Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 53/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: lp. 6.3.7 zał. nr 3 , l.p. 6.3.11. zał nr 3 , art. 92a ust. 3 , art. 85 ust. 4 pkt 7 , art. 85 ust. 4 pkt  7, art. 92a ust.  6, art.  92c
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 83, art. 79a ust. 6 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 2168
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jedn.
article: art. 7 , art. 77, art. 75, art. 80, art. 10, art. 11, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 33 ust 2
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust.  5, art. 9 ust. 2 , 3
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: § 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 159 poz 1128
law: Rozporzadzenie Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart  kierowców oraz warunków przechowywania tych danych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania A. B. (zwany dalej stroną, bądź przedsiębiorcą) utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, art. 7a, art. 14, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym, zwanej dalej "u.t.d." (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), lp. 1.4, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 6.3.7, lp. 6.3.9, lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 29, art. 32-34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4.02.2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwane dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), art. 6-8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006).

Uzasadniając wysokość nałożonej kary organ odwoławczy wskazał przede wszystkim na treść art. 92a ust. 3 u.t.d., zgodnie z którym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Odnośnie naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub z dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień (lp. 6.3.7 zał. nr 3 do u.t.d.) powołano się na art. 33 ust 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 165/2014 oraz art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W tym zakresie organ stwierdził, że przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących z pojazdu o nr rej. TKI 75188 za ściśle wymienione dni – wobec czego zasadna była cząstkowa kara pieniężną w wysokości 37.500 zł z tego tytułu. T samo dotyczy braku okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących z pojazdu o nr rej. [...] za ściśle wymienione dni – za co nałożoną na stronę karę pieniężną w wysokości 36.000, jak również braku okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących z pojazdu o nr rej. [...] 32188 za ściśle wymienione dni – za co nałożono karę w wysokości 26.500. Reasumując, kara pieniężna z tytułu ww. naruszeń wyniosła 100.000 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy (Ip. 6.3.9 zał. nr 3 do u.t.d.) organ II instancji, analizując dane cyfrowe, wskazał że:

- kierowca A. B. wykonując przewóz drogowy nie wprowadził na kartę kierowcy danych o okresach swojej aktywności za czas od godziny 11:38 dnia 26.04.2017r. do 10:10 dnia 28.04.2017r. oraz od godziny 20:49 dnia 26.05.2017r. do 02:00 dnia 27.05.2017 – za co zasadnie nałożono karę pieniężną w wysokości 1.500 zł,

- kierowca [...] wykonując przewóz drogowy nie wprowadził na kartę kierowcy danych o okresach swojej aktywności za czas od godziny 12:02 dnia 18.05.2017r. do 12:43 dnia 18.05.2017r. – za co zasadnie nałożono karę pieniężną w wysokości 300 zł.

Reasumując, wskazano na prawidłowość nałożonej kary z ww. tytułu w łącznej wysokości 1.800 zł.

Odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę (l.p. 6.3.11. zał nr 3 do u.t.d) organ odwoławczy:

1.przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3.11.2015r. o sygn. akt II GSK 2396/14), wskazując że przy obliczaniu terminu na wczytanie danych cyfrowych z kart kierowców, organ powinien wziąć pod uwagę wyłącznie dni zarejestrowanej działalności;

2. analizując materiał dowodowy stwierdził, że w niniejszej sprawie dane z karty kierowcy:

- [...] wczytywane były w dniach 1.03.2017r. oraz 31.03.2017r., przy czym do dnia wczytania stwierdzono 30 dni zarejestrowanej działalności, a zatem strona przekroczyła obowiązek wczytywania danych tego kierowcy [...] o 2 dni, co przesądza o zasadności kary pieniężnej z tego tytułu w wysokości 500 zł;

- A. B. wczytywane były w dniach 1.03.2017r. oraz 31.03.2017r., przy czym do dnia wczytania stwierdzono 30 dni zarejestrowanej działalności, a zatem strona przekroczyła obowiązek wczytywania danych kierowcy A. B. o 2 dni, co przesądza o zasadności kary pieniężnej z tego tytułu w wysokości 500 zł;

- [...] wczytywane były w dniach 23.06.2017r. oraz 22.07.2017r., przy czym do dnia wczytania stwierdzono 29 dni zarejestrowanej działalności, a zatem strona przekroczyła obowiązek wczytywania danych kierowcy [...] o 1 dzień, co przesądza o zasadności kary pieniężnej z tego tytułu w wysokości 500 zł.

