Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 519/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 4 , art. 151 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi T.M. na decyzję Wojewody [.... ] z dnia 11 marca 2015 r. znak: [.... ] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 27 października 2014 r. na wniosek T.M. wznowił postępowanie umożliwiające przeprowadzenie postępowania mającego na celu zbadanie istnienia wady postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. We wniosku jako uzasadnienie wznowienia postępowania wskazano, iż planowana na działce nr [...] nadbudowa i przebudowa budynku doprowadzi do ograniczenia dostępu światła do pomieszczeń budynku na działce nr [...], zmianę stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich jak i szkód na działce związanych z uszkodzeniem systemów korzeniowych. Wnioskodawca jest współwłaścicielem działki [...] .

Prezydent Miasta K. , po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia 31 grudnia 2014 r. znak: [...] orzekł o umorzeniu wznowionego postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 31 stycznia 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych pn.: "nadbudowa, przebudowa oraz zmiana sposobu użytkowania części pomieszczeń piwnic, parteru i poddasza budynku wielorodzinnego na cele usługowo-mieszkalne, położonego w K. , przy ul.[...], z infrastrukturą techniczną: wodno-kanalizacyjną, gazową, grzewczą, wentylacji, elektryczną, na działce nr [...] obr. [...] ".

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony, bowiem nieruchomość, której jest współwłaścicielem, nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego inwestycją. W ocenie organu I instancji brak przymiotu strony osoby wnioskującej o wznowienie postępowania, w przypadku jego wznowienia winno skutkować jego umorzeniem.

Decyzją z dnia 11 marca 2015 r. znak: [...] Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 31 grudnia 2014 r. znak: [...] i orzekł o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż stwierdzono brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Organ odwoławczy nie zgodził się z wydanym rozstrzygnięciem w zakresie formy zakończenia wznowionego postępowania przez organ I instancji, natomiast prawidłowe jest ustalenie, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną nr [...] z dnia 31 stycznia 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w budynku przy ul. [...] w K.

Stwierdzono, że decyzja umarzająca postępowanie nie jest decyzją merytoryczną, rozstrzygającą sprawę co do jej istoty, jest decyzją o charakterze procesowym. Decyzja taka zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron w danej sprawie, gdyż postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

W wyniku wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, organ nabywa uprawnienia do rozpoznania sprawy dotyczącej przyczyn wznowienia oraz w zależności od ustaleń dokonanych w tej części postępowania, do orzeczenia co do istoty sprawy. W przypadku wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 K.p.a. umorzenie postępowania może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy w sposób nieprawidłowy ustalono termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, wznowiono postępowanie z urzędu, a strona nie wyraziła na to zgody, lub w innym trybie decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, lub też wznowiono postępowanie w oparciu o przesłankę nie wymienioną w art. 145 § 1 K.p.a. W przypadku natomiast uznania, że nie występują okoliczności wskazane w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wydane rozstrzygnięcie winno być oparte o art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Wymieniony w tym przepisie katalog rozstrzygnięć stanowi w jaki sposób winno zostać zakończone wznowione postępowanie. Dodano również, że bezzasadność żądania strony nie jest tożsama z bezprzedmiotowością postępowania i nie daje podstaw do umorzenia postępowania.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w ramach wznowionego postępowania organ I instancji badał, czy zachodzi powołana przez wnioskodawcę przyczyna określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. czy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W wyniku ustaleń stwierdzono, że brak jest interesu prawnego po stronie wnioskodawcy, a więc pośrednio ustalono, że przyczyna wznowienia nie istnieje. W związku z powyższym przy ocenie organu, że nie istnieje podstawa wskazywana w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. organ winien nie umarzać postępowanie w oparciu o art. 105 K.p.a., ale wydać decyzję w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.

W tej sytuacji uznając, że zgromadzony przez organ I instancji i uzupełniony w ramach postępowania odwoławczego materiał dowodowy pozwala na ocenę czy wnioskodawca posiada przymiot strony i czy bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, uchylono zaskarżoną decyzję i orzeczono co do istoty sprawy. Kompetencje do orzeczenia w takim zakresie przez organ odwoławczy wynikają z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

Wyjaśniono, że organ odwoławczy nie kwestionuje ustalonego stanu faktycznego, ale jedynie nie zgadza się z formą zakończenia postępowania, bowiem uważa, że w tym przypadku zdeterminowana jest ona brzmieniem art. 151 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy nie zmienia swoim rozstrzygnięciem ani podmiotu ani przedmiotu sprawy prowadzonej przez organ I instancji. W takiej sytuacji celowym jest podjęcie przez organ odwoławczy działań w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. tj. uchylenie decyzji I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy.

Oceniając w ramach wznowionego postępowania czy wnioskodawca posiada przymiot strony w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr [...] przy ul. [...] w K. kluczowym jest ustalenie, czy w sposób prawidłowy ustalono strony postępowania w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę.

Istotne dla tej oceny jest nie tylko, czy nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i tym samym czy Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] w K. winna uczestniczyć w postępowaniu jako strona, ale ustalenie czy wnioskodawca, będący członkiem tej wspólnoty, posiada indywidualny interes prawny do występowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jako strona, która winna w nim uczestniczyć. Wspólnota Mieszkaniowa nie składała wniosku o wznowienie postępowania.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali: Zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Zgodnie z tym przepisem, co do zasady w postępowaniu administracyjnym jako strona występuje wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd tej wspólnoty. Mając na względzie, że współwłaściciele poszczególnych lokali będący członkami tej wspólnoty mogą posiadać własny, indywidualny interes prawny do uczestniczenia w postępowaniu jako strona, pismem z dnia 13 lutego 2015 r. wystąpiono do pełnomocnika wnioskodawcy o określenie, wykazanie i przedstawienie dowodu posiadania takiego interesu prawnego.

(...) 2.W przypadku wykazania przez członka wspólnoty mieszkaniowej własnego, indywidualnego interesu prawnego istnieje podstawa, aby mógł on wystąpić jako strona w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której taki przymiot przysługuje wspólnocie - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt V11SA/Wa 2096/10 Lex 954423.

W udzielonej odpowiedzi na wystąpienie z dnia 13 lutego 2015 r. pełnomocnik wnioskodawcy wyjaśnił, że oddziaływanie inwestycji na lokal będący własnością wnioskodawcy związany jest z zaprojektowanymi miejscami postojowymi, bowiem okna z lokalu znajdują się w odległości 6,4 metra od granicy z działką sąsiednią, a "(...) biorąc pod uwagę tytuł pozwolenia na budowę, inwestor musi stworzyć co najmniej 8 miejsc postojowych. To wiąże się z konicznością zapewnienia odległości 10 m co nie jest możliwe. (...)". Wskazano ponadto, że wnioskodawca posiada lokale, których okna wychodzą bezpośrednio na inwestycję, a ponadto lokal na II kondygnacji ma balkon znajdujący się w południowo-zachodnim narożniku budynku. Podniesiono również, że w postępowaniu w sprawie decyzji o warunkach zabudowy skarżący uczestniczył na prawach strony.

Wojewoda podniósł, że stwierdzenie, że interes lub obowiązek ma charakter prawny musi opierać się na przepisach prawa materialnego, czyli być wyprowadzone z prawa materialnego, z konkretnej normy prawnej. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Istotnym podczas analizy, czy wnioskodawca posiada interes prawny, będzie ustalenie czy planowana inwestycja nie narusza normy wskazanej w art. 144 K.c., która obejmuje zakaz ujemnego oddziaływania na cudzą nieruchomość, jak i wymogu wynikającego z art. 5 ust. 9 Prawa budowlanego w zakresie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich.

W ocenie organu odwoławczego wnioskodawca nie posiada takiego interesu. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jak i z informacji znajdującej się w intrenecie na stronie maps.google.pl, pokój w lokalu skarżącego znajdujący się na II kondygnacji ma jedno okno skierowane na przebudowywany i nadbudowywany budynek przy ul. [...] , a drugie skierowane na południe z niewielkim odchyleniem na zachód. Pokój ten ma nieograniczony dopływ światła słonecznego z okna skierowanego na południe (jak wynika z opracowania przedstawionego przez inwestora przez ponad 8 godzin). Wyjaśnił również (w związku ze skierowaniem drugiego okna od omawianego pokoju na inwestycję), że widok z okna nie jest dobrem chronionym przepisami prawa budowlanego. Uznano również, że inwestycja nie wprowadziła ograniczeń w dostępie światła dziennego, o którym mowa w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w lokalach, których skarżący jest właścicielem, w związku z brakiem obiektu przesłaniającego od strony południowej budynku, na którą skierowane jest okno lokalu nr 3. Dodano, że wnioskodawca nie przedłożył żadnego dowodu, w oparciu o który można by dokonać odmiennych ustaleń.

W odniesieniu natomiast do argumentu, który ma wskazywać na posiadanie własnego interesu prawnego, skarżący w piśmie z dnia 27 lutego 2015 r. wskazał na lokalizację miejsc postojowych, których w jego ocenie powinno być 10. Jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego miejsc postojowych ma być 4, w tym jedno w garażu. Odległość miejsc postojowych od granicy z działką nr [...] wynosi ponad 3 metry. Wymagana w § 19 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia odległość od okien dla tej ilości miejsc postojowych winna wynosić 7 metrów, a od granicy 3 metry. Pokazana na projekcie zagospodarowania działki lokalizacja tych miejsc postojowych zarówno nie narusza tego przepisu jak i nie daje podstaw do uznania, że wnioskodawca posiada indywidualny interes prawny uprawniający do uczestniczenia w postępowaniu jako strona tego postępowania. Zauważono również, że ze względu na to, że lokal skarżącego znajduje się na II kondygnacji (I piętrze), odległość ta jest większa, aniżeli liczona do okien w elewacji zachodniej budynku nr 3 przy ul. [...] zlokalizowanych na parterze. Na ocenę czy wnioskodawca posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, nie wpływa potencjalna możliwość dokonania zmian i odstępstw od tego projektu w trakcie realizacji inwestycji. Zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 31 stycznia 2014 r. i opieczętowany przez organ I instancji projekt budowlany pokazuje jedno rozwiązanie w tym wskazaną ilość miejsc postojowych o określonej lokalizacji. Ten projekt budowlany będzie stanowił podstawę prowadzenia przez inwestora prac budowlanych w oparciu o ww. decyzję. W odniesieniu do pokazanych w tym projekcie budowlanym rozwiązań, organ administracji dokonuje oceny obszaru oddziaływania. Jeżeli inwestor będzie planował istotnie odstąpić od rozwiązań zawartych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, winien będzie uzyskać decyzję o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 36a Prawa budowlanego). Ewentualne przyszłe działania inwestora związane z tą inwestycją pozostają poza kontrolą w obecnym wznowionym postępowaniu.

Reasumując należy stwierdzono, że wnioskodawca nie posiada własnego, indywidualnego interesu prawnego do uczestniczenia w postępowaniu jako strona tego postępowania. Również prawidłowe są ustalenia dokonane przez organ I instancji dotyczące oceny, że nieruchomość, której skarżący jest współwłaścicielem, nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Uznać bowiem należy, że brak jest przepisu prawa materialnego, który wprowadzałby ograniczenia w zagospodarowaniu lub też użytkowaniu sąsiedniej działki nr [...] (współwłasność skarżącego).

Odnosząc się do podnoszonego w piśmie z dnia 27 lutego 2015 r. faktu uczestniczenia skarżącego w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy podano, że organ administracji, w każdym postępowaniu odrębnie, ustala krąg stron postępowania. Przepisy Prawa budowlanego w sposób inny, aniżeli określony w art. 28 K.p.a. definiują pojęcie strony postępowania. Celem regulacji w Prawie budowlanym było ograniczenie kręgu stron postępowania tylko do tych osób władających terenem, dla których inwestycja wprowadza ograniczenia w jego zagospodarowaniu jak i ograniczenia w ich uprawnieniu, które wynikają z odrębnych przepisów. Dlatego też fakt uczestnictwa w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie przesądza aby osoba ta była stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Bez znaczenia dla tych ustaleń jest okoliczność czy działka graniczy czy nie z terenem inwestycji. Istotnym bowiem jest czy nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Dodatkowo w przypadku nieruchomości będącej własnością wielu właścicieli, dla której powstała Wspólnota Mieszkaniowa, w imieniu której działa zarząd tej wspólnoty, oceniany jest nie tylko obszar oddziaływania inwestycji w odniesieniu do nieruchomości będącej własnością, ale i oddziaływanie inwestycji na poszczególne lokale. W ocenie organu odwoławczego brak jest przepisu prawa materialnego, który wprowadzałby ograniczenia w lokalach, których wnioskodawca jest właścicielem.

Z powyższą decyzją nie zgodził się T.M. zaskarżając ją w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art 145 § 1 pkt 1a P.p.s.a. polegające na naruszeniu art. 28 ust. 2 w związku z art 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że obszar oddziaływania zaprojektowanej inwestycji zamyka się wyłącznie na działce nr [...] tj. działce inwestora, pomimo, że z okoliczności i danych przytoczonych w dokumentach projektowych wyraźnie wynika, że projektowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomości lokalowe należące do skarżącego zlokalizowane w budynku przy ul. [...] w K. , a także naruszenie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnie i przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla inwestycji pn.: "nadbudowa, przebudowa oraz zmiana sposobu użytkowania części pomieszczeń piwnic, parteru i poddasza budynku wielorodzinnego na cele usługowo-mieszkalne, położonego w K. przy ul. [...] , z infrastrukturą techniczną: wodnokanalizacyjną, gazową, grzewczą, wentylacji, elektryczną na dz. nr [...] obr. [...] w K. ", a to z uwagi na brak interesu prawnego po jego stronie, podczas gdy treść dokumentów projektowych jest sprzeczna z wnioskami stanowiącymi podstawę ustalenia obszaru oddziaływania powyższego obiektu;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a, polegające na naruszeniu art. 7, art 77 § 1 i art. 80 K.p.a. ze względu na niekompletne i wybiórcze przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie, w szczególności nieprzeprowadzenie dodatkowych ustaleń oraz zignorowanie wskazanej przez skarżącego potrzeby przeprowadzenia kompleksowej analizy dokumentacji projektowej, która doprowadziłaby do wykazania, że przyjęte za podstawę ustalenia obszaru oddziaływania obiektu wnioski i ustalenia są sprzeczne z treścią tych dokumentów, a także naruszeniu art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie brak było podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art 145 § 1 pkt 4 K.p.a. pomimo, że skarżący powinien zostać uznany za stronę postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na budowę z uwagi na znajdowanie się budynku przy ul. [...] w K. oraz zlokalizowanych w nim lokali będących własnością skarżącego w obszarze oddziaływania obiektu położonego przy ul. [...] w K.

Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 11 marca 2015 r. znak: [...] , w części, tj. w zakresie orzeczenia o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta K. dnia 31 stycznia 2014 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto zarzuty w niej postawione.

Podniesiono, że skarżący jest właścicielem trzech odrębnych lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku na działce nr [...]. Okna dwóch z tych trzech lokali bezpośrednio wychodzą na nieruchomość objętą inwestycją.

Wykazując istnienie po stronie skarżącego interesu prawnego podniesiono, że zatwierdzony decyzją z dnia 31 stycznia 2014 r. projekt budowlany jest niespójny, sprzeczny i zawiera liczne błędy w przeprowadzonych obliczeniach. Wady projektu budowlanego doprowadziły do ograniczenia obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W przypadku prawidłowo dokonanych obliczeń działka nr [...] jak i lokale stanowiące własność skarżącego byłyby w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Skarżący wskazał na § 11 ust. 5 pkt 1 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " z którego wynika, że ilość miejsc postojowych dla zabudowy mieszkalno-usługowej wynosi 1 miejsce na każde rozpoczęte 50 m2. Tymczasem zatwierdzony projekt budowalny nie podaje spójnej powierzchni usługowej. Pojawia się powierzchnia do 100 m2 i powierzchnia 132,63 m2. Tym samym projekt budowlany powinien przewidywać dodatkowe miejsce postojowe. Błędne obliczenia oparto o to, że powierzchnię, której wysokość nie przekracza 1,9 metra nie wliczono do powierzchni usługowej, ale takiej powierzchni w projekcie budowlanym brak. Wprowadzenie powierzchni pomocniczej doprowadziło do błędnego wykazania powierzchni użytkowej całego budynku na działce nr [...] .

W ocenie skarżącego celowo przyjęto najniższe parametry celem wykazania, że projekt budowalny odpowiada prawu, a wyznaczenie dodatkowych miejsc postojowych musi nastąpić przy granicy z działką nr [...] ponieważ obecnie parkują tam samochody.

W ocenie skarżącego także tytuł inwestycji jest niezgody z zatwierdzonym projektem budowlanym i ta różnica jest oczywista. Tytuł zatwierdzonego projektu budowlanego wskazuje na tworzenie w piwnicach lokali usługowych a na poddaszu lokalu mieszkalnego, ale to nie wynika z zatwierdzonej dokumentacji projektowej.

Skarżący zarzucił także, że pogłębienie piwnic ma na celu jedynie utworzenie tam lokali usługowych. Na tworzenie lokali mieszkalnych wskazuje także planowany pobyt ludzi na poziomie piwnic.

W ocenie skarżącego projekt budowlany tak został przygotowany, aby pozbawić skarżącego przymiotu strony i zarazem doprowadzić do zmiany sposobu użytkowania budynku. Zarzucono także brak respektowania obowiązku zachowania oryginalnej formy ogrodzeń bram wejściowych i wjazdowych objętych ochroną zabytków.

Uzasadniając naruszenie przepisów postępowania skarżący podał, że wydana decyzja z dnia 31 stycznia 2014 r. oparta została na fałszywych wnioskach wynikających z projektu budowlanego. Organy nie ustaliły stanu faktycznego na podstawi całokształtu materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo.

Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

W tej sprawie kontrolując legalność podejmowanych czynności przez organy administracyjne, Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa.

Istota sporu pomiędzy skarżącym a organami administracyjnymi dotyczy prawidłowości określenia obszaru oddziaływania obiektu wyznaczonego w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 31 stycznia 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych pn.: "nadbudowa, przebudowa oraz zmiana sposobu użytkowania części pomieszczeń piwnic, parteru i poddasza budynku wielorodzinnego na cele usługowo-mieszkalne, położonego w K. , przy ul. [...] , z infrastrukturą techniczną: wodno-kanalizacyjną, gazową, grzewczą, wentylacji, elektryczną, na działce nr [...] obr. [...] ". W postępowaniu zakończonym ww. decyzją z 31 stycznia 2014 r. skarżący nie brał udziału w związku z tym, że inwestycja budowlana polegająca na nadbudowie, przebudowie oraz zmianie sposobu użytkowania części pomieszczeń piwnic, parteru i poddasza budynku wielorodzinnego na cele usługowo-mieszkalne, położonego w K. , przy ul. [...] z infrastrukturą techniczną: wodno-kanalizacyjną, gazową, grzewczą, wentylacji, elektryczną, na działce nr [...] nie obejmuje obszarem swojego oddziaływania działki nr [...] oraz lokali stanowiących przedmiot odrębnych praw skarżącego i znajdujących się w budynku na działce nr [...]. Takie stanowisko zajął Prezydent Miasta K. w decyzji z 31 stycznia 2014 r. i takie stanowisko zajęto w decyzji z dnia 31 grudnia 2014 r. oraz zaskarżonej decyzji z dnia 11 marca 2015 r. Stanowisko to jest trafne.

W postępowaniu wznowieniowym dokonuje się w pierwszej kolejności oceny zachowania warunków formalnych wniesienia wniosku o wznowienie postepowania (w szczególności, czy wniosek dotyczy ostatecznej decyzji, czy został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu i zawiera podanie przesłanki wznowieniowej). Po zbadaniu zachowania ww. warunków formalnych, obowiązkiem organu jest wszczęcie postępowania wznowieniowego i dokonanie ustalenia, czy podana przez wnioskodawcę przesłanka wznowieniowa rzeczywiście zaistniała. W przypadku wszczęcia postępowania wznowieniowego na wniosek organ administracyjny związany jest podaną przez wnioskodawcę przesłanką wznowieniową.

W tej sprawie skarżący podał jako przesłankę wznowieniową niezawiniony brak swojego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 31 stycznia 2014 r. Przesłanka ta nie zaistniała i trafnie to wykazywały w uzasadnieniu decyzji organy obu instancji. Jako podstawowy argument związany z zaistnieniem ww. przesłanki skarżący podaje okoliczność dotyczącą ilości miejsc postojowych. Ten argument nie może uzasadniać zaistnienia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Jak wynika z decyzji z dnia 31 stycznia 2014 r. oraz projektu budowlanego zatwierdzonego tą decyzją, projekt budowlany obejmował cztery miejsca postojowe, w tym budowę trzech miejsc postojowych naziemnych zlokalizowanych pomiędzy budynkiem na działce nr [...] a działką nr [...]. Odległość tych miejsc postojowych od granicy z działką nr [...] przekracza 3 metry, a także przekracza odległość 7 metrów od budynku usytuowanego na działce nr [...] . Wyraźnie wynika to np. z projektu zagospodarowania terenu (karta nr [...] zatwierdzonego decyzją z 31 stycznia 2014 r. projektu budowlanego). Wskazane odległości nie naruszają wymagań wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 metrów - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia, odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 metry w przypadku, gdy liczba miejsc postojowych wynosi do 4 stanowisk włącznie.

Okolicznościom dotyczącym umiejscowienia miejsc parkingowych w projekcie zagospodarowania terenu oraz ich liczby nie przeczy sam skarżący podnosząc jednak, że w jego ocenie prawidłowa liczba miejsc postojowych to nie 4 miejsca (jak zawarto to w zatwierdzonym projekcie budowlanym), ale 8 lub nawet 10 miejsc postojowych. Dalej skarżący wywodzi, że przy założeniu prawidłowej liczby 8 miejsc postojowych, dodatkowe 4 miejsca byłyby lokalizowane od strony działki nr [...] a tym samym obszar oddziaływania całej inwestycji objąłby także i tę działkę (tzn. działkę nr [...]).

Sąd nie podziela argumentacji skarżącego. Przede wszystkim należy stwierdzić, że przedmiotem postępowania wznowieniowego wszczętego na podstawie przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest zbadanie, czy istniejąca treść oraz ustalenia ostatecznej decyzji z 31 stycznia 2014 r. w stosunku do której wszczęto postępowanie nadzwyczajne pozwalają na stwierdzenie, że wnioskodawca powinien być stroną, a mimo to za stronę nie został uznany.

Treść decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 31 stycznia 2014 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na wykonanie robót budowlanych pn.: "nadbudowa, przebudowa oraz zmiana sposobu użytkowania części pomieszczeń piwnic, parteru i poddasza budynku wielorodzinnego na cele usługowo-mieszkalne, położonego w K. , przy ul. [...] , z infrastrukturą techniczną: wodno-kanalizacyjną, gazową, grzewczą, wentylacji, elektryczną, na działce nr [...]" nie pozwala na stwierdzenie, że obszar oddziaływania ww. inwestycji obejmuje również działkę nr [...]. Nie można dokonywać oceny obszaru oddziaływania ww. inwestycji przez pryzmat innej treści tej decyzji niż ta, która została wydana.

Gdyby rzeczywiście było tak, że Prezydent Miasta K. zatwierdzając decyzją z dnia 31 stycznia 2014 r. projekt budowlany obejmujący 6 lub 7 miejsc postojowych przy granicy z działką nr [...] nie uznałby skarżącego za stronę, to wówczas przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego mogłaby zaistnieć. Tak jednak w tej sprawie nie jest i Sąd nie może domniemywać innej treści decyzji z 31 stycznia 2014 r. niż ona jest. Owo domniemywanie byłoby przy tym nie jako dwustopniowe. Z jednej strony należałoby uznać, że zatwierdzony ww. decyzją z 31 stycznia 2014 r. projekt budowlany zawiera więcej miejsc postojowych niż z tego projektu budowlanego (zlokalizowanych w miejscu pokazanym w projekcie zagospodarowania terenu) wynika, a dodatkowo należałoby założyć, że owe "dodatkowe" miejsca postojowe miałby znajdować się dokładnie pomiędzy istniejącym budynkiem na działce nr [...] a działką nr [...]. Równie dobrze można byłoby przyjąć, że owe "dodatkowe" miejsca postojowe mogłyby znajdować się między działką nr [...] a działką nr [...] lub na działce nr [...] pomiędzy budynkiem na tej działce na ulicą [...] . Skoro projekt budowlany nie wskazuje na dodatkowe miejsca postojowe, to ani organy w tej sprawie ani Sąd nie mogą zdecydować, że będą one znajdować się dokładnie w tym miejscu, w jakim chciałby to skarżący bo dzięki temu obszar oddziaływania inwestycji obejmowałby także działkę nr [...].

Konkludując ten tok rozważań należy stwierdzić, że postępowanie wznowieniowe nie jest postepowaniem, które z urzędu służy do weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. Jeżeli dana decyzja stała się ostateczna, to warunkiem skutecznego przeprowadzenia postępowania wznowieniowego jest w pierwszej kolejności wywiedzenie, że zaistniała przesłanka wznowieniowa. Przesłanka wznowieniowa, na którą powołał się skarżący, dotyczy błędnego ustalenia kręgu stron w postępowaniu zakończonym wydaną i ostateczną decyzją z 31 stycznia 2014 r.

Przy czym sam skarżący podnosi, że owe błędne ustalenie kręgu stron nie wynika z treści ostatecznej decyzji z 31 stycznia 2014 r., ale miałoby miejsce, gdyby ta decyzja miała inną treść i to taką, na jaka wskazuje sam skarżący. Nie można zaś badać spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. na podstawie decyzji o hipotetycznej treści.

W związku z powyższym trafnie uznały organy administracji, że w tej sprawie w związku z brakiem spełnienia podanej przez skarżącego przesłanki, nie jest możliwym uchylenie ostatecznej decyzji z 31 stycznia 2014 r. Sąd w tej sprawie badał wystąpienie tylko tej jednej przesłanki wznowieniowej i nie wypowiada się co do innych przesłanek wskazanych przez ustawodawcę w postępowaniach nadzwyczajnych, w tym podnoszonych przez skarżącego w skardze naruszeniu prawa w treści projektu budowlanego.

Sąd zauważa także, że organ odwoławczy dokonał modyfikacji treści rozstrzygnięcia organu I instancji dostosowując je do wymogów art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. i ta modyfikacja jest jak najbardziej uzasadniona.

Nie stanowi także uzasadnienia przyznania skarżącemu pozycje strony i ta okoliczność, która dotyczy ograniczenia dostępu światła do pomieszczeń budynku na działce nr [...] w związku z planowaną na działce nr [...] nadbudową i przebudową budynku. Analiza nasłonecznienia i zacienienia działki nr [...] a w tym lokali skarżącego nie pozostawia wątpliwości, że zostały zachowane wymogi wynikające z § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (karty nr [...] , projektu budowlanego). Ani z projektu budowlanego ani z innych dokumentów nie wynika, aby inwestor miał prawo do zmiany stanu wody na działce nr [...] lub ze szkodą dla działki nr [...], jak i uszkadzania systemów korzennych. Zatwierdzony decyzją z dnia 31 stycznia 2014 r. projekt budowlany nie zawiera jakiejkolwiek zgody na wyrządzanie szkody działce nr [...] w związku ze zmianami stanu wody. Nie zawiera także pozwolenia na uszkadzanie systemów korzeniowych.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy odnieść, że zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w kontekście ww. rozważań jest niezasadny. Analizując decyzję z 31 stycznia 2014 r. wraz z zatwierdzonym tą decyzja projektem budowlanym nie można dojść do innego wniosku jak ten, że teren oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie obejmuje terenu działki nr [...] w zakresie niezachowania odległości usytuowania miejsc parkingowych. Sąd nie może rozważać hipotetycznego umiejscawiania dodatkowych miejsc parkingowych i wpływu tego usytuowania na zakres oddziaływania w stosunku do działki nr [...]Także zarzucane w skardze naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie jest zasadne. Zgodnie w tym artykułem obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W tej sprawie projektowana inwestycja nie obejmuje obszarem oddziaływania działki nr [...] a więc i poszanowanie uzasadnionych interesów właścicieli nieruchomości w obszarze oddziaływania nie obejmuje skarżącego.

Zarzut niezgodności treści dokumentów projektowych z wnioskami stanowiącymi podstawę ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji także nie jest zasadny, ponieważ opiera się na stanowisku skarżącego, że to nie ostateczna decyzja z 31 stycznia 2014 r. jest objęta badaniem co do ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji, ale inna hipotetyczna decyzja która powinna być wydana niejako w zamian decyzji z 31 stycznia 2014 r. Takie stanowisko jest w ocenie Sądu niezasadne.

Podniesiony w skardze zarzut błędnej powierzchni usługowej także nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji. Okoliczność, czy powierzchnia usługowa to prawie 100 m2 czy też 132,63 m2 mogła mieć znaczenie w zwykłym postępowaniu odwoławczym. W postępowaniu wznowieniowym, gdzie podniesioną jedyną przesłanką był brak udziału skarżącego jako strony ta okoliczność nie wskazuje na jej zaistnienie. Jak już to wyjaśniono, nie można hipotetycznie zakładać, że zaskarżona decyzja powinna mieć inną treść i ustalać obszar oddziaływania inwestycji z uwagi na tą inną hipotetyczną treść. Nie można też zakładać, że to jedno dodatkowe miejsce postojowe (przy powierzchni 132,63 m2 usług byłoby zlokalizowane dokładnie przy granicy z działką nr [...] tylko dlatego, że faktycznie tam parkują pojazdy. W ocenie Sądu kwestia zgodności tytułu inwestycji z treścią projektu budowlanego nie ma znaczenia w tej sprawie dotyczącej ustalenia zaistnienia przesłanki wznowieniowej. Sąd przy tym nie dostrzega istotniejszych różnic w tym zakresie. Także sam zakres przebudowy lub zmiany sposobu użytkowania budynku na działce nr [...] nie ma znaczenia dla oceny zaistnienia przesłanki wznowieniowej wskazanej przez skarżącego.

Również podniesione w skardze zarzuty naruszenia postępowania nie uzasadniają uchylenia wydanych decyzji. Zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. opiera się o argumentację dotyczącą braku kompleksowej analizy materiału dowodowego celem ustalenia prawidłowego obszaru odziaływania inwestycji.

W ocenie Sądu w tej sprawie organy trafnie zbadały zakres oddziaływania inwestycji w oparciu o treść ostatecznego pozwolenia na budowę z 31 stycznia 2014 r. a nie treść innego hipotetycznego pozwolenia o treści zakładanej przez skarżącego. Także i zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w związku z brakiem naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz brakiem naruszenia przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – skarga w tej sprawie podlega, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddaleniu.