Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1550/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 67 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędzia WSA del. Aleksandra Łaskarzewska Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 643/09 w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać pojazdy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza na rzecz Z. D. od Ministra Infrastruktury kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 643/09 oddalił skargę Z. D. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać pojazdy.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Zaskarżoną decyzją z dnia 2 lutego 2009 r. Minister Infrastruktury na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), art. 67 ust. 1 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Z. D. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2008 r., nie zezwalającą na odstępstwo od warunków technicznych dla pojazdu marki HONDA, model ACCORD 1.8ES, numer identyfikacyjny [...], w zakresie umieszczenia kierownicy po prawej stronie.

Minister Infrastruktury stwierdził w uzasadnieniu, że zgodnie z przepisami art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), pojazd musi być tak zbudowany aby jadący pojazdem i inni uczestnicy ruchu mieli zapewnione maksymalne bezpieczeństwo także dzięki dostatecznemu polu widzenia kierowcy. Natomiast zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32, poz. 262, z późn. zm.) kierownica w pojeździe o liczbie kół większej niż trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h, nie powinna być umieszczona po prawej stronie pojazdu.

Minister Infrastruktury podtrzymując swoją poprzednią decyzję wskazał dodatkowo, że miał na uwadze ustanowioną art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym zasadę ruchu prawostronnego oraz treść art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1990 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r, Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, jak również fakt dużej liczby pojazdów z kierownicą umieszczoną po prawej stronie, które są sprowadzane do Polski m.in. z Wielkiej Brytanii, Minister Infrastruktury jako organ administracji stojący na straży praworządności, podjął decyzję o ograniczeniu możliwości uzyskania indywidualnego odstępstwa od warunków technicznych dla takich pojazdów. Celem zajęcia takiego stanowiska przez Ministra Infrastruktury jest przede wszystkim troska o bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Z. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi naruszenie:

- art. 7 k.p.a. w zw. z art 64 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i nie uwzględnienie słusznego interesu skarżącego w udzieleniu mu zezwolenia na odstąpienie od warunków technicznych pojazdu poprzez nie dokonanie rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej, ale rozstrzyganie sprawy z perspektywy wszystkich kierujących pojazdami z kierownicą położoną po prawej stronie co narusza ogólną zasadę postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 1 ust 1 pkt 1 k.p.a., iż w postępowaniu administracyjnym organ orzeka w indywidualnej sprawie a nie w sprawie danego rodzaju.

- art. 107 § 1 i § 3 kp.a. poprzez niezupełne i nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, które odbiega od rozstrzygnięcia i nie dotyczy konkretnej sprawy administracyjnej którą organ rozstrzyga ale spraw danego rodzaju.

W związku z zarzutami strony skarżącej Minister Transportu w odpowiedzi na skargę podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem wskazał, że skarga w świetle przedstawionego w sprawie stanu faktycznego nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem wbrew twierdzeniom strony skarżącej zaskarżona decyzja Ministra Transportu z dnia [...] lutego 2009 r. nie narusza prawa.

Sąd wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), zgodnie z którym pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę oraz zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy, jak i łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu. Zgodnie z art. 67 wyżej cyt. ustawy Minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy.

Mając na uwadze zarzuty skargi oraz dokonując analizy zaistniałego w sprawie stanu faktycznego przez pryzmat obowiązujących w omawianym zakresie przepisów prawa, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz zawarte w skierowanej do Sądu odpowiedzi na skargę.

Jak wynika z treści art. 16 ust. 1 ustawy o ruchy drogowym, w Polsce kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny. Oznacza to obowiązek jazdy prawą stroną drogi, możliwie blisko prawej krawędzi jezdni. Umieszczenie kierownicy po prawej stronie w warunkach ruchu prawostronnego będzie miało decydujący wpływ na pogorszenie bezpieczeństwa na drodze, bowiem utrudnia, a niekiedy nawet uniemożliwia, bezpieczne wykonywanie podstawowych manewrów, jakimi są wyprzedzanie w ruchu drogowym, czy też manewru omijania. Praktyka wskazuje, iż przy wykonywaniu tego typu manewrów kierujący pojazdem obowiązany jest przed wyprzedzaniem upewnić się, czy ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia komukolwiek ruchu. Bezpieczne wykonanie manewru wymusza obowiązek wysunięcia się pojazdem poza obrys pojazdu poprzedzającego celem obserwacji drogi przed tym pojazdem i określenia odległości od innych uczestników ruchu, ich prędkości i całokształtu warunków drogowych. Wiąże się to z koniecznością posiadania dostatecznego pola widzenia przez kierującego pojazdem wyprzedzającym, gdyż niejednokrotnie rodzi ryzyko zderzenia czołowego z pojazdem nadjeżdżającym z przeciwka. Wykonanie powyższych czynności przez kierowcę prowadzącego pojazd wyposażony w układ kierowniczy usytuowany po prawej stronie będzie wysoce utrudnione. Ponadto, jak zauważył organ, pojazd przystosowany do ruchu lewostronnego nie ma zapewnionego dostatecznego pola widzenia kierowcy w ruchu prawostronnym z powodu nieodpowiedniego układu wycieraczek przedniej szyby. Kierując w ruchu prawostronnym pojazdem do niego nieprzystosowanym z racji umiejscowienia kierownicy po prawej stronie, kierujący zmuszony jest do obserwacji drogi w zasadniczej jej części przez szybę pasażera, co nie zapewnia mu prawidłowego pola widzenia, ponieważ szyba ta za względu na układ wycieraczek nie jest w dostatecznie dużym zakresie oczyszczana.

Zdaniem Sądu, przedstawione powyżej okoliczności w pełni uzasadniają decyzje Ministra Transportu, który odmawiając, w tej konkretnej sprawie, odstępstwa od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd w zakresie umieszczenia kierownicy po prawej stronie, słusznie uznał, iż powyższe odstępstwo może powodować zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Konfrontując ze sobą ogólny interes społeczny wynikający z troski o właściwe zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, ochronę życia i zdrowia wszystkich uczestników tego ruchu oraz słuszny interes strony, organ trafnie przyznał prymat interesowi społecznemu, twierdząc, iż ewentualne korzyści finansowe po stronie skarżącej związane z obniżeniem kosztów utrzymania pojazdu, względnie stworzenie dodatkowo dwóch miejsc pracy dla polskich kierowców, którzy obsługiwaliby przedmiotowym pojazdem przewozy na terenie Wielkiej Brytanii, nie mogą być przedkładane ponad zagrożenie, jakie stwarza dla innych uczestników ruchu pojazd poruszający się w ruchu prawostronnym z kierownicą umieszczoną po prawej stronie. Również argument skarżącego, iż pojazd miałby wykonywać przewozy wyłącznie na terytorium Wielkiej Brytanii i częściowo na terytorium Francji, a nie w Polsce, w ocenie Sądu nie mógł mieć wpływu na decyzję organu, gdyż nie przemawiał za wyrażeniem zgody na odstępstwo od obowiązujących warunków technicznych.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ Dyrektyw unijnych Sąd wskazał, że zgodnie z art. 30 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, państwa członkowskie mogą wprowadzać ograniczenia w swobodnym przepływie towarów, o ile są one usprawiedliwione, np. względami bezpieczeństwa publicznego. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, państwa członkowskie, stosując uznaniowość w odniesieniu do ochrony zdrowia publicznego, powinny przestrzegać zasady proporcjonalności. W związku z tym, wybrane przez nich działania muszą być ograniczone do tego, co faktycznie jest potrzebne do zapewnienia ochrony zdrowia publicznego, lub muszą spełnić nadrzędne wymagania dotyczące na przykład bezpieczeństwa drogowego. W Polsce kierujący pojazdem obowiązany jest do jazdy prawą stroną drogi, możliwie blisko prawej krawędzi jezdni z uwagi na ruch prawostronny. Umieszczenie kierownicy po prawej stronie w warunkach ruchu prawostronnego niewątpliwie ma decydujący wpływ na pogorszenie widoczności w przypadku dokonywania manewrów wymijania i wyprzedzania, a co za tym idzie, wpływa negatywnie na bezpieczeństwo na drodze. Chodzi tu nie tylko o bezpieczeństwo prowadzącego pojazd, ale także bezpieczeństwo wszelkich pozostałych użytkowników drogi.

Artykuł 30 TWE pozwala państwu członkowskiemu wprowadzić ograniczenia lub zakazy uzasadnione względami moralności i porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi oraz zwierząt lub ochrony roślin, ochrony majątku narodowego, posiadającego wartość artystyczną, historyczną lub archeologiczną, lub też ochrony własności przemysłowej i handlowej. Zatem państwa członkowskie nie są pozbawione całkowicie możliwości stosowania pewnych ograniczeń lub zakazów w przywozie, wywozie oraz tranzycie towarów obcego pochodzenia.

Sąd zauważył, że ustawodawstwo unijne nie przewiduje obowiązku wdrożenia jednolitych procedur wykonywania badań technicznych, a każde państwo należące do Wspólnoty może zachować odrębne uregulowania mające na celu zapewnienie lub poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Istotne także przy tym jest, że producenci aut przeznaczonych na rynek danego państwa (państw) muszą uwzględniać uwarunkowania wynikające z ustawodawstwa krajowego, co wiąże się z kwestią homologacji pojazdów i dopuszczenia ich do obrotu. Na gruncie utrwalonego orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości nie budzi wątpliwości, że bezpieczeństwo drogowe i ochrona środowiska naturalnego należą do nadrzędnych względów interesu ogólnego, które mogą uzasadniać utrudnienie w swobodnym przepływie towarów (podobnie w wyroku w sprawie przeciwko Niderlandom z dnia 20 września 2007 r, C 297/05, pkt 77). W sprawie niniejszej przedmiotem jest odmowa wydania decyzji w zakresie odstępstwa od wymogów technicznych samochodu osobowego, który ma umieszczoną kierownicę po prawej stronie. Badanie stanu technicznego pojazdów gwarantuje bezpieczeństwo drogowe, jako że dzięki niemu wyłącznie pojazdy spełniające polskie wymogi w zakresie bezpieczeństwa drogowego są dopuszczane do ruchu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd I instancji właściwie ocenił, iż odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd w zakresie umieszczenia kierownicy po prawej stronie może powodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, ochrony zdrowia i życia wszystkich uczestników tego ruchu.

Zważywszy powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę.

Od powyższego wyroku Z. D. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego i procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- naruszenie art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a., które mogło mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia poprzez przekroczenie granic rozpoznania, tj. przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego innej sprawy i dokonanie kontroli decyzji administracyjnej wydanej w innej sprawie administracyjnej, w której strona wnosiła o wydanie zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych pojazdu, który miał być przeznaczony do dokonywania przewozów na terytorium Wielkiej Brytanii i Francji przez podmiot prawdopodobnie prowadzący działalność gospodarczą,

- naruszenie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w realiach niniejszej sprawy to jest z uwagi na fakt, że pojazd stanowi minie przesiedleńcze, kierujący nim jest zawodowym kierowcą, a pojazd ma poruszać się w ruchu tranzytowym pomiędzy Polską, a Wielką Brytanią, - nie zachodzi indywidualnie uzasadniony przypadek odstępstwa od warunków technicznych jakim powinny podlegać pojazdy, pomimo, że wobec braku bezwzględnego zakazu ruchu tego rodzaju pojazdy mogą poruszać się po terytorium RP.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w celu ponownego rozpoznania indywidualnej sprawy administracyjnej skarżącego i ocenę prawidłowości wydania decyzji przez Ministra Infrastruktury w oparciu o skargę złożoną przez skarżącego, przy analizie stanu faktycznego niniejszej sprawy i wszechstronnym rozważeniu zarzutów skarżącego oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że WSA oddalając skargę kasacyjną nie rozpoznał sprawy skarżącego, ale wydał rozstrzygnięcie w innej sprawie administracyjnej. Zaskarżony wyrok jest niezgodny z przepisami prawa i jako taki winien zostać uchylony. WSA bowiem naruszył art. 134 p.p.s.a. poprzez przekroczenie granic rozpoznania sprawy, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, jako że WSA nie rozstrzygnął skargi skarżącego i nie dokonał kontroli decyzji wydanej w jego indywidualnej sprawie.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jednoznacznie, że WSA rozpatrywał inną sprawę administracyjną, tj. sprawę o innym stanie faktycznym. Sąd w pierwszej części uzasadnienia opisuje wprawdzie zwięźle stan sprawy skarżącego, jednakże z dalszej części uzasadnienia - po słowach "Sąd zważył co następuje" uzasadnienie to dotyczy innej sprawy administracyjnej, w której wystąpiły inne okoliczności faktyczne, w której wydana została inna decyzja administracyjna. Sąd dokonuje subsumpcji rozstrzygnięcia w tamtej - bliżej nieokreślonej sprawie administracyjnej do stanu faktycznego zwięźle przedstawionego w początkowej części uzasadnienia, co stanowi istotne naruszenie przepisów prawa, a to art. 134 w zw. z art. 1 p.p.s.a. Sąd bowiem nie rozstrzygnął sprawy skarżącego.

W niniejszej sprawie został wydany wyrok w oparciu o stan faktyczny innej sprawy administracyjnej i dokonana została kontrola decyzji administracyjnej wydanej w innej sprawie administracyjnej. W żadnym z pism złożonych przez pełnomocnika skarżącego i samego skarżącego do organu oraz Sądu nie znajdują się chociażby wzmianka o tym, że skarżący miałby wykorzystywać pojazd wyłącznie poza granicami kraju, tym bardziej do wykonywania nim przewozów i zatrudniania pracowników. Wręcz przeciwnie skarżący we wnioskach i skardze podkreślał, że będący jego własnością pojazd stanowi mienie przesiedleńcze, jest wykorzystywany wyłącznie przez skarżącego na jego własne potrzeby. Ponadto przedmiotowy samochód jest autem osobowym, więc nie jest możliwe wykonywanie nim przewozów w ruchu międzynarodowym, nawet przewozu osób. Należy również wskazać, że skarżący nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, również w zakresie dokonywania przewozów, nie zatrudnia więc i nie może zatrudniać pracowników, którzy na jego rzecz przewozy takie by wykonywali. Należy również zwrócić uwagę na fakt, że skarżący w swej skardze nie podnosił zarzutu naruszenia przez organ art. 30 TWE, nawet w jej uzasadnieniu nie odnosił się do przepisów unijnych. Sąd wskazując, iż zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 30 TWE jest nieuzasadniony nie mógł więc analizować skargi Z. D., gdyż zarzut taki w owej skardze nie został podniesiony. Z powyższego wynika więc, że Sąd zwięźle przedstawił stan sprawy w oparciu o akta niniejszej sprawy, jednak rozważał inną sprawę administracyjną, o innym stanie faktycznym, zakończoną inną decyzją. Ma to niezwykle istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd, jako że oceniając inny stan faktyczny, powołując się na uzasadnienie innej decyzji organu administracyjnego i dokonując kontroli wydania przez organ decyzji w innej sprawie administracyjnej Sąd naruszył przepisy art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 1 tej ustawy, gdyż skarga skarżącego nie została rozpatrzona, co czyni zaskarżony wyrok niezgodnym z prawem. Biorąc pod uwagę okoliczność, że Sąd rozpatruje skargę w indywidualnej sprawie administracyjnej gdyby został rozpatrzona skarga skarżącego rozstrzygnięcie Sądu mogłoby być inne. Wówczas bowiem Sąd oceniłby okoliczności niniejszej sprawy, przesłanki wydania przez organ merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i z punktu ich widzenia dokonał kontroli prawidłowości decyzji Ministra Infrastruktury.

Skarżący kasacyjnie wskazał, że z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, iż w uzasadnieniu wyroku winno znaleźć się nie tylko wskazanie treści przepisów obowiązujących w danej sprawie, lecz także ich interpretacja w odniesieniu do analizowanego stanu faktycznego (tak Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2005 r. FSK 2099/2004 LexPolonica nr 1074100). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku co prawda zawiera wskazanie a nawet wyjaśnienie przepisów prawa, jednakże nie odnosi się do stanu faktycznego niniejszej sprawy, ale do analizy innej sprawy administracyjnej - sprawy, w której osoba ubiegająca się o zezwolenia na odstąpienie od warunków technicznych pojazdu ma zamiary wykonywać swoim pojazdem przewozy w ruchu międzynarodowym i zatrudniać pracowników. Sąd wskazał inne niż ustalone przez organ administracji ustalenia faktyczne, które przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia, co czyni zaskarżony wyrok wydanym z naruszeniem przepisów prawa.

Nadto skarżący kasacyjnie zarzucił, że WSA, wypełniając normę art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia, dokonał analizy jedynie art. 16 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy istotniejszym z punktu widzenia zarzutów skargi jest art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, wskazujący na przesłanki wydania przez Ministra Infrastruktury decyzji o zezwoleniu na odstępstwo od warunków technicznych pojazdu. Przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia Ministra Infrastruktury i przez pryzmat tego przepisu oceniana może być legalność wydanej decyzji z punktu widzenia przekroczenia bądź nie przez organ granic uznania administracyjnego. Jak skarżący wskazywał w skardze do WSA przekroczenie granic uznania administracyjnego przez Ministra Infrastruktury polegało przede wszystkim na nierozpoznaniu indywidualnej sprawy skarżącego, ale rozpatrzeniu jego wniosku z perspektywy wszystkich kierujących i pojazdami z kierownicą położoną po prawej stronie. Odmowa udzielenia skarżącemu zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych będącego jego własnością pojazdu ze względu na to, że Minister ze względu na dużą ilość wydanych już zezwoleń postanowił więcej ich nie wydawać stanowi przekroczenie granic uznania administracyjnego. WSA zaniechał dokonania kontroli decyzji Ministra w zakresie zastosowania przez niego uznania administracyjnego, a więc nie rozpoznał najbardziej istotnej w niniejszej sprawie kwestii. Zarzuty skarżącego do decyzji Ministra Infrastruktury dotyczyły tego, że organ ten nie rozpoznał indywidualnej sprawy skarżącego, ale rozpoznał ją w sposób generalny. Zarzutem kierowanym do WSA jest więc brak kontroli zaskarżonej decyzji pod względem prawidłowości zastosowania przez Ministra art. 67 ustawy Prawo o ruchu drogowym, brak wyjaśnienia tej podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie ich brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Przedmiotem zaskarżenia do Sądu pierwszej instancji była decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r., którą odmówiono Z. D. udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać pojazdy. W toku postępowania administracyjnego Z. D. wskazywał, że samochód marki Honda, model Accord 1.8ES stanowi mienie przesiedleńcze i został nabyty w celu własnego użytkowania.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w części przedstawiającej stan sprawy Sąd pierwszej instancji przedstawił stan sprawy, w której zapadła zaskarżona przez Z. D. decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. Jednakże w części uzasadnienia odnoszącej się do podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia Sąd pierwszej instancji przedmiotem swoich rozważań uczynił decyzję Ministra Transportu z dnia [...] lutego 2009 r. Wyraźnie bowiem Sąd stwierdził, że "decyzja Ministra Transportu dnia [...] lutego 2009 r. nie narusza prawa." Odnosząc się zaś do stanowiska zajętego przez organ Sąd stwierdził, że "organ trafnie przyznał prymat interesowi społecznemu, twierdząc, iż ewentualne korzyści finansowe po stronie skarżącej związane z obniżeniem kosztów utrzymania pojazdu, względnie stworzenie dodatkowo dwóch miejsc pracy dla polskich kierowców, którzy obsługiwaliby przedmiotowym pojazdem przewozy na terenie Wielkiej Brytanii, nie mogą być przedkładane ponad zagrożenie, jakie stwarza dla innych uczestników ruchu pojazd poruszający się w ruchu prawostronnym z kierownicą umieszczoną po prawej stronie. Również argument skarżącego, iż pojazd miałby wykonywać przewozy wyłącznie na terytorium Wielkiej Brytanii i częściowo na terytorium Francji, a nie w Polsce, w ocenie Sądu nie mógł mieć wpływu na decyzję organu, gdyż nie przemawiał za wyrażeniem zgody na odstępstwo od obowiązujących warunków technicznych." Dalej Sąd odniósł się do zarzutu naruszenia art. 30 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, którego skarżący nie postawił.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzyganie "w granicach sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd związany jest bowiem granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (zob. uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96 /ONSA 1997, nr 3, poz. 104/).

W rozpoznawanej sprawie granice przedmiotu zaskarżenia wyznaczył akt zaskarżony przez Z. D., tj. decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...]. Sąd pierwszej instancji wyszedł poza te granice, gdyż przedmiotem rozważań uczynił decyzję Ministra Transportu z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie, której przedmiotem było udzielenie zgody na odstępstwo od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać pojazdy podmiotowi prowadzącemu działalność transportową. Całe rozważania Sądu pierwszej instancji dotyczą innej sprawy niż ta, której dotyczyła skarga Z. D. i która powinna stanowić przedmiot rozstrzygnięcia. Samo zestawienie obu części uzasadnienia ewidentnie pokazuje, że rozważania nie dotyczą indywidualnej sprawy Z. D.. Wobec tego za zasadny jest zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a.

W konsekwencji za zasadny należało uznać również zarzut niewłaściwego zastosowania art. 67 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Przepis ten stanowi, że minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy. Sąd pierwszej instancji, jak wyżej wskazano, przedmiotem swoich rozważań nie uczynił decyzji rozstrzygającej w indywidualnej sprawie Z. D.. Wobec tego nie oceniając zastosowania tego przepisu w indywidualnej sprawie Z. D. dopuścił się jego naruszenia.

Rzeczą Sądu pierwszej instancji ponownie rozpoznającego sprawę będzie rozstrzygnięcie w granicach sprawy wyznaczonych decyzją zaskarżoną przez Z. D. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1 p.p.s.a.