Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1897/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29a ust. 1 pkt 1, art.  40 ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: par. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2014 poz 1608
law: Rozporzadzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których  zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z [...] lipca 2016 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku W. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją działającego z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (w skrócie: GDDKiA) Zastępcy Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2016r., znak [...] nakładającej karę pieniężną w wysokości 15.968 zł z tytułu samowolnego zajęcia pasa drogowego drogi krajowej Nr [...][...]w km 36+469,98 do km 36+496,50 strona lewa w [...] poprzez wykonanie bez zgody zarządcy zjazdu o nawierzchni żwirowej i powierzchni w pasie drogowym 49,90 m2 do działki nr [...] w [...] w okresie od [...] lutego 2016r. do [...] marca 2016r. (32 dni) - utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

Przy wykonywaniu na zlecenie GDDKiA w dniu [...] lutego 2016 r. czynności terenowych w celu sporządzenia operatu pomiarowego z kontroli zajęcia pasa drogowego poprzez wykonanie nasypów żwirowych uprawniony geodeta stwierdził, że doszło do zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr [...] od km 35+469,98 do km 35+496,50 strona lewa w miejscowości [...] poprzez wykonanie bez zgody zarządcy zjazdu o nawierzchni żwirowej do działki o nr ewidencyjnym [...] (dalej: działka nr [...]). Ustalił, że obszar pasa drogowego zajętego pod zjazd, wykonanego z materiału żwirowego przy działce nr [...] wynosi 49,90 m2. Okoliczność tę potwierdził w sporządzonym operacie geodezyjnym. Dokument ten geodeta następnie sprostował w związku z zaistniałą omyłką pisarską, polegającą na błędnym określeniu kilometra zajęcia pasa drogowego. Prawidłowy kilometr zajęcia drogi krajowej to: od km 36+469,98 do km 36+496,50 strona lewa (a nie 35+469,98 do km 35+496,50 strona lewa).

Na podstawie wypisu ustalono, że właścicielem działki nr [...] w [...] jest W. C.(dalej: strona, skarżący), zamieszkały przy ul. [...]

Organ przyjął, że podmiotem, do którego powinna być skierowana decyzja administracyjna o nałożeniu kary pieniężnej, jest osoba, która dopuściła się samowolnego zajęcia pasa drogowego. Skoro omawiany zjazd o nawierzchni żwirowej wykonany został w pasie drogowym na wysokości działki o nr ewidencyjnym [...], to ustalono, że stroną niniejszego postępowania jest W. C. - właściciel działki nr [...].

Pismem z dnia [...] marca 2016 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu przedmiotowego postępowania.

Dnia [...] kwietnia 2016 r. pracownik GDDKiA Oddział [...] Rejon [...] podczas codziennego objazdu drogi krajowej nr [...] stwierdził usunięcie nasypu żwirowego w pasie drogowym przy działce nr [...] w [...]. Została z tej czynności sporządzona notatka służbowa z dokumentacją fotograficzną i wpisem w dzienniku objazdu drogi. Usunięcie nasypu żwirowego zostało również potwierdzone podczas przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2016 r. wizji w terenie, na którą nie stawiła się strona, mimo prawidłowego zawiadomienia.

Pismem z [...] maja 2016 r. zawiadomiono stronę o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy przed wydaniem decyzji administracyjnej, co też uczyniła w dniu [...]maja 2016 r.

Decyzją z [...] czerwca 2016 r. Zastępca Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając w oparciu o art. 29a ust. 1 pkt 1 i art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 z późn. zm., dalej: u.d.p.) oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości opłat, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. z 2014 r., poz. 1608, dalej: rozporządzenie z 18 lipca 2011 r.) oraz art. 104 k.p.a. nałożył na W. C. karę pieniężną w wysokości 15 968,00 zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...]od km 36+469,98 do km 36+496,50 strona lewa w miejscowości [...] poprzez wykonanie bez zgody zarządcy zjazdu o nawierzchni żwirowej do działki o nr [...] w okresie od [...] lutego 2016 r. do [...] marca 2016 r., włącznie za okres 32 dni. Obszar pasa drogowego zajętego pod opisany zjazd wynosił 49,90 m2.

