Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 258/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 22, art. 22b, art. 24 ust. 4 pkt 4, art. 92 ust. 1 i 4, zał. lp. 2.2.1., 2.2.2,
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 5
journal: Dz.U. 2000 nr 50 poz 601
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe - tekst jednolity.
article: art. 8, art. 156 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.) Sędziowie NSA Maria Jagielska del. WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] października 2010 r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 12 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., sygn. akt VI SA/Wa 1385/10 oddalił skargę A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

Sąd I instancji uwzględnił następujący stan sprawy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2009 r., nr [...] którą nałożono na A. D. karę pieniężną w kwocie 6000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 4 pkt 7, art. 18 ust. 1, art. 18b, art. 20 ust. 1 i ust. 1a, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.) oraz lp. 2.1 załącznika nr 2 do ustawy. Podstawą ustaleń faktycznych były wyniki kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] września 2009 r. w miejscowości O. pojazdu marki M. o nr rej. [...] odzwierciedlone w protokole kontroli podpisanym przez kierowcę. Zeznał on że, prowadzi własną działalność gospodarczą i podjął się kierowania (od dnia [...] sierpnia 2009 r.) pojazdem należącym do Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...] (dalej także: PW [...]"). W dniu kontroli rozpoczął pracę o godzinie 5:55 w miejscowości L. T. na linii regularnej O. – L. T. Tego dnia wykonał 6 kursów, wszystkie na trasie O.-L. T. Okazał wypis nr 5 z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej dla przedsiębiorcy A. D. P.W. "[...]" oraz zaświadczenie kierowcy o zatrudnieniu i spełnieniu wymogów ustawowych wydane również przez tego przedsiębiorcę. Jednocześnie kierowca okazał wypis nr 1 z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii O. – D. przez A. udzielone przez B. O. oraz wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii T. – L. T. przez R. i K. T. udzielone przez Wójta Gminy T. dla K. L. A. "[...]" Sp. z o.o. (dalej: K.L.A. "[...]" Sp. z o.o.). Okazane dokumenty otrzymał od Mirosława Domagały. Na kontrolowanym pojeździe znajdowało się oznaczenie K. L. A."[...]" Sp. z o.o. (dokumentacja fotograficzna).

K.L.A. "[...]" Sp. z o.o. wyjaśniły, że na dzień kontroli posiadały zezwolenia na wykonywanie przewozu osób na trasach O. – D. i T. – L. T., informując równocześnie, że spółka, wykonywanie przewozów na wskazanych trasach powierzyła skarżącej A. D. na podstawie art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, dalej: prawo przewozowe). Zarówno K.L.A. "[...]" Sp. z o.o., jak i strona skarżąca poinformowały organ odwoławczy, że trasa obu linii pokrywała się na odcinku D. S. – K. T., dlatego można przyjąć, że przewozy były wykonywane również pomiędzy miejscowościami D. – L. T.

W związku z powyższym stwierdzono, że skarżąca A. D. wykonywała transport drogowy osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii: L. T.-O. bez wymaganego zezwolenia. Na całej trasie L. T.-O. był wykonywany przewóz regularny. Organ odwoławczy ustalił, że zezwolenie nr [...] (T. – L. T.) dotyczyło przewozów regularnych specjalnych, a zezwolenie nr [...] (O. – D.) - przewozów regularnych. Wykonywany w dniu kontroli przewóz osób był następstwem połączenia dwóch odrębnych zezwoleń, określających różne rodzaje przewozu drogowego. Definicje przewozu regularnego i regularnego specjalnego wykluczają możliwość łączenia obu tych przewozów na długości jednej trasy, z uwagi na podmioty, do których kierowane są oba rodzaje przewozów.

