Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1130/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 49 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 201, art. 202, art. 203, art. 204, art. 209
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T., sp. z o. o. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2595/13 w sprawie ze skargi T., sp. z o. o. z siedzibą w P. w przedmiocie czynności kontrolnych w kontroli podatkowej prowadzonej w zakresie rzetelności rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2008 – 2009 postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 grudnia 2013 r. odrzucił skargę T. sp. z o.o. z siedzibą w P. (Spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 sierpnia 2013 r. w przedmiocie czynności kontrolnych w kontroli podatkowej prowadzonej w zakresie rzetelności rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2008 – 2009.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd przedstawił, że Spółka pismem z 20 września 2013 r. złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 sierpnia 2013 r., w przedmiocie czynności kontrolnych w kontroli podatkowej prowadzonej w zakresie rzetelności rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2008 – 2009.

Skarga została podpisana przez P. G., wobec czego pismem z 30 października 2013 r., na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 23 października 2013 r., Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, przez złożenie - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi.

Jednocześnie Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 29 października 2013 r. wezwał Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł.

Przesyłkę zawierającą wezwania doręczono Skarżącej w dniu 8 listopada 2013 r. co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 14 akt sądowych). Skarżąca w dniu 8 listopada 2013 r. uiściła wpis sądowy od skargi, jednak do dnia wydania postanowienia nie uzupełniła wskazanych braków formalnych skargi.

Sąd wskazał i przytoczył treść art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.". Następnie stwierdził, że skoro wezwanie zostało skutecznie doręczone Skarżącej w dniu 8 listopada 2013 r. to termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych zaczął biec w dniu 9 listopada 2013 r. i upłynął w dniu 15 listopada 2013 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie, a zatem w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało odrzucić skargę z powodu nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W skardze kasacyjnej wniesionej na wyżej opisane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. sp. z o. o. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do niewezwania skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentowania Spółki w dacie wniesienia skargi; 2) naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do odrzucenia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Z przedstawionych akt wynika, że przewodniczący wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi. (k. 10 - 14).

Autor skargi kasacyjnej, przedstawionych wyżej, wynikających z akt sprawy okoliczności skutecznie nie zakwestionował. Skutecznym zarzutem podważającym wynikającą z akt okoliczność doręczenia wezwania z pewnością nie jest niepoparte w żaden sposób twierdzenie, że skarżący nie otrzymał wezwania do usunięcia braku formalnego skargi. Okoliczność, że skarżąca uiściła kwotę wpisu sądowego nie dowodzi tego, że w przesyłce skierowanej do strony nie było wezwania do usunięcia braku formalnego.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ponieważ z okoliczności sprawy wynika, że strona skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi Sąd I instancji zasadnie skargę odrzucił.

Odnośnie wniosku o zwrot kosztów należy wyjaśnić, że o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał, ponieważ w art. 209 p.p.s.a. przyjęto unormowanie, iż wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Tak więc w innych przypadkach Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Należy zaznaczyć, iż o kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu I instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.