Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1190/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 19 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 101, art. 103
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A.U. na decyzję Wojewody z dnia 20 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją nr [...] z dnia 16 kwietnia 2012r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 kpa – po rozpatrzeniu wniosku D. B. – zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę istniejącej stacji LPG o stację tankowania paliw płynnych w zakresie budowy: zbiornika podziemnego dwukomorowego, wiaty stalowej z dystrybutorem paliw, budynku obsługi stacji wraz z wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji sanitarnej, energii elektrycznej, instalacją technologiczną, rozbudową dróg i placów manewrowo - parkingowych, przebudową i budową zjazdów z drogi gminnej działka nr [...], przebudową odcinka rowu przydrożnego na działce nr [...], budową ściany oddzielenia przeciwpożarowego, budową kanalizacji deszczowej, budową przyłącza kanalizacji sanitarnej do budynku obsługi stacji na działkach nr [...] i [...] w miejscowości R..

W uzasadnieniu Starosta stwierdził, że planowane zamierzenie budowlane jest zgodne z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Rzezawa zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Rzezawa nr Xlll/81/04 z dnia 6 lutego 2004r., opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego nr 64 poz. 811. Odnośnie zgodności z wymaganiami ochrony środowiska Starosta ocenił, że planowana inwestycja jest zgodna z decyzją Wójta Gminy Rzezawa o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 listopada 2009r., a także pozwoleniami budowlanymi udzielonymi decyzją Starosty z dnia 6 czerwca 2011r. oraz 22 lutego 2012r. Zdaniem Starosty projekt zagospodarowania terenu był zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, a projekt budowlany był kompletny i posiadał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 15, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Przedmiotowy projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

Ponadto Starosta wyjaśnił wątpliwości dotyczące nazwy oraz poszczególnych elementów składających się na planowaną inwestycję oraz wskazał, że istniejąca już stacja LPG posiada dwa funkcjonujące zjazdy z drogi gminnej - ul. [...], zaś od strony północnej wykonany jest nieużytkowany (zagrodzony ogrodzeniem), utwardzony bitumicznie zjazd usytuowany pod ostrym kątem do osi ul. [...]. W ramach inwestycji planowana jest przebudowa istniejącego zjazdu (po stronie południowej działki) związana z dostosowaniem łuków zjazdu do obsługi pojazdów stacji wraz z budową przepustu. Natomiast istniejący i funkcjonujący obecnie zjazd z ul. [...] usytuowany na wysokości planowanej wiaty nad dystrybutorem będzie zlikwidowany. Podobnie istniejący i nie funkcjonujący zjazd od strony północnej przeznaczony zostaje do likwidacji, a ostatecznie stacja paliw będzie obsługiwana przez dwa zjazdy publiczne. Starosta szczegółowo omówił planowaną konstrukcję systemu odprowadzającego wodę opadową i uznał ją za prawidłową. Organ nie zgłosił też zastrzeżeń co do planowanych przez inwestora prac związanych z rowem przydrożnym. Starosta wskazał też, że w sąsiedztwie stacji nie znajduje się zabudowa mieszkalna, która stanowiłaby teren objęty ochroną akustyczną, a najbliższe tereny chronione znajdują się po drugiej stronie drogi. Zatem uciążliwości zawiązane z hałasem emitowanym ze stacji paliw zamkną się w granicy działki inwestycyjnej, zaś poziom hałasu z projektowanej inwestycji w porze dziennej, nie będzie przekraczał dopuszczalnych wartości określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120 poz. 826) oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i pod względem akustycznym. Dodatkowo zaproponowano obsadzenie części zielonej wzdłuż granicy zachodniej działki roślinami średniowysokimi zimozielonymi w celu zapewnienia bariery przeciwhałasowej. Starosta wyjaśnił też, że w ramach inwestycji przewidziano montaż jednego dystrybutora dwuwężowego, dwustronnego, a projekt budowlany ujednolicono w zakresie tego zapisu. Starosta wskazał, że przepisy prawa nie dają mu uprawnień do ingerencji w zawartość merytoryczną projektu, lecz organ uprawniony jest jedynie do badania zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska. Natomiast sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki. Dlatego wobec spełnienia wszystkich wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 oraz art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego Starosta nie znalazł podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę.

Odwołanie od decyzji Starosty wniosła A. U., podnosząc naruszenie:

– art. 7 i 77 kpa poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego oraz naruszenie słusznego interesu strony i interesu społecznego;

– art. 8 kpa poprzez wadliwe prowadzenie postępowania;

– art. 10 kpa poprzez niezawiadomienie strony o możliwości zajęcia stanowiska wobec całości dowodów zawartych w aktach;

– art. 107 kpa poprzez wadliwe sformułowanie uzasadnienia decyzji;

– art. 35 Prawa budowlanego poprzez niedokładne sprawdzenie treści projektu budowlanego;

– art. 39 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych.

Wojewoda decyzją z dnia 20 czerwca 2012r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W ocenie Wojewody zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, ponieważ projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], w którym teren działek nr [...] i [...] oznaczony jest symbolem K 46 Ku, co oznacza teren obsługi ruchu drogowego - stacje paliw. Projekt zgodny jest również z decyzją Wójta Gminy o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 8 września 2009r. utrzymanej w mocy decyzją SKO w [...] z dnia 20 listopada 2009r. Wojewoda uznał, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno - budowlanymi określonymi w szczególności w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 ze zm.), bowiem budynek stacji paliw został usytuowany w odległości 4 m od granic działek budowlanych, zaś podziemny zbiornik paliw został zlokalizowany w odległości 5 m. od granicy działki skarżącej. Wojewoda stwierdził też, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projekt został także wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Wojewoda wskazał, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki nr [...] i [...] w R., a o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego strony zostały powiadomione w piśmie - zawiadomieniu organu I instancji z dnia 23 marca 2012r. oraz zawiadomieniu stron o toczącym się postępowaniu uzupełniającym przed organem odwoławczym z dnia 29 maja 2012r. Ponadto inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dlatego też, zdaniem Wojewody, spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego i organ I instancji, działając na podstawie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda nie stwierdził naruszenia art. 7 i 77 § 1 kpa, art. 8 kpa ani też art. 107 kpa. Co do zarzutu naruszenia art. 39 ust. 1 pkt 9 ustawy o drogach publicznych Wojewoda wyjaśnił, że ścieki z terenu stacji będą odprowadzane do kanalizacji opadowej, a następnie, poprzez separator, do rowu przydrożnego, który zostanie przebudowany na długości stacji. Odnośnie zarzutu odprowadzania ścieków na teren działki skarżącej, Wojewoda stwierdził, że jest on niezasadny, gdyż teren działki inwestora zostanie wyprofilowany w taki sposób, że wody opadowe będą odprowadzane w całości do kanalizacji deszczowej, a ścieki bytowe do kanalizacji sanitarnej. Nie będzie też ograniczony dojazd do działki skarżącej, a odwołująca się nie posiada dostępu do drogi publicznej przez teren należący do inwestora.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody wniosła A. U., zarzucając naruszenie:

1) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, mimo iż:

a) projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem nie zawiera graficznego przedstawienia zasad wkomponowania obiektu w pierzeję na odcinku co najmniej sąsiadującym z planowanym obiektem, czego wymaga § 14 tab. 2. l.p. 8 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

b) projekt budowlany nie jest zgodny z wymaganiami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Wójta Gminy R. z dnia 8 września 2009r., albowiem projekt budowlany w zakresie branży technologicznej w punkcie 5.2 na str. 112 zakłada wyposażenie stacji paliw tylko w 2 sztuki koców gaśniczych, podczas gdy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga w ust. 4 pkt 2 lit. c wyposażenia stacji w 3 sztuki koców gaśniczych, a naniesiona ręcznie w treści projektu poprawka nie została zaparafowana przez projektanta i sprawdzającego;

2) art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, mimo iż projekt zagospodarowania działki jest niezgodny z przepisami techniczno - budowlanymi, a to:

a) § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem odległość wydzielonego miejsca parkingowego P-1 od granicy działki nr [...] z działką drogi gminnej nr [...] wynosi faktycznie 2,2 metra, zamiast wymaganych 3 metrów;

b) § 106 ust. 1 zdanie 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. nr 243, poz. 2063 ze zm.), albowiem wysokość zadaszenia projektowanej wiaty nad stanowiskami tankowania paliw płynnych w świetle, mierzona od poziomu podjazdu, jest mniejsza niż 4,5 m;

c) § 120 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, albowiem projekt budowlany w zakresie branży technologicznej w punkcie 5.2 na stronie 112 zakłada wyposażenie stacji paliw w 2 sztuki koców gaśniczych, podczas gdy przepis wymaga wyposażenia w 3 sztuki koców gaśniczych, a naniesiona ręcznie w treści projektu poprawka nie została zaparafowana przez projektanta i sprawdzającego;

3) art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, mimo iż projekt budowlany nie jest kompletny, tj.:

a) część rysunkowa nie określa ukształtowania terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, ani charakterystycznych rzędnych i przekrojów pionowych terenu, mimo iż zamieszczenia tych danych w części rysunkowej projektu wymaga § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462);

b) część opisowa projektu nie pozwala na zbadanie zgodności planowanej inwestycji z warunkami określonymi w § 117 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, albowiem na stronie 30 w pkt. 10 opis projektu nie odnosi się do kwestii spełnienia wymogu uziemienia obudowy odmierzacza paliw płynnych;

c) projekt nie zawiera graficznego przedstawienia zasad wkomponowania obiektu w pierzeję na odcinku co najmniej sąsiadującym z planowanym obiektem, czego wymaga § 14 tabela 2 l.p. 8 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu

4) art. 35 ust. 3 in fine Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na jego niezastosowaniu i niewydaniu decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, mimo bezskutecznego upływu terminu do usunięcia naruszeń art. 35 ust. 1 określonego postanowieniem z dnia 8 listopada 2011r.;

5) art. 101 § 1 oraz art. 10 i art. 40 § 1 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niedoręczeniu wszystkim stronom, w tym skarżącej, postanowienia o zawieszeniu postępowania z dnia 18 listopada 2011r., co pozbawiło - inne niż inwestor - strony postępowania, w tym skarżącą, możliwości wniesienia środka zaskarżenia w postaci zażalenia, o którym mowa w art. 101 ust. 3 kpa;

6) art. 103 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym uznaniu za "wstrzymany" biegu terminu wyznaczonego inwestorowi na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, mimo iż termin ten nie jest "terminem przewidzianym w kodeksie" podlegającym wstrzymaniu.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę.

W świetle powyższych zasad przedmiotowa skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Na wstępie trzeba podkreślić, że rozpoczęcie robót budowlanych jest wprawdzie w większości przypadków obwarowane spełnieniem odpowiednich wymogów określonych w przepisach prawa, lecz nie zmienia to tego, iż istniejące w polskim systemie prawnym prawo zabudowy ma charakter wolnościowy. Oznacza to, że zasadą jest, iż jednostka ma prawo zabudowania nieruchomości, którą dysponuje, zaś ograniczenia tego prawa powinny jasno wynikać z przepisów ustawowych oraz wydanych na ich podstawie przepisów o niższej randze. Znajduje to potwierdzenie w art. 4 Prawa budowlanego, który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zatem ograniczenie prawa zabudowy stanowi wyjątek i jako taki nie może być interpretowany w sposób rozszerzający.

W kontrolowanym postępowaniu inwestor wnioskował o wydanie pozwolenia na rozbudowę istniejącej stacji LPG o stację tankowania paliw płynnych. Ponieważ tego rodzaju zamierzenie inwestycyjne nie zostało wymienione w art. 29-31 Prawa budowlanego, to stosownie do art. 28 ust. 1 tej ustawy rozpoczęcie robót budowlanych przy tej inwestycji może nastąpić jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawo budowlane w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 określa wymogi, które inwestor powinien spełnić, by uzyskać pozwolenie na budowę, a z treści art. 35 ust. 4 wynika, że spełnienie tych wymogów obliguje organy administracji architektoniczno – budowlanej do wydania inwestorowi decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten podkreśla wolnościowy charakter prawa zabudowy, gdyż wskazuje, że organy nie mogą żądać od inwestora spełnienia innych wymogów niż wyraźnie wskazane w przepisach prawa.

Stosownie do przytoczonych powyżej zasad Sąd dokonał oceny tego, czy organy prowadzące kontrolowane postępowanie prawidłowo zbadały wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na rozbudowę stacji LPG.

W pierwszej kolejności należy jednak odnieść się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania (zarzuty skargi wymienione wyżej w punktach 4-6). Z akt administracyjnych wynika, że wydane w toku postępowania przed organem I instancji postanowienie o zawieszeniu postępowania z dnia 18 listopada 2011r. zostało doręczone jedynie inwestorowi z pominięciem pozostałych stron. Niewątpliwie było to naruszenie art. 101 kpa, ponieważ przepis ten wyraźnie nakazuje doręczanie postanowienia o zawieszeniu postępowania wszystkim stronom. Trafnie zarzuciła też skarżąca, że takie działanie organu uniemożliwiło jej zaskarżenie postanowienia o zawieszeniu postępowania. Jak jednak wskazano wyżej, w przypadku naruszenia przepisów postępowania administracyjnego podstawą uchylenia zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny jest stwierdzenie, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa). Dla uchylenia zaskarżonego aktu nie wystarczy zatem, by w toku kontrolowanego postępowania nastąpiło jakiekolwiek uchybienie proceduralne, lecz konieczna jest ocena tego uchybienia pod kątem jego wpływu na ostateczny wynik danej sprawy. Zdaniem Sądu doręczenie ww. postanowienia o zawieszeniu postępowania jedynie inwestorowi z pominięciem pozostałych stron nie miało wpływu na wynik kontrolowanego postępowania, ponieważ poza możliwością zaskarżenia tego postanowienia strony nie zostały pozbawione czynnego udziału w postępowaniu, tzn. mogły zapoznawać się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, wnosić pisma procesowe i środki zaskarżenia od wydawanych w sprawie decyzji, a także przed wydaniem rozstrzygnięć były zawiadamiane o możliwości zapoznania się z aktami. Sąd nie stwierdził zatem negatywnego wpływu uchybienia w postaci wadliwego doręczenia postanowienia o zawieszeniu postępowania na wynik kontrolowanego postępowania.

Za niezasadny należy uznać też zarzut skargi naruszenia art. 103 kpa. Interpretacja tego przepisu przyjęta przez skarżącą jest bowiem wadliwa i sprzeczna z powszechnie przyjętą jego wykładnią, zgodnie z którą zawieszenie danego postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów do dokonania wszystkich czynności procesowych w ramach tego postępowania. Dlatego też termin do uzupełnienia projektu budowlanego, choć nie jest "terminem przewidzianym w kodeksie", zostaje wstrzymany w wyniku zawieszenia postępowania o wydanie pozwolenie na budowę. Nie można zatem przyjąć, że kontrolowanym postępowaniu inwestorowi bezskutecznie upłynął termin do uzupełnienia projektu budowlanego, ponieważ zawieszenie postępowania wstrzymało również bieg tego terminu.

Przechodząc do oceny zgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy R. oraz zarzutów skargi wymienionych w punktach 1a oraz 3c, wskazać trzeba, że teren działek nr [...] i [...] oznaczony jest w planie symbolem "K 46 Ku", co oznacza teren obsługi ruchu drogowego - stacje paliw. Nie ulega więc wątpliwości, że rozbudowa istniejącej już stacji LPG mieści się w rodzaju zabudowy przewidzianej przez miejscowy plan dla tych działek, czyli został spełniony wymóg z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa budowlanego. Nietrafny jest zaś zarzut skargi wskazujący na brak wkomponowania obiektu w pierzeję na odcinku co najmniej sąsiadującym z planowanym obiektem. Ocena wkomponowania polega bowiem na zbadaniu, czy planowany obiekt nie narusza ładu przestrzennego otaczającego inwestycję terenu. W skardze nie sprecyzowano, na czym tego rodzaju naruszenie miałoby zdaniem skarżącej polegać, a Sąd nie dopatrzył się w planowanym usytuowaniu obiektów rozbudowywanej stacji paliw naruszenia istniejącego na terenie otaczającym planowaną inwestycję ładu przestrzennego.

W skardze podniesiono też zarzuty co do konkretnych rozwiązań technicznych przyjętych w projekcie budowlanym (zarzuty wymienione w punktach 3a oraz 3b). Wyjaśnić trzeba, że nie jest celem postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę szczegółowe badanie wszystkich rozwiązań technicznych zawartych w projekcie budowlanym. Za rozwiązania te odpowiedzialność biorą osoby sporządzające i sprawdzające projekt, które dysponują odpowiednią wiedzą fachową i uprawnieniami. W kontrolowanym postępowaniu kwestia sporządzenia i sprawdzenia projektu budowlanego przez osoby do tego uprawnione oraz kompletność projektu nie budzi wątpliwości. Natomiast organy architektoniczno – budowlane mają obowiązek sprawdzić zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami techniczno – budowlanymi, jednakże dotyczy to projektu zagospodarowania działki lub terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit "c" Prawa budowlanego). W kontrolowanym postępowaniu organy dokonały takiego sprawdzenia i w ocenie Sądu zasadnie nie dopatrzyły się nieprawidłowości w tym zakresie. Zarzuty skargi dotyczące kwestii technicznych (wymienione w punktach 1b, 2a, 2b oraz 2c) nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, ponieważ albo nie znajdują potwierdzenia w aktach administracyjnych albo opierają się na błędnej interpretacji przepisów prawa.

Zarzut nieodpowiedniej wysokości zadaszenia projektowanej wiaty nad stanowiskami tankowania paliw płynnych (punkt 2b) jest niezasadny, ponieważ przekrój wiaty znajdujący się w projekcie (k. 75) wyraźnie przewiduje, że wysokość ta będzie wynosiła 4,54 m, a więc jest zgodna z § 106 ust. 1 zdanie 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Z kolei odręczne skorygowanie w projekcie budowlanym na karcie 112 przewidywanej ilości koców gaśniczych bez odpowiedniego zaparafowania (zarzuty wymienione w punktach 1b oraz 2c) należy uznać za brak odpowiedniej staranności, jednakże nieprawidłowość ta nie mogła stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę i to uchybienie nie stanowi podstawy do przyjęcia, że projekt budowlany nie jest zgodny z wymaganiami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Wójta Gminy R. z dnia 8 września 2009r.

Natomiast zarzut skargi dotyczący usytuowania miejsca parkingowego P-1 (punkt 2a) opiera się na błędnym odczytaniu treści § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepis ten wymaga bowiem, żeby odległość wydzielonych miejsc postojowych nie była mniejsza niż 3 metry od granicy działki budowlanej. W przypadku spornego miejsca postojowego P-1 nie może być mowy o naruszeniu tego przepisu, ponieważ to miejsce postojowe nie sąsiaduje z działką budowlaną, lecz z trawnikiem oraz drogą publiczną.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani też prawa materialnego. Skoro zaś w kontrolowanym postępowaniu spełnione zostały wszystkie przesłanki do wydania pozwolenia na budowę, art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego obligował organy architektoniczno – budowlane do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem inwestora. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.