Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 939/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

[...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 06 sierpnia 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej: SKO, Kolegium), po rozpoznaniu odwołania J. G. od decyzji Starosty [...] z dnia 23 maja 2018 r., znak: [...] w przedmiocie skierowania kierowcy na badania lekarskie, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktyczny i prawnym.

W dniu 24 stycznia 2018 r. do Starostwa [...] wpłynął wniosek Prokuratura Rejonowego [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego i skierowania skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu wskazano, że w toku prowadzonego przez Prokuraturę postępowania przeciwko skarżącemu uzyskano opinię sądowo-psychiatryczno-psychologiczną, z której wynika, iż biegli stwierdzili u kierowcy – skarżącego – organiczne zaburzenia osobowości w przebiegu uzależnienia alkoholowego.

Dnia 25 stycznia 2018 r. organ I instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie.

Decyzją z dnia 30 kwietnia 2018 r. Kolegium uchyliło pierwotną decyzję Starosty, z uwagi na niedostateczne jej uzasadnienie i skierowało sprawę do ponownego rozpoznania.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia 23 maja 2018 r. Dyrektor Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego [...], działając z upoważnienia Starosty, skierował kierowcę skarżącego, na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W szczegółowym uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że biegli stwierdzili u kierowcy organiczne zaburzenia osobowości w przebiegu uzależnienia alkoholowego. Zdaniem organu stanowi to wiarygodną informację o poważnych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia (samopoczucie psychiczne czy sprawność intelektualna i ruchowa jako kierowcy), a w konsekwencji uzasadnia wydanie decyzji o skierowaniu na przedmiotowe badania.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący. W jego ocenie w sprawie brak jest uzasadnionych przeciwwskazań do kierowania pojazdami oraz do kierowania go na przedmiotowe badania. Ponadto zgodnie ze stanowiskiem odwołującego prokurator nie posiada legitymacji do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie.

Opisaną na wstępie decyzją Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Starosty. Uzasadniając swoją decyzję organ wywodził, że z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami wynika, iż badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Natomiast w myśl przepisu art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

W ocenie organu treść powyższych przepisów nie wskazuje w sposób precyzyjny, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania kierowcy na przedmiotowe badania, określając jedynie, że zastrzeżenia te muszą być "uzasadnione" i "poważne" oraz, że informacja o nich musi być wiarygodna. Są to zatem pojęcia nieostre, pozostawiające właściwemu organowi orzekającemu możliwość dokonania oceny, czy w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia właśnie z tego rodzaju zastrzeżeniami. Przesłanka uzasadnionych zastrzeżeń odnoszących się do stanu zdrowia kierowcy musi być interpretowana zgodnie z celem ustawy, jakim jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Jak bowiem wynika z art. 3 ust. 1 cyt. ustawy kierującym pojazdem może być osoba, która m.in. jest sprawna pod względem fizycznym i psychicznym. W związku z tym zastrzeżenia co do stanu zdrowia powinny dotyczyć aspektów, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Kolegium wskazało również, że skierowanie na badania może nastąpić, gdy prawdopodobnym jest, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii należy bowiem do uprawnionego w tym zakresie lekarza.

SKO argumentowało, że organ I instancji informację o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego powziął na podstawie wniosku Prokuratury Rejonowej [...] oraz załączonej do niego opinii sądowo-psychiatrycznej, z której wynika, iż u kierowcy stwierdzono objawy organicznych zaburzeń osobowości w przebiegu ZZA.

Powyższa informacja - pochodząca od Prokuratury i oparta na opinii biegłych z zakresu psychiatrii bezspornie stanowi informację wiarygodną. Może ona stanowić podstawę do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie skierowania kierowcy na przedmiotowe badania lekarskie. Organ odwoławczy wyjaśniał, że sama decyzja o skierowaniu na te badania nie przesądza również jeszcze o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów. Służy ona jedynie do wyjaśnienia istniejących w tej kwestii uzasadnionych zastrzeżeń.

Kolegium kolejno wywodziło, że stwierdzone przez biegłych u odwołującego uzależnienia od alkoholu może mieć wpływ na samopoczucie psychiczne, emocjonalne czy sprawność intelektualną i ruchową jako kierowcy. Ponadto zaburzenia osobowości również mogły mieć bezpośredni wpływ na sprawność intelektualną czy też samopoczucie psychiczne kierowcy. To z kolei stanowi istotną przesłankę bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało, że są one bezzasadne i nie mają wpływu na wynik postępowania. Podniesiono, że żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego pochodzące od prokuratora wiąże organ administracji publicznej w ten sposób, że ocena wystąpienia "stanu niezgodnego z prawem" następuje dopiero w merytorycznej decyzji kończącej postępowanie administracyjnego. Dopiero jeżeli w wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, organ administracji stwierdzi, że stan niezgodności z prawem nie występuje - odmawia dokonania oczekiwanej przez prokuratora konkretyzacji sytuacji prawnej jednostki. Ponadto pozycja ustrojowa Prokuratury - jako organu ochrony prawnej, której zdaniem jest strzeżenie praworządności wyklucza, by organy administracji publicznej w ramach dopuszczalności prowadzenia postępowania administracyjnego oceniały dopuszczalność legitymacji prokuratora do żądania wszczęcia tego postępowania. Kolegium podkreśliło, że realizacja przesłanki "w celu usunięcia stanu niegodnego z prawem", jako warunek wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego, podlega wyłącznie samodzielnie kontroli prokuratora, jako ograniczenie jego ustrojowych kompetencji do strzeżenia praworządności. W tym zakresie żądanie prokuratora jest wiążące dla organ administracji publicznej.

Podsumowując organ skonstatował, że wszczęcie przez organ I instancji postępowania w niniejszej sprawie było w pełni zasadne, natomiast zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Podkreślono, że Kolegium nie posiada kompetencji, by podważać przywołaną opinię biegłych, z której to wynikają uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia odwołującego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł skarżący bez podnoszenia zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 03 września 2019 r. skarżący uzupełnił skargę zrzucając, że skierowanie go na badania jest bezpodstawne, albowiem nie potwierdzono diagnozy biegłych badaniami: rezonansem magnetycznym, tomografią komputerową, czy badaniem neurofizjologicznym. Skarżący stwierdził, że nie leczył się i nie leczy obecnie na chorobę alkoholową i jest dobrym kierowcą. Zdaniem skarżącego organiczne zaburzenia osobowości mogą mieć inne źródło niż choroba alkoholowa i powinny być szczegółowo zdiagnozowane.

Na rozprawie, w dniu 06 czerwca 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone nawet w części. W ocenie pełnomocnika nie wykazano w sposób wyczerpujący, że wobec skarżącego zachodzą przesłanki skierowania na badania lekarskie. Sam skarżący poparł stanowisko pełnomocnika oraz zaprzeczył odczytanym mu fragmentom odwołania dotyczącym leczenia w związku z choroba alkoholową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 j.t. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa)).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, m.in. osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" oznacza, że starosta po otrzymaniu zawiadomienia o istniejących zastrzeżeniach dotyczących stanu zdrowia kierowcy, jest obowiązany ową przesłankę ocenić. Ma zatem obowiązek ustalić, czy zawiadomienie jest na tyle uzasadnione, że wynikają z niego okoliczności, które uzasadniają skierowanie kierowcy na badania lekarskie, aby podczas nich można było stwierdzić istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt I OSK 564/13, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Omawiana regulacja prawna nie precyzuje jednak, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania danej osoby na badania lekarskie. Mowa w nich jedynie o tym, że muszą być one "uzasadnione", a jest to niewątpliwie stwierdzenie dość ogólne, pozostawiające właściwemu organowi administracji możliwość dokonania oceny, czy w konkretnym przypadku zastrzeżenia są właśnie tego rodzaju, pamiętając jednocześnie o tym, że celem powołanych regulacji jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Skierowanie na badania lekarskie może więc nastąpić, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami; nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii powierzone zostało bowiem uprawnionym w tym zakresie lekarzom. Nie jest zatem rolą organu prowadzenie w tym kierunku własnego postępowania.

Właściwy organ administracji, po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość stan zdrowia kierowcy, winien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy. Zatem sformułowanie, że zastrzeżenia mają być uzasadnione oznacza przede wszystkim, że winny być one oparte na wiarygodnych podstawach. Za takie zaś z pewnością można uznać opinię o stanie zdrowia psychicznego, sporządzoną przez biegłych lekarzy specjalistów psychiatrów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przyczyną, dla której Starosta skierował skarżącego na badanie lekarskie w związku z istnieniem zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia, było pismo Prokuratora Prokuratury Rejonowej. W piśmie tym Prokurator zaznaczył, że w toku prowadzonego postępowania karnego przeciwko skarżącemu, w oparciu o opinię psychiatryczną, uzyskano informacje o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia badanego mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów z uwagi na rozpoznane u opiniowanego organicznych zaburzeń osobowości w przebiegu uzależnienia od alkoholu. W aktach sprawy znajduje się opinia sądowo-psychiatryczna z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt [...] sporządzona przez biegłych psychiatrów. Z jej końcowej opinii wynika, że biegli stwierdzili u skarżącego objawy organicznych zaburzeń osobowości w przebiegu ZZA.

W ocenie Sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ prawidłowo ocenił, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia do stanu zdrowia skarżącego jako kierowcy, co dawało podstawę do wydania decyzji w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami i skierowania go na badania kontrolne. Wydana bowiem przez biegłych lekarzy psychiatrów opinia była wystarczająca do przyjęcia przez organy obu instancji, że występują zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego i tym samym dawało to uzasadnioną podstawę do uznania konieczności weryfikacji jego zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Jeśli zatem z opinii wynikały uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia strony pod kątem możliwości kierowania pojazdami, to nie można skutecznie zarzucać organowi, że wziął pod uwagę zawarte w takiej opinii wnioski. Organ administracji publicznej nie może bowiem dokonywać samodzielnych ocen, co do tego, czy kierowca ze względu na stan zdrowia jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego. Ponadto, dokonując oceny zaistniałej w tym przypadku sytuacji, organ zobowiązany był mieć na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, to jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest bowiem czuwanie nad tym, aby osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym pozostaje, by wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również zdrowiu i życiu wszystkich, innych użytkowników dróg. Podkreślić należy, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonego badania może się więc okazać, że zastrzeżenia te nie zostaną potwierdzone, czyli nie istnieją żadne przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów. Celem bowiem tych badań jest weryfikacja powziętych przez organ zastrzeżeń.

W związku z powyższym Sąd uznał, że podniesione przez skarżącego i jego pełnomocnika zarzuty są bezzasadne, gdyż stwierdzone w przedmiotowej sprawie zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia pochodziły z wiarygodnego źródła oraz były uprawdopodobnione stosowną dokumentacją.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Stan faktyczny sprawy został bowiem w toku postępowania administracyjnego prawidłowo wyjaśniony, a zatem nie doszło do uchybienia przez organy art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.,). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, organy wskazały fakty, które uznały za udowodnione oraz dowody, na których się oparły, zaś w uzasadnieniu prawnym wyjaśniono jej podstawy prawne z przytoczeniem mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa.

Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy oraz ich ocenę prawną. W ocenie Sądu należy również zgodzić się z organem I instancji w zakresie dokonania oceny wpływu aktywnej formy uzależnienia od alkoholu na ograniczenie sprawności psychicznej kierującego pojazdem. W tej mierze organ ten wywodził, iż stwierdzone przez biegłych objawy organicznych zaburzeń osobowości w przebiegu uzależnienia alkoholowego mogą mieć wpływ na samopoczucie psychiczne, emocjonalne czy sprawność intelektualną i ruchową jako kierowcy. W przypadku osoby uzależnionej od alkoholu następuje bowiem upośledzenie koordynacji wzrokowo-ruchowej, zaburzenia widzenia. Zaburzone zostają procesy decyzyjne, które są fundamentem prawidłowego procesu prowadzenia pojazdu. Osoby, u których stwierdzono organiczne zaburzenia w przebiegu uzależnienia alkoholowego mogą borykać się z poczuciem przewlekłego zmęczenia lub zaburzeniami koncentracji i uwagi. Starosta słusznie argumentował także, że przyjmowane leki mogą również wpływać na sprawność w prowadzeniu samochodu, mogą bowiem zwierać substancje pogarszające sprawność psychomotoryczną. Wiele leków może pogarszać szybkość i sposób realizacji układu nerwowego na informacje docierające z otoczenia. Z tego powodu niedozwolone jest prowadzenie samochodu podczas przyjmowania leków uspokajających oraz neurologicznych.

Organ I instancji również prawidłowo wykazał, z powołaniem się na rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. z 2017r. poz. 250 z późn. zm., zwanego dalej: Rozporządzenie), że zakres schorzeń, które mają negatywny wpływ na kierowanie pojazdami szczegółowo został wskazany w załącznikach nr 2, 3, 4, 5, 5a, 6 do Rozporządzenia, w których podano także jakie warunki musi spełnić osoba badana, aby można orzec brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w przypadku poszczególnych schorzeń.

W szczególności organ wskazał na § 4 ust. 1 pkt 8-12 Rozporządzenia, w którym ustawodawca nakazał, aby w ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz dokonał oceny stanu zdrowia osoby badanej w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w zakresie m.in. objawów wskazujących na uzależnienie od alkoholu lub jego nadużywanie oraz stosowanie produktów leczniczych mogących mieć wpływ na zdolność do kierowania pojazdami. Jednocześnie, zgodnie z § 4 ust. 2 omawianego Rozporządzenia w zakresie badania lekarskiego uprawniony lekarz uwzględnia u osoby badanej obecność i rodzaj schorzenia, stopień zaawansowania objawów chorobowych i ich dynamikę, z uwzględnieniem możliwości rozwoju choroby, jak i cofania się jej objawów, oraz rozważa zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakie mogą mieć miejsce w przypadku kierowania przez tą osobę. Wreszcie zgodnie z punktem 7 i 8 Rozporządzenia w przypadku stwierdzenia uzależnienia od alkoholu lub niemożności powstrzymania się od picia alkoholu i kierowania pojazdem orzeka się istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W przypadku stwierdzenia w przeszłości uzależnienia od alkoholu, można orzec brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, jeżeli osoba badana: udokumentuje co najmniej roczny okres abstynencji; przedstawi opinię lekarza lub terapeuty prowadzącego leczenie odwykowe potwierdzającą leczenie i utrzymywanie abstynencji, oraz przeprowadza regularne kontrolne badania lekarskie.

Jak wynika z powyższego bezsprzecznie choroba alkoholowa lub jej podejrzenie kwalifikuje kierowcę do weryfikacji – w drodze badania lekarskiego – jego zdolności do kierowania pojazdami. W aktach sprawy znajduje się kserokopia zaświadczenia Środowiskowego Domu Samopomocy [...] o przebywaniu skarżącego w ośrodku w systemie dziennym oraz udziałem w różnych terapiach zajęciowych. Opinia biegłych psychiatrów nie pozostawia wątpliwości, co do uzależnienia alkoholowego skarżącego. Sporządzona ona została przez biegłych sądowych - specjalistów w danej dziedzinie, czyli osoby posiadające wiadomości specjalne w tym zakresie . W konsekwencji uznać należało, że stanowi ona wiarygodną informację o poważnych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia, uzasadniającą wydanie decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.