Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 392/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 83
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Protokolant: Kinga Bilska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

M.C. oprotestowała skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Z przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących uwarunkowaniach prawnych i faktycznych.

Wnioskiem z dnia 28 lipca 2014 r. M. C. wystąpiła do Starosty K. z żądaniem przekształcenia w prawo własności prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w K. przy ul. Ś. Po wszczęciu postępowania organ zlecił osobie posiadającej stosowne uprawnienia sporządzenie operatu szacunkowego, zaś po jego złożeniu decyzją z dnia [...] r. nr [...] przekształcono prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w K. przy ul. Ś. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działki nr [...], [...], [...], [...](AM-[...]), obręb Z., gmina K.- miasto o łącznej powierzchni [...] ha w prawo własności oraz ustalono opłatę z tego tytułu w kwocie [...] zł. Wnioskodawczyni oprotestowała wydane rozstrzygnięcie odwołaniem, którego główną treść stanowił brak zgody na wysokość opłaty, co odwołująca się strona wyprowadzała z zarzutu błędnie sporządzonego operatu szacunkowego.

W ramach postępowania odwoławczego Wojewoda D. wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...] uchylającą zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Lektura uzasadnienia decyzji organu II instancji wskazuje, iż organ odwoławczy dopatrzył się w prowadzonym postępowaniu istotnych braków w szczególności w zakresie materiału dowodowego, w oparciu o który orzekano w sprawie.

Po powrocie sprawy do organu I instancji Starosta K. prowadził postępowanie w sposób nakierowany na dokonanie ustaleń wskazanych mu w zaleceniach zawartych w decyzji Wojewody D., po czym w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo własności. Inicjatorka postępowania i tym razem oprotestowała rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne złożonym w terminie odwołaniem. Podobnie jak miało to miejsce wcześniej Wojewoda D. uznał, iż postępowanie dowodowe poprzedzające wydanie merytorycznej decyzji było niewystarczające, czemu dał wyraz w decyzji z dnia [...]r. nr [...] uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W toku prowadzonego postępowania Starosta K.w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], którą przyjmując w podstawie prawnej art. 1 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, ust. 1 a, 2 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 83, ze zm.) odmówił M. C. przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w K. przy ul. Ś. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działki nr [...], [...], [...], [...] (AM-[...]), obręb Z., gmina K.o łącznej powierzchni [...] ha, dla której Sąd Rejonowy V Wydział Ksiąg Wieczystych w K. prowadzi księgę wieczystą numer [...]. Uzasadniając negatywne orzeczenie względem złożonego wniosku organ wskazał na zapisy ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z 2012 r. uprawniające osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości do wystąpienia z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Podał też organ, że w dniu złożenia wniosku obowiązywały postanowienia wprowadzone ustawą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110), nadto wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt K 29/13 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że: "Art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83) w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, jest niezgodny z art. 165 ust. 1 Konstytucji i w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, nie jest niezgodny z art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji. W ramach oceny wpływu treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego na rozpoznawaną sprawę Starosta K. podał, że po jego ogłoszeniu z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności mogą wystąpić osoby fizyczne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych. Przez nieruchomość rolną rozumie się nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy na cele inne niż rolne. Z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą również wystąpić osoby fizyczne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 1 i 1 a oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób wymienionych w ust. 2 (art. 1 ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości).

Zaznaczono także, iż wniosek dotyczy nieruchomości, która oddana została w użytkowanie wieczyste do dnia 27 lutego 2090 r., zabudowana jest budynkiem magazynowym stanowiącym przedmiot odrębnej własności, użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości w dniu 13 października 2005 r. był M.C., który nabył to prawo na podstawie umowy sprzedaży. Wnioskodawczyni nabyła prawo użytkowania wieczystego nieruchomości na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia i jest następcą prawnym, o których mowa w art. 1 ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. (t.j. Dz.U. z 2012 r" poz. 83, ze zm.).

Starosta K. w uzasadnieniu decyzji wyraził pogląd, że w świetle postanowień wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. (sygn. akt K 29/13) w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki przedmiotowe do zastosowania ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Nieruchomość objęta postępowaniem stanowi teren przemysłowy oraz inne tereny zabudowane, na której usytuowany jest budynek magazynowy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ww. ustawy z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego mogą wystąpić osoby fizyczne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych, co w przedmiotowej sprawie nie występuje. Ustalenie organu oparto na dowodach z dokumentów, w tym zaświadczeniu Starosty K. potwierdzającym spełnienie przesłanki podmiotowej, uzależniającej przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, po czym organ prowadzący postępowanie przystąpił do badania kryterium przedmiotowego. Uwzględniono zaświadczenie Starosty K. z dnia [...] r. wskazujące, że w dacie [...]r. ujawnione były wpisy dotyczące oznaczenia klasoużytków działek ewidencyjnych w postaci Bi (Inne tereny zabudowane) dla działki nr [...], Ba (Tereny przemysłowe) dla działki nr [...], [...] i [...]. Na podstawie tego zaświadczenia ustalono też, że w rejestrze budynków, na dzień [...] r. budynek położony na działce nr [...] posiadał oznaczenie "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe". Z treści pisma z dnia [...] r. [...] wynika, że na działkach nr [...],[...] i [...] w operacie ewidencji gruntów i budynków nie były ujawnione żadne budynki.

