Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2189/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia WSA del. Marek Olejnik, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "W." sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 1279/13 w sprawie ze skargi "W." sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 26 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "W." sp. z o.o. z siedzibą w P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi kwotę 7.200 (siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 1279/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę "W." sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 26 sierpnia 2013r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r.

I.2. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Zaskarżoną decyzją z 26 sierpnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z 26 marca 2013 r. i określił skarżącej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. w kwocie 351.910,00 zł. W wyniku postępowania kontrolnego organ pierwszej instancji stwierdził, iż Spółka zaniżyła podstawę opodatkowania na skutek zawyżenia kosztów uzyskania przychodów, poprzez nieuprawnione ujęcie w nich m.in. następujących kwot:

- 982.000,00 zł – wartość ta wynika z faktur, które zdaniem organu nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. robót budowlano - remontowych na nieruchomości położonej w K., przy ul. Z., co stanowi naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.),

- 178.625.00 zł – wartość wynikająca z faktury, której wystawcą był "O." S.A. z Luksemburga na kwotę 50.000 EURO za pośrednictwo przy sprzedaży nieruchomości. Według organu pierwszej instancji usługa ta w rzeczywistości nie została wykonana;

- dziesięciu faktur wewnętrznych na kwotę ogółem 344.097,00 zł sporządzonych do dziewięciu faktur wystawionych przez E. [...] za dzierżawę dwóch ładowarek: M. i C. na 10.000 Euro każda, który to wydatek nie przyniósł Spółce żadnych przychodów, nie może zatem stanowić kosztu uzyskania przychodów 2008 r.;

- 48.590,05 zł - wartość odpisów amortyzacyjnych od linii technologicznej W., służącej do przerobu butelek PET, który to środek trwały został oddany w dzierżawę Spółce z o.o. "E.", ale z uwagi na niespełnienie warunku umowy poprzez nieoddanie go przez dzierżawcę do eksploatacji - umowa wygasła z dniem 31 grudnia 2007 r., jednak linia technologiczna nie wróciła do Spółki, nie była zatem w niej wykorzystywana, nie wystąpił także przychód z tytułu dzierżawy, stąd amortyzacja nie stanowi kosztu podatkowego na mocy art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 6 w powiązaniu z art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p.

Odnosząc się do nakładów inwestycyjnych związanych z nieruchomością położoną w K., organ odwoławczy podzielił ustalenia organu kontroli skarbowej, zgodnie z którymi:

- zakres robót wynikający z dwóch faktur spółki "D." pokrywał się z zakresem robót wymienionych na fakturach spółki "L.",

- faktury spółek "L." i "R." poza nieczytelnym podpisem sprzedawcy, nie posiadają żadnych pieczęci, a ich szata graficzna podobna jest do faktur wystawianych przez skarżącą Spółkę "W.",

- porównanie fotografii budynku z 2007 r. i z 2010 r., pochodzących z Internetu, nie wskazuje na wymianę więźby dachowej i pokrycia dachu,

- Spółka mimo wezwań, nie przedłożyła żadnej dokumentacji potwierdzającej wykonanie spornych prac, tzn. umów z wykonawcami, protokołów odbioru robót,

- Spółka nie zgłosiła spornych robót do Starostwa Powiatowego w K., do czego obligowało go Prawo budowlane,

- świadek J. A. (która wraz z K. A. kupili nieruchomość położoną w K. przy ul. Z.) potwierdziła, że ostateczna cena nieruchomości była niższa od wyjściowej z uwagi na potrzebę remontu głównie części instalacji wodno-kanalizacyjnej; w trakcie negocjacji trwających od grudnia 2007 r. do lutego 2008 r. nie zapadły żadne uzgodnienia co do przeprowadzania jakichkolwiek remontów przez zbywcę, zaś po zakupie nabywca przeprowadził prace remontowe o wartości ok. 100.000 zł,

- analiza raportów kasowych wykazała, że mimo dowodów KP dokumentujących zapłatę za faktury wystawione przez "D." - rzeczywista wyplata gotówki nie mogła mieć miejsca, bowiem Spółka w tych dniach nie posiadała w kasie wystarczającej gotówki.

W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zebrał wystarczający materiał dowodowy w omawianej kwestii, zaś jego staranna analiza dała uzasadnioną podstawę - na mocy art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. - do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty 982.000 zł wynikającej z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji gospodarczych. Uznano, że opisane okoliczności wskazują, że prace stanowiące przedmiot zakwestionowanych faktur nie mogły być wykonane, zaś strona na żadnym etapie nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów podważających wnioski organu kontrolnego. Organ nie uznał za uzasadnione przeprowadzenie oględzin nieruchomości, której dotyczyły sporne faktury, z uwagi na brak możliwości stwierdzenia na tej podstawie kiedy i przez kogo prace remontowe zostały wykonane. Odnosząc się do twierdzenia, że Spółka nie mogła ponosić skutków podatkowych ewentualnych nieprawidłowości swoich kontrahentów, które nie dowodzą braku wykonania usług, organ stwierdził, że skoro kontrahent podatnika od grudnia 2007 r. składał zerowe deklaracje VAT-7, to oznacza, że zakwestionowane faktury nie zostały zaewidencjonowane i rozliczone podatkowo, nie mogą tym samym obniżyć podstawy opodatkowania u kupującego.

Odnosząc się do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatku poniesionego na rzecz "O." S.A. z Luksemburga, stanowiącego prowizję z tytułu pośrednictwa przy sprzedaży nieruchomości położonej w K., organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu kontroli skarbowej, że usługa ta nie została faktycznie wykonana. Brak umowy i jakichkolwiek dowodów kontaktu z tą firmą, które wskazywałyby na współpracę, np. na umawianie potencjalnych nabywców, czy też uzgadnianie warunków sprzedaży, czyni twierdzenia strony jako niezasługujące na uwzględnienie. Ponadto fakt braku zapłaty również dyskwalifikuje omawiany koszt w sensie podatkowym.

Kolejne sporne ustalenie dotyczyło wyłączenia z kosztów podatkowych kwoty 344.097,00 zł związanej z dzierżawą od E. [...] dwóch ładowarek. W ocenie organu odwoławczego, trudno było uznać, że Spółka osiągnęła jakikolwiek przychód (lub mogła go osiągnąć) z oddania ładowarek do współkorzystania E. [...] spółce z o.o., skoro czynsz za dzierżawę nieruchomości po tym fakcie ustalony był na tym samym poziomie co przed. Ponadto nie przedstawiono umowy dzierżawy ładowarek od firmy E. [...], zaś kwota 344.097,00 zł (którą odniesiono w koszty) nie została zapłacona tej firmie, mimo że - wbrew twierdzeniom podatnika - posiadała ona stosowne ku temu środki.

Natomiast w stosunku do kwoty 48.590,05 zł. stanowiącej wartość odpisów amortyzacyjnych od linii technologicznej W. służącej do przerobu butelek PET organ odwoławczy wskazał, że Spółka nie prowadziła działalności produkcyjnej. Mimo wydzierżawienia linii W. w 2006 r. spółce z o. o. "E.", do wygaśnięcia umowy dzierżawy (31 grudnia 2007 r.) podatnik nie uzyskał żadnego przychodu z tego tytułu. Nie uzyskał go także w całym 2008 r., tj. po wygaśnięciu tej umowy. W ocenie organu odwoławczego podnoszona przez stronę okoliczność, że przed 2008 r. linia była wydzierżawiana, zaś w 2008 r. wystąpiły problemy z odbiorem tego urządzenia od kontrahenta - nie daje podstawy do obciążenia amortyzacją kosztów podatkowych 2008 r., skoro umowa dzierżawy w badanym roku nie obowiązywała.

I.3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania: art. 122, art. 187 §1 i art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. dalej jako O.p.),

2) przepisów prawa materialnego: art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w stanie prawnym obowiązującym w 2008 r.

I.4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

I.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za niezasadną.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, że rozważania organów obu instancji w zakresie fikcyjności robót budowlano – remontowych na wymienionej nieruchomości, dotyczą wielu okoliczności, z którymi mniej lub bardziej skutecznie polemizuje strona skarżąca. W ocenie Sądu, zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają niepodważalne ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące braku wiarygodności spółek: "D,", "L." i "R.", jako kontrahentów skarżącej oraz zeznania nabywcy nieruchomości. Wskazano, że w 2008 roku spółki "D." i "L." nie składały żadnych deklaracji podatkowych, co przynajmniej formalnie dowodzi, że nie prowadziły działalności gospodarczej, zaś spółka "R." wskazana w zakwestionowanej fakturze, w ogóle nie istnieje, gdyż jej dane identyfikacyjne należą do spółki "R.", która nie potwierdziła wykonania takich robót, nie ma również na to jakichkolwiek śladów w swojej dokumentacji. Istotna jest także okoliczność, że faktury wystawione przez spółki "L." i "R." poza nieczytelnym podpisem sprzedawcy, nie posiadają żadnych pieczęci. Z ustaleń organu wynika ponadto, że w okresie wystawienia spornych faktur (styczeń 2008 r.) funkcję Prezesa Zarządu (a zarazem jedynego udziałowca spółki "D.") pełnił R. P., któremu Prokuratura Okręgowa w P. postawiła m.in. zarzut przestępstwa skarbowego związanego z wystawianiem nierzetelnych faktur. Istotny jest również argument organu sformułowany na podstawie analizy raportów kasowych skarżącej, z których wynika, że mimo dowodów KP dokumentujących zapłatę za faktury wystawione przez "D." - rzeczywista wyplata gotówki nie mogła mieć miejsca, gdyż w tych dniach skarżąca nie posiadała wystarczającej gotówki w kasie. Stanowisko organu w sposób istotny wspierają również zeznania J. A., która wraz z K. A. – jako wspólnicy spółki cywilnej – kupili przedmiotową nieruchomość w dniu 22 lutego 2008 r. Uznano, że inwestowanie przez skarżącą znacznych kwot w remont nieuzgodniony z nabywcą, tuż przed sprzedażą nieruchomości, należy uznać za działanie całkowicie nieracjonalne, co również potwierdza trafność stanowiska organów obu instancji. Ponadto J. A. nie potwierdziła udziału spółki "O." w nabyciu nieruchomości. Jej zdaniem przy tej transakcji nikt nie pośredniczył, a informację o możliwości nabycia nieruchomości powzięła z Internetu. Istotna jest również okoliczność, że w dokumentach skarżącej Spółki nie występuje dowód zapłaty firmie "O." S.A. ani w 2008 r., ani później. Sąd uznał także, że organ odwoławczy zasadnie akcentuje, że skarżąca Spółka w ogóle nie przedstawiła umowy dzierżawy ładowarek, zaś kwota wynikająca z tego tytułu nie została zapłacona firmie E. [...], mimo, że w badanym roku skarżąca posiadała stosowne środki płatnicze. Trudno uznać również, że Spółka osiągnęła jakikolwiek przychód (lub mogła go osiągnąć) z oddania ładowarek do współkorzystania "E.", gdyż nie ma na to żadnego dowodu. Odnosząc się do odpisów amortyzacyjnych od linii technologicznej W. Sąd wskazał, że w 2006 r. została ona wydzierżawiona spółce "P.", jednak umowa dzierżawy wygasła 31 grudnia 2007 r., choć jej przedmiot nie został zwrócony skarżącej (pismo Spółki z 22 listopada 2012 r.), mimo, że odbiór maszyn zlecono Biuru Detektywistycznemu w L.

II. Pełnomocnik Spółki w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku zarzucił:

- zgodnie z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez oddalanie skargi, mimo naruszenia przez stronę przeciwną prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2008 r.;

2) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez oddalanie skargi, mimo naruszenia przez stronę przeciwną przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 O.p. poprzez niewystarczające rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, w tym nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia zgłoszonych przez skarżąca dowodów oraz stosowanie bezzasadnych domniemań faktycznych, co doprowadziło do ww. błędu subsumcji;

3) naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które konkretnie okoliczności Sąd uznał za skutecznie zakwestionowane przez skarżącego oraz zaniechanie rozpatrzenia zasadniczego zarzutu skargi, tj. zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez stronę przeciwną;

- zgodnie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię.

Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym wpisu i wynagrodzenie radcy prawnego według norm przepisanych.

III. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie.

IV. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 P.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Przepis art. 174 ustawy stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na obu tych podstawach. Podniesione w niej zarzuty sprowadzają się do zakwestionowania dokonanych przez organy podatkowe, a zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku ustaleń dotyczących możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z:

1) faktur dotyczących robót budowlano - remontowych na nieruchomości położonej w K., przy ul. Z., wystawionych przez spółki: "D.", "L." i "R.",

2) faktury wewnętrznej dotyczącej kosztów pośrednictwa firmy "O." S.A. z Luksemburga przy sprzedaży tej nieruchomości,

3) dzierżawy ładowarek (M. i C.) od firmy E. [...],

4) odpisów amortyzacyjnych od linii technologicznej W. służącej do przerobu butelek PET.

Zdaniem skarżącej Spółki ocena taka wynika z faktu, iż nie wzięto pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy i materiału dowodowego. Ponadto Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zasadności wniosków dowodowych składanych przez skarżącą w toku postępowania podatkowego i sformułowanego na tym tle zarzutu art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 O.p., co doprowadziło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a.

Zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego podnoszone w kontekście zebranego i ocenionego materiału dowodowego będącego podstawą orzekania w niniejszej sprawie należy uznać za bezpodstawne. Stanowisko Spółki sprowadza się w rzeczywistości do negowania poczynionych ustaleń oraz wskazaniu błędów, jakie w jej ocenie popełnił organ przeprowadzając postępowanie. Obowiązek dowodzenia w postępowaniu podatkowym - stosownie do art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. - spoczywa na organach podatkowych, nie oznacza to jednak, że ciężar dowodu, tj. przedstawiania dowodów co do okoliczności istotnych w sprawie spoczywa wyłącznie na tych organach. Przeciwnie, niejednokrotnie z norm prawa materialnego wynika, że ciężar dowodu nałożony został na stronę postępowania, a pożądane przez nią skutki materialnoprawne mogą nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wskaże środki dowodowe, które umożliwią organowi przeprowadzenie stosownego dowodu w postępowaniu podatkowym. Podkreślić należy, że jednym z warunków uznania wydatku za koszt podatkowy jest jego poniesienie. Jeżeli strona nie dysponuje dokumentacją potwierdzającą poniesienie wydatków, w której posiadaniu jako rzetelny podatnik powinna się znajdować w okolicznościach konkretnej transakcji, brak podstaw do czynienia organom podatkowym zarzutu, że nie zgromadziły w tym zakresie materiału dowodowego, gdyż oznaczałoby to przerzucanie na organy skutków zaniedbań podatnika w zakresie rzetelnego gromadzenia dokumentacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie Spółka, pomimo wezwań, nie przedłożyła żadnej dokumentacji potwierdzającej fakt wykonania robót w budynku w K. przy ul. Z., określonych w zakwestionowanych fakturach, np. zawartych umów z wykonawcami, uzgodnień cenowych, kosztorysów, protokołów odbioru wykonanych robót. Organ zebrał wystarczający materiał dowodowy w tej kwestii szczegółowo przedstawiony w zaskarżonej decyzji i zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji. Nie ma również podstaw do podważenia oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazującej na trafność stanowiska organów w kwestii dotyczącej wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatku poniesionego na rzecz spółki "O.", stanowiącego prowizję z tytułu pośrednictwa przy sprzedaży nieruchomości. Spółka nie przedłożyła żadnej dokumentacji świadczącej o udziale spółki "O." przy przeprowadzeniu transakcji sprzedaży, jak również żadnego dowodu na faktyczne jej pośrednictwo. Nieuzasadnione są także twierdzenia Spółki co do błędnych ustaleń w zakresie wyeliminowania z kosztów uzyskania przychodów czynszu dzierżawy ładowarek, wobec m.in. nieprzedstawienia umowy na ich dzierżawę, braku zapłaty lub zatrudnienia operatora ładowarek. W ostatniej spornej kwestii dotyczącej odpisów amortyzacyjnych od linii technologicznej W. wykazano, że nie spełniono warunków w zakresie wykorzystania maszyn na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, bowiem jak stwierdzono Spółka nie prowadziła działalności produkcyjnej, a z jej wydzierżawienia nie uzyskała żadnego dochodu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe prawidłowo dokonały oceny materiału dowodowego oraz w prawidłowy sposób uzasadniły również swoje stanowisko. Dokonana przez organy i zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji ocena materiału dowodowego nie narusza reguł dotyczących swobodnej oceny dowodów. Tym samym należy uznać, że w niniejszej sprawie ustalenia w sprawie zostały oparte na analizie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wnioski wyciągnięte z tych dowodów są logiczne i spójne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należy wskazać, że zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie te elementy zawiera zaskarżony wyrok. Wynikający z art. 141 § 4 P.p.s.a. obowiązek sądu odniesienia się do zarzutów skargi nie oznacza, że sąd ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze, a ta okoliczność wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W niniejszej sprawie Skarżąca zarzuca, że Sąd pierwszej instancji zaniechał rozpatrzenia zasadniczego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ przepisów postępowania. Pomimo, że nie zostało to dostatecznie wyartykułowane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, WSA w Łodzi dokonał oceny przeprowadzonego postępowania dowodowego i w przekonujący sposób wskazał na te okoliczności, które były istotne i rozstrzygające w sprawie. Nie można zatem uznać, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. i to mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, skoro uzasadnienie wyroku zawiera wszelkie wymagane prawem elementy i pozwala zarówno na sformułowanie zarzutów kasacyjnych, jak i kontrolę przez Naczelny Sąd Administracyjny toku rozumowania Sądu, która doprowadziła do podjęcia określonej treści rozstrzygnięcia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiając pisemne motywy zapadłego orzeczenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie odwołał się do okoliczności rozpoznanej sprawy, eksponując fakty które doprowadziły organy podatkowe do rozpatrzenia sprawy. Odmienna ocena materiału dowodowego organu podatkowego i Spółki nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów, bowiem postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że Spółka nieprawidłowo zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów zakwestionowane w decyzji wydatki. Treść zarzutów i ich uzasadnienie nie jest w stanie podważyć okoliczności, że faktury dotyczące robót remontowo - budowlanych na nieruchomości w K. mają charakter fikcyjny, na co organy podatkowe przedstawiły bezsporne okoliczności stanu faktycznego zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji. To samo dotyczy faktury za pośrednictwo przy sprzedaży nieruchomości, umowy dzierżawy ładowarek oraz odpisów amortyzacyjnych od linii technologicznej. W toku postępowania Spółka nie przedłożyła żadnych wiarygodnych dowodów mogących potwierdzić jej twierdzenia. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu obszernie wyjaśnił, które okoliczności stanu faktycznego uznał za wiarygodne i twierdzenia te uzasadnił.

Reasumując należy stwierdzić, że skarga kasacyjna, stanowiąca polemikę z oceną stanu faktycznego nie podważa oceny zaskarżonej decyzji dokonanej przez Sąd pierwszej instancji. Ponadto w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy należy stwierdzić, że brak było podstaw do uznania, by doszło do naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną uznając ją za bezzasadną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.