Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1445/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 1445/09

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 § 3, art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej Kpa) po dokonaniu czynności kontrolnych w sprawie dopuszczalności wniosku M. S. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2007r., znak: [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2007r., znak: [...] w części dotyczącej wymiarów podlegającej rozbiórce części budynku mieszkalnego tj. 7,15 x 7,18 m i w tej części orzekającą o rozbiórce części budynku mieszkalnego o wymiarach 7,40 x 7,18 m, w pozostałej zaś części utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji - odmówił wznowienia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2004r., znak: [...] to decyzja organu I instancji. Sprawa samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego zakończyła się zaś ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2007r., znak: [...] reformującą decyzję pierwszoinstancyjną w części dotyczącej wymiarów części budynku podlegającej rozbiórce, a w pozostałej części utrzymującą tę decyzję w mocy.

W związku z powyższym organ przyjął, że wniosek M. S. dotyczy postępowania zakończonego powyższą decyzją organu II instancji w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...], w miejscowości [...], gmina [...].

Ponadto organ wskazał, że M. S. nie odebrała przesyłki listowej zawierającej ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2007r., znak: [...] utrzymującą częściowo w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2007r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...], w miejscowości [...], gmina [...]. Zatem przesyłkę należy uznać za doręczoną w trybie art. 44 Kpa, tj. po upływie 14 dni jego przechowywania na poczcie.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wskazał, że M. S. dowiedziała się o decyzji z dnia [...] lipca 2007r. z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2008r., znak: [...], które zostało jej bezpośrednio doręczone w dniu 4 listopada 2008r.

Natomiast wniosek o wznowienie postępowania został złożony dopiero w dniu

27 maja 2009r. (data stempla pocztowego).

Organ I instancji stwierdził, że miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z uwagi na niezawiniony przez stronę brak udziału w tym postępowaniu biegł od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji tj. od dnia

4 listopada 2008r. i upłynął w dniu 4 grudnia 2008r.

Podnoszona zatem przez wnioskodawczynię przesłanka w ocenie organu I instancji nie stanowiła podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, lecz podstawę do podjęcia decyzji odmownej, albowiem z góry wykluczyć możliwość rozstrzygania co do istoty sprawy, bez konieczności przeprowadzania w tym zakresie postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].06.2007r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2009r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania nadany w dniu 27 maja 2009r. został złożony z oczywistym przekroczeniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 § 2 Kpa.

Z tego względu nie miał podstaw do podważenia trafności podjętego przez organ wojewódzki rozstrzygnięcia, a zarzuty odwołania pozostają bez wpływu na rozpatrzenie niniejszej sprawy.

Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż jako organ właściwy do rozpatrzenia odwołania ma wyłącznie kompetencje do dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem czy w świetle przepisów istniały podstawy prawne do odmowy wznowienia postępowania. Nie jest natomiast właściwy do orzekania co do istoty sprawy. Organ administracyjny rozpatrując bowiem odwołanie od decyzji o odmowie wznowienia postępowania, kontroluje tylko pewien fragment postępowania administracyjnego i nie może wyjść poza przedmiot zaskarżenia.

W ocenie organu II instancji, zarzuty skarżącej zawarte w odwołaniu, nie mają wpływu na rozpatrzenie przedmiotowej sprawy, gdyż wykraczają poza ramy niniejszego postępowania dotyczącego wyłącznie kwestii badania warunków formalnoprawnych dopuszczalności wznowienia postępowania.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 lipca 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenie nieważności decyzji z mocy prawa.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wnosząc o wznowienie postępowania chciała spowodować uchylenie wydanej sprzecznie z prawem decyzji o rozbiórce części jej domu. W ocenie skarżącej decyzja o rozbiórce jest bezprawna i wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej na podstawie art. 6, 7 i 8 Kpa każdy organ administracji państwowej wydając decyzję jako organ drugiej instancji powinien z urzędu kontrolować w trybie nadzoru czy nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 156 Kpa. M. S. twierdzi, że w niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce, gdyż decyzja o rozbiórce została wydana z przekroczeniem terminu przewidzianego ustawą Prawa Budowlanego. Decyzje o rozbiórce wolno bowiem wydać tylko w ciągu dwóch miesięcy od daty wstrzymania budowy postanowieniem w tej sprawie. Po dwóch miesiącach postanowienie o wstrzymaniu traci ważność z mocy ustawy i w związku z tym nie ma podstawy by wydać decyzję o rozbiórce. W następstwie nie ma również podstaw o wydawaniu jakichkolwiek dalszych decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.

W niniejszej sprawie skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przede wszystkim należy podkreślić, że zaskarżona decyzja wydana została w trybie postępowania wznowieniowego, które jest postępowaniem nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną.

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ bada czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 kpa. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Zgodnie z poglądami doktryny odmowa wznowienia postępowania możliwa jest w razie gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 kpa, a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Stosownie do brzmienia art. 148 § 2 kpa termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia pomimo uchybienia terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa, godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych.

Na gruncie niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż z akt sprawy bezspornie wynika, że M. S. o decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2007r. dowiedziała się z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2008r., które otrzymała 4 listopada 2008r. (dowód doręczenia pisma w aktach administracyjnych). Termin zatem do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie upłynął 4 grudnia 2008r., a skarżąca złożyła podanie o wznowienie 27 maja 2009, a więc z oczywistym uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Na marginesie podnieść należy, iż w skardze M. S. podnosi przesłanki z art. 156 kpa, a więc trybu nieważności postępowania – jest to choć również nadzwyczajny – to zupełnie niezależny i samodzielny tryb postępowania administracyjnego.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.