Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 750/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-12-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] września 2018 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Strona, reprezentowana przez adwokata, pismem z dnia [...] października 2018 r. złożyła skargę na decyzję w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Ponadto pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając żądanie w zakresie wstrzymania wykonania decyzji reprezentujący stronę skarżącą adwokat wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie łącznej [...] zł może spowodować niebezpieczeństwo znacznej szkody i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący jako przedsiębiorca zatrudnia szereg osób, ma również szereg zobowiązań terminowych. Późniejszy zwrot kwoty wynikającej z decyzji może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Branża skarżącego wymaga ciągłych nakładów finansowych na towar i pracowników. Egzekucja kary może doprowadzić do utraty płynności finansowej i w konsekwencji zaprzestania prowadzenia działalności przez Skarżącego. Ponadto pełnomocnik podniósł, że WSA w Poznaniu uchylił decyzje obu organów w tożsamym stanie faktycznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, a na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku.

W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą w art. 61 § 1 p.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Nie wystarczy samo przywołanie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ wniosek powinien zawierać motywy odnoszące się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

W ocenie Sądu strona nie uprawdopodobniła, iż zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Jakkolwiek w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie strony skarżącej, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam ogólnikowy wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Zagrożenie, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi być bezpośrednie i realne zaś w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami (zob.: postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2012 r. II FZ 304/12, LEX nr 1137799).

Strona winna załączyć do wniosku stosowną dokumentację dotyczącą jej aktualnej sytuacji rodzinnej i majątkowej ( stałe dochody i wydatki, posiadany majątek itd. ).

Uzasadniając żądanie w zakresie wstrzymania wykonania decyzji profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że skarżący jest zobowiązany na podstawie decyzji do zapłacenia kary w kwocie [...] zł, co spowoduje u niego znaczną szkodę.

Do wniosku nie załączono jednak jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej stałych przychodów skarżącego, wydatków i posiadanego majątku. Sąd nie mógł zatem dokonać rzetelnej oceny okoliczności podnoszonych przez stronę we wniosku.

W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez zapłatę kary pieniężnej może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt sprawy, albowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji