Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 156/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par 2, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101 ust 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 1 ust 2 pkt 7 i 9, art. 3 ust 1, art. 9 ust 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi T. J. na uchwałę Rady W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu pod [...] – część pierwsza - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2009r. T. J. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego M. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając uchwałę Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] października 2008 roku w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu [...] - część [...] domagając się stwierdzenia nieważności postanowień § 9 ust. 12 pkt 1 i 2 § 14 ust. 3 i 6 oraz § 26 ust. 3 powołanej uchwały jako naruszających interes prawny i uprawnienia skarżącej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, iż posiada interes prawny do zakwestionowania postanowień zaskarżonego planu, albowiem jest właścicielką nieruchomości budynkowej w zabudowie bliźniaczej i użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej położonej na działce nr [...] w obrębie [...] przy [...] w W. objętej postanowieniami planu. Ponadto pismem z dnia [...] października 2009 roku skarżąca wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa. Rada Miasta nie ustosunkowała się do wezwania, w związku z powyższym T. J. w terminie 60 dni od dnia doręczenia Radzie Miasta wezwania do usunięcia naruszenia prawa wniosła niniejszą skargę.

Uzasadniając żądanie skargi skarżąca wskazała, iż odmówiono jej zatwierdzenia projektu budowlanego dotyczącego rozbudowy wskazanej nieruchomości powołując się na zapisy planu tj.:

I. § 9 ust. 12 zgodnie z którym ustala się ochronę zespołów zabudowy obejmujących:

budynki jednorodzinne przy ul. [...], budynki jednorodzinne przy

ul. [...], budynki jednorodzinne przy ul. [...] i ul. [...] oznaczone na rysunku planu; dla budynków objętych ochroną wprowadza się

następujące ograniczenia: 1) ustala się zachowanie budynków oraz ochronę ich

bryły, elewacji, detalu i oryginalnej kolorystyki;

2) zakazuje się nadbudowy, rozbudowy i przebudowy budynków oraz dalszego przekształcania ich brył.

II. postanowień § 14 ust. 6 pkt 2 zgodnie z którym dla obszaru bezpośredniej ochrony

stoku [...] ustala się w punkcie drugim zakaz lokalizowania nowych

obiektów budowlanych oraz rozbudowy i nadbudowy obiektów istniejących, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej, ustalenie nie dotyczy inwestycji celu publicznego w zakresie układu drogowo- ulicznego i infrastruktury inżynieryjnej;

III. postanowień § 26 ust. 8 pkt 3 zgodnie z którym dla terenu oznaczonego symbolem F4 MNE maksymalna wysokość budynków wynosić może 11m.

Zdaniem skarżącej ustalenie tak dalece idącej ochrony narusza jej interes prawny i jest niezgodne z obowiązującym studium, które jej zdaniem nie przewidywało zakazu nadbudowy budynków przy ul. [...]. Zgodnie natomiast z art. 20 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Naruszenie tej zasady sporządzania planu powoduje nieważność zaskarżonej uchwały. Stosownie bowiem do ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla W., zgodnie z załącznikiem 1 -teren przy ul. [...] nie podlega żadnej ochronie i brak jest podstaw do jej ustanowienia. Również ochrona związana z ochroną F. nie obejmuje wskazanej lokalizacji, a uchwalony plan przewiduje odmienne od wskazanych uregulowania w tym zakresie. Skoro zatem w studium nie przewidziano żadnych przesłanek do ustalenia ochrony zespołu zabudowy obejmującej budynki przy ul. [...] to uznać należy, iż postanowienia § 9 ust. 12 planu wprowadzające takie ograniczenia, które blokują jakiekolwiek inwestycje właściciela nie znajdują żadnego uzasadnienia.

Podobne zarzuty dotyczą § 14 ust. 3 planu wyznaczającego granice bezpośredniej ochrony stoku [...]. W ocenie skarżącej z rysunku planu nie sposób odczytać, iż ochrona ta dotyczy nieruchomości skarżącej. Pozostałe postanowienia planu nie wskazują, iż teren przy ul. [...] leży w zasięgu tej ochrony i podlega ograniczeniom wskazanym w § 14 ust. 6 planu. Jednocześnie skarżąca wskazała, iż również zapisy studium w odniesieniu do tego obszaru nie przewidywały tak dalece idącej ochrony poprzez wprowadzenie ograniczeń co do możliwości rozbudowy i nadbudowy budynków.

Skarżąca podniosła ponadto, iż również opracowane w trakcie prac planistycznych "wytyczne dla obszaru tzw. parku pod skocznią" sporządzone w październiku 2006r. zawierające wytyczne co do wymagań architektoniczno -urbanistycznych dotyczących możliwości kształtowania zabudowy na terenie objętym granicami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - nie stwarzały

podstaw do ograniczenia nadbudowy budynku przy ul. [...].

Skarżąca podniosła, iż przedmiotowy budynek nie jest wpisany do rejestru zabytków oraz nie figuruje w gminnej ewidencji zabytków. Ulica [...] jako zespół urbanistyczny również nie jest objęta ochroną. Osią ulicy nie zostały wyznaczone osie kompozycyjne i widokowe. Zakaz nadbudowy i rozbudowy obiektów dotyczy jedynie budynków znajdujących się przy ul. [...] i wpisanych do rejestru zabytków tj. o numerze [...]. Postanowienia co do ochrony tych obiektów ujęte zostały w § 9 ust. 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zakazy tam ujęte są tożsame jak dla budynków o innym statusie prawnym - nie wpisanych do rejestru zabytków i nie objętych inną ochroną prawną - w tym budynku przy ul. [...]. W komentowanych wytycznych wskazano jedynie, że w stosunku do ul. [...] należy dążyć do zachowania historycznego przebiegu, utworzenia ciągu pieszego wzdłuż ulicy, przynajmniej od K. do F. oraz umiejscowienia wzdłuż ulicy latarni w formie pastorałek.

T. J. podkreśliła, iż poprzez nadbudowę domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, nastąpi zrównanie wysokości obu części składowych tego budynku. Wysokość budynku przy ul. [...] po planowanej nadbudowie mierzona od poziomu terenu będzie wynosiła 13 m, a więc tyle samo co druga część zabudowy bliźniaczej.

Skarżąca wyraziła również wątpliwości czy wskazany w § 26 ust. 8 pkt 3 miejscowego planu zapis określający maksymalną wysokość zabudowy na 11 m nie uległ zmianie już po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc iż zarzuty skargi co do naruszeń ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są całkowicie chybione i nie znajdują swojego oparcia faktyczno - prawnego. Podkreślono, iż zarzut dotyczący niezgodności uchwalonego planu z zapisami studium nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem ze swej istoty studium jest aktem elastycznym, który stwarza nieprzekraczalne ramy swobody planowania miejscowego. Ponadto zakres zgodności planu ze studium może być różny od "niesprzeczności" z ustaleniami studium, aż po ich dalece idące "uszczegółowienie". Zawsze jednak punktem wyjścia do oceny zgodności miejscowego ze studium jest przedmiot i sposób ujęcia ustaleń i w tym aspekcie organ stanowiący z pewnością dokonywał zgodności projektu miejscowego planu ze studium.

Za bezpodstawny uznano także zarzut naruszenia trybu planistycznego, podnosząc iż zarzut ten nie ma żadnego oparcia faktycznego na co wskazuje dołączona dokumentacja planistyczna. Zwrócono uwagę, iż skarżąca nie skorzystała ze swojego uprawnienia i nie złożyła żadnych uwag ani wniosków do projektu planu ani do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania W. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] część [...] wprowadził ochronę zabudowy położonej m.in. przy ul. [...] nr [...] na skutek wytycznych [...] Konserwatora Zabytków zawartych w piśmie opiniującym projekt tego planu. Poza tym dla przedmiotowego terenu musiało nastąpić ograniczenie intensywności zabudowy na skutek pogorszenia się stosunków wodnych wobec odmowy uzgodnienia projektu przez Konserwatora Przyrody. Analiza ustaleń w/w planu jest najlepszym kompromisem pomiędzy zaspokojeniem interesów prywatnych właścicieli terenów, a wymogami ochrony środowiska i krajobrazu. Obszar [...] objęty jest czterema różnymi formami ochrony przyrodniczej i kulturowej. Możliwość zabudowy terenu są znacznie ograniczone m.in. poprzez wymogi ochrony stosunków wodnych, rzeźby terenu, istniejącej zieleni, korytarza wymiany powietrza oraz samej [...] i jej ekspozycji w krajobrazie miasta.

Ponadto w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2010r. pełnomocnik organu wyjaśnił, iż rzeczywiście działka skarżącej znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem F4 MNE (a nie jak błędnie wcześnie oznaczono G1MNE), dla którego zgodnie z § 26 ust. 8 pkt 14 przewiduje się funkcję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej o wysokości maksymalnej 11m - 3 kondygnacje. Jednocześnie zapisy § 26 ust. 8 pkt 14 zastrzegając, że dla budynków z obszaru F4 MNE opisanych w § 9 ust. 12 ustala się ochronę i zakazuje rozbudowy i przebudowy. Pełnomocnik organ podkreślił ponadto, iż przez przedmiotową działkę przebiega strefa bezpośredniej ochrony skarpy, przy czym granice bezpośredniej i pośredniej ochrony stoku [...] wyznaczone zostały nie według ewidencyjnych granic działek, lecz z uwagi na warunki geologiczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji

publicznej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Sąd rozpoznając skargę na uchwałę Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] października 2008 roku w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu [...] część [...] nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przy wydawaniu zaskarżonej uchwały. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu określonych w przepisie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym warunków formalnych. Do warunków tych ustawodawca zalicza obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Tak więc skarżący w postępowaniu planistycznym musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r. II OSK 1627/06 LEX nr 315977).

W niniejszej sprawie skarżąca T. J. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości przy ul. [...] na której posadowiony jest budynek stanowiący jej własność. Nie może budzić wątpliwości, iż własność jest prawem, które wskazuje na istnienie interesu prawnego. Jednocześnie w ocenie Sądu Skarżący wykazał, iż postanowienia uchwały Rady W. z dnia [...]

października 2008r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu [...] część [...] obejmują budynek stanowiący własność skarżącej poprzez wprowadzenie m.in. zakazu jego rozbudowy i nadbudowy, przez co naruszają posiadany przez stronę interes prawny.

Skarżąca T. J. wskazywała na niezgodne z prawem objęcie jej budynku przy ul. [...] zbyt daleko idącą ochroną poprzez zakaz nadbudowy oraz na naruszenie procedury planistycznej. Zasadniczym zarzutem skargi jest zatem naruszenie przez Radę prawa własności nieruchomości skarżącej, naruszenie godzące w uprawnienia właściciela określone w art. 140 K.c. i art. 3 ustawy. Uniemożliwia to, zdaniem strony skarżącej, planowane zagospodarowanie terenu i korzystanie z nieruchomości. Tak sformułowany zarzut wymaga jednak zastrzeżenia, że plan zagospodarowania przestrzennego z samego założenia narusza prawo własności nieruchomości, a ingerencja gminy w to prawo jest co do zasady dopuszczalna. Problem polega jednak na tym, czy ingerencja ta jest usprawiedliwiona z punktu widzenia zasad i wartości, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, tj. czy ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości i wykonywaniu prawa własności są konieczne dla zrealizowania koniecznych funkcji publicznych gminy. W ocenie Sądu ingerencja w prawo własności skarżącej jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9 p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zarówno prawo własności, jak i potrzeby interesu publicznego. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy -stosownie do art. 3 ust. 1 p.z.p. - należy do zadań własnych gminy. Artykuł ten stanowi podstawę do konstrukcji instytucji tzw. władztwa planistycznego gminy, które można zdefiniować jako przekazanie przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu (w drodze aktu prawa miejscowego - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego).

Powołanego władztwa jednak nie należy rozumieć jako pełnej swobody w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów przez normy zawarte w poszczególnych aktach administracyjnych prawa materialnego, ale również przez normy materialne zawarte w samej ustawie o planowaniu przestrzennym. Uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu

i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane i niezależnie od legalności jest oceniane pod kątem ewentualnego nadużywania uprawnień. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. To zaś oznacza, że każda ingerencja w sposób wykonywania prawa własności musi mieścić się w granicach wyznaczonych interesem publicznym (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2004, str. 39, 40, 42, 43, 57).

Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach uprawnień przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 p.z.p., w których zakresie rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. W ślad za tym radzie gminy nie można skutecznie zarzucić, iż nie uwzględniła wezwania do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa. Rada działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego jej uznania i o ile uznania tego nie nadużywa, nieuwzględnienie ww. wezwania nie może skutkować stwierdzeniem przez sąd nieważności stosownej uchwały rady gminy (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2004, str. 71). Rada gminy ma brać pod uwagę zakres naruszonych interesów prawnych poszczególnych podmiotów i proporcje tych naruszeń w porównaniu z innymi podmiotami. Oznacza to, iż prawnie uzasadnione władztwo planistyczne gminy nie powinno w sposób nadmierny, z pogwałceniem zasady sprawiedliwości społecznej, naruszać interesów prawnych jednych, chroniąc innych.

Jak już wyżej wskazano nie tylko posiadanie interesu prawnego jest przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny, ale i naruszenie posiadanego interesu prawnego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżąca bez wątpienia wykazała swą legitymację do

wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g. Sam fakt objęcia budynku przy ul. [...] szczególną ochroną niewątpliwie narusza jej interes prawny. Obowiązkiem Sądu było zatem rozważenie, czy naruszenie to mieści się w ramach przedstawianego wyżej władztwa planistycznego gminy oraz, czy nie jest związane z naruszeniem procedury planistycznej w sposób istotny bądź zasad uchwalania planu (art. 28 p.z.p.). Stosownie do art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna w przypadku naruszenia zasad sporządzenia planu, bądź istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, bądź naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Tryb procedury uchwalenia planu odnosi się do kolejno podejmowanych czynności planistycznych, określonych przepisami ustawy, gwarantujących możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie wniosków i uwag) i pośrednio do kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania planu wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej.

W ocenie Sądu organ nie naruszył przysługującego mu władztwa planistycznego obejmując budynek położony przy ul. [...] ochroną obejmującą m.in. zakaz rozbudowy i nadbudowy istniejących budynków.

W ocenie Sądu działania organu, nie były w tym zakresie dowolne i nieuzasadnione. Przede wszystkim stosownie do treści art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia Studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jak wynika z akt administracyjnych Rada W. uchwalając studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. (uchwala Nr [...] z dnia [...] października 2006) przyjęła określoną w nim politykę przestrzenną Miasta, m.in. w zakresie budowy tożsamości W. Jak czytamy w studium (str.[...]) do głównych celów polityki zagospodarowania przestrzennego realizujących cele strategiczne rozwoju miasta w zakresie budowy tożsamości W. należy ochrona historycznej tożsamości miasta w kształtowaniu urbanistycznej przyszłości W. W studium określono generalne zasady ochrony dziedzictwa narodowego. Niewątpliwie ulica [...] z racji jej położenia wpisuje się w szczególny historyczny krajobraz W. co stwarza podstawy do objęcia budynków przy niej usytuowanych ochroną zgodnie

z postanowieniami § 9 ust. 12 według których ustala się ochronę zespołów zabudowy obejmujących: budynki jednorodzinne przy ul. [...], budynki jednorodzinne przy ul. [...], budynki jednorodzinne przy ul. [...] i ul. [...] oznaczone na rysunku planu; dla budynków objętych ochroną wprowadza się następujące ograniczenia: 1) ustala się zachowanie budynków oraz ochronę ich bryły, elewacji, detalu i oryginalnej kolorystyki; 2) zakazuje się nadbudowy , rozbudowy i przebudowy budynków oraz dalszego przekształcania ich brył.

I choć jak podkreślała skarżąca budynek stanowiący jej własność nie jest wpisany do rejestru zabytków ani do gminnej ewidencji zabytków, to mając na uwadze iż zespół wskazanych ulic powstał w latach 30.XX w. uzasadniało to objęcie budynków usytuowanych przy tych ulicach, a więc i przy ul. [...]. Powyższe ustalenia są ponadto zgodne z wytycznymi [...] Konserwatora Zabytków zawartych w piśmie z dnia [...] maja 2001 r. opiniującym projekt tego planu.

Objęcie budynku przy ul. [...] ochroną przejawiająca się m.in. w zakazie rozbudowy i nadbudowy nierozerwalnie wiąże się z faktem, iż znajduje się on na stoku [...], przy czym część nieruchomości skarżącej usytuowana jest w strefie bezpośredniej ochrony tej skarpy. Jak wyjaśnił pełnomocnik organu w trakcie prac nad planem wykonane zostało opracowanie ekofizjograficzne, w którym przywołana jest "analiza warunków geologicznych i prognoza stateczności [...]" według której [...] dzieli się na 3 rodzaje A, B, C, odcinków zróżnicowanych co do stopnia aktywności procesów geodynamicznych i potencjalnej możliwości ich uruchomienia. Nieruchomość przy ul. [...] znajduje się w tym opracowaniu w strefie C gdzie zachodzą czynne procesy geodynamiczne i występuje największe prawdopodobieństwo wystąpienia ruchów masowych. I te właśnie uwarunkowania wpłynęły na wprowadzeni zakazów wskazanych w zaskarżonym miejscowym planie, które m.in. dotyczą nieruchomości Skarżącej w zakresie zakazu nadbudowy i rozbudowy zabudowy mieszkalnej. Jeśli zaś idzie o podnoszoną na rozprawie kwestię przebiegu strefy bezpośredniej ochrony [...] przez środek nieruchomości położnej przy ul. [...], to pełnomocnik organu wyjaśnił, iż wskazana na rysunku planu granica wynika właśnie z istniejących warstw geologicznych. Zatem o przebiegu linii bezpośredniej ochrony stoku [...] decyduje ukształtowanie geologiczne gruntu nie zaś zabudowa na niej

istniejąca. Ewentualna nadbudowa istniejącego budynku z całą pewnością stanowiłaby dodatkowe "dociążenie" i mogłaby powiększyć aktywność procesów geodynamicznych w tym obszarze.

W świetle powyższego ustanowienie w § 14 ust. 6 pkt 2 planu ochrony zgodnie z którą dla obszaru bezpośredniej ochrony stoku [...] ustala się zakaz lokalizowania nowych obiektów budowlanych oraz rozbudowy i nadbudowy obiektów istniejących, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej, ustalenie nie dotyczy inwestycji celu publicznego w zakresie układu drogowo- ulicznego i infrastruktury inżynieryjnej, nie narusza prawa.

W świetle powyższego uznać należy, iż naruszony interes prawny skarżącej, pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem i w granicach uprawnień przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 p.z.p., w których zakresie rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy.

Zdaniem Sądu za bezzasadny uznać należy zarzut, iż ww. uchwała została podjęta z naruszeniem obowiązującego prawa iż zarzut ten nie ma żadnego oparcia faktycznego na co wskazuje dołączona dokumentacja planistyczna. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.