Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 467/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA Joanna Zabłocka (spr.), Asesor WSA Danuta Dopierała, , Protokolant Krzysztof Muszakowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia wsparcia finansowego. 1) Stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2) Zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 200 złotych ( dwieście ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W styczniu 2006 r. S. sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyła do Ministra Gospodarki dwa wnioski o dofinansowanie dwóch inwestycji na podstawie przepisów ustawy z 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji ( Dz.U.Nr 41, poz.363 ze zm.). Wniosek nr [...] dotyczył rozbudowy zakładu produkcyjnego w K., wniosek nr [...] wdrożenia innowacyjnych rozwiązań w procesie produkcji [...] w W.

Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu wszczętym wnioskiem nr [...] dotyczącym rozbudowy zakładu produkcyjnego w K..

Pismem z dnia 19 czerwca 2006 r. Minister Gospodarki poinformował skarżącą - S. sp. z o.o. o negatywnym rozpatrzeniu wniosku. Uzasadniając rozstrzygnięcie Minister stwierdził, że wniosek uzyskał negatywną opinię Zespołu do Spraw Udzielania Wsparcia Finansowego Przedsiębiorcom ze względu na ograniczone środki finansowe będące w gestii ministra na realizację ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji dla wniosków złożonych w tej turze. Poinformował stronę, że otrzymała 161 punktów.

Pismem z dnia 27 czerwca 2006 r. strona wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. We wniosku strona podniosła, że zgodnie z §3 ust. 2 rozp. Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 12 września 2003 r. w sprawie szczegółowych kryteriów udzielania wsparcia finansowego nowej inwestycji (Dz. U. Nr 123, poz.1296) o przyznaniu wsparcia decyduje ilość uzyskanych punktów w ramach danej kategorii, a nie wysokość budżetu. Wskazała na fakt, iż otrzymała 161 punktów na 172 możliwe do uzyskania w konkursie, natomiast firma, do której skierowano informację o przyznaniu dotacji uzyskała 142 punkty.

Minister Gospodarki pismem z dnia 12 lipca 2006 r. poinformował stronę, że jej wniosek został rozpatrzony zgodnie z procedurą wynikającą z ustawy z 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji (Dz.U.Nr 41, poz.363 ze zm.) oraz zgodnie z przepisami aktów wykonawczych. Poinformował również, że Zespół do Spraw Udzielania Wsparcia Finansowego Przedsiębiorcom opiniując negatywnie wniosek wziął pod uwag oprócz łącznej punktacji otrzymanej przez wnioskodawcę, środki finansowe będące w dyspozycji ministra przypadające na daną turę aplikacyjną. Wyjaśnił stronie, że na drugą kategorię inwestycyjną ( do tej kategorii zaliczał się wniosek ) przypadła kwota 2 619 127 zł, tj. około12% oczekiwanego przez przedsiębiorcę wsparcia. Równocześnie poinformował stronę, że Zespół pozytywnie zaopiniował drugi z wniosków strony (nr [...]), złożony w czwartej kategorii inwestycyjnej, która to dotacja zaspokajała oczekiwania strony w 71 %.

Poinformował też stronę, że wsparcie dwóch różnych projektów tego samego przedsiębiorcy na łączną kwot absorbującą ok. 80% dostępnych środków w całym budżecie przeznaczonym na daną turę nie byłoby możliwe i nigdy nie miało miejsca.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności , względnie uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji S. sp. z o.o. zarzuciła rażące naruszenie prawa poprzez przyznanie wsparcia finansowego firmie , która nie uzyskała największej liczby punktów, wbrew wyraźnej dyspozycji §3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kryteriów udzielania wsparcia finansowego nowej inwestycji. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 107 kpa poprzez nie spełnienie przez wydawane przez Ministra decyzje podstawowych wymagań określonych w tym przepisie, w szczególności poprzez to , że zaskarżona decyzja nie zawiera daty jej wydania, pouczenia o odwołaniu oraz trybie i dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, brak jest podstawy prawnej wydania decyzji oraz uzasadnienia faktycznego.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi przepisami art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ), oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Dokonując oceny zaskarżonego aktu w pierwszej kolejności należało wyjaśnić jego charakter prawny. Zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowa wykładnia przepisu art. 13 a ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji (Dz.U.Nr 41, poz.363 ze zm.) prowadzi do wniosku, że przewidziana w tym przepisie, wydawana przez ministra "informacja" , w której minister wykonując zadania publicznoprawne w ramach przyznanych mu kompetencji ustawowych, władczo rozstrzyga o odmowie udzielenia wsparcia finansowego, o które ubiega się przedsiębiorca jest decyzją administracyjną i podlega kontroli sądu administracyjnego. W tego rodzaju sprawach mamy do czynienia z postępowaniem administracyjnym (Wyrok NSA z 07.09.2005. syg.akt II GSK 116/05).

Oceniając zaskarżoną decyzję, w pierwszej kolejności pod kątem prawidłowości stosowania przepisów postępowania, Sąd stwierdził , że decyzja wydana przez Ministra Gospodarki w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie wniosku wydana została z rażącym naruszeniem przepisów postępowania skutkującym jej nieważność . Zgodnie z art.13 a ust. 2 ww. ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji przedsiębiorca może zwrócić się w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w ust. 1, do ministra właściwego do spraw gospodarki, o ponowne rozpatrzenie wniosku. Spółka S. złożyła w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie jej wniosku. Wniosek o ponowne rozpatrzenie został podpisany przez Prezesa Zarządu Spółki M. K. Zgodnie z zapisem w KRS Spółki , do jej reprezentowania upoważnionych jest dwóch członków zarządu łącznie lub jeden członek zarządu łącznie z prokurentem. Tak więc Prezes Zarządu nie jest upoważniony do jednoosobowego podpisywania pism i składania oświadczeń woli w imieniu S. sp. z o.o. i nie można uznać , że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony skutecznie. Wydanie decyzji drugoinstancyjnej przy braku prawidłowego wniosku o ponowne rozpatrzenie wniosku stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji.

Rozpoznając sprawę ponownie Minister Gospodarki, na podst. art. 140 KPA w zw. z art.64 KPA wezwie stronę do usunięcia braków wniosku o ponowne rozpatrzenie wniosku , poprzez podpisanie wniosku zgodnie z reprezentacją Spółki .Dalsze decyzje podejmie zależnie od tego czy strona uzupełni brak.

Wobec ustalenia, że informacja wymieniona w art. 13 a ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji jest w istocie decyzją administracyjną, należy stwierdzić, że winna ona odpowiadać wymaganiom ustalonym dla decyzji administracyjnych w art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego.

Niezależnie od stwierdzenia opisanego wyżej naruszenia przepisów postępowania nie można nie odnieść się do rażącego naruszenia przez Ministra Gospodarki przepisów prawa materialnego, a mianowicie przepisu §3 ust.2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 września 2003 r. w sprawie szczegółowych kryteriów udzielania wsparcia finansowego nowej inwestycji (Dz.U.Nr 165, poz. 1600 ze zm.), zgodnie z którym o przyznaniu wsparcia decyduje liczba uzyskanych punktów. W przypadku uzyskania tej samej liczby punktów uwzględnia się liczbę punktów uzyskanych w poszczególnych kryteriach, w kolejności wymienionej w § 1 rozporządzenia. Przepisy cyt. rozporządzenia zostały wydane na podstawie delegacji zawartej w art.14 ust. 3 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji (Dz.U.Nr 41, poz.363 ze zm.), który to przepis upoważnił ministra właściwego do spraw gospodarki do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych kryteriów udzielania wsparcia finansowego, uwzględniając kryteria określone w ust. 2 tego artykułu oraz mając na względzie obiektywność kryteriów. Przepis rozporządzenia określił jednoznacznie, że o przyznaniu wsparcia decyduje ilość uzyskanych punktów. Żaden z przepisów ustawy ani rozporządzenia nie upoważnił ministra orzekającego w sprawie przyznania wsparcia finansowego do zastosowania jakichkolwiek innych kryteriów oceny przyznania tego wsparcia. Orzekanie o przyznaniu wsparcia finansowego w oparciu o jakiekolwiek inne kryteria niż ustanowione w § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi rażące naruszenia prawa. Celem przepisu było zobiektywizowanie zasad przydzielania wsparcia , a zatem wykluczenie w tym zakresie wszelkiej dowolności. Przyznanie wsparcia przedsiębiorcy innemu niż ten który uzyskał największą ilość punktów i równoczesne nie przyznanie przedsiębiorcy, który największą ilość punktów uzyskał stanowi rażące naruszenie prawa. Należy stwierdzić , że żaden z przepisów ustawy ani rozporządzenia nie zabrania przyznania temu samemu przedsiębiorcy dwukrotnego wsparcia w przypadku realizowania przez niego dwóch inwestycji. Natomiast pula środków przeznaczonych na wsparcie będzie miała wpływ na wysokość przyznanego wsparcia, ewentualnie na przyznanie wsparcia więcej niż jednemu przedsiębiorcy , jeżeli pula środków będzie większa niż oczekiwane wsparcie należne przedsiębiorcy, który uzyskał największą ilość punktów.

Prawo oceny wniosków o udzielenie wsparcia finansowego nowej inwestycji z uwzględnieniem również innych kryteriów niż te, które zostały określone w art.14 ust. 2 ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji, ustawa przyznała działającemu przy ministrze Zespołowi do Spraw Udzielania Wsparcia Finansowego Przedsiębiorcom, stanowiąc, że przygotowuje on i przedstawia ministrowi opinię w sprawie wniosków o udzielenie wsparcia "w szczególności z uwzględnieniem kryteriów wymienionych w art. 14 ust.2." Ze sformułowania "w szczególności" wynika, że Zespół wyrażając opinię może kierować się nie tylko kryteriami wymienionymi w art. 14 ust. 2. Należy jednak pamiętać, że jest to jedynie opinia, a Minister wydając decyzję musi kierować się wyłącznie wynikającym z przepisów kryterium ilości punktów.

Reasumując; wobec stwierdzenia rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205§2 i §3 ww. ustawy.