Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1377/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1 pkt 3, ust. 2, art. 29 ust. 1 pkt 6, art. 31 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 134 § 1, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia del. WSA Krystyna Czajecka – Szpringer Protokolant Paulina Piasecka po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. Spółki z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 1 października 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1898/10 w sprawie ze skargi R. Spółki z o.o. w L. na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia protestu w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I

Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę R. Spółki z o.o. w L. na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

R. Spółka z o.o. złożyła wniosek o dofinansowania realizacji projektu pod tytułem "[...]". Projekt zgłoszono w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Priorytet 8 Społeczeństwo Informacyjne – zwiększenie innowacyjności gospodarki, działanie 8.1 Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej. L. Fundacja Rozwoju pismem z dnia [...] marca 2010 r., poinformowała skarżącą, że złożony projekt nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej (kryterium 1- 9). Następnie ta sama instytucja pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. poinformowała Spółkę, że złożony przez nią protest został rozpatrzony negatywnie. W piśmie tym podano, że uznano protest w zakresie kryterium nr 1 i 3, jednakże podzielono ocenę, co do niespełnienia pozostałych kryteriów. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozstrzygnięciem z dnia [...] lipca 2010 r., po rozpoznaniu odwołania R. Spółki z o.o., stwierdził, iż protest został rozpatrzony w sposób właściwy. Organ podzielił pogląd L. Fundacji Rozwoju o niespełnieniu przez projekt kryterium nr 2, 5, 7, 8 i 9. Uznał natomiast za wadliwą ocenę projektu w zakresie kryterium nr 4 i 6, jednakże przyjął, że jeśli przynajmniej jedno kryterium oceny merytorycznej nie zostanie spełnione, wniosek o dofinansowanie otrzymuje negatywną ocenę, "czyli nie może zostać rekomendowany do uzyskania dofinansowania".

Wyjaśniając powody oddalenia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał najpierw, że materialnoprawną podstawę rozpoznania skargi stanowią przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, dalej, jako: u.z.p.p.r. lub ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Następnie podał, że kontrolowane rozstrzygniecie zostało wydane w oparciu o art. 30b u.z.p.p.r. Przepis ten stanowi, że w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji o której mowa w art. 30a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił także § 17 ust. 1 Procedury odwoławczej w ramach PO IG, stanowiącej Załącznik 4.4. do Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013. W ocenie Sądu przy ocenie wniosku o dofinansowanie zostały zastosowane wszystkie obowiązujące procedury, w tym zasady określone w Regulaminie przeprowadzania konkursu obowiązującego w ramach Działania 8.1 PO IG ,,Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej’’.

Sąd podzielił pogląd instytucji pośredniczącej, że skarżąca w sposób niewystarczający zidentyfikowała grupę potencjalnych odbiorców, posługując się bardzo ogólnymi kryteriami. W pkt 18b wniosku nie wskazano żadnej wiarygodnej metodologii zidentyfikowania potencjalnych grup odbiorców planowanych usług oraz ich potrzeb. Także ocena, zgodnie z którą nie jest możliwe uznanie, że zapewniona zostanie trwałość rezultatów projektu, była zdaniem Sądu prawidłowa wobec braku we wniosku informacji uzasadniających prognozowaną skalę zapotrzebowania. WSA podzielił pogląd Ministra, że wobec nieuzasadnienia wysokości prognozowanych przychodów nie jest możliwa weryfikacja relacji nakładów i rezultatów w ramach projektu. Nie można więc stwierdzić, iż środki w ramach projektu zostaną wykorzystane w sposób efektywny.

Wobec braku analizy, co do skali zapotrzebowania na usługę i analizy opłacalności tej usługi nie można zweryfikować prognozy przychodów, a co za tym idzie, nie można go uznać za wykonalny finansowo. Sąd pierwszej instancji uznał, że nie można uznać za realne osiągnięcie zakładanych wskaźników rezultatu z uwagi na brak możliwości oceny, czy osiągalne są przychody zakładane w ramach projektu. Z uwagi na brak uzasadnienia skali zapotrzebowania na usługę, nie można uznać za realny wskaźnik dotyczący liczby płatnych użytkowników platformy.

Sąd zauważył, iż zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 10 Regulaminu, aby wniosek mógł zostać rekomendowany do dofinansowania musi spełnić wszystkie wymagane kryteria oceny merytorycznej, więc niespełnienie choćby jednego z nich dyskwalifikuje wniosek. U podstaw orzeczenia Sąd powołał art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r.

II

W skardze kasacyjnej R. Spółka z o.o. w L., zaskarżając wyrok w całości, domagała się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), polegające na zaniechaniu przedstawienia i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jedynie lakoniczne stwierdzenie, że "materialnoprawną podstawę rozpoznania skargi stanowią w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (...)",

2. art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na braku rozważenia i ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, rzutujących na treść rozstrzygnięcia, a zwłaszcza zaniechanie rzetelnego zbadania zgodności treści wniosku o dofinansowanie projektu z kryteriami merytorycznymi zawartymi w Przewodniku po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (dalej jako: "Przewodnik po kryteriach wyboru"),

3. art. 26 ust. 2 oraz art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez ich niezastosowanie skutkujące stwierdzeniem, iż ocena merytoryczna wniosku w ramach kryteriów 2, 5, 7, 8 i 9 została przeprowadzona w sposób prawidłowy oraz w konsekwencji naruszenie § 7 ust. 2 pkt 10 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 8: Społeczeństwo informacyjne - zwiększanie innowacyjności gospodarki Działanie 8.1: Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej (dalej jako: "Regulamin"), polegające na twierdzeniu, iż skoro wniosek nie spełnia wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, to słusznie został zdyskwalifikowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę, powinien według skarżącego wyjaśnić, które konkretnie przepisy były podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia. Tymczasem Sąd pierwszej instancji powołał jedynie art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. stanowiący formalnoprawną podstawę oddalenia skargi i nieinformujący skarżącego o przesłankach i motywach merytorycznego rozstrzygnięcia Sądu. Z uwagi na powyższe, w ocenie kasatora, zaskarżone orzeczenie wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., które to uchybienie uniemożliwiło poznanie i zrozumienie podstaw prawnych decyzji Sądu.

Skarżąca Spółka podniosła również, że Sąd nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w której wskazano m.in. na nieuzasadnioną oraz dowolną interpretację zapisów wniosku dokonaną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Ponadto w dokumentacji konkursowej obejmującej Instrukcję wypełniania wniosków oraz Przewodnik po kryteriach, brak jest jakichkolwiek wytycznych w oparciu o które Minister mógłby formułować wymagania dotyczące poziomu szczegółowości i precyzji opisu danych zawartych we wniosku.

Powyższa okoliczność została zignorowana przez Sąd, co uzasadniało zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca podniosła, że szczegółowo wskazała i uzasadniła, opierając się m.in. na informacjach dotyczących grupy docelowej oraz analogicznych projektach, założenia dotyczące zapotrzebowania, kosztów i przychodów projektu. Także w tym zakresie ocenia wniosku została przeprowadzona w sposób nierzetelny i nie została należycie uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie w całości.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na negatywną ocenę projektu zgłoszonego przez skarżącą Spółkę w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka.

Ocena projektu, zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego przewidującym dwa środki odwoławcze, została przeprowadzona trzykrotnie. W efekcie zakończyła się zaskarżonym do Sądu I instancji "rozstrzygnięciem" stwierdzającym, iż projekt nie spełnia kryteriów merytorycznych oznaczonych odpowiednio nr 2, 5, 7, 8 i 9. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z Regulaminem przeprowadzenia konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 8 Działanie 8.1. Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej, aby wniosek mógł zostać rekomendowany do wsparcia, musi spełniać wszystkie wymagane kryteria oceny merytorycznej - § 7 ust. 2 pkt 10 Regulaminu.

Skarżąca Spółka, kwestionując wyrok Sądu I instancji, skargę kasacyjną oparła na obydwu podstawach, o których mowa w art. 174 p.p.s.a. Najdalej idący zarzut skargi kasacyjnej obejmuje naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu przedstawienia i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zaniechanie to, które autor skargi kasacyjnej uznaje za rażące naruszenie prawa, polegało na niewskazaniu i na niewyjaśnieniu, które konkretne przepisy były podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia.

Z poglądem tym nie sposób się zgodzić. W uzasadnieniu kontrolowanego orzeczenia Sąd I instancji, zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a., podał zarówno podstawę prawną rozstrzygnięcia jak i jej wyjaśnienie. Wbrew temu, co twierdzi skarżącą Spółka nie był to tylko przepis art. 30 ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach polityki rozwoju. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji powołał akty stanowiące wzorzec kontroli oceny projektu. Obok przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wskazał na dokumenty - Szczegółowy Opis Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, a także Regulamin przeprowadzenia konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka. Wyjaśnił, że program ten został zatwierdzony przez Komisję Europejską decyzją z dnia 1 października 2007 r. nr K (2007) 4562 w sprawie przyjęcia Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka w ramach pomocy wspólnotowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, a następnie przyjęty uchwałą Rady Ministrów w dniu 30 października 2007 r.

Twierdząc w skardze kasacyjnej, iż Sąd nie wskazał konkretnych przepisów prawa, skarżąca, jak należy przypuszczać, przyjmuje, iż zgodność oceny projektu z prawem oznacza zgodność tej oceny z prawem powszechnie obowiązującym w rozumieniu art. 87 ust. 1 Konstytucji.

Nie ulega wątpliwości, że powołane przez Sąd I instancji akty, oprócz ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie mieszczą się w katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, określonym w art. 87 ust. 1 Konstytucji. Jednakże pojęcie prawa stanowiącego podstawę działania organów administracji publicznej i służącego za kryterium oceny tego działania przez sądy administracyjne nie wyczerpuje źródła prawa, o którym mowa w Konstytucji RP. W prawie administracyjnym pojęciu prawa przypisuje się szczególne, szersze znaczenia.

Pod pojęciem źródeł prawa administracyjnego rozumiany jest każdy akt normatywny, czyli akt zawierający chociażby jedną normę prawną o charakterze generalno-abstrakcyjnym, mogącą stanowić podstawę indywidualnego rozstrzygnięcia, ustanowiony w drodze czynności upoważnionych organów państwa, nadający moc obowiązującą tejże normie (L.Lewicka: Znaczenie tzw. nieformalnych źródeł prawa w działaniu administracji publicznej w: Nowe kierunki działań administracji publicznej w Polsce i Unii Europejskiej, LexisNexis Warszawa 2009, str.95, a także T.Stawecki, P.Winczorek: Wstęp do prawoznawstwa, Warszawa 2003, str.145).

Również zdaniem Trybunału Konstytucyjnego zasadniczą przesłanką kwalifikacji aktu organu państwowego jest jego treść a nie forma - ustanowienie norm prawnych, a więc norm o charakterze generalno–abstrakcyjnym (wyrok TK z dnia 12 lipca 2001 r., sygn. SK 1/01, OTK 2001/5/127, wyrok z dnia 22 września 2006 r., sygn. U 4/2006 OTK 2006/8A/109).

Dokumenty obowiązujące przy realizacji programu operacyjnego mają umocowanie w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, są skierowane do nieokreślonego indywidualnego kręgu adresatów, określają ich prawa i obowiązki w postępowaniu o dofinansowanie projektu i są dla nich wiążące. Spełniają zatem kryteria źródeł prawa w szerszym znaczeniu.

Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie prezentuje pogląd, że regulacje te wraz z przepisami powszechnie obowiązującymi stanowią podstawę sądowej kontroli legalności oceny projektu. Ustalenie w procesie badania przez sąd administracyjny, czy ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z prawem (lub w sposób naruszający prawo), obejmuje kontrolę zgodności tej oceny zarówno z przepisami ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jak i z aktami określającymi realizację danego programu operacyjnego. Tak też postąpił Sąd I instancji w tej sprawie, czemu dał wyraz w uzasadnieniu orzeczenia.

Uzupełniając jedynie wywód Sądu I instancji wskazać należy, że kryteria wyboru projektów, których propozycje przygotowuje instytucja zarządzająca, są zatwierdzane przez Komitet Monitorujący (art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Wiążą one wszystkich uczestników konkursu, co wynika z art. 29 ust. 1 pkt 6 u.z.p.p.r.

W tej sprawie, jak już wskazano, projekt skarżącej nie spełniał pięciu kryteriów wyboru:

kryterium nr 2 – projekt jest zgodny ze zdefiniowanymi potrzebami zidentyfikowanej grupy odbiorców,

kryterium nr 5 – wnioskodawca zapewnia trwałość rezultatów projektu przez okres minimum 3 lat od zakończenia projektu,

kryterium nr 7 - środki będą wykorzystywane w sposób efektywny (relacja nakład/ rezultat)

kryterium nr 8 – projekt jest wykonalny technicznie i finansowo, a jego przebieg rzeczowo – finansowy jest czytelny, szczegółowy i realny do wykonania

kryterium nr 9 - wskaźniki produktu i rezultatu są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu, realne do osiągnięcia.

Powtórzenie poszczególnych kryteriów było niezbędne, gdyż w ramach naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji, że w uzasadnieniu orzeczenia "poza nieco obszernym odniesieniem się do kwestii niewystarczającego zdefiniowania grupy potencjalnych odbiorców (zarzut niespełnienia przez wniosek Kryterium 2), w relacji do pozostałych kryteriów zamyka się w jednym dwóch zdaniach".

Stawiając taką tezę skarżąca nie dostrzega oczywistego związku, jaki zachodzi pomiędzy niespełnieniem kryterium nr 2, odnoszącym się przecież do wykazania spodziewanego popytu na objętą projektem e-usługę a pozostałymi kryteriami, których projekt nie spełniał (trwałość rezultatu, efektywność wykorzystywanych środków, wykonalność finansowa, realność rezultatu). W punkcie 18b wniosku "analiza popytu (zidentyfikowane potrzeby określonych grup odbiorców potencjalnych klientów)" skarżąca podała: "Na rynku polskim działa kilkadziesiąt tysięcy firm budowlanych, pomiędzy którymi rokrocznie dochodzi do setek tysięcy relacji biznesowych. W każdym takim przypadku, niebywale istotna jest weryfikacja swojego kontrahenta pod wieloma względami. Ze względu na znaczące kwoty, które są przedmiotem działalności na tym rynku, i olbrzymie rozproszenie danych, trudno jest tego dokonać w sposób wiarygodny i szybki. Każda firma, mająca w ręku narzędzie, jakie reprezentuje platforma RR, będzie w stanie szybciej i sprawniej analizować ryzyko biznesowe podpisanego kontraktu. Potencjalna grupa docelowa jest bardzo szeroka i dysponująca dużym obrotem finansowym, zaś działalność platformy RR zabezpiecza jeden z bardziej istotnych problemów".

W świetle zacytowanej treści wniosku Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd Sądu I instancji, iż tego typu informacje są bardzo ogólne i nie stanowią uzasadnienia skali zapotrzebowania na przedmiotową usługę. Ich ogólnikowość wpływa bezpośrednio na niespełnienie pozostałych kryteriów mających związek z analizą popytu. Dlatego i w tym zakresie za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. W obrębie tego zarzutu skarżąca w istocie w dalszym ciągu kwestionuje poprawność uzasadnienia orzeczenia wskazując, iż Sąd nie rozważył i nie ustosunkował się "do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze rzutujących na rozstrzygnięcie".

Należy wyjaśnić, iż powołany art. 134 § 1 p.p.s.a. określa zakres rozpatrywania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, wskazując, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Oznacza to, że Sąd I instancji powinien rozpatrzyć sprawę w jej granicach również w zakresie nieobjętym skargą. Formułując taki zarzut, strona zobligowana jest więc do wskazania, która to w jej ocenie kwestia związana ze sprawą, a niepodniesiona w skardze, została przez Sąd I instancji pominięta. Tymczasem skarżąca w ramach naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zarzuca Sądowi, iż nie odniósł się do wszystkich argumentów podniesionych w skardze, co czyni tak sformułowany zarzut nieuzasadnionym.

W obrębie podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżąca Spółka zarzuciła Sądowi I instancji naruszenia art. 26 ust. 2 oraz art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. a w konsekwencji również naruszenie § 7 ust. 2 pkt 10 Regulaminu Konkursu. Przepis art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju statuuje zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zasadę przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu. Z kolei z art. 31 ust. 1 tej ustawy wynika reguła rzetelnej i bezstronnej oceny projektów. Skarżąca powołując się na zasady wynikające z tych przepisów wykazuje, iż w wyniku ich niezastosowania ocena projektu została dokonana z naruszeniem § 7 ust. 2 pkt 10 Regulaminu Konkursu. Zarzut ten także jest nieusprawiedliwiony.

W dotychczasowych rozważaniach Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił powody, dla których należało przyjąć, że decydującą kwestią przy ocenie projektu było niespełnienie kryterium nr 2, skutkujące w efekcie niespełnieniem pozostałych kryteriów powiązanych z analizą popytu. Nie powinna budzić wątpliwości teza, że celem ustanowienia kryterium nr 2 było doprowadzenie do dofinansowania tych tylko projektów, które mają szanse odnieść sukces ekonomiczny w tym znaczeniu, aby projektowana nowa e-usługa stanowiła odpowiedź na określoną potrzebę określonej grupy odbiorców i co za tym idzie, znalazła nabywców.

Takie sformułowanie kryterium wyraźnie wskazuje, że potrzeby, które ma zaspokajać nowa e- usługa mają być zdefiniowane, czyli określone, zaś odbiorcy mają być zidentyfikowani. Rodzi się, więc od razu pytanie, jak ma być zdefiniowana potrzeba i jak ma być zidentyfikowana grupa odbiorców. Odpowiedzi na te pytania należy szukać w Instrukcji wypełniania wniosku oraz w Przewodniku po kryteriach wyboru, które to dokumenty są dostępne dla wnioskodawców.

W punkcie 18 Instrukcji wypełniania wniosku dotyczącej uzasadnienia projektu wskazuje się, że uzasadnienie powinno zawierać szczegółowe informacje dokładnie definiujące kluczowe grupy odbiorców (potencjalnych klientów) usługi oraz identyfikujące potrzeby tych grup odbiorców-klientów (uzasadnienie wielkości spodziewanego popytu). Przewodnik po kryteriach wyboru dla VIII osi priorytetowej, działanie 8.1 omawiając sposób oceny spełnienia kryterium nr 2 wskazuje, że należy badać, czy wnioskodawca przedstawił wiarygodną metodologię zidentyfikowania grup odbiorców i ich potrzeb.

Nie jest, więc przekonywujące twierdzenie, że żądanie wskazania metody identyfikacji potrzeb i grup odbiorców nie wynikało z Przewodnika po kryteriach wyboru. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wiarygodność wykazania istnienia potrzeby zaoferowania nowej e-usługi oraz istnienia odbiorców e-usługi ma znaczenie kluczowe przy ocenie projektu i przyznaniu mu dofinansowania, jest zatem oczywiste, że metodologia, którą posłużył się wnioskodawca, musi być wyjaśniona i przekonująca. Od tego bowiem, czy wnioskodawca realnie i rzetelnie wskazuje potrzebę, którą chce zaspokoić swoją e-usługą oraz grupę osób, która tę potrzebę odczuwa i zechce z e-usługi skorzystać, zależy sens realizacji projektu i wydatkowania środków na jego dofinansowanie.

Skarżąca Spółka nie wskazała żadnej metody, na podstawie której doszła do wniosku, że istnieje potrzeba wprowadzenia proponowanej e-usługi i że znajdzie się grupa podmiotów zainteresowanych nową e-usługą.

Naczelny Sąd Administracyjny z tych powodów uznał, że przy ocenie projektu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w omawianym zarzucie skargi kasacyjnej. Brak było podstaw również do przyjęcia, iż Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania sądowoadministracyjnego – art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.