Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2745/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od kwietnia do listopada 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

A. K., dalej jako "Skarżący" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r., orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od kwietnia do listopada 2008 r.

Pismem z dnia 4 grudnia 2012 r. Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania w całości m.in. zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż zaskarżonymi decyzjami Dyrektor Izby Skarbowej w W. określił Skarżącemu zaległość podatkową. Organ egzekucyjny (Naczelnik Urzędu Skarbowego w P.) dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność rachunku bankowego. Kwota zajęcia wraz z odsetkami, kosztami upomnienia oraz kosztami egzekucyjnymi wynosi 53 248, 60 zł.

Skarżący zaznaczył, iż nie dysponuje majątkiem oraz nie uzyskuje dochodów w wartościach pozwalających na uiszczenie ww. kwoty bez uszczerbku dla zaspakajania niezbędnych potrzeb bytowych. Przychody Skarżącego wynoszą (miesięczne) z tytułu :

- wynagrodzenia z W.: 2100 PLN (netto),

- wynagrodzenie z C.: 2500 PLN (netto).

Pozostałe składniki wynagrodzenia są niestałe; pochodzą z dodatkowych zajęć ze s. (płatne dwa razy do roku, zazwyczaj w kwocie ok. 8000 zł netto dwa razy do roku, dodatki za wykonane w C. zabiegi, wykłady na kursach specjalistycznych na zaproszenie (okazjonalnie).

Dochody Skarżącego za cały rok 2011 wynosiły 105844,87 zł. Dochody w 2012 (wpływy netto) wynoszą na dzień złożenia wniosku 106 256,29 zł.

Skarżący ponosi wydatki na paliwo: ok. 1000 PLN miesięcznie, telefon: ok. 220 PLN miesięcznie, pozostałe: ok. 2500 PLN miesięcznie.

Wyjaśnił, iż wydatki na paliwo i telefon są wydatkami niezbędnymi dla wykonywania pracy zarobkowej. Zdaniem Skarżącego struktura jego wydatków wskazuje na praktyczny brak wydatkowania dochodów na cele rozrywki, rekreacji, zaspakajania zainteresowań itp. Kwota 2000 zł praktycznie w całości przeznaczona jest na niezbędne cele bytowe. Skarżący wskazał, iż finansuje też z własnych środków wydatki na cele niezbędne dla utrzymania wysokich kwalifikacji zawodowych związane z udziałem w kursach, konferencjach naukowych, wyjazdami naukowymi do wiodących ośrodków zagranicznych (C. w L.), członkostwem w towarzystwach naukowych (np. A.), prenumeratę czasopism specjalistycznych, zakup podręczników. Zdaniem Skarżącego łączna kwota wydatków nie pozwala na poczynienie długoterminowych oszczędności.

Zaznaczył, iż ponosi dodatkowe obciążenia w postaci:

- kredytu s.: ok. 900 PLN miesięcznie (umowa zawiera klauzulę, że w razie zajęcia automatycznie przechodzi na własność banku),

- kredytu m.: ok. 1800 PLN miesięcznie.

Wyjaśnił, iż jest współkredytobiorcą; w razie wypowiedzenia umowy przez bank problemy dotkną Skarżącego oraz współkredytobiorcę, który jest też właścicielem mieszkania i spłaca większość rat kredytu. Skarżący posiada dwie karty kredytowe o łącznym limicie 10 000 PLN. Zaznaczył, iż z mieszkaniem związany jest też kredyt gotówkowy (rata ok. 450 PLN miesięcznie).

W ocenie Skarżącego zakłócenie spłat kredytu skutkować będzie trwałymi negatywnymi konsekwencjami finansowymi w postaci dodatkowych kosztów egzekucyjnych, wyższych kosztach kredytu, wypowiedzenia kredytu. Skarżący może utracić wiarygodność i zdolność kredytową wobec banków, która spowoduje wszczęcie kolejnych postępowań egzekucyjnych. Wskazał, iż zajęcie rachunków bankowych wiąże się ponadto ze szczególną uciążliwością ze względu na zablokowanie dostępu do całości środków finansowych wpływających na rachunki z tytułu wynagrodzeń.

Skarżący zaznaczył, iż nie posiada oszczędności, nieruchomości ani trwałego majątku. Posiadany majątek to jedynie rzeczy osobiste służące zaspokajaniu potrzeb bytowych i wykonywania zawodu l. i n. a.. W skład posiadanego majątku wchodzą: książki i czasopisma o tematyce medycznej, komputer osobisty z oprogramowaniem, przedmioty codziennego użytku, ubrania. Powyższe przedmioty posiadają niską wartość rynkową, nawet ich spieniężenie nie pozwoli zaspokoić nawet części zaległości.

Zdaniem Skarżącego uniemożliwienie dokonywania wydatków z rachunku bankowego oraz egzekucja kwoty narazi go na szkody majątkowe (utrata możliwości spłaty kredytów oraz zabezpieczeń bankowych, wyższe kwoty obsługi kredytu, ryzyko wypowiedzenia kredytu) oraz majątkowe- osobiste (konieczność zaciągnięcia pożyczek dla zaspakajania podstawowych potrzeb życiowych, wysokie koszty obsługi pożyczki w para banku wobec braku możliwości uzyskania kredytu bankowego). Stwierdził, iż konieczność podjęcia dodatkowej pracy zarobkowej wiązałaby się ze znacznym obciążeniem fizycznym i psychicznym, przez co naraziłaby na szkodę nie tylko jego zdrowie, lecz także ograniczyłaby możliwość zaspokojenia potrzeby minimalnego wypoczynku dla utrzymania aktywności i trzeźwości umysłu niezbędnych dla bezpiecznego wykonywania zawodu l..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być szczegółowo uzasadniony. Konieczna jest też spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, niepubl.).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że z natury obowiązku nałożonego z mocy zaskarżonej decyzji (zobowiązanie o charakterze pieniężnym) wynika możliwość restytucji stanu sprzed wykonania decyzji. O ile po rozpoznaniu skargi okaże się, że przeniesienie na Skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe było niezasadne, ewentualne wyegzekwowane środki pieniężne będą mogły być mu zwrócone.

W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Za taką przesłankę nie może być uznane samo zagrożenie egzekucją orzeczonej należności. Zagrożenie to wiąże się bowiem z każdą decyzją ostateczną nakładającą obowiązek uiszczenia podatku. Tymczasem ustawodawca nie uznał za stosowne ustanowienie regulacji wstrzymującej wykonanie każdej zaskarżonej decyzji. Przeciwnie – wskazał przesłanki, których wystąpienie warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. Należy również mieć na uwadze, że prowadząc postępowanie egzekucyjne organy administracji mają obowiązek przestrzegania wielu zasad jak: zasada gospodarczego prowadzenia egzekucji, zasada poszanowania minimum egzystencji, zasada stosowania racjonalnych środków i in. Niewątpliwie egzekwowanie zaległości podatkowych spowoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego", który, ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest jednak pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też z pojęciem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Odnosząc się do podniesionej przez Skarżącego okoliczności, iż jest współkredytobiorcą kredytu m. oraz kredytobiorcą kredytu s. należy wskazać, iż Skarżący nie wykazał by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało zakłócenie spłat kredytów, a konsekwencji wypowiedzenie umów przez bank. Skarżący nie udokumentował, iż współkredytobiorca, który jest też właścicielem mieszkania i spłaca większość rat kredytu nie będzie w stanie ich uiszczać. W rozpoznawanej sprawie Skarżący, w żaden sposób nie wykazał, aby wykonywana przez niego praca była niemożliwa bez użycia pojazdu samochodowego. W szczególności Skarżący nie wyjaśnił, dlaczego bez samochodu nie może wykonywać dotychczasowej pracy.

W ocenie Sądu dochody Skarżącego, które na dzień złożenia wniosku wyniosły 106256,29 zł., pozwalają na uiszczenie zaległości podatkowej określonej zaskarżoną decyzją bez groźby wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z wyżej wymienionych względów Sąd uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania w/w decyzji i w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.