Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2421/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - Beata Trawińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zastosowanie procedury celnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez A.D. [...] jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. o numerze [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. o numerze [...].

Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] maja 2004 r. skarżący dokonał zgłoszenia celnego - SAD nr [...], w którym - dla zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu towaru w postaci samolotu [...] - zadeklarował zerową stawkę celną.

Postanowieniem z [...] marca 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia należności wynikających z długu celnego powstałego w wyniku zastosowania, bez wymaganego pisemnego zezwolenia, zerowej stawki cła przywozowego, określonego w taryfie celnej, ze względu na końcowe użycie towaru o szczególnym przeznaczeniu. W uzasadnieniu Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wyjaśnił, iż zgłaszając towar do procedury dopuszczenia do obrotu, strona nie posiadała takiego pozwolenia. W związku z powyższym zastosowanie zerowej stawki celnej było nieprawidłowe.

Pismem z dnia 12 marca 2007 r. zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia podania oraz udzielenie pozwolenia na ostateczne przeznaczenie samolotu [...] nr seryjny [...].

Decyzją z [...] kwietnia 2007 r. o numerze [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. odmówił udzielenia zezwolenia na zastosowanie procedury celnej dopuszczenia do wolnego obrotu z ostatecznym przeznaczeniem dla ww. samolotu. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z treścią art. 292 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., jeżeli towary są dopuszczane do wolnego obrotu z zastosowaniem obniżonej lub zerowej stawki celnej ze względu na ich przeznaczenie i gdy obowiązujące przepisy wymagają aby towary pozostawały pod dozorem celnym zgodnie z art. 82 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, niezbędne jest pisemne zezwolenie do celów dozoru celnego przeznaczenia towarów. Jednocześnie wskazano, iż na złożenie wniosku o wydanie stosownego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu towaru ze względu na jego przeznaczenie nie przewidziano ściśle określonego terminu. Jednakże zdaniem Naczelnika jeżeli pozwolenie miałoby uprawniać do zastosowania zerowej stawki celnej, to wniosek o jego wydanie winien być złożony albo przed dokonaniem zgłoszenia celnego albo jednocześnie wraz ze zgłoszeniem celnym. W związku z powyższym wniosek z dnia 12 marca 2007 r. o wydanie pozwolenia na zastosowanie procedury dopuszczenia do obrotu towaru zgłoszonego w dniu [...] maja 2004 r., nie może być uwzględniony. Również przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93, regulujące wydanie pozwolenia z mocą wsteczną, w zaistniałym w przedmiotowej sprawie stanie faktycznym, możliwość taką wykluczają.

Po rozpatrzeniu złożonego przez stronę skarżącą odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. o numerze [...] Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. odmawiającą wydania stosownego pozwolenia.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2004 r. nr 68, poz. 622 z późn. zm.), art. 292 i 294 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 253 z dnia 11 października 1993 r. z późn. zm.).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w myśl obowiązujących przepisów, nie ma możliwości wydania pozwolenia na objecie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem dla towaru w postaci samolotu [...] nr seryjny [...], objętego procedurą wg zgłoszenia z dnia [...] maja 2004 r. Przepisy prawa celnego nie przewidują bowiem możliwości wydania takiego pozwolenia dla towaru, który został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu prawie trzy lata przed złożeniem wniosku. Również pozwolenie wydane z mocą wsteczną może objąć maksymalnie okres jednego roku od dnia objęcia towaru procedurą. Organ nie zgodził się również z pozostałymi argumentami, na które strona wskazywała w odwołaniu, dotyczącymi naruszenia art. 121, 122, 125, 139 § 1 i 240 § 4 Ordynacji podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany A.D. [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej oraz Kodeksu Celnego. W motywach skargi podniósł, iż uzasadnienie rozstrzygnięcia wydanego przez Dyrektora Izby Celnej zawiera jedynie jednostronną wersję wydarzeń i pomija rażące błędy i uchybienia popełnione przez pracowników Urzędu Celnego. Podniósł, iż pomimo wskazanej przez niego zerowej stawki celnej, kontrolerzy nie poinformowali go o konieczności złożenia pisemnego wniosku o udzielenie pozwolenia na objecie samolotu procedurą dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem, naruszając tym samym art. 62, 64 i 65 Kodeksu Celnego. Ponadto wskazał, iż jego zdaniem w przedmiotowej sprawie miała miejsce przewlekłość postępowania, ponieważ zgłoszenie celne miało miejsce w dniu [...] maja 2004 r., natomiast informację o zastosowaniu nieprawidłowej stawki celnej otrzymał dopiero 5 marca 2007 r. W związku z powyższym - zdaniem skarżącego - postępowanie organów celnych narusza art. 121, 125 oraz 139 Ordynacji Podatkowej, bowiem nie było ono przeprowadzone w sposób budzący zaufanie, wnikliwie i szybko.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić trzeba, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

Oceniając zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. o numerze [...] należy stwierdzić, iż jest ona zgodna z prawem.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skarżący - A.D. [...] - zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu samolot [...] nr seryjny [...], deklarując zerową stawkę celną.

Zgodnie z treścią art. 292 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. (Dz.UrzUEL.1993.253.1) ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.UrzUEL.1992.302.1) objęcie towarów procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem uprzywilejowanego traktowania taryfowego, polegającego na zastosowaniu obniżonych lub zerowych stawek celnych ze względu na ich końcowe przeznaczenie, z jednoczesnym pozostawaniem tych towarów pod dozorem celnym, wymaga uzyskania pozwolenia organów celnych.

W ocenie Sądu należy zgodzić się z zawartym w zaskarżonej decyzji twierdzeniem Dyrektora Izby Celnej, iż aby móc korzystać z uprzywilejowanego traktowania towarów, strona już w chwili obejmowania towaru procedurą dopuszczenia do obrotu, powinna posiadać stosowne pozwolenie. W związku z powyższym wniosek o udzielenie pozwolenia powinien zostać złożony w takim terminie aby organ miał możliwość wydania pozwolenia przed dokonaniem zgłoszenia celnego.

W sprawie niniejszej zgłoszenie celne miało miejsce w dniu [...] maja 2004 r., natomiast z wnioskiem o udzielenie pozwolenia strona skarżąca wystąpiła dopiero 12 marca 2007 r., a więc niemalże po upływie trzech lat od daty dokonania zgłoszenia celnego.

Należy również wskazać, iż zgodnie z treścią art. 294 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (EWG) NR 2454/93 w określonych przypadkach organ celny może wydać pozwolenie z mocą wsteczną obejmującą okres jednego roku przed datą złożenia wniosku. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału, rozstrzygający sprawę w I instancji - Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. - rozważył możliwość wydania pozwolenia z mocą wsteczną. Jednakże biorąc pod uwagę zaistniały w sprawie stan faktyczny słusznie doszedł do przekonania, iż treść art. 294 ust. 3 cytowanego Rozporządzenia uniemożliwia wydanie pozwolenia z mocą wsteczną dla towaru, który został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu prawie trzy lata przed złożeniem wniosku. Jak wskazano powyżej, pozwolenie z mocą wsteczną może objąć okres jednego roku od dnia objęcia towaru procedurą.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 121,122,125 oraz 139 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, wskazać należy, iż nie znajdują one potwierdzenia w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Przede wszystkim nie można zgodzić się z argumentem jakoby prowadzone w sprawie postępowanie było przewlekłe, bowiem ani w roku 2004 ani w 2005 r., czy też w 2006 r. organy celne nie powiadomiły skarżącego o zastosowaniu przez niego niewłaściwej stawki celnej.

Wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania.

Jednocześnie w myśl art. 78 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

Ww. czynności organ może podjąć nie później niż po upływie trzech lat od dnia powstania długu celnego (art. 221 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., wszczynając z urzędu w dniu [...] marca 2007 r. postępowanie w sprawie określenia należności wynikających z długu celnego powstałego w wyniku zastosowania bez wymaganego pisemnego zezwolenia zerowej stawki cła przywozowego skorzystał z przysługującego mu uprawnienia wynikającego z treści powołanego powyżej przepisu.

Ponadto jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Celnej postępowanie wszczęte postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] było nowym postępowaniem. Fakt, iż dotyczyło ono towaru zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu [...] maja 2004 r., nie oznacza, iż postępowanie toczyło się od dnia dokonania zgłoszenia.

Z akt administracyjnych sprawy wynika ponadto, że wniosek skarżącego o wydanie pozwolenia na objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem wpłynął do Urzędu w dniu 16 marca 2007 r. i został rozpatrzony decyzją Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. o numerze [...], a więc w terminie określonym w art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej. Podobnie odwołanie strony z dnia 24 kwietnia 2007 r. rozpatrzone zostało decyzją Dyrektora Izby Celnej z [...] czerwca 2007 r., tj. również z zachowaniem terminu wynikającego z art. 139 § 1. Zatem zarzut naruszenia ww. przepisu uznać należało że niezasadny.

Wskazać również należy, iż - zdaniem Sądu - również pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej nie znajdują uzasadnienia. Skarżący miał bowiem możliwość wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (pismo Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia 23 marca 2007 r. i Dyrektora Izby Celnej w W. z 11 czerwca 2007 r.). Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji - wbrew twierdzeniom zainteresowanego - nie jest ograniczone jedynie do "ogólnikowej wersji wydarzeń, która wyolbrzymia popełnione rzekomo (...) uchybienia przy odprawie celnej". Fakt, iż z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, uwzględniającego zarówno zaistniały w sprawie stan faktyczny i analizę obowiązujących przepisów, wynika jednoznacznie, iż organ nie miał możliwości wydania decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącego nie oznacza, iż uzasadnienie to jest nieprawidłowe. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd nie dopatrzył się również aby w motywach zaskarżonej decyzji, Dyrektor Izby Celnej zawarł stwierdzenie, iż "dotychczas prezentowane przez organ celny stanowisko było wadliwe". Po wnikliwej analizie twierdzeń zawartych w motywach zaskarżonej decyzji, Sąd stanął na stanowisku, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie zawiera twierdzenia dotyczącego wadliwości dotychczas reprezentowanego przez organ stanowiska.

Odnosząc się do podniesionej przez zainteresowanego okoliczności, iż pracownicy Urzędu Celnego nie poinformowali go o konieczności posiadania stosownego zezwolenia na zastosowania zerowej stawki cła przywozowego, należy wyjaśnić, iż w myśl przepisu art. 62 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego do zgłoszenia dołącza się wszystkie dokumenty, których przedłożenie jest wymagane dla zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary. W związku powyższym obowiązek przedstawienia wszystkich niezbędnych dokumentów, ciążył na skarżącym.

Jednocześnie Sąd nie mógł zgodzić się z zarzutem naruszenia przepisów art. 4, 35, 62 § 1 i § 3 oraz § 4, art. 1901 § 1 i 2 Kodeksu Celnego.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania ww. przepisy nie mogły mieć bowiem zastosowania. Wyjaśnić należy, iż organy orzekały na podstawie przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia celnego, tj. [...] maja 2004 r., a więc na podstawie przepisów Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne. Natomiast powołana przez skarżącego ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks Ceny, zgodnie z treścią art. 25 i art. 39 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 623 z późn. zm.), straciła moc z dniem 1 maja 2004 r.

W świetle powyższego Sąd uznał, że ustalenia organu odwoławczego są prawidłowe zarówno w sferze faktycznej jak i prawnej.

Decyzja wskazuje podstawę prawną i wydana została w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowanie w sprawie. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze, nie stwierdzono, aby zaskarżona decyzja była dotknięta wadami prawnymi dającymi podstawę do jej uchylenia, z zatem na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji.