Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 227/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 154 § 1, art. 141 § 4, art. 133 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia WSA del. Jolanta Rudnicka Protokolant Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 420/09 w sprawie ze skargi J.P. i W.P. o ukaranie Wojewody Mazowieckiego grzywną za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2009 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 17/08 oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 listopada 2009r., sygn. akt VIII SA/Wa 420/09, po rozpoznaniu skargi J. P. i W. P. o ukaranie Wojewody M. grzywną za niewykonanie wyroku tego Sądu z dnia 9 stycznia 2009r., sygn. akt VIII SAB/Wa 17/08, wymierzył Wojewodzie M. grzywnę w wysokości 3000 zł.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

J. P. i W. P. pismem z dnia 18 maja 2009r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie wymierzenia grzywny Wojewodzie M.. Organ ten bowiem nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2009r., sygn. akt VIII SA/Wa 17/08. Na podstawie tego orzeczenia Sąd zobowiązał Wojewodę M. do wydania aktu administracyjnego w sprawie wszczętej postępowaniem wywłaszczeniowym, znak: (...) w dniu 1 grudnia 2006r. na wniosek Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 29 grudnia 2005r. - w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że akta zostały przekazane wraz z prawomocnym wyrokiem do wspomnianego organu w dniu 6 kwietnia 2009r.

W dniu 7 maja zainteresowani skierowali do organu wezwanie do wykonania powołanego wyżej wyroku w terminie do dnia 15 maja 2009r. Organ nie zareagował ani nie podjął żadnych czynności. Natomiast w 2008 r. skarżący zostali pozbawieni posiadania swojej nieruchomości, nie otrzymując w zamian żadnej rekompensaty. Zdaniem skarżących opisana sytuacja uzasadnia wymierzenie organowi grzywny.

Wojewoda M. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż pismem z dnia 5 maja 2009r. poinformował skarżących o przyczynie opóźnienia w załatwieniu sprawy. Warunkiem wydania decyzji jest uprzednie sporządzenie wyceny nieruchomości w formie operatu przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego. Operat biegłego rzeczoznawcy majątkowego mgr inż. M. J. zaś nie mógł być dowodem w postępowaniu administracyjnym i konieczne było sporządzenie kolejnego operatu. Jednakże wybór biegłego rzeczoznawcy, który sporządziłby operat, mógł nastąpić po przeprowadzeniu przetargu według ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 ze zm.) czyli najwcześniej w maju 2009r. Organ podniósł, iż w dniu 8 maja 2009r. został wyłoniony rzeczoznawca, który zgodnie z umową z dnia 8 czerwca 2009r. miał sporządzić operat dla nieruchomości skarżących. Organ nie określił daty wydania decyzji. Stwierdził jedynie, że o sporządzeniu operatu strony zostaną niezwłocznie powiadomione. Następnie będzie wyznaczony termin rozprawy administracyjnej, po której Wojewoda wyda decyzję w przedmiocie wywłaszczenia i odszkodowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że przepis art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a." stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Z powołanego przepisu wynikają następujące przesłanki, których łączne spełnienie pozwala sądowi administracyjnemu na wymierzenie grzywny organowi administracji publicznej. Przede wszystkim organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. czyli zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub do dokonania czynności. Ponadto strona, przed wniesieniem skargi, musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie wystąpiły omówione wyżej przesłanki. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wyrokiem z dnia 9 stycznia 2009r., sygn. akt VIII SA/Wa 17/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę J. P.i W. P. na bezczynność Wojewody M. w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i zobowiązał ten organ do wydania aktu administracyjnego w terminie jednego miesiąca od otrzymania akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku.

Z uzasadnienia wyroku wynikało, że aktem, który ma wydać organ, jest decyzja (odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, k 191-194 akt administracyjnych). Akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia doręczono organowi w dniu 6 kwietnia 2009r. (kopia dowodu wpływu akt, k-197). Zatem organ powinien był wydać decyzję najpóźniej do dnia 6 maja 2009r., zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. Przepis ten mówi, że termin do załatwienia sprawy przez organ administracji wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi.

