Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 843/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 4 pkt 9-10, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5, ust. 6, ust. 7,
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Dnia 11 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2009 roku sprawy ze skarg A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. i Uniwersytetu [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargi. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2003r., nr 80, poz. 717 ze zm.) i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku, "A" – P. R. H., Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wielorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem i infrastrukturą techniczną wraz ze zjazdem do realizacji w Ł. przy ul. A 27 (działka nr [...] w obrębie [...]). W decyzji tej ustalono następujące warunki zabudowy:

– linia zabudowy – obowiązująca zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1,

- wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki dla zabudowy nadziemnej maks. 0,8 dla części podziemnej nie ustalono,

- szerokość elewacji frontowej do pełnej szerokości frontu działki;

- wysokość elewacji frontowej wysokość zabudowy – zgodnie z wnioskiem – V kondygnacji (o wysokości kondygnacji jednopoziomowej);

- geometria dachu – połacie dachowe o spadku do 15 %;

Odwołania od powyższej decyzji wniosły Uniwersytet [...] i A Sp. z o.o. w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Uniwersytet [...] w swoim odwołaniu zarzucił, iż decyzja PM[...] z dnia [...] narusza § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) z uwagi na dopuszczenie szerokości elewacji frontowej do pełnej szerokości działki. Tymczasem sąsiednia działka nr [...] stanowiąca własność UŁ wzdłuż całej granicy z działką nr [...] jest niezabudowana. Wzniesienie na działce nr [...] budynku zajmującego całą szerokość działki jest niedopuszczalne, gdyż nie zostanie zachowana właściwa odległość tego budynku od granicy z działką nr [...]. Uniwersytet [...] podniósł także, iż domaga się ustalenia, że planowany do realizacji budynek mieszkalny będzie usytuowany w odległości 3 m od granicy z działką nr [...]. Analiza urbanistyczna została wykonana w sposób nieobiektywny, gdyż uwzględnia zabudowę po przeciwnej stronie ul. A. Natomiast nie uwzględnia w ogóle sposobu zagospodarowania działki nr [...] (sąsiedniej – stanowiącej własność U[...]). Uniwersytet [...] zarzucił również uprzywilejowanie inwestora poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w stosunku do U[...], który zagospodarował znaczną część swojej działki jako teren zielony. Z nieruchomości uniweryteckiej korzysta łącznie około 1000 studentów i pracowników. Nie jest zatem wskazane, aby sąsiednia – wąska działka (o szerokości 13,5m od frontu) była zabudowana na całej szerokości, gdyż w wypadku zasiedlenia budynku będą składane liczne skargi mieszkańców na zgiełk i hałas utrudniający życie codzienne.

W swoim odwołaniu A Sp. z o.o. w W. podniosła, iż nie otrzymała wraz z doręczona jej decyzją organu I instancji żadnego z załączników do tejże decyzji wobec czego decyzja nie spełnia warunków określonych w art. 107 K.p.a. i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuciła także niepowołanie jako podstawy prawnej przedmiotowej decyzji art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchybienia te stanowią zdaniem spółki wystarczają podstawę do uchylenia w/w decyzji. Strona zarzuciła też, iż nie miała możliwości merytorycznego ustosunkowania się do decyzji z uwagi na brak załączników.

Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że sprawa dotycząca ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji była już przedmiotem postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzja ta została następnie uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] z uwagi na braki formalne decyzji polegające na braku podpisu oraz stosownej pieczątki imiennej na projekcie decyzji (art. 60 ust. 4 ustawy), a ponadto braku pieczątki imiennej i podpisu osoby sporządzającej analizę urbanistyczną oraz niewskazanie osoby i brak podpisu na załączniku graficznym do decyzji.

W wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzji braki te zostały usunięte. Zarówno projekt decyzji, jak analiza urbanistyczna zostały opatrzone pieczątką imienną i podpisem osoby uprawnionej (zaświadczenie Izby Architektów RP nr [...]. Granice obszaru analizowanego wyznaczone wokół działki, której dotyczył wniosek SKO uznało za zgodne z § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia. Z analizy urbanistyczno – architektonicznej wynika, że działka nr [...] położona jest w obszarze wielofunkcyjnym w obrębie śródmieścia Ł., gdzie wiodącą funkcją jest funkcja mieszkaniowa. Na analizowanym obszarze występuje zabudowa przyuliczna (pierzejowa) z fragmentami pozbawionymi zabudowy lub będącymi w trakcie przekształceń. Planowana inwestycja stanowi więc kontynuację istniejącej zabudowy pod względem funkcji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze za prawidłowe uznało także określenie zasad zabudowy w zaskarżonej decyzji, w tym sposób określenia szerokości elewacji frontowej wobec powołania w decyzji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) podnosząc przy tym, iż zaskarżona decyzja nie przesądza o dopuszczalnym usytuowaniu planowanej inwestycji w granicy działki sąsiedniej. Wskazuje jedynie, że zabudowa do pełnej szerokości działki nie jest wykluczona bowiem na obszarze analizowanym tak zlokalizowane obiekty występują. W tym zakresie ocena i ostateczna decyzja należą do organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Odnośnie zarzutu dotyczącego negatywnego oddziaływania sąsiedztwa uczelni Kolegium stwierdziło, że organ wydający decyzję w sprawie warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Pominięcie natomiast w podstawie prawnej decyzji art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Kolegium uznało za wadliwość nie mającą istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało także, że strony zostały prawidłowo powiadomione o wszczęciu postępowania oraz możliwości czynnego w nim udziału (zawiadomienie z dnia 23 czerwca 2008r.), były też zawiadamiane o wszystkich czynnościach podejmowanych w toku postępowania, w tym postanowieniach, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 i 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pismem z dnia 10 lutego 2009r. organ I instancji zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, w skład którego wchodziły wszystkie dokumenty stanowiące podstawę wydania decyzji, w tym mapa z zaznaczonym obszarem analizowanym i analiza urbanistyczno – architektoniczna.

