Wyrok NSA, sygn. akt OSK 840/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki, Zygmunt Niewiadomski (spr.), Protokolant Mariola Błaszczyk, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. i T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 marca 2004r. sygn. akt II SA/Wr 452/2001 w sprawie ze skargi K. i T. K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wykonanej dobudowy budynku gospodarczego do zespołu budynków znajdujących się na działce nr [...] w [...] gmina Wiązów 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. i T. K. na rzecz Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

OSK 840/04

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 12 marca 2004r., sygn. akt II SA/Wr 452/2001 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K. i T. K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2001r., Nr [...]. Jak wynika z materiałów sprawy decyzją z dnia 7 grudnia 2000 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Strzelinie nakazał K. i T. K. dokonać na własny koszt rozbiórkę samowolnie wykonywanej dobudowy budynku gospodarczego do zespołu budynków znajdujących się na działce nr [...] Gmina Wiązów oraz doprowadzenie terenu objętego przedmiotową inwestycją do stanu poprzedniego. Podstawę do wydania w/w decyzji stanowiły przepisy art. 48, art. 42 i art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.).

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. K.. Wniósł on o legalizację samowoli budowlanej i uchylenie decyzji o nakazie rozbiórki. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu

decyzją z dnia 16 stycznia 2001 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję

organu I instancji.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu złożyli K. i T. K., wnosząc o jej uchylenie.

Skarżący podnieśli w skardze, że od zakończenia robót upłynęło 5 lat oraz że budowa była zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Z tych powodów wnieśli o zastosowanie procedury legalizacji samowoli budowlanej (art. 51 Prawa budowlanego).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż skarga nie jest zasadna. Sąd podniósł, iż konstrukcja przepisu art. 48 Prawa budowlanego jest jednoznaczna i kategoryczna, nie dająca organom możliwości odstąpienia od nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, który został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.

Sporny obiekt budowlany nie może być w ocenie Sądu I instancji zakwalifikowany do żadnej z kategorii obiektów budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W tych warunkach niespornym pozostaje fakt, iż przed rozpoczęciem budowy skarżący winni byli uzyskać stosowne pozwolenie na budowę.

Sąd zauważył, iż w toku prowadzonego postępowania, w dniu 27 października 2000 r. organ I instancji dokonał oględzin przedmiotowego obiektu ustalając, że w 1994 r. małżonkowie K. rozpoczęli budowę wiaty dobudowanej do budynku gospodarczego. Według stanu na dzień oględzin, budynek nie był zakończony. Sporządzona została również dokumentacja fotograficzna, która znajduje się w aktach sprawy. Skarżący, co jest okolicznością niesporną, nie legitymowali się pozwoleniem na budowę w trakcie kontroli. Nie przedstawili również takiego pozwolenia w okresie późniejszym.

Sąd przyznał również, że wymiary obiektu w budowie wskazują, iż nie może on być zaliczony, stosownie do art. 29 ust. l pkt l lit. a ustawy, do obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, które nie wymagają pozwolenia na budowę.

W tej sytuacji zastosowanie przez organy orzekające w sprawie art. 48

Prawa budowlanego było w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu właściwe.

Od powyższego wyroku K. i T. K., reprezentowani przez radcę prawnego A. K., wnieśli skargę kasacyjną. W skardze kasacyjnej zasygnalizowano wymagające wyjaśnienia zagadnienie prawne, czy zawarte w art. 29 Prawa budowlanego przypadki zwolnienia od uzyskania pozwolenia na budowę, mają charakter enumeratywny, czy też przykładowy. W związku z tym zarzucono naruszenie art. 29 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że nie ma on zastosowania w rozstrzyganej sprawie. Zarzucono również naruszenie art. 48 ust. 2 tej ustawy.

W związku z przedstawionymi zarzutami skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, jak również uchylenie zaskarżonej do Sądu decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego .

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności stanowiące podstawę nieważności postępowania, określone w art. 183 § 2 w/w ustawy. Stwierdziwszy, iż okoliczności te w niniejszej sprawie nie występują Sąd przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej uznając, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw.

W szczególności nie można skutecznie zarzucić skarżonemu wyrokowi naruszenie art. 29 ust. 1 lit. a Prawa budowlanego - zakładając nawet, że stronie skarżącej chodzi o naruszenie Prawa budowlanego, mającego zastosowanie w sprawie, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) - w sytuacji gdy Sąd przepisu tego w sprawie nie stosował, czyniąc to zresztą zasadnie w danym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Jeżeli bowiem w sprawie niewątpliwe jest, że przedmiotowy budynek gospodarczy, dobudowany do już istniejącego zespołu budynków, wymiarami przekracza wartości określone w tym przepisie, co przyznaje sam skarżący w skardze kasacyjnej, to wbrew jego stanowisku, nie było podstaw do zastosowania przywołanego przepisu w rozpoznawanej sprawie. Przepis ten ma charakter regulacji bezwzględnie obowiązującej, czyniąc niezasadnymi rozważania skargi kasacyjnej w tym zakresie.

Również usprawiedliwionych podstaw nie ma drugi zarzut skargi kasacyjnej : naruszenie przez sąd pierwszej instancji art. 48 ust. 2 przywołanej wyżej ustawy Prawo budowlane, także nie spełniając – jak w przypadku pierwszego zarzutu – wymogu art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi : wskazania konkretnego przepisu prawa naruszonego zaskarżonym wyrokiem. W tym przypadku bowiem strona skarżąca nie wskazała, czy zarzut ten dotyczy normy art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania w sprawie przez organy administracji, czy też w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania w sprawie przez sąd pierwszej instancji. Strona skarżąca, mimo że reprezentowana przez pełnomocnika – zdaje się tego istotnego faktu nie zauważać. Ale nawet zakładając, że stronie skarżącej chodzi o brzmienie art. 48 ust. 2 w/w Prawa budowlanego z daty wydania zaskarżonej decyzji rozbiórkowej, to skoro udokumentowane zostało protokółem oględzin z 27 października 2000 r., że na ten dzień roboty budowlane przy przedmiotowym budynku gospodarczym nie zostały jeszcze zakończone, to organy administracji właściwe w sprawie, orzekając odpowiednio w latach 2000 i 2001 w żadnym razie nie miały możliwości legalizacji budowy w ówczesnym stanie prawnym. Jeżeli zaś strona skarżąca zarzuca naruszenie art. 48 Prawa budowlanego w aktualnym jego brzmieniu, na co wskazuje przywołanie ust. 2 tego artykułu, to zarzut ten tym bardziej nie może odnieść zamierzonego skutku, ponieważ przepis art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego jako wówczas nie istniejący, nie mógł być podstawą do podjęcia działań legalizacyjnych przez organy orzekające w tamtym czasie.

Wobec zatem ewidentnie nieusprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 204 pkt 1 w/w ustawy.