Biorąc pod uwagę powyższe informacje organ odwoławczy wyjaśnił, iż przepis art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d. w powiązaniu z art. 5 Prawa przewozowego wprawdzie dopuszcza nawet wielokrotne powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi na całej powierzchni przewozu lub jej części, jednakże nie można tego utożsamiać ze stałym powierzeniem przewozów. Czym innym jest wykonywanie powierzonego przewozu w ramach danego zezwolenia na podstawie odrębnego zlecenia, a czym innym prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie regularnych przewozów. To ostatnie pojęcie jest szersze i obejmuje swym zakresem wykonywanie samego przewozu jak i czynności organizacyjne. Z zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego wynikało, że przewóz wykonywany kontrolowanym pojazdem miał charakter stały. W ocenie organu odwoławczego w świetle materiału dowodowego A. D. należy traktować też jako organizatora przewozów drogowych osób, a więc art. 5 ustawy - Prawo przewozowe nie znajduje w omawianym przypadku zastosowania.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego. Zdaniem skrzącej transport odbywał się na podstawie zezwoleń wydanych przez Burmistrza Gminy i Miasta O. oraz Wójta Gminy T. Nadto, zaskarżona decyzja została wydana w sprawie rozstrzygniętej co do istoty inną decyzją. W dniu [...] marca 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję O. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r., nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia na linii autobusowej relacji O. – L. T., co zostało stwierdzono w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2009 r. o godz. 13:15. Obie kontrole: z dnia [...] września 2009 r. i z dnia [...] września 2009 r. dotyczyły tej samej linii autobusowej, tego samego autobusu i tego samego kierowcy. Zdaniem skarżącej zachodzą więc przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Ponadto skarżąca podniosła, że postępowanie administracyjne prowadzone było wadliwie. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania nie określa ani daty jego wszczęcia, ani przedmiotu. Strona nie była zawiadomiona o terminach i miejscu wykonania czynności dowodowych o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji a także o zakończeniu postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 12 października 2010 r. oddalił skargę A. D. akceptując stanowisko organu. Odnosząc się do zarzutu nieważności decyzji, Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzja jest nieważna, jeżeli dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Dokonując wykładni przepisu, Sąd wyjaśnił, że sprawa musi dotyczyć tych samych podmiotów oraz musi wystąpić tożsamość przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Przesłanki te muszą wystąpić łącznie. Jak wskazał Sąd I instancji obie kontrole dotyczyły przedsiębiorstwa skarżącej w związku z wykonywaniem transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, były to kontrole na drodze. Jednakże kontrole te miały miejsce w różnych, następujących po sobie dniach. Skutkiem obu kontroli były odrębne ustalenia, które niezależnie od siebie wpływały na dalsze postępowanie organów inspekcji transportu drogowego. W tej sytuacji inna była podstawa faktyczna (różne kontrole), a tym samym nie wystąpiła tożsamość sprawy.

Sąd I instancji wskazał również, że skarżąca znała podstawę wszczęcia postępowania. Wraz z zawiadomieniem z dnia [...] września 2009 r., w którym zaznaczono, że dotyczy naruszeń stwierdzonych podczas kontroli również w dniu [...] września 2009 r., otrzymała kopię protokołu kontroli. W zawiadomieniu tym została pouczona o możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu. Do chwili wydania obu decyzji nie skorzystała z przyznanych uprawnień, za wyjątkiem złożenia odwołania od decyzji organu I instancji. Ponadto organ zgromadził materiał dowodowy przed datą przesłania zawiadomienia skarżącej. W tej sytuacji nie miał obowiązku ponownego zawiadamiania skarżącej, skoro o swoich uprawnieniach w postępowaniu dowiedziała się z pisma z dnia [...] września 2009 r. Sąd nie dopatrzył się również podnoszonych naruszeń w czynnościach organu. Wskazał, że materiał dowodowy został zebrany prawidłowo, następnie oceniony przez organy obu instancji, co znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji.

WSA w W. podniósł, że okazane podczas kontroli zezwolenia posiadała nie skarżąca lecz K.L.A. "[...]" Sp. z o.o. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że K.L.A. "[...]" Sp. z o.o. obsługiwały regularną linię autobusową na trasie: O. – L. T., m.in. przez D., K. T., z tym, że faktycznie przewozy te wykonywała skarżąca w formie przedsiębiorstwa, na które uzyskała licencję transportową. Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca wykonywała przewóz regularny na trasie, która była objęta zezwoleniem na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, to jest od D. do L. T. Późniejsze, rzekome uzyskanie zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego na całej trasie od O. do L. T., nie uwalniało skarżącej od odpowiedzialności za wykonywanie przewozu regularnego na wskazanej trasie w dniu [...] września 2009 r. Uprawnienie do wykonywania danego rodzaju przewozu powstaje dopiero z chwilą uzyskania zezwolenia, a nie z chwilą złożenia wniosku. Zresztą na żadnym z etapów postępowania skarżąca nie wykazała, aby takowe zezwolenie otrzymała.

A. D. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) poprzez nieprawidłową wykładnię art. 24 ust. 4 pkt 4 u. t.d. w związku z art. 5 Prawa przewozowego polegającą na przyjęciu, że przepisy te nie dopuszczają stałego powierzenia wykonywania przewozów innemu przewoźnikowi, w sytuacji braku ustaleń dowodowych z których in concreto fakt taki wynikałby.

b) przez błędną wykładnię i niezastosowanie art. 22b w zw. z art. 22 u.t.d. polegające na wadliwym przyjęciu, że skarżąca wykonywała przewóz drogowy osób bez wymaganego zezwolenia, podczas gdy in concreto należało zastosować wskazaną normę, zgodnie z którą w sytuacji, kiedy zmienią się dane zawarte w zezwoleniu, przewoźnik obowiązany jest wystąpić o zmianę zezwolenia w terminie 14 dni od powstania tych zmian, a do tego czasu wykonywał przewóz w ramach posiadanego zezwolenia, a zatem w tym czasokresie nie musi posiadać zmodyfikowanego zezwolenia.

c) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust. 1 i 4 oraz l.p. 2.2.1 załącznika do u.t.d. polegające na:

- wadliwym przyjęciu, że skarżąca wykonywała przewóz drogowy osób bez wymaganego zezwolenia naruszając obowiązki wynikające z przepisów ustawy, wobec czego, w ocenie WSA w W. uzasadnione było nałożenie przez organ kary pieniężnej w wysokości 6000 zł, podczas gdy skarżąca zezwolenie posiadała, a co najwyżej naruszyła jego warunki, a to uprawniało organ jedynie do wymierzenia innej (niższej) kary administracyjnej, na podstawie l.p. 2.2.2 załącznika do u.t.d.

- wadliwym przyjęciu, iż nałożenie kary pieniężnej na podstawie l.p. 2.2.1 załącznika do u.t.d. za przedmiotowe zdarzenie nie stanowi naruszenia ustawy.

2. naruszenie przepisów postępowania, w postaci:

a) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym

b) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c/ p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy ITD art. 22b w zw. z art. 22 u.t.d. poprzez dokonanie ich błędnej wykładni i ich niezastosowanie jak również błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust. 1 i 4 oraz l.p. 2.1 zał. do u.t.d. – w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

c) art. 8 k.p.a. tj. tolerowaniu błędu organu I oraz II instancji poprzez prowadzenie i zakończenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa polegające na wszczęciu postępowania w oparciu o wyniki jednej tylko kontroli, podczas gdy na tej samej trasie i linii w dniach 2-3 września 2009 r. w stosunku do tego samego kierowcy odbyło się kilka kontroli, które nie zostały zakończone wszczęciem postępowania i nałożeniem kary.

d) art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. wobec zaistnienia przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji organu I i II instancji, z uwagi na fakt, iż zostały skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie.

Skarżąca podniosła, że decyzje organu I i II instancji powinny zostać skierowane do K.L.A. "[...]" Sp. z o.o. jako podmiotu powierzającego wykonanie przewozu. Nie zgromadzono według skargi kasacyjnej żadnych konkretnych dowodów z których miałby wynikać przymiot "stałości" przy wykonywaniu przewozu kontrolowanym pojazdem. Organ może jedynie domniemywać taką okoliczność, a brak ustaleń faktycznych w tym zakresie czyni wszelkie oceny prawne w tej kwestii za przedwczesne. Według skargi kasacyjnej Sąd I instancji przedstawił w uzasadnieniu stan sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 22b u.t.d. skarżąca wskazała, że zgłoszono organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych, o których stanowi art. 22 u.t.d. nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. tj. od dnia powstania zmian, czyli od dnia [...] sierpnia 2009 r. złożono wniosek o zmianę zezwolenia w dniu [...] sierpnia 2009 r., a Starosta O. w dniu [...] września 2009 r. wydał zezwolenie nr [...] przedsiębiorcy K.L.A. "[...]" Sp. z o.o. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej O. – L. T. przez A., D. i K. T. (kopia zezwolenia w załączeniu). Mylnie zatem organ jak i Sąd I instancji przyjął, że skarżąca wykonywała transport drogowy osób bez zezwolenia. Można by jedynie zarzucić skarżącej wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu np. ustalonej trasy przejazdu, a to skutkuje inną sankcją.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych podlega oddaleniu.

Przystąpienie do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi kasacyjnej było możliwe wobec tego, iż spełniała ona warunki formalne określone w art. 175 § 1 p.p.s.a., 176 p.p.s.a. i 177 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (a zatem nie w całokształcie, jak sąd pierwszej instancji), bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała.

Skargę kasacyjną w myśl art. 174 p.p.s.a. można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznawana skarga kasacyjna została sformułowana przy odwołaniu się do obydwu podstaw kasacyjnych wskazanych w wymienionym wyżej przepisie.

Przed ustosunkowaniem się do poszczególnych jej zarzutów wypada podkreślić, iż konsekwencją zasady wymienionej w art. 183 § 1 p.p.s.a., dotyczącej orzekania w granicach skargi kasacyjnej jest brak możliwości sanowania przez Naczelny Sąd Administracyjny braków, czy też przeoczeń powstałych w trakcie formułowania zarzutów w ramach konkretnego rodzaju środka odwoławczego. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego snucie hipotez lub domysłów co do intencji kasatora odnośnie zakresu i kierunku zaskarżenia. Prawidłowo konstruując zarzut, autor skargi kasacyjnej winien wskazać, jaki to konkretnie przepis prawa został jego zdaniem naruszony, na czym to naruszenie polegało, a w przypadku przepisów postępowania nadto wyjaśnić dlaczego podnoszone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest w szczególności możliwe zajęcie się przez Naczelny Sąd Administracyjny oceną naruszenia w sprawie przepisu, który nie został wprost wskazany w zarzucie skargi kasacyjnej.

Uwagi te były konieczne w przypadku przedmiotowej skargi kasacyjnej.

Zważyć bowiem wypada, że kasator starał się zwalczać (między innymi) przyjęte przez Sąd I instancji a dokonane w postępowaniu administracyjnym ustalenia stanu faktycznego w sposób, który z założenia nie mógł przynieść spodziewanego skutku. Podnieść trzeba, że ustalenia dotyczące stanu faktycznego nie mogą być podważane w ramach zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, a winny być wywodzone poprzez zgłoszenie obrazy stosowanych przepisów postępowania.

W szczególności Polemikę w zakresie ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji, a dokonanych w postępowaniu administracyjnym wnoszący skargę kasacyjną zamieścił w szczególności formułując zarzuty naruszenia art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d. w związku z art. 5 Prawa przewozowego oraz art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. (rozwijając je w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnoszącym się łącznie do tych zarzutów). Należy przy tym zauważyć, iż ten ostatni z wymienionych wyżej przepisów, pomimo zamieszczenia w k.p.a. należy w istocie do prawa materialnego. Nie sposób nie zauważyć zwłaszcza, iż jego stosownie zależne jest od dokonania określonych ustaleń w zakresie stanu faktycznego w sprawie.

Z ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu administracyjnym przyjętych przez Sąd I instancji wynika przede wszystkim, że przewóz regularny wykonywany pojazdem poddanym kontroli miał na konkretnej trasie przewozu charakter stały a organizatorem tego przewozu była A. D. prowadząca działalność w formie Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" a nie "[...]" Sp. z o.o.

Ustalenia te, jak i inne poruszane przez skargę kasacyjną(w tym miejscu wypada wskazać, iż w obrębie prawa materialnego kasator podniósł nieprawidłowo ustalony stan faktyczny także w uzasadnieniu zrzutu naruszenia art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. oraz lp. 2. 2. 1. załącznika do u.t.d.) nie mogą jak już podniesiono poprzez zgłaszanie zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Kwestii trafności ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji wnoszący skargę kasacyjną nie mógł też skutecznie podnosić w ramach zarzutu naruszenia przepisu postępowania art. 141 § 4 p.p.s.a. (kasator zarzucił tu "przedstawienie stanu faktycznego niezgodnie ze stanem rzeczywistym" "w szczególności" co do braku "w ogóle" posiadania przez skarżącą zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego). Przepis ten nie został naruszony wbrew sugestii kasatora skoro jego znaczenie sprowadza się w zasadzie do konieczności zachowania przez sąd administracyjny wymienionych w tym przepisie elementów uzasadnienia wyroku (a te, w tym co do przedstawienia stanu faktycznego sprawy zostały w niniejszej sprawie zachowane). Nie stanowi on natomiast w ogóle wzorca do oceny poprawności przyjęcia przez Sąd I instancji określonych ustaleń faktycznych - dokonywanych nota bene w postępowaniu administracyjnym przez właściwy organ administracji publicznej.

Nie było też wystarczające podważanie przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych poprzez zgłoszenie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w sytuacji braku połączenia zarzutu naruszenia tego przepisu ze wskazaniem obrazy stosownych przepisów k.p.a. regulujących zasady dokonywania wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie i prowadzenie postępowania dowodowego. Tego rodzaju przepisów rozpoznawana skarga kasacyjna nie wskazała. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. należy ocenić jako nieusprawiedliwiony.

W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. związany z zaniechaniem wymierzenia skarżącej - po kontroli tego samego kierowcy i na samej tej trasie w dniu 3 września 2009 r. – jak w ramach kontroli przeprowadzonej w dniu 2 września 2009 r., po której wymierzono karę pieniężną. Nie wdając się w szersze rozważania wystarczy stwierdzić, iż z reguły nie można wywodzić naruszenia art. 8 k.p.a (w szczególności akcentowanej przez kasatora zasady pogłębiania zaufania wynikającej z tego przepisu) z postawy organu administracji publicznej korzystnej dla obywatela (w postaci opisanej przez skargę kasacyjną, sprowadzającej się do braku powtórnego wymierzenia kary pieniężnej za kolejne naruszenie tego samego rodzaju u.td. następujące w dniu następnym po kontroli prowadzącej do wymierzenia kary pieniężnej w niniejszej sprawie) zwłaszcza, iż skarga kasacyjna nie podnosi aby w dalszych dniach powtórzyła się jeszcze sytuacja zróżnicowanego podejścia organu administracji publicznej do tych samych okoliczności faktycznych w zachowaniu skarżącej.

Powracając do omówienia zarzutów naruszenia prawa materialnego wypada co do naruszenia art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d. w związku z art. 5 Prawa przewozowego poprzez ich błędną wykładnię - z racji możliwości według skargi kasacyjnej – przyjęcia powierzenia na tle tych regulacji (wykonywania przewozów w sposób "stały" uznać, iż jest on nietrafny. Organ administracji publicznej wydający zaskarżoną decyzję, a za nim Sad I instancji słusznie kierowały się poglądem popartym szeroką argumentacją, wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2007r. sygn. akt I OSK 1237/06. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko zaprezentowane w tym wyroku. Odsyłając do argumentacji przedstawionej w tym wyroku wypada zwłaszcza zaakcentować, iż przyjęcie możliwości stałego powierzenia wykonywania przewozów w świetle rozważanych regulacji prowadziłoby w istocie do obejścia wymogów u.t.d. w zakresie wymogu uzyskania zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego przez podmiot faktycznie wykonujący określonego rodzaju przewozy.

Za pozbawione usprawiedliwionych podstaw uznać też trzeba wywody skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 22b w związku z art. 22 u.t.d. wskazany w pkt 1b petitum skargi kasacyjnej. W tym zakresie wystarczy zwrócić tylko uwagę, iż skarżąca w dniu kontroli prowadzącej do wymierzenia kary pieniężnej w niniejszej sprawie nie miała i nie okazała żadnego zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego jej wydanego. Okazane zezwolenia na wykonywanie przewozów wydane zostały innemu podmiotowi niż skarżąca (nie upoważniały one ponadto z racji swej treści do wykonywania przewozów regularnych na całej trasie wykonywania tego rodzaju przewozów, stwierdzonej w wyniku kontroli z dnia [...] września 2009r.). W tej sytuacji zgłoszenie przez "skarżącą" "zmian" dotychczasowych (okazanych w dniu kontroli z dnia [...] września 2009 r.) zezwoleń pozbawiony jest całkowicie znaczenia z punktu widzenia regulacji zawartej 22b w związku z art. 22 u.t.d. i w żadnym razie nie stanowi przesłanki, na podstawie której można by kwestionować zasadność wymierzenia skarżącej kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu naruszenia prawa materialnego zawartego w pkt 1c skargi kasacyjnej. Skoro bowiem skarżąca w dniu kontroli w ogóle nie dysponowała wydanym na jej rzecz zezwoleniem na wykonywanie przewozów regularnych na konkretnej trasie to nieporozumieniem jest kwestionowanie zasadności wymierzenia kary pieniężnej określonej przez lp. 2.2.1 i sugerowanie zastosowania lp.2.2.2.

Biorąc pod uwagę całokształt dotychczasowych wywodów spodziewanego skutku nie mogły odnieść zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a i 151 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a