Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1367/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący s. NSA Andrzej Przybielski Sędziowie s. NSA Jan Jędrkowiak (spr.) as. WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 19 marca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Gd 1367/01

U z a s a d n i e n i e

E. Ł. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 marca 2001 r. Nr [...], którą to decyzję Kolegium utrzymało w mocy decyzją Prezydenta Miasta z dnia 25 października 2001 r. w pkt 1-6, uchyliło w pkt 7 określając termin ważności decyzji pierwszoinstancyjnej do dnia 30 kwietnia 2002 r.

Ww. decyzją Prezydent Miasta ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na modernizacji ulicy K. przy projektowanym Domu Towarowym "A" na odcinku od skrzyżowania z ulicą S. do wysokości budynku mieszkalnego ul. [...] w G.

W pkt 1 decyzji organ wskazał na warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W pkt 2 określono warunki wynikające z przepisów szczególnych.

Pkt 3 dotyczy warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej.

Pkt 4 określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Zgodnie z jego treścią realizacja inwestycji nie może pozbawić osób trzecich możliwości korzystania z wody z kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz dopływu światła dziennego do pomieszczeń na pobyt ludzi, a także możliwości dojazdu do sąsiednich posesji (zapewnienie dostępu do drogi publicznej). Nadto należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zanieczyszczenie powietrza, gleby

lub wody.

W pkt 5 decyzji organ określił wymagane uzgodnienie projektu budowlanego. Pkt 6 czyni załączoną do decyzji mapę syt. – wys. integralną jej częścią, a w pkt 7 określono termin ważności decyzji.

Od decyzji Prezydenta Miasta odwołał się E. Ł. zarzucając obrazę art. 7, 9 i 10 § 1 K.p.a. Zdaniem ww. decyzja organu I instancji "całkowicie pomija interes mieszkańców, użytkowników i właścicieli z G., których także dotyczy" i spowoduje ograniczenia korzystania z będącej jego własnością nieruchomości – budynku przy ul. [...].

W ocenie E. Ł. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu "bezpośrednio szkodzi" jego własności, a przy jej wydaniu pominięto interes skarżącego wynikający z prawa własności w rozumieniu art. 7 K.p.a.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdza, iż zarzuty E. Ł. nie są zasadne. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, iż organ I instancji naruszył przepisy art. 7, 9 i 10 K.p.a. (wymienione przez skarżącego przepisy dotyczą zasad ogólnych postępowania administracyjnego i mogą być naruszone przez organ prowadzący postępowanie, a nie przez samą decyzję administracyjną). Przepisy te, wyrażające zasady ogólne postępowania (tytuł rozdziału 2 K.p.a.), pełnią specyficzną, odmienną od innych przepisów rolę. Przede wszystkim ukierunkowują one proces interpretacji przepisów prawa i wskazują kierunki stosowania prawa, przyczyniając się do harmonizowania obu tych procesów. Co więcej, przepisy wyrażające zasady prawa (czy też zasady ogólne) nie są "stosowane" tak jak inne normy danego systemu prawa, a zatem nie można "samodzielnie" naruszyć. Jeżeli zatem zasadą ogólną postępowania administracyjnego jest obowiązek organu administracji zapewnienia stronom tego postępowania czynnego udziału w nim to należy badać czy strona została prawidłowo zawiadomiona o jego wszczęciu, czy podniesione przez nią okoliczności zostały uwzględnione i przede wszystkim czy nie zostało naruszone uprawnienie do zaskarżania zapadłych rozstrzygnięć. Zdaniem Kolegium utrwalone już orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazuje, że w przypadku gdy strona nie brała udziału w postępowaniu, lecz zaskarżyła rozstrzygnięcie, a podniesione przez nią kwestie były badane na etapie postępowania odwoławczego (zażaleniowego) nie można skutecznie powoływać się na nie zapewnienie przez organ czynnego udziału w postępowaniu. Uczestniczenie w postępowaniu weryfikacyjnym przed organem odwoławczym prowadzi niejako do konwalidacji wady postępowania pierwszoinstancyjnego. Powyższe uwagi odnoszą się także do zarzutu naruszenia art. 9 K.p.a. Przepis ten oprócz zacytowanego przez skarżącego fragmentu zawiera także zadanie drugie, w którym kreuje obowiązek organu do udzielania stronom niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. To z kolei realizowane jest m.in. przez umieszczane w rozstrzygnięciach pouczenie, czy i w jakim trybie przysługują od niego środki zaskarżenia. Jeżeli zatem kwestionowane rozstrzygnięcie zawiera prawidłowe pouczenie o przysługującym środku odwoławczym i strona z tego środka korzysta, nie można mówić o naruszeniu art. 9 K.p.a.

W odniesieniu do zarzuconego w odwołaniu naruszenia art. 7 K.p.a. (a w zasadzie naruszenie jego interesu wynikającego z prawa własności w rozumieniu art. 7 K.p.a.) organ II instancji zauważa, że wymieniony art. 7 K.p.a. stanowi, iż w toku postępowania organu administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten konstruujący dwie zasady procesowe – zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę uwzględnienia dwóch interesów i wyważania ich proporcji w rozstrzygnięciu sprawy (tak: B. Adamiak, J. Borkowski "Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne" Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1997, wyd. IV, str. 130-131) nie odnosi się do interpretacji prawa własności. Prawo własności regulowane w systemie prawa polskiego przede wszystkim w księdze drugiej – Własność i inne prawa rzeczowe – ustawy z dnia 23.04.1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) należy do grupy stosunków prawnych określanych jako cywilnoprawne, całkowicie odmiennych i różnych od stosunków administracyjnoprawnych, regulowanych przepisami materialnego i proceduralnego prawa administracyjnego. Obu płaszczyzn – cywilno- i administracyjnoprawnej – nie można ze sobą mieszać i opisywać stosunków cywilnoprawnych przy pomocy przepisów prawa administracyjnego i odwrotnie. Innymi słowy ochrona stosunków cywilnoprawnych – w tym prawa własności – realizowana jest w oparciu o inne niż K.p.a. przepisy proceduralne i w innych postępowaniach (przed sądami powszechnymi, a nie organami administracji). Wskazują na to wyraźnie także i przepisy ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Artykuł 46 ust. 2 stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a informację tej treści zamieszcza się w decyzji.

Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi jedynie odzwierciedlenie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru na którym ma być realizowana przyszła inwestycja i jeżeli zamierzenie to jest zgodne z postanowieniami planu organ administracji nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania. Tym samym zarzuty, iż zaskarżona decyzja spowoduje ograniczenie korzystania z prawa własności lub też, że "bezpośrednio szkodzi własności" są, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, całkowicie bezzasadne w niniejszym postępowaniu.

Kolegium wzięło pod uwagę z urzędu okoliczność, iż termin ważności decyzji określony został do dnia 31.12.2001 r. i z uwagi na kilkumiesięczne postępowanie odwoławcze postanowiło o przedłużeniu terminu ważności decyzji.

W wniesionej skardze skarżący zarzucił, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zarówno przepisów proceduralnych jaki również prawa materialnego.

Podniósł, iż decyzja organu I instancji powinna zostać uchylona przez organ odwoławczy już z tego względu, że jej uzasadnienie nie spełnia wymogów z art. 107 K.p.a. Spowodowało to ograniczenie udziału skarżącego w postępowaniu administracyjnym.

Zdaniem skarżącego naruszona została równość stron w postępowaniu odwoławczym, gdyż nie został zawiadomiony o "terminie postępowania odwoławczego".

W ocenie skarżącego projektowana inwestycja nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przedłożenie terminu ważności decyzji, zdaniem skarżącego, narusza prawo, gdyż jest postanowieniem niekorzystnym dla odwołującej się strony.

E. Ł. podniósł także zarzut, że w dniu 15 marca 2001 r. weszła w życie nowela do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (ustawa z dnia 13 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) przewidująca, że supermarkety i hipermarkety można budować tylko tam gdzie wyraźnie przewiduje to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zarzucił także, że naruszone zostały przez Kolegium przepisy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2000 r. Nr 109, poz. 1157).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzucanego przez skarżącego naruszenia art. 107 K.p.a. (lapidarne uzasadnienie) i związanego z tym naruszenie swobodnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, Kolegium zauważa, że to właśnie uzasadnienie faktyczne stanowi podstawę do ewentualnego odwołania strony.

Oczywistym, zdaniem Kolegium jest, że to okoliczność, iż strona nie jest zadowolona z rozstrzygnięcia organu administracji stanowić może podstawę odwołania od decyzji (art. 128 K.p.a.), a nie istnienie czy nieistnienie uzasadnienia faktycznego. Niewątpliwie uzasadnienie faktyczne wskazuje i wyjaśnia przesłanki na jakich organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie, ułatwiając tym samym stronie ewentualne ustalenie błędów czy pomyłek organu, a tym samym złożenie odwołania, jednakże nie może ono samo w sobie stanowić podstawy do odwołania. Niewątpliwie lapidarne uzasadnienie decyzji organu I instancji nie przeszkodziło skarżącemu w złożeniu środka zaskarżenia i wszczęciu postępowania odwoławczego, zakończonego decyzją organu II instancji.

Za całkowicie bezpodstawny uznany został przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarzut nierównego traktowania stron w postępowaniu przed organem II instancji, uzasadniając to cyt.: "brakiem wezwania o terminie postępowania odwoławczego", mimo uzyskania informacji, iż zostanie on wezwany na rozprawę. Nadto, uzyskane w sekretariacie Kolegium informacje o terminie rozpatrzenia sprawy (według skarżącego miało to nastąpić około kwietnia 2002 r.) jaki i o fakcie wezwania go na rozprawę pozbawiły go możliwości udziału w postępowaniu, przez co naruszono art. 6 i 10 K.p.a. Treść przepisu art. 61 § 3 K.p.a. wskazuje, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony – np. postępowania odwoławczego inicjowanego złożeniem odwołania przez stronę – jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. W niniejszej sprawie był to dzień 9 listopada 2000 r. (dowód: prezentata Kancelarii Urzędu Miejskiego w G. na odwołaniu E. Ł. – w aktach organu II instancji). Skarżący, wcześniej odwołujący się sam wszczął postępowanie odwoławcze i oczywistym jest, że nie mógł być zawiadomiony o "terminie postępowania odwoławczego". Całkowicie bezpodstawne jest także powoływanie się na rzekomo uzyskane w sekretariacie Kolegium informacje o wezwaniu skarżącego na rozprawę administracyjną. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 12.10.1994 r. o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych (Dz.U. Nr 122, poz. 593 z późn. zm.) orzeczenia Kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. O formie w jakiej przeprowadzone zostanie postępowanie wyjaśniające decyduje skład orzekający Kolegium. Nie dotyczy to oczywiście sytuacji w której przepisy prawa przewidują obligatoryjne przeprowadzenie rozprawy administracyjnej (zob. art. 44 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 89 K.p.a.). Ponieważ w przedmiotowej sprawie skład orzekający nie zadecydował o konieczności przeprowadzania rozprawy administracyjnej, skarżący nie mógł uzyskać informacji o tym, że zostanie na nią wezwany.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pełni podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z wypisem i wyrysem z miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego O., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 08.12.1994 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa nr [..], poz. [..], projektowana inwestycja znajduje się na obszarze oznaczonym jako: "[...]" (dot. ulicy K.) oraz "[...]" (dot. ulicy S.). Dla ulicy K. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są następujące: funkcja wiodąca: Z 1/4 – drogi zbiorcze; ZK – strefa komunikacji; regulacje ekologiczne E6 – w tej strefie zakazy są znacznie złagodzone. Zakazuje się: wprowadzania ścieków do gruntu i wód powierzchniowych (także wód opadowych) z obiektów szczególnie niebezpiecznych, lokalizowania nowych zakładów przemysłowych zagrażających wodom podziemnym, wydobywania kopalin, fermowej hodowli zwierząt, prowadzenia odwodnień budowlanych, składowania śmieci, lokalizowania cmentarzy, podejmowania innej działalności wpływającej negatywnie na jakość lub ilość wód podziemnych; regulacje komunikacyjne: K1 – zapis w planie (str. 26) wskazuje, że ulica Kołobrzeska – Z 1/4 – zaliczona jest do podstawowego układu ulicznego, K3 – ustala się; adaptację istniejącego układu tramwajowego, adaptację układu autobusowego z przewidywanym wydzieleniem pasów dla transportu zbiorowego w ulicach: N. S., G. K., C., realizację węzłów integracyjnych wiążących przystanki SKM z komunikacją autobusową i indywidualna samochodową, rowerową i pieszą. Są to: węzeł P., węzeł O., węzeł Ż. Dla ulicy S. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są następujące: funkcja wiodąca: lokalne, strefa funkcjonalna: ZK – strefa komunikacji; regulacje ekologiczne:

E1 – strefę ekologiczną wyznaczają tereny pomocnicze w systemie ekologicznym dzielnicy. Należy zachować tereny jako zielone, z zaleceniem utrzymania ich otwartości; E6 – jak wyżej.

W świetle powyższego planowana inwestycja, polegająca na modernizacji ulicy K. przy projektowanym Domu Towarowym "A" na odcinku od skrzyżowania z ul. S. do wysokości budynku mieszkalnego ul. [...] w G. jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Kolegium odniosło się także do kolejnego zarzutu skargi tj. naruszenia art. 139 K.p.a.

Skarżący zarzucał, że arbitralne przedłużenie terminu ważności decyzji jest postanowieniem niekorzystnym dla strony odwołującej się od tej decyzji.

Art. 139 K.p.a. stanowi, iż organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Zdaniem Kolegium zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny, "niekorzyść" o której mowa w tym artykule, to obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy. Przy ocenie czy decyzja wydana została na "niekorzyść" strony odwołującej się nie jest miarodajne żądanie odwołania, bowiem każda decyzja organu odwoławczego nie uwzględniająca żądania strony byłaby decyzją wydaną na niekorzyść strony odwołującej się, chociaż obiektywnie nie pogarszałaby jej sytuacji prawnej (tak w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz", wyd. Zakamycze 2000, str. 776). Nie sposób więc przyjąć, iż w związku z przedłużeniem terminu ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu doszło do obiektywnego pogorszenia sytuacji prawnej strony odwołującej się. Co więcej, odnosząc się do wskazanej kwestii w związku z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19.12.1996 r. stwierdził, iż określając termin ważności takiej decyzji organ powinien uwzględnić realne możliwości inwestora zgromadzenia w określonym czasie dokumentacji technicznej, niezbędnej do uzyskania pozwolenia na budowę lub uzyskania tytułu do dysponowania nieruchomością, jeżeli inwestor nie jest właścicielem terenu objętego wnioskiem (sygn. akt SA/Gd 3157/95, LEX nr 44161).

W przedmiotowej sprawie przedłużenie terminu ważności decyzji organu I instancji uwarunkowane było koniecznością uzyskania szeregu uzgodnień niezbędnych do uzyskania pozwolenia budowlanego (zgodnie z pkt 5 decyzji były to uzgodnienia z: Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, Zarządem Dróg i Zieleni, Wydziałami Ochrony Środowiska i Infrastruktury Miejskiej Urzędu Miejskiego, właścicielami lub zarządcami terenu przez który przebiega trasa projektowanej inwestycji, gestorami sieci podziemnego uzbrojenia oraz ewentualnymi innymi uzgodnieniami) jak i stosunkowo krótkim czasie jaki pozostał do daty upływu terminu jej ważności – to jest do dnia 31 grudnia 2001 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 4), Kolegium wskazało, że przedłużenie terminu ważności wiązało się z kilkumiesięcznym postępowaniem odwoławczym i właśnie o czas trwania tego postępowania (cztery miesiące) przedłużyło termin ważności decyzji Prezydenta Miasta.

Kolegium podzieliło trafność uwagi o wejściu w życie ustawy z dnia 13 lipca 2000 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa nowelizująca ustawę z 1994 r. wprowadza pewne zmiany w zakresie lokalizowania obiektów handlowych o powierzchniach sprzedażowych powyżej 1.000 m2 i 2.000 m2. Postępowanie przed organem tak I jak i II instancji dotyczyło jednakże wyłącznie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na modernizacji ulicy K. i nie wiązało się z ustaleniem takich warunków dla jakiegokolwiek obiektu handlowego. Tym samym też brak było jakichkolwiek podstaw do zastosowania przepisów ustawy o której pisze skarżący. Zakres przedmiotowy ustawy z 13.07.2000 r. dotyczy zupełnie innego rodzaju inwestycji i nie obejmuje stanu faktycznego jaki występuje w niniejszej sprawie, stąd omawiany zarzut jest całkowicie bezpodstawny.

Odnosząc się do następnej z podniesionych kwestii tj. niezastosowanie przez organy administracji przepisów ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2000 r.

Nr 109, poz. 1157). Wymieniona ustawa weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. (art. 68),

a w przepisie przejściowym – art. 63 – wyraźnie wskazuje, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z zestawienia tych przepisów bezspornie wynika, że przepisy tej ustawy nie mogą mieć zastosowania do postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wszczętego wnioskiem inwestora z dnia 11 września 2000 r., a zarzut ich niezastosowania jest bezpodstawny.

Kolegium zauważa, że pozostała część uzasadnienia skargi związana jest z kwestią oceny przez skarżącego dopuszczalności inwestycji polegającej na budowie Domu Towarowego "A" i rozważań w zakresie przepisów jakie powinny być zastosowane w postępowaniu dotyczącym tej inwestycji. Ponieważ postępowanie odwoławcze jak i skarga do NSA związane są z inwestycją polegającą na modernizacji ulicy K., a zatem inwestycją inną i odrębną niż budowa Domu Towarowego, zdaniem organu trafność rozważań w zakresie tej ostatniej inwestycji nie może być w tym miejscu badana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

W art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej... pod względem zgodności z prawem, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna.

Utrzymana w mocy decyzja organu I instancji wydana została dla inwestycji polegającej na modernizacji ulicy K. przy projektowanym Domu Towarowym "A" na odcinku od skrzyżowania z ulicą S. do wysokości budynku mieszkalnego ul. [...] w G.

Tak określony przedmiot wyznaczał również zakres wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, które zostały zawarte w pkt 4 decyzji.

Skarżący nie wskazuje w czym zamieszczenie inwestycyjne polegające na modernizacji ww. odcinka ulicy K. (jednej z głównych ulic G.) naruszy jego indywidualny interes jako właściciela nieruchomości sąsiadującej z modernizowaną ulicą.

Przedmiot postępowania i zakres ustaleń, które należało uwzględnić w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynikał z art. 41 i 42 obowiązującej w czasie orzekania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) i wymagania określone w ww. przepisach orzekające w sprawie, organy spełniły.

Przede wszystkim trafne jest ustalenie, że zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Organ II instancji dokonał szczegółowej analizy postanowień planu obowiązującego na ww. terenie, a wyciągnięte wnioski należy uznać za prawidłowe.

Należy nadto zauważyć, że ochrona interesów i w ślad za tym obowiązek uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może następować w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.

AW