Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1521/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 110, art. 7, art 77, art. 8, art. 73, art. 134, art. 46
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 8, art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 47, art. 41 ust 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: par. 6, par. 5 pkt 3, par. 3, par. 2,  par. 26, par. 2-25
journal: Dz.U. 2007 nr 235 poz 1726
law: Rozporządenie Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z  wykonywaniem przewozu drogowego oraz za egzaminowanie i wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 5, art. 3
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r., wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: K.p.a.), stwierdzono niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy - decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie wydania licencji Nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.

W uzasadnieniu przypomniano, że w dniu [...] listopada 2011 r. strona – G. Sp. z o.o., W. (także Spółka), wystąpiła z wnioskiem o udzielenie/zmianę licencji na międzynarodowy transport drogowy na przewóz rzeczy na okres 5 lat oraz załączyła do niego wykaz pojazdów samochodowych. We wniosku o zmianę licencji w miejscu przeznaczonym na wskazanie adresu siedziby przedsiębiorcy strona podała: ul. K., [...] W. Nadto w przedmiotowym wniosku strona zaznaczyła pozycje odnoszące się do: zmiany licencji w zakresie: zmiany adresu, udzielenia dodatkowego wypisu z licencji, wymiany taboru (informacja), zmiany numeru rejestracyjnego /podwozia (informacja) Podpis pod wnioskiem złożył p. Z. S., będący osobą uprawnioną do reprezentacji strony, zgodnie z informacją zamieszczoną w wyszukiwarce podmiotów w Krajowym Rejestrze Sądowym na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości. Przedmiotowy wniosek wpłynął do Biura ds. Transportu Drogowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w dniu [...] listopada 2011 r., po czym został uzupełniony o wypełniane przez organ dane w postaci nr wniosku i teczki podstawowej w dniu [...] listopada 2011 r.

W dniu [...] listopada 2011 r., jako wnioski kompletne nr: [...] i [...] została zarejestrowana dokumentacja dotyczącą wydania licencji w postaci druku wniosku o jej udzielenie, druk D3 - wykaz dokumentów wniosku, druk D4 - opłaty za licencję, druk D5 - potwierdzenie przyjęcia wniosku, certyfikatu kompetencji zawodowych, gwarancji finansowej (bankowej), dowodu wpłaty.

W związku z powyższym w dniu [...] grudnia 2011 r., zgodnie z wnioskiem strony została wydrukowana licencja wraz z 21 wypisami do licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...] z okresem ważności od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r. i adresem podanym we wniosku - ul. K., [...] W.

W dniu [...] grudnia 2011 r. do Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego wpłynęło pismo strony informujące organ, że w związku ze złożonym wnioskiem o zmianę licencji, celem strony było zakomunikować organowi, o fakcie prowadzenia przez nią działalności dodatkowo, pod adresem we W., przy ul. K. Powyższe zostało błędnie zinterpretowane przez stronę poprzez wpisanie zmiany adresu siedziby firmy. W związku z tym, iż strona oświadczyła, iż błędnie opisała wniosek, wniosła o nie wydawanie decyzji niezgodnej ze stanem faktycznym, gdyż - jak podała - decyzja niezgodna z prawem nie może się uprawomocnić.

Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. strona została poinformowana m.in. o tym, iż organ licencyjny jest związany wnioskiem strony, gdyż zgodnie z treścią art. 8 ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.). postępowanie w przedmiocie wydania lub zmiany licencji, jest prowadzone na wniosek stron. Wskazując na powyższe, organ poinformował stronę, iż pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji jest ona zobligowana odebrać wydane dokumenty i uiścić opłatę za dokonaną przez organ czynność administracyjną. Po odbiorze uprawnień może natomiast złożyć ponowny wniosek o dokonanie zmian, odpowiadających rzeczywistemu stanowi rzeczy ujawnionemu w KRS. O tej możliwości dotyczącej odbioru ww. uprawnień, został poinformowany osobiście przedstawiciel strony w Biurze ds. Transportu Międzynarodowego. Powyższa informacja była też przekazywana stronie za pośrednictwem prowadzonych rozmów telefonicznych.

W dniu [...] lutego 2012 r. strona przesłała w formie elektronicznej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z pismem Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2012 r. dotyczącego wniosku Spółki o zmianę licencji na międzynarodowy transport drogowy i wydanie licencji zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy na adres siedziby Spółki: ul. C., [...] W.. Z ostrożności strona wniosła też o przywrócenie terminu do złożenia w/w wniosku z uwagi na brak pouczenia w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. W dniu [...] lutego 2012 r. przedmiotowe pismo strona nadała priorytetem w placówce pocztowej we W., pod którym, podpis złożył p. K. S. oraz radca prawny N. Z. – W.. W złożonym wniosku strona wskazała, że w sprawie doszło do naruszenia szeregu zasad postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Powołując się na powyższe wskazano, że Spółka złożyła w organie pismo wyjaśniające, w którym wskazała, iż adres przy ul. K. we W. stanowi dodatkowe miejsce, stanowiące bazę eksploatacyjną, i w którym środki transportu są przetrzymywane przez spółkę. W piśmie wyjaśniono, że dokonując tego zgłoszenia, Spółka miała jedynie na celu spełnienie wymogów przewidzianych nowymi przepisami dotyczącymi obowiązku wskazania bazy eksploatacyjnej, zgodnie z art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE.

Z uwagi na to, że formularz wniosku o zmianę licencji na międzynarodowy transport drogowy nie zawierał odpowiedniej rubryki, w której byłoby możliwe zgłoszenie tych zmian, dokonano tego w rubryce zmiany adresu. Kolejno, pismem z dnia [...] grudnia 2011 r., Spółka dodatkowo wyjaśniła, że jej siedziba nie uległa zmianie, natomiast nowy adres stanowi jedynie bazę eksploatacyjną. W piśmie wskazano również, iż organ po uzyskaniu powyższych informacji od strony, był obowiązany podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie społeczny i słuszny interes obywateli. Jak wskazano, działanie organu, nie uwzględniające wyjaśnień spółki narusza interes społeczny i art. 6 K.p.a., może bowiem prowadzić wbrew woli wnioskującej spółki do wprowadzenia do obrotu gospodarczego decyzji zawierającej w swojej treści siedzibę nierzeczywistą. Wnioskujący podał też, że organ posiada kompetencje do poprawienia treści decyzji, gdyż zgodnie z art. 110 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. W związku z powyższym, strona wniosła o wydanie licencji odpowiadającej rzeczywistemu stanowi prawnemu. Nadto strona wskazała, iż organ doręczył pismo z dnia [...] stycznia 2012 r. na adres przy ul. C. we W., przyznając tym samym, iż posiada wiedzę na temat rzeczywistego adresu Spółki, ujawnionego w KRS. W piśmie wskazano też, że wbrew treści pisma z dnia [...] stycznia 2012 r. Spółka nie została poinformowana o możliwości odbioru uprawnień. Oświadczyła, że nie została też w sposób wyczerpujący poinformowana o okolicznościach prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, dlatego brak pouczenia jak też doręczenia stronie decyzji administracyjnej nie może wywoływać negatywnych konsekwencji prawnych.

W okolicznościach niniejszej sprawy, organ licencyjny w uzasadnieniu najpierw wprost zacytował przepisy art. 127, art. 129 oraz 110 K.p.a.

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że w aktach sprawy nie znajduje się żaden dowód potwierdzający fakt, aby Spółka odebrała decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie wydania licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wraz z jej 21 wypisami ważną od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r. O powyższej możliwości, zgodnie z treścią pisma z dnia [...] stycznia 2011 r., strona została jednak poinformowana za pośrednictwem swojego przedstawiciela w Biurze ds. Transportu Międzynarodowego. Powyższa informacja była też przekazywana stronie za pośrednictwem prowadzonych rozmów telefonicznych.

Organ wobec tego wskazuje, za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. II SA/Wa 1591/05, że "Z treści art. 110 KPA wynika moc wiążąca decyzji administracyjnej dla organu, który ją wydał. Decyzja sporządzona, ale nie doręczona, nie załatwia sprawy administracyjnej, gdyż nie wiąże organu, ani strony, co uzasadnia przyjęcie, iż decyzja administracyjna jest wydawana z chwilą jej doręczenia. Oświadczenie woli, które ma być złożone adresatowi decyzji, złożone jest z chwilą, gdy doszło do adresata w taki sposób, że mógł on zapoznać się z jego treścią."

Jednocześnie organ wskazuje, za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 sierpnia 2007 r., sygn. II SA/Bk 358/07, że "Odwołanie złożone przez stronę postępowania, której nie doręczono w trybie art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (...) decyzji kończącej postępowanie i która nie wniosła odwołania od tej decyzji w terminie otwartym dla innej strony postępowania biorącej w nim udział, jest niedopuszczalne bowiem dotyczy decyzji ostatecznej, co organ odwoławczy powinien stwierdzić wydając postanowienie o niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 KPA ".

Należy też wskazać, za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 416/06, że "Ogólnikowa wiedza strony o fakcie istnienia decyzji nakładającej na nią obowiązek, wynikająca przy tym pośrednio z innych, dalszych pism organu nie może zastąpić zasad i trybu doręczania decyzji, przewidzianego w przepisach art. 39-49 i art. 109 § 1 KPA ".

Mając więc na uwadze treść zacytowanych wyżej przepisów oraz orzeczeń sądów administracyjnych, wbrew zarzutowi strony brak pouczenia jej o przysługujących środkach odwoławczych w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. spowodowany był wyłącznie tym, iż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie wydania licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wraz z jej 21 wypisami ważna od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r., nie weszła do obrotu prawnego. Zaistnienie powyższej okoliczności powoduje więc brak możliwości jej zaskarżenia, a co za tym idzie brak pouczenia strony o powyższej możliwości. Co więcej, organ licencyjny w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. poinformował stronę, że po odbiorze uprawnień, może ona złożyć ponowny wniosek o dokonanie zmian, odpowiadających rzeczywistemu stanowi rzeczy. Nieprawdziwa jest więc podana przez stronę okoliczność, iż nie została w sposób wyczerpujący poinformowana o okolicznościach prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków.

Niezależnie jednak od powyższego organ przypomniał, że zgodnie z art. 8 ustawy o transporcie drogowym postępowanie w przedmiocie udzielenie lub zmiany licencji prowadzi się na wniosek strony. Wobec tego, skoro strona składając wniosek, wniosła równocześnie o zmianę danych w zakresie siedziby przedsiębiorstwa, organ zobowiązany był dokonać zmian i wydać zmienione dokumenty. Mając na uwadze treść art. 8 ww. ustawy, do wniosku wystarczające jest przedłożenie oświadczeń o aktualnych danych w rejestrze przedsiębiorców a nie odpisu z rejestru. Złożone przez stronę oświadczenie wskazywało na dokonanie zmian dotycz adresu siedziby przedsiębiorcy. Do wniosku strona nie przedłożyła odpisu z rejestru przedsiębiorców, wobec czego organ działając w oparciu o oświadczenie strony, zgodnie z przywołanym przepisem, nie badał dokumentów rejestracyjnych spółki działając w oparciu o jej oświadczenie. Wobec czego, na podstawie powyższych okoliczności, strona jest zobligowana odebrać wydane dokumenty, jak też uiścić opłatę za dokonaną przez organ czynność administracyjną, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji.

W świetle powyższego na podstawie art. 134 K.p.a. organ stwierdził niedopuszczalność złożonego przez stronę wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedsiębiorca, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

1) naruszenie art. 110 K.p.a. poprzez niepodjęcie decyzji w przedmiocie zmiany licencji na międzynarodowy transport drogowy i niewydanie decyzji zgodnie z rzeczywistym stanem na adres siedziby Spółki, tj.: ul. C., [...] W.,

2) naruszenie art. 7, 77 K.p.a., polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy,

3) naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej polegające na zamieszczaniu na stronie internetowej obowiązku przedłożenia aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w przypadku składania wniosku o zmianę nazwy lub siedziby posiadacza licencji przewozowej, a następnie niesprawdzanie tych danych,

4) naruszenie art. 73 K.p.a. poprzez pozbawienie strony prawa do przeglądnięcia akt,

5) naruszenie § 6 oraz § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego oraz za egzaminowanie i wydawanie certyfikatu kompetencji zawodowych poprzez ich błędne zastosowanie.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a także o uchylenie poprzedzającej je decyzji organu I instancji w całości, oraz zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przypomniano, iż postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie wydania licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż: "decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie wydania licencji Nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wraz z jej 21 wypisami nie weszła do obrotu prawnego. Zaistnienie powyższej okoliczności powoduje więc brak możliwości jej zaskarżenia, a co za tym idzie brak pouczenia strony o powyższej możliwości."

Mając na uwadze powyższe strona na wstępie wskazuje, iż pismem z dnia [...]stycznia 2012 r. Główny Inspektorat Transportu Drogowego Biuro do spraw Transportu Międzynarodowego poinformował Spółkę G. Sp. z o.o., że jest zobowiązana odebrać wydane dokumenty, tj. licencje wraz z 21 wypisami do licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i uiścić za dokonaną przez organ czynność administracyjną, opłatę pod rygorem wszczęcia postępowania administracyjnego.

Dodatkowo w piśmie tym organ wskazał, że po odbiorze uprawnień, Spółka będzie mogła złożyć ponowny wniosek o dokonanie zmian, odpowiadających rzeczywistemu stanowi rzeczy ujawnionemu w KRS.

Tytułem wyjaśnienia Spółka wskazuje, iż w toku postępowania złożyła w organie pismo wyjaśniające, w którym wskazała, iż adres przy ul. K. we W. stanowi dodatkowe miejsce, gdzie środki transportu są przez Spółkę przetrzymywane, które stanowi bazę eksploatacyjną. Dokonując zatem zgłoszenia Spółka miała jedynie na celu spełnienie wymogów przewidzianych nowymi przepisami dotyczącymi obowiązku wskazania bazy eksploatacyjnej przewidzianymi art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE, zgodnie z którym przedsiębiorca musi w danym państwie członkowskim prowadzić działalność związaną z pojazdami, o których mowa w lit. b), w sposób rzeczywisty i ciągły oraz przy użyciu niezbędnego sprzętu administracyjnego, a także odpowiedniego sprzętu technicznego i urządzeń technicznych, w bazie eksploatacyjnej, która znajduje się w tym państwie członkowskim.

Z uwagi jednak na fakt, iż formularz wniosku o zmianę licencji na międzynarodowy transport drogowy nie zawierał odpowiedniej rubryki, w której Spółka mogłaby dokonać zgłoszenia tych zmian, zgłoszenia dokonano w rubryce zmiany adresu, a następnie pismem z dnia [...] grudnia 2011 Spółka dodatkowo wyjaśniła, iż siedziba Spółki nie uległa zmianie, a nowy wskazany przez nią adres stanowi jedynie bazę eksploatacyjną.