Skargi na powyższą decyzję złożyły zarówno Uniwersytet [...] (sprawa sygn. akt II SA/Łd 844/09) jak i A Sp. z o.o. w W.(sprawa (sygn. akt II SA/Łd 843/09). Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uniwersytet [...] podtrzymał zarzuty podniesione w odwołaniu. Podniósł także, iż podstawą decyzji o pozwoleniu na budowę są warunki i ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. W związku z tym na tym etapie należy uwzględnić prawa i zastrzeżenia właściciela działki sąsiedniej, odnoszące się w istocie do przyszłej zabudowy.

A Sp. z o.o. w W. zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. w związku z art. 107 K.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji pomimo niewskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji nie naruszył w sposób rażący przepisów postępowania i w konsekwencji błędnie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję,

- art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. w związku z art. 107 K.p.a. w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez uznanie, że organ I instancji pomimo doręczenia stronie niekompletnej decyzji nie naruszył przepisów postępowania i w konsekwencji błędnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji,

- art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. w związku z art. 10 K.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji nie pozbawił strony możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym prawa do wypowiadania się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań pomimo, że organ I instancji nie poinformował strony o ponownym rozpatrywaniu sprawy i w konsekwencji błędne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła argumenty analogiczne do podniesionych w odwołaniu.

W odpowiedziach na skargi SKO w Ł. podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniosło o ich oddalenie, przywołując argumentacje zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem ogłoszonym na rozprawie w dniu 11 grudnia 2009 r. Sąd na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączył sprawę ze skargi Uniwersytetu [...] o sygn. akt II SA/Łd 844/09 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Łd 843/09 ze skarg A Sp. z o.o. w W., zarządzając prowadzenie dalej postępowania za sygnaturą sprawy niniejszej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wielorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem i infrastrukturą techniczną wraz ze zjazdem do realizacji w Ł. przy ul. A 27 (działka nr [...] w obrębie [...]), stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powoływane w dalszej części rozważań jako u.p.z.p., aktu wykonawczego do tej ustawy tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako Kpa).

Rozważania w niniejszej sprawie należy rozpocząć od analizy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie.

Po myśli art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 powołanej wyżej ustawy, a mianowicie:

- co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

- teren ma dostęp do drogi publicznej;

- istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

- teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

- decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z mocy delegacji ustawowej, zawartej w art. 61 ust. 6 i 7 cytowanej ustawy, Minister Infrastruktury wydał w dniu 26 sierpnia 2003 r. rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588).

Zgodnie z treścią art. 61 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powyżej powołane rozporządzenie określa wymagania dotyczące ustalania:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

W myśl § 3 ust. 1 tegoż rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów – ust. 2.

W niniejszej sprawie spełnione zostały łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zostały usunięte braki pierwotnie wydanej decyzji. Zarówno projekt decyzji, jak analiza urbanistyczna zostały opatrzone pieczątką imienną i podpisem osoby uprawnionej (zaświadczenie Izby Architektów RP nr [...]. Granice obszaru analizowanego prawidłowo wyznaczono wokół działki, której dotyczył wniosek, zgodne z § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia. Z analizy urbanistyczno – architektonicznej wynika, że działka nr [...] położona jest w obszarze wielofunkcyjnym w obrębie śródmieścia Ł., gdzie wiodącą funkcją jest funkcja mieszkaniowa. W analizowanym obszarze występuje zabudowa przyuliczna (pierzejowa) z fragmentami pozbawionymi zabudowy lub będącymi w trakcie przekształceń. Planowana inwestycja stanowi więc kontynuację istniejącej zabudowy pod względem funkcji.

