Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 447/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Asystent sędziego Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich i uzupełniających na rok 2009 I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz radcy prawnego G. P. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] odmawiajacej przyznania płatności bezpośrednich i płatności uzupełniających na rok 2009, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że we wniosku z 27 maja 2009 r. o przyznanie płatności na rok 2009 strona zadeklarowała do jednolitej płatności obszarowej (JPO) użytkowanie dwóch działek rolnych (głównych): A – położonej na działce ewidencyjnej 13/13 o pow. 93 ary i B położonej na działce 13/12 o pow. 12 arów obrębu L. w gminie M. oraz do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) zgłosiła powierzchnię 0,40 ha. Do wniosku został złożony załącznik graficzny, na którym wnioskodawca wyrysował położenie działek rolnych.

Pismem z 9 października 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wezwał producenta do złożenia wyjaśnień w przedmiocie powierzchni gruntów położonych na działkach ewidencyjnych nr 13/12 i 13/13. W odpowiedzi J. S. oświadczył, że powierzchnie działek rolnych, położonych na ww. działkach zadeklarowane we wniosku z dnia 27 maja 2009 r. są zgodne ze stanem faktycznym, a załącznik graficzny nie odzwierciedla stanu faktycznego na działkach ewidencyjnych i wniósł o przeprowadzenie kontroli na miejscu w jego gospodarstwie.

W dniu 17 grudnia 2009 r. w gospodarstwie J. S. zostały przeprowadzone czynności kontrolne, podczas których stwierdzono nieprawidłowości w deklaracji powierzchni działek rolnych A i B (na podstawie szkicu nr 1 i raportu z weryfikacji w terenie, w związku z podtrzymaniem deklaracji we wniosku). W przypadku działki rolnej A powierzchnia deklarowana wynosiła 0,93 ha, natomiast po dokonaniu pomiarów ustalono powierzchnię 0,94 ha natomiast w przypadku działki rolnej B deklarowanej na powierzchni 0,12 ha ustalono, że obszar kwalifikujący się do płatności wynosi 0,02 ha, natomiast pozostałą część stanowią zabudowania, podwórze oraz trawnik z roślinami ozdobnymi.

Decyzją z 22 marca 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił przyznania J. S. jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw innych roślin na rok 2009. Decyzją z dnia [...] organ odwoławczy uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, który po ponownie przeprowadzonym postępowania decyzją z dnia [...] odmówił J. S. przyznania płatności. Decyzja została utrzymana w mocy przez organ II instancji rozstrzygnięciem z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] uchylił obie te decyzje.

Ponownie prowadząc postępowanie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zwrócił się do Kierownika Biura Kontroli na Miejscu z prośbą o przeprowadzenie kontroli na miejscu powierzchni kwalifikującej się do płatności działki rolnej B położonej na działce ewidencyjnej nr 13/12 w obrębie O.

W dniu 13 czerwca 2012 r. poinformowano J. S. o zamiarze przeprowadzenia oględzin na działkach ewidencyjnych nr 13/12 i 13/13. W dniu 14 czerwca 2012 r. pracownicy Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR oraz pracownik Biura Powiatowego ARiMR przeprowadzili oględziny działek przy udziale J. S. Pomiar powierzchni użytkowanej rolniczo tych działek wykazał, że spójna powierzchnia użytkowana rolniczo obejmuje większość działki nr 13/13 oraz część działki 13/12 i stanowi obszar 0,99 ha (z pomiaru 1 ha wyłączono obszar 0,01 ha stanowiący składowisko materiałów budowlanych i maszyn) - we wniosku na 2009r. część tej powierzchni została zgłoszona do płatności jako działka rolna A. Ponadto na działce nr 13/12 stwierdzono odrębnie powierzchnię 0,02 ha sadu - stanowiącą część zgłoszonej w 2009 r. działki rolnej B. Podczas oględzin wykonano pomiary powierzchni odbiornikiem GPS, wykonano szkice i sporządzono dokumentację fotograficzną. Wyniki oględzin zostały spisane odręcznie w formie notatki, na której złożyły podpisy uczestniczące w niej osoby. W dniu oględzin pracownik Biura Powiatowego ARiMR sporządził protokół z przedmiotowej czynności, pod którym złożył podpis.

Decyzją z [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił przyznania żądanych przez wnioskodawcę płatności. Decyzja ta została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Po uzupełnieniu postępowania dowodwego oraz po złożeniu przez wnioskodawcę oświadczenia, że działka nr 13/12 jest integralną częścią działki 13/13 i stanowi wybieg dla kur, natomiast działka nr 13/13 posiada powierzchnię użytkowaną 0,99 ha oraz 0,01 ha jako miejsce składowania maszyn organ I instancji decyzją z 3 stycznia 2013 r. ponownie odmówił przyznania J. S. jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin na rok 2009.

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że szczegółowe warunki i tryb udzielania płatności do gruntów rolnych na rok 2009 określają przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1164), wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi, w tym Rozporządzenie Ministra Rolnictwa

i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326) oraz przepisy unijne, w szczególności Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r., ustanawiające szczegółowe zasady zastosowania Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345 z 20.11.2004 r. str. 1, ze zm.), Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych

w Rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w Rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004 r. str. 18 ze zm.) oraz Rozporządzenie Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30, z 31.01.2009 r., str. 16).

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. płatność przyznawana jest na wniosek producenta rolnego. Określenie "na wniosek" oznacza, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR związany jest bezpośrednio zakresem wniosku, a rozstrzygnięcie wydawane jest w oparciu o wskazane we wniosku dane. Zgodnie z art. 25 ust. 1 tej ustawy rolnik składa wnioski w sprawach dotyczących płatności, płatności cukrowej (...), na formularzach opracowanych i udostępnionych przez Agencję, zgodnie z ust. 3 tego artykułu w przypadku, gdy rolnik otrzymał formularz wniosku oraz materiał graficzny (zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r.), to jego obowiązkiem jest złożenie kolejnego wniosku o przyznanie płatności na przesłanym przez Agencję formularzu i dołączenie do niego otrzymanego materiału graficznego.

W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością, jeżeli na ten dzień posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr XX do Rozporządzenia Nr 1973/2004 - 1,00 ha. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw innych roślin położonych na działkach rolnych objętych wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej.

W myśl art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wysokość płatności obszarowych

w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami obszarowymi i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności.

W myśl art. 23 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., wnioski o płatności sprawdzane są w sposób zapewniający rzeczywistą weryfikację i zgodność z warunkami przyznawania pomocy. Wnioski podlegają kontroli administracyjnej i ewentualnie kontroli na miejscu. Kontrola administracyjna polega na zweryfikowaniu zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., poprzez normy rozumiemy normy określone przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 5 Rozporządzenia (WE) Nr 1782/2003 oraz załącznikiem IV do tego rozporządzenia, jak również zobowiązania w odniesieniu do trwałych użytków zielonych określonych w art. 4 tego rozporządzenia. Stosownie do art. 2 pkt. 35 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. niezgodność oznacza wszelką niezgodność

z wymogami oraz normami. W przypadku łąk i pastwisk grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami (stosownie do treści § 1 ust.l Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 46, poz. 306, ze zm.) jeżeli grunty rolne, o których mowa w § 1, nie są porośnięte drzewami i krzewami, za wyjątkiem tych drzew i krzewów, które nie podlegają wycięciu zgodnie z przepisami o ochronie przyrody lub mają znaczenie dla ochrony wód i gleb lub też krzewy te nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną.

W myśl art. 29 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, państwa członkowskie mogą korzystać z systemów teledetekcji oraz technik globalnego systemu nawigacji satelitarnej, polegającej na (zgodnie z art. 32 ust. 1 Rozporządzenia 796/2004) przeprowadzeniu fotointerpretacji obrazów satelitarnych lub zdjęć lotniczych wszystkich działek rolnych wniosku podlegającego kontroli

w celu rozpoznania pokrycia gruntu i pomiaru powierzchni oraz przeprowadzić fizyczne inspekcje terenowe na wszystkich działkach rolnych, których fotointerpretacja nie umożliwia zweryfikowania dokładności deklaracji w sposób, który zadowalałby właściwe organy.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu, określone w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1.

Zgodnie z art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r., system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego doskonałość, co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Ortofotomapa będąca elementem systemu LPIS i stanowiąca podstawowy materiał wykorzystywany do oceny kwalifikowalności deklarowanych powierzchni, powstała ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych, przetworzonych do postaci metrycznej. Oznacza to, że pomiary zarówno odległości jak i powierzchni można wykonywać tak jak na mapie. Ortofotomapa gwarantuje wykonanie wszystkich pomiarów na płaszczyźnie, co jest niezbędnym wymogiem poprawnego określenia powierzchni tzw. rzucie ortogonalnym. Charakteryzuje się określoną dokładnością położenia punktu i gwarantuje dokładność pomiaru punktowego na poziomie 0,25m do 0,5m, co zapewnia dokładność pomiaru nawet 2-krotnie wyższą niż pomiar wykonywany podczas kontroli na miejscu.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że poza wątpliwością jest fakt, iż J. S. w dniu 26 maja 2009 r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. We wniosku strona zadeklarowała do jednolitej płatności obszarowej dwie działki rolne o łącznej powierzchni 1,05 ha: działkę rolną A o powierzchni 0,93 ha oraz działkę rolną B o powierzchni 0,12 ha. Działki położone były na dwóch działkach ewidencyjnych o numerach 13/12 oraz 13/13. Ponadto J. S. we wniosku z 27 maja 2009 r. zadeklarował do uzupełniającej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin działkę rolną A1 o powierzchni 0,40 ha. Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej i weryfikacji w terenie stwierdzono, iż powierzchnia kwalifikująca się do płatności JPO wynosi 0,93 ha. Wobec powyższego, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. odmówiono stronie przyznania płatności. Ponadto z uwagi na fakt, iż strona nie spełniała warunków do przyznania jednolitej płatności obszarowej, odmówiono stronie przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych.

W odwołaniu J. S. wskazał, że zgodnie z aktem notarialnym posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 1,20 ha, z czego do płatności zgłosił powierzchnię 1,05 ha. Podnosił również, iż kontrola przeprowadzona w dniu 14 czerwca 2012 r. ustaliła, iż jego gospodarstwo posiada łączną powierzchnię równą 1,02 ha, co oznacza, iż spełnia warunki do przyznania płatności i stanowi podstawę do wypłaty środków finansowych. J. S. w złożonym odwołaniu zarzucił naruszenie zaleceń sądu poprzez sporządzenie protokołu z oględzin bez przeprowadzenia kontroli.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podał, że w wyniku przeprowadzonych oględzin gospodarstwa strony w dniu 14 czerwca 2012 r. dla działki rolnej A zmierzono powierzchnię 0,99 ha (1,00 ha w tym 0,01 ha jako teren wyłączony - składowisko materiałów budowlanych i maszyn). Inspektorzy terenowi w uwagach zawartych w protokole z oględzin stwierdzili, iż działka rolna A znajduje się na części działki ewidencyjnej 13/12 o powierzchni 0,05 ha, co zostało potwierdzone dokumentacją fotograficzną (zdjęcia nr 457, 458 oraz 460). Powyższe potwierdziła również strona w oświadczeniu z dnia 26 listopada 2012 r., wskazując, iż działka 13/12 stanowi integralną cześć działki 13/13 i stanowi wybieg dla kur. Jednocześnie J. S. w oświadczeniu z 26 listopada 2012 r. wskazał, że "działka ewidencyjna 13/13 posiada powierzchnię użytkowaną 0,99 ha +0,01 ha jako miejsce maszyn". Organ odwoławczy nie zgodził się z powyższym twierdzeniem. Całkowita powierzchnia ewidencyjna działki nr 13/13 wynosi 0,9535 ha i strona na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie kwestionowała jej powierzchni. Ponadto płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przyznawane są do powierzchni użytkowanej rolniczo na obszarze działki ewidencyjnej. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza dostępnych ortofotomap (z roku 2003 i 2009) nie potwierdziła, iż powierzchnia działki ewidencyjnej uległa zmianie. Zatem powierzchnia działki rolnej A nie może przekraczać powierzchni działki nr 13/13,

a powierzchnia zmierzona 0,99 ha wynika z faktu, iż do pomiaru zostało włączone 0,05 ha działki nr 13/12 ponieważ stanowiła spójny użytkowany obszar z działką 13/13. Zatem po uwzględnieniu zastosowanej tolerancji pomiaru 0,06 ha, powierzchnia stwierdzona na przedmiotowej działce rolnej A wyniosła 0,93 ha, czyli potwierdziła deklarację wnioskodawcy zawartą we wniosku z dnia 27 maja 2009 r. Ponadto obszar 0,01 ha stwierdzony w dniu 14 czerwca 2012 r. jako teren wyłączony - składowisko materiałów budowlanych i maszyn (fotografia nr 462) i potwierdzony przez wnioskodawcę w oświadczeniu z dnia 26 listopada 2012 r. nie został zakwalifikowany do płatności. Jednakże powyższe pozostaje bez wpływu na wykonany pomiar i rozstrzygnięcie, gdyż zgodnie z art. 50 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, w przypadku wniosków o pomoc w ramach systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaków, nasion i tytoniu, jak przewidziano w tytule IV rozdziały 6, 9 i 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, jeśli obszar zatwierdzonej grupy upraw jest większy niż zadeklarowany we wniosku pomocowym, do obliczania pomocy zostanie zastosowany obszar zadeklarowany.

W oparciu o dostępne w systemie ZSZiK ortofotomapy organ I instancji ustalił, iż powierzchnia 0,01 ha w roku 2009 nie stanowiła składowiska maszyn. Zatem nawet gdyby uznać, iż obszar ten stanowił teren użytkowany w roku 2009, z uwagi na deklarację J. S. działki rolnej A równej 0,93 ha, organy ARiMR na podstawie wskazanego powyżej przepisu prawa, do płatności mogły uwzględnić powierzchnię nie przekraczającą deklaracji rolnika.

