Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 855/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Sędziowie NSA Zofia Flasińska, Zygmunt Niewiadomski /spr./, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 729/04 w sprawie ze skargi D. Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 729/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę D. Z. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] maja 2004 r., Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaskarżonym postanowieniem zostało utrzymane w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] lutego 2004 r. o uzgodnieniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą (parkingi, sklep) na nieruchomości nr ew. [...] we wsi B. gm. G. Organy orzekające w sprawie uznały, że w najbliższym otoczeniu stacji paliw nie ma zabudowy mieszkaniowej. Z koncepcji zagospodarowania terenu wykonanej przez Pracownię Projektową "M." z Ł. wynika, że odległość budynku mieszkalnego D. Z. od obiektów stacji paliw wynosi około 170 m.

W skardze na powyższe postanowienie D. Z. zarzucił, iż organy nie uwzględniły faktu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na którego ustalenia powołały się w rozstrzygnięciu, nie obowiązywał w dniu orzekania. Przedłożył także mapę geodezyjną obejmującą południową część należącej do niego, przyległej do terenu realizacji inwestycji działki nr ew. [...], na której posadowiony jest obiekt określany przez skarżącego jako budynek mieszkalny. Skarżący podniósł, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do jego zarzutów zawartych w zażaleniu na postanowienie organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie nie ustosunkował się do zarzutów zgłoszonych w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, a to uniemożliwia Sądowi ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu prawidłowe ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie spowoduje negatywne oddziaływanie na sąsiednią działkę, ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie uzgodnienia poprzedzającego ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaistniało zatem naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego), które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd zauważył, że organy orzekające w sprawie w istocie nie wyjaśniły, jaka jest odległość zabudowy mieszkaniowej skarżącego od obiektów planowanego przedsięwzięcia. Powoływana przez organy jako dowód mapa, sporządzona przez Pracownię Projektową "M." odnosi planowane odległości między obiektami stacji a zabudową mieszkalną jedynie do budynku zlokalizowanego w północnej części działki skarżącego, przy czym odległość ta wynosi 170 m. Na planie widoczny jest obiekt znajdujący się w części południowej działki, należący do skarżącego. Z planu nie wynika jednak, jaki jest charakter tego obiektu, a tych wątpliwości nie wyjaśnia organ II instancji.

Podniesiony natomiast w skardze zarzut nieobowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zasadny, jednak w związku z faktem, że organy nie wywiodły z nieobowiązującego planu żadnych skutków prawnych w sferze zaostrzenia lub liberalizacji wymagań sanitarnych, stanowi to uchybienie nie mające w danym przypadku znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie, wnosząc o jego zmianę w całości poprzez oddalenie skargi D. Z. oraz zwrot kosztów postępowania i zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej zarzucił "naruszenie prawa przez przyjęcie błędnej interpretacji przepisu, a mianowicie, że wystąpiło takie naruszenie prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmiany orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Konstrukcja przepisów art. 176 ww. ustawy wskazuje zatem dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna: czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 45 i 47 ustawy oraz spełniać wymagania szczególne, przewidziane dla skargi kasacyjnej. Wymagania pierwszego rodzaju, przewidziane dla pisma procesowego mają charakter formalny, co odróżnia je od wymagań materialnoprawnych dotyczących tylko skargi kasacyjnej. Odmienny charakter tych ostatnich wymagań ustawodawca ustanawia w ten sposób, iż ogólnie wskazuje, że "skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym" (a więc wszystkich pism), a następnie w sposób szczegółowy wymienia wymagania właściwe tylko dla skargi kasacyjnej.

Wymagania właściwe skardze kasacyjnej są wymaganiami stanowiącymi o samej istocie tego środka odwoławczego. Odmienne traktowanie wymagań materialnych skargi kasacyjnej skutkuje tym, iż spośród wymagań jakie spełnić musi skarga kasacyjna podstawowe znaczenia ma przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak jednego z tych istotnych elementów skargi kasacyjnej sprawia, iż wniesione pismo nie może być uznane za ważnie wniesioną skargę kasacyjną. Przekreśla możliwość nadania jej biegu. Powoduje, iż skarga kasacyjna, niespełniająca wymagań merytorycznych podlega odrzuceniu na podstawie tej części przepisów art. 178 przywołanej wyżej ustawy, która odnosi się do skargi kasacyjnej niedopuszczalnej z innych przyczyn. W tej sprawie Sąd nie wzywa strony skarżącej do uzupełnienia skargi (przytoczenie jej podstaw, uzasadnienia i wymaganych wniosków), ale skargę kasacyjną odrzuca.

Jeżeli zatem w niniejszej sprawie, strona skarżąca, mimo że reprezentowana przez radcę prawnego, nie wskazała podstaw kasacji, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ograniczając się do ogólnego zarzutu naruszenia prawa, żądając od Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenia czy w sprawie nie zostało złamane prawo to tym samym uniemożliwiła merytoryczne rozpoznanie złożonego pisma. Naczelny Sąd Administracyjny nie może się domyślać intencji strony skarżącej. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana w myśl utrwalającego się orzecznictwa NSA w tej mierze (zob. np. postanowienie z 16 marca 2004 r. FSK 209/04), aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. W tym też kierunku poszło orzecznictwo Sądu Najwyższego (por. np. uzasadnienie postanowienia z 16 października 1997 r. II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59).

Skoro więc niniejsza skarga pozbawiona jest podstawowych elementów konstrukcyjnych, to jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.