Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 829/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 317 ust. 1 i 1a, art. 318 ust 1, art. 275, art. 276
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.),, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2010 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej odroczenia terminu płatności podwyższonej opłaty za wprowadzanie ścieków do wód bez pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]roku, nr [...], Marszałek Województwa [...] odroczył "A" Spółce z o.o. w R. (dalej PWiK w R. ) termin płatności podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska w I kwartale [...] r. z tytułu wprowadzania, bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, ścieków do wód. Na wniosek PWiK decyzja ta, w części odnoszącej się do zlewni oczyszczalni "B", została następnie zmieniona decyzjami Marszałka Województwa [...] z dnia [...]r., nr [...] i z dnia [...] r., nr [...]. Ostatnio wymienioną decyzją, wydaną w oparciu o art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej Kpa, ustalony został na dzień [...] roku, nowy termin odroczenia płatności podwyższonej opłaty za odprowadzanie ścieków do wód zlewni oczyszczalni "B" w I kwartale [...] roku. Jednocześnie decyzją tą zmieniony został wskazany w podstawie prawnej decyzji zmienianej art. 317 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) na przepis art. 317 ust. 1a tej ustawy oraz zastąpiony został załącznik nr 1 do tej decyzji zawierający harmonogram realizacji przedsięwzięcia.

Kolejnym wnioskiem z dnia [...]r. PWiK w R. wystąpiło o zmianę decyzji z dnia [...] r., domagając się odroczenia terminu płatności podwyższonej opłaty za odprowadzanie ścieków do zlewni oczyszczalni "B" do dnia [...]r. (wniosek ten dotyczył w sumie zmiany 18 decyzji Marszałka Województwa [...]). W uzasadnieniu wniosku podmiot podał, że kontynuuje prace prowadzone w ramach pozyskanych przez miasto R. funduszy przedakcesyjnych dla przedsięwzięcia "[...]". Jednocześnie wskazał, że proponowany termin odroczenia podwyższonych płatności jest zgodny z art. 317 ust. 1a ustawy Prawo ochrony środowiska, bowiem inwestycja polegająca na uporządkowaniu gospodarki wodno-ściekowej na terenie R. została ujęta w krajowym programie oczyszczania ścieków komunalnych. "A" wyjaśniło jednocześnie, że zmiany terminów realizacji przedsięwzięcia wynikły z przyczyn od niego niezależnych z uwagi na odstąpienie od realizacji kontraktu przez "C" S.A. i konieczność wyłonienia w drodze przetargów nowych wykonawców.

Pismem z dnia [...]r. Marszałek Województwa [...] wezwał PWiK w R. do uzupełnienia złożonego wniosku. Wskazał, że z dołączonego do niego harmonogramu realizacji przedsięwzięcia wynika, iż ma ono zostać zakończone do końca 2009 r., a w złożonym wniosku "A" domaga się odroczenia terminu płatności podwyższonych opłat do [...]r. Marszałek zauważył także, że dołączona do wniosku decyzja Komisji Europejskiej jako termin ukończenia inwestycji wskazuje dzień [...]r. Organ wezwał jednocześnie "A" do wyjaśnienia, dlaczego przedmiotowy wniosek został złożony dopiero po dniu [...]r., skoro decyzja Komisji Europejskiej o wydłużeniu terminu realizacji inwestycji zapadła już [...]r. Na złożenie wyjaśnień i uzupełnienie złożonego wniosku wyznaczony został siedmiodniowy termin, stosownie do art. 64 § 2 Kpa.

Pismem z dnia [...]r. PWiK w R. wniósł o przedłużenie wyznaczonego terminu o 21 dni. W odpowiedzi Marszałek Województwa pismem z dnia [...]r. poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu złożonego wniosku bez rozpoznania wyjaśniając stronie, że termin z art. 64 § 2 Kpa jest terminem ustawowym i nie podlega przedłużeniu. Organ poinformował jednocześnie, że uzupełnienie wniosku po wyznaczonym terminie będzie skutkować wszczęciem nowego postępowania administracyjnego.

Pismo PWiK w R. , które wpłynęło do Urzędu Marszałkowskiego w dniu 21 marca 2008 r., wszczęło kolejne postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznych ustalających terminy płatności podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska, w częściach dotyczących zlewni oczyszczalni "B", w tym m.in. wszczęło postępowanie w sprawie zmiany decyzji z dnia [...]r., nr [...], ustalającej odroczone terminy płatności za I [...]r. (zmienionej m.in. decyzją z dnia [...]r.). W wyniku rozpatrzenia tego wniosku decyzją z dnia [...]r., nr [...] , Marszałek Województwa [...] odmówił zmiany przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podał, że wniosek "A" został złożony już po upływie terminu ukończenia inwestycji ustalonego w decyzji o odroczeniu terminu płatności, tj. po dniu [...]r. Wskazał ponadto, że w związku z postanowieniami art. 317 ust. 1 lub ust. 1a ustawy Prawo ochrony środowiska nie można wydłużyć terminu realizacji przedsięwzięcia. W ocenie organu wydanie decyzji pozytywnej dla strony świadczyłoby o niewywiązywaniu się przez organ z obowiązku przewidzianego w art. 320 ust. 1 powyższej ustawy. Nadto, w trakcie poprzednio prowadzonego postępowania w sprawie zmiany terminu odroczenia płatności opłaty środowiskowej, zakończonego decyzją z dnia [...]r., strona nie wskazywała na zgodę Komisji Europejskiej na przesunięcie na dzień [...]r. terminu zakończenia inwestycji. Powyższe dowodzi, że PWiK w R. już w [...]r. składając wniosek o zmianę decyzji odraczających terminy płatności mogło uwzględnić zmiany poczynione przez Komisję Europejską i wnioskować o wydłużenie terminu zakończenia realizacji zadania do dnia [...]r.

Odwołanie od powyższej decyzji Marszałka Województwa [...] wniosło PWiK w R., wskazując, że z przyczyn od niego niezależnych terminy realizacji zadań w ramach projektu "[...]" przy uwzględnieniu procedur unijnych uległy przedłużeniu. Powyższa okoliczność uzasadnia wniosek o zmianę daty odroczenia terminu płatności dla podwyższonej opłaty z dnia [...]r. na dzień [...]r. w części dotyczącej zlewni oczyszczalni "B". Ponadto wniosek w tym przedmiocie mógł być złożony dopiero po dniu [...]r., bowiem dopiero w tym dniu "A" otrzymało pozytywne rozstrzygnięcie dotyczące wcześniejszego wniosku w kwestii przedłużenia daty odroczenia terminu płatności dla podwyższonej opłaty do dnia [...]r. Tymczasem negatywna decyzja w sprawie zmiany terminu odroczenia płatności opłat podwyższonych za korzystanie ze środowiska uniemożliwi realizację niektórych zadań związanych z likwidacją wylotów odprowadzających ścieki nieczyszczone bezpośrednio do wód powierzchniowych oraz spowoduje wydłużenie terminu wykonania poszczególnych zadań. Wzrost ww. opłat może spowodować zmniejszenie wysokości środków finansowych przeznaczonych na porządkowanie gospodarki ściekowej na terenie miasta R. Natomiast zmiana terminu odroczenia płatności opłaty podwyższonej do dnia [...]r. przyczyni się do osiągnięcia licznych celów, w tym ekologicznego, zdrowotnego, społecznego, organizacyjnego, prawnego oraz gospodarczego.

Na skutek tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało m.in., że stosownie do art. 318 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska wniosek o odroczenie terminu płatności opłaty albo kary powinien zostać złożony do właściwego organu przed upływem terminu, w którym powinny one być uiszczone, zaś zgodnie z ust. 6 tego przepisu organ, w drodze decyzji, odmawia odroczenia terminu płatności opłaty albo kary, jeżeli nie są spełnione warunki odroczenia określone ustawą.

W ocenie Kolegium termin, do którego strona może złożyć wniosek w przedmiocie odroczenia terminu płatności, ma charakter materialnoprawny i nie może zostać przywrócony. Nie oznacza to jednak, że terminy realizacji przedsięwzięcia, z uwagi na jego specyfikę oraz inne okoliczności nie mogą ulec zmianie w oparciu treść art. 155 Kpa. Jednak aby zmiana w opisanym trybie mogła nastąpić, wniosek o odroczenie podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska powinien zostać złożony przed upływem terminu określonego w wydanej już decyzji o odroczeniu. Nadto, zdaniem organu odwoławczego, art. 317 ust. 1a ustawy Prawo ochrony środowiska określając jako warunek odroczenia podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska lub administracyjnych kar pieniężnych – terminową realizację nie przewiduje możliwości uwzględnienia przyczyn ewentualnego niezawinionego przez realizującego przedsięwzięcie naruszenia terminu jego zakończenia.