Z kolei odnośnie działki rolnej B zadeklarowanej na powierzchni 0,12 ha,

w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż powierzchnia zmierzona

i kwalifikująca się do przyznania płatności wynosi 0,02 ha (sad). Pozostała część nie stanowiła zwartego gruntu kwalifikującego się do przyznania płatności z uwagi na fakt, iż działka przedzielona jest zabudowaniami i utwardzoną drogą (fotografia nr 456), do których nie przysługują płatności. Stwierdzona powierzchnia działki B - 0,02 ha nie spełnia definicji działki rolnej zawartej w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. (działka rolna to działka w rozumieniu art. 2 pkt 1a rozporządzenia nr 796/2004, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha).

W dniu 14 czerwca 2012 r. pracownicy Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR oraz pracownik Biura Powiatowego ARiMR przeprowadzili oględziny ww. działek. Podczas oględzin wykonano pomiary powierzchni odbiornikiem GPS, wykonano szkice i sporządzono dokumentację fotograficzną. Wyniki oględzin zostały spisane odręcznie w formie notatki, na której złożyły podpisy uczestniczące w nich osoby oraz J. S. Strona nie wniosła żadnych uwag do przeprowadzonej kontroli i jej wyniku. W dniu oględzin pracownik Biura Powiatowego ARiMR sporządził protokół z tej czynności, pod którym złożył podpis. Z tym dokumentem strona została zapoznana w dniu 26 listopada 2012 r. W odpowiedzi na powyższe, J. S. zarzucił, iż przedłożony w dniu 26 listopada 2012 r. dokument różni się od notatki sporządzonej w dniu 14 czerwca 2012 r. i że pracownicy ARiMR bez kontroli w jego gospodarstwie "sami sporządzili protokół z oględzin i dokonali oceny wbrew zaleceniom sądu". Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem wskazując, że protokół z oględzin przedstawiony stronie w dniu 26 listopada 2012 r. stanowi jedynie rozszerzoną wersję notatki odręcznie sporządzonej w dniu przeprowadzania oględzin, uzupełnioną o cel oględzin, dane wnioskodawcy i przedmiot wizytacji. Natomiast wszystkie pozostałe dane, w tym zmierzone powierzchnie są takie same.

Dyrektor ARiMR podkreślił, że organ I instancji wydając rozstrzygnięcie, oparł się na zgromadzonym materiale dowodowym, w tym: protokole z oględzin przeprowadzonych w dniu 14 czerwca 2012 r., oświadczeniach strony, danych z bazy LPIS, ponadto wizytacja przeprowadzona w dniu 14 czerwca 2012 r. potwierdziła ustalania kontroli na miejscu zawarte w protokole z dnia 17 grudnia 2009r. Nadto organ I instancji przeprowadził również weryfikację zadeklarowanych przez stronę działek rolnych w oparciu o dostępne w systemie informatycznym ZSZiK ortofotomapy. Po dokonaniu oceny powierzchni ewidencyjno - gospodarczych (PEG) stwierdzono, iż dla działki 13/13 powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza PEG wynosi 0,93 ha, natomiast dla działki nr 13/12 - 0,06 ha, z czego największy spójny obszar to 0,02 ha. Organ odwoławczy dodał, że ponowna analiza stanu zagospodarowania działki, przeprowadzona przy użyciu zdjęć lotniczych z roku 2009 (a więc z roku sprawy wniosku) wykazała, że powierzchnie ustalone przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR są prawidłowe i nie budzą wątpliwości co do prawidłowości ich wyznaczenia i zostały ustalone w oparciu system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. Orgn również zauważył, że ARiMR corocznie, przed rozpoczęciem nowej kampanii przyjmowania wniosków, pozyskuje ze Starostwa Powiatowego dane z ewidencji gruntów i budynków, które następnie przenosi do swojej bazy danych. W tej bazie oprócz danych z ewidencji gruntów są również inne dane, jak m.in. ortofotomapy, które powstają ze zdjęć lotniczych. W oparciu o dane z ewidencji gruntów i ortofotomapy ARiMR zbudowała kolejną warstwę danych zwaną danymi wektorowymi. Te właśnie dane są czasami rozbieżne względem danych w urzędowej ewidencji gruntów i budynków, a rozbieżność ta może wynikać najczęściej:

1. z obecnie stosowanej techniki obliczenia powierzchni, która jest znacznie dokładniejsza, niż ta stosowana w latach 1965-1970 w trakcie prac geodezyjnych związanych z powstawaniem ewidencji gruntów,

2. z błędów (rozbieżności) w samej ewidencji gruntów pomiędzy danymi z rejestrów a danymi z map ewidencyjnych.