Organ podniósł, że decyzja o wymierzeniu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia takiego faktu na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary niezależnie od motywów, jakimi kierował się zajmujący pas drogowy, od jego sytuacji osobistej i materialnej i niezależnie od tego czy miał świadomość, że na zajęcie pasa drogowego powinien mieć stosowne zezwolenia i w ogóle, że zajmuje pas drogowy. W niniejszej sprawie GDDKiA nie miał wątpliwości, że doszło do zajęcia pasa drogowego poprzez wykonanie zjazdu o nawierzchni żwirowej do działki o nr [...]. Brak zgody zarządcy drogi krajowej na powyższe skutkowało więc orzeczeniem kary pieniężnej. Do naliczenia wysokości kary organ przyjął powierzchnię określoną w operacie geodezyjnym (49,90 m2) oraz okres od dnia przeprowadzenia czynności terenowych potwierdzających zajęcie pasa drogowego ([...] lutego 2016 r.) do ostatniego dnia zajmowania pasa drogowego ([...] marca 2016 r.) oraz stawkę 1 zł za dzień zajęcia 1 m2 pasa drogowego przewidzianą przez § 2 rozporządzenia z 18 lipca 2011 r., pomnożone przez 10 na mocy art. 29a ust. 1 pkt 1 u.d.p.

Nie podzielając stanowiska GDDKiA strona wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W zaskarżonej do Sądu decyzji, GDDKiA wyjaśnił, że w sposób szczegółowy ponownie zbadał sprawę i w wyniku analizy dokumentów stwierdził, że brak jest przesłanek uzasadniających uwzględnienie rozpatrywanego wniosku. W dniu [...] marca 2016r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania wysłano do strony prawidłowo i [...] kwietnia 2016r. skutecznie je doręczono.

Natomiast w dniu [...] kwietnia 2016 r. pas drogowy na wysokości działki nr [...] w [...] został już przywrócony do stanu poprzedniego. Wykonany bez zezwolenia zarządcy drogi zjazd o nawierzchni żwirowej został rozebrany, a teren pasa drogowego uporządkowany. Na tę okoliczność została sporządzona notatka służbowa wraz z dokumentacją fotograficzną i wpisem do Dziennika Objazdu Drogi.

Odnosząc się do argumentu strony o braku dowodu na to, że właśnie ona wykonała opisywany zjazd, GDDKiA zauważył, że tylko skarżący miał interes prawny w wykonaniu zjazdu do nieruchomości której jest właścicielem. Ponadto strona nie wskazała innej osoby, która miałaby taki interes prawny.

W tej sytuacji prawidłowo ustalono osobę odpowiedzialną za wykonanie bez zgody zarządcy drogi zjazdu do działki nr [...] w [...] i w sposób prawidłowy nałożono karę pieniężną.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem GDDKiA, W. C. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżył decyzję w całości i zażądał jej uchylenia i zasądzenia od organu na swoją rzecz kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego a to:

- art. 29a ust.1 pkt 1 i art. 40 ust. 4 u.d.p. oraz § 2 pkt. 5 rozporządzenia z 18 lipca 2011 r. polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu a w konsekwencji bezprawnym utrzymaniu w mocy decyzji nakładającej karę pieniężną,

- art. 4 pkt 8 u.d.p. w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w zakresie przyjęcia, że nadsypanie gruntu w okolicach działki ewid. nr [...] w [...] stanowiło budowę zjazdu,

2) prawa procesowego a to:

- art. 71 art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności podtrzymania za organem I instancji błędnego stanowiska co do faktów nie popartych żadnym dowodem, że skarżący miałby być inwestorem zjazdu znajdującego się w pasie drogowym,

- art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji (uzasadnienie fatyczne i prawne),

- art. 15 kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dwuinstancyjnego.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasową argumentację i wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga W.C. nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy zauważyć, że podstawą nałożenia kary pieniężnej na skarżącego był art. 29a ust. 1 pkt 1 u.d.p. w zw. z art. 40 ust. 4 u.d.p. i § 2 pkt 5 rozporządzenia z 18 lipca 2011 r. Przepis art. 29a ust. 1 pk1 u.d.p. stanowi, że za wybudowanie lub przebudowę zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4. Ostatni przywołany przepis z kolei mówi, że opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 (prowadzenia robót w pasie drogowym) i 4 (zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3) ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Z kolei w myśl § 2 pkt 5 rozporządzenia z 18 lipca 2011 r. za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (...) ustala się następujące stawki opłat za każdy dzień zajęcia pozostałych elementów pasa drogowego - 1 zł.

W myśl art. 4 pkt 8 u.d.p. zjazdem jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W definicji tej odwołanie do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy rozumienia: "bezpośredniego miejsca dostępu do drogi publicznej". W myśl bowiem art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dostęp do drogi publicznej może mieć charakter bezpośredniego dostępu do tej drogi albo dostępu do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.

Definicja "zjazdu" według u.d.p. nie jest zaś odmienna od definicji "zjazdu" wyrażonej w § 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124; dalej: rozporządzenie z 2 marca 1999 r.). Zgodnie z tą definicją jako zjazd rozumie się część drogi na połączeniu z drogą niebędącą drogą publiczną lub na połączeniu drogi z dojazdem do nieruchomości przy drodze; zjazd nie jest skrzyżowaniem. Jednocześnie należy zauważyć, że ostatnia definicja znalazła się w rozporządzeniu, które w § 1 ust. 1 wyjaśnia, że akt ten określa warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i związane z nimi urządzenia budowlane oraz ich usytuowanie. Przepisy tego rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie oraz przebudowie dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także przy projektowaniu i budowie urządzeń niezwiązanych z drogami publicznymi, sytuowanych w ich pasach drogowych (§ 2). Przepisy tego rozporządzenia, zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 1 pkt 1ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm.) określają warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 1-2b. Zatem akt ten określa wymogi techniczne, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem i w trakcie robót budowlanych dotyczący m.in. zjazdów. Do tego rodzaju działań odnosi się podział zjazdów na: zjazd publiczny określony przez zarządcę drogi jako zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym oraz zjazd indywidualny określony przez zarządcę drogi jako zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie, przewidziany przez § 55 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia z 2 marca 1999 r.

W niniejszej sprawie nie ma się do czynienia z procedurą uzyskania zezwolenia na zjazd, ale z kwestią czy stwierdzony w obrębie pasa drogowego na działce nr [...] w [...] obiekt o nawierzchni żwirowej stanowił zjazd, a jeżeli tak, czy zostało wydane przez zarządcę drogi zezwolenie na jego lokalizację.

Przy ocenie charakteru omawianych obiektu (czy jest zjazdem) należy mieć na uwadze, że przepisy ustawy o drogach publicznych, oprócz wymogów technicznych dla obiektów, nakazują przy ocenie takiego obiektu także uwzględniać dostosowanie jego do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, ruchu pieszych i rodzaju pojazdów, dla których jest przeznaczony.

Mając na uwadze wielkość obiektu (samo zajęcie pasa drogowego obejmowało obszar 49,90 m2), rodzaj materiału (żwir, który nie występował naturalnie na działce nr [...], a zatem został użyty w celu wyrównania i utwardzenia zjazdu z drogi publicznej na działkę nr [...], co następnie zostało potwierdzone, gdyż to sztuczne utwardzenie zostało usunięte, por. notatka służbowa z zdjęciem, k. -21,22 akt adm. I protokół wizji lokalnej, k. – 24-25 akt adm.) oraz lokalizację (wysypany żwir przed budką, w której prowadzono działalność, co wynikało z dokumentacji fotograficznej, k- 13, 21 akt adm.) należało podzielić stanowisko organu, że stwierdzony obiekt był zjazdem w rozumieniu art. 4 pkt 8 u.d.p (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 437/17, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2425/13, opubl. Lex nr 1563252).