Pismem z dnia [...]r. PWiK w R. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję Kolegium. Domagając się jej uchylenia podniosło zarzut naruszenia art. 318 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska przez błędne uznanie, że strona skarżąca nie złożyła wniosku o zmianę terminu odroczenia płatności podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska przed upływem terminu określonego w wydanej decyzji o odroczeniu. W uzasadnieniu skargi "A" wskazało, że z uwagi na obiektywne trudności w realizacji programu "[...]" w styczniu 2007 r. PWiK w R. wystąpiło z wnioskiem o zmianę terminu płatności podwyższonych opłat za korzystanie środowiska w okresie I kwartał [...] r. – I półrocze [...] r. z terminu upływającego w dniu [...]r. na termin [...]r. Decyzją z dnia

[...]r., nr [...] Marszałek Województwa [...] orzekł o odmowie zmiany tego terminu. Na skutek odwołania PWiK w R. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r., nr [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Natomiast decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia

[...] r., nr [...] , uwzględniająca termin odroczenia na dzień

[...]r. została doręczona stronie skarżącej w dniu [...] r.

W ocenie strony skarżącej dopiero powyższe doręczenie skutkowało realną możliwością wystąpienia z wnioskiem o kolejną zmianę terminu odroczenia płatności podwyższonych opłat do dnia [...] r., bowiem do dnia [...]r. obowiązującym strony skarżącej terminem odroczenia płatności był dzień [...]r. Ze względu na wskazane okoliczności PWiK w R. nie mogło zatem przed dniem [...]r. wystąpić z wnioskiem o zmianę terminu odroczenia płatności.

Nadto strona skarżąca zarzuciła organowi brak możliwości obrony przed wydaniem zaskarżonej decyzji, albowiem akt ten został wydany w dniu 24 października 2008 r., a zatem przed wyznaczonym na dzień [...]r. terminem rozprawy administracyjnej.

Udzielając odpowiedzi na skargę Kolegium wnosząc o jej oddalenie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów wskazało, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ nie sugerował konieczności wystąpienia o zmianę terminu przed dniem [...]r. W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie istniał wymóg złożenia wniosku o zmianę terminu przed dniem [...]r. i strona tego wymogu dopełniła. W postępowaniu w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej termin odroczenia na dzień [...]r. strona była uprawniona do modyfikowania swojego wniosku i wnoszenia o określenie terminu odroczenia w granicach wskazanych w art. 317 ustawy Prawo ochrony środowiska. Brak takiej modyfikacji i wydanie decyzji zmieniającej termin odroczenia na dzień [...]r. w dacie ostateczności tej decyzji zamknęło stronie drogę do skutecznego wnioskowania o kolejną zmianę terminu odroczenia, bowiem żaden wniosek złożony od tego momentu nie mógł już spełniać przesłanki złożenia przed upływem terminu, do którego opłata winna zostać uiszczona.

Nawiązując natomiast do kwestii pozbawienia strony możliwości obrony Kolegium podniosło, że przedmiotowa rozprawa nie dotyczyła przedmiotu postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, lecz odrębnego postępowania wszczętego na skutek kolejnego wniosku PWiK w R., zawartego w odwołaniu od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...]r., a dotyczącego decyzji tego organu z dnia [...]r. , nr [...].

Wnioskiem z dnia [...]r. PWiK w R. wystąpiło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o wznowienie kilkunastu postępowań w sprawie zmiany terminu odroczenia płatności podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska zakończonych decyzjami Marszałka Województwa [...] (w tym m. in. decyzją z dnia [...]roku, nr [...]). We wniosku tym, uzupełnionym następnie pismem z dnia [...]r., strona wystąpiła także o wznowienie postępowań zakończonych kilkunastoma decyzjami Kolegium utrzymującymi w mocy decyzje Marszałka Województwa [...]. Wśród tych decyzji wymieniona została decyzja Kolegium z dnia [...]r., nr [...].

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 9 lutego 2009 r. zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie, stosownie do treści art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej Ppsa, do czasu zakończenia postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem o wznowienie.

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Marszałek Województwa [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją ostateczną z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r., nr [...] utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy, zaś prawomocnym wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2010 r. (sygn. akt II SA/Gl 1108/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę PWiK w R. wniesioną na powyższą decyzję z dnia [...]r.

Jednocześnie decyzją z dnia [...]r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...]r., nr [...] i w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia

[...]r., nr [...]utrzymało powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 24 marca 2010 r. (sygn. akt II SA/Gl 19/10) oddalił skargę PWiK w R. wniesioną na powyższą decyzję z dnia [...]r.

Z uwagi na zakończenie powyższych postępowań nadzwyczajnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia [...]r. podjął zawieszone postępowanie w niniejszej sprawie.

Rozpoznając zaś przedmiotową sprawę merytorycznie Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W oparciu zaś o kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2007 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), należało dokonać kontroli tej decyzji.

W punkcie wyjścia rozważań należy stwierdzić, że zgodnie z art. 155 Kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Niewątpliwe decyzja odraczająca termin płatności opłaty podwyższonej stanowi pewną korzyść prawną dla strony zobowiązanej, tym samym należy do kategorii decyzji wskazanych w art. 155 Kpa. Zgoda strony o zmianę tej decyzji została natomiast wyrażona we wniosku o wszczęcie postępowania w tej sprawie. Również pozostałe przesłanki powyższej regulacji w postaci interesu społecznego oraz słusznego interesu strony zostały spełnione. Zresztą kwestia samej możliwości zmiany decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...]r., nr [...] w trybie art. 155 Kpa nie stanowiła zagadnienia spornego w niniejszej sprawie.

Rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wymagała natomiast kwestia, czy decyzja odraczająca termin zapłaty opłaty podwyższonej mogła zostać zmieniona w trybie art. 155 Kpa, następnie czy wniosek o zmianę powinien zostać złożony przed upływem terminu ustalonego w decyzji o odroczeniu i czy strona skarżąca dochowała tego terminu. W konsekwencji należało także ustalić czy organy administracji prawidłowo przyjęły materialnoprawny charakter terminu określonego w art. 318 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. W ocenie bowiem organów upływ terminu odroczenia przed złożeniem wniosku o zmianę decyzji uniemożliwia podjęcie decyzji pozytywnej.

Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, że materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z treścią art. 276 tej ustawy, podmiot który korzysta ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi podwyższoną opłatę za korzystanie ze środowiska, którą to opłatę, w myśl przepisu art. 277, wnosi na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska. Jak stanowi przepis art. 284, wysokość należnej opłaty podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie i zgodnie z art. 285 ust. 2 wnosi do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza. Zgodnie z art. 317 ust. 1 ustawy termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz kary pieniężnej odracza się na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska obowiązanego do ich uiszczenia, jeżeli realizuje on terminowo przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat albo kar w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia złożenia wniosku.

Z treści art. 317 ust. 1 powyższej ustawy, a zwłaszcza z zawartego w nim sformułowania "realizuje on terminowo przedsięwzięcie" wynika zatem, że jednym z warunków skutecznego złożenia wniosku o odroczenie terminu płatności podwyższonej opłaty (w przedmiotowej sprawie opłaty za korzystanie ze środowiska), jest jego złożenie w czasie, gdy inwestycja podejmowana w celu usunięcia przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat z tytułu korzystania ze środowiska jest w toku, a więc jest wykonywana, a jej proces inwestycyjny nie został zakończony, a nadto jest ona realizowana zgodnie z planem, bez żadnych opóźnień. Przemawia za tym również treść ustępu 4 art. 317 powołanej ustawy, który przewiduje, że termin płatności może być odroczony wyłącznie na okres niezbędny do zrealizowania przedsięwzięcia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać trzeba, że PWiK w R.kilkakrotnie występowało do właściwego organu z wnioskami w sprawie odroczenia terminu płatności podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska w I [...]r. dla zlewni oczyszczalni ścieków "B". Decyzją z dnia [...]r. nr [...], doręczoną stronie skarżącej w dniu [...] r. Marszałek Województwa [...] zmienił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] r. w ten sposób, że wyznaczył PWiK w R. nowy termin płatności opłaty podwyższonej za wprowadzanie bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego ścieków do wód w zlewni oczyszczalni "B" zastępując dzień [...]r. datą [...]r. Kolejnym wnioskiem z dnia [...]r. PWiK w R. wystąpiło o zmianę decyzji z dnia [...] r. i odroczenie do dnia [...]r. terminu płatności przedmiotowych opłat. We wniosku, zgodnie z art. 318 ust.3 ustawy Prawo ochrony środowiska, PWiK w R. wskazało wysokość opłaty, co do której wniosła o odroczenie terminu płatności oraz przedstawiła opis realizowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 317 ust.1 i załączyła harmonogram realizacji przedsięwzięcia, ze wskazaniem poszczególnych jego etapów. Jako datę zakończenia inwestycji, a jednocześnie datę odroczenia wskazała dzień [...] r., natomiast przedstawione w harmonogramie zadania realizowane w ramach inwestycji zostały przewidziane do końca [...] r. W związku z tym, biorąc pod uwagę treść art. 317 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, prawidłowo organ pierwszej instancji wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o właściwy harmonogram obrazujący całość przedmiotowej inwestycji w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 Kpa). Powyższy brak nie został jednak uzupełniony w wymaganym terminie, co skutkowało pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania. Pismem z dnia [...]r. PWiK w R. złożyło kolejny wniosek o zmianę decyzji z dnia [...]r. poprzez odroczenie terminu płatności podwyższonych opłat do dnia [...]r.

Tymczasem jak wynika z powołanego już art. 317 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska niezbędnym warunkiem uwzględnienia wniosku podmiotu korzystającego ze środowiska obowiązanego do uiszczenia opłat jest terminowa realizacja przedsięwzięcia, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat. Przy czym przepis ten nie przewiduje możliwości uwzględnienia jakichkolwiek powodów, ewentualnego niezawinionego przez inwestora bądź wykonawcę niezachowania terminu zakończenia przedsięwzięcia.

Zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że wiadomość o wyznaczeniu nowego terminu odroczenia płatności podwyższonych opłat na dzień [...]r. została przez ten podmiot powzięta dopiero w dniu [...]r., tj. w dacie doręczenia decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...]r. Jednakże należy również mieć na uwadze, że do tego dnia PWiK w R. obowiązywał termin [...]r. ustalony decyzją ostateczną z dnia [...]r. Tej okoliczności nie kwestionują także organy administracji. W ocenie Sądu już w toku postępowania odwoławczego dotyczącego zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...]r. PWiK w R. z uwagi na niezależne od niej okoliczności związane z postępowaniem toczącym się przed Komisją Europejską, mogło dokonać stosownej modyfikacji swojego wniosku z dnia [...] r. domagając się odroczenia płatności na dalszy okres bądź też złożyć odwołanie od tej decyzji. Zaniechanie w tym zakresie zamknęło drogę do skutecznego wnioskowania przez PWiK w R. o kolejną zmianę terminu odroczenia.

Podkreślić wymaga, że zgodnie z art. 318 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, wniosek o odroczenie terminu płatności opłaty albo kary powinien zostać złożony do właściwego organu przed upływem terminu, w którym powinny być one uiszczone. Zachowanie terminu do złożenia wniosku o odroczenie terminu płatności opłaty lub kary jest zatem warunkiem materialnoprawnym odroczenia płatności. Niezachowanie tego terminu skutkuje natomiast w myśl art. 318 ust. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska, odmową odroczenia terminu płatności opłaty za korzystanie ze środowiska, w tym opłaty podwyższonej (art. 293 ust. 1 powołanej ustawy). Decyzja ta nie ma wobec tego charakteru uznaniowego.

Nadto należy zwrócić uwagę na pogląd, podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym termin wskazany w art. 318 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska ma charakter materialnoprawny, a więc nie podlega przywróceniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1192/04 - Lex nr 164971 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 2784/03 – ZNSA 2006 r. nr 3, str. 102 i nast., oba orzeczenia opublikowane także na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć wypadnie, iż nawet przyjmując pogląd przeciwny, czyli wskazujący na procesowy charakter tego terminu, ewentualny wniosek PWiK w R. o przywrócenie uchybionego terminu nie mógłby odnieść zamierzonego skutku, gdyż byłby on złożony po terminie.

Jednocześnie nie znajduje uzasadnienia drugi z podniesionych zarzutów skargi, albowiem przed Kolegium toczy się kilka postępowań zainicjowanych wnioskami PWiK w R. , a przywołany przez stronę skarżącą termin rozprawy nie dotyczył przedmiotu postępowania zakończonego zaskarżoną w niniejszej decyzją.

W tej sytuacji skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

-----------------------

10