Tymczasem co najmniej do dnia 7 października 2009r. (pismo skarżących, k-29 akt) organ nie wykonał powyższego wyroku. W okresie między 7 października 2009r. a dniem rozprawy nie wpłynęły dalsze informacje od stron co do biegu postępowania administracyjnego. Na rozprawę zaś nie stawił się ani pełnomocnik organu, ani skarżący.

Organ w okresie, w którym został zobowiązany przez Sąd do wydania decyzji, ograniczył się do zawiadomienia skarżących pismem z dnia 5 maja 2009r. (k-200 akt administracyjnych), doręczonym pełnomocnikowi skarżących w dniu 7 maja 2009r. (k-199 akt administracyjnych), iż operat wykonany przez rzeczoznawcę majątkowego mgr inż. M. J. nie może stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym z uwagi na wyłączenie tego biegłego, a wyłonienie kolejnego biegłego w drodze przetargu nastąpi w maju 2009 r. W piśmie tym w ogóle nie wskazano przewidywanego terminu wydania decyzji.

Odnosząc się do kwestii przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy, niezbędnej do wydania decyzji, Sąd zauważył, że wyżej wymieniony biegły został wyłączony z udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym postanowieniem tego samego organu z dnia (...) listopada 2008r., nr (...) (kopia postanowienia, k-188 akt administracyjnych). Dalsze czynności w przedmiocie wyłonienia kolejnego biegłego rzeczoznawcy majątkowego organ podjął dopiero w kwietniu 2009r., kiedy ogłosił przetarg (kopia pisma organu z dnia 29 maja 2009r., k-203 akt administracyjnych). W dniu 8 maja 2009r. organ wyłonił biegłego (kopia pisma organu, k-203 akt administracyjnych), a umowę z tym biegłym podpisał po kolejnym miesiącu - w dniu 8 czerwca 2009 r. (odpowiedź na skargę organu, k-4 akt). W odpowiedzi na skargę Wojewoda nie wskazał, w jakim terminie biegły miałby sporządzić opinię, co dalej skutkowało brakiem u skarżących informacji co do przewidywanego terminu wydania decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie podzielił poglądu Wojewody, że kwestie związane ze sporządzeniem opinii przez nowego biegłego uniemożliwiły wydanie decyzji w terminie zakreślonym przez Sąd. Przez okres między listopadem 2008 r. a kwietniem 2009 r. organ bowiem nie podejmował żadnych czynności, zmierzających do wyznaczenia nowego biegłego i wydania przez niego opinii. Gdyby organ w omawianym zakresie podejmował sprawnie czynności, w ocenie Sądu byłby w stanie wydać decyzję w terminie zakreślonym przez Sąd orzekający w sprawie o sygn. VIII SA/Wa 17/08. Ponadto okoliczność, iż organ z uwagi na skomplikowany stan prawny sprawy musiał zasięgać opinii nie może skutkować oddaleniem skargi, lecz co najwyżej okoliczność ta może mieć wpływ na wymiar grzywny (vide: wyrok WSA w Warszawie z 13.10.2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1636/06, LEX 264609) i Sąd podzielił ten pogląd.

Nadto jak zaznaczono określony w wyroku z dnia 9 stycznia 2009r. termin na załatwienie sprawy wynika z przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania Administracyjnego. Postępowanie administracyjne w przedmiocie wywłaszczenia toczy się od dnia 1 grudnia 2006r. czyli prawie od trzech lat. W tym czasie Wojewoda M. decyzją z dnia (...) marca 2007r., nr (...) udzielił zezwolenia Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżących (kopia decyzji, k-2526 akt administracyjnych). Decyzja ta jest ostateczna i prawomocna. Ponadto została już wykonana. Zatem skarżący zostali pozbawieni nie tylko władania nieruchomością, ale i w zasadzie dysponowania nią, bez jakiejkolwiek rekompensaty do chwili obecnej.

Odnosząc się do drugiego warunku z art. 154 § 1 p.p.s.a. dopuszczalności skargi, zdaniem Sądu pierwszej instancji, został również spełniony przez skarżących. J. i W. P. bowiem w dniu 7 maja 2009r. wystosowali pismo do Wojewody M. wzywające do wykonania wyroku w sprawie o sygn. VIII SA/Wa 17//08 i zażądali wydania decyzji w przedmiocie wywłaszczenia do dnia 15 maja 2009r., a także powiadomili o dalszych czynnościach w przypadku niezałatwienia przez organ sprawy (kopia pisma skarżących, k-202 akt administracyjnych). Zauważono, że skarżący wystosowali powyższe pismo po upływie terminu do wydania decyzji, wyznaczonego organowi przez Sąd orzekający w sprawie VIII SA/Wa 17/08.

Zatem w tych warunkach Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 p.p.s.a.

Stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2009r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2008r. i w drugim półroczu 2008r. (M. P. Nr 11, poz. 138) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2008r. wyniosło 2.578,26 zł, a w drugim półroczu 2008r. wyniosło 2.666,77 zł.

W przedstawionych okolicznościach sprawy, mając na uwadze długość przekroczenia wyznaczonego przez Sąd terminu do załatwienia sprawy, a także opieszałość w podejmowaniu czynności przez organ, wpływającą również na długość okresu, w którym skarżący nie posiadają nieruchomości bez uzyskania jakiejkolwiek rekompensaty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że adekwatną sankcją dla Wojewody M. za niewykonanie wyroku z dnia 9 stycznia 2009r. będzie grzywna w wysokości 3.000 zł.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewoda M. i zaskarżając go w całości zarzucił:

- naruszanie przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. przyjmując, że w okolicznościach całej sprawy, w szczególności mając na uwadze chwilową bezczynność organu, należało wymierzyć Wojewodzie M. grzywnę w wysokości 3.000 zł;

- naruszenie przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy bez oparcia się na całości akt sprawy, a wyłącznie na treści skargi;

- naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wskazówek nie mających pokrycia w materiale dowodowym, a tym samym sprzecznych z ustaleniami organu.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o oddalenie skargi, albo zmianę wyroku poprzez wymierzenie Wojewodzie M. grzywny w wysokości do 500.00 zł (pięćset złotych) w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2009r. (sygn. akt VIII SA/Wa 17/08) oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przypomniano chronologicznie przebieg postępowania w tej sprawie poczynając od dnia 3 marca 2006r. kiedy to w Wydziale Skarbu Państwa i Nieruchomości Oddział w Delegaturze - Placówce Zamiejscowej Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w R. został złożony wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. z dnia (...) grudnia 2005r. znak: (...), o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego aż do dnia 17 grudnia 2009r. kiedy jak wskazano zgłosił się do Oddziału Skarbu Państwa i Nieruchomości w Delegaturze -Placówce Zamiejscowej w R. B. P., pełnomocnik J. P. i W. P., użytkowników wieczystych działki nr (...) o pow. 0,3056 ha położonej w obrębie G., gmina G., powiat g. w celu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie.

Wskazując na powyższe wyjaśniono, że organ nie pozostawał w bezczynności i nie działał opieszale, jeśli uwzględni się zawiłość i wagę sprawy oraz konieczność wyłonienia rzeczoznawcy przy zachowaniu wszelkich procedur przewidzianych ustawą Prawo zamówień publicznych. Zaznaczono, że na bieżąco podejmowano czynności, także i te zmierzające do wyznaczenia nowego biegłego rzeczoznawcy majątkowego. Organ przy wyłanianiu kolejnego biegłego zobowiązany był do zachowania wszelkich reguł obowiązujących jednostki sektora finansów publicznych, dlatego też ocena "sprawności" działania organu nie może być traktowana w kategoriach jak dla podmiotu komercyjnego. Z uwagi na zawiłą procedurę wyznaczenia nowego biegłego i podpisania z nim umowy, organ nie był w stanie, z przyczyn obiektywnych i niezależnych od organu, wydać stosowną decyzję administracyjną w terminie zakreślonym przez Sąd orzekający w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 17/08. Wobec takiego stanu rzeczy wniesiono w pierwszej kolejności o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu do ponownego rozpoznania, albo uchylenie w/w wyroku i oddalenie skargi w całości.

Z ostrożności jak podkreślono, gdyby Sąd doszedł do przekonania, że zachodzą przesłanki do wymierzenia Wojewodzie M. grzywny, wniesiono o zmianę skarżonego wyroku poprzez wymierzenie Wojewodzie M. grzywny w wysokości do 500,00 zł z uwagi na skomplikowany charakter sprawy i mnogość czynności, jakie organ musiał przeprowadzić w związku z prowadzoną sprawą, w tym konieczność dokonania długotrwałej procedury zmierzającej do wyłonienia nowego wykonawcy operatu szacunkowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. i W. P. wnieśli o jej oddalenie podnosząc, że motywy tejże skargi nie uzasadniają stawianych zarzutów i ograniczają się do zrelacjonowania przebiegu postępowania.

W piśmie procesowym z dnia 4 maja 2010r. J. i W. P. podtrzymali stanowisko zajęte w odpowiedzi na skargę kasacyjną i jednoczesnie wskazali, że wyrok nie został jeszcze wykonany.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 powołanej ustawy, które w rozpoznawanej sprawie nie występują. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w w/w przepisie tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstawy zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego była skarga na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2009r. sygn. akt VIII SAB/Wa 17/08 przez Wojewodę M. wniesiona w oparciu o przepis art. 154 p.p.s.a.

Istota wniosku opartego na wymierzeniu grzywny, o jakiej mowa w art. art. 154 § 1 p.p.s.a. sprowadza się do żądania zastosowania przez sąd określonych środków prawnych w stosunku do podmiotu będącego w zwłoce w realizacji swych obowiązków. Trzeba jednak podkreślić, iż skarga ta jest odmiennym środkiem prawnym od skargi na bezczynność. Nie można utożsamiać sprawy o niewykonanie wyroku sądu z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny ze sprawą ze skargi na bezczynność organu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2008r. sygn. akt II OZ 786/08 niepubl.). O ile, bowiem ta ostatnia ma na celu ustalenie, czy organ jest zobowiązany w określonej sytuacji do wydania aktu administracyjnego, a w przypadku pozytywnego ustalenia tej okoliczności i stwierdzenia, że pozostaje w bezczynności, do nakazania podjęcia określonych czynności, to skarga, o jakiej mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. zmierza do wymierzenia organowi sankcji za niewykonanie wyroku sądu w sytuacji określonej tą normą prawną. Podkreślić należy, iż ustawodawca wskazał w § 3 art. 154 p.p.s.a., że samo wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Oznacza to, iż podstawowym warunkiem dla stwierdzenia istnienia materialnoprawnej podstawy wymierzenia grzywny organowi administracji publicznej w oparciu o art. 154 § 1 p.p.s.a. jest upływ terminu do wykonania wyroku wyznaczonego przez sąd administracyjny do wydania aktu lub podjęcia czynności bądź też upływ ustawowego terminu. Wyraźnego zaznaczenia wymaga przy tym fakt, iż działania organu podjęte po wniesieniu skargi nie stanowią podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi, tylko z tego względu, że organ podjął czynności do realizacji, których był zobowiązany.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż takie przesłanki materialnoprawne do zastosowania przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. zaistniały w tej sprawie, albowiem pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd pierwszej instancji w wyroku z dnia 9 stycznia 2009r. miesięcznego terminu od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku zobowiązany organ nie wykonał tego wyroku i nie wydał w precyzyjnie oznaczonym terminie stosownej decyzji. Na marginesie zauważyć należy, że do chwili wyrokowania przez Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie małżonkowie P. podnosili, brak wydania takiej decyzji.

Tym samym niewątpliwie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji zobowiązany był w celu prawidłowej realizacji w/w przepisu wymierzyć Wojewodzie M. grzywnę. Natomiast jakiekolwiek inne rozstrzygniecie Sądu w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym stanowiłoby naruszenie prawa. Zatem wskazywane w motywach kasacji działania zmierzające do wydania odpowiedniej decyzji administracyjnej skoro nie doprowadziły do realizacji w zakreślonym terminie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność to przesłanki te nie mogły również doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Dlatego też w okolicznościach rozpoznawanej sprawy całkowicie chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 154 § 1 p.p.s.a., z uwagi na "chwilową bezczynność" organu. Skoro niewydanie decyzji w zakreślonym przez Sąd terminie jest w tej sprawie faktem to konsekwencją takiej sytuacji było wymierzenie stosownej grzywny. Wysokość tej grzywny określona na 3000 zł została przez Sąd pierwszej instancji szczegółowo uzasadniona. Grzywnę tę wyliczono w oparciu o przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej z roku poprzedzającego co zostało również wyjaśnione w motywach zaskarżonego wyroku. Uwzględniając zaś te wartości, które stanowiły podstawę do ustalenia wysokości grzywny, wielkość jej mogła zatem w tej sprawie wynosić maksymalnie ponad 25 000 zł. Tym samym wyznaczenie jej na poziomie wskazanym w zaskarżonym wyroku oznacza przede wszystkim to, iż grzywna ta była miarkowana przy uwzględnieniu okoliczności niniejszej sprawy a tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest adekwatna do wskazywanych przesłanek niewykonania powołanego wyżej wyroku. Zatem brak jest również jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia wniosku o obniżenia grzywny do wysokości wskazanej w kasacji.

Nie można także uznać, iż w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji dopuścił się obrazy art. 141 § 4 p.p.s.a. Przede wszystkim zarzut ten w petitum kasacji odniesiono do kwestii zamieszczenia w uzasadnieniu wyroku wskazówek nie mających pokrycia w materiale dowodowym a tym samym sprzecznych z ustaleniami organu natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono przesłanek takiego zarzutu, co czyni go nieusprawiedliwionym.

Niezależnie od powyższego, zarzut naruszenia tego przepisu nie zasługiwał na uwzględnienie. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania .

Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd pierwszej instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu . Tym samym zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie można by uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, kiedy Sąd nie wyjaśniłby w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści tego przepisu, dlaczego zastosowała przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. stanowiący podstawę materialno- prawną w tej sprawie oraz nie uzasadnił dlaczego wymierzył grzywny w takiej wysokości jaka określona została w zaskarżonym wyroku.

Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, iż przesłanki uwzględnienia skargi zamieszczone w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia dotyczącego przecież wymierzenia kary grzywny z uwagi na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, zostały prawidłowo i w sposób wyczerpujący przedstawione. Uzasadnienie to jest przekonujące i nie można mu zarzucić dowolności albowiem odnosi się zarówno do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji jak i do stanu faktycznego sprawy precyzyjnie opisanego z powołaniem się na odpowiednie karty tychże akt.

Nadto zauważyć należy, iż chybiony jest również zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi.

Mając na uwadze charakter prowadzonego postępowania dotyczącego przecież wymierzenia grzywny organowi za niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, poczyniono w tej sprawie wszystkie niezbędne ustalenia właśnie w oparciu o akta przedmiotowej sprawy przy uwzględnieniu specyfiki tego postępowania. Zatem wbrew stanowisku Wojewody M. kwestionowany wyrok wydany został niewątpliwie na podstawie i z uwzględnieniem akt sprawy natomiast to, że kasator kwestionuje tę okoliczność jest tylko czystą polemiką nie mającą potwierdzenia w okolicznościach tej sprawy.

Przedstawione wyżej rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do prawidłowości zastosowania art. 154 § 1 i 141 § 4 p.p.s.a. nie pozwalają również na przyjecie zaistnienia naruszenia art. 133 §1 p.p.s.a.

Dlatego też w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy uznać, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw pozwalających na jej uwzględnienie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.