Zastępca Kierownika Wydziału Rozwoju Miasta w piśmie z dnia [...] r. o znaku [...] podał, że w dacie [...] r. dla przedmiotowych działek nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zaś z pisma Kierownika Wydziału Gospodarki Mieniem Gminnym i Wspólnot Mieszkaniowych z dnia [...] r. o znaku [...], wynika, że obecnie nie toczy się postępowanie administracyjne mające na celu nabycie w całości lub w części pod inwestycję celu publicznego przedmiotowej nieruchomości.

Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał także na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. o znaku [...], w którym zawarto informację, że organ nadzoru budowlanego w dniu [...] r. wydał zaświadczenie nr [...] o oddaniu do użytku wiaty rozładunkowej na działce nr [...] AM-[...], a Kierownik Referatu Podatków i Opłat pismem z dnia [...] r. o znaku [...] poinformował, że na dzień [...] r. objęto do opodatkowania m.in. przedmiotowe działki i wykazano powierzchnie związane z działalnością gospodarczą (budynki).

Kolejnym dowodem ocenianym w sprawie były oględziny, gdyż w toku tej czynności ustalono, że istniejący na nieruchomości budynek pełni funkcję hurtowni i ma charakter magazynowy z wyłączeniem około 200 m², które są wykorzystywane jako serwis opon. Według oświadczenia złożonego w trakcie wizji przez matkę wnioskodawczyni, że część budynku była wykorzystywana jako garaż zażądano ustosunkowania się przez wnioskodawczynię do tego oświadczenia lecz nie uczyniła ona zadość temu żądaniu i nie przedłożyła innych dowodów potwierdzających oświadczenie. Organ przeprowadził dodatkowy dowód z przesłuchania matki wnioskodawczyni na okoliczności podane w oświadczeniu, która to w dniu 9 maja 2017 r. oświadczyła, że "nie posiada dokładnej wiedzy o charakterze zabudowy w/w działek na dzień 13 października 2005 r., domniema z przekazu ustnego męża, że miały mieć charakter garażowo-mieszkaniowy. Nie posiada dokumentów dotyczących charakteru zabudowy np. pozwolenia na budowę, decyzji o oddaniu do użytku, zawiadomienia o zmianie sposobu użytkowania. Nie posiada wiedzy czy ktoś może posiadać taką dokumentację, ze względu na odległy czas."

Uwzględniono także stanowisko Kierownika Wydziału Gospodarki Mieniem Gminnym i Planowania Przestrzennego wyrażone w piśmie z dnia [...] r. o znaku [...], w którym zawarto informację, że Burmistrz Miasta K. nie wydał decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której ustalenia obowiązywałyby w dniu 13 października 2005 r.. Dla wskazanego obszaru w okresie od 1 stycznia 1996 r. do 13 października 2005 r. Burmistrz Miasta K. wydał jedynie decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] r. dla inwestycji obejmującej "budowę wiaty rozładunkowej przy hali magazynowej, dla potrzeb Hurtowni [...], która dotyczy działki nr [...] AM-[...] obręb Z., z okresem ważności do dnia 3 września 2002 r.".

Podczas badania księgi wieczystej nieruchomości w zbiorze dokumentów ujawnione zostało zaświadczenie wydane przez Urząd Rejonowy w K. znak [...] z dnia [...] r. o oddaniu do użytku obiektu budowlanego - budynek magazynu hurtowego. W dokumentacji budowlanej w zasobach archiwalnych Starostwa Powiatowego w K. ujawniono decyzję z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji dla budowy magazynu hurtowego branży spożywczej w K. przy ul. Ś. oraz II etapu zagospodarowania działki - budowy domu mieszkalnego na terenie K. działka nr [...] i [...] AM-[...] Obręb Z. Charakterystyka techniczno-użytkowa inwestycji dla I etapu zagospodarowania działki budowy magazynu hurtowego branży spożywczej określa program użytkowy jako: magazyny, chłodnie, pomieszczenia administracyjne i socjalne. Decyzja ta jest jedynym dokumentem potwierdzającym zamiar zagospodarowania działki budynkiem mieszkalnym. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] udzielono pozwolenia na budowę magazynu hurtowego. Z rysunków elewacji budynku magazynu hurtowego wynika, że na elewacji tylnej znajduje się otwór wentylatora i okno, a na elewacji frontowej znajdują się otwory drzwiowe. Z rzutu przyziemia wynika, że szerokość drzwi zewnętrznych wynosi od 100 do 155 cm. W oparciu o te dokumenty organ I instancji wskazał na zapis § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), w myśl którego garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodnej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący garażem zamkniętym - z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi, powinien mieć (...) wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o szerokości 2,3 m i wysokości 2 m w świetle. Wobec tego organ stwierdził, że szerokość drzwi zewnętrznych budynku usytuowanego na działce nr [...] nie spełnia minimalnych wymagań dla wjazdów lub wrót garażowych dla samochodów osobowych, a ewentualna zmiana funkcji użytkowej budynku z budynku magazynowego, wskazana w zaświadczeniu z dnia [...] r., według stanu na dzień [...] r., na garaż, nie została zalegalizowana.

