Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 59/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 35 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 § 1 i 1a, art. 119 pkt 4, art. 190, art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę w przedmiocie aktualizacji przebiegu granic I. stwierdza, że Starosta dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego J. J. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SAB/Rz 59/18

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi J. J. jest przewlekłe prowadzenie przez Starostę [...] postępowania w sprawie aktualizacji przebiegu granic.

Jak ustalono na podstawie akt sprawy, wnioskiem z [...] marca 2009 r. Nadleśnictwo [...] zwróciło się do Starosty [...] o dokonanie na podstawie przedłożonego operatu technicznego wpisanego do zasobu powiatowego [...] lutego 2009 r. nr [...] zmian w ewidencji gruntów i budynków w obrębie ewidencyjnym S. gm. [...], w zakresie przebiegu granic między działkami nr 111 i 112.

Po rozpatrzeniu tego wniosku Starosta [...] decyzja z dnia

[...] października 2011 r. nr [...] orzekł o sprostowaniu w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków przebiegu granicy między tymi działkami oraz zmianie w części opisowej powierzchni działek z 15,12 ha na 19,0398 ha (w stosunku do działki nr 111) oraz z 42,81 ha na 38,52 ha (względem działki

nr 112); w wyniku odwołania J. J. rozstrzygnięcie to zostało uchylone w całości przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: WINGiK) decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...].

Także kolejna analogiczna pod względem rozstrzygnięcia decyzja Starosty

z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] wskutek odwołania J. J. została w całości uchylona przez WINGiK na mocy decyzji z [...] sierpnia 2013 r. nr [...].

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] [...] lutego 2014 r. wydał decyzję nr [...] (odpowiadającą pod względem rozstrzygnięcia decyzjom wcześniejszym); wniesione od niej odwołanie nie zostało uwzględnione przez WINGiK, który decyzją z [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymał ją

w mocy. Wskutek złożonej przez J. J, skargi w sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z 10 kwietnia 2015 r. II SA/Rz 929/14 uchylił decyzję WINGiK z [...] maja 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z [...] lutego 2014 r. Wyrok ten uprawomocnił się 2 czerwca 2015 r., zaś 22 czerwca 2015 r. WINGiK przekazał Staroście akta sprawy celem dalszego prowadzenia postępowania z uwzględnieniem zawartej w nim oceny prawnej.

Skierowanym do stron postępowania [...] lipca 2016 r. pismem Starosta wskazał, że wniosek w sprawie uregulowania przebiegu granicy między działkami

nr 111 i 112 na terenie wsi S. - z uwagi na konieczność zebrania dodatkowych dokumentów oraz dużą ilość spraw wymagających szczegółowego rozpatrzenia - zostanie załatwiony w terminie do 31 grudnia 2016 r.

J. J. pismo to zostało doręczone [...] lipca 2016 r., który w tym samym czasie, tj. pismem z dnia [...] lipca 2016 r. (doręczonym Staroście [...] lipca 2016 r.) zwrócił się o niezwłoczne dokonanie czynności w sprawie (wyjaśnienie, na czym polegał rzekomy błąd przy kartowaniu mapy co do działek 111 i 112) i zażądał wyjaśnienia przyczyn przewlekłości postępowania.

[...] sierpnia 2016 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął (oznaczony datą [...] sierpnia 2016 r.) odpis wniosku skierowanego przez J. J. do Wójta Gminy [...] o dokonanie rozgraniczenia działek nr 111 i 112.

[...] września 2016 r. skarżący na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. wniósł do WINGiK zażalenie na przewlekły i biurokratyczny sposób prowadzenia postępowania przez Starostę [...].

Pismem z [...] października 2016 r. Starosta wskazał, że sprawa nie może być prowadzona do czasu rozstrzygnięcia postępowania rozgraniczeniowego.

Postanowieniem z [...] listopada 2016 r. nr [...] WINGiK uznał zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za uzasadnione, stwierdzając jednocześnie brak podstaw do uznania, że niezałatwienie sprawy miało charakter rażącego naruszenia prawa, gdyż przedmiotowa sprawa należy do spraw o dużym stopniu skomplikowania z uwagi na trudności w ustaleniu stanu faktycznego. Ponadto z uwagi na fakt ustalenia przez Starostę terminu załatwienia sprawy na dzień [...] grudnia 2016 r. WINGiK odstąpił od wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy.

W dniu 12 stycznia 2017 r. wpłynęła do Starosty – kierowana do WSA

w Rzeszowie - skarga J. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie aktualizacji przebiegu granic pomiędzy działkami nr 111 i 112 położonymi na terenie wsi S, gm. [...] Reprezentujący go pełnomocnik (adwokat) zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 12 ust. 1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego

w sposób przewlekły, biurokratyczny i niewnikliwy,

2. art. 153 P.p.s.a., poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Rzeszowie z 10 kwietnia

2016 r. II SA/Rz 929/14 w zakresie m. in. ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, postępowania dowodowego, podstaw prawnych rozstrzygnięcia organu administracji publicznej,

3. art. 37 § 2 K.p.a., poprzez niezastosowanie się do zaleceń WINGiK, który

w postanowieniu z [...] listopada 2016 r., uznając zażalenie skarżącego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej za uzasadnione, stwierdził, że załatwienie sprawy przez Starostę [...] nie jest w żaden sposób uzależnione od ewentualnych wyników postępowania rozgraniczeniowego,

a w konsekwencji:

- art. 35 § 1-3 K.p.a., poprzez niezałatwienie sprawy w terminach ustawowych

i dopuszczenie się tym samym znacznej zwłoki,

- art. 36 § 1 K.p.a., poprzez wyznaczenie kolejnego terminu do załatwienia sprawy na [...] grudnia 2016 r. i niedochowanie go, przy jednoczesnym niewyznaczeniu kolejnego terminu do załatwienia sprawy i niepowiadomieniu o tym strony.

Wobec powyższych zarzutów skarżący zawnioskował o rozpoznanie skargi

w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zobowiązanie starosty do niezwłocznego załatwienia sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści uzasadnienia skargi na okoliczności tam przedstawione oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, a w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W odpowiedzi na skargę Starosta wskazał na dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego i wyjaśnił, że z uzasadnienia wyroku WSA

w Rzeszowie wynikało, że granica nieruchomości wyznacza zasięg przysługiwania do niej prawa własności, dlatego spór o tę granicę jest w istocie sporem o zasięg prawa własności, którego rozstrzygnięcie nie należy do postępowania ewidencyjnego, lecz rozgraniczeniowego w sposób określony przez ustawodawcę

w art. 29 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Oznacza to, że sprawa może być załatwiona przez przeprowadzenie rozgraniczenia pomiędzy zainteresowanymi stronami. Ze względu na to, że sprawa należy do postępowań administracyjnych

o dużym stopniu skomplikowania oraz z uwagi na trudności w ustaleniu stanu faktycznego, termin jej załatwienia został przedłużony do [...] grudnia 2016 r.

Skarżący [...] sierpnia 2016 r. wystąpił do Wójta Gminy [...] z wnioskiem

o rozgraniczenie działek nr 111 i 112. Starosta [...] grudnia 2016 r. wystąpił do Wójta Gminy w [...] o informację, czy postępowanie w sprawie rozgraniczenia powyższych działek zostało zakończone. W odpowiedzi uzyskał informację, że postępowanie w sprawie zostało zakończone ostatecznym postanowieniem Wójta Gminy [...] z [...] października 2016 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia.

W tych okolicznościach Starosta [...] stycznia 2017 r. wydał decyzję

nr [...], którą zaktualizował operat ewidencji gruntów i budynków wsi S., gm. [...] poprzez wyeliminowanie błędnych danych dotyczących działek nr 111 i 112 polegających na: 1. sprostowaniu w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków przebiegu granicy pomiędzy tymi działkami,

2. zmianie powierzchni działki nr 111 z 15,12 ha na 19,0398 ha, 3. zmianie powierzchni działki nr 112 z 42,81 ha na 38,52 ha.

WSA w Rzeszowie wyrokiem z 21 kwietnia 2017 r. II SAB/Rz 8/17 oddalił skargę J. J. na przewlekłe prowadzenia postępowania przez Starostę [...] w przedmiocie aktualizacji przebiegu granic.

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce wówczas, gdy można organowi skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w załatwieniu sprawy, względnie podejmowanie czynności pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Sąd stwierdził, że WINGiK uwzględniając zażalenie skarżącego na przewlekłość postępowania, instytucję przewlekłości i bezczynności potraktował zamiennie. Tymczasem w przedmiotowej sprawie postępowanie trwa bardzo długo, lecz nie nosi cech przewlekłości.

Na skutek skargi kasacyjnej w sprawie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 16 marca 2018 r. I OSK 2130/17 uchylił zaskarżony wyrok

i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie.

NSA stwierdził, że Sąd I instancji uchybił regulacji zawartej w art. 141 § 4 P.p.s.a.

w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał bowiem, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera jakiejkolwiek argumentacji

w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy pozwalającej na przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi przewlekłość postępowania. WSA nie wyjaśnił z jakich przyczyn uznał, że pomimo iż postępowanie trwa od 2009 r., to nie można przypisać mu cech przewlekłości. Brak jest jakiegokolwiek powiązania stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy z podstawą prawną w oparciu o którą został wydany zaskarżony wyrok. Sąd

I instancji nie przytoczył żadnej argumentacji, dlaczego w jego ocenie w sprawie nie zachodzi przewlekłość postępowania. Za taką nie mogło zostać uznane jedynie ogólnikowe sformułowanie, bez podania konkretnych przyczyn takiego rozumowania i odniesienia się do stanu faktycznego sprawy. W ocenie NSA, tak sporządzone uzasadnienie nie odpowiada wymogom zakreślonym w art. 141 § 4 P.p.s.a. i czyni niemożliwym kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia. Końcowo NSA wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd I instancji winien przedstawić argumentację uzasadniającą podjęte rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola sądu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie pozostaje zarzucana Staroście [...] przewlekłość postępowania związana z aktualizacją operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu ewid. S., gm. [...] w zakresie obejmującym przebieg granic między działkami nr 111 i 112.

Zwrócenia uwagi wymaga, w niniejszej sprawie znajduje także zastosowanie art. 190 P.p.s.a. stanowiący, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. NSA opisanym wyżej wyrokiem z dnia 16 marca 2018 r. I OSK 2130/17 uchylił oddalający skargę J. J. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 kwietnia 2017 r. II SAB/Rz 8/17, przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. Jak już wskazano, przyczyną uchylenia był brak wyjaśnienia przez WSA przyczyn, z jakich – w jego ocenie - postępowanie nie jest prowadzone dłużej, aniżeli jest to niezbędne dla załatwienia sprawy, ze wskazaniem na konieczność przedstawienia argumentacji uzasadniającej podjęte rozstrzygnięcie.

W ocenie Sądu tak sformułowane wytyczne wiążą Sąd I instancji co do wymogu prawidłowego – spełniającego kryteria art. 141 § 4 P.p.s.a. – sporządzenia uzasadnienia, niemniej nie wiążą co do rozstrzygnięcia zawartego w uchylonym wyroku WSA.

W przedmiotowej sprawie dopuszczalność skargi i skuteczność jej wniesienia nie budzi zastrzeżeń i nie jest kwestionowana przez żadną ze stron.

Pod pojęciem przewlekłości postępowania należy rozumieć sytuację, w której organ co prawda podejmuje określone czynności, niemniej nie są to czynności zmierzające do końcowego załatwienia sprawy. Stosownie m.in. do wyroku NSA

z dnia 13 sierpnia 2013 r. II OSK 549/13 (LEX nr 1610696) oraz z dnia 5 lipca 2012 r. II OSK 1031/12 (LEX nr 1228235), są to opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działania organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

Przyjmuje się także, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie

w bezczynności, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 K.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy (J. P. Tarno, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012).

Z uwagi na uchylenie przez WSA wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2015 r. II SA/Rz 929/14 decyzji WINGiK z dnia [...] maja 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczących przebiegu granicy oraz zmiany powierzchni położonych w S. działek nr 111 i 112, okresem jaki należało wziąć pod uwagę dokonując merytorycznej oceny zasadności skargi na przewlekłość postępowania jest okres od zwrócenia Staroście akt administracyjnych sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku, tj. od [...] czerwca 2015 r.

Dokonując w kontekście opisanych kryteriów ponownej kontroli zasadności wniesionej skargi Sąd stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż na tle ustalonego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości, że przy prowadzeniu sprawy od wskazanej daty Starosta dopuścił się przewlekłości, mającej charakter rażący.

Analizując tok postępowania nie trudno bowiem uznać, że podejmowane w sprawie przez Starostę czynności miały w większości charakter działań pozorujących prowadzenie postępowania i zmierzanie do wydania rozstrzygnięcia, nie były skoncentrowane w czasie (niejednokrotnie następowały w znacznych, niczym nieuzasadnionych odstępach czasowych) naruszając zasadę załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 K.p.a.) oraz uchybiając przepisom określającym terminy załatwiania spraw, tj. w przypadku sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego nie później niż w ciągu miesiąca a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.).

Świadczą o tym następujące okoliczności:

- po otrzymaniu przez Starostę [...] czerwca 2015 r. akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku II SA/Rz 929/14 w którym zawarto wytyczne co do dalszego prowadzenia postępowania, pierwszą czynność podjęto dopiero po ponad roku czasu tj. [...] lipca 2016 r. i to przedłużając od razu do [...] grudnia 2016 r. termin załatwienia sprawy. Abstrahując, że argumentacja wskazująca na dużą ilość spraw wymagających szczegółowego rozpatrzenia nie znajduje żadnego uzasadnienia ustawowego w K.p.a. (organ tak powinien organizować swoją pracę, aby maksymalnie możliwe było załatwianie spraw w terminach wynikających z art. 35

§ 3 K.p.a. lub najbardziej zbliżonych) i była od samego początku prowadzenia postępowania wielokrotnie powoływana na okoliczność "uzasadnienia" przedłużania terminu załatwienia sprawy, to jednoczesne wskazanie na konieczność zebrania dodatkowych dokumentów nie znalazło żadnego bezpośredniego odzwierciedlenia w podjętych czynnościach, zbiegając się czasowo z wnioskiem skarżącego

o niezwłoczne dokonanie czynności w sprawie (wyjaśnienie, na czym polegał rzekomy błąd przy kartowaniu mapy co do działek 111 i 112) i żądaniem wyjaśnienia przyczyn przewlekłości postępowania;

- wobec powzięcia [...] sierpnia 2016 r. wiadomości o złożeniu przez skarżącego do Wójta Gminy [...] wniosku o rozgraniczenie, dopiero w pismach z dnia

[...] października skierowanych do pełnomocnika skarżącego oraz WINB

(w związku ze złożonym [...] września 2016 r. przez skarżącego zażaleniem na przewlekłe prowadzenie postępowania) Starosta powołując się na tę okoliczność,

w sposób nieformalny wskazał na brak możliwości kontynuowania postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania rozgraniczeniowego (abstrahując od słuszności uznania przez organ o warunkowaniu się tych postępowań na co zwrócił uwagę WINGiK rozpatrując zażalenie, należy w tym zakresie zauważyć, że naruszało to przepis art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. który w sposób wyraźny stanowi

o obligatoryjnym zawieszeniu postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd);

- brak bieżącego zainteresowania losami toczącego się postępowania rozgraniczeniowego. Dopiero wskutek otrzymania [...] listopada 2016 r. postanowienia WINGiK z [...] listopada 2016 r. uznającego zażalenie na przewlekłość postępowania za uzasadnione, Starosta – niewątpliwie mając świadomość upływu [...] grudnia 2016 r. terminu załatwienia sprawy - dopiero pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. wystąpił do Wójta Gminy [...] o informację

nt. postępowania rozgraniczeniowego, mimo że jak wynikało z udzielonej następnie odpowiedzi, już [...] października 2016 r. zostało wydane postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (nie mniej istotne pozostaje, że we wskazanym postanowieniu WINGiK odstąpił od wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy właśnie z uwagi na fakt, że termin ustalony przez Starostę jeszcze nie minął);

- wynikające z powyższego i nie pozwalające na zachowanie wyznaczonego terminu załatwienia sprawy ([...] grudnia 2016 r.) "spóźnione" wystosowanie do stron

[..] grudnia 2016 r. zawiadomień o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym

w sprawie materiałem dowodowym i złożenia dodatkowych wyjaśnień (w ocenie Sądu, czynności w sprawie powinny być tak planowane, by możliwe było zachowanie wyznaczonych terminów, zwłaszcza że było to bardzo prawdopodobne z uwagi na datę otrzymania postanowienia WINGiK, o ile natychmiast po tym wystosowane zostałoby zapytanie do Wójta Gminy [...]).

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Mimo że [..] stycznia 2017 r. doszło do wydania decyzji przez Starostę skutkując brakiem możliwości zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., nie zwalnia to Sądu od stwierdzenia, czy przewlekłość ta wystąpiła (art. 149 § 1 pkt 3) oraz od oceny jej charakteru (stosownie do art. 149 § 1a, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa).

Poczynione przez Sąd przy rozpoznawaniu sprawy ustalenia przemawiają za dokonaniem pozytywnych stwierdzeń w tym zakresie, co wynika z relatywnie nazbyt długiego okresu czasu jaki upłynął od [...] czerwca 2015 r. do wydania decyzji

[...] stycznia 2017 r. (ponad 1,5 roku) i zdecydowanie nadmiernie rozciągniętych

w nim działań organu. Część z nich należy ocenić jako nieadekwatną lub spóźnioną, a część jako nie znajdującą żadnego potwierdzenia wykonania (sygnalizowana konieczność zebrania dodatkowych dokumentów), co niewątpliwie wpłynęło na całkowicie zbędne wydłużenie okresu faktycznie niezbędnego do załatwienia sprawy.

W orzecznictwie sądowym (por. m.in. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2018 r.

I OSK 2061/17 - LEX nr 2450395 i z dnia 21 czerwca 2012 r. I OSK 675/12 –

LEX nr 1218894) za rażące naruszenie prawa uznawany jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że prawo naruszono w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do naruszenia "zwykłego", do czego nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie

w podejmowanych przez organ czynnościach musi być znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia i usprawiedliwienia. Wszystkie te cechy wystąpiły w przedmiotowej sprawie, w związku z czym Sąd orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku.

O należnych skarżącemu od Starosty kosztach postępowania, obejmujących opłacony wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika – adwokata (480 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł), Sąd orzekł na podstawie art. 200

w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt III wyroku).

Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, gdyż stosownie do art. 119

pkt 4 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.