W ocenie Spółki, stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu postanowienia, zgodnie z którym decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie weszła do obrotu prawnego, winno skutkować podjęciem decyzji w przedmiocie zmiany licencji na międzynarodowy transport drogowy poprzez wydanie decyzji zgodnie z rzeczywistym stanem na adres siedziby Spółki, tj.: ul. C., [...] W. Zgodnie bowiem z treścią art. 110 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Tymczasem organ sam przyznał, iż "decyzja nie weszła do obrotu prawnego". Nie był zatem związany jej treścią. Jak wskazano w komentarzu P. Przybysza do art. 110 K.p.a., organ administracji może dowolnie i wielokrotnie zmienić treść decyzji przed jej doręczeniem lub ogłoszeniem, również wówczas, gdy decyzja została podpisana. Prawny byt decyzji na zewnątrz rozpoczyna się z chwilą jej doręczenia lub ogłoszenia i dopiero od tej chwili organ, który decyzję wydał, jest nią związany (zob. wyrok NSA z 22 stycznia 1999 r., I SA 117/99 - Lex nr 47962);

Artykuł 110 K.p.a. wyraża zasadę związania organu wydaną przez siebie decyzją i oznacza, że byt decyzji rozpoczyna się z chwilą jej doręczenia lub ogłoszenia. Od tej chwili organ, który decyzję wydał, nie może jej zmienić ani uchylić, choćby doszedł do przekonania, że jest ona niezgodna z prawem lub też nietrafna. Natomiast dopóki doręczenie lub ogłoszenie decyzji nie nastąpiło, decyzja podjęta, choćby została sporządzona i podpisana, może być zmieniana w sposób dowolny. W takim rozumieniu zasada związania organu wydaną przez siebie decyzją dotyczy zarówno organów orzekających w I, jak i w II instancji i nie pozostaje w żadnym związku z przymiotem ostateczności decyzji, ani też nie konstytuuje zasady trwałości decyzji. (Tak: T. Woś, Glosa do wyroku SN z dnia 3 czerwca 1993 r., III ARN 27/93, LexPolonica nr 298808 - OSP 1995, nr 3, poz. 50).

W tym miejscu strona skarżąca wskazuje, iż z treści uzasadnienia postanowienia organu wynika jedynie, iż w dniu [...] grudnia 2011 r. decyzja została wydrukowana, organ nie udowodnił jednak w jakiej dacie decyzja ta została podpisana.

Dodatkowo w odniesieniu do twierdzeń strony przeciwnej, zgodnie z którymi "do wniosku wystarczające jest przedłożenie oświadczeń o aktualnych danych w rejestrze przedsiębiorców, a nie odpisu z rejestru, strona skarżąca wskazuje, iż wymóg przedłożenia odpisu z KRS (wymagana forma: kserokopia - dokument ważny 3 miesiące od daty wystawienia) zamieszczony został na stronie internetowej Biura do spraw Transportu Międzynarodowego. Wymóg ten stawiany jest przez Biuro do spraw Transportu Międzynarodowego np. w przypadku składania wniosku o zmianę nazwy lub siedziby posiadacza licencji przewozowej. Ustanowione zatem zostały przez organ dodatkowe wymogi, które stawiane są w przypadku składania wniosku o zmianę siedziby. Nie dokonując oceny legalności powyższych zapisów zamieszczonych na stronie internetowej Biura warunkujących zmianę danych w licencji, skarżący wskazuje, iż organ naruszył art. 8 K.p.a. poprzez wprowadzenie skarżącego w błąd, który pozostawał w przekonaniu, iż skoro organ wymaga przedłożenia kserokopii odpisu z Krajowego Rejestru Sadowego, to bada z urzędu wpisy tam zawarte, a contrario nie przedłożenie kserokopii odpisu z KRS stanowiącego wymóg zawarty na stronie internetowej Biura skutkuje wezwaniem do uzupełnienia braków lub zastosowaniem art. 220 K.p.a. W tym miejscu dodatkowo Spółka wskazuje, iż nie ma pewności czy do wniosku nie załączyła odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, strona kilkakrotnie zwracała się z prośbą do organu o przesłanie jej kompletu wniosków złożonych przez nią, jednakże organ wbrew zasadom wyrażonym w art. 73 K.p.a. i przyjętej dotychczas praktyce porozumiewania się drogą elektroniczną nie przedstawił skarżącemu wnioskowanych dokumentów, co więcej - nie ustosunkował się w ogóle do pism skarżącego w tym zakresie.

Organ naruszył również przepisy art. 7 i 77 K.p.a., zgodnie z których treścią organ zobowiązany był podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wydanie przez organ decyzji, nie uwzględniającej wyjaśnień Spółki narusza interes społeczny i art. 6 K.p.a., prowadzić może bowiem do wprowadzenia, wbrew woli wnioskującej Spółki, do obrotu gospodarczego decyzji zawierającej w swojej treści siedzibę nierzeczywistą.

Spółka wskazuje dodatkowo, iż organ pomimo wydania decyzji na adres przy ul. K. we W., doręczył pismo z [...] stycznia 2012 r. na adres przy ul. C. we W., przyznając tym samym, iż posiada wiedzę na temat rzeczywistego adresu Spółki (ujawnionego w KRS).

Odnosząc się do treści pisma organu z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz uzasadnienia postanowienia organu Spółka dodatkowo wskazała, iż błędnie w piśmie tym wskazano, że Spółka poinformowana została o możliwości odbioru uprawnień.

Dodatkowo strona skarżąca wskazuje również, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu, iż brak pouczenia jej o przysługujących jej środkach odwoławczych spowodowany jest tylko i wyłącznie faktem, iż decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Wydawane bowiem przez organ licencje na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nie zawierają w swej treści pouczenia o przysługujących środkach odwoławczych.

Strona skarżąca wskazuje również, iż zgodnie z procedurą wskazaną w uzasadnieniu postanowienia organu, zobowiązana została do odbioru i uiszczenia opłaty za dokonaną przez organ czynność administracyjną pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji. Przy czym w piśmie organu z dnia [...] stycznia 2012r. opłata ta określona została na kwotę 4000 PLN. W tym miejscu skarżący wskazuje, iż nie może odebrać dokumentów bez uiszczenia opłaty, a z obowiązkiem uiszczenia opłaty się nie zgadza. Bowiem ustalona przez organ opłata w wysokości 4000 PLN jest opłatą ustaloną na podstawie § 6 oraz § 5 punkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego oraz za egzaminowanie i wydawanie certyfikatu kompetencji zawodowych. Opłaty te dotyczą zmiany licencji i wydania wypisów z licencji w przypadku zmiany licencji. W przedmiotowej sprawie zaś nie doszło do zmiany siedziby skarżącego (zmiana taka nie została uwidoczniona w Krajowym Rejestrze Sądowym i fakt ten pozostaje bezsporny). Skarżący nie widzi zatem podstaw do ponoszenia opłat za zmianę siedziby, której nie dokonywał. Co więcej, w piśmie organu z dnia [...] stycznia 2012 r. wskazano: "po odbiorze uprawnień, możecie Państwo złożyć ponowny wniosek o dokonanie zmian, odpowiadających rzeczywistemu stanowi rzeczy ujawnionemu w KRS". Procedura taka jest zdaniem skarżącego niewłaściwa - doprowadziłaby bowiem do konieczności zapłaty przez skarżącego kwoty 8600 za zmianę siedziby, do której faktycznie nie doszło.

Spółka nadmieniła również, iż pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. poinformowana została przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, iż termin rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy może ulec przedłużeniu nie później niż do dnia [...] maja 2012 r. Tymczasem postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydane zostało w dniu [...] maja 2012 r.

Strona skarżąca wskazuje również, iż utrzymanie decyzji w mocy skutkuje faktem, iż adresatem decyzji jest podmiot nieistniejący, to zaś oznacza, że decyzja jest niewykonalna i ta niewykonalność ma charakter trwały.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi.

Odnosząc się do twierdzeń strony zawartych w skardze organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do treści art.8 ustawy o transporcie drogowym postępowanie w przedmiocie udzielenia lub zmiany licencji prowadzi się na wniosek strony.

W przedmiotowej sprawie strona wystąpiła z wnioskiem o zmianę licencji na międzynarodowy transport drogowy rzeczy na okres 5 lat, ponadto wniosła o zmianę danych dotyczących siedziby przedsiębiorstwa Do wniosku strona nie dołączyła odpisu z rejestru przedsiębiorców, lecz oświadczenie, z którego wynikało dokonanie zmian w adresie siedziby przedsiębiorcy, zatem organ zobligowany był do dokonania zmian i wydania zmienionych dokumentów.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zauważa, że wobec takiego stanu sprawy strona powinna odebrać wymagane dokumenty i uiścić opłatę za dokonaną przez organ czynność, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji.

Polemizując z zarzutami skargi, a w szczególności z zarzutem naruszenia art.110 K.p.a. poprzez niepodjęcie decyzji w przedmiocie zmiany licencji na międzynarodowy transport drogowy i niewydanie decyzji w przedmiocie zmiany licencji na międzynarodowy transport drogowy i niewydanie decyzji zgodnie z rzeczywistym stanem na adres siedziby spółki, tj. ul. C., [...] W., organ administracji zaznacza, że w aktach niniejszej sprawy brak jest dowodu zaświadczającego, aby strona odebrała decyzję w przedmiocie wydania licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wraz z jej 21 wypisami. Organ poinformował stronę o prawnych konsekwencjach takiego stanu sprawy, tj. o obowiązku odebrania wydanych dokumentów i uiszczeniu opłaty za dokonaną przez organ czynność administracyjną, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji. Po odbiorze uprawnień może natomiast złożyć wniosek o dokonanie zmian, odpowiadających rzeczywistemu stanowi rzeczy ujawnionemu w KRS. Niniejsza informacja dotycząca odbioru ww. uprawnień została skierowana osobiście do przedstawiciela strony w Biurze ds. Transportu Międzynarodowego, jak również podczas rozmów telefonicznych. Zatem zasadne jest uznanie, że decyzja niniejsza nie weszła do obrotu prawnego.

W tym miejscu organ przywołał wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2012 r. (sygn. akt I OSK 1333/11), LEX nr 1120589, że "decyzja administracyjna jako indywidualny akt zewnętrzny skierowany do konkretnie oznaczonego podmiotu wywołuje skutki dopiero w momencie jej skutecznego doręczenia bądź ogłoszenia. Adresat decyzji musi mieć świadomość, że taki akt administracyjny został w stosunku do niego wydany, co będzie możliwe tylko w momencie skutecznego doręczenia decyzji."

Organ administracji zaznacza, że nie jest zrozumiały zarzut naruszenia art.7, 77 K.p.a., polegającego na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie nie doszło do złamania zasad wyrażonych w K.p.a.- tj. zasady prawdy obiektywnej (art.7), zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa (art.8). Tym bardziej organy administracji w przeprowadzonym postępowaniu miały na uwadze zasadę wyczerpującego informowania stron o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych (art.9) oraz zasadę przekonywania (art. 11 K.p.a.).

Jako bezzasadny organ uznał zarzut naruszenia przez organ § 6 oraz § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia.2007r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego oraz za egzaminowanie i wydawanie certyfikatu kompetencji zawodowych poprzez ich błędne zastosowanie, bowiem opłata za dokonaną przez organ czynność administracyjną w wysokości 400 zł została ustalona w sposób należyty.

Dokonując analizy pozostałych merytorycznych argumentów skarżącego podniesionych w niniejszej skardze organ stwierdził, iż na użytek niniejszej odpowiedzi na skargę pozostaje aktualne stanowisko organu odwoławczego wyrażone w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r., w którym stwierdzono niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy - decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie wydania licencji Nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.

Sprawa ma charakter procesowy. Podstawowe zarzuty strony skarżącej odnoszą się również do kwestii procesowych. W szczególności Spółka zarzuciła w skardze naruszenie zaskarżonym postanowieniem przepisów K.p.a., tj. art. 110 K.p.a. (poprzez niepodjęcie decyzji w przedmiocie zmiany licencji na międzynarodowy transport drogowy i niewydanie decyzji zgodnie z rzeczywistym stanem na właściwy adres siedziby Spółki), art. 7 oraz art. 77 K.p.a., polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego; art. 8 K.p.a. poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej; art. 73 K.p.a. poprzez pozbawienie strony prawa do przeglądnięcia akt; § 6 oraz § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego oraz za egzaminowanie i wydawanie certyfikatu kompetencji zawodowych poprzez ich błędne zastosowanie.

W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że strona – G. Sp. z o.o., z siedzibą we W., wystąpiła w dniu [...] listopada 2011 r. z wnioskiem o udzielenie/zmianę licencji na międzynarodowy transport drogowy na przewóz rzeczy na okres 5 lat oraz załączyła do niego wykaz pojazdów samochodowych. We wniosku o zmianę licencji na międzynarodowy transport drogowy na przewóz rzeczy na okres 5 lat, w miejscu przeznaczonym na wskazanie adresu siedziby przedsiębiorcy, strona podała inny adres niż adres jej dotychczasowej siedziby we W., ujawniony w KRS. Nadto w przedmiotowym wniosku strona zaznaczyła pozycje odnoszące się do: zmiany licencji w zakresie: zmiany adresu, udzielenia dodatkowego wypisu z licencji, wymiany taboru (informacja), zmiany numeru rejestracyjnego /podwozia (informacja).

Tłumacząc podaną we wniosku zmianę adresu siedziby firmy skarżąca Spółka podniosła, iż jej celem było zakomunikować organowi o fakcie prowadzenia przez nią działalności dodatkowo, pod adresem we W., przy ul. K. Powyższe zostało błędnie zinterpretowane przez stronę poprzez wpisanie zmiany adresu siedziby firmy. Spółka tłumaczy ten błąd stwierdzając, iż adres przy ul. K. we W. stanowi dodatkowe miejsce, stanowiące jej bazę eksploatacyjną, w której przetrzymywane są jej środki transportu. Jednocześnie wyjaśniono, że dokonując tego zgłoszenia Spółka miała jedynie na celu spełnienie wymogów przewidzianych nowymi przepisami dotyczącymi obowiązku wskazania bazy eksploatacyjnej, zgodnie z art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51; z późn. zm.).

Powołany wyżej przepis rozporządzenia, nie tak wcale nowego, otwierający jego rozdział II: "Warunki związane z wymogami określonymi w art. 3", ma następujące brzmienie:

"Artykuł 5

Warunki związane z wymogiem posiadania siedziby

Aby spełnić wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. a), przedsiębiorca musi w danym państwie członkowskim:

a) posiadać siedzibę położoną w tym państwie członkowskim wraz z lokalami, w których prowadzi główną działalność, w szczególności dokumenty księgowe, akta dotyczące pracowników, dokumenty zawierające dane na temat czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku oraz wszelkie inne dokumenty, do których dostęp musi mieć właściwy organ, aby sprawdzić, czy spełnione zostały warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu. Państwa członkowskie mogą wymagać, aby przedsiębiorcy na ich terytorium udostępniali również inne dokumenty w swoich lokalach w dowolnej chwili;

b) gdy zezwolenie zostanie wydane - dysponować co najmniej jednym pojazdem, który został zarejestrowany lub w inny sposób wprowadzony do ruchu zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego - będąc jego właścicielem lub posiadaczem z innego tytułu, np. na podstawie umowy najmu z opcją zakupu, umowy najmu lub umowy leasingu;

c) prowadzić działalność związaną z pojazdami, o których mowa w lit. b), w sposób rzeczywisty i ciągły oraz przy użyciu niezbędnego sprzętu administracyjnego, a także odpowiedniego sprzętu technicznego i urządzeń technicznych, w bazie eksploatacyjnej, która znajduje się w tym państwie członkowskim."

Z powołanego przepisu można, w ocenie Sądu, próbować wyprowadzić wniosek, że siedziba przedsiębiorcy nie musi być równoznaczna z posiadaną bazą eksploatacyjną, które to pojęcie (bazy eksploatacyjnej) jest przede wszystkim związane z gospodarowaniem przez przedsiębiorcę posiadanymi przez niego pojazdami. Należy jednak zwrócić uwagę, że zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: "a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich". I tyle co do siedziby przedsiębiorstwa. Oczywiście, zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia państwa członkowskie mogą nałożyć dodatkowe proporcjonalne i niedyskryminujące wymogi, które przedsiębiorcy muszą spełniać, aby wykonywać zawód przewoźnika drogowego. O ile jednak Sądowi wiadomo, przepisy polskie nie wprowadziły obowiązku posiadania przez przedsiębiorcę odrębnej od siedziby przedsiębiorcy bazy eksploatacyjnej. Również wykładnia celowościowa, mająca pierwszeństwo w przypadku przepisów unijnych, zdaje się wskazywać, że wymóg posiadania przez przedsiębiorcę siedziby położonej w państwie członkowskim dotyczy miejsca (równoznacznego z lokalem lub lokalami, w których prowadzi główną działalność), w którym gromadzona jest wymagana dokumentacja przedsiębiorstwa, wymieniona w tym przepisie. Natomiast baza eksploatacyjna oznacza miejsce, w którym prowadzona jest działalność związana z posiadanymi przez przedsiębiorcę pojazdami.

W związku z przedstawionym wymogiem, którego spełnienia nie ułatwia – w ocenie strony skarżącej - formularz wniosku o zmianę licencji na międzynarodowy transport drogowy, który nie zawiera odpowiedniej rubryki, w której byłoby możliwe zgłoszenie tych zmian, dokonano tego w rubryce zmiany adresu. Kolejnym pismem Spółka dodatkowo jednak wyjaśniła, że jej siedziba nie uległa zmianie, natomiast nowy adres stanowi jedynie bazę eksploatacyjną.

Podejmując ten motyw organ orzekający w sprawie odwołał się przede wszystkim do art. 8 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym licencji udziela się wyłącznie na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który powinien zawierać (art. 8 ust. 2 pkt 1) "oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres"; zgodnie z przepisami K.p.a. organ orzekający w sprawie jest tym wnioskiem bezwzględnie związany. W rozpatrywanej sprawie organ nie skonfrontował złożonego w sprawie zmiany adresu z danymi zawartymi w KRS, lecz przyjął za prawdziwe dane zawarte w oświadczeniu przedsiębiorcy (Spółki). Sąd oceniając ten fakt na tle art. 8 ustawy o transporcie drogowym nie dostrzega w tym istotnej wady.

Dysponując natomiast (od dnia [...] listopada 2011 r.) kompletnymi już wnioskami Spółki (nr: [...] i [...]), organ w dniu [...] grudnia 2011 r., zgodnie z wnioskiem strony, wydrukował licencję wraz z 21 wypisami do licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...] z okresem ważności od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r. i adresem podanym we wniosku: ul. K., [...] W.

Jak podnosi organ w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. o możliwości odbioru w/w uprawnień poinformowany został osobiście przedstawiciel Spółki w siedzibie Biura ds. Transportu Międzynarodowego, jak również za pośrednictwem prowadzonych rozmów telefonicznych.

Powyższa okoliczność zasługuje na wiarę. W ocenie Sądu, potwierdza ją fakt, że już w dniu [...] grudnia 2011 r. do Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego wpłynęło pismo strony informujące organ, że w związku ze złożonym wnioskiem o zmianę licencji strona błędnie opisała wniosek w części dotyczącej zmiany adresu siedziby firmy i związku z tym wniosła o nie wydawanie decyzji niezgodnej ze stanem faktycznym, gdyż jak podała decyzja niezgodna z prawem nie może się uprawomocnić.

Jednocześnie trzeba przypomnieć, że we wspomnianym wyżej piśmie organu z dnia [...] stycznia 2012 r. strona została wezwana do odbioru wydanych dokumentów oraz uiszczenia opłaty za dokonaną przez organ czynność administracyjną – pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji.

W dniu [...] lutego 2012 r. strona przesłała w formie elektronicznej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z pismem Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2012 r. dotyczącym wniosku Spółki o zmianę licencji na międzynarodowy transport drogowy i wydanie licencji zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy na adres siedziby Spółki: ul. C., [...] W. Z ostrożności strona wniosła też o przywrócenie terminu do złożenia w/w wniosku z uwagi na brak pouczenia w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r.

W przesłanym wniosku strona odwołała się do treści art. 110 K.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. W ocenie strony, ogłoszenie lub doręczenie przedmiotowej decyzji jeszcze nie nastąpiło, a więc organ mógł ją dowolnie zmienić. Należy jednak zauważyć, że w tym zakresie organ był związany zasadą pro fisci bono (dla dobra Skarbu).

W konsekwencji, nie odnosząc się do wniosku Spółki o zmianę projektu decyzji, organ stwierdził, że w aktach sprawy nie znajduje się żaden dowód potwierdzający fakt, aby Spółka odebrała decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie wydania licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wraz z jej 21 wypisami, ważną od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r., a także zawierającą nowy, zmieniony adres siedziby Spółki. Organ uznał również, że o możliwości odbioru powyższej decyzji Spółka została we właściwy sposób zawiadomiona (por. wyżej).

W rezultacie organ uznał, że w wystarczający sposób poinformował stronę o obowiązku odebrania wydanych dokumentów i uiszczeniu opłaty za dokonaną przez organ czynność administracyjną, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji. Jak organ stwierdził, już po odbiorze uprawnień strona może natomiast złożyć wniosek o dokonanie zmian, odpowiadających rzeczywistemu stanowi rzeczy ujawnionemu w KRS. Reasumując, organ uznał (czego strona nie kwestionuje), że zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Tym samym niedopuszczalne było złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie wydania licencji Nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, a wniosek o przywrócenie terminu na złożenie odwołania od tej decyzji był bezprzedmiotowy.

Kolejnym istotnym zarzutem podniesionym przez skarżącego (a jak można sądzić – w praktyce najistotniejszym) jest zarzut naruszenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego oraz za egzaminowanie i wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych, a w szczególności § 6 oraz § 5 pkt 3 tegoż rozporządzenia. Rozpatrując argumentację stron w tej kwestii nie można nie odnieść wrażenia, że jej źródłem jest przesunięcie kategorialne. Mianowicie, w skardze strona stwierdziła, że "opłata ta określona została na kwotę 4000 PLN", co odpowiada – zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia wysokości opłaty za udzielenie licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy pojazdem samochodowym na okres 5 lat. Tymczasem w odpowiedzi na skargę organ stwierdza, że "opłata za dokonaną przez organ czynność administracyjną w wysokości 400 zł została ustalona w sposób należyty". Jej wysokość jest bowiem zgodna z § 6 rozporządzenia, w myśl którego za zmianę licencji pobiera się opłatę w wysokości 10 % opłaty, o której mowa w § 2 i 3, stanowiącej podstawę do obliczenia opłaty jak za udzielenie licencji, a także z § 5 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym za wydanie wypisu z licencji w przypadku zmiany licencji pobiera się opłatę w wysokości 5 % opłaty, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 2, ust. 2 rozporządzenia (które nie mają zastosowania w rozpatrywanej sprawie) i § 3, stanowiącej podstawę do obliczenia opłaty jak za udzielenie licencji. Sąd podziela w tej kwestii stanowisko organu.

Rozpatrując tę kwestię nie sposób również odnieść się do stanowiska strony skarżącej, że " ... nie można odebrać dokumentów bez uiszczenia opłaty, a z obowiązkiem uiszczenia opłaty (strona – dop. Sądu) się nie zgadza."

W ocenie Sądu, zgoda strony na uiszczenie opłaty nie ma w sprawie istotnego znaczenia. Zgodnie bowiem z § 26 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego..."Opłaty, o których mowa w § 2-25, wnoszone są przed odbiorem odpowiednich decyzji i dokumentów." Inaczej mówiąc, zgodnie z art. 46 K.p.a. czynność odbioru pisma leży po stronie adresata pisma ("Art. 46 § 1. Odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia.") W rozpatrywanej sprawie możliwość odbioru pisma (decyzji, wypisów) jest jednak uwarunkowana uprzednim wniesieniem opłaty administracyjnej. Obowiązek wniesienia takiej opłaty wynika bezpośrednio z przepisów ustawy o transporcie drogowym, a w szczególności z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy ("Opłaty za czynności administracyjne pobiera się z tytułu: 1) udzielenia licencji, zmiany licencji, przedłużenia ważności licencji, wydania wypisu z licencji, wydania wtórnika licencji, przeniesienia uprawnień wynikających z licencji oraz wyrażenia zgody na wykonywanie uprawnień wynikających z licencji;) oraz art. 47 ustawy, który zwiera delegację dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, m.in. wysokości opłat za czynności administracyjne, o których mowa w art. 41 ust. 1, mając na uwadze w szczególności rodzaj udzielanych uprawnień i okres, na jaki zostaną wydane, a także określenia w tym rozporządzeniu wysokości opłat, która w przypadku licencji zależy od:

a) okresu ważności licencji,

b) liczby pojazdów samochodowych, na które wydaje się wypisy z licencji,

c) zakresu transportu drogowego,

d) rodzaju przewozów,

e) rodzaju pojazdów - w międzynarodowym transporcie drogowym osób;

Nadto w ust 3 pkt 1 powołanego przepisu ustawa stanowi, że wysokość opłaty z tytułu udzielenia licencji nie może być wyższa niż równowartość 1.000.000 euro.

Sama ustawa nie określa – bo nie ma takiej potrzeby - terminu, w jakim powinny być wniesione opłaty administracyjne za udzielenie/zmianę licencji, pozostawiając tę kwestię do uregulowania w rozporządzeniu wykonawczym. W ocenie Sądu uregulowanie tej kwestii w rozporządzeniu nie wykracza poza delegację ustawową – tym bardziej, że tego rodzaju należności podlegają egzekucji w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 15; Dz.U.2012.1015, z późn. zm.). Obowiązek wniesienia tych opłat są przed odbiorem odpowiednich decyzji i dokumentów ma po prostu ułatwić ich ściągalność i zabezpieczać przed wykorzystaniem uprawnień bez wniesienia stosownych opłat.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów procesowych wniesionych przez stronę, a dotyczących głównie kwestii dowodowych (art. 7 i 77 K.p.a.) oraz udostępniania akt, w związku z zasadą pogłębiania zaufania do organów Państwa, trzeba stwierdzić, że w kontekście ustalonego stanu faktycznego (decyzji nie doręczonej stronie z powodu odmowy wniesienia stosownej opłaty) zarzuty te nie znajdują uzasadnienia.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu trafnie, organ odwoławczy na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.