Reasumując, wskazano na prawidłowość nałożonej kary z ww. tytułu w łącznej wysokości 1.500 zł.

Odnosząc się do zarzutu odwołania o dostarczeniu danych cyfrowych i braku podstaw do nałożenia kary za naruszenie sankcjonowane w lp. 6.3.7 zał. nr 3 do u.t.d. organ powołał się na protokół kontroli, z którego wynika że kontrola została przeprowadzona w dniach 1.08.2017r. - 16.08.2017r., a przedsiębiorca nie wniósł zastrzeżeń (dowód k. 64). Natomiast dostarczenie przez stronę danych cyfrowych w dniu 28.08.2017r. miało miejsce już po kontroli – w związku z czym doszło do uchybienia w postaci nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub z dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Wszystkie te dokumenty oraz inne dane muszą być bowiem przekazywane w czasie kontroli – co znajduje odzwierciedlenie w judykaturze. Natomiast obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami zatrudnianych kierowców, obowiązek ich przeszkolenia i organizowania pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń u.t.d.

Niezależnie od powyższego organ wskazał na brak podstaw do zastosowania w sprawie przepisów egzoneracyjnych określonych w art. 92b oraz w art. 92c u.t.d., które to regulacje nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Ponadto brak wpływu przedsiębiorcy na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć i nie wystarczy samo tylko zakwestionowanie przez przedsiębiorcę jego odpowiedzialności, przy czym obowiązek nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy, jak i odpoczynku kierowcy nie jest ograniczony do tych przypadków, kiedy możliwe jest sprawowanie bezpośredniej kontroli nad kierowcą.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na ww. decyzję organu odwoławczego wniósł przedsiębiorca, wskazując na:

1. rozbieżność pomiędzy stanem faktycznym a ustaleniami istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy zawartymi w decyzji o nałożeniu kary;

2. brak rozpoznania sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, wobec czego doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

3. naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z przepisów art. 7, 8, 9, 10 i 11 k.p.a. oraz przepisów art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszys[...]ch okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie błędnych ustaleń faktycznych;

4. naruszenie art. 7 i art. 11 k.p.a., jak i art. 78 § 1 k.p.a. przejawiające się nieuwzględnieniem mających istotne znaczenie dla sprawy dowodów przedkładanych i wnioskowanych przez stronę tj. brak uwzględnienia dostarczonych podczas postępowania administracyjnego dokumentów w postaci danych cyfrowych z kart kierowców i tachografów.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że kontrola w jego firmie została wyznaczona w okresie wakacyjnym (lipiec/sierpień). W tym okresie strona miała zaplanowana urlop wypoczynkowy wspólnie z rodziną i przygotowanie wszys[...]ch niezbędnych dokumentów do kontroli było trudne – z uwagi na fakt, że poszczególne dokumenty znajdują się w różnych miejscach np. gdzie indziej były dane cyfrowe zgrywane z tachografów i kart kierowców a gdzie indziej dokumenty pracownicze typu prawa jazdy, itp. Pomimo tego w dniu 28.08.2017r. do siedziby organu I instancji zostały doręczone dokumenty, których żądano, były to m.in. dane cyfrowe na nośniku typu pendrive. Nastąpiło to jeszcze podczas trwającego postępowania administracyjnego, gdyż decyzja o nałożeniu kary została wydana w dniu 2.10.2017r. Skarżący zakwestionował stanowisko organu co do tego, że zakończenie kontroli następuje po sporządzeniu protokołu kontroli, podkreślając że oznaczałoby to pozbawienie przedsiębiorcy gwarancji procesowych określonych w art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Zdaniem strony przez "zakończenie kontroli" nie należy rozumieć podpisania przez kontrolującego i przedsiębiorcę protokołu kontroli, w sytuacji, gdy uprzednio nie zapewniono stronie możliwości zgłoszenia uwag i uzupełnienia brakującej dokumentacji, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie (wyrok o sygn. akt II SA/G1 347/16). Z naruszeniem wymogu, przewidzianego w art. 85 ust. 4 pkt 7 u.t.d. nie określono bowiem przewidywanego terminu zakończenia kontroli, a w upoważnieniu do jej przeprowadzenia podano jedynie termin jej rozpoczęcia (1.08.2017r.), zaś jako datę jej zakończenia odwołano się do terminu przewidzianego w art. 83 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Ponadto kontrola dokumentacji odbyła się w siedzibie organu, a następnie przedstawiono stronie protokół kontroli – co uniemożliwiło stronie uzupełnienie brakującej dokumentacji. Nie ma prawnego znaczenia fakt, że strona została z wyprzedzeniem poinformowana o terminie i zakresie kontroli, zaś wymagana dokumentacja powinna się znajdować w siedzibie przedsiębiorstwa. Nie określając terminu zakończenia kontroli, organ administracji nie był bowiem władny do wszczęcia postępowania w wyniku wadliwego przeprowadzenia kontroli, bez uprzedniego wezwania do uzupełnienia brakującej dokumentacji (wyrok NSA z dnia 29.05.2015r. sygn. akt II GSK 573/14 i z dnia 10.09.2015r. sygn. akt II GSK 1638/14 ). Odnosząc się do naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy skarżący wskazał na konieczność uwzględniania wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Tymczasem podczas kontroli przedsiębiorstwa obliczono liczbę dni kalendarzowych. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, że kierowca [...] tzw. "zarejestrowanej działalności" czyli dni, w których prowadził pojazd miał jedynie 23, a resztę stanowią okresy odpoczynku, podczas których kierowca przebywał w swoim domu odbywając odpoczynki tygodniowe. Nie można tych dni zatem uznać ze dni rejestrowanej działalności, gdyż kierowca nie rejestrował na swojej karcie lub tachografie żadnej działalności związanej z pracą. Analogiczna sytuacja występowała u kierowców – A. B. - 17 dni zarejestrowanej działalności (łącznie 10 dni, kiedy karta kierowcy nie była w tachografie), [...] (25 dni zarejestrowanej działalności - reszta to odpoczynki tygodniowe). W tym zakresie powołano się na wyrok WSA w Gliwicach o sygn. akt II SA/G1 347/16.

Końcowo skarżący wskazał na art. 92c ust. 1 u.t.d., podkreślając że jako przewoźnik nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszeń, o których mowa w decyzji administracyjnej. Dodatkowo wskazał na dostarczenie w postępowaniu administracyjnym wielu dowodów, w tym brakujących danych z tachografów wskazujących na prawidłowe przestrzeganie norm prawnych (tylko jedno naruszenie norm czasu pracy kierowcy), wobec czego w wyczerpujący sposób wskazano okoliczności mające na celu udowodnienie zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji w części dotyczącej stwierdzonego naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu oraz naruszenia obowiązku wczytywania danych z kart kierowcy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia.

Na rozprawie sądowej w dniu 5.04.2018r. A. B. poparł swoją skargę i oświadczył, że firmę prowadzi od 2004r., ale pierwszy raz miał taką kontrolę i nie wiedział co dokładnie miał przygotować. Żona skarżącego, podpisując protokół kontroli nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń ani tego, że w późniejszym terminie zostaną doniesione dokumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

Na wstępie podkreślić trzeba, że kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Skarżący kwestionuje zawarte w decyzji organu odwoławczego ustalenia co stwierdzonego naruszenia polegającego na:

- nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (lp. 6.3.7 zał. nr 3 do u.t.d.),

- naruszenia obowiązku wczytywania danych z kart kierowcy (l.p. 6.3.11. zał nr 3 do u.t.d.).

Jest to o tyle istotne, że w niniejszej sprawie wysokość łącznej nałożonej kary pieniężną z tytułu różnorakich stwierdzonych naruszeń u.t.d. ograniczono z uwagi na treść art. 92a ust. 3 u.t.d. Mianowicie, zgodnie z tym przepisem suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Natomiast z samego tylko tytułu naruszeń lp. 6.3.7 zał. nr 3 do u.t.d. cząstkowa kara pieniężna dla przewoźnika wyniosła aż 100.000 zł. Jeśli chodzi zaś o kwestionowane naruszenie l.p. 6.3.11. zał. nr 3 do u.t.d. to cząstkowa kara pieniężna z tego tytułu wyniosła 1.500 zł.

Oś sporu w niniejszej sprawie dotyczy tego, do kiedy skarżący mógł składać żądaną przez organ dokumentację. Zasadnicza argumentacja skargi koncentruje się bowiem na wskazaniu, że w dniu 28.08.2017r. do siedziby organu I instancji została doręczona na nośniku typu pendrive dokumentacja, której uprzednio żądano. Zdaniem strony, pomimo że protokół z kontroli został podpisany wcześniej – w dniu 16.08.2017r. (k. 64) – organ miał obowiązek uwzględnić złożone później dane cyfrowe (czego nie uczynił – okoliczność niesporna), gdyż nastąpiło to jeszcze podczas trwającego postępowania administracyjnego, jako że decyzja o nałożeniu kary została wydana dopiero w dniu 2.10.2017r. Skarżący, podkreślając że był wówczas okres wakacyjny, urlopowy podnosi przy tym, że nie zapewniono mu możliwości zgłoszenia uwag i uzupełnienia brakującej dokumentacji. Z naruszeniem art. 85 ust. 4 pkt 7 u.t.d. nie określono bowiem przewidywanego terminu zakończenia kontroli, a w upoważnieniu do jej przeprowadzenia podano jedynie termin jej rozpoczęcia (1.08.2017r.), zaś jako datę jej zakończenia odwołano się do terminu przewidzianego w art. 83 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Z tak zaprezentowanym stanowiskiem skarżącego nie sposób się zgodzić, gdyż o nietrafności ww. zarzutów świadczy zawartość akt administracyjnych. W tym zakresie należy wskazać, że:

1. w dniu 12.07.2017r. doręczono przewoźnikowi zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli za okres od dnia 1.08.2016r. do 1.08.2017r. z pouczeniem w pkt 13-16, aby w celu usprawnienia i przyśpieszenia kontroli przygotował m.in. wykresówki z okresu objętego kontrolą, dane cyfrowe zawarte na kartach kierowców z kontrolowanego okresu oraz z kart kierowców jeżeli są, dane cyfrowe z tachografów cyfrowych z kontrolowanego okresu oraz wydruki z tachografów cyfrowych jeżeli są, dokumenty świadczące o nieprowadzeniu pojazdów wszystkich kierowców, kartę ewidencji nieobecności (k. 138-142);

2. w dniu 1.08.2017r. doręczono upoważnionej przez skarżącego do reprezentowania w toku czynności kontrolnych [...] (k. 133) "Imienne upoważnienie do przeprowadzenia kontroli", ze wskazaniem daty rozpoczęcia kontroli (1.08.2017r.) oraz przewidywanego terminu jej zakończenia – w dniu 18.08.2017r. (k. 134-136);

3. w dniu 1.08.2017r. ww. pełnomocnikowi skarżącego zostało doręczone wezwanie do przedłożenia szczegółowo wymienionej dokumentacji, w tym w pkt 13-16 wykresówek z okresu objętego kontrolą od 1.02.2017r. do 31.05.2017r., danych cyfrowych zawartych na kartach kierowców z kontrolowanego okresu oraz z kart kierowców jeżeli są, danych cyfrowych z tachografów cyfrowych z kontrolowanego okresu oraz wydruków z tachografów cyfrowych jeżeli są od 1.02.2017r. do 31.05.2017r., dokumentów świadczących o nieprowadzeniu pojazdów wszystkich kierowców, karty ewidencji nieobecności od 1.02.2017r. do 31.05.2017r. (k. 131-132);

4. w dniu 2.08.2017r. skarżący przekazał organowi I instancji nośnik z danym cyfrowymi oraz dokumenty wskazujące na okresy niezdolności do pracy kierowców [...], oświadczając że okazane dokumenty są kompletne i że nie posiada innych wykresówek i danych cyfrowych z okresu objętego kontrolą; z adnotacji kontrolera na podpisanej przez stronę "Karcie pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących" wynika, że liczba pobranych wykresówek i dokumentów potwierdzających nieprowadzenie pojazdów za okres od 1.02.2017r. do 31.05.2017r. to "0" (k. 80-82)

5. w dniu 16.08.2017r. przewoźnik podpisał – bez zastrzeżeń – protokół kontroli, zawierający ustalenia co do naruszeń lp. 6.3.7 oraz l.p. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d., kwestionowanych obecnie wniesioną skargą (k. 58-64).

Mając na uwadze powyższe, w szczególności:

- po pierwsze, uprzednie dwukrotne wezwanie przewoźnika do złożenia szczegółowo wymienionej dokumentacji,

- po drugie, określenie expressis verbis w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli czasokresu trwania kontroli – od dnia 1.08.2017r. do dnia 18.08.2017r. – zgodnie z ustanowionym w tym zakresie wymogiem art. 85 ust. 4 pkt 7 u.t.d. (nie zaś, jak wskazano w skardze, poprzez odwołanie się do terminu przewidzianego w art. 83 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej),

- po trzecie, złożone przez skarżącego w dniu 2.08.2017r., przy przekazywaniu w siedzibie organu przygotowanej przezeń dokumentacji, oświadczenia że nie posiada innych wykresówek i danych cyfrowych z okresu objętego kontrolą,

nie sposób uznać, jak chce tego skarżący, że organ miał obowiązek uwzględnić przedłożone w dniu 28.08.2017r. – a więc niemal dwa tygodnie po podpisaniu protokołu kontroli – na nośniku typu pendrive kolejne dane cyfrowe.

Wobec określenia terminu zakończenia kontroli w niniejszej sprawie nie znajduje także powołane w skardze orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym kwestionowano ustalenia poczynione przez organy bez wskazania tej daty, pomimo składania w okresie późniejszym, po podpisaniu protokołu kontroli, dokumentacji przez przewoźników. Brak również podstaw by w kontekście opisanych powyżej okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy podzielić stanowisko skarżącego o tym, że "nie ma prawnego znaczenia fakt, że strona została z wyprzedzeniem poinformowana o terminie i zakresie kontroli, zaś wymagana dokumentacja powinna się znajdować w siedzibie przedsiębiorstwa".

Reasumując, zasadnym jest stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Wbrew zarzutom skargi w niniejszej sprawie przeprowadzono wszechstronne i kompletne postępowanie dowodowe i wyjaśniające na okoliczność stwierdzonych naruszeń zasad wykonywania transportu drogowego, spełniające wymogi art. 7 i 77 k.p.a., z jednoczesną oceną zebranego materiału dowodowego stosownie do reguł wskazanych w art. 80 k.p.a. Organy – uwzględniając specyfikę regulacji prawnej i samych przewozów – przeprowadziły wszelkie wymagane dla ustalenia (wyjaśnienia) istotnych w świetle tej regulacji okoliczności faktycznych, a dopuszczone (zgodne z prawem) w art. 75 k.p.a., dowody, jakie obowiązane były przeprowadzić z urzędu. Brak również podstaw by uznać, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 10, 11, 107 § 3 K.p.a. w stopniu, który uzasadniałby uchylenie decyzji na podstawie cyt. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zaakcentować trzeba, że w sprawach z zakresu transportu drogowego to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek przedstawienia korzystnych dla niego dowody związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, pozostających w jego wyłącznej dyspozycji. Odnosząc się do złożonych przez przewoźnika w dniu 28.08.2017r. kolejnych danych cyfrowych wskazać trzeba, że jak wynika z art. 92a ust. 3 i ust. 6 u.t.d. oraz lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wymaganą dokumentację należało je złożyć w toku kontroli – która zakończyła się protokołem kontroli, podpisanym bez zastrzeżeń przez skarżącego w dniu 16.08.2017r. Ponownie zauważyć trzeba, że skarżący, składając uprzednio w dniu 2.08.2017r. dokumentację (niekompletną), złożył oświadczenie że nie posiada innych wykresówek i danych cyfrowych z okresu objętego kontrolą.

W nawiązaniu do zarzutów skargi wskazania wymaga, że ustawodawca penalizuje naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego polegających na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z kar kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień. Zważywszy na znamiona czasownikowe wymienionego tu deliktu oraz znamiona czasu i miejsca jego popełnienia, nie budzi wątpliwości Sądu "nieokazanie podczas kontroli" przez przewoźnika wymienionych szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokumentów. Fakt nieokazania przez przedsiębiorcę określonych dokumentów jest penalizowany na gruncie tego przepisu o tyle, o ile brak ich okazania następuje w czasie kontroli, co jednoznacznie wynika z posługiwania się przez ustawodawcę właśnie określeniem "podczas kontroli". Wobec tego (skuteczne) przypisanie przedsiębiorcy omawianego deliktu wymaga ustalenia, że określone nim zachowanie (naruszenie) nastąpiło podczas kontroli, której ramy czasowe określa daty jej rozpoczęcia i przewidywany termin jej zakończenia (art. 85 ust. 4 pkt 7 u.t.d., którego rozwiązanie prawne nawiązuje do art. 79a ust. 6 pkt 7 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej) - tak wyrok NSA z dnia 29.05.2015r. o sygn. akt II GSK 573/14. W orzecznictwie, wydanym na kanwie art. 79 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zwraca się uwagę, że kontrola może być przeprowadzona w każdym momencie we wskazanym przedziale czasowym. Jeśli zatem przedsiębiorca zostanie powiadomiony o zamiarze jej przeprowadzenia, bezsporne jest, że ma on możliwość przygotowania się do niej. Taka kontrola nie jest już zaskoczeniem dla przedsiębiorcy. Znajomość terminu jej przeprowadzenia pozwala na przyjęcie poglądu, że jest to kontrola planowana (por. wyrok NSA z dnia 10.10.2017r. o sygn. akt II GSK 218/16). Dokumenty podlegające kontroli winny znajdować się w siedzibie przedsiębiorcy i ich okazanie w dniu kontroli nie powinno sprawiać najmniejszej trudności (por. wyrok NSA z dnia 12.01.2017r. o sygn. akt II GSK 666/15). W tym miejscu należy również przytoczyć uzasadnienie wyroku z dnia 6.04.2016r. o sygn. akt II GSK 2552/14, w którym NSA trafnie wskazał, że treść normatywna lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d. jest jasna i nie wymaga dokonywania innej wykładni niż wykładnia literalna. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że dokumenty związane z przestrzeganiem warunków i obowiązków przewozu drogowego (potwierdzające czas pracy kierowców) mogą być złożone przez kontrolowanego przedsiębiorcę wyłącznie do momentu zakończenia kontroli w przedsiębiorstwie (por. wyroki NSA z dnia: 25.09.2015r., sygn. akt II GSK 1767/14; 10.09.2015r., sygn. akt II GSK 1638/14; 29.04.2015r., sygn. akt II GSK 573/14). Tym momentem jest sporządzenie przez kontrolujących protokołu kontroli. Powyższy pogląd jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Kontrola rozpoczyna się z dniem okazania podmiotowi kontrolowanemu legitymacji służbowej kontrolującego i upoważnienia do jej przeprowadzenia wraz z podjęciem pierwszej czynności kontrolnej. Z kolei zakończenie kontroli następuje w dacie sporządzenia protokołu kontroli, jako ostatniej czynności kontrolnej (por. wyroki NSA z dnia: 13.01.2015r., sygn. akt II GSK 2098/13; 9.01.2014r. sygn. akt II GSK 1433/12; 20.11.2012r. sygn. akt II GSK 1593/11; 16.12.2011r. sygn. akt. II GSK 1344/10).

Skoro, jak to już wyżej wskazano, w niniejszej sprawie w upoważnieniu, okazanym pełnomocnikowi skarżącego, prawidłowo oznaczono termin rozpoczęcia i zakończenia kontroli, to przewoźnik miał świadomość istotnych dla niego w tym zakresie ram czasowych. W konsekwencji dokumentacja złożona już zakończeniu kontroli została wniesiona zbyt późno i ta właśnie okoliczność spowodowała, że nie mogła zostać uwzględniona przez organy przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Powyższe w ocenie Sądu nie tylko nie podważa dokonanej przez organy oceny relewantnych prawnie okoliczności, ale wręcz potwierdza wynikający z protokołu kontroli fakt nieokazania żądanych dokumentów. Nie sposób zatem przyjąć, że skarżący wykonał wezwanie organu i tym samym okazał w toku kontroli wymaganą dokumentację.

Odnosząc się do wyjaśnień skarżącego o okresie wakacyjnym i planowanym urlopie w czasie kontroli, wskazać trzeba, że zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z wykazem koniecznych do przygotowania dokumentów doręczono przewoźnikowi w dniu 12.07.2017r., a wezwanie do ich złożenia zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 1.08.2017r. Tym samym, przewoźnik miał wystarczająco dużo czasu na odpowiednie przygotowanie dokumentów związanych z przewozami drogowymi do kontroli, która trwała od dnia 1.08.2017r. do dnia 16.08.2017r. – kiedy to bez zastrzeżeń podpisał jej protokół, zwłaszcza że czynności organu były rozciągnięte w okresie ponad jednego miesiąca. Natomiast zazwyczaj urlop letni nie przekracza dwóch tygodni. Zaznaczyć przy tym trzeba, że skarżący nie składał wniosku o zmianę terminu kontroli z powołaniem się na ww. okoliczności.

Niezależnie od tego podnieść trzeba, że to skarżący jako przedsiębiorca prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą obowiązany jest stosownie do powołanych i analizowanych w dalszej części uzasadnienia przepisów prowadzić dokumentację przewozów i czasu pracy kierowców. Z tego to też powodu nie można uznać, że nie wiedział, jakie dokumenty zobowiązany jest okazać w toku postępowania kontrolnego, albowiem z przepisów jasno wynika jakie dokumenty należy przechowywać. W odniesieniu do wyjaśnień skarżącego o tym, że pierwszy raz miał kontrolę z zakresu przestrzegania u.t.d. należy odwołać się do orzecznictwa sądowego, w którym zwraca się uwagę na to, że ustawodawca bardzo precyzyjnie i szczegółowo określa wykaz obowiązków oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a więc przedsiębiorca nie może powoływać się, że nie wie, jakie obowiązki go dotyczą oraz jakie sankcje grożą w przypadku ich naruszenia (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27.05.2010r. o sygn. akt VI SA/Wa 86/10).

W konsekwencji należało podzielić stanowisko organów obu instancji o tym, że w przedsiębiorstwie skarżącego nie były przestrzegane wymogi wynikające z:

- art. 33 ust 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4.02.2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014r. (Dz. Urz. UE. L Nr 60, str. 1), zgodnie z którym przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych;

- art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/08, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006r.), który stanowi że przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa;

- a więc również lp. 6.3.7 zał. nr 3 do u.t.d., sankcjonującego nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień, które to dni zostały szczegółowo wymienione na str. 7-13 decyzji organu I instancji – które to ustalenia organ odwoławczy podzielił w całości;

jak również

- art. 34 ww. rozporządzenia 165/2014, zgodnie z którym

1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który j est przeznaczona.

2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy.

3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu.

4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd.

5. Kierowcy:

a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu;

b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów po ściśle określonymi symbolami;

- art. 9 ust. 2 rozporządzenia 561/2006, zgodnie z którym czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i ma dostęp do koi lub kuszetki.

- art. 9 ust. 3 rozporządzenia 561/2006, który stanowi że czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem niniejszego rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, jest traktowany jako inna praca.

- a więc również lp. 6.3.9 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy karą pieniężną w wysokości 300,00 zł (słownie: trzysta złotych) za każdy dzień, które to dni zostały szczegółowo wymienione w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do kierowców A. B. i [...].

Odnosząc się do stanowiska skarżącego o tym, że nie miał wpływu na powstanie stwierdzonych przez organy naruszeń stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie nie zaistniały określone w art. 92c u.t.d. okoliczności uwalniające przewoźnika od odpowiedzialności z tego tytułu. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeśli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Na gruncie tych przepisów orzecznictwo sądowe podnosi, że ustawodawca wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną, zmuszającą stronę postępowania administracyjnego nie tylko do przedsięwzięcia wszystkich niezbędnych środków celem zapobieżenia ich powstania, ale i usunięcia bezpośredniej przyczyny powstałych naruszeń prawa. Nie wystarczy zatem wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywne udowodnienie podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Do uwolnienia się od odpowiedzialności karno-administracyjnej nie wystarcza wykazanie zastosowania wszystkich normalnych, rutynowych środków zabezpieczających, jeżeli sytuacja wymagała dodatkowych. Organ nie ma zatem obowiązku badać, czy zaistniały okoliczności, na które podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu, czy powstanie naruszenia było od niego niezależne. Ciężar dowodzenia spoczywa bowiem w tym przypadku na przedsiębiorcy. To on musi wykazać fakt zaistnienia takich okoliczności. Należy przy tym podkreślić, iż poprzestanie na samym tylko oświadczeniu strony nie jest wystarczające. Nie wystarczy także samo uprawdopodobnienie takich okoliczności. Konieczne jest ich udowodnienie (por. wyrok NSA z dnia 2.06.2009r. o sygn. akt II GSK 989/08). Przedsiębiorca ponosi bowiem odpowiedzialność za ewentualne skutki działań osób, którymi wyręcza się w prowadzonej działalności. Ilość i rodzaj stwierdzonych w toku kontroli naruszeń u.t.d. obrazuje braki w organizacji działania przedsiębiorstwa i pracy kierowców, nie zaś zaistnienie wyjątkowych okoliczności niezależnych od przedsiębiorcy. Przedsiębiorca ma wpływ na pracę kierowców, ciąży na nim obowiązek nadzoru nad kierowcami, wydawania im poleceń i przeprowadzania regularnych kontroli. Natomiast przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których przewoźnik nie mógł przewidzieć. Nie sposób natomiast przyjąć, że przedsiębiorca nie ponosi winy za stwierdzone naruszenia, skoro nie przedstawia sporządzanych przez siebie dokumentów potwierdzających nieprowadzenie pojazdów przez poszczególnych kierowców czy przechowywanych w siedzibie przedsiębiorstwa wykresówek poszczególnych kierowców.

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego co do obliczenia podczas kontroli przedsiębiorstwa liczby dni kalendarzowych (nie zaś wyłącznie dni zarejestrowanej działalności) – w zakresie naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – należy ocenić je jako nietrafne. Mianowicie, jak wynika z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr 159, poz. 1128 ze zm.) dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Natomiast zgodnie z art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE z 2010 r, seria L, nr 168, s. 16) maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Oznacza to, że podmiot wykonujący przewóz naruszył powyższy obowiązek, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni. W tym zakresie w decyzji organu odwoławczego (na str. 13 i 14) w odniesieniu do kierowców [...], A. B. i [...] przedstawiono spójne z obecną linią orzeczniczą stanowisko co do tego, że ustalając okres, w którym należy wczytywać dane, nie bierze się pod uwagę dni nierejestrowanej działalności. Pod tym pojęciem należy rozumieć wyłącznie okresy, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Jak wynika bowiem z zapisu pkt 3 preambuły do rozporządzenia nr 581/2010 określając maksymalne okresy na wczytanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Dniami zarejestrowanej działalności są dni, w których działalność kierowcy powinna być zarejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresu odpoczynku ustanowionych powoływanym już rozporządzeniem nr 561/2006. Okresami składającymi się z nierejestrowanej działalności są natomiast okresy, gdy nie można przedsiębiorcy przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Powyższe stanowisko, w całości podzielane przez tut. Sąd, zostało zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3.11.2015r., sygn. akt II GSK 2396/14 – na który trafnie powołał się organ odwoławczy.

W konsekwencji, zważywszy na niewadliwie ustalony przez organy stan faktyczny i jego prawidłowo dokonaną ocenę, w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 92a ust. 1, ust. 3 pkt 1 u.t.d. i nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.