Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 558/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 7, 77 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: Art. 4  pkt 1, art. 39, art. 40 ust. 1, 12
journal: Dz.U. 2021 poz 1376
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym przy udziale Grzegorza Jelenia Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Nowa –Huta w Krakowie sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2022 r. nr SKO.Dr./4122/342/2021 w przedmiocie ustalenia i nałożenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia zarządcy pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej S. Sp. z o.o. w W. kwotę 2026 zł (dwa tysiące dwadzieścia sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 stycznia 2022 r., znak: SKO.Dr./4122/342/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 9 listopada 2021 roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia i nałożenia na S. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kary pieniężnej w kwocie 5.222,10 zł za zajęcie, bez zezwolenia zarządcy, pasa drogowego ul. [...] - działka nr [...], obr. [...], j. ewid. Ś. powierzchnią reklamową w dniach od 12 lipca 2021 r. do dnia 21 lipca 2021 roku wraz ze wskazaniem sposobu zapłaty ww. kary.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ powołał art. 38 ust. 1, art 40 ust. 12 pkt 1, ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 - dalej - u.d.p.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., k.p.a.).

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dnia 12 lipca 2021 r. w trakcie kontroli pasa drogowego ul. [...] stwierdzono zajęcie pasa przez jednostronną tablicę reklamową o treści zmiennej, o wymiarach 5,25 m (szerokość) x 2,55 m (wysokość), o całkowitej powierzchni 13,39 m2 oraz stwierdzono, że została ona zamontowana bez zezwolenia zarządcy drogi. Wskazano, że pomiarów dokonano za pomocą̨ urządzenia mierniczego - dalmierz laserowy Leica Disto D810 Touch. Ustalono, że właścicielem tablicy jest S. Sp. z o.o. a działka nr [...] stanowi pas drogi powiatowej jaką jest ulica [...] i pozostaje we władaniu Zarządu Dróg Miejskich Krakowa. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia 9 listopada 2021 r. Prezydent Miasta Krakowa nałożył na spółkę karę pieniężną w ww. kwocie. Uzasadniając nałożenie kary organ podniósł, iż obowiązujące przepisy ustawy o drogach publicznych nakładają̨ obowiązek wszczęcia postepowania w przypadku stwierdzenia nielegalnego zajęcia pasa drogowego, a z zebranego materiału dowodowego wynika, że niewątpliwie doszło do zajęcia pasa drogowego ulicy [...] w dniach 12 - 21 lipca 2021 r. Odwołano się̨ przy tym do zgromadzonego materiału dowodowego i ustaleń́ dokonanych na podstawie danych będących w posiadaniu organu I instancji (tj. rejestrów gruntów i map ewidencyjnych). Dalej przywołano przepisy ustawy mające zastosowanie w sprawie, w szczególności art. 4 ust. 1, art. 40 ust. 1 - 2 u.d.p. oraz postanowienia uchwały nr XXX/789/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 roku w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Biorąc pod uwagę powołane przepisy wywiedziono, iż zasadnym jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5222,10 zł. Przedstawiono sposób obliczenia kary. Na zakończenie wskazano, iż rozważano w sprawie możliwość́ odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189 f § 1 i § 2 k.p.a., jednakże nie znaleziono podstaw do takiego działania w oparciu o przywołane powyżej przepisy.

Odwołując się od ww. decyzji S. spółka z o. o. w W. zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

- art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.p. poprzez uznanie, iż doszło do zajęcia pasa drogowego przez reklamę̨, w sytuacji, w której brak jednoznacznego ustalenia przebiegu granic pasa drogowego, a tym samym nie wykazania kolizji reklamy z pasem drogowym,

- art. 6, 7, 8, 10, 11, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co spowodowało wadliwe ustalanie stanu faktycznego i skutkowało wydaniem nieprawidłowej decyzji,

- art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej pomimo znikomej wagi naruszenia prawa.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 132 k.p.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przed organem I instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postepowania w sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wskazaną na wstępie decyzją z dnia 20 stycznia 2022 roku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji przywołało art. 40 ust. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 10 i ust. 12 u.d.p. i podało, iż na podstawie delegacji zawartej w art. 40 ust. 8 u.d.p. Rada Miasta Krakowa wydała w dniu 5 grudnia 2019 roku uchwałę̨ Nr XXX/789/19 w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Następnie Kolegium wskazało, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Podniosło, iż z akt sprawy wynika, iż przyjęta przez organ I instancji powierzchnia tablicy reklamowej, zlokalizowanej przy ul. [...] w K., ujawnionej podczas kontroli ulicy [...] w K. w dniu 12 lipca 2021 roku została wyliczona prawidłowo i określona jako tablica o zmiennej powierzchni reklamowej całkowicie wynoszącej 13,39 m2, tj. jako tablica jednostronna o pow. 5,25 m (szerokość) x 2,55 m (wysokość). Okoliczność́ ta została wykazana w materiale dowodowym, tj. w protokole z dnia 12 lipca 2021 roku, gdzie wskazano wyniki pomiarów tablicy reklamowej oraz sposób jej wymierzania. Tablica opatrzona jest logiem spółki, która zajmuje się m.in. pośrednictwem w sprzedaży miejsca na cele reklamowe oraz działalnością̨ reklamową. W ocenie Kolegium ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji kartograficznej wynika, że zajęcie danego terenu nastąpiło w granicach pasa drogowego. Ulica [...] jest własnością̨ Gminy Miejskiej Kraków i w całości jest użytkowana jako droga powiatowa (w rozumieniu przepisów art. 6a u.d.p.) oraz znajduje się̨ w zarządzie Zarządu Dróg Miejskiej Kraków. Organ zamieścił w materiale dowodowym mapę ewidencyjną z zaznaczonym pasem drogowym oraz przedmiotową reklamą, co także szczegółowo widać na zdjęciach. Następnie Kolegium wskazało, że stawka za umieszczenie tego typu nośnika reklamowego powinna być zakwalifikowana do kategorii opisanej w § 5 ust. 1 pkt 8 w/w uchwały nr XXX/789/19 Rady Miasta Krakowa tj. "inne reklamy". Kolegium dokonało weryfikacji wysokości kary i stwierdziło, iż została ona wymierzona w sposób prawidłowy. Nadto Kolegium oceniło jako wyczerpujące rozważania organu I instancji w zakresie możliwości odstąpienia od nałożenia kary na podstawie przepisów art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 189f § 2 k.p.a.

S. spółka z o. o. z siedzibą w W. w skardze do WSA w Krakowie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i rozważenie przez Sąd zasadności uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa:

a) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego pomimo, iż waga naruszenia prawa jest znikoma, a spółka zaprzestała naruszenia prawa,

b) art. 189d k.p.a. poprzez niezastosowanie w przedmiotowej sprawie dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, w konsekwencji tego nie umorzenie postępowania,

c) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną, podczas gdy w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, gdyż organ nie dysponował urzędowym dokumentem geodezyjnym aktualnym na dzień wydania decyzji, z którego wynikałby przebieg granicy pasa drogowego oraz wskazana kolizja reklamy z tym pasem i takiego dokumentu nie uzyskano na etapie postępowania odwoławczego, znajdująca się w aktach sprawy mapa nie zawiera jakichkolwiek danych identyfikacyjnych,

d) art. 40 ust. 12 w związku z przepisem art. 4 ust. 1 u. d. p. poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego,

e) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez: niewykazanie przebiegu granic pasa drogowego, brak powołania się na ustalone granice pasa drogowego wraz z datą, od której takie granice obowiązują, a także podstawy prawnej ich wytyczenia, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nienależyte uzasadnienie decyzji - i w konsekwencji błędne wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia na spółkę kary za zajecie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

W uzasadnieniu skargi spółka podniosła m.in., że z uwagi na znikomą wagę i okoliczności naruszenia prawa, znikomy stopień przyczynienia się skarżącego do popełnienia czynu, dobrowolne działanie podjęte przez skarżącego celem uniknięcia naruszenia, brak korzyści jakie skarżący miały osiągnąć z tego działania organ winien postępowanie umorzyć. W dalszej kolejności skarżąca wskazała, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie przedstawia linii granicznych wydzielających pas drogowy, niemożliwe jest stwierdzenie, gdzie linie te przebiegają, tzn. gdzie zaczyna się i kończy pas drogowy, zatem stwierdzenie, że reklama zajmowała pas drogowy jest bezpodstawne i stoi w sprzeczności z przepisem art. 81a k.p.a. Co więcej, w aktach brak jest jakichkolwiek dowodów w oparciu, o które można byłoby przyjąć, że organ w osób jednoznaczny i prawidłowy dokonał pomiaru reklamy. Brak jest też informacji, jakim urządzeniem rzekomy pomiar był dokonywany.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegom Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, utrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia.

Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 roku, poz. 1376 - dalej u.d.p.) pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 39 ust. 1 u.d.p. pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 u.d.p.). Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżąca zamontowała reklamę na działce [...] obr. [...] jedn. ewid. Ś. w K. oraz nie uzyskała zezwolenia na umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Skarżąca nie kwestionowała również ustalenia organów zgodnie z którym reklama była usytuowana na ww. terenie w dniach od 12 lipca do dnia 21 lipca 2021 r. Główne zarzuty skargi skupiały się natomiast wokół niewykazania przez organy, że przedmiotowa tablica reklamowa została umieszczona w granicy pasa drogowego. Sąd podzielił zastrzeżenia skarżącej spółki w tym zakresie.

Ustalenie przebiegu pasa drogowego oraz dokładnego miejsca umieszczenia urządzenia reklamowego mają podstawowe znaczenie dla możliwości wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Jej nałożenie musi zostać poprzedzone jednoznacznym ustaleniem, że urządzenie zostało umieszczone w pasie drogowym.

Analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji dołączona została wyłącznie kserokopia mapy bez jakichkolwiek oznaczeń z narysowaną linią w kolorze czerwonym, który oznaczać miał - jak się wydaje – granicę pasa drogowego, jak i wskazaniem usytuowania tablicy reklamowej oraz informacja opisowo-graficzna z mapy ewidencyjnej i rejestru gruntów, z której wynika jedynie, że działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. Ś. w K. stanowi własność Gminy Kraków i oznaczona jest symbolem "dr" (drogi). W związku z powyższym należy zauważyć, że niewystarczające będzie powołanie się przez organy, że w ewidencji gruntów i budynków dany obszar został oznaczony symbolem "dr". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, iż "w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Zgodnie z pkt 2 tego artykułu drogą jest natomiast budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Przytoczone definicje potwierdzają również tezę, że droga i pas drogowy to nie są pojęcia tożsame, gdyż droga stanowi budowlę, pas drogowy zaś to wyłącznie grunt, na którym zlokalizowana jest droga wraz z urządzeniami funkcjonalnie z nią związanymi. Należy dalej zauważyć, że stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych "Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi". Treść art. 4 ustawy o drogach publicznych świadczy o tym, że akt ten dotyczy wszystkich rodzajów dróg, a nie tylko publicznych. (...) Analiza regulacji prawnych dotyczących prowadzenia ewidencji gruntów i budynków prowadzi do wniosku, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające do ustalenia, czy na danym terenie znajduje się pas drogowy, czy też budowla w postaci drogi w przedstawionym wcześniej rozumieniu tych pojęć" (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. II FPS 2/13; powołane orzeczenia opublikowane są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Należy zwrócić uwagę, że po wydaniu decyzji organu I instancji, do akt sprawy dołączone zostały dokumenty w postaci: certyfikatu urządzenia pomiarowego, a także potwierdzone za zgodność mapy: ewidencyjna i zasadnicza oraz wypis z rejestru gruntów. W ocenie Sądu, pomimo, że organ II instancji dysponował dodatkowym materiałem dowodowym, przedłożone mapy w dalszym ciągu nie pozwalają na zweryfikowanie poprawności twierdzenia organów co do przebiegu granicy pasa drogowego. Na wskazanych mapach odręcznie zaznaczono miejsce, w którym zlokalizowano tablicę reklamową, jak również naniesiono linię graniczną pasa drogowego. Nie sposób jednak zweryfikować poprawności dokonanej czynności albowiem nie wiadomo w oparciu o jakie dokumenty pracownik urzędu ustalił taki właśnie przebieg pasa drogowego. Wątpliwości budzi również odwzorowanie na mapach usytuowania samego urządzenia reklamowego ponieważ (przy uwzględnieniu różnej skali map) na mapie ewidencyjnej tablica znajduje się bliżej granicy pasa drogowego niż na mapie zasadniczej.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom (Dz. U. z 2005 r., nr 67, poz. 582, dalej "rozporządzenie") dla dróg publicznych jest prowadzona ewidencja dróg (§ 1 rozporządzenia). Jak natomiast stanowi § 9 ust. 1 rozporządzenia ewidencja obejmuje następujące dokumenty ewidencyjne: 1) książkę drogi, której wzór określa załącznik nr 1 do rozporządzenia; 2) dziennik objazdu dróg, którego wzór określa załącznik nr 2 do rozporządzenia; 3) mapę techniczno-eksploatacyjną dróg, sporządzaną z zastosowaniem znaków umownych określonych w załączniku nr 3 do rozporządzenia; 4) książki obiektów mostowych oraz tuneli, których wzory określa załącznik nr 4 do rozporządzenia; 5) kartę obiektu mostowego, której wzór określa załącznik nr 5 do rozporządzenia; 6) wykazy obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów, których wzory określa załącznik nr 6 do rozporządzenia. Książkę drogi prowadzi właściwy zarządca drogi, oddzielnie dla każdego odcinka drogi (§ 10 rozporządzenia). W rozporządzeniu określono wzór książki drogi.

Istotnym dla ustaleń dotyczących nin. sprawy jest, iż w kolumnie 35 – pas drogowy podaje się dane dotyczące szerokości i powierzchni pasa drogowego, w którym znajduje się droga (ulica) oraz urządzenia związane z obsługą ruchu i ochroną środowiska, w formie zapisu S oraz P, gdzie S oznacza szerokość pasa drogowego, odpowiednio dla strony prawej i lewej; szerokość ta powinna wynikać z odpowiednich danych wpisanych w kolumnach 6 - 30 oraz 32, 33 i 34, natomiast P oznacza powierzchnię pasa drogowego dla odcinka drogi między przekrojami charakterystycznymi. Dane te nie zostały ustalone i przedstawione w trakcie niniejszego postępowania ani przez organ I, ani II instancji. Organy przyjęły bez weryfikacji (bez odwołania się w uzasadnieniach swoich decyzji do treści książki drogi), że reklama skarżącej znajduje się w pasie drogowym ul. [...].

Sąd podziela pogląd, że "(...) aby udowodnić, że dany obiekt znajdował się w pasie drogi publicznej, należy w pierwszej kolejności na mapie geodezyjnej wykazać - opierając się na treści książki drogowej - jaki jest przebieg granic pasa drogowego. Na tak przygotowanej mapie winna zostać przeprowadzona kolizja umieszczonego w pasie obiektu z liniami granicznymi pasa" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. VIII SA/Wa 885/18, por. też: wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2019 r. VI SA/Wa 2050/18).

W nin. sprawie na mapach zaznaczono co prawda fragment granicy pasa drogowego oraz lokalizację urządzenia reklamowego ale nie przedstawiono żadnych wymiarów. Nie sposób zatem stwierdzić w jaki sposób organ ustalił taki, a nie inny przebieg granicy pasa drogowego. Nie wskazano też czy osoba, która dokonała odręcznych oznaczeń na mapach legitymuje się odpowiednimi kwalifikacjami do dokonywania tego rodzaju czynności. Pozyskane w poczet materiału dowodowego dokumenty nie pozwalają na poczynienie jednoznacznych ustaleń istotnych z punktu widzenia przedmiotu nin. postępowania. W tym zakresie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a., nakazujących w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Zauważyć też należy, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do dołączonych po zakończeniu postępowania przed organem I instancji dokumentów w postaci map: ewidencyjnej oraz zasadniczej, nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego zgodnie z art. 136 k.p.a., wskazując jedynie, że granica pasa drogowego i umieszczenie w niej urządzenia reklamowego nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu, już sam fakt dołączenia tych dokumentów na etapie postępowania międzyinstancyjnego potwierdza wadliwość postępowania dowodowego w niniejszej sprawie.

Rację ma również skarżąca, zarzucając brak rozważenia przez organ II instancji możliwości zastosowania art. 189f § 2 k.p.a. Kolegium ograniczyło swoje wywody w tym zakresie do uznania stanowiska organu I instancji za wyczerpujące. Tymczasem w zakresie braku podstaw do zastosowania tego przepisu Prezydent Miasta Krakowa wskazał jedynie, że celem nałożenia kary administracyjnej jest nie tylko zastosowanie sankcji wobec podmiotu dokonującego naruszenia, ale także przywrócenie zaufania do porządku prawnego. Podniósł również, że nie można postawić w gorszej sytuacji podmiotu który podjął działania zmierzające do zgodnego z prawem uzyskania zezwolenia od podmiotu który pas zajął nielegalnie. W ocenie Sądu przedstawiona ocena abstrahuje jednak od konkretnej sytuacji w jakiej doszło do popełnienia deliktu. Należy stwierdzić, że zaktualizowanie się przesłanek nałożenia kary pieniężnej zawsze oznacza stan naruszenia prawa. Natomiast obowiązkiem organów w każdej sytuacji jest rozważenie czy nie zachodzą szczególne warunki które pozwolą na zastosowanie art. 189f § 2 kpa. Okoliczności te winny zostać odniesione do realiów danej sprawy, a tego w niniejszej sprawie zabrakło.

Mając powyższe na uwadze, uznając że skarga jest zasadna, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") uchylił decyzje organów obu instancji.

Rozpoznając sprawę ponownie organy, mając na uwadze powyższe uwagi, będą zobowiązane ustalić przebieg granicy pasa drogowego, a następnie odniosą do tych ustaleń miejsce, w którym umieszczona była tablica reklamowa. W razie pozytywnego zweryfikowania przesłanek nałożenia kary wnikliwie rozważą czy w sprawie nie ma zastosowania art. 189f k.p.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018, poz. 265). Na zasądzoną kwotę 2026 zł złożyły się: wpis od skargi w kwocie 209 zł, wynagrodzenie dla pełnomocnika 1800 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.