Jednocześnie organ ustalił, czego skarżący nie podważył, że stwierdzony zjazd został zlokalizowany w pasie drogowym (por. operat użytkowy sporządzony przez uprawnionego geodetę, k. – 1-9 akt adm.) i nie zostało wydane zezwolenie na wykonanie tego zjazdu.

Wystąpiły więc przesłanki określone w art. 29a ust. 1 pkt 1 u.d.p.

Sąd podzielił także stanowisko GDDKiA co do osoby, która podlegała odpowiedzialności administracyjnej za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] od km 35+469,98 do km 35+496,50 strona lewa w miejscowości [...] poprzez wykonanie bez zgody zarządcy zjazdu o nawierzchni żwirowej do działki o nr [...], zajmującego obszar pasa drogowego przy tej działce o powierzchni 49,90m2. W niniejszej sprawie organ przyjął odpowiedzialność skarżącego jako właściciela działki nr [...] i zainteresowanego wybudowaniem tego zjazdu, a który nie wskazał innego podmiotu.

Zasadą, wynikającą z art. 29 ust. 1 u.d.p. jest, że o zezwolenie na zbudowanie zjazdu może ubiegać się właściciel lub użytkownik nieruchomości przyległych do drogi (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 530/16, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

W. C. konsekwentnie zaprzeczał, aby wybudował ten zjazd. Równocześnie nie wskazywał osoby, która mogłaby tego dokonać (por. oświadczenie strony z [...] maja 2016 r., k. – 33 akt adm., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, k- 40-41 akt adm., skarga do WSA, k. -11-14 akt sądowych). Przede wszystkim należy zauważyć, że obiekt nie był zlokalizowany tylko w pasie drogowym, ale utwardzenie obejmowało pas drogowy oraz fragment działki nr [...] bezpośrednio położony przez budką z napisem "[...]" (por. mapy sytuacyjne w operacie pomiarowym, k. – 4,5 akt adm., dokumentacja fotograficzna, k. -13, 31 akt adm.). Owszem, w protokole kontroli zajęcia pasa drogowego, przeprowadzonej w dniu [...] marca 2016 r. nie ujęto, że na działce nr [...] znajdowała się budka i w tej budce była prowadzona działalność, a przed samą budką stał samochód (k. – 14 akt adm.), co z kolei znalazło się na fotografiach wykonanych w tym dniu (k. – 13 akt adm.) i można było ustalić, kto przebywał na działce nr [...] w tym dniu. Brak czynności organu w tym zakresie nie dyskwalifikuje jego ustaleń co do osoby odpowiedzialnej, zwłaszcza, że dotyczyłyby kwestii nie posiadających lokalizacji w pasie drogowym. Nie można jednakże podzielić stanowiska skarżącego, mając na uwadze nie tylko wielkość utwardzonego zjazdu oraz umieszczenie budki dla celów handlowych na działce nr [...], że nie wiedział, kto wybudował zjazd, a tym samym użytkował jego działkę. Należy przy tym zauważyć, że okres, kiedy był zlokalizowany omawiany zjazd, wynosił co najmniej 1 miesiąc. Biegły geodeta bowiem podczas czynności terenowych w dniu [...] lutego 2016 r. stwierdził ten zjazd (k. – 3 akt adm.) i podczas kontroli w dniu [...] marca 2016 r. nadal był usytuowany ten zjazd (protokół kontroli, k. -13-14 akt. adm., dziennik objazdu dróg, k. – 11-12 akt adm.). Zaś w dniu [...] kwietnia 2016 r. stwierdzono, że zjazd i jego utwardzenie zostało usunięte. Ale budka pozostała (notatka służbowa z fotografią, k. – 21-22 akt adm.) i nadal była na działce nr [...] w dniu [...] kwietnia 2016r. (fotografia, k. – 27 akt adm.). Skarżący, mimo prawidłowego powiadomienia, nie uczestniczył w wizji w terenie przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2016 r. (k. -15-17, 23-25 akt adm.). Wówczas miałby możliwość wyjaśnienia wątpliwości, zwłaszcza że budka nadal stała na działce. Zajął stanowisko dopiero w dniu [...] maja 2016 r., (k. – 33 akt adm.) po zaznajomieniu się z materiałem dowodowym (k. -32 akt adm.). Z zebranego materiału dowodowego wynikało, że zjazd został wykonany do omawianej budki i skarżący w ogóle nie wypowiedział się, dlaczego mimo usunięcia utwardzenia nadal na jego działce pozostała owa budka i do kogo należała. Strona miała wystarczająco dużo czasu do wyjaśnienia tej kwestii w trakcie postępowania administracyjnego, a jedynie poprzestała na stwierdzeniu, że to nie była wykonawcą zjazdu i nie zna osoby, która tego dokonała. Zdaniem Sądu kwestia zjazdu i wykorzystywania budki były ściśle powiązane. W świetle zebranego materiału dowodowego stanowisko skarżącego jest nieprzekonywające. Znając materiał dowodowy i wiedząc o grożącej karze, strona nie podjęła żadnych działań umożliwiających potwierdzenie jego oświadczeń co do wykonawcy zjazdu. Przecież skarżący jest właścicielem działki nr [...], na do której wykonano zjazd i prowadzono działalność handlową. Strona obowiązek taki miała także na podstawie art. 7 k.p.a., w myśl którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i w tym celu z urzędu, ale i na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ zaś zebrał materiał dowodowy w wystarczającym zakresie, także do ustalenia osoby odpowiedzialnej i prawidłowo go ocenił. Można mieć zastrzeżenia co do obszerności uzasadnienia kwestionowanych decyzji. Jednakże po dokładnej, łącznej analizie uzasadnień obu decyzji można ustalić zakres ustaleń faktycznych i podstaw, na których oparto te ustalenia. Dlatego Sąd nie podzielił argumentów skarżącego, aby doszło do naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu wymaganym przez art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm; dalej: p.p.s.a.) czyli stwierdzono inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec tego Sąd nie podzielił także opinii, aby doszło przez organ naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Mając na uwadze, że postępowanie prowadzone jest w obu instancjach przez ten sam organ, nie było uzupełnianie postępowanie dowodowe po wydaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r., choć skarżący został ponownie pouczony o uprawnieniach procesowych (zawiadomienie, k. – 46 akt adm.), GDDKiA mógł w skarżonej decyzji odwołać się do swoich wcześniejszych, nie budzących organu ustaleń i skupić się na kwestii podstawowej wniosku – osoby odpowiedzialnej.

Zatem nie doszło do naruszenia art. 15 k.p.a. czy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Nałożona na skarżącego kara została wyliczona zgodnie z regułami z art. 29a ust. 1 pkt 1 u.d.p. w zw. z art. 40 ust. 4 u.d.p. i § 2 pkt 5 rozporządzenia z 18 lipca 2011 r. Kara pieniężna musi być wielokrotnie wyższa od opłat za zezwolenie, aby nie opłacało się ponosić ryzyka nieprzestrzegania prawa. Kara ta musi być też na tyle dolegliwa, aby prewencyjnie zapobiec wykonywaniu zjazdów, poza kontrolą zarządcy drogi, w sposób który mógłby naruszyć bezpieczeństwo na drogach publicznych. Zresztą kwestia wysokości kary nie była przedmiotem zarzutów skarżącego.

Wobec powyższego, skargę jako niezasadną, na mocy art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.