Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2096/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c,  art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Szefa Kancelarii Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Szefa Kancelarii Senatu Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Szef Kancelarii Senatu decyzją nr [...] z dnia [...] września 2020 r., na podstawie art 16 ust 1 i 2 w związku z art 17 ust 1 i 2 oraz art 5 ust 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p. art 104 i art 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz, 256 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz powołując w podstawie prawnej art 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w punkcie

I: odmówił udostępnienia informacji publicznej w części pkt 2 wniosku z [...] kwietnia 2020 r. dotyczącej podania imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji pracowników Kancelarii Senatu wraz z kwotami (wypłaconych) nagród (w tym uznaniowych),

w latach 2015-2020 r. i uzasadnienia przyznania nagród dla każdej z tych osób w zakresie dotyczącym pracowników Kancelarii Senatu innych niż Szef Kancelarii Senatu i zastępca Szefa Kancelarii Senatu; w punkcie II: stwierdził, że w sprawie

o udostępnienie informacji publicznej na wniosek z [...] kwietnia 2020 r. nie miało miejsca działanie Kancelarii Senatu bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Stowarzyszenie [...], drogą elektroniczną za pośrednictwem ePUAP przesłało w dniu [...] kwietnia 2020 r. na skrzynkę ePUAP Kancelarii Senatu (/Kancelaria_Senatu/SkrytkaESP/) wniosek o udzielenie informacji na następujące pytania: 1. "Łącznych kwot wszystkich nagród (w tym uznaniowych), premii

i dodatków służbowych wypłaconych pracownikom Kancelarii Senatu RP w poszczególnych latach: 2015,2016,2017,2018,2019 oraz do wykonania wniosku

w 2020 r. 2. Podanie imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji każdej osoby wraz z kwotami nagród (w tym uznaniowych), premii i dodatków służbowych w latach 2015, 2016, 2017, 2018, 2019 oraz do wykonania wniosku w 2020 r. i uzasadnienie przyznania nagród, premii i dodatków służbowych dla każdej z tych osób".

Organ podał, że Kancelaria Senatu - Biuro Analiz, Dokumentacji

i Korespondencji w dniu [...] czerwca 2020 r. udzieliła Stowarzyszeniu odpowiedzi na wniosek. Wskazał, że w odpowiedzi na pytanie 1 podano łączne i średnie kwoty oraz rodzaje nagród (jubileuszowa, kadencyjna, z funduszu nagród) wypłaconych pracownikom Kancelarii Senatu w okresie od 2015 r. do [...] czerwca 2020 r. Ponadto przekazana została informacja, że we wnioskowanym okresie nie wypłacano premii

i dodatków służbowych. Organ wskazał, że w odniesieniu do pytania 2 Kancelaria Senatu przekazała informację o wysokości i rodzajach nagród wypłaconych pracownikom, w podziale na poszczególne stanowiska, ujęte w sześciu tabelach załączonych do odpowiedzi, obejmujących wnioskowany okres. W opisowej części odpowiedzi, przy rodzajach nagród wskazane zostały podstawy i okoliczności wypłacania pracownikom nagród.

Organ wskazał, że Stowarzyszenie wniosło skargę na bezczynność Szefa Kancelarii Senatu w sprawie realizacji wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. w części dotyczącej pkt 2. Szef Kancelarii Senatu podał, że Kancelaria Senatu - Biuro Analiz, Dokumentacji i Korespondencji w dniu [...] września 2020 r., działając w oparciu o art 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, udzieliła Stowarzyszeniu odpowiedzi na wniosek w części odnoszącej się do podania imienia

i nazwiska oraz pełnionej funkcji wraz z kwotami nagród wypłaconych w latach wskazanych we wniosku osób pełniących funkcje publiczne w Kancelarii Senatu,

tj. Szefów Kancelarii Senatu oraz zastępcy Szefa Kancelarii Senatu, wraz

z uzasadnieniem przyznania nagród.

