Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2636/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 7
journal: Dz.U. 1991 nr 66 poz 287
law: Ustawa z dnia 4 lipca 1991 r. o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego.
article: art. 26 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA (del.) Nadzieja Karczmarczyk - Gawęcka, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 25 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1388/13 w sprawie ze skargi Z. T. i M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1388/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy Z.T. i M.T. (dalej jako "Skarżący"), uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r.

Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że w dniu 23 kwietnia 2009 r. Skarżący złożyli zeznanie podatkowe PIT-37 o wysokości osiągniętego dochodu w 2008 r., w którym wykazali dochód ze stosunku pracy Skarżącej w kwocie 52 114,75 zł, dochód Skarżącego ze stosunku pracy - 113 989,68 zł oraz z tytułu emerytury/renty - 44 903,34 zł. W zeznaniu tym wykazali także, m.in. odliczenie od dochodu darowizny wynikającej z odrębnych ustaw w kwocie 8 000 zł (Skarżąca) i 22 000 zł (Skarżący).

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia 26 października 2011 r. wezwał Skarżących do przedłożenia dokumentów potwierdzających zasadność dokonanych odliczeń od dochodu, tj. m.in. darowizny wynikającej z odrębnych ustaw na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą.

Pismem z dnia 22 listopada 2011 r. Skarżący przedłożyli polecenie przelewu na kwotę 30 000 zł z dnia 20 października 2008 r. z tytułu darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą na rzecz Prawosławnej Parafii [...] p.w. [...] (dalej jako "Parafia") ze wskazanymi zleceniodawcami - Skarżącymi, zaświadczenie z dnia 8 grudnia 2008 r. potwierdzające otrzymanie przez obdarowaną Parafię darowizny, a także sprawozdanie opatrzone datą 16 września 2010 r. wystawione przez Parafię. Z treści tego sprawozdania wynikało, że kwotę 5 440 zł wydano w listopadzie 2008 r. na zakup wózków inwalidzkich (jeden elektryczny i cztery zwykłe) z przeznaczeniem dla Domu Opieki w G. W grudniu 2008 r. przekazano temu Domowi Opieki kwotę 24 560 zł, z której zakupiono artykuły żywnościowe, przygotowano symboliczne paczki świąteczne, nabyto środki czystości i higieny osobistej.

W kolejnych pismach stanowiących odpowiedzi na wezwania organu pierwszej instancji Skarżący składali to samo sprawozdanie z dnia 16 września 2010 r. W związku z powyższym, organ podatkowy pismem z dnia 16 sierpnia 2012 r. wystąpił do Domu Opieki z prośbą o przesłanie wszelkiej posiadanej dokumentacji dotyczącej przekazanych środków i ich przeznaczenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Kierownik Prawosławnego Domu Opieki "E." stwierdził, że nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających przekazanie darowizny, ponieważ nie prowadzi działalności gospodarczej i nie ma obowiązku prowadzenia dokumentacji finansowej.

Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 13 września 2012 r., po dokonaniu analizy przedłożonych przez Skarżących dokumentów, kwestionując zasadność zastosowanego odliczenia, wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. W celu zweryfikowania charakteru przekazanej przez Skarżących darowizny, pismem z dnia 18 września 2012 r. wystąpił do Proboszcza Parafii o udzielenie dodatkowych informacji dotyczących poszczególnych celów wykazanych w wystawionych przez Parafię sprawozdaniach. W piśmie z dnia 8 października 2012 r. Proboszcz Parafii wyjaśnił, że nie jest możliwe zadośćuczynienie tej prośbie z uwagi na fakt, iż zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 4 lipca 1991 r. o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego (Dz. U. Nr 66, poz. 287, z późn. zm.), parafia nie ma obowiązku prowadzenia dokumentacji finansowej i w związku z tym jej nie prowadzi.

Decyzją z dnia 16 listopada 2012 r. organ podatkowy pierwszej instancji określił Skarżącym wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 33 770 zł. Organ ten zakwestionował zasadność zastosowanego przez Skarżących odliczenia od dochodu darowizny przekazanej na cele charytatywno-opiekuńcze kościoła. Uznał, że przedłożone przez Skarżących sprawozdanie, ograniczające się wyłącznie do opisu przedmiotowego, nie spełnia wymogów szczegółowości, przez co uniemożliwia zbadanie faktycznego przeznaczenia darowizny. Ponadto sprawozdanie nie zawiera pełnych danych osób, do których pomoc została skierowana, brak jest dokładnego opisu i daty zdarzeń. W ocenie organu pierwszej instancji, przedłożone dokumenty nie posiadają waloru sprawdzalności, brak im bowiem minimum cech takiego dokumentu, który ze swojej istoty powinien zawierać opis przebiegu zdarzeń.

Wskazaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaznaczył, że stosownie do art. 40 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.

Dalej powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że sprawozdanie obdarowanej kościelnej osoby prawnej o przeznaczeniu wartości darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą jest w rozumieniu prawa dokumentem prywatnym. Może ono stanowić dowód w postępowaniu podatkowym, nie jest jednak wyposażone w domniemanie zgodności z prawdą złożonych w nim oświadczeń. Winno zatem, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, zawierać dane na tyle dokładne i konkretne, aby umożliwić podatnikowi samoobliczenie podatku, a następnie organowi podatkowemu w późniejszym (ewentualnym) postępowaniu podatkowym ustalenie, sprawdzenie i zweryfikowanie danych o przeznaczeniu darowizn na działalność charytatywno-opiekuńczą.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że to na Skarżących ciąży nałożony przez ustawę o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego obowiązek przedłożenia organowi podatkowemu sprawozdania z przekazanej darowizny, sporządzonego w sposób umożliwiający zweryfikowanie spełnienia celu, na jaki darowizna została przeznaczona. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w sytuacji gdy podatnik nie jest w stanie przedstawić dowodów pozwalających na przeprowadzenie czynności kontrolnych w zakresie wykorzystania przekazanych środków na cele ustawowe, ponieważ nie zostały mu udostępnione przez obdarowanego, organ podatkowy powinien podjąć działania zmierzające do wyjaśnienia tej okoliczności. Podkreślił jednak, że nie oznacza to nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów rodzących dla podatnika korzystne skutki w zakresie rozliczenia jego zobowiązania podatkowego oraz wykazania zasadności i słuszności ulg podatkowych stanowiących wyjątek od zasady powszechności opodatkowania.

W konsekwencji, Dyrektor Izby Skarbowej stanął na stanowisku, że w sytuacji, gdy poza sprawozdaniem z dnia 16 września 2010 r., Skarżący nie przedstawili innych dowodów umożliwiających zweryfikowanie spełnienia celu charytatywno-opiekuńczego przez Parafię, a działania organu pierwszej instancji nie przyniosły oczekiwanego skutku, nie miał on innej możliwości zweryfikowania przedstawionych w nich informacji. Dyrektor Izby Skarbowej przyjął zatem, że nie jest możliwe potwierdzenie wykorzystania darowizny zgodnie z art. 40 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Zaznaczył także, iż skoro ustawodawca ustanowił określone wymogi dla zachowania prawa do skorzystania z ulgi, to muszą one zostać spełnione, a wszelkie odstępstwa od ustanowionych zasad uznać należy za niedopuszczalne.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący zarzucili, że decyzja ta rażąco narusza art. 40 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, a także art. 180 § 1 i art. 240 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.).

Sąd pierwszej instancji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wskazał na wstępie, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny prawnej i wykładni pojęcia "sprawozdanie", użytego w art. 40 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Stwierdził, że zgodnie z regułami wykładni przepisów prawa, w pierwszej kolejności należy posłużyć się tu wykładnią językową. I tak, zdaniem Sądu, przez "sprawozdanie" należy rozumieć "przedstawienie przebiegu, zdanie sprawy, opis wypadków, zdarzenia, relacja" (Słownik języka polskiego PWN 1969, wydanie IX, str. 769). Zaznaczył przy tym, że do oceny skutków darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą miarodajny jest wyłącznie tekst ustawy podatkowej. Następnie Sąd przywołał treść uchwały Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt FPS 5/04 z dnia 14 marca 2005 r., po czym uznał że fakt, iż odnosi się ona do darowizn dokonanych w latach 1995-2003 nie ma zasadniczego znaczenia dla niniejszej sprawy, skoro zarówno art. 40 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, jak i art. 26 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", w stanie prawnym obowiązującym w 2008 r., nie uległy istotnej zmianie w aspekcie wykładni tych przepisów (zwłaszcza w kontekście brzmienia art. 26 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f). Sąd zwrócił uwagę, że art. 40 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego jest przepisem szczególnym w stosunku do u.p.d.o.f.