W odwołaniu od wyżej wskazanej decyzji wnioskodawczyni zażądała jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia zgodnie z wnioskiem w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rozpatrzenie sprawy z pominięciem istotnych wskazówek zawartych w decyzji Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] r. nr [...] Zdaniem autorki odwołania nie uwzględniono wszystkich zgromadzonych dowodów, pominięto wnioski strony, brak było właściwego pouczenia i wyjaśnienia stronie zajmowanego stanowiska, a nawet "radykalnego" zwrotu stanowiska w stosunku do pierwotnego rozstrzygnięcia oraz zbyt długo załatwiano sprawę. Zdaniem wnioskodawczyni organ błędnie ocenił stan prawny i faktyczny. Ze zgromadzonych dokumentów, nie wynika, że według stanu na dzień [...] r. przedmiotowe nieruchomości nawet w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie mogły podlegać przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Organ zbyt wąsko zinterpretował wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie posiłkując się jego uzasadnieniem. Organ w uzasadnieniu podał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego obowiązuję od daty ogłoszenia, tj. od dnia 17 marca 2015 r. wskazując na krąg osób, które są uprawnione do złożenia wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, po tej dacie. Jednak sam organ potwierdził, że strona złożyła wniosek o wiele miesięcy wcześniej, to jest w dniu [...] r. Organ I instancji w uzasadnieniu wskazał, że do przedmiotowych nieruchomości w dniu 13 października 2005 r. nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i nie było decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. O przeznaczeniu nieruchomości organ wnioskował na podstawie opodatkowania gruntów podatkiem od nieruchomości, co w rozpatrywanej sprawie jest bezpodstawne. Organ również nie ustosunkował się do wytycznych organu II instancji dotyczących operatu szacunkowego i wyceny przedmiotowych nieruchomości. Nadto zdaniem odwołującej się nie wszystkie wnioski zostały w trakcie postępowania rozpatrzone, jak i nie wszystkie wątpliwe kwestie wyjaśnione.

Z akt administracyjnych wynika, że po przekazaniu odwołania do organu II instancji Wojewoda przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające polegające w szczególności na występowaniu do Starosty K., Sądu Rejonowego w K. czy Archiwum Państwowego z żądaniem udostępnienia dokumentów. Po umożliwieniu stronie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w dniu [...]r. Wojewoda D. wydał opisaną na wstępie decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Starosty K. Po wskazaniu na treść rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego oraz na motywy odwołania organ II instancji dokonał analizy przesłanek przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Podzielono stanowisko organu I instancji, potwierdzone analizą dodatkowego materiału dowodowego uzyskanego w toku postępowania odwoławczego, w zakresie wyczerpania przesłanki podmiotowej, ze względu na następstwo prawne aktualnego użytkownika wieczystego przedmiotowej nieruchomości. Oceniając z kolei przesłankę przedmiotową Wojewoda D. uznał, iż nie spełniono przesłanki zabudowania nieruchomości na cele mieszkaniowe lub zabudowania jej garażami, a dodatkowo przedmiotowa nieruchomość nie jest nieruchomością rolną. W ramach uzasadnienia decyzji organ II instancji szczegółowo ocenił tą okoliczność i podał, że wprawdzie na działce nr [...]jest zlokalizowany budynek, jednak nie posiada on przeznaczenia na cele mieszkaniowe ani nie jest garażem. Oceniono pojęcie "garaż" na tle regulacji wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz orzecznictwa. Co do charakteru budynku uwzględniono także decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę magazynu hurtowego na działkach nr [...]i nr [...]. Wskazano też na zapisy w dzienniku budowy i zaświadczenie Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] r. o oddaniu do użytku budynku magazynu hurtowego, zrealizowanego na podstawie wyżej opisanego pozwolenia na budowę. Dodatkowo w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego Kierownik Referatu Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w K. w piśmie z dnia [...] r. wyjaśnił, że w zasobach archiwum zakładowego Starostwa "nie ma zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania dla przedmiotowej nieruchomości". Wojewoda wskazał też, że w § 3 umowy sprzedaży z dnia [...]r. M.C. nabył na własność "(...) budynek magazynu hurtowego stanowiącego odrębną nieruchomość (...)", zaś w aktach znajduje się zaświadczenie Starosty K. z dnia [...] r., w którym stwierdzono, że w dacie [...]r. budynek zlokalizowany na działce nr [...] wpisany był w rejestrze budynków i oznaczony jako: zbiorniki, silosy i budynki magazynowe. Z kolei z § 63 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393) wynika, że danymi ewidencyjnymi budynku są rodzaj budynku według Klasyfikacji Środków Trwałych oraz klasa budynku według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Rozumienie pojęcia "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" przybliżają załączniki do aktów prawnych obowiązujących w dniu 13 października 2005 r., tj. do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. z 1999 r., Nr 112, poz. 1317 ze zm.) oraz do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. z 1999 r., Nr 112, poz. 1316 ze zm.). W załączniku 1 do rozporządzeń stwierdzono, że rodzaj budynków oznaczonych jako "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" obejmuje: zbiorniki na ciecze, zbiorniki na gazy, elewatory zbożowe, zbiorniki na cement i inne towary sypkie, chłodnie i budynki składowe specjalizowane oraz powierzchnie magazynowe. Natomiast garaże zaliczono do osobnego rodzaju budynków niemieszkalnych - budynków transportu i łączności, przy czym w jego treści wprost zaznaczono, że rodzaj ten nie obejmuje zbiorników, silosów i budynków magazynowych. Z kolei w myśl załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych klasa "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" obejmuje: zbiorniki na ciecze, zbiorniki na gazy, silosy na zboże, cement i inne towary sypkie, chłodnie i budynki składowe specjalizowane, powierzchnie magazynowe. Natomiast do klasy budynków garaży zakwalifikowano garaże i zadaszone parkingi oraz budynki do przechowywania rowerów.

