Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1516/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
law: Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2021 r. sprawy ze skargi G. O. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Gminy [...], utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia 1 sierpnia 2019 r. nr [...] stwierdzającą nieodpłatne nabycie z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę [...] z mocy prawa mienia Skarbu Państwa, czyli nieruchomości położnej w obrębie [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...].

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Starosta [...] zwrócił się do Wojewody o podjęcie czynności zmierzających do ustalenia, czy przedmiotowa działka Skarbu Państwa stały się własnością Gminy. Wojewoda wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r., przez Gminę prawa własności przedmiotowej nieruchomości, na podstawie art. 17a ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, który stanowi, że w stosunku do nieruchomości o których mowa w ust. 1, nieobjętych spisami przekazanymi do dnia 31 grudnia 2005 r. wojewoda wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie potwierdzenia nabycia przez gminy własności nieruchomości. Przepisy art. 18 i 20 stosuje się odpowiednio.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. organ I instancji stwierdził nabycie przez Gminę z mocy prawa, nieodpłatnie, z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności przedmiotowej nieruchomości (działka nr [...]). W uzasadnieniu organ wskazał, że z rejestru gruntów założonego w 1973 r. wynika, że przedmiotowa działka stanowiła własność Skarbu Państwa i była we władaniu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej - Inspektoratu Wodnych Melioracji. Następnie wpis ten został skreślony i jako osobę władającą wpisano Wojewódzki Zarząd Inwestycji Rolniczych (taki stan widniał na dzień 27 maja 1990 r.). Wojewoda wskazał również, że jak wynika z pisma Starosty, brak jest podstaw zarówno wpisu do ewidencji gruntów i budynków tego podmiotu, jak i wykreślenia z niej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej - Inspektoratu Wodnych Melioracji. Organ wskazał, że Starosta zaświadczył również, że przedmiotowa działka na dzień 27 maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa i należała do terenowego organu administracji państwowej, ponieważ w stosunku do tej nieruchomości brak jest w ewidencji gruntów i budynków decyzji administracyjnych oraz innych dokumentów o formalnym przekazaniu tej działki we władanie, m.in. w trwały zarząd państwowym jednostkom organizacyjnym. Organ wskazał, że Wojewódzki Zarząd Inwestycji Rolniczych nie dysponował tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości, w związku z czym nieruchomość ta stała się w dniu 27 maja 1990 r. z mocy prawa mieniem właściwej gminy.

Ponadto z uzasadnienie decyzji wynika, że na przedmiotowej działce znajdował się i znajduje rów melioracyjny, który zgodnie ze stanem prawnym na dzień 27 maja 1990 r., czyli art. 91 ust. 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230), zaliczany był do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, które zgodnie z art. 92 ust. 1 tej ustawy są wykonywane i utrzymywane na koszt Państwa. Dodatkowo w uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że nie odnaleziono dokumentu, na podstawie którego działka objęta decyzją komunalizacyjną zostałaby oddana w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej. Organ wskazał, że aktualny wypis z rejestru gruntów oraz księga wieczysta potwierdzają, że do chwili wydania decyzji przedmiotowa nieruchomość należała do Skarbu Państwa.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Gmina wniosła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w całości. W uzasadnieniu zarzuciła wydanej decyzji:

- naruszenie prawa materialnego w postaci przepisu art. 97 ust. 1 ustawy prawo wodne w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 maja 1990 r. poprzez jego wykładnię, prowadzącą do błędnego przyjęcia, że decydujące znaczenie do ustalenia nabycia przez gminę prawa własności nieruchomości ma to, czy dana jednostka państwowa wykonywała obciążające je zadania publiczne, a nie czy te zadania faktycznie ją obciążały,

- naruszenie normy art. 5 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych poprzez stwierdzenie nabycia przedmiotowej nieruchomości przez Gminę, pomimo że nieruchomość służyła wykonywaniu do zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej,

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wadliwym przyjęciu, że przedmiotowa działka nie służyły w dniu 27 maja 1990 r. wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej.

Wyjaśnił, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, zgodnie z którym mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Organ odwoławczy przywołał fragmenty wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 808/16. Wyjaśnił, że Wojewoda stwierdzając nabycie wymienionych w decyzji nieruchomości, stanowiących zgodnie z ewidencją gruntów rowy, wskazał, że według stanu na dzień 27 maja 1990 r. w ewidencji gruntów stanowiły one własność Skarbu Państwa, jako władający wpisany był Wojewódzki Zarząd Inwestycji Rolniczych. Jednakże jak wynika z pisma Starosty, wpis ten miał wyłącznie charakter techniczno-porządkowy, został zweryfikowany, skreślony i jako osobę władającą ponownie wpisano Prezydium Powiatowej Rady Narodowej - Inspektorat Wodnych Melioracji (w decyzji organ II instancji zamienił podmioty wpisane jako władających). Natomiast w księdze wieczystej jako właściciel na dzień 27 maja 1990 r. wpisany był Skarb Państwa. Rowy melioracyjne, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.) obowiązującej na dzień komunalizacji - zaliczone zostały do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych (art. 91 ust. 4 pkt 1). Zgodnie zaś z treścią art. 92 ust. 1 tej ustawy urządzenia melioracji wodnych szczegółowych na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa są wykonywane i utrzymywane na koszt Państwa. Natomiast art. 97 ust. 1 ustawy - Prawo wodne stanowił, że utrzymanie i eksploatacja urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych właścicieli nieruchomości, a jeżeli są położone na terenie działania spółki wodnej, ich utrzymanie i eksploatacja należy do spółki.

Pojęcie "należenia" mienia jest pojęciem normatywnym i wiąże się z regulacją zawartą w art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w brzmieniu obowiązującym na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, w myśl którego terenowy organ administracji publicznej, sprawując zarząd gruntu, który nie został oddany w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, mógł powierzyć sprawowanie zarządu takiego gruntu utworzonemu w tym celu przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej. Oznaczało to, że organ ten był uprawniony do tego gruntu. Jeśli zatem organ mógł w taki władczy sposób zadysponować wspomnianym gruntem, to w sensie normatywnym należy przyjąć, że grunt ten "należał do" terenowego organu administracji państwowej. Gospodarka gruntami i wywłaszczenie nieruchomości należały do właściwości rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej zgodnie z art. 3 ust 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Natomiast art. 3 ust 2 wspomnianej już ustawy regulował, że ilekroć w ustawie jest mowa o radach narodowych lub terenowych organach administracji państwowej bez bliższego określenia, rozumie się przez to rady narodowe stopnia podstawowego o właściwości szczególnej do spraw geodezji i gospodarki gruntami.

Reasumując, Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa po analizie uzasadnienia decyzji Wojewody [...] do rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji oraz mając na uwadze zalecenia sformułowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2697/14 orzeczonego w sprawie o zbliżonym stanie prawnym, postanowiła utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. Na dzień 27 maja 1990 r. przedmiotowe działki stanowiły własność Skarbu Państwa. Wobec dokonanych zmian w zakresie władającego nieruchomością w ewidencji gruntów oraz uwzględniając art. 3 ust 1 i 2 oraz 6 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, wymienione w decyzji nieruchomości na dzień komunalizacji należały do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego.

Na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] maja 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina. W uzasadnieniu skargi zarzuciła zaskarżonej decyzji mające istotne znaczenie naruszenie przepisów:

- art. 97 ust. 1 ustawy prawo wodne w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 maja 1990 r. poprzez jego wadliwą wykładnię, prowadzącą do błędnego przyjęcia, że decydujące znaczenia do ustalenia nabycia przez gminę prawa własności nieruchomości ma to, czy dana jednostka państwowa wykonywała obciążające je zadania publiczne, a nie czy te zadania faktycznie ją obciążały,

- art. 5 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i pracownikach samorządowych poprzez wadliwe stwierdzenie nabycia przedmiotowej nieruchomości przez skarżącą, pomimo że nieruchomość służyła wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej,

- art. 7 w zw. z art. 77 kpa poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie rzeczywistego przeznaczenia przedmiotowej działki w dniu 27 maja 1990 r. oraz mające istotne znaczenie dla treści zaskarżonej decyzji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, polegających na wadliwym przyjęciu, że przedmiotowa działka nie służyła w dniu 27 maja 1990 r. wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów, organów władzy państwowej.

Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz.191 ze zm.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe), należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstw państwowych, dla których rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego pełnią funkcję organów założycielskich, zakładów lub innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych powołanym wyżej organom staje się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Zgodnie zaś z treścią art. 11 ust. 1 tej ustawy składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust. 1-3, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej.

Orzekając o komunalizacji z mocy ustawy, organ obowiązany jest więc badać, czy mienie, które podlegać ma komunalizacji stanowi własność Skarbu Państwa, oraz czy należało ono w omawianym czasie do rady narodowej lub terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Jeżeli ustalenia organu w tym zakresie są pozytywne, to organ obowiązany jest następnie zbadać, czy w stosunku do takiego mienia przepisy ustawy nie przewidują wyłączenia z komunalizacji (art. 11 ust. 1).

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje fakt, że na dzień 27 maja 1990 r. przedmiotowa działka stanowiła własność Skarbu Państwa, co potwierdza wpis w księdze wieczystej tej nieruchomości. Z treści uzasadnień wydanych decyzji wynika także, że przedmiotowa działka stanowi rów melioracyjny (urządzenie melioracji wodnych szczegółowych).

W tej sytuacji zbadać należy kolejną przesłankę istotną w postępowaniu komunalizacyjnym, czyli czy mienie, które podlegać ma komunalizacji, w dniu 27 maja 1990 r. należało do rady narodowej lub terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. W tej kwestii Sąd uznał za prawidłowe oparcie się przez organy orzekające na treści znajdującego się w aktach sprawy pisma Starosty z dnia [...] lipca 2019 r. Z pisma tego wynika bowiem, że w ewidencji gruntów przedmiotowa działka w dniu 27 maja 1990 r. zapisana była jako pozostająca we władaniu Wojewódzkiego Zarządu Inwestycji Rolniczych. Zwrócić należy uwagę, że wpisem tym wykreślono jako władającego przedmiotową działką Prezydium Rady Narodowej (Inspektorat Wodnych Melioracji). Jak wyjaśnił Starosta, wpisy w ewidencji gruntów mają wyłącznie charakter informacyjny. Dlatego też zapis dotyczący władania sporną działką przez Wojewódzki Zarząd Inwestycji Rolniczych miał charakter wyłącznie techniczno-porządkowy, a ponieważ brak jest w zasobie geodezyjnym prowadzonym w Starostwie jakichkolwiek dokumentów potwierdzających przedmiotowy zapis, jak i dokumentów, na podstawie których wpis ten powstał, został on obecnie wykreślony. Skoro wpis Wojewódzkiego Zarządu Inwestycji Rolniczych był dokonany bez żadnych dokumentów potwierdzających władanie Wojewódzkiego Zarządu Inwestycji Rolniczych tą działką i jako błędny został on wykreślony, to za prawidłowe uznać należy stanowisko organów orzekających, zgodnie z którym mieniem tym w dniu komunalizacji zarządzał terenowy organ administracji państwowej (Prezydium Rady Narodowej Inspektorat Wodnych Melioracji). Informacje te znajdują potwierdzenie w znajdujących się w aktach sprawy dokumentach (kserokopii dawnego rejestru gruntów oraz wypisie z rejestru gruntów z dnia [...] lipca 2019 r.) dotyczących przedmiotowej działki.

Zwrócić również należy uwagę, że zgodnie treścią art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym na dzień 27 maja 1990 r., grunty państwowe, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, są zarządzane przez terenowy organ administracji państwowej; organ ten może powierzyć sprawowanie zarządu nieodpłatnie utworzonemu w tym celu przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej, z wyłączeniem czynności wymagających decyzji administracyjnych. Jak wynika z akt sprawy, nie odnaleziono żadnych dokumentu, na podstawie których przedmiotowa działka objęta decyzją komunalizacyjną zostałaby oddana w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej. W tej sytuacji uznać trzeba, w oparciu o powołany wyżej art. 6 w związku z art. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 maja 1990 r., że objęte zaskarżoną decyzją mienie należało we wskazanej dacie do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego.

