Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 766/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 11 poz 74
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.
article: art. 24 par. 1 pkt 5, art. 107 par. 1, art. 127, art. 145 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia NSA, Maciej Guziński, Anna Moskała (sprawozdawca), , Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 marca 2010 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu nieopłaconych składek I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

W zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. wydanej po rozpatrzeniu wniosku Z. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] r. [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu odsetek powstałych w związku z nieopłaconymi składkami finansowanymi przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek za okres od [...] r. do [...] r. oraz odmowy umorzenia należności finansowanych przez płatnika na własne ubezpieczenia społeczne i należności na ubezpieczenia społeczne finansowane przez płatnika za pracownika za okres od [...] r. do [...] r. jak również umorzył postępowanie w części dotyczącej składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek za okres wspomniany okres z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W skardze strona zarzuciła niewyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz podniosła okoliczności związane z trudną sytuacją materialną, rodzinną i zdrowotną.

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi w całości, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Oceniając decyzję administracyjną według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej organy zachowały reguły proceduralne i czy niewadliwie zastosowały normy prawa materialnego odnoszące się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Biorąc pod uwagę przywołane kryteria kontroli sądowej, nie można było utrzymać w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji, choć z zupełnie innych przyczyn aniżeli ujęte w skardze.

Okolicznością, która przesądziła o kierunku rozstrzygnięcia Sądu, jest fakt podpisania obu decyzji wydanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przez tę samą osobę. Rozstrzygnięcie z dnia [...] r. podpisały [...] osoby, podobnie jak zaskarżone orzeczenie (z dnia [...] r.), w tym jednak jedna spośród tych osób, których podpisy figurują na pierwszej z wymienionych decyzji, a mianowicie zastępca N. W. R. D. – B. H.

Stosownie do art. 107 § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie "k.p.a."), podpis osoby upoważnionej do wydawania decyzji jest jednym z koniecznych elementów tego rodzaju orzeczenia. Należy z tego wnosić, że obie wspomniane decyzje: 1) były rozstrzygnięciami podjętymi kolegialnie; 2) jedna z osób brała udział w wydaniu obu tych orzeczeń. Prawidłowości takiej konstatacji nie może podważać fakt, że podpisy widniejące na obu orzeczeniach zostały w pewien sposób pogrupowane. Działanie takie w istotny sposób narusza reguły postępowania administracyjnego.

W art. 24 § 1 k.p.a. wskazano przyczyny, których zaistnienie powoduje z mocy prawa wyłączenie pracownika organu (lub samego organu) od udziału w postępowaniu. Skoro wyłączenie następuje ex lege, dodatkowe orzekanie w tej sprawie, w drodze postanowienia, nie jest już konieczne. Według zaś art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Ustawodawca – decydując się na kategoryczną dyspozycję przywołanego unormowania, przez użycie sformułowania "podlega wyłączeniu" – zrezygnował z obowiązku przeprowadzenia postępowania mającego na celu wyjaśnienie, czy wskazany wcześniej związek osoby ze sprawą miał w istocie wpływ na dalsze działania pracownika organu, a tym samym na całe postępowanie administracyjne. Uznał zatem, że już samo wypełnienie hipotezy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., polegające na udziale tego samego pracownika w wydawaniu orzeczeń w obu instancjach, stwarza tak znaczne niebezpieczeństwo, że dodatkowe badanie, czy doszło do naruszenia zasady obiektywizmu, jest już zbędne. W konkluzji należy podkreślić, że współuczestnictwo tych samych osób, zarówno przy wydawaniu decyzji pierwszoinstancyjnej, jak i rozstrzygnięcia odwoławczego (czego, w rozpoznawanym wypadku, dowodzi zakwestionowany przez Sąd podpis), stanowi istotne naruszenie prawa, dające – stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. – podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Środek zaskarżenia przewidziany w art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.) ma szczególny charakter, gdyż rozpatrywany jest w istocie przez ten sam organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, co zbliża go do instytucji przewidzianej w art. 127 k.p.a. Niewątpliwie jednak art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. znajduje zastosowanie także w tym przypadku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2008 r., II GSK 472/07, Lex nr 471535).

W kontekście przedstawionych regulacji proceduralnych – przy uwzględnieniu dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 i art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. – Sąd był zobowiązany uchylić zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (punkt I wyroku).

Załatwienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powinno być podjęte przez osobę, która nie brała udziału przy wydawaniu decyzji z dnia [...] r. Dodatkowo należy wyjaśnić – na podstawie przepisów regulujących strukturę oraz funkcjonowanie Zakładu i jego reprezentację – zasadność podejmowania orzeczeń w sposób kolegialny.

Podstawę orzeczenia zawartego w II punkcie sentencji stanowił art. 152 p.p.s.a.