Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 59/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 71 ust. 1, art. 63 ust. 2, art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a - d, art. 59, art. 173 par. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 136, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty T. z dnia [...] października 2010 r., znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Spółce z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej TML 4411A (bez przyłącza elektroenergetycznego) z wieżą stalową kratową na działce nr [...], położonej w P., gmina K.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Starosta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy – [...] Spółce z o. o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] położonej w miejscowości P. Od tej decyzji odwołanie złożyła Z. B., zarzucając naruszenie art. 7, 8, 9, 10 § 1, 73 i 77 k.p.a. oraz art. 2 pkt 5 i art. 4 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Decyzja Wojewody L. z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymująca decyzję Starosty T. w mocy została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Lu 89/11).

Organ odwoławczy, rozpatrując niniejszą sprawę ponownie, wskazał, iż inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej TML 4411A, dołączając do wniosku wymagane prawem dokumenty, tj. 4 egzemplarze projektu budowlanego sporządzonego przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, kwalifikację projektowanego przedsięwzięcia pod kątem oddziaływania na środowisko oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie organu, inwestor spełnił zatem wszystkie wymagania formalne, konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Organ, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, skonfrontował przedłożony projekt budowlany z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonego Uchwałą Nr XII/61/2003 Rady Gminy K. z dnia 6 listopada 2003 r. Według ustaleń tego planu, projektowana inwestycja jest zlokalizowana w obszarze oznaczonym literami RP – "rolnicza przestrzeń produkcyjna", na której, zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 3 planu, dopuszcza się realizację sieci napowietrznych i poziemnych infrastruktury technicznej i komunikacji oraz związanych z nimi urządzeń.

Mając na uwadze dołączoną do wniosku kwalifikację przedsięwzięcia, a przede wszystkim wnioski z przeprowadzonej analizy, organ przyjął, że inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a tym samym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dlatego też stwierdził, że nie ma podstaw do uwzględnienia zgłaszanych w trakcie postępowania zastrzeżeń mieszkańców P. Ponieważ, zdaniem organu, inwestor spełnił wszystkie wymagania prawa, to zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, organ nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do treści zawartych w odwołaniu organ drugiej instancji wskazał, że nie znajdują one oparcia w obowiązujących przepisach prawa, ani też w zgromadzonych w sprawie dokumentach. Podnoszona przez odwołującą się kwestia niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest nieprawdziwa, ponieważ ustalenia obowiązującego planu dopuszczają realizację. takiej inwestycji.

Organ dodał, że udzielenie pozwolenia na budowę nie jest uzależnione od woli stron postępowania. Inwestor jest zobowiązany spełnić wyłącznie wymagania przewidziane przepisami prawa w tym zakresie.

Odnosząc się do kwestii ewentualnego negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko organ odwoławczy stwierdził, że przy rozpatrywaniu sprawy uwzględnione zostały wszystkie wymagania Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, (...) jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) Stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 61 ust. 3 tej ustawy przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając na uwadze powyższe regulacje, dla prawidłowego zastosowania przepisów najistotniejsze jest ustalenie, czy projektowana inwestycja zalicza się do grupy zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. Ustalenia powyższego można dokonać na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, które mają zastosowanie na podstawie art 173 ust. 1 ustawy do czasu wydania rozporządzenia na podstawie delegacji zawartej w art. 60.

Organ powołał się na treść § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, zgodnie z którym sporządzenia raportu wymagają przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko (zawsze znacząco oddziałujące na środowisko - zgodnie z art. 173 ust. 2 pkt 1) pkt 7: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 20.000 W;

natomiast § 3 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko - zgodnie z art. 173 ust. 2 pkt 2) pkt 8: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuz osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;

Organ podniósł, iż z przedłożonych mu dokumentów wynika, że równoważna moc pojedynczej anteny, która ma być zainstalowana, wynosi 1815,52 W. Porównując tę wartość z wielkościami granicznymi z rozporządzenia, organ jednoznacznie stwierdził, że inwestycja "nie mieści się" w żadnej z kategorii wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7, natomiast zawiera się w zakresie mocy w § 3 ust. 1 lit d/. Jednak, aby można było wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, musi być spełniony drugi warunek zawarty w przepisie, tj. położenie miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Jak wynika z rysunków sporządzonych na mapach do celów projektowych, miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 70 m od środka elektrycznego mierzonej wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Organ dodał, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, za przestrzeń dostępną dla ludności należy rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia doświadczenia życiowego ludzie mogą rzeczywiście, realnie stale przebywać. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 71 ust 2 ustawy z 3 października 2008 r.

Odnosząc się do podnoszonej przez odwołującą się kwestii dotyczącej możliwości niekorzystnego dla środowiska i zdrowia ludzi sumowania się oddziaływań projektowanej stacji bazowej w związku z istniejącą już w sąsiedztwie inną stacją bazową organ wskazał, iż obowiązujące przepisy prawa nie dają upoważnienia organom administracji do swobodnej ich interpretacji. Zdaniem organu, kryterium zakwalifikowania projektowanego przedsięwzięcia do kategorii zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko jest równoważna moc promieniowania pojedynczej anteny wyrażona w jednostkach mocy - [W] oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności. Według przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie ma znaczenia liczba anten projektowanych do zainstalowania na stacji bazowej. Skoro zatem nie jest istotna liczba anten na jednej stacji bazowej, to tym bardziej nieistotne dla rozpatrzenia sprawy są relacje i oddziaływania anteny sąsiedniej stacji bazowej, oddalonej o ok. 160 m w kierunku północno-wschodnim.

Przywołany w wyroku sądu administracyjnego art. 63 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. upoważnia organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej do nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro zaś projektowane przedsięwzięcie nie należy ani do kategorii zawsze znacząco, ani też potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, to wyłączona jest konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 71 ust. 2 powołanej ustawy, a tym samym przeprowadzenia oceny z uwzględnieniem uwarunkowań zawartych w art. 63 ust. 1 tej ustawy.

Zdaniem Wojewody L., przeprowadzone postępowanie administracyjne nie uchybiło zasadom ogólnym postępowania administracyjnego. Strony brały czynny udział w postępowaniu i miały umożliwiony wgląd do akt sprawy. Organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zgromadzonych dokumentów i prawidłowo ustalił stan faktyczny. Wobec powyższych wyjaśnień, podnoszony przez odwołujących się, subiektywny negatywny wpływ stacji bazowej na ich zdrowie nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji.

Skargę na powyższą decyzję wniósł E. K., wnosząc o uchylenie jej w całości, a także uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2010 r. i zarzucając naruszenie art. 42 w związku z art. 41 k.p.a. poprzez nieprawidłowe doręczenie mu decyzji oraz niewykonanie wytycznych sądu zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 5 kwietnia 2011 r., II SA/Lu 89/11.

Skarżący wskazał, iż w skardze z dnia 12 stycznia 2011 r. podał nowy adres do doręczeń, a mimo to decyzja organu drugiej instancji z dnia 21 listopada 2011 r., której dotyczy skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie, została mu doręczona pod nieaktualny adres, stąd nie może wywierać skutków prawnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja ostała wydana z naruszeniem prawa.

Na wstępie wskazać należy, iż niniejsza sprawa była już rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia z dnia 5 kwietnia 2011 r. II SA/Lu 89/11 uchylił decyzję Wojewody L. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...].

W związku z tym kluczowe znaczenie ma dyspozycja normy prawnej zawartej w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

W powołanym wyżej wyroku Sąd zobowiązał organ odwoławczy do uzupełnienia postępowania dowodowego w celu dokonania oceny, czy w sprawie istnieją podstawy do zobowiązania inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której jest mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, bądź postanowienia o którym mowa w art. 63 ust. 2 tej ustawy.

Organ nie zastosował się jednak do wyżej wskazanych wytycznych.

W myśl art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (...), jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Dyspozycja art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obliguje z kolei organ do sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub przed wydaniem odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

Stosownie zaś do art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a to: planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Zgodnie z art. 173 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r., do czasu wydania aktualnie obowiązującego rozporządzenia określającego rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zachowało moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Stosownie do treści ust. 2 tego przepisu, za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Natomiast za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony.

W myśl art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w przypadku budowy stacji bazowej mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko organem takim jest wójt gminy, na którgo obszarze właściwości przedsięwzięcie jest realizowane).

Zatem, co podkreślił tutejszy Sąd w wyroku z dnia 5 kwietnia 2011 r., w przypadku, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej dojdzie do przekonania, że realizacja inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę może być zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jest on uprawniony do domagania się od inwestora przedłożenia postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku lub decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Natomiast, jeżeli, w ocenie organu, planowana inwestycja spełnia kryteria przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, może on nałożyć na inwestora obowiązek przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarówno pierwszy, jak i drugi obowiązek może zostać nałożony na inwestora w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Przy kwalifikacji przedsięwzięcia objętego niniejszym postępowaniem zastosowanie ma § 5 pkt 1 lit. b/ rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z treścią tego przepisu, szczegółowymi uwarunkowaniami, związanymi z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w § 3, do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko są: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na nieruchomościach sąsiednich.

Ponadto, w myśl art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a-d ustawy z 3 października 2008 r., obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza się przy uwzględnieniu rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, w tym skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wykorzystywania zasobów naturalnych oraz emisji i występowania innych uciążliwości.

Mimo, iż powołane przepisy jasno i precyzyjnie wymieniają czynniki, które powinny być wzięte pod uwagę przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia jako podlegającego obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz mimo wyraźnych wytycznych Sądu w tym zakresie, organ drugiej instancji ponownie dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także art. 136 k.p.a., nie wyjaśniając wszystkich istotnych okoliczności niniejszej sprawy, co w ocenie Sądu, miało istotny wpływ na jej wynik.

Organ administracji publicznej, w tym organ drugiej instancji, rozpatrujący odwołanie od decyzji, jest zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Stosownie do treści art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jest on bowiem zobowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną.

Tymczasem, na gruncie niniejszej sprawy, Wojewoda L., odwołując się do treści § 3 ust. 1 lit d/ rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., wskazał, iż "(...) aby można było wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, musi być spełniony drugi warunek zawarty w tym przepisie, tj. położenie miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Jak wynika z rysunków sporządzonych na mapach do celów projektowych, miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 70 m od środka elektrycznego mierzonej wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny".

Oparcie się w tym zakresie wyłącznie na rysunkach sporządzonych na mapach do celów projektowych bez jakiegokolwiek odniesienia się do treści zamieszczonych w aktach administracyjnych oświadczeń stron postępowania stanowi oczywiste naruszenie zasady prawdy obiektywnej. Z oświadczeń tych wynika bowiem, iż działka należąca do E. K. znajduje się w odległości około 10 m od projektowanej stacji bazowej (k. 9 akt administracyjnych), zaś działki należące do E. B. oraz S. K. znajdują się w odległości około 20 m od projektowanej stacji bazowej (k. 11 i 12 akt administracyjnych).

Obowiązkiem organu było zatem wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy treścią map do celów projektowych a powyższymi oświadczeniami stron przy użyciu wszelkich dostępnych środków dowodowych, czego organ nie uczynił.

Ponadto w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ponownie nie odniósł się do kwestii dotyczącej możliwości niekorzystnego dla środowiska i zdrowia ludzi sumowania się oddziaływań projektowanej stacji bazowej w związku z istniejącą już w jej bezpośrednim sąsiedztwie inną stacją bazową, na co wielokrotnie wskazywały strony niniejszego postępowania.

Stwierdzenie organu, iż "skoro według przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie ma znaczenia liczba anten projektowanych do zainstalowania na stacji bazowej, a zatem nie jest istotna liczba anten na jednej stacji bazowej, to tym bardziej nieistotne dla rozpatrzenia sprawy są relacje i oddziaływania anteny sąsiedniej stacji bazowej, oddalonej o ok. 160 m w kierunku północno-wschodnim" jest gołosłowne i pozbawione jakichkolwiek podstaw w obowiązujących przepisach prawa.

Przeciwnie, cytowany wyżej art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a-d ustawy z 3 października 2008 r. oraz § 5 pkt 1 lit. b/ rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. jednoznacznie nakazują przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia jako podlegającego obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko uwzględnienie powiązań tego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie oraz emisji i występowania innych uciążliwości. Za przedsięwzięcie, którego oddziaływanie należy uwzględnić w niniejszej sprawie, bez wątpienia należy uznać istniejącą w sąsiedztwie stację bazową telefonii komórkowej.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy ponownie - bez należytego wyjaśnienia - założył, iż planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Ponadto zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu oraz uczestnikom postępowania: A. K. oraz E. B. na nieaktualne adresy. Należy jednak wskazać, iż z uwagi na wniesienie przez skarżącego E. K. skargi na tę decyzję w terminie oraz zważywszy na podjęte przez skład orzekający Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, uprawnienia stron nie zostały w żaden sposób naruszone.

W związku z powyższym Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie tej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ drugiej instancji uwzględni wskazane wyżej uwagi i prawidłowo zastosuje przepisy prawa. Ponownie przeprowadzone postępowanie odpowiadać powinno wymogom określonym w art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 136 k.p.a., zaś uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Doręczeń pism procesowych skarżącemu oraz uczestnikom postępowania: A. K. oraz E. B. organ dokona na aktualne adresy wskazane w skardze oraz w piśmie z dnia 13 kwietnia 2012 r. (k. 48 akt sądowych).

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji.