Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 403/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-10-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 165, art. 246 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

z dnia 16 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 16 października 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku C. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi C. M. na postanowienie Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.


UZASADNIENIE

W dniu 7 października 2014 r. C. M. wystąpiła z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie zawodowego pełnomocnika. Na uzasadnienie podania wskazała, że jest osobą w podeszłym wieku, mieszka z dorosłymi dziećmi w domu składającym się z dwóch pokojów, kuchni, przedpokoju i łazienki. Jest właścicielką gospodarstwa rolnego. Utrzymuje się z renty w wysokości 720 zł oraz z dodatków do produktów rolnych. Dysponuje również kwotą 30 tyś. zł otrzymaną "od Agencji".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że Sąd w toku niniejszego postepowania rozpatrywał już wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2014 r. odmówiono stronie przyznania prawa pomocy, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r. sygn. II OZ 676/14 oddalił zażalenie na to orzeczenie, wobec czego stało się ono prawomocne. W świetle natomiast dyspozycji art. 165 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", okoliczność taka determinuje sposób rozpoznania kolejnego takiego wniosku, ponieważ zgodnie z powołanym przepisem, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Obowiązkiem strony jest zatem wykazanie, że w jej stanie majątkowym nastąpiły zmiany w stosunku do poprzednio ocenianego przez Sąd okresu uzasadniające obecnie uwzględnienie wniosku, chociażby w zakresie częściowym. Na obecnym etapie postępowania niedopuszczalne jest bowiem ponowne badanie okoliczności dotyczących okresu objętego postanowieniem z dnia 13 czerwca 2014 r., a jedynie okres od wskazanej daty.

Analizują informacje przedstawione przez stronę Sąd uznał, że okoliczności takie nie zostały wykazane. Przedstawiona dane są identyczne jak poprzednio, w dalszym ciągu wnioskodawczyni, pomimo niewielkiego dochodu miesięcznego, dysponuje świadczeniem pieniężnym w kwoce 30 tys. zł. Środki te może zatem przeznaczyć na wydatki związane z jej udziałem w postępowaniu, jako że nie wskazuje, że gromadzi je w jakiś bardzo ważnym życiowo celu. Sąd uznał zatem, że skoro skarżąca nie wykazała, że w jej sytuacji materialno-bytowej zaszły zmiany uzasadniające zmianę postanowienia z dnia 13 czerwca 2014 r., odmówił uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Instytucja prawa pomocy ma bowiem służyć osobom najuboższym, a nie stanowić sposobu ochrony własnych zasobów. Odstępstwo od zasady częściowego partycypowania w kosztach zainicjowanego przez daną stronę postępowania (art. 199 Ppsa) powinno znajdować należyte umotywowanie, ponieważ związane jest z przerzuceniem tych ciężarów na budżet państwa. Winno mieć miejsce tylko w przypadku, gdy dana osoba - wykorzystując własne zasoby i środki, nie jest w stanie poczynić odpowiednich oszczędności we własnym zakresie. W przypadku skarżącej sytuacja taka nie ma jednak miejsca.

Z podanych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 165 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.