Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 427/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2000 nr 71 poz 838
law: Ustawa dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 1993 nr 55 poz 248
law: Ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach.
journal: Dz.U. 2001 nr 63 poz 636
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Marcin Małek, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2004 r. sprawy ze skargi S. S. – T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję wydaną z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 1[...]marca 2004 r. Nr [...], 2. określa, że decyzje wymienione w pkt. 1 nie podlegają w całości wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 2717 (dwa tysiące siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13g ust. 1-4, art. 40b ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71 poz. 838 ze zm.), § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów (...) (Dz.U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262), po rozpatrzeniu odwołania S. S. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...];

utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w dniu [...] marca 2004 r. funkcjonariusze celni dokonali pomiaru nacisku osi oraz masy całkowitej ciągnika i naczepy, użytkowanych przez S. S., prowadzącego działalność pod nazwą "[...]".

Ważenie przeprowadzono wagą samochodową do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi typu RPT 98142, posiadającą ważne świadectwo legalizacji.

W wyniku pomiaru uzyskano dane o przekroczeniu dopuszczalnego nacisku na trzeciej osi o 20,56 kN. Wykonujący transport nie przedstawił organowi zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Wynik ważenia dynamicznego drukowany jest przez urządzenie elektroniczne zainstalowane na wadze. Dla zapewnienia prawidłowego wjazdu na urządzenie pomiarowe, zainstalowane są specjalne oznaczenia wskazujące sposób wykonania czynności przejazdu, a wynik ważenia uzyskiwany jest za pomocą programu komputerowego. W przypadku nieprawidłowego przejazdu przez punkt kontrolny, komputer sygnalizuje tę nieprawidłowość przerywając proces ważenia oraz komunikuje o konieczności ponownego przejazdu przez wagę.

Z protokołu kontroli nie wynika, by ważenie przeprowadzone zostało wadliwie. Powtórny pomiar, przeprowadzony na wniosek strony, również potwierdził wyniki pierwszego ważenia. Podpisując protokół z przeprowadzonej kontroli w dniu [...] marca 2004 r., strona nie zgłaszała żadnych uwag. Wynik ważenia będący podstawą wydanej decyzji, odzwierciedla stan faktyczny pojazdu bezpośrednio po zjechaniu z drogi publicznej, czyli wskazuje, z jakim faktycznym obciążeniem osi przemieszczał się on po drodze.

Wpływ na wynik ważenia, oprócz sposobu załadunku pojazdu wywierają także inne czynniki, takie jak np. zły stan techniczny pojazdu, za które odpowiedzialność ponowi przewoźnik.

Podnoszone w odwołaniu wystąpienie awarii zawieszenia, jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Kara pieniężna za przejazd pojazdem nienormatywnym wymierzona jest niezależnie od przyczyn przekroczenia nacisku na oś, przekonania kierowcy do wielkości nacisku, czy też winy kierowcy.

W skardze złożonej do Sądu S. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił błędne ustalenia faktyczne oraz naruszenie art. 13g ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z art. 64 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.).

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazanymi w niej podstawami prawnymi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stwierdzić naprzód trzeba, że decyzje wydawane na podstawie art. 13g ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) mają charakter decyzji związanych, co oznacza, że uprawniony organ w razie stwierdzenia określonego w tych przepisach stanu rzeczy, obowiązany jest wymierzyć karę pieniężną i to w ściśle określonej wysokości. Dodać przy tym należy, że odpowiedzialność za przejazd drogą publiczną pojazdem "nienormatywnym" jest uniezależniona od winy podmiotu dokonującego przejazd (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2003 r. Sygn. akt II SA 1825/2002 – niepubl.).

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna nie mogą się jednak ostać, skoro zapadły z naruszeniem przepisów dotyczących sposobu ważenia jako przesłanki ponadnormatywnego nacisku osi pojazdu, która w ocenie organów stanowiła podstawę do wymierzenia kary pieniężnej.

Organy decyzyjne nie wskazały, na podstawie jakich uregulowań prawnych dokonano pomiaru dynamicznego obciążenia osi pojazdu, co umożliwiałoby weryfikację tych ustaleń. Pomiar taki nie może być jednak pomiarem dowolnym, przeprowadzonym wyłącznie według kryteriów przyjętych przez organ. Musi on odpowiadać kryteriom wyznaczonym przez odpowiedni akt normatywny, wydany przez właściwy organ administracji rządowej.

Prezes Głównego Urzędu Miar w dniu 22 grudnia 2000 r. wydał zarządzenie Nr 39 w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa Nr 6/2000, poz. 40) na podstawie upoważnienia przewidzianego w art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach (Dz.U. Nr 56, poz. 248 ze zm.), w jego brzmieniu obowiązującym do dnia 29 marca 2001 r.

Przepisy te precyzują warunki, od których spełnienia uzależnione jest m.in. prawidłowe określenie masy pojazdu, masy przewożonego ładunku oraz oznaczenie obciążenia osi pojazdu w ruchu.

Kluczowe jest jednak rozstrzygnięcie kwestii czy owo zarządzenie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego.

W myśl art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej źródłami powszechnie obowiązującego prawa są: Konstytucja, ustawy i ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.

Stosownie do art. 92 ust. 1 Konstytucji - rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. W myśl zaś art. 92 ust. 2 Konstytucji – organ upoważniony do wydania rozporządzenia nie może przekazywać swoich kompetencji, o których mowa w ust. 1, innemu organowi.

W kontekście wyżej przytoczonych przepisów Konstytucji, w/w zarządzenie Prezesa Głównego Urzędu Miar Nr 39 z dnia 22 grudnia 2000 r. nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa.

Zarządzenie wydano na podstawie art. 8 pkt 1 i 2 cyt. ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach. Ten ostatni przepis nowelizowany był dwukrotnie. Zgodnie z pierwotną nowelą przyznawał on upoważnienie do wydania rozporządzenia Radzie Ministrów, później zaś Ministrowi właściwemu do spraw gospodarki (por. art. 47 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. – Dz. U. Nr 120, poz. 1268 i art. 11 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. – Dz. U. Nr 154, poz. 1800).

Stwierdzić należy, iż pod rządem "starej" ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. – Prawo o miarach, ani Rada Ministrów, ani Minister właściwy do spraw gospodarki nie wydali stosownego rozporządzenia na podstawie art. 8 pkt 1 i 2 tej ustawy.

W dniu 1 stycznia 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz.U. z 2001 r. Nr 63, poz. 636 ze zm.).

Art. 9 pkt 3 "nowej" ustawy upoważnił Ministra właściwego do spraw gospodarki, do określenia w drodze rozporządzenia wymogów metrologicznych, którym powinny odpowiadać przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej, uwzględniając rodzaje dowodów tej kontroli, a także warunki właściwego stosowania i warunki techniczne ich użytkowania.

Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej dopiero w dniu 10 lutego 2004 r. wydał rozporządzenie w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 35, poz. 316). Owo rozporządzenie weszło w życie w dniu 13 marca 2004r. (por. § 24), a zatem nie obowiązywało w dacie pomiaru dokonanego w przedmiotowej sprawie. Wobec braku stosownych przepisów wykonawczych, metody i warunki w jakich dokonano pomiaru obciążenia osi pojazdu w ruchu – były dowolne, "uznaniowe" i nieobiektywne, co jest niedopuszczalne w Państwie Prawa. Skoro tak, to ustalenia dokonane przez organy nie mogły stanowić podstawy do wymierzenia kary pieniężnej.

Wskazać również należy, że stosownie do art. 1 "nowej" ustawy o miarach – jej celem jest zapewnienie jednolitości miar i wymaganej dokładności pomiarów wielkości fizycznych w Rzeczypospolitej Polskiej.

Wobec braku rozporządzenia wykonawczego, o którym była wcześniej mowa, stosowanie przepisów art. 13g ustawy o drogach publicznych było niemożliwe w datach wydania decyzji przez organy obu instancji.

Gdyby jednak stwierdzić, że powyższe wywody są nietrafne, zaś cyt. zarządzenie Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. stanowiło źródło prawa powszechnie obowiązującego, to mogło mieć ono zastosowanie co najwyżej do dnia 30 czerwca 2002 r. (por. art. 51 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. – Dz. U. Nr 154, poz. 1800).

Brak wymaganych przepisów, pozwalających na zgodne z prawem ustalenie nacisku osi, uniemożliwia ustalenie stanu faktycznego w taki sposób, który byłby możliwy do zaakceptowania w ramach obowiązującego porządku prawnego. Tym samym nie jest możliwe zastosowanie określonej normy o charakterze sankcyjnym, a więc nałożenie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym.

Skoro decyzje organów obu instancji zapadły z naruszeniem przepisów art. art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a., a w konsekwencji – z naruszeniem art. 13g ustawy o drogach publicznych, mającym wpływ na wynik sprawy, przeto podlegały one uchyleniu.

Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.

Rozstrzygnięcia, zawarte w pkt. II i III sentencji uzasadniają przepisy art. 200 i art. 152 w/w ustawy.