Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 449/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 71 ust. 1, 2 i 6 , art. 71 ust.2 pkt 9
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2017 r. sprawy ze skargi P.Ż. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania P.Ż. od decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia [...].01.2017 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja ta zapadła w następującym stanie sprawy.

W dniu 23 stycznia 2017r. P.Ż. wniósł do Powiatowego Urzędu Pracy pismo z prośbą o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych w związku z nowelizacją ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która została skierowana do byłych opiekunów osób niepełnosprawnych.

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] Starosta Powiatu odmówił przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...].01.2017r.

Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ I instancji powołał art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "b"; art. 71 ust.1;art.71 ust.2 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm. – dalej jako ustawa o promocji zatrudnienia) oraz art. 104 k.p.a.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P.Ż. wskazując, że rejestracji w urzędzie pracy dokonał 25 dni po śmierci osoby, którą się opiekował. Na dzień rejestracji okres opieki w 18 miesiącach wynosił 493 dni.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Wojewoda wskazał, że z akt sprawy wynika, że P.Ż. w dniu [...] czerwca 2016 r. dokonał rejestracji jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, po zaprzestaniu pobierania zasiłku dla opiekunów w związku ze śmiercią podopiecznej (matki) w dniu [...] maja 2016 r. Na dzień rejestracji strony brak było uregulowania prawnego umożliwiającego przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, którzy po śmierci podopiecznych stracili prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub zasiłku dla opiekuna. Takie uregulowania wprowadziła ustawa z dnia 6 października 2016 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz ustawy o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1940). Powyższa ustawa wprowadza dodatkowy przepis, który reguluje przyznanie prawa do zasiłku dla byłych opiekunów. Organ podał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni posiada okres uprawniający do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Od dnia 1 stycznia 2017 r. zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia "Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana".

W ocenie organu odwoławczego słusznie uznał organ I instancji, że zgodnie z brzmieniem nowelizacji, tylko osoby, które dokonają rejestracji po 01.01.2017r. po zaprzestaniu pobierania świadczenia wymienionego w art. 71 ust. 2 pkt 9 i spełnią pozostałe warunki ustawy, mogą starać się o nabycie prawa do zasiłku. W związku z tym, iż P.Ż. dokonał rejestracji jako osoba bezrobotna w dniu [...].06.2016r., gdy nie obowiązywał wskazany przepis, brak było podstaw do przyznania prawa do zasiłku.

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca nie może ustanawiać przepisów prawa, które wiązałyby skutki prawne ze zdarzeniami prawnymi mającymi miejsce w przeszłości - zasadna niedziałania prawa wstecz. Skutki zdarzeń prawnych powstałych pod rządem dawnego prawa należy oceniać według przepisów dotychczasowych. Nowa ustawa obowiązuje dopiero od chwili wejścia w życie i nie powinna zmieniać ocen prawnych dokonanych pod rządem dawnego prawa. Dlatego też słusznie uznał organ I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie można ponownie badać okresów uprawniających przypadających na dzień rejestracji, a jedynie co najwyżej na dzień wejścia w życie przepisu. Organ I instancji zasadnie wskazał, iż na dzień wejścia w życie nowelizacji art7 71 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia okres strony uprawniający do nabycia prawa do zasiłku wynosił 317 dni z wymaganych 365 dni.

W skardze P.Ż. zarzucił organowi II instancji brak analizy odwołania pod względem zgodności nowelizacji z ustawą zasadniczą. W ocenie skarżącego nowelizacja ustawy na podstawie, której odpierane są żądania skarżącego jest nieprzemyślanym aktem prawnym i wiążącym tylko dla części obywateli. Wojewoda zarówno w swoim postępowaniu, jak i postępowaniu organu I instancji nie doparzył się naruszeń prawa zagwarantowanego Konstytucją RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz.U. 2016. 1066 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U 2016. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę decyzji wydanych w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przy czym prawo do zasiłku dla osób posiadających status bezrobotnego uregulowane zostało w art. 71 tej ustawy. Organy obu instancji przyjęły, że skarżącemu nie przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych, o który wystąpił w dniu [...] stycznia 2017 r. ponieważ w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy tj. [...] czerwca 2016 r., nie spełniał warunków do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, określonych w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia, gdyż w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni nie był zatrudniony i nie spełniał pozostałych kryteriów określonych w tych przepisach.

Skarżący natomiast powoływał się na fakt, iż na dzień wystąpienia z wnioskiem o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych spełniał wymagane kryteria zgodnie z obowiązującym w tym dniu punktem 9 art. 71 ust. 2, który stanowi, że do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana. Przepis ten został dodany z dniem 1 stycznia 2017 r. przez art. 1 ustawy z dnia 6 października 2016 r. (Dz.U.2016.1940) zmieniającej ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organy z kolei twierdziły, że przepis ten nie może znaleźć zastosowania w przypadku skarżącego, gdyż nie obowiązywał w dniu jego rejestracji w powiatowym urzędzie pracy.

Nie było przy tym sporne, że skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie pracy pobierał zasiłek dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, a utrata prawa do tego zasiłku była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana.

Rozważając czy art. 71 ust. 2 pkt 9, który obowiązuje od 1 stycznia 2017 r. może uzasadniać przyznanie zasiłku po tej dacie osobie, która zarejestrowała się w urzędzie pracy przed tą datą, należało mieć na uwadze, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których prawo do zasiłku przysługuje od daty późniejszej aniżeli dzień zarejestrowania w urzędzie pracy.

Mianowicie przepisy ustępów 1 i 2 art. 71, na które powołują się organy stanowią, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, natomiast ustęp 6 art. 71, którego organy nie wzięły pod rozwagę, stanowi, że w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1.

Skoro zatem istnieje przepis stanowiący podstawę przyznania zasiłku dla bezrobotnych od daty późniejszej aniżeli dzień zarejestrowania, to zdaniem Sądu, nie ma przeszkód, aby przepis ten znalazł zastosowania per analogiam w sytuacji gdy bezrobotny po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w urzędzie pracy, występuje o przyznanie zasiłku na podstawie przepisu obowiązującego w dacie wystąpienia z tym wnioskiem, mimo że przepis ten nie obowiązywał w dacie rejestracji. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 września 1995 r. (sygn. akt III CZP 119/95, OSNC 1995 nr 12, poz. 180), "analogia legis stanowi jedną z technicznych metod wykładni prawa sensu largo. Zachodzi ona wówczas, gdy przedmiotem rozstrzygnięcia ma być stan faktyczny nieprzewidziany w ustawie, lecz zawierający elementy podobne do innego stanu faktycznego, uregulowanego ustawą. W takich wypadkach mamy prawo zastosować ustawę do podobnego stanu faktycznego zgodnie z zasadą ubi eadem legis ratio, ibi eadem legis dispositio". Także w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się stosowanie per analogiam rozwiązań normatywnych innych niż mające wprost zastosowanie do określonego zdarzenia (analogia legis), zwłaszcza w sytuacji gdy w ten sposób uniknąć można naruszenia konstytucyjnych zasad sprawiedliwości czy też równości, a nadto jest to racjonalne ze względów ekonomicznych i społecznych (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 462/14).

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, nie znajduje jakiegokolwiek sprawiedliwego uzasadnienia odmowa przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych skarżącemu, który przez wiele lat, w tym w okresie 18 miesięcy poprzedzających moment rejestracji, sprawował opiekę nad zmarłą osobą. Wobec wprowadzenia do porządku prawnego przepisu umożliwiającego nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobom, które sprawowały taką opiekę, niezastosowanie go wobec skarżącego naruszałoby konstytucyjne zasady sprawiedliwości i równości.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że organy administracji przy wydawaniu badanych rozstrzygnięć, naruszyły przepis art. 71 ust. 1, 2 i 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (art. 135 p.p.s.a.).

Ponownie rozpoznając sprawę, organy uwzględniając przedstawioną wyżej wykładnię przepisów prawa, winny raz jeszcze przeanalizować zebrany materiał dowodowy pod kątem posiadania przez skarżącego uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych.

Organy przy rozpoznaniu wniosku skarżącego powinny stosując uregulowanie art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uwzględnić obowiązujący w dniu złożenia tego wniosku art. 71 ust. 2 pkt 9 tej ustawy i zgodnie z art. 71 ust. 2 ustalić czy w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji tj. [...] czerwca 2016 r. (nie zaś dzień złożenia wniosku o przyznanie zasiłku) skarżący spełniał warunki określone w tym przepisie.