W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej uwzględniono też dowód z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., z którego wynika, że organ nadzoru budowlanego wydał w dniu [...] r. zaświadczenie o oddaniu do użytku wiaty rozładunkowej na działce nr [...]. Oceniono przy tym, że dokument ten, jako wydany po dniu [...] r., pozostaje bez wpływu na ustalenia organu odwoławczego w zakresie charakteru zabudowy istniejącej na nieruchomości w dniu [...] r. Nadto zauważono, iż warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy wiaty rozładunkowej ustalił Burmistrz K. decyzją z dnia [...] r. nr [...]o warunkach zabudowy, oznaczając okres jej ważności do dnia 3 września 2002 r. Natomiast Urząd Miasta w K. udzielając informacji w zakresie przeznaczenia nieruchomości na dzień 13 października 2005 r. wynikającego z decyzji o warunkach zabudowy w piśmie z dnia 24 maja 2017 r. podał, że dla nieruchomości nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która obowiązywałaby w dniu 13 października 2005 r..

Zdaniem Wojewody o spełnieniu przesłanki przedmiotowej przekształcenia nie mogło przesądzić wydanie przez Burmistrza K. w dniu [...]r. decyzji nr [...], na mocy której ustalono lokalizację dla budowy magazynu hurtowego branży spożywczej w K. przy ul. Ś. oraz II etapu zagospodarowania działki - budowy domu mieszkalnego na terenie działek nr [...] i nr [...]. W opisie charakterystyki techniczno-użytkowej inwestycji zaznaczono wprost, że pierwszy etap zagospodarowania działki obejmie budowę magazynu hurtowego branży spożywczej. Rozstrzygnięcie to, wydane na podstawie art. 42 ust. 2 i art. 43 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r., Nr 17, poz. 99 ze zm.), stanowi odpowiednik decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, uregulowanej w art. 50-58 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.). W trakcie przesłuchania świadka M.C. stwierdziła ona, że nie posiada rzetelnych informacji o charakterze zabudowy przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] r. " ale domniemywa z ustnych przekazów M.C., że miały posiadać charakter garażowo-mieszkalny". W zgromadzonym materiale dowodowym brak jest jednak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających opisane domniemanie.

W dalszej kolejności organ II instancji poddał analizie dowód z oględzin i z pisma Dyrektora Wydziału Gospodarowania Nieruchomościami dotyczącego charakteru zabudowy w ewidencji podatkowej. Końcowo odniesiono się do wniosku inicjatorki postępowania o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, przy czym organ stwierdził, że nie może ich uwzględnić, jako że żaden z wymienionych aktów nie dotyczy przedmiotowej nieruchomości.