Dalej Sąd uznał, że w art. 40 ust. 7 ww. ustawy nie zostało określone, jakie warunki powinno spełnić sprawozdanie, zatem wymagania organów podatkowych w tym względzie nie powinny przekraczać tych, jakie oczekiwane są przy powszechnym użyciu terminu sprawozdanie. Sąd podzielił stanowisko Skarżących, że niedopuszczalne jest nakładanie na podatnika i na podmioty z nim związane, dodatkowych obowiązków, które nie są przewidziane w sposób jednoznaczny w przepisach prawa, a tym bardziej obciążanie go negatywnymi konsekwencjami zachowań osoby trzeciej, jeżeli oczekiwane zachowania nie zostały precyzyjnie określone w przepisach prawa.

Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie przedstawiono sprawozdanie oraz materiały je uzupełniające, wypełniając tym samym dyspozycję z art. 40 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Dodał, iż ze złożonego sprawozdania wynika, na co zostały przeznaczone pieniądze, co wyczerpuje wymogi wynikające ze słownikowej definicji "sprawozdania" i wymaganego w przepisach prawa celu przeznaczenia środków pieniężnych. Tak sformułowane sprawozdanie pozwala, zdaniem Sądu, na weryfikację jego prawdziwości, bo niewątpliwie, aby spełniało skutki w zakresie zastosowania ulgi podatkowej musi być prawdziwe. Podkreślił, że organy podatkowe nie zakwestionowały prawdziwości sprawozdania, a jedynie je oceniły, przyjmując, że nie zawiera ono pełnych danych osób, do których pomoc została skierowana. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że niedokonanie przez organ pierwszej instancji dodatkowych czynności wyjaśniających, w kwestii szczegółowych informacji dotyczących wykorzystania środków z darowizny, przy niekwestionowaniu przez organy podatkowe faktu jej przekazania na zadeklarowane cele, nie może powodować negatywnych konsekwencji dla Skarżących dlatego tylko, że w ocenie organów podatkowych, przedłożone sprawozdanie nie miało cech sprawozdania w rozumieniu powołanych przepisów. Ponadto Sąd doszedł do wniosku, że jeśli jakieś kwestie związane z wydatkowaniem darowizn wzbudzały wątpliwości organu podatkowego, to powinny one zostać zweryfikowane, chociażby poprzez przesłuchanie Proboszcza Parafii oraz kierownika Domu Opieki. Uznał również, że Skarżący przedłożyli wszystkie obowiązane prawem dokumenty, które były podstawą do weryfikacji prawidłowości sprawozdań.

W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Skarbowej, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego w zw. z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedłożone sprawozdanie uprawnia Skarżących do skorzystania z prawa odliczenia darowizny poniesionej na cele kościelnej działalności charytatywno-opiekuńczej, podczas gdy jego szczegółowość nie była wystarczająca dla celów dokonania weryfikacji i kontroli prawidłowości wykonania rozliczeń podatkowych;

2) przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuprawnione przyjęcie, że organy podatkowe nie podjęły wszelkich działań w postępowaniu dowodowym zmierzających do zweryfikowania prawidłowości sprawozdań.

Na tej podstawie Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że w świetle poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, nie budzi wątpliwości, że art. 40 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego stanowi normę prawa podatkowego, przepis o charakterze lex specialis w stosunku do u.p.d.o.f., a w szczególności do art. 26 tej ustawy. W związku z tym, przy wykładni omawianego przepisu należy uwzględnić jego znaczenie systemowe i celowościowe w kontekście zasady sprawiedliwości, równości i powszechności ponoszenia ciężarów podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że niniejsza ulga stanowi wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, tworząc prawo do zmniejszenia należności kwoty publicznoprawnej, pod warunkiem wydatkowania środków na określony cel. W związku z powyższym zauważył, że stworzenie tak istotnego w swym wymiarze prawa jest ograniczone koniecznością umożliwienia organom podatkowym weryfikacji i kontroli faktycznego skorzystania z tego przywileju podatkowego. Odnosząc się następnie do językowej wykładni pojęcia "sprawozdanie" zaznaczył, że warunkiem skorzystania z ulgi jest dysponowanie pismem, dokumentem prywatnym określającym w sposób szczegółowy okoliczności wydatkowania darowizny. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że pomimo iż sprawozdanie określało jakie kwoty, na rzecz kogo i kiedy zostały wydatkowane, to jednak w żaden sposób nie pozwalało na stwierdzenie od kogo, kiedy i za jakie kwoty zostały nabyte poszczególne przedmioty, środki i artykuły. Dlatego też, według Dyrektora Izby Skarbowej, nie sposób przyjąć, że sprawozdanie spełniało wymogi formalne określone przepisami prawa, skoro jego treść uniemożliwia realizację celu, jakim jest możliwość weryfikacji faktycznego poniesienia i wykorzystania darowizny.

W dalszej kolejności Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że chociaż w ocenie organów podatkowych, sprawozdanie nie spełniało wymogów formalnych, to jednak podjęły one próbę dokonania ustaleń celem skonkretyzowania w oparciu o inne środki dowodowe, wykonania darowizny w sposób określony w ustawie. Za bezpodstawne uznał przy tym stanowisko Sądu o wadliwości postępowania, poprzez brak przesłuchania proboszcza i kierownika Domu Opieki, zważywszy że sprawozdania nie mogą zastąpić żadne inne środki dowodowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, dlatego należało ją oddalić. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 P.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Dokonana w tak zakreślonych granicach kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku doprowadziła do wniosku, że zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne.

W niniejszej sprawie istotę sporu stanowiło to, czy Skarżący byli uprawnieni do skorzystania z ulgi w postaci odliczenia darowizny uczynionej na rzecz kościelnej osoby prawnej.

Warunkiem uzyskania ulgi przewidzianej w art. 40 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, dającej możliwość wyłączenia całości darowizny z podstawy opodatkowania, jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze, kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru kwoty darowizny oraz w okresie dwóch lat od przekazania darowizny, sprawozdanie o przeznaczeniu jej na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą.

Realizacja przedmiotowej ulgi podatkowej nie następuje zatem z mocy samego prawa, przez sam fakt zawarcia i wykonania umowy darowizny na cel wskazany w powołanym przepisie. Dla osiągnięcia zamierzonego celu podatkowego niezbędne jest spełnienie wszystkich wymogów i przesłanek określonych w statuujących daną ulgę przepisach prawa podatkowego, tak aby uwzględnienie jej przez podatnika w podatku było zgodne z tym prawem. Sprawozdanie, o którym mowa w art. 40 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, powinno zawierać zatem dane na tyle dokładne i konkretne, aby umożliwić podatnikowi samoobliczenie podatku, a następnie organowi podatkowemu w późniejszym (ewentualnym) postępowaniu podatkowym ustalenie, sprawdzenie, zweryfikowanie danych o przeznaczeniu darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą.

Taki sposób wykładni analogicznego przepisu z ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Rzymskokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (art. 55 ust. 7) dominuje w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki NSA: z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt II FSK 141/12, z dnia 14 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 396/12, z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 1824/14, z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 2049/14).

Zaprezentowany w rozpoznawanej sprawie przez Sąd pierwszej instancji i oparty głównie na leksykalnych rozważaniach odnoszących się do słownikowego znaczenia wyrazu "sprawozdanie" sposób rozumienia spornego przepisu, tj. w tym przypadku art. 40 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, nie odbiega na tyle znacząco od przestawionej wyżej i akceptowanej w orzecznictwie sądowym wykładni tożsamego w swej treści art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Rzymskokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, aby zasadnie twierdzić o dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni tego pierwszego przepisu, co było przedmiotem zarzutu sformułowanego w skardze kasacyjnej w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a.

Natomiast kwestionowany przez Dyrektora Izby Skarbowej, w ramach tego zarzutu, stopień szczegółowości przedłożonego przez Skarżących sprawozdania nie stanowi o błędnej wykładni art. 40 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławneg dokonanej przez Sąd pierwszej instacji, lecz przynależy już do sfery zasadności, bądź nie, zastosowania tego przepisu w sprawie.

O tym, czy w danym przypadku spełnione zostały przesłanki określone w analizowanym przepisie decydują okoliczności konkretnej sprawy i dokonana na ich podstawie ocena zaistnienia tych przesłanek.

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że nie jest prawidłowe stanowisko organów podatkowych o braku zasadności zastosowania tego przepisu w sprawie, gdyż ze złożonego sprawozdania wynika w szczególności, na co pieniądze zostały przeznaczone. Sąd podkreślił przy tym, że niezbędnym warunkiem przyznania zastosowania ulgi podatkowej jest prawdziwość złożonego sprawozdania.

Rozpoznawana skarga kasacyjna nie dostarczyła argumentów, które pozwoliłyby w ramach sformułowanych w niej zarzutów stanowisko to skutecznie podważyć.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego.

Nie dopatrzono się również naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Wskazane przez Sąd pierwszej instancji dalsze ewentualne działania organu podatkowego (w przypadku istnienia watpliwości, co do celu, na jaki zostały wydatkowane środki), w ujęciu tego Sądu, nie zmierzały do zastąpienia sprawozdania innymi środkami dowodowymi, co podnoszono w skardze kasacyjnej, lecz do ustalenia prawdziwości sprawozdania (str. 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.