Organ podniósł następnie, że po wnikliwej i szczegółowej analizie okoliczności faktycznych i prawnych zauważył, iż pytanie 2 wniosku dotyczy udzielenia informacji o pracownikach Kancelarii Senatu, czyli podania danych osobowych - imion i nazwisk wszystkich pracowników, którzy w okresie od 2015 r. do dnia wykonania wniosku otrzymali nagrody, premie i dodatki służbowe wraz z kwotami przyznanych każdej osobie środków finansowych. Szef Kancelarii Senatu przywołał art. 61 Konstytucji RP. Wskazał, że wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami (w tym także nagrody) finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zgodnie z zasadą wyrażoną w art 33 ust 1 ustawy o finansach publicznych. Wynagrodzenia wszystkich pracowników urzędu należą do kategorii spraw

o znaczeniu publicznym, skoro wiążą się ze sposobem gospodarowania środkami stanowiącymi majątek publiczny, a zatem informacje te mieszczą się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej." Oznacza to, że powinnością podmiotu zobowiązanego do stosowania przepisów ustawy jest udzielić informacji publicznej

w zakresie łącznych kwot wydatkowanych na wynagrodzenia (każdego rodzaju) czy to w aspekcie całościowym czy w obrębie danej grupy pracowników czy też wykonywanych zadań. Organ wskazał, że informacja o sposobie wykorzystywania środków stanowiących fundusz płac i fundusz nagród, z którego korzystają pracownicy Kancelarii Senatu, dotyczy gospodarowania majątkiem publicznym, tym samym jest informacją publiczną, która, co do zasady podlega udostępnieniu. Z tego powodu udostępniona została m.in. informacja o kwotach łącznych i średnich) wydatkowanych w okresie od 2015 r. do [...] czerwca 2020 r. środków finansowych na nagrody (jubileuszowe, kadencyjne, z funduszu nagród) dla wszystkich pracowników Kancelarii Senatu z podziałem na zajmowane stanowiska.

W dalszej części decyzji organ przywołał art. 1 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wskazał, że orzecznictwo i doktryna przyjmują zróżnicowany zakres ochrony prywatności w zależności od tego, czy zakres udostępnianej informacji dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną czy innego podmiotu. Ustawa nie zawiera definicji osoby pełniącej funkcję publiczną. Organ wskazał, że wyłącznie Szef Kancelarii Senatu oraz zastępca Szefa Kancelarii Senatu jako osoby zajmujące kierownicze stanowiska państwowe w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 152 ze zm.) są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji żądane informacje jako pozostające

w związku z pełnieniem tych funkcji publicznych podlegają udostępnieniu. Powyższe stanowisko potwierdza także okoliczność podejmowania decyzji jedynie przez Szefa Kancelarii Senatu. Zgodnie ze Statutem Kancelarii Senatu "§ 2. 1. Kancelarią Senatu kieruje Szef Kancelarii Senatu, który odpowiada za jej działalność przed Marszałkiem Senatu. 2. Szef Kancelarii Senatu wydaje zarządzenia i decyle w sprawach dotyczących Kancelarii Senatu." W okresie zastępowania Szefa Kancelarii Senatu oraz w obszarze nadzorowanym bezpośrednio - decyzje te podejmuje zastępca Szefa Kancelarii Senatu.

Organ stwierdził, że nie można udostępnić w trybie przepisów ustawy

o dostępie do informacji publicznej informacji w zakresie obejmującym dane osobowe wszystkich pracowników Kancelarii Senatu z podaniem indywidualnych kwot otrzymanych nagród, ponieważ przeważająca część pracowników (wszyscy,

z wyjątkiem osób pełniących funkcję Szefa i zastępcy Szefa Kancelarii Senatu) nie będąc osobami pełniącymi funkcje publiczne korzysta z ochrony prywatności przysługującej osobom fizycznym na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy oraz

nie zrezygnowała z przysługującego im prawa. Informacje bowiem o wynagrodzeniu (zarówno uznaniowym jak i zasadniczym) konkretnej osoby (z wyłączeniem osób pełniących funkcje publiczne) stanowią element prywatności osoby fizycznej i ona sama ma prawo decydować, co chce ujawnić, a co nie. Organ wskazał, że w tym zakresie zastosowanie znajdzie stanowisko Sądu Najwyższego, iż "Ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika wysokości jego pensji może stanowić naruszenie dobra osobistego w rozumieniu art 23 i 24 Kodeksu cywilnego. Pracodawca na podstawie art. 11 Kodeksu pracy jest bowiem obowiązany do poszanowania dóbr osobistych pracownika, w tym także danych o jego zarobkach (w treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 września 2014 r. n SA/Kr 940/14). Przedstawiona ocena znajduje również zastosowanie do wynagrodzeń uznaniowych pracowników. Organ stwierdził, że udostępnienie powyższych danych stanowiłoby pozbawienie ochrony prywatności osób fizycznych, a tym samym naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Decyzja Szefa Kancelarii Senatu nr [...] z dnia [...] września 2020 r. stała

się przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stowarzyszenie zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciło naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. f u.d.i.p. w zakresie, w jakim informacja o nagrodach i wynagrodzeniu Kancelarii Senatu są informacją publiczną, poprzez nieudostępnienie powyższej informacji;

- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten ogranicza prawo dostępu do informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej, poprzez błędną wykładnię niniejszego przepisu prowadzącą do stwierdzenia,

iż wynagrodzenie pracowników Kancelarii Senatu RP stanowi przesłankę do odmowy udostępnienia informacji publicznej, skarżący wskazał, że pracownicy Kancelarii Senatu RP nie korzystają z prawa do ochrony do prywatności.

- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten reguluje, iż przesłanka odmowy informacji publicznej nie dotyczy osób pełniących funkcję publiczną, poprzez błędną wykładnię pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" polegającą na stwierdzeniu,

iż pracownik Kancelarii Senatu RP nie pełni takiej funkcji, w związku z czym korzysta z ograniczenia uregulowanego w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., podczas gdy jest to interpretacja błędna bowiem pojęcie osób niepełniących funkcji publicznej należy odnosić do osób pełniących funkcję techniczną i usługową

- art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym,

że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak udostępnienia informacji publicznej we wskazanym terminie.

W uzasadnieniu skarżący rozszerzył argumentację postawionych zarzutów m.in. powołując się na poglądy prezentowane w orzeczeniach sądowoadministracyjnych w zakresie rozumienia pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną. W końcowej części uzasadnienia skarżący powołał się na wyrok WSA w Krakowie w wyroku z 17 października 2019 r. (sygn. II SAB/Kr 254/19). Wskazał,

że art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych ma na celu umożliwienie kontroli społecznej realizacji finansów publicznych. Skarżący powołał się też na wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r. (sygn. akt I OSK 2093/14).

Skarżący stwierdził, iż wnioskowane informacje posiadają walor informacji publicznej, a dokumenty objęte żądaniem niewątpliwie posiadają walor oficjalny

i podlegają tym samym udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Szef Kancelarii Senatu, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik wniósł o dołączenie do niniejszej sprawy akt sprawy o sygn. II SAB/Wa 536/20 zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów znajdujących się w tych aktach w zakresie i na okoliczności wskazane w uzasadnieniu niniejszej odpowiedzi na skargę. Pełnomocnik odnosząc się do zarzutów skargi podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazał,

że w ocenie Kancelarii Senatu pozostałe stanowiska w Kancelarii Senatu (poza stanowiskiem Szefa i zastępcy Szefa Kancelarii Senatu) mają charakter usługowy rozumiany jako pomocniczy, doradczy, opiniujący, konsultujący, których wyniki nie są wiążące. Pełnomocnik powołał się na poglądy prezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2017 r. I OSK 2130/15, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 22 stycznia 2020 r. II SAB/Gd 125/19). Pełnomocnik wskazał jednocześnie, że zarządzenie nr 6 Marszałka Senatu z dnia 20 października 2006 r. w sprawie nadania statutu Kancelarii Senatu stanowi,

iż "Kancelaria Senatu jest urzędem podległym Marszałkowi Senatu, wykonującym zadania organizacyjno-techniczne związane z działalnością Senatu i jego organów oraz udzielającym pomocy senatorom w wykonywaniu mandatu senatorskiego. (§ 1), zaś "Kancelarią Senatu kieruje Szef Kancelarii Senatu, który odpowiada za jej działalność przed Marszałkiem Senatu." (§ 2). Zarządzenie nr 6 Marszałka Senatu w sprawie nadania statutu Kancelarii Senatu – w aktach sprawy II SAB/Wa 536/20. Pełnomocnik wskazał też, że art. 97 Regulaminu Senatu powtarza brzmienie § 1 zarządzenia nr 6, zaś z art. 98 Regulaminu Senatu wynika, że do zakresu działania Kancelarii Senatu należy w szczególności zapewnienie organizacyjnych oraz technicznych warunków działania Senatu oraz jego organów (uchwała Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 listopada 1990 r.- Regulamin Senatu (opublik. w Monitor Polski z 2010 r. Nr 39, poz. 542 z późn. zm.)).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu, choć z powodów innych niż w niej podniesione. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,

z zastrzeżeniem art. 57a.

W ocenie Sądu organ dokonał w tej sprawie błędnej wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 6 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, co doprowadziło do ich niewłaściwego zastosowania. Uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Organ naruszył jednocześnie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu żądanie zawarte w punkcie 2 wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] kwietnia 2020 r., co do którego organ rozstrzygnął w punkcie I zaskarżonej decyzji, nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej.

Organ w sprawie tej błędnie uznał, że informacja w zakresie "imienia

i nazwiska oraz pełnionej funkcji pracowników Kancelarii Senatu wraz z kwotami (wypłaconych) nagród (w tym uznaniowych), w latach 2015-2020 r. i uzasadnienia przyznania nagród dla każdej z tych osób w zakresie dotyczącym pracowników Kancelarii Senatu innych niż Szef Kancelarii Senatu i zastępca Szefa Kancelarii Senatu" stanowi informację publiczną.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji

o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Tryb udzielania informacji, o których mowa w m.in. ust. 1 określają ustawy,

w tym u.d.i.p. Ustawa ta służy zatem realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1

i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów

i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych

i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach,

o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2d u.d.i.p.), o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), w tym o treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (lit.a),

o stanowiskach zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu karnego (lit. b), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).

Zatem, gdy mowa o podmiotowym prawie do uzyskiwania informacji (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP) należy przez nie rozumieć prawo do informacji m.in. o statusie prawnym podmiotów zobowiązanych w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., organach

i osobach sprawujących funkcje, ich kompetencjach, majątku publicznym, stanowiskach zajętych w sprawach publicznych, treści decyzji administracyjnych,

czy innych rozstrzygnięć. Konstytucyjne prawo do informacji służyć ma dostępowi do informacji pozwalających na społeczną kontrolę wykonywania zadań publicznych

i wydatkowania środków publicznych. Występuje tu zatem element dobra ogółu – chodzi o społeczną kontrolę prawidłowości funkcjonowania organów Państwa (w tym wydatkowania środków publicznych).

W sprawie niniejszej tymczasem, tj. w sprawie, w której organ rozstrzygnął zaskarżoną decyzją, nie chodzi o uzyskanie informacji o sprawie publicznej. Sprawą publiczną jest informacja o wydatkowaniu środków publicznych. Organ wskazał w zaskarżonej decyzji, że przekazał wnioskodawcy "informację o wysokości i rodzajach nagród wypłaconych pracownikom, w podziale na poszczególne stanowiska, ujęte

w sześciu tabelach załączonych do odpowiedzi, obejmujących wnioskowany okres. W opisowej części odpowiedzi, przy rodzajach nagród wskazane zostały podstawy

i okoliczności wypłacania pracownikom nagród" (kwestia ta nie jest przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie).

Zaskarżoną decyzją organ odmówił zaś udostępnienia imion, nazwisk poszczególnych pracowników, podania przy imionach i nazwiskach ich funkcji oraz odniesienia do imion i nazwisk konkretnych pracowników kwot nagród i uzasadnień ich przyznania, za okres 2015 r.-2020 r.

W sprawie tej nie może budzić wątpliwości, że kwestia, w której decyzją (w jej punkcie pierwszym) rozstrzygnął organ nie dotyczy w istocie udostępnienia informacji o majątku publicznym. W sprawie niniejszej nie chodzi o społeczną kontrolę wydatkowania środków publicznych.

Zdaniem Sądu domaganie się podania imion i nazwisk poszczególnych pracowników, wysokości nagród im przyznanych, a także w odniesieniu do każdego wymienionego z imienia i nazwiska pracownika uzasadnienia przyznania tych nagród, nie może być utożsamiane z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Jest to w istocie żądanie podania informacji o wysokości nagród konkretnym osobom i w określonym, podanym przez wnioskodawcę, czasie.

W sprawie, w której organ rozstrzygnął zaskarżoną decyzją, nie można przyjąć, że mamy do czynienia z informacją o sprawie publicznej.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2623/19 (orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym " (...) wniosek o udostępnienie informacji

o wysokości nagród i premii wypłacanych konkretnym osobom w konkretnym czasie nie jest tożsamy z wnioskiem o udostępnienie informacji o wysokości środków

z budżetu państwa przeznaczanych na premie i nagrody wynagrodzenia związane

z wykonywaniem określonych funkcji na określonych stanowiskach w ramach realizowanych zadań publicznych. Wniosek taki w istocie dotyczy wskazania kwot wypłacanych konkretnej osobie – oznaczonej z imienia i nazwiska – dotyka zatem

w sposób pośredni sfery ad personam (...)".

Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku stwierdził jednoznacznie, że wniosek o udostępnienie informacji o wysokości premii i nagród wypłaconych konkretnym osobom nie dotyczy (...) in genere jawności wydatkowania środków publicznych, lecz zindywidualizowanego świadczenia wypłaconego konkretnej osobie (...), (...) Żądanie ujawnienia prywatnych danych dotyczących konkretnego zatrudnionego pracownika bądź innego podmiotu nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, w tym również na wypłatę premii i nagród związanych z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowanych zadań publicznych, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Dla uzyskania informacji o sposobie wydatkowania finansów publicznych nie jest konieczna znajomość kwot wypłaconych osobom określonym z imienia i nazwiska. (...)". Sąd podziela powołany wyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Istotą prawa podmiotowego, o którym mowa w art. 61 Konstytucji RP nie jest dostęp do informacji o konkretnych, wymienionych z imienia i nazwiska pracownikach organu oraz wypłaconych im nagrodach. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej stanowi o dostępie do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to nie może być rozumiane jako dostęp do informacji o wysokości nagród każdego wymienionego z imienia

i nazwiska pracownika danego podmiotu. Warto przypomnieć, że Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 16 lipca 1993 r. sygn. akt I PZP 28/93 stwierdził m.in., że ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika wysokości jego wynagrodzenia za pracę może stanowić naruszenie dobra osobistego.

Zaznaczyć należy jednocześnie, że informacja o wynagrodzeniu (także nagrodzie) konkretnego, wymienionego z imienia i nazwiska pracownika stanowi daną osobową na gruncie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L.2016.119.1 i Dz.U.UE.L.2018.127.2).

Zdaniem Sądu nie jest uprawnione twierdzenie, że informacje,

o udostępnieniu których organ rozstrzygnął w punkcie I decyzji, stanowią informacje o sprawie publicznej. Nie są to bowiem informacje o wysokości środków wydatkowanych z majątku publicznego, a zindywidualizowane dane dotyczące świadczeń wypłaconych przez pracodawcę konkretnym pracownikom.

Błędna wykładnia przez organ art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 6 ust. 1 pkt 5 tej ustawy doprowadziła do ich niewłaściwego zastosowania, a w konsekwencji nieuprawnionego wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., co miało wpływ na wynik sprawy. Organ w sprawie tej naruszył nadto art. 54 § 3 P.p.s.a., albowiem w stanie faktycznym tej sprawy nie było uprawnione jego zastosowanie (punkt II decyzji).

Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że Kancelaria Senatu - Biuro Analiz, Dokumentacji i Korespondencji w dniu [...] września 2020 r., działając w oparciu o art 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, udzieliła Stowarzyszeniu odpowiedzi na wniosek w części odnoszącej się do podania imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji wraz z kwotami nagród wypłaconych w latach wskazanych we wniosku osób pełniących funkcje publiczne w Kancelarii Senatu, tj. Szefów Kancelarii Senatu oraz zastępcy Szefa Kancelarii Senatu, wraz z uzasadnieniem przyznania nagród. W pozostałym zaś zakresie organ wydał decyzję.

Wydanie decyzji odmownej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie stanowi uwzględnienia skargi w całości, o czym jest mowa w art. 54 § 3 P.p.s.a. i nie uprawnia do wydania decyzji w tym trybie. W doktrynie przyjmuje się, że celem autokontroli jest umożliwienie organowi administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania lub braku działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 250). Wskazuje się też jednoznacznie, że uwzględnienie skargi oznacza skorygowanie zaskarżonego działania lub bezczynności wyłącznie w kierunku pożądanym przez skarżącego

i w całości powinno być zgodne z żądaniem zawartym w skardze. Taki też pogląd prezentuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrujący niniejszą sprawę.

Odnosząc się do wniosków organu zawartych w odpowiedzi na skargę wskazania wymaga jedynie, że akta sprawy II SAB/Wa 536/20 zostały przedłożone Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę. W sprawie tej nie było podstaw do przeprowadzania uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 106 § ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), albowiem nie zaistniały w niej istotne wątpliwości, których wyjaśnienie byłoby niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, jak wymaga tego powołany przepis.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie drugim wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w wysokości 200 zł.