Prawidłowo, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało także określenie zasad zabudowy na działce inwestora nr [...], w tym sposób określenia szerokości elewacji frontowej. Zaskarżona decyzja nie przesądza o dopuszczalnym usytuowaniu planowanej inwestycji w granicy działki sąsiedniej. Wskazuje jedynie, że zabudowa do pełnej szerokości działki nie jest wykluczona bowiem na obszarze analizowanym tak zlokalizowane obiekty występują. W tym zakresie ocena i ostateczna decyzja należą do organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, przy uwzględnieniu zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.).

Każdy przypadek wymagający pozwolenia na budowę wydanego na podstawie ustawy Prawo budowlane musi być poprzedzony, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydaniem decyzji na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym należy oddzielić te dwa etapy, tym bardziej, iż każdy z nich regulowany jest innymi przepisami, których nie wolno dowolnie czy naprzemiennie stosować. Decyzja o warunkach zabudowy zakreśla bowiem wyłącznie pewne ramy postępowania, określa wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi konkretyzację tych warunków, które muszą mieścić się w ramach określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza jeszcze, iż inwestycja powstanie, bowiem dopiero po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z samą budową. Z tych względów w decyzji o warunkach zabudowy określone są zarówno wymagania dotyczące przyszłej budowy, jej wpływu na środowisko, nieruchomości sąsiednie, wymagania w zakresie warunków i wymagań w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Wydawana jest ona natomiast wyłącznie po przeprowadzeniu analizy architektoniczno-urbanistycznej i ustaleniu w jej wyniku, iż spełnione są łącznie wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie Sądu w toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji dokonał niezbędnych ustaleń także w zakresie cech i parametrów obiektów zlokalizowanych w obszarze analizowanym, co pozwoliło na określenie cech i parametrów planowanego obiektu. Przedmiotowa inwestycja stanowi więc uzupełnienie funkcji występującej w obszarze analizowanym. Parametry i cechy planowanego budynku ustalone zostały na podstawie cech zabudowy istniejącej na działach sąsiednich z uwzględnieniem funkcji projektowanej zabudowy. Nieruchomość posiada również dostęp do drogi publicznej.

Dokonując wykładni przepisu art. 61 ust. 1. ustawy, należy wziąć pod uwagę cel i sens ustawy mającej służyć zapewnieniu ładu i porządku przestrzennego oraz innym dobrom i wartościom wskazanym w jej art. 1, a nie - ograniczaniu inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych czy uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Rozumienie pojęcia kontynuacji funkcji nie może być zawężające i ograniczające się tylko do możliwości powstania w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi.

Aby należycie ocenić przesłanki określone w powołanym przepisie, należy pamiętać o zasadzie wyrażonej w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

To ogromne wyczucie organów administracji, w toku podejmowania decyzji winno stać również na straży Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej gwarantującej wszystkim obywatelom na gruncie art. 32 ust. 1 równość wobec prawa i szeroko ujętą ochronę prawa własności wynikającą z art. 64, szczególnie ust. 3 gwarantującego, że ograniczenie prawa własności może nastąpić tylko w drodze ustawy i w zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności.

Nabiera powyższe szczególnego znaczenia w sytuacji, gdy to na organach samorządu terytorialnego spoczywa obowiązek ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a planów takich nie ma w bardzo wielu gminach od daty 1 stycznia 2004 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie uwzględnia też powyższe zasady.

Odnośnie zarzutu dotyczącego negatywnego oddziaływania sąsiedztwa uczelni, (hałas powodowany przez studentów) należy również podzielić wywody Kolegium, które stwierdziło, że organ wydający decyzję w sprawie warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę.

Pominięcie natomiast w podstawie prawnej decyzji pierwszoinstancyjnej art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uznać należy za wadliwość nie mającą istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, tym bardziej, iż z treści uzasadnienia decyzji wynika ponad wszelką wątpliwość, iż przesłanki art. 61 ustawy były przedmiotem analizy organu pierwszej instancji.

Strony nadto zostały prawidłowo powiadomione o wszczęciu postępowania oraz możliwości czynnego w nim udziału (zawiadomienie z dnia 23 czerwca 2008r.), były też zawiadamiane o wszystkich czynnościach podejmowanych w toku postępowania, w tym postanowieniach, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 i 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pismem z dnia 10 lutego 2009r. organ I instancji zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, w skład którego wchodziły wszystkie dokumenty stanowiące podstawę wydania decyzji, w tym mapa z zaznaczonym obszarem analizowanym i analiza urbanistyczno – architektoniczna. Skarżący otrzymali powyższe zawiadomienie w dniach 24 i 26 lutego 2009 r. i do daty wydania decyzji pierwszoinstancyjnej ( 31 marca 2009 r. ) nie składali żadnych zarzutów, pism, dowodów ani wniosków dowodowych.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnością nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2. p.p.s.a.), ani teź kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.

A.D.