Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 4929/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Otylia Wierzbicka Sędziowie WSA Wojciech Mazur asesor WSA Wanda Zielińska — Baran /spr./ Protokolant Danuta Gorzelak - Maciak po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia2004 r. sprawy ze skargi B.Z. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia 2. Zasadza od Ministra Zdrowia na rzecz skarżącego B.Z. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Minister Zdrowia postanowieniem z dnia [...] listopada 2002r. wydanym na podstawie art.124 § 1 w zw. z art.138 § lpkt 3, art. 144 kpa w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 4 i art. 6 ust. 2pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i leczeniu uzdrowiskowym ( Dz. U. Nr 23, poz. 150 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia B.Z. na postanowienie Naczelnego Lekarza Uzdrowiska [...] z dnia [...] maja 2002r negatywnie opiniujące projekt decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr ew. [...], położonej przy ul. [...], dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego o garaż na samochód osobowy, w strefie "[...]" ochrony uzdrowiskowej K., umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu tego postanowienia jako przyczynę podjętego rozstrzygnięcia wskazano naruszenie art. 124 kpa, ponieważ pismo z dnia [...] maja 2002r. zawierające ww. opinię Naczelnego Lekarza Uzdrowiska nie zostało sporządzone w formie postanowienia, a nadto nie zawiera wszystkich elementów jakie powinno zawierać tego rodzaju orzeczenie.

W skardze B.Z. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia. Pozostałe zarzuty skargi sprowadzają się do kwestionowania opinii wydanej przez Naczelnego Lekarza Uzdrowiska. Skarżący przede wszystkim podnosi, że negatywna opinia Lekarza jest dla niego krzywdząca, skoro w rejonie ul [...] zlokalizowanych jest szereg garaży przy budynkach mieszkalnych. Wskazał, że Wojewódzkie Służby Ochrony Zabytków pozytywnie zaopiniowały planowane zamierzenie inwestycyjne.

W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte z uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podniesione przez stronę skarżącą. Stosownie do art.3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ) Sąd powołany jest do oceny legalności zaskarżonych postanowień administracyjnych, nie będąc związany granicami skargi ( art. 134 § 1 cyt. ustawy). Oznacza to, że Sąd bada wszelkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wychodząc z tych przesłanek należy przede wszystkim rozważyć zagadnienie właściwości organu administracyjnego do uzgodnienia projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych. Jest to istotne zagadnienie prawne, gdyż wydanie orzeczenia przez organ niewłaściwy skutkuje jego nieważnością na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Przepisy o właściwości mają charakter bezwzględny obowiązujący i naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu aktu administracyjnego powoduje jego nieważność (por. wyrok NSA z dnia 29.11.1999r.,V SA 955/99, LEX nr 49943).

Stosownie do treści art. 40 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadkach określonych w tym przepisie wymaga obligatoryjnego uzgodnienia z organami tam wymienionymi. W odniesieniu do inwestycji zlokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych decyzję tę wydaje się po uzgodnieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej.

Powołany w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. 23, poz. 150 z późn. zm.) stanowi, że statut uzdrowiska ustala:

granice uzdrowiska, jeżeli ma być nim część gromady,

obszar ochrony uzdrowiskowej,

3) czynności, które ze względu na ich oddziaływanie na warunki naturalne i czynniki

środowiskowe ( art.2. ust.l) mogą być podejmowane na obszarze ochrony

uzdrowiskowej wyłącznie w trybie określonym w art. 12 ( czynności zastrzeżone

w statucie),

4) sprawy, które z uwagi na ich znaczenie dla lecznictwa uzdrowiskowego wymagają uzgodnienia z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej lub innym organem zdrowia.

Rada Miejska w K. uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 1999r. wydaną na podstawie art. 4 ust.l cyt. ustawy ustanowiła Statut uzdrowiska K.. Wśród spraw wymagających uzgodnienia z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej w W. ze względu na znaczenie lecznictwa uzdrowiskowego Statut w § 4 ust. 1 lit. c) wymienia: "ustalenie decyzji w sprawach szczegółowej lokalizacji na obszarze "[...]" - wszystkich budynków. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że niewątpliwie według § 2 pkt 1 Statutu, ul. [...], na której to skarżący przewiduje realizację planowanej inwestycji znajduje się w obszarze "[...]".

Z przytoczonych uregulowań niezbicie wynika, że organem właściwym do uzgodnienia projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych jest Minister Zdrowia. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie zadaniem Ministra Zdrowia było uzgodnić w trybie art. 40 ust. 4 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, oceniając zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego skarżącego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym oraz postanowień Statutu uzdrowiska K. poprzez wydanie w trybie art. 106 kpa postanowienia. Natomiast, znajdujące się w aktach sprawy pismo z dnia [...] maja 2002r., w którym Naczelny Lekarz Uzdrowiska K. wyraził negatywną opinię odnośnie realizowania w granicach obszaru "[...]" zamierzenia inwestycyjnego skarżącego mogło być co najwyżej wykorzystane przez Ministra Zdrowia jako materiał dowodowy przy podejmowaniu końcowego rozstrzygnięcia w postępowaniu uzgodnieniowym, podlegający swobodnej ocenie materiału dowodowego, o której mowa w art. 80 kpa, a więc tej samej regule co pozostały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Warto podkreślić, że żaden przepis prawa materialnego nie daje kompetencji naczelnemu lekarzowi uzdrowiska do wydania opinii co do projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W konkluzji powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem właściwości i z tej też przyczyny należało stwierdzić jego nieważność na mocy art. 156 § 1 pkt 1 kpa.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.