Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 90/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 52 par. 1, par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Ś. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu 10 listopada 2015 r. (data prezentaty Sądu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęło pismo S. Ś. z dnia 5 listopada 2015 r. stanowiące skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy. Skarżący podniósł, że do dnia złożenia skargi nie otrzymał odpowiedzi organu na jego wniosek o zajęcie się problemem zapadającego się chodnika i jego podjazdu przy nieruchomości zlokalizowanej przy ul. P w M.

Pismem z dnia 14 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał skarżącego do wykazania, że poprzedził skargę zażaleniem w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi w piśmie z dnia 28 grudnia 2015 r. S. Ś. wskazał, że poprzedził skargę wyłącznie przez osobiste dwukrotne stawiennictwo i przypomnienie o jego sprawie w Urzędzie Miasta i Gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka), przy czym – zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. – przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie – taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., zwany dalej k.p.a.) przewiduje, że:

"Art. 37. § 1. Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa."

Zażalenie, o którym jest mowa w powołanym art. 37 § 1 k.p.a. jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który strona musi wyczerpać, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, pod warunkiem jednak, że środek ten przysługiwał jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W aktach niniejszej sprawy brak jest jednak jakiegokolwiek pisma, które mogłoby być uznane za zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Potwierdza to również pismo skarżącego z dnia 28 grudnia 2015 r., w którym wskazał on, że przed wniesieniem skargi dwukrotne stawiał się w Urzędzie Miasta i Gminy by przypomnieć o swojej sprawie. Należy zatem uznać, że skarżący nie spełnił warunku określonego w art. 37 § 1 k.p.a., albowiem przed wniesieniem skargi nie wniósł zażalenia. Skarga do sądu administracyjnego złożona bez wyczerpania przewidzianego ustawą środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu przed właściwymi organami, jest skargą niedopuszczalną i jako taka podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.