W skardze na opisaną na wstępie decyzję Wojewody D. jej autorka nie zgodziła się z wydanymi rozstrzygnięciami organów obu instancji czyniąc zarzut naruszenia prawa materialnego i procesowego oraz ,,przekroczenie uznania administracyjnego i oceny dowodów w prowadzonym postępowaniu dowodowym". Ze względu na to wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty K. i zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono wydane w sprawie rozstrzygnięcia, po czym autorka skargi zauważyła, że w trakcie postępowania organy I i II instancji wydały po trzy decyzje, które powoływały się na te same podstawy prawne ale zawierały diametralnie różne rozstrzygnięcia. W pierwotnej decyzji z dnia [...] r., organ I instancji dokonał przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, zaś odwołanie od tej decyzji dotyczyło tylko i wyłącznie nieruchomości, a w konsekwencji wysokości odpłatności za te przekształcenia. Tylko tego zagadnienia dotyczył spór i w takim zakresie powinny być zdaniem strony skarżącej dokonywane dalsze rozstrzygnięcia. W zaskarżanej decyzji Wojewoda D. nie ustosunkował się do wniosków i dowodów przedstawionych przez stronę. Pominął też że, wniosek o przekształcenie działek był już procedowany, ponieważ był wcześniej złożony przez ojca skarżącej, a organy I i II instancji nie ustosunkowały się do kwestii dotyczących tego jak został rozstrzygnięty wniosek M.C. i czy postępowanie wszczęte na jego wniosek zostało zawieszone na skutek śmierci wnioskodawcy. Organy nie wypowiedziały się na temat otrzymanych informacji z zasobów archiwalnych.

W skardze podniesiono dodatkowe twierdzenia związane z tym, że zdaniem skarżącej należało wziąć pod uwagę, że wszystkie wcześniejsze wnioski M. C. co do sąsiadujących działek były rozpatrzone pozytywnie i prawo wieczystego użytkowania zostało przekształcone w prawo własności. Nieruchomości stanowią całość funkcjonalną i ekonomiczną choć składają się z wielu działek, część działek ma prawo własności, a część działek ma prawo użytkowania wieczystego gruntu. Zdaniem skarżącej nie jest przekonywujący argument Wojewody, że w tym konkretnym przypadku stosuje się przepisy z dnia wydania decyzji. Skoro tak, to dlaczego został odrzucony wniosek, że skoro w terminie sprawa nie została rozstrzygnięta (co jest bezsporne), to rozstrzygnięcie powinno być zgodnie z wnioskiem strony. Tym bardziej, że wystąpił skomplikowany stan prawny i faktyczny.

Według autorki skargi organy nie ustosunkowały się w swoich decyzjach do wszystkich zgłoszonych wniosków i żądań, postępowanie trwało długo i przekroczono zasadę swobody uznania administracyjnego i oceny dowodów w prowadzonym postępowaniu dowodowym. Końcowo skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu i zgłoszone w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego przez Starostę K.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację zbieżną z przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2019 r. skarżąca ponowiła zarzuty skargi i odniosła się do treści odpowiedzi na skargę nie akceptując stanowiska organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Organy administracji postąpiły słusznie, uwzględniając wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt K 29/13 (OTK-A 2015/3/28). Co więcej, to odmowa uwzględnienia lub niepełne uwzględnienie wskazanego wyroku w realiach niniejszej sprawy stanowiłyby naruszenie prawa. Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął tam między innymi, że art. 1 ust. 1 i 3 ustawy w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji, a ponadto w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, jest niezgodny z art. 165 ust. 1 Konstytucji, z kolei w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, nie jest niezgodny z art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Prawo do rozszerzenia instytucji przekształcenia zostało zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny z inicjatywy jednostek samorządu terytorialnego i ze względu na naruszenia praw tych jednostek. Trybunał w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 marca 2015 r. jednakże wyjaśnił, że zakwestionowany art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu z 2005 r. dotyczy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, których właścicielami są zarówno jednostki samorządu terytorialnego, jak i Skarb Państwa. Trybunał stwierdził, że art. 165 ust. 1 i art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji, jako odnoszące się wyłącznie do jednostek samorządu terytorialnego, w sposób oczywisty są wzorcami nieadekwatnymi do kontroli zakwestionowanych przepisów w zakresie, w jakim dotyczą one nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa. Gdy zaś chodzi o art. 2 Konstytucji, jako wzorzec kontroli, Trybunał podzielił pogląd wyrażony w wyroku z 12 kwietnia 2000 r. o sygn. K 8/98 (OTK 2000/3/87), rozwinięty następnie w wyroku z 26 stycznia 2010 r. o sygn. K 9/08 (OTK-A 2010/1/4), że postępowanie zainicjowane przez podmioty o legitymacji szczególnej - jakimi są jednostki samorządu terytorialnego - ma charakter kontroli abstrakcyjnej i zmierza do ochrony interesu publicznego, a nie tylko interesu konkretnego wnioskodawcy lub interesu komunalnego w ogólności. Przenosząc ten pogląd na stan faktyczny rozpatrywanej sprawy, Trybunał uznał, że sformułowane przez wnioskodawców zarzuty sprzeczności zaskarżonej regulacji z art. 2 Konstytucji dotyczą zarówno przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości, których właścicielami są jednostki samorządu terytorialnego, jak i tych nieruchomości, których właścicielem jest Skarb Państwa. Trybunał zwrócił uwagę na konieczność zachowania równego standardu w odniesieniu do wszystkich uprawnionych. Gdyby Trybunał ograniczył stwierdzenie niekonstytucyjności do użytkowników wieczystych nieruchomości gminnych, pozostawiając w mocy uwłaszczenie użytkowników wieczystych nieruchomości państwowych, doprowadziłby do wtórnej niekonstytucyjności, wyrażającej się w odmiennym traktowaniu podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej. Z punktu widzenia treści kontrolowanego przepisu ustawy o przekształceniu z 2005 r., cechą prawnie relewantną wyróżniającą grupę podmiotów, której przyznano możliwość uwłaszczenia jest posiadanie - w określonym dniu statusu użytkownika wieczystego. Kwestia własności nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste jest prawnie irrelewantna; uwłaszczenie dokonuje się na identycznych zasadach w odniesieniu do nieruchomości samorządowych i państwowych. W tej sytuacji stwierdzenie niekonstytucyjności w odniesieniu do części użytkowników wieczystych oznaczałoby nieuzasadnione zróżnicowanie uprawnień podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej (zob. też wyrok WSA w Poznaniu z 11 kwietnia 2018 r., sygn. II SA/Po 1176/17).

Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, że organy prawidłowo procedowały w sprawie wniosku skarżącej. W szczególności należy wskazać, że sformułowanie Trybunału Konstytucyjnego "nie jest niezgodny" oznacza tylko i wyłącznie nieadekwatność podanego w skardze konstytucyjnej (pytaniu prawnym sądu) wzorca kontroli konstytucyjnej, przy czym niekonstytucyjność przepisu ustawowego może wynikać, jak w niniejszej sprawie, ze sprzeczności z jeszcze innym przepisem Konstytucji (tu art. 2).

W świetle art. 190 ust. 3 Konstytucji orzeczenie Trybunału wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, chyba że Trybunał określi inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Ponieważ w przypadku przywoływanego orzeczenia Trybunał Konstytucyjny nie określił innego terminu utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego, wyrok Trybunału obowiązuje i wywołuje skutki prawne od dnia jego ogłoszenia w Dzienniku Ustaw, tj. od dnia 17 marca 2015 r., także w odniesieniu do postępowań, które nie zostały rozstrzygnięte decyzją ostateczną przed dniem opublikowania tegoż wyroku. Wyrok ten zatem miał zastosowanie w niniejszej sprawie. Pomimo, że omawiany wyrok Trybunału nie ma mocy wstecznej, to poprzez fakt uchylenia domniemania konstytucyjności przepisu art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości dowodzi, że od samego początku przepis ten naruszał zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu z 2005 r., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z 2011 r., osoby fizyczne i prawne będące 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy o przekształceniu z 2005 r. z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą również wystąpić osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w art. 1 ust. 1 i 1a, oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o przekształceniu z 2005 r.

Trybunał Konstytucyjny we wskazanym wyroku, sygn. K 29/13, zauważa, że największe znaczenie ma rozszerzenie podmiotowe zastosowania wskazanych regulacji, które nawet Marszałek Sejmu, wnioskujący o uznanie konstytucyjności kwestionowanego przepisu, określił jako "radykalne". W istocie obejmuje ono: 1) osoby fizyczne inne niż te, które 13 października 2005 r. były użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę i nieruchomości rolnych, 2) ogół osób prawnych, oprócz spółdzielni mieszkaniowych oraz osób prawnych, które 13 października 2005 r. były właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmował prawo użytkowania wieczystego, 3) osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi podmiotów, które uzyskały możliwość przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie ustawy nowelizującej z 2011 r. W ocenie Trybunału, radykalizm zmiany, która dokonała się mocą ustawy nowelizującej z 2011 r., polega przede wszystkim na objęciu uwłaszczeniem wszystkich osób prawnych. Ponadto istotnie rozszerzono krąg osób fizycznych, które mogą skorzystać z przekształcenia. Przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z 2011 r., uprawnienie do przekształcenia przysługiwało osobom fizycznym, wskazanym przez ustawodawcę według dających się zidentyfikować, obiektywnych kryteriów. Po nowelizacji uprawnienie obejmuje wszystkie osoby fizyczne, niezależnie od sposobu nabycia prawa użytkowania wieczystego i korzystania z tego prawa.

Rozszerzenie przedmiotowe – jak stwierdza TK – polega z kolei na tym, że ustawodawca całkowicie oderwał uwłaszczenie od celu, na jaki przeznaczona jest nieruchomość. I tak, w wypadku ustawy o przekształceniu z 1997 r. można było przyjąć, że celem owego uwłaszczenia było stworzenie szansy uzyskania prawa własności tym podmiotom, które w chwili, gdy nabywały prawo do nieruchomości (przed 1990 r.), nie mogły stać się jej właścicielami, bo obowiązujący w Polsce system własnościowy na to nie pozwalał. Ponadto, ponieważ użytkowanie wieczyste ustanawiane było dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, można mówić o zamierzonym przez ustawodawcę umocnieniu prawa do mieszkania. Uprawnienie to ustawodawca utrzymał w ustawie o nabywaniu z 2001 r. Ustawa o przekształceniu z 2005 r., rozszerzając krąg beneficjentów przekształcenia, także uwzględniała cel w postaci wzmocnienia prawa do mieszkania, o czym świadczy m. in. przyznanie możliwości przekształcenia spółdzielniom mieszkaniowym. Zgodnie z kontrolowaną przez Trybunał nowelizacją uwłaszczenie obejmuje natomiast wszystkie nieruchomości (niezależnie od ich przeznaczenia) i ogół podmiotów prawnych (osoby fizyczne i osoby prawne), pod warunkiem przysługiwania im (ich poprzednikom prawnym) użytkowania wieczystego [...] r.. Ustalenia te prowadzą Trybunał do wniosku, że według znowelizowanej treści art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu z 2005 r. uwłaszczenie ma charakter powszechny, a jedynym warunkiem decydującym o powstaniu uprawnienia jest przysługiwanie danemu podmiotowi prawa użytkowania wieczystego we wskazanym dniu.

W badanej sprawie skarżąca w pierwszym rzędzie kwestionuje długotrwałe prowadzenie postępowania. Zauważyć obiektywnie trzeba, że wniosek o wszczęcie postępowania złożono jeszcze w lipcu [...] r., zaś zaskarżona decyzja opatrzona jest datą [...] r.. Niewątpliwie postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej ma kilkuletni charakter. Nie można jednak tracić z pola widzenia tego, że przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna. Poza sferą zainteresowań Sądu pozostanie zatem przewlekłość postępowania czy też ewentualna bezczynność organu. Gdyby skarżąca była zainteresowana zaskarżeniem przewlekłości czy bezczynności posiadała przecież stosowne instrumenty w postaci skargi na działania organów w trybie kodeksowym czy skargi w tym zakresie do sądu administracyjnego. Skoro skarżąca we właściwym czasie ze środków tych nie korzystała jej oczekiwania aby długotrwałość postępowania była oceniana niejako przy okazji skargi na akt administracyjny są niemożliwe do zrealizowania. Jeszcze raz należy zaznaczyć, że w toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego posługując się kryterium legalności Sąd ocenia wyłącznie zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą nie zaś przewlekłość postępowania.

W związku z wydaniem w sprawie sześciu decyzji skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie uwzględniają w stopniu ją satysfakcjonującym zaleceń jakie Wojewoda D. poczynił w uprzednich rozstrzygnięciach co do dalszego postępowania. Otóż wyjaśnić należy, że w ustawie p.p.s.a. (art. 153), przewidziano związanie organów, a nawet sądów oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania lecz zasada ta dotyczy prawomocnych orzeczeń sądu. W procedurze administracyjnej nie występuje jednak analogiczna zasada. Wskazania i zalecenia zawarte w decyzji organu II instancji nie wiążą wprost organu I instancji, który posiada samodzielność i jedynymi ograniczeniami w rozstrzyganiu spraw są przepisy prawa materialnego i procesowego. Nadto z analizy wcześniejszych rozstrzygnięć Wojewody D. nie wynika aby nakazywał on Staroście K.wydawanie orzeczeń o jakimś konkretnym kształcie. Nie miał zresztą takiego uprawnienia. W uzasadnieniach decyzji wskazany był raczej kierunek dalszego postępowania wyjaśniającego, zaś organ I instancji wybór środków dowodowych miał dokonywać według stwierdzonych konieczności czy wręcz samodzielnie oceniał możliwość albo konieczność przeprowadzenia konkretnych dowodów.

Skarżąca w ramach skargi podniosła zarzut, który należy ocenić nie tylko jako nietrafny ale wręcz sprzeczny z podstawowymi zasadami procesowymi. Stawia ona bowiem tezę, że skoro pierwsze odwołanie złożyła wyłącznie z tej przyczyny, że nie zgadzała się z wysokością opłaty, to organy tylko i wyłącznie w tym zakresie powinny prowadzić dalsze postępowanie uznając pozostałe zagadnienia istotne w sprawie za rozstrzygnięte. Otóż po pierwsze skutkiem uchylenia w całości decyzji w postępowaniu odwoławczym jest powrót sprawy do organu I instancji, który ponownie wydaje rozstrzygnięcie. Innymi słowy skutkiem decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest brak rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, gdyż decyzja organu II instancji o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy ma charakter wyłącznie procesowy. Po wtóre, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a skutkiem tego jest zasada, że organy obu instancji rozpoznają sprawę w jej całokształcie. Zatem nie ma żadnych podstaw prawnych twierdzenie skarżącej, która oczekuje od organów orzekania wyłącznie w zakresie wysokości opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, gdyż tylko z tą częścią decyzji Starosty K. pierwotnie się nie zgadzała. Należy nadto na marginesie zaznaczyć, że nie miało też miejsca orzeczenie przez Wojewodę D. w decyzji z [...] r. czy z [...] r. na niekorzyść strony odwołującej się, gdyż stwierdzone uchybienia w toku postępowania pierwszoinstancyjnego miały charakter kwalifikowany i nie mogły zostać pominięte w toku postępowania odwoławczego.

Powracając do zasadniczych motywów skargi przyjdzie podkreślić, że na żadnym etapie postępowania nie był przez organy kwestionowany fakt, że skarżąca jako następca prawny osoby, która była użytkownikiem wieczystym nieruchomości w dniu 13 października 2005 r., była uprawniona do wnioskowania o przekształcenie tego prawa w prawo własności. Stąd też ziściła się przesłanka podmiotowa z art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W świetle obowiązujących regulacji prawych i wyroku Trybunału Konstytucyjnego dla pozytywnego rozpoznania wniosku konieczne było jednak wykazanie, że nieruchomość, której on dotyczy jest przeznaczona na cele mieszkaniowe lub zabudowę garażami albo jest to nieruchomość rolna. Starosta Kłodzki oraz prowadzący dodatkowe postępowanie dowodowe w ramach postępowania odwoławczego Wojewoda D. okoliczność tą badali, a działania organów w tym zakresie należy obiektywnie ocenić jako kompletne i szczegółowe. Mimo to całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego potwierdził funkcję magazynową i usługową nieruchomości, która nie spełnia warunków do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Skarżąca w toku postępowania podnosiła szereg twierdzeń zmierzających do uznania przez organy, że przedmiotowa nieruchomość pełnić miała funkcję mieszkaniową albo też garażową. Nie wskazała jednak dowodów które miały by to potwierdzić. Zasadniczo najbardziej miały do takiego stanowiska przekonywać zeznania świadka – matki skarżącej. Jednak mimo twierdzeń w toku przesłuchania nie wskazała ona na żadne okoliczności, które miały jej tezę potwierdzać. Organy administracyjne zebrały jednak szereg niepodważalnych dowodów pochodzących od innych organów jak zaświadczenia, pozwolenia, dziennik budowy czy dokumenty dotyczące podstaw naliczania podatku od nieruchomości. Wszystkie te dokumenty potwierdzały funkcję magazynową nieruchomości, która jak wiadomo wyklucza przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Skarżąca zarzuca organowi, że nie odniósł się on do wszystkich składanych wniosków i żądań. Obszerne akta administracyjne nie tylko nie potwierdzają słuszności podnoszonego zarzutu lecz wręcz przeciwnie dowodzą, że organy obu instancji dociekały do prawdy obiektywnej i poszukiwały wszelkich dowodów, w szczególności z dokumentów kierując do innych organów czy instytucji zapytania czy żądając udzielenia informacji w konkretnym zakresie.

Nie jest do końca zrozumiały ten aspekt skargi, który dotyczy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności w związku z wnioskiem poprzedniego użytkownika wieczystego przedmiotowej działki tj. ojca skarżącej. Istotnie akta administracyjne potwierdzają, że w stosunku do innych nieruchomości były prowadzone postępowania i zakończyły się one ostatecznymi rozstrzygnięciami. Nie ma jednak dowodów aby analogiczne postępowanie było prowadzone w stosunku do działek oznaczonych geodezyjnie jako działki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] AM-[...] obręb Z. Sama skarżąca mimo, że okoliczność tę tj. złożenie wniosku przez ojca podnosi, nie przedstawiła wiarygodnych dowodów w tym względzie. Przyjdzie zatem ten zarzut skargi ocenić jako niezasadny.

Bez znaczenia dla kształtu rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność, że we władaniu skarżącej pozostają nieruchomości, w stosunku do których legitymuje się ona odmiennym tytułem prawnym tj. prawem użytkowania wieczystego i prawem własności. Nawet mimo tego, że stanowią one funkcjonalnie jedną całość techniczną czy użytkową nie jest to przesłanka do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Orzekające w tym zakresie organy badają kumulatywne ziszczenie się przesłanek przedmiotowej i podmiotowej wynikających z art. 1 ust. 1 i 3 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1, ust. 1a, ust. 2 i ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W przypadku, gdy jedna z przesłanek nie zostanie stwierdzona organ nie ma możliwości wydania orzeczenia o takim przekształceniu.

Mając na uwadze dotychczas powiedziane Sąd uznał, że nie naruszono zatem przepisów prawa materialnego czy procedury administracyjnej ani też żadnego innego przepisu w stopniu, który by uzasadniał uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a..