Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 508/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 3 ust. 2 okt 5 lit. c, art 5 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 112 poz 744
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1 P.p.s.a., , art. 151 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 104 Kpa
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Włodarczak- Siuda, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania pasz do obrotu. oddala skargę


UZASADNIENIE

Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] zakazał Spółce A. P. wprowadzenia pasz do obrotu.

Jako podstawę prawną wydania tej decyzji organ wskazał :

- art. 3 ust. 2 pkt. 5 lit. c, art. 5 ust. 1 pkt. 3, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010r. nr 122 poz. 744 ze zmianami);

- art. 4 pkt 2, art. 6 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3, art. 10, art. 11 ust. 1, art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. nr 144 poz. 1045 ze zmianami);

- pkt 41 preambuły i art. 54 ust. 1, ust. 2 lit. b Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia ,zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004 r., str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200);

- art. 2 ust. 2, art. 3, art. 4 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz ( Dz. Urz. UE L 35 z 8.02.2005, str. 1);

- pkt 3 preambuły i art. 3 pkt 1 lit. b, g, h, art. 3 pkt 2 lit. a, art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniającego Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/51 l/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE I 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE (DZ.U.UE L 229 z dnia 1 września 2009r., str.1)

- art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. 2000 nr 98 poz. 1071 j.t. z późn. zm.),

w związku z :

- art. 3 pkt 1 lit. a i art. 11 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz( Dz. U UE. L 229 z dnia 1 września 2009r., str. 1);

- art. 3 ust. 4, art. 4 pkt 1, art. 18 pkt 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd d.s. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. EU L 31 z dnia 28 stycznia 2002r., str. 1);

- art. 3 pkt 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylające Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (Dz. Urz. EU L 300 z 14.11.2009r., str. 1);

- art. 2 pkt 1 lit. a, art. 3 lit. b, art. 6 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 9 pkt 3, art. 11 Rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz ( Dz. Urz. UE L 35 z 8.02.2005, str. 1)

- Rozporządzenie Komisji (UE) nr 242/2010 z dnia 19 marca 2010r. w sprawie utworzenia katalogu materiałów paszowych (DZ. Urz. EU L 77 z dnia 24 marca 2010r., str. 17);

- pkt 2 ppkt a, b załącznika IV do Rozporządzenia Komisji (UE) nr 939/2010 z dnia 20 października 2010r. zmieniających załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 767/2009 dotyczącego dopuszczalnych tolerancji w odniesieniu do etykietowania składu materiałów paszowych, o których mowa w art. 11 ust. 5 (DZ. Urz. EU L 10.277.4);

Lekarz Weterynarii ustalił, jak wynika to z uzasadnienia decyzji, że w dniu [...] przy współudziale Policji, dokonano kontroli funkcjonującej wytwórni prowadzonej przez A.P. Dnia [...] została wydana decyzja o sygnaturze [...] nakazująca wycofanie z obrotu pasz wyprodukowanych oraz zakazująca produkcji pasz. A. P. wniósł odwołanie. Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy Lekarz Weterynarii nakazał Spółce A.P. wycofanie pasz z obrotu i zakazał produkcji pasz.

Decyzją z dnia [...]Wojewódzki Lekarz Weterynarii, po rozpatrzeniu odwołania A. P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi A. P. wyrokiem z dnia 20 maja 2011 r. uchylił wskazaną wyżej decyzję ostateczną.

Dnia [...] decyzją Wojewódzki Lekarz Weterynarii, decyzją z dnia [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania uchylił w całości decyzję Lekarza Weterynarii z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji ustalił, jak wynika to z dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia[...], że Spółka, której działalność bezsprzecznie polega na wytwarzaniu mieszanek paszowych przeznaczonych do spożycia przez gołębie. Fakt ten został jednoznacznie stwierdzony w trakcie kontroli przeprowadzonej dnia [...], podczas której, na terenie firmy, zanotowano obecność zarówno surowców służących do wytworzenia tego typu paszy, jak również gotowego produktu, opatrzonego etykietami producenta tj. Spółki. Zostało to ponadto potwierdzone przez właściciela firmy A. P., od którego uzyskano również informację o rodzajach mieszanek paszowych produkowanych przez wzmiankowaną firmę. Co więcej, A. P. nie kwestionuje faktu, iż jego firma zajmuje się opisywaną działalnością. Powyższe znajduje również potwierdzenie w deklaracji producenta na stronie internetowej, www., gdzie zawarte są informacje dotyczące okresu działalności przedsiębiorstwa, zakresu jej działania, przeznaczenia produkowanych karm jak i dane teleadresowe umożliwiające nabycie mieszanek paszowych. Zgodnie z informacjami umieszczonymi w internecie na stronach związanych z hodowlą oraz z odpowiednią dokumentacją przedstawioną przez A. P., w Spółce prowadzona jest produkcja pasz przeznaczonych dla gołębi od co najmniej [...] lat. Pierwotnie przedsiębiorstwo prowadzone było przez P. S., zaś z dniem [...] zostało zbyte w dobro A. P., który działalność prowadzi do dnia dzisiejszego.

Organ I instancji stwierdził, że przedsiębiorstwo to , nieujawnione w rejestrze Lekarza Weterynarii, działające na rynku pasz w myśl Rozporządzenia (WE) nr 183/2005, wprowadza na rynek [...] tony miesięcznie paszy, produkowanej w oparciu o niezatwierdzoną technologię, o niezweryfikowanym przez urzędowe kontrole składzie oraz z nieustaloną zawartością substancji niedopuszczalnych oraz szkodliwych. Spółka produkuje [...] rodzaje paszy, w wytwórni nie będącej pod nadzorem organu Inspekcji Weterynaryjnej.

W odniesieniu do kontroli z dnia[...] organ zaznaczył, że była ona przeprowadzona wyłącznie w celu potwierdzenia faktu, iż na terenie właściwości Lekarza Weterynarii funkcjonuje podmiot zajmujący się produkcją mieszanek paszowych, lecz nie uwidoczniony w prowadzonym rejestrze podmiotów działających na rynku pasz. Kontrola ta nie miała na celu oceny spełnienia wymagań zdrowotnych, higienicznych, sanitarnych, organizacyjnych, lokalizacyjnych, technicznych czy technologicznych, ponieważ podmiot ten nie znajdował się pod jego nadzorem. Lekarz Weterynarii wyjaśnił, że podnoszone w uwagach do protokołu L. K. SPIWET nr[...] przekroczenia uprawnień na szkodę interesu prywatnego skarżącego nie miały miejsca, co w rozstrzygnięciu potwierdził Prokurator Rejonowy oraz Sąd Rejonowy, rozpatrując zażalenie strony na postanowienie prokuratora.

Odnosząc się do argumentów podnoszonych przez stronę w piśmie z dnia [...], jakoby Spółka nie produkowała karm przeznaczonych dla zwierząt gospodarskich , z których pozyskiwane są tkanki przeznaczone do spożycia przez ludzi , stąd nie ma obowiązku znajdować się pod nadzorem Lekarza Weterynarii organ stwierdził, że powyższe twierdzenie jest całkowicie błędne w świetle art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylającego dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/47 l/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE, 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE, który określa wprost, iż " Podmioty działające na rynku pasz przestrzegają odpowiednio obowiązków określonych w art. 18 i 20 rozporządzenia WE nr 178/2002 oraz art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 183/2005 w odniesieniu do paszy dla zwierząt niewykorzystywanych do produkcji żywności" . Tym samym – zdaniem organu - kryterium różnicujące , czy zwierzęta wykorzystywane są do żywienia ludzi , czy też nie , w świetle powyższej normy prawnej jest nieistotne , ponieważ niezależnie od przyporządkowania danego gatunku zwierząt, o ile spełnione są warunki definiujące pojęcie "paszy" oraz "zwierząt" , produkcja pasz podlega nadzorowi Lekarza Weterynarii.

Kolejnym powodem, dla którego istotnym jest objęcie nadzorem zdrowotnym mieszanek paszowych produkowanych przez wytwórnię pasz jaką jest Spółka, jest fakt, iż wszystkie rasy, zarówno ozdobne jak i hodowane w celach użytkowych mogą być źródłem zoonoz potencjalnie groźnych dla zdrowia i życia ludzi, przenoszonych również przez pokarm, którym są skarmiane zwierzęta, co zostało wyraźnie określone w punkcie 41 preambuły do Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE.L04.165.1 z późn. zm.), stanowiącego, iż w przypadku naruszenia prawa paszowego, pasze mogą stanowić zagrożenie zarówno dla zdrowia zwierząt jak i zdrowia ludzkiego.

Co do twierdzeń zawartych w piśmie z dnia[...] podnoszących, że wytworzony produkt nie jest paszą lecz jedynie mieszanką zbożowo nasienną, opartych na encyklopedycznej definicji paszy jako "produktu pochodzenia roślinnego, zwierzęcego lub mineralnego służącego do żywienia zwierząt gospodarskich, zawierającego przyswajalne składniki pokarmowe, oraz że pasza składa się z wody i składników tworzących tzw. suchą masę: białko surowe, zwane też ogólnym [...] tłuszcz surowy (tłuszcze i ich pochodne), włókno surowe (celuloza i substancje inkrustujące, substancje bezazotowe wyciągowe (głównie skrobia i cukry proste), związki mineralne (głównie Ca, P, K, Na, Cl, S, Mg, z mikroelementów: Fe, Mn, Co, Cu, Zn, J, F) i witamin", organ podkreślił, iż pod względem formalno- prawnym wiążąca definicja paszy wynika nie zapisów w Wielkiej Encyklopedii Powszechnej PWN, lecz z aktualnie obowiązujących aktów prawnych. Organ wskazał na art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 22 lipca 2006 o paszach ( Dz. U. z 2006r. Nr 144 poz. 1045 z późn. zm.), jak i art. 3 Rozporządzenia (WE) Nr 183/2005 z dnia 12 stycznia 2005 ustanawiające wymagania dotyczące higieny pasz (Dz. Urz. UE L 35 z 8.02.2005r., str. 1) oraz art. 3 pkt 1 lit. a Rozporządzenia (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009r w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz (Dz. U. UE. L 229 z dnia 1 września 2009r., str. 1), w związku z art. 3 ust. 4 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd d.s. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L 31 z dnia 28 stycznia 2002r., str. 1), zgodnie z którymi "pasza" (lub "materiały paszowe") oznacza substancje lub produkty, w tym dodatki,, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do karmienia zwierząt". Zgodnie z art. 3 pkt. 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o ubocznych produktach pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. UE L300 z 14.11.2009r., str. 1) "zwierzą oznacza każde zwierzą należące do kręgowców lub bezkręgowców". Co więcej, zgodnie z pkt. 3 preambuły do Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniającego Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE I 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE (DZ.U.UE L 229 z dnia 1 września 2009r., str.l) "Pasze mogą występować w formie materiałów paszowych, mieszanek paszowych, dodatków paszowych, prefiksów lub pasz leczniczych", także, zarówno surowce jako materiały paszowe spełniają w całości wyżej opisaną definicję paszy, jak i produkt gotowy produkowany przez stronę.

Lekarz Weterynarii wyjaśnił dodatkowo, że zgodnie z art. 3 pkt. 1 lit. h w/w rozporządzenia "mieszanka paszowa oznacza mieszaninę złożoną co najmniej z dwóch materiałów paszowych, zawierającą dodatki paszowe lub ich niezawierającą, przeznaczoną do doustnego karmienia zwierząt w postaci mieszanek pełnoporcjowych lub uzupełniających". Zgodnie z art. 3 pkt. 1 lit. g w/w rozporządzenia "materiały paszowe oznaczają produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, których zasadniczym celem jest zaspokajanie potrzeb żywieniowych zwierząt, w stanie naturalnym, świeże lub konserwowane, oraz produkty pozyskane z Ich przetwórstwa przemysłowego, a także substancje organiczne i nieorganiczne zawierające dodatki paszowe lub ich niezawierające, przeznaczone do doustnego karmienia zwierząt jako takie albo po ich przetworzeniu, albo stosowane do przygotowywania mieszanek paszowych lub jako nośniki w premiksach", w myśl art. 3 pkt. 1 lit. b "doustne karmienie zwierząt oznacza wprowadzanie paszy przez otwór gębowy do przewodu pokarmowego w celu zaspokojenia potrzeb żywieniowych zwierzęcia lub podtrzymania wydajności zdrowych zwierząt". Według organu nie ulega najmniejszym wątpliwościom, iż produkowane przez stronę mieszanki paszowe sporządzane na bazie zbóż i innych roślin (verbi causa peluszki, ryżu, soi, słonecznika, grochu zielonego, grochu żółtego, kukurydzy, gryki) zgodnie z przytoczoną powyżej definicją są paszą przeznaczoną do karmienia zwierząt, a używane do ich produkcji surowce są materiałami paszowymi, uwidocznionymi w katalogu materiałów paszowych Rozporządzenia Komisji (UE) nr 242/2010 z dnia 19 marca 2010r. w sprawie utworzenia katalogu materiałów paszowych (Dz. U. UE. L 77 Z dnia 24 marca 2010, str. 17).

Ponadto, również definicja leksykalna, na którą powołuje się strona, świadczy o tym, iż wytwarzany przez niego produkt jest paszą, bo przecież jest to produkt pochodzenia roślinnego, zawierający w swoim składzie zarówno wodę jak i związki tworzące tzw. suchą masę czyli białko surowe, tłuszcz surowy, włókno surowe, związki mineralne oraz witaminy, gdyż wszystkie te składniki są substancjami budulcowymi używanych przez stronę do produkcji ziaren zbóż i roślin. Tak więc, mieszanki zbożowo - nasienne, jak sam nazywa swoje produkty A. P., są niczym innym jak tylko paszą przeznaczoną do skarmiania drobiu, do którego należą gołębie.

Wobec powyższego organ przyjął, że – Spółka zajmuje się produkcją paszy przeznaczonej do spożycia przez gołębie, więc jest podmiotem działającym na rynku pasz w rozumieniu art. 3 lit. b Rozporządzenia (WE) Nr 183/2005 z dnia 12 stycznia 2005 r. oraz art. 3 pkt 2 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009r. tj. " osobą fizyczną lub prawną odpowiedzialną za spełnienie wymogów niniejszego rozporządzenia w przedsiębiorstwie paszowym pozostającym pod jego nadzorem", tym samym kategorycznie podmiot ten powinien być uwidoczniony w rejestrze Lekarza Weterynarii oraz znajdować się pod jego nadzorem. Na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 o paszach, w zakresie określonym w art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 183/2005, co w przedmiotowej sprawie odnosi się do podmiotów działających na rynku pasz, polegającej na ich produkcji oraz wprowadzaniu do obrotu, winny być spełnione wymagania zdrowotne, higieniczne, sanitarne, organizacyjne, lokalizacyjne, techniczne i technologiczne, które zostały określone w przepisach wydanych przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie art. 6 ust. 2 wzmiankowanej ustawy. Stwierdzenie spełnienia tych wymagań następuje w trybie decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 22 lipca 2006r. o paszach, wydawanej przez Lekarza Weterynarii, który nadaje zakładowi numer identyfikacyjny, a następnie ujawnia dany podmiot w rejestrze o którym mowa w art. 11 ust. 1 przytaczanego aktu prawnego. Dowodzi to jednoznacznie, że przy prowadzeniu przez stronę przedsiębiorstwa produkującego paszę dla zwierząt w/w uwarunkowania prawne mają zastosowanie, tym samym, produkcja pasz możliwa jest tylko pod nadzorem Lekarza Weterynarii.

Dnia [...] strona postępowania poinformowała Lekarza Weterynarii , iż dnia [...], po wcześniejszej konsultacji z Urzędem Statystycznym, dokonała zmiany klasyfikacji zakresu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, deklarując, iż zajmuje się sprzedażą detaliczną kwiatów, roślin, nasion, nawozów, żywych zwierząt domowych, karmy dla zwierząt domowych prowadzonej w wyspecjalizowanych sklepach , działalnością związaną z pakowaniem oraz sprzedażą detaliczną wyrobów tytoniowych prowadzoną w wyspecjalizowanych sklepach. Jednocześnie podniosła argument, iż wcześniejsza kwalifikacja (t.j. produkcja gotowej karmy dla zwierząt domowych oraz produkcja gotowej paszy dla zwierząt gospodarskich była nieścisła i niedokładna, a co za tym idzie, po jej sprecyzowaniu, przekonanie Lekarza Weterynarii o konieczności objęcia nadzorem jego działalności jest bezzasadne i zaistniała obecnie bezwzględna przesłanka wydania decyzji o umorzeniu tego postępowania w warunkach przepisu art. 105 k.p.a., t.j. z uwagi na jego bezprzedmiotowość" . Uzyskano również odpowiedź na zapytanie dotyczące wykazu dostawców materiałów paszowych oraz opisu technologicznego procesów stosowanych przy wytwarzaniu mieszanek paszowych, który został zdefiniowany przez stronę w następujący sposób "Wytwarzanie mieszanek, w zależności od stosowanej receptury, polega na zasypywaniu zasobnika mechanicznego mieszalnika odpowiednimi ziarnami i nasionami (we właściwych proporcjach) oraz poddaniu ich około półgodzinnemu procesowi mieszania. Następnie produkt jest przesypywany do opakowań".

Organ jeszcze raz podkreślił, iż powstały w ten sposób produkt wypełnia w całości definicję mieszanki paszowej określonej w art. 3 pkt. 1 lit. h: "mieszanka paszowa oznacza mieszaninę złożoną co najmniej z dwóch materiałów paszowych, zawierającą dodatki paszowe lub ich niezawierającą, przeznaczoną do doustnego karmienia zwierząt w postaci mieszanek pełnoporcjowych lub uzupełniających".

Strona w toku postępowania nie udzieliła odpowiedzi na pytanie dotyczące określenia wielkości produkcji w rozbiciu na poszczególne produkty oraz przedłożenia wykazu odbiorców produkowanych