Sąd orzekający podziela stanowisko tutejszego Sądu zawarte w wyroku z dnia 12 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2697/14, zgodnie z którym "wpis w ewidencji gruntów jest wprawdzie dowodem, ale wpis taki ma jedynie charakter informacyjny i nie może stanowić wyłącznego dowodu dla tak istotnych ustaleń". Zdaniem Sądu samo wpisanie w ewidencji gruntów jako władającego Wojewódzkiego Zarządu Inwestycji Rolniczych, przy braku jakichkolwiek dowodów, nie oznacza samo przez się, że podmiot ten faktycznie wykonywał zadania publiczne w stosunku do tego mienia. Przy czym podkreślić należy, że skarżąca Gmina ani w trakcie postępowania komunalizacyjnego, ani do złożonej skargi nie załączyła żadnych dokumentów, a przede wszystkim dokumentów, które mogłyby podważyć prawidłowość poczynionych przez organy orzekające ustaleń i mogły potwierdzać, że Wojewódzki Zarząd Inwestycji Rolniczych faktycznie wykonywał zadania publiczne w stosunku do przedmiotowej działki.

W tej sytuacji pozostała do wyjaśnienia kwestia, czy przedmiotowa działka, jak twierdzi skarżąca Gmina, podlegała wyłączeniu spod komunalizacji jako służąca wykonywaniu zadań publicznych, należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej (art. 11 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy). Przy czym wskazać trzeba, że sformułowanie zawarte w art. 11 ust. 1 ustawy "mienie służące wykonywaniu zadań publicznych" nie nawiązuje do stosunku prawnego, na podstawie którego korzysta się z danego mienia stanowiącego własność ogólnonarodową, lecz do charakteru zadań, którego wykonywaniu faktycznie służyło określone mienie i oznacza stan faktyczny polegający na tym, że sposób korzystania z mienia łączy się z wykonywaniem zadań publicznych faktycznie i bezpośrednio (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1393/08 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 128/10 i z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 412/12, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, na przedmiotowej działce znajduje się urządzenie melioracji szczegółowej (rów melioracyjny). Regulacje w tym zakresie zawierała ustawa z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230). W myśl art. 2 tej ustawy, w wersji obowiązującej w dniu 27 maja 1990 r., powierzchniowe wody stojące oraz wody w studniach i rowach stanowią własność właścicieli gruntów, na których się znajdują. Ustawodawca przyjął zatem w tym zakresie koncepcję mieszaną. Mianowicie właściciela określonej w art. 2 ustawy - Prawo wodne wody powierzchniowej stojącej w rozumieniu art. 6 ust. 3 pkt 2 Prawa wodnego oraz wody w studni i w rowie ustala się po uprzednim ustaleniu właściciela gruntu, na którym lub w którym dana woda się znajduje. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, urządzenia melioracji wodnych szczegółowych na gruntach stanowiących własność Państwa są wykonywane i utrzymywane na koszt Państwa. W myśl zaś art. 97 pkt 1 Prawa wodnego, utrzymanie i eksploatacja urządzeń melioracji wodnych szczegółowych - również rowów melioracyjnych - należała do zainteresowanych właścicieli gruntów. W tej sytuacji nie można twierdzić, że zadania związane z utrzymaniem tej kategorii rowów należały do zadań publicznych. Jak zatem trafnie wskazał organ odwoławczy, brak było podstaw do uznania, że przedmiotowe mienie podlegało wyłączeniu spod komunalizacji na zasadzie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.

Podsumowując, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą Gminę zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w rozpatrywanej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

Dodatkowo wyjaśnić należy, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, o czym zawiadomiono strony, umożliwiając im przedstawienie dodatkowych argumentów. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie.