedsiębiorcy oraz przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 2 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw.

z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., zwanej dalej: "u.o.p.o.l.").

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że grunt będący przedmiotem opodatkowania wydzierżawił od Lasów Państwowych na podstawie umowy zawartej na czas określony od [...] stycznia 2009 r. do [...] grudnia 2019 r. Wskazał, że faktycznie

ww. grunt nie był wykorzystywany, ani do osobistych potrzeb, ani przez osoby trzecie. Zaznaczył, że. grunt nie był też związany z zarejestrowaną w dniu[...] maja 2012 r. działalnością gospodarczą w K., a zatem przedmiotowa nieruchomość nie powinna być uznana za będącą w posiadaniu przedsiębiorcy.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w S. decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem opodatkowania są grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 8300 m2, stanowiące część nieruchomości nr [...], oznaczone jako "Bz", tj. tereny rekreacyjno-wypoczynkowe położone w B. i będące przedmiotem umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] czerwca 2009 r. z Nadleśnictwem O. Kolegium wskazało, że z § 1 ww. umowy wynika, że wydzierżawiany grunt ma być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej obejmującej świadczenie usług rekreacyjnych i wypoczynkowych oraz, że z wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] marca 2015 r. wynika, że nieruchomość oznaczona nr [...], której część stanowi przedmiot dzierżawy przez skarżącego jest własnością Skarbu Państwa i pozostaje w zarządzie Nadleśnictwa O. Organ odwoławczy podniósł również, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest fakt, iż skarżący jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą od [...] czerwca 2012 r. w zakresie wynajmu obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania, co potwierdza centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej RP.

Mając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że skoro wydzierżawione grunty o pow. 8300 m2 były przeznaczone na działalność obejmującą świadczenie usług rekreacyjnych i wypoczynkowych, a podatnik prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług turystycznych, to prawidłowo organ

I instancji zastosował najwyższą stawkę podatkową od gruntów związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej wynoszącą 0,80 zł/m2, wynikającą

z uchwały Rady Gminy Bakałarzewo Nr XXI/126/12 z dnia 15 listopada 2012 r.

w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2012 r., poz. 3571).

Kolegium zaznaczyło, że fakt czasowego niewykorzystywania nieruchomości lub nieosiągania z niej dochodu, nie wpływa na zawieszenie lub zwolnienie

z obowiązku podatkowego, bowiem podatek ten wiąże się z posiadaniem nieruchomości i ma charakter majątkowy.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie

o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, zwanej dalej: "o.p."), poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez oparcie, pominięcie oświadczeń podatnika dotyczących faktu nieujęcia spornej nieruchomości

w księgach podatkowych prowadzonej działalności gospodarczej;

2) art. 120, art. 121 o.p., poprzez nierzetelne rozpatrzenie i ocenę zebranego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez pominięcie zarzutów zgłoszonych przez stronę w trakcie postępowania, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, a zwłaszcza nieustalenie, iż sporna nieruchomość nie jest w posiadaniu przedsiębiorcy, a osoby fizycznej;

3) prawa materialnego, a konkretnie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a

w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.o.p.o.l., poprzez ustalenie, iż sporne grunty związane są

z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że nieruchomość nie jest elementem prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa i nie można jej uznać

za związaną z tym przedsiębiorstwem. Stąd też nie powinna być uznana jako nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy i podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, tj. od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto wyjaśnił, że w księgach handlowych, tj. w rejestrach i ewidencjach dotyczących działalności gospodarczej nie są ujęte nieruchomości będące przedmiotem sporu. Na poparcie swojego stanowiska strona skarżąca przywołała orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna, jednak nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest opodatkowanie gruntów, sklasyfikowanych jako BZ, podatkiem od nieruchomości jako zajętych

na prowadzenie działalności gospodarczej.

W myśl normy art. 2 ust. 1 u.o.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

(1) grunty; (2) budynki lub ich części; (3) budowle lub ich części związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.o.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2015 r. za nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, z wyjątkiem domów mieszkalnych oraz związanych z nimi działek, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W rezultacie jeśli nieruchomość jest w złym stanie technicznym,

to nie należy jej opodatkowywać najwyższą stawką podatku, ale stawką niższą - właściwą dla gruntów i budynków pozostałych.

W świetle treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.o.p.o.l. sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkować musi uznaniem tych kategorii za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i jednocześnie nie ma miejsca sytuacja, w której przedmiot opodatkowania nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych (por. wyrok NSA z dnia II FSK 1398/13, z dnia 23 czerwca 2015 r.).

Jak wskazuje NSA "przy ustalaniu czy dana nieruchomość (nie) nadaje się

do wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej należy mieć na uwadze, jakiego rodzaju działalność gospodarczą prowadzi podatnik - przedsiębiorca będący posiadaczem nieruchomości. Nie chodzi więc o możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej,

przez jakiegokolwiek przedsiębiorcę" (por. wyroki NSA 18 lipca 2013 r. sygn. II FSK 2470/12 oraz II FSK 2092/11).

Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 pkt 4 u.o.p.o.l. podatnikami podatku

od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości

lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: (a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, (b) jest bez tytułu prawnego,

z zastrzeżeniem ust. 2.

Przenosząc powyższe na stan faktyczny sprawy należy zgodzić się

ze stanowiskiem organów, że przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie winny być grunty rekreacyjne o łącznej powierzchni 8300 m², stanowiące część nieruchomości położonej w Nadleśnictwie O., Leśnictwie D. i stanowiące część oddz. [...], gmina B., obręb B., nr geod. Działki [...], które zostały wydzierżawione przez Skarżącego na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] czerwca 2009 r. od Państwowego Gospodarstwa Leśnego – Lasy Państwowe – Nadleśnictwo O. w O.

Nie ma też żadnych argumentów przemawiających za tym aby w sprawie uznać, że jak wynika z wyjaśnień Skarżącego z dnia [...] grudnia 2014 r. część

ww. działki obejmowała różne pożytki w tym las, co zajmuje powierzchnię 0,6252 ha, a pozostałe grunty - drogi dojazdowe i teren o statusie rekreacyjno – wypoczynkowym, zajmującym powierzchnię 0,2048 ha. Dowody w tym zakresie

nie zostały przez Skarżącego przedstawione.

Organy prawidłowo też uznały, że Skarżący jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą od [...] czerwca 2012 r. w zakresie wynajmu obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania, co potwierdza Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej RP. Zatem w roku 2015 Skarżący powinien zostać uznany jako prowadzący działalność gospodarczą.

Jednakże w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. Skarżący wskazywał, że jego działalność gospodarcza nie obejmowała nieruchomości położonych w Gminie B., ponieważ nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania nie jest

i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej

ze względów technicznych, na co przedłożył dowód w postaci zdjęć obrazujących stan techniczny nieruchomości.

Organ uznając argumenty strony za zasadne nie opodatkował ze względów technicznych domków letniskowych, natomiast grunt opodatkował jak

pod działalność gospodarczą.

Organ odwoławczy nie wyjaśnił zasadności przyjętego stanowiska przez organ I instancji w kontekście opodatkowania gruntów spornej nieruchomości stawką jak

za prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem nie zweryfikował, czy w sprawie nie wystąpiły względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie spornej nieruchomości do celów prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej

i czy mają one charakter trwały. Tym samym naruszył art. 1a ust. 1 pkt 3 u.o.p.o.l.

w zw. z art. 122 o.p.

Sąd nie przesądzając w powyższym zakresie zobowiązany był do uchylenia skarżonej decyzji.

Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę weźmie pod uwagę stanowisko Sądu w przywołanym wyroku, w tym będzie zobowiązany do ustalenia czy stan techniczny nieruchomości pozwalał na opodatkowanie dzierżawionych gruntów jak pod działalność gospodarczą w kontekście odstąpienia

od opodatkowania posadowionych na tej nieruchomości domków letniskowych.

Mając na uwadze stwierdzone naruszenia przepisów prawa materialnego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł o uchyleniu decyzji organu odwoławczego. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a.