Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 303/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  86 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 29, art. 78
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w B.P. decyzją nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 51, art. 65 ust. 1, 3, 5 i ust. 6, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz. U. z 2004r. Nr 68 poz.622 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. a,c, art. 28, art. 31 ust. 1, rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1 z późno zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, Rozdział 2, Tom 4, str. 307), art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z dnia 11.1 0.1993r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, Rozdział 2, Tom 6, str. 3), Dyrektor Izby Celnej w B.P. po rozpatrzeniu odwołania Strony z dnia [...] od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. Nr [...] z dnia [...], określającą niezaksięgowaną kwotę należności, wynikającą z długu celnego od importowanego samochodu osobowego marki Toyota [...], sprowadzonego według dokumentu SAD Nr [...] z dnia [...], po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 stycznia 2008r., sygn. akt III SA/Lu 449/08,

postanawia utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji wskazał, że w dniu [...] Pan W.S., zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu według dokumentu SAD [...], samochód osobowy używany, marki Toyota [...], rok produkcji 1994, numer nadwozia [...]. Do zgłoszenia celnego strona dołączyła m. in. rachunek Nr [...] z dnia [...], oświadczenie o kosztach transportu, zaświadczenie o badaniu technicznym Nr [...] z dnia [...]. Zgłoszenie celne zostało przez organ celny przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym zgodnie z art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.

Jak dodał organ II instancji, Ministerstwo Finansów pismem Nr [...] z dnia [...] przekazało wykaz osób i firm niezidentyfikowanych przez szwajcarską administrację celną - sporządzony w oparciu o wyniki weryfikacji dokumentów handlowych dotyczących importowanych samochodów ze Szwajcarii. W wykazie nieistniejących firm została wymieniona firma MM A., [...] 302, 8105 R., w związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w Z. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] wszczął postępowanie celne z urzędu w sprawie określenia kwoty wynikającej z długu celnego od towaru dopuszczonego na podstawie dokumentu SAD j/w. Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] organ I instancji określił nie zaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego.

Następnie pismem z dnia [...] W.S. złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Wyjaśnił, iż przedmiotowy samochód nabył w dniu [...] na legalnym placu w Z. Płatność została dokonana gotówką w biurze firmy, gdzie otrzymano fakturę zgodnie z uiszczoną sumą, tj. [...] CHF. W/w rachunek W.S. przedstawił w wydziale komunikacji w Z. przy odbiorze dokumentów wyjazdowych samochodu, oraz na granicy szwajcarskiej gdzie dokonał odprawy wyjazdowej pojazdu. W żadnym z tych miejsc nie zakwestionowano tych dokumentów. Ponadto W.S. wskazał, iż Urząd Celny w Z. powołuje się na wykaz władz szwajcarskich z dnia [...] kiedy firma mogła już nie istnieć (zakup samochodu miał miejsce w maju 2004r.) oraz na fakt, że samochód został zakupiony bez szwajcarskich badań technicznych, a taki pojazd na rynku tego kraju ma wartość niższą nawet o 60 %, ze względu na konieczne naprawy (auto po przyprowadzeniu do kraju wymagało szeregu napraw mechanicznych i blacharskich), które są tam bardzo drogie.

Dyrektor Izby Celnej w B.P. po przeprowadzeniu postępowania, decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 31.01.2008r. sygn. SA/Lu 449/07, uchylił ją.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku, Sąd nie podzielił stanowiska organów celnych co do istnienia przesłanek do zakwestionowania wartości transakcyjnej, wskazał jednocześnie na naruszenie art. 122, art. 187§ 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz.622 ze zm.) poprzez nie wykazanie przez organ celny faktu nieistnienia firmy MM A. w dniu sprzedaży pojazdu, tj. w dniu [...] Sąd zwrócił ponadto uwagę na fakt, że w aktach sprawy znajduje się pismo Ministerstwa Finansów z dnia [...], w którym wskazuje się, że szwajcarska administracja celna wyjaśniła, iż gdy przekazywana jest informacja, że firma jest nie do odnalezienia, oznacza to, że nie stwierdzono, aby taka firma kiedykolwiek istniała, zarówno w bazach danych, jak i pod wskazanymi adresami. W aktach sprawy brak jest jednak takiego pisma szwajcarskiej administracji celnej, z treści którego to wynika.

Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w B.P. wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jednak W.S. nie miał nic nowego do powiedzenia w sprawie, a swoje stanowisko przedstawił w poprzedniej korespondencji i w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym.

Jak wyjaśnił organ II instancji, wartość celna towarów określana jest dla celów stosowania Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, jak również środków pozataryfowych, określonych odrębnymi przepisami wspólnotowymi i mających zastosowanie w wymianie towarowej (art. 28 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Wspólnota Europejska jak wszystkie kraje członkowskie WTO opiera swoje reguły dotyczące ustalania wartości celnej na Porozumieniu o stosowaniu artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu GATT (porozumieniu w sprawie wartości celnej), które zostało podpisane w roku 1994. Zgodnie z tym Porozumieniem wartość celna jest ustalana głównie na bazie wartości transakcyjnej.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie artykułów 32 i 33.

W myśl art. 181 a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Stosownie do treści art. 181 a ust. 2 Rozporządzenia Wykonawczego w przypadku, gdy organy celne mają takie uzasadnione wątpliwości, to mogą żądać, zgodnie z art. 178 ust. 4 tego rozporządzenia, przedstawienia uzupełniających informacji. Kluczowym elementem postępowania wyjaśniającego jest wykazanie przez organy celne istnienia uzasadnionych wątpliwości, o których mowa wart. 181 a ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego.

W myśl art. 51 ustawy - Prawo celne, organ celny, w drodze decyzji, określa kwotę należności wynikającą z długu celnego powstałego na podstawie art. 202-205, art. 210, art. 211 i art. 216 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a także niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego, gdy istnieją podstawy do jej zaksięgowania retrospektywnego na podstawie art. 220 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Jak dodał organ odwoławczy, pismem Nr [...] z dnia [...] szwajcarska administracja celna poinformowała polskie organy celne, że firma MM A.([...] 302, 8105 R.) nie istnieje, informacja ta została potwierdzona w piśmie Nr [...] z dnia [...]. W oparciu o wyniki weryfikacji dokumentów handlowych dotyczących importowanych samochodów pochodzących ze Szwajcarii, został opracowany przez Departament Kontroli Celno-Akcyzowej i Kontroli Gier Ministerstwa Finansów wykaz osób i firm niezidentyfikowanych przez szwajcarską administrację celną i przekazany za pismem Nr [...] z dnia [...] Dyrektorom Izb Celnych.

Organ II instancji wyjaśnił, iż weryfikacja została przeprowadzona w oparciu o Protokół dodatkowy z dnia 9 czerwca 1997r. w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych będący załącznikiem do Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, a Konfederacją Szwajcarską, uzupełniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, a Konfederacją Szwajcarską o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (Dz.Urz.WE L 169 z 27.06.1997 str. 77, Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 2 t.8, str. 306). Zgodnie z w/w protokołem organ, do którego kierowany jest wniosek, w zgodzie ze swoim ustawodawstwem, podejmuje konieczne kroki w celu dostarczenia wszystkich dokumentów, powiadomienia o wszystkich decyzjach jak również innych odpowiednich dokumentach, które stanowią cześć danej procedury wchodzące w zakres tego Protokołu ze względu na adresata zamieszkującego lub mającego siedzibę na tym terytorium (art. 5 w/w Protokołu) Organ, do którego kierowany jest wniosek przekazuje informacje o wynikach dochodzeń, organowi wnioskującemu, w formie dokumentów, poświadczonych kopii dokumentów, sprawozdań i tym podobnych (art. 8 w/w Protokołu). Uzyskane informacje wykorzystuje się w przypadku postępowań sądowych lub administracyjnych, wszczętych z powodu niezastosowania ustawodawstwa celnego. Umawiające się strony mogą wykorzystywać uzyskane informacje zgodnie z Postanowieniami protokołu jako dowody w protokołach, sprawozdaniach, zeznaniach, jak i postępowaniach i oskarżeniach wniesionych do sądu (art.11 w/w Protokołu).

Dyrektor Izby Celnej wskazał w tym miejscu na art. 78 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92, zgodnie z którym po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia celnego i jeżeli stwierdzą, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane to podejmują niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

Jak podkreślił organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie zakwestionowano wartości wynikającej z rachunku załączonego do zgłoszenia celnego, do momentu otrzymania informacji od szwajcarskich władz celnych. Po ich uzyskaniu, zakwestionował wiarygodność dokumentu handlowego, na podstawie którego ustalono wartość celną samochodu, importowanego wg. dokumentu SAD Nr [...] z dnia [...] i decyzją Nr [...] z dnia [...] po przeprowadzeniu postępowania celnego określił niezaksięgowaną kwotę wynikającą z długu celnego.

Dyrektor Izby Celnej zauważa, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest, czy w momencie zakupu tj. w dniu [...] przedmiotowego samochodu przez W.S. istniała firma MM A. ([...] 302, 8105 R.), czy też nie istniała. W tej sytuacji, organ odwoławczy przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego, pismem Nr [...] z dnia [...] wystąpił z prośbą do Izby Celnej we W., o przesłanie kopii wniosków skierowanych do Ministerstwa Finansów, z treści których wynikałoby, za jaki okres przeprowadzona była weryfikacja faktur w firmie MM A., [...] 300, 8105 R.

Następnie pismem Nr j/w z dnia [...], Dyrektor Izby Celnej w B.P. wystąpił do Departamentu Kontroli Celno-Akcyzowej i Kontroli Gier Ministerstwa Finansów, z prośbą o przesłanie potwierdzonego za zgodność z oryginałem urzędowego tłumaczenia pisma szwajcarskiej administracji celnej, zawierającego stwierdzenie, że "gdy przekazywana jest informacja, że jakaś firma jest nie do odnalezienia, oznacza to, że nie stwierdzono, aby taka firma kiedykolwiek istniała, zarówno w bazach danych, jak i pod wskazanymi adresami." Stwierdzenie powyższe przytoczone było w piśmie Ministerstwa Nr [...] z dnia [...].

W dniu [...] do Izby Celnej w B.P. wpłynęła odpowiedź Izby Celnej we W., z treści której wynika, że weryfikacja faktur w firmie MM A., [...] 300, 8105 R., dotyczyła stycznia 2005r. Departament Kontroli Celno-Akcyzowej i Kontroli Gier Ministerstwa Finansów pismem z dnia [...] Nr [...] poinformował, że oryginał przedmiotowego pisma szwajcarskiej administracji celnej, na podstawie którego można sporządzić urzędowe tłumaczenie, został przekazany do Izby Celnej w B.P. za pismem [...] z dnia [...].

Wobec powyższego organ odwoławczy dokonał urzędowego tłumaczenia pisma szwajcarskiej administracji celnej Nr [...] dnia [...] z treści którego wynika m. in., że: "W sprawie wcześniejszej lub aktualnej egzystencji firm oraz osób wymienianych w Państwa prośbach o pomoc urzędową, przeprowadzamy wszelkie możliwe dla nas wyjaśnienia na podstawie dostępnych nam baz danych. Gdy informujemy Państwa, że dana firma nie mogła być znaleziona, to należy rozumieć to w taki sposób, że w tych bazach danych oraz pod podanymi adresami (np. wyjaśnienia wynajmujących, sąsiadów etc.) nie można było uzyskać żadnych informacji, że firma taka kiedykolwiek istniała". Z dalszej części pisma wynika, że" ... te osoby, które używają fikcyjnych faktur oraz pieczątek, chętnie jako adres nieistniejącej firmy podają znane place handlowe dla samochodów używanych w R., S. i W.".

Co prawda, weryfikacja w niniejszej sprawie dotyczyła stycznia 2005r., a sprzedaż przedmiotowego pojazdu miała miejsce w dniu [...], to jednak zdaniem organu odwoławczego, ustalenia szwajcarskiej administracji celnej są jednoznaczne. W wyniku podjętych przez nią działań (wyjaśnienia wynajmujących, wyjaśnienia sąsiadów) okazało się, że nikt o przedmiotowej firmie pod wskazanym adresem nie słyszał. Nie było o niej również żadnych informacji w dostępnych bazach danych. W świetle powyższych ustaleń, wynikających z pisma szwajcarskiej administracji celnej Nr [...] z dnia [...] bezspornie wynika, że przedmiotowa firma nigdy nie istniała.

Organ II instancji podniósł także, że zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy Prawo celne, organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. W przedmiotowej sprawie polski organy celne przyjęły dokumenty sporządzone przez szwajcarskie władze celne za dowód w sprawie i na ich podstawie ustaliły stan faktyczny sprawy. Zauważyć także, że w/w pisma szwajcarskich służb celnych są niewątpliwie dokumentami urzędowymi. Federalna Administracja Celna jest organem powołanym (właściwym) do sporządzenia takich dokumentów i dokumenty te dotyczą zakresu działania tego urzędu. Stanowisko takie, odnośnie potraktowania pisma szwajcarskiej administracji celnej jako dokumentu urzędowego podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 6 września 2007r., sygn. Akt III SA/Lu 247/07(niepublikowany).

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, organ I instancji w decyzji j/w w trybie art. 31 ust. 1 WKC mając na uwadze stan prawny oraz ustalenia faktyczne prawidłowo określił wartość celną sprowadzonego samochodu na kwotę [...].

Skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w B.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł W.S. Wniósł w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B.P. wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał w niej swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa, zatem skarga podlega oddaleniu. Przede wszystkim należy podnieść, że działania organów administracji w niniejszej sprawie odbywały się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie jest określenie wysokości należności wynikającej z długu celnego. Jednak sprawą, która stanowi podstawę rozstrzygnięcia jest ustalenie wiarygodności informacji dotyczących szwajcarskiej firmy, od której skarżący nabył samochód.

Materialno-prawną podstawą rozstrzygnięcia stanowi art. 29 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustalającego Wspólnotowy Kodeks Celne, zwany w dalsze części WKC. Zgodnie z brzmieniem wskazanego przepisu wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary (...). Ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego.

Należy także wskazać, iż zgodnie z art. 78 WKC organy celne po dokonaniu zwolnienia towarów mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

W związku z wątpliwościami jakie organ I instancji powziął co do rzetelności wartości celnej wskazanego samochodu, przeprowadzono kontrolę dokumentów oraz danych dotyczących pojazdu. W trakcie kontroli polski organ celny zwrócił się do władz celnych w Szwajcarii o zbadanie autentyczności podanych danych związanych z zakupem pojazdu.

W sprawie niniejszej został już wydany wyrok przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie III SA/Lu 449/07. Uchylono nim decyzję Dyrektora Izby Celnej w B.P. z dnia [...], dotyczącą długu celnego od importowanego samochodu osobowego marki Toyota [...] sprowadzonego ze Szwajcarii. W wyroku Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania. Organom administracji zarzucono błędną ocenę dowodów w sprawie, koncentrujących się wokół ustalenia istnienia firmy (organy administracji celnej uznały, że taka firma nie istniała w dacie zakupu samochodu), od której skarżący nabył samochód, a tym samym kwestionowanie rachunku i wynikającej z niego wartości transakcyjnej towaru.

W wyroku zobowiązano organ celny do ustalenia, czy i na podstawie jakich dowodów można uznać, że firma MM A. nie tylko nie istnieje w dacie jej poszukiwania, ale i w dacie deklarowanej przez skarżącego sprzedaży pojazdu. Jeżeli organ uzna, że wynika to z określonych dokumentów pochodzących od władz szwajcarskich, podda je ocenie prawnej. Jeśli nie będzie takimi dysponował, to ponownie winien rozważyć zasadność podważania wiarygodności deklaracji celnej skarżącego.

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie organy celne dokonały ponownej weryfikacji informacji dotyczącej istnienia firmy MM A. Pismem Nr [...] z dnia [...] szwajcarska administracja celna poinformowała polskie organy celne, że firma MM A. ([...] 302, 8105 R.) nie istnieje, informacja ta została potwierdzona w piśmie Nr [...] z dnia [...]. Co prawda, weryfikacja w niniejszej sprawie dotyczyła stycznia 2005 r., a sprzedaż przedmiotowego pojazdu miała miejsce w dniu [...] to jednak należy przyjąć za trafną argumentację organu odwoławczego, że ustalenia szwajcarskiej administracji celnej są jednoznaczne. W wyniku podjętych przez nią działań ( wyjaśnienia wynajmujących, wyjaśnienia sąsiadów) okazało się, że nikt o przedmiotowej firmie pod wskazanym adresem nie słyszał. Nie było o niej również żadnych informacji w dostępnych bazach danych. W świetle powyższych ustaleń, wynik ających z pisma szwajcarskiej administracji celnej Nr [...] z dnia [...] bezspornie wynika, że przedmiotowa firma nigdy nie istniała. Wobec tego należy stwierdzić, że zasadne było zakwestionowanie zgłoszenia celnego dokonanego przez skarżącego według dokumentu SAD [...] i określenie nie zaksięgowanej kwoty należności wynikających z długu celnego.

Na zakończenie należy podkreślić, że dokumenty szwajcarskiej administracji celnej winny być traktowane jako dokumenty urzędowe. Zgodnie z treścią art. 194 Ordynacji podatkowej dokument urzędowy to dokument sporządzony w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub innej jednostki, jeśli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Ordynacja nie ogranicza pojęcia dokumentów urzędowych do dokumentów krajowych. Dokumentem urzędowym jest także dokument sporządzony przez organy władzy publicznej innego państwa i honorowany przez władze RP na podstawie odrębnych przepisów.

Dokumenty urzędowe mają zwiększoną moc dowodową i stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ który prowadzi postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu. Skoro pismo szwajcarskich władz celnych uznane zostało za dokument urzędowy to stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo zaświadczone, dopóki nie zostanie udowodnione, że dokument ten nie jest prawdziwy albo gdy oświadczenia organu jest niezgodne z prawdą. W przedmiotowej sprawie nie zostało udowodnione, że dokument jest nieprawdziwy, czy też że informacje w nim zawarte są niezgodne z prawdą. Wobec czego polskie organy celne nie miały podstaw do zakwestionowania prawdziwości dokumentu (tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 września 2007 r. , sygn. akt III SA/Lu 247/07).

Zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy Prawo celne- organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. W przedmiotowej sprawie polskie organy celne, przyjęły dokumenty sporządzone przez szwajcarskie władze celne za dowód w sprawie i na jego podstawie, właściwie ustaliły stan faktyczny sprawy. Reasumują należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązującego prawa. Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego właściwie ustalił stan faktyczny sprawy.

Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.