Rozpatrując wnioski, ARiMR bierze pod uwagę faktyczną powierzchnię użytkowaną rolniczo działki rolnej, a nie powierzchnię wynikającą z ewidencji gruntów i budynków. Reasumując organ uznał, że powierzchnia działek rolnych użytkowanych przez J. S. w 2009 r. była mniejsza od powierzchni określonej w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. stanowiącej jedno z podstawowych kryteriów przyznania bezpośredniej płatności obszarowej. Wskazał także, że płatności przysługują do powierzchni gruntów rolnych spełniających warunki do ich przyznania, niezależnie od tego, jaka powierzchnia użytków rolnych widnieje w akcie własności gruntów bądź w ewidencji gruntów i budynków.

Organ odwoławczy podkreślił, że J. S. złożył na formularzu wniosku podpis pod oświadczeniem, że znane mu są zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych tym wnioskiem oraz oświadczył, iż dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym, natomiast na organie administracji ciąży obowiązek zweryfikowania tych danych w rzetelny sposób (art. 23 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2009). Ze względu na wskazane wyżej przepisy prawa krajowego i unijnego nie jest możliwe przyznanie płatności na podstawie wniosku złożonego w dniu 27 maja 2009 r. w pełnej wysokości lub do powierzchni deklarowanej do płatności, stanowiłoby to bowiem naruszenie prawa. Przepisy prawa krajowego i unijnego nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w ustalaniu prawa do przyznania płatności do gruntów rolnych. Uznaniowość prowadziłaby do nierównego traktowania producentów spełniających takie same warunki, co stałoby

w sprzeczności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami, ale również z jedną

z naczelnych zasad Unii Europejskiej, zasadą konkurencyjności.

W skierowanej do WSA w Kielcach skardze na powyższą decyzje J. S. zarzucił, że w 2009 r. na działce nie było żadnych składowisk, które uwidocznione zostały w notatce spisanej w dniu kontroli. Podniósł, że w wyniku kontroli w dniu 14 czerwca 2012 r. Ustalono, że powierzchnia wynosi 1 hektar, a z przyległej działki 0,02 ha i prowadzący kontrolę potwierdził, że są to działki sąsiadujące i można je zaliczyć jako całosć, to jest 1,02 ha, co spełnia wymogi przyznania płatności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskrżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 21 sierpnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego, domagając się uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucił:

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i art. 50 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie.

Wskazał, że organ nie dopełnił ciężącego na nim obowiązku z art. 7 kpa, przy tak niewielkiej różnicy pomiędzy powierzchnią wskazaną przez skarżącego, a powierzchnią ustaloną przez organ wszelkie ustalenia i pomiary powinny być wykonane z najwyższą możliwą dokładnością i starannością. Zwrócił także uwagę na zastosowaną w trakcie kontroli z 14 czerwca 2012 r. tolerancję pomiaru wynoszącą 0,06 ha podczas gdy aktualnie dostępna technika pomiarowa pozwala na bardzo dokładne wykonanie pomiarów powierzchni różnymi metodami. W niniejszej sprawie pomiary zostały dokonane wyłącznie odbiornikiem GPS, który ma określoną tolerancję błędu, a tolerancja ta nie powinna mieć negatywnego wpływu na prawa rolnika do płatności i powinna być brana pod uwagę raczej na jego korzyść. W jego ocenie czynności kontrolne powinny być należycie udokumentowane w formie protokołu, który następnie powinien być bez zbędnej zwłoki przedstawiony stronie. Natomiast uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego wskazał, że z analizy zastosowanych w sprawie przepisów nie wynika, aby zostały one przez organ właściwie zinterpretowane i zastosowane do sytuacji skarżącego. Mając na uwadze art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, pojęcie "obszary zadeklarowane" użyte w art. 50 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 powinno odnosić się do wszystkich działek rolnika zgłoszonych we wniosku, a nie jak to zinterpretował organ do poszczególnych działek wymienionych we wniosku. Tym samym, w jego ocenie, organ dokonał błędnej interpretacji przepisów i niewłaściwie je zastosował w niniejszej sprawie. Miało to o tyle duże znaczenie, że zgodnie z ostatnimi pomiarami wykonanymi 14 czerwca 2012 r. powierzchnia działek użytkowanych przez skarżącego wyniosła 1 ha, a skarżący wnioskował łącznie dla wszystkich działek pow. 1,05 ha czyli więcej niż obszar zatwierdzony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślenia wymagam, że sprawa dotycząca przyznania płatności J. S. na 2009 rok była już przedmiotem rozpoznania tut. Sądu, który wyrokiem z [...] w sprawie [...] uchylił decyzje organów, odmawiające przyznania płatności uznając, że sprawa nie została przez te organy należycie wyjaśniona oraz wskazując uchybienia jakie wymagają wyeliminowania. Sąd ten wskazał między innymi, że "organy poczyniły ustalenia w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu 17 grudnia 2009r., z której sporządzony został raport znajdujący się w aktach sprawy. Ocena jednak tego dowodu musi budzić wątpliwości co do prawidłowości przyjętego przez organ stanu faktycznego. Po pierwsze należy wskazać, iż kontrola miała miejsce 17 grudnia 2009r. i jak wynika ze zdjęć ziemia była pokryta śniegiem i brak dowodów na zdjęciach aby dokonywano odkrywania ziemi w celu ustalenia sposobu uprawy czy przeznaczenia, natomiast w raporcie znajdują się zapiski odnośnie ścierniska, sadu, trawnika z roślinami ozdobnymi i drogi gruntowej gdzie przyjęto powierzchnie bez dokładnego określenia czego dotyczą. Jak wynika z pisma z dnia 1 marca 2010r. organ przed wydaniem pierwszej decyzji miał również wątpliwości co do sposobu obliczenia powierzchni działki "B" albowiem z danych wektorowych wynikało, że powierzchnia obejmuje obszar 0,04 ha, natomiast z raportu wynikało, że powierzchnia stwierdzona wynosi 0,02 ha, rozbieżności tej w żaden sposób nie wyjaśniono, podobnie organ miał wątpliwości co do przebiegu drogi gruntowej o powierzchni 0,02 ha utwardzonej tłuczniem, której ślad był widoczny na ortofotomapie i z której to zdaniem organu nie można było jednoznacznie uznać że jest trwale wyłączoną i nie służy działalności rolniczej. Jak sam organ wskazuje na załączonych do raportu zdjęciach fotograficznych brak dowodów potwierdzających fakt istnienia drogi. Rozbieżności tych organ nie wyjaśnił w sposób rzetelny, można domniemywać, że oparł się na notatce, którą sporządził główny specjalista S. K. w dniu 4 marca 2010r. w oparciu o wyjaśnienia R. K. – osoby sporządzającej raport z czynności kontrolnych, to jednak w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie ma wyjaśnienia przyjętego stanowiska. Należy zauważyć, iż zarówno raport, jak i szkic z kontroli i zdjęcia oraz notatka z dnia 4 marca 2010 r. zawierają bardzo duże rozbieżności i nie wyjaśniają w sposób nie budzący wątpliwości faktycznego sposobu zagospodarowania działek, i ich powierzchni. Należy przy tym pamiętać w jakich warunkach atmosferycznych była przeprowadzana kontrola w dniu 17 grudnia 2009r. ( duża pokrywa śniegu) a jakie zapisy znajdują się w raporcie.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdza, że skarżący J. S. po doręczeniu mu raportu nie wniósł zastrzeżeń do wyniku kontroli. Należy wskazać na kolejne uchybienia organów w prowadzonym postępowaniu związanym z przedmiotowym raportem. Przedmiotowy raport został wysłany skarżącemu przy piśmie z dnia 23 sierpnia 2010r., w aktach sprawy brak jest jednak zwrotnego poświadczenia odbioru tej przesyłki, wprawdzie strona nie podnosiła tego faktu, to jednak należy wskazać na nieprawidłowości w tej materii organu. Organ podnosi, iż skarżący nie kwestionował ustaleń raportu po jego otrzymaniu, składając jednak odwołanie od pierwszej decyzji ( karta19 akt administracyjnych) skarżący bardzo dokładnie określa zakres swoich upraw jakie znajdują się na przedmiotowych działkach, a odnośnie kontroli z dnia 17 grudnia 2009r. podnosi, iż nie zostały mu przedstawione wyniki pomiaru, a powierzchnie przyjęte były nieprawidłowe. Należy również wskazać na odległości czasowe pomiędzy czynnościami organu: wniosek złożony 27 maja 2009r., wezwanie do złożenia wyjaśnień 9 października 2009r., kontrola na miejscu 17 grudnia 2009r., pierwsza decyzja 22 marzec 2010r., przesłanie raportu z kontroli 23 sierpnia 2010r. Tak długie okresy bezczynności organu pomiędzy czynnościami, również nie przyczyniły się do wnikliwego i dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Organy, nie uzasadniając w żaden sposób swojego stanowiska co do takiej przewlekłości postępowania, pozbawiły w ten sposób skarżącego podważenia stanowiska organu i ustosunkowania się do wyników przeprowadzonej kontroli w odpowiednim czasie".

W dalszej części swojego uzasadnienia WSA polecił organowi wyeliminowanie stwierdzonych nieprawidłowości.

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami), dalej P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zdaniem składu orzekającego organy w niniejszej sprawie w całości zastosowały się do oceny prawnej i wskazań Sądu, wyrażonych w wyroku z 2 grudnia 2012 r. W szczególności zostały ponownie przeprowadzone, przy udziale skarżącego, czynności kontrolne, z których wynikami skarżący zapoznał się oraz zajął stanowisko odnośnie wniosków wynikających z tych oględzin, do czego z kolei organ się ustosunkował wyjaśniając szczegółowo powody uznania stanowiska skarżącego za niezasadne.

W chwili obecnej zdaniem Sądu nie budzi już wątpliwości wynik przeprowadzonej na miejscu kontroli co do powierzchni gruntów użytkowanych rolniczo przez skarżącego w 2009 r. W sporządzonej własnoręcznie skardze J. S. kwestionuje jedynie niezaliczenie do powierzchni stwierdzonej gruntu o pow. 1 ara, zajętego obecnie pod składowisko materiałów budowlanych i twierdzi, że użytkowana przez niego rolniczo powierzchnia wynosiła wraz z dwuarowym sadem 1,02 ha. Z kolei w końcowej części pisma procesowego pełnomocnik skarżącego wskazuje, że powierzchnia działek użytkowanych wynosiła 1 hektar. W tej sytuacji za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 7 kpa, którego upatruje on w tym, że ponieważ różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną jest niewielka, organ wszelkie wątpliwości powinien interpretować na korzyść rolnika, czego nie zrobił.

W ocenie Sądu aktualnie spór w zasadzie sprowadza się do wykładni przepisów. Jeśli bowiem chodzi o stan faktyczny, to bezsporne jest to, że:

1/ wnioskodawca występując o przyznanie płatności zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej dwie działki rolne: A - o pow. 93 arów, usytuowaną w całości na działce ewidencyjnej nr 13/13 oraz działkę rolną B – o pow. 12 arów, usytuowaną w całości na działce ewidencyjnej 13/12, zaś do płatności uzupełniającej działkę rolną A1 – o pow. 40 arów, usytuowaną w całości na działce 13/13 i będącą częścią działki rolnej A; na działkę rolną A składał się sad oraz grunt obsiany w 2009 r. jęczmieniem;

2/ powierzchnia działki ewidencyjnej nr 13/13 wynosi 0,95 arów, natomiast po odliczeniu powierzchni zajętej pod drogę powierzchnia, która mogłaby się kwalifikować do przyznania płatnosci do tej działki wynosi 94 ary;

3) na działce ewidencyjnej 13/12 o pow. 20 arów, na której do płatności skarżący zadeklarował działkę rolną B o pow. 12 arów znajduje się oddzielony od reszty gruntu zabudowaniami i utwardzoną drogą sad o powierzchni 2 arów oraz 5 arów gruntu bezpośrednio graniczącego z działką ewidencyjną 13/13, użytkowanego rolniczo – lub 6 arów - gdyby uwzględnić dodatkowo 1 ar, zajmowany obecnie pod składowisko materiałów, którego nie było w 2009 r. Łączna powierzchnia gruntu użytkowanego rolniczo wynosi, przy uwzględnieniu, że w 2009 r. na części działki ewidencyjnej 13/12 nie było składowiska materiałów budowlanych 1,02 ha, z tym, że dwa ary, o czym była mowa wyżej nie graniczą z pozostałą częścią.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w brzmieniu obowiązującym w stosunku do płatności za 2009 r. (tekst jedn. Dz. U. Nr 170 z 2008, poz. 1051 ze zmianami) rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli:

1) na ten dzień posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr XX do rozporządzenia nr 1973/2004;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

2. Rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw:

1) chmielu,

2) roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych,

3) innych roślin

- położonych na działkach rolnych objętych wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej.

Zgodnie z załącznikiem, do którego odwołuje się zacytowany wyżej art. 7 w ust. 1 pkt 1, minimalna powierzchnia gruntów rolnych dla Polski została określona na 1 hektar. Nie oznacza to jednak, że wystarczające dla przyznania płatności jest posiadanie gruntów rolnych o takiej powierzchni. Na wymagany hektar bowiem muszą się składać działki rolne, z których każda musi mieć minimalną powierzchnię, wynoszącą 10 arów. Stosownie bowiem do art. 2 pkt 1 tej samej ustawy, użyte w niej określenie działka rolna - oznacza działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1a rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Z kolei stosownie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U.UE L z dnia 30 kwietnia 2004r.) – dalej określanego w skrócie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2004 r., "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, działka rolna jest ograniczona na podstawie tego konkretnego użytkowania.

Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nie może być uwzględniona powierzchnia 2 arów zajęta pod sad, znajdująca się na działce ewidencyjnej nr 13/12, nie posiada ona bowiem wymaganej powierzchni minimum 10 arów.

Pozostaje do rozważenia, czy organ powinien przyznać płatność skoro ustalił, że skarżący w 2009 r. posiadał grunt rolny o łącznej powierzchni 1 ha (przy uwzględnieniu terenu zajętego obecnie pod składowisko materiałów budowlanych), na który składały się przylegające do siebie: sady, pole uprawne, szklarnia. Pomijając kwestię, że sadów, jęczmienia i upraw szklarniowych nie można zaliczyć do jednej grupy upraw, czego wymaga zacytowana wyżej definicja działki rolnej, to jak podkreślił organ, skarżący zadeklarował do płatności dwie działki rolne, z których działka B mała być zgodnie z tym wnioskiem w całości położona na działce ewidencyjnej nr 13/12, zaś działka A w całości na działce ewidencyjnej 13/13. Tymczasem na działce ewidencyjnej 13/12 znajduje się oddzielony od reszty gruntów rolnych sad o pow. 2 arów oraz 5-6 arów gruntów, przylegających do zadeklarowanej na działce 13/13 działki rolnej A, na którą składają się różnego rodzaju uprawy. Według zawartej we wniosku deklaracji, jeśli chodzi o działkę A skarżący zadeklarował do płatności grunt o pow. 93 arów, powierzchnia całej działki ewidencyjnej, na której miała się znajdować według deklaracji działka rolna A wynosi 95 arów, zaś stwierdzone na tej powierzchni grunty rolne zajmują 94 ary.

Odmawiając przyznania płatności organ powołał się na art. 50 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 r., zgodnie z którym:

ust. 1 W przypadku wniosków o pomoc w ramach systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaków, nasion i tytoniu, jak przewidziano w tytule IV rozdziały 6, 9 i 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, jeśli obszar zatwierdzonej grupy upraw jest większy niż zadeklarowany we wniosku pomocowym, do obliczania pomocy zostanie zastosowany obszar zadeklarowany.

2. W przypadku wniosku o pomoc w ramach systemu jednolitych płatności, jeśli istnieje rozbieżność między zadeklarowanymi uprawnieniami do płatności a zadeklarowanym obszarem, płatność będzie obliczana na podstawie mniejszego wymiaru.

Organ stwierdził, że ponieważ skarżący, jeśli chodzi o działkę rolną A, zadeklarował 93 ary, a faktycznie działka ta, uwzględniając przylegające do działki ewidencyjnej nr 13/13 grunty rolne, znajdujące się na działce ewidencyjnej nr 13/12 ma powierzchni 99 arów (bądź 1 ha, uwzględniając teren obecnie zajęty pod materiały budowlane), stosownie do przywołanych przepisów, do przyznania płatność należy zastosować obszar zadeklarowany. Natomiast zdaniem skarżącego wykładnia przepisów art. 50 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 r. powinna prowadzić do wniosku, że ponieważ łącznie zadeklarował on do płatności obszar o powierzchni 1,05 ha ( 93 ary w działce A oraz 12 arów w działce B), to powinien mieć przyznaną płatność, gdyż łączna powierzchnia użytkowanych przez niego działek wyniosła 1 hektar. Rozstrzygając ten spór należy przywołać stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu w sprawie III SA/Po 726/07, zgodnie z którym wskazanie numerów geodezyjnych i powierzchni działek objętych wnioskiem o dopłaty bezpośrednie do gruntów rolnych jest istotną częścią wniosku. Informacje powyższe nie mogą być wskazywane zamiennie, tj. brak numeru faktycznie użytkowanej działki nie może zostać zastąpiony przez podanie większej powierzchni innej działki. Przyjęcie takiej możliwości czynienia odstępstw od wymogów formalnych wniosku uniemożliwiałoby bowiem przeprowadzenie kontroli jego zgodności z danymi ewidencyjnymi (Lex Nr 510372). Skład orzekający w niniejszej sprawie w całości stanowisko to podziela. Dlatego też skoro skarżący zadeklarował, jeśli chodzi o działkę rolną A powierzchnię 93 arów i wskazał we wniosku, że jest ona położona w całości na działce ewidencyjnej nr 13/13, której powierzchnia ewidencyjna wynosi 95 arów, nie jest możliwe ustalenie, że powierzchnia zatwierdzona działki rolnej A wynosi 1 hektar. Z kolei ponieważ na działce ewidencyjnej 13/12 została zadeklarowana działka rolna B o powierzchni 12 arów (na którą jak to wskazał skarżący w odwołaniu z 31 marca 2010 – k. 19 akt adm. – miały się składać tereny zielone, sad i ogródek), podczas, gdy na działce tej w dwóch miejscach od siebie oddzielonych zabudowaniami i utwardzoną drogą jest sad o pow. 2 arów oraz 5 lub 6 arów gruntu rolnego, także nie można uwzględnić tych powierzchni jako działki rolnej; taka bowiem działka, o czym była wyżej mowa musi mieć minimum 10 arów powierzchni i stanowić zwarty obszar, na którym prowadzona jest jedna grupa upraw.

Ponieważ skarżący nie spełniał przesłanki określonej w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, nie przysługiwała mu płatność bezpośrednia, a co za tym idzie nie mógł również zostać uwzględniony jego wniosek w zakresie przyznania płatności uzupełniającej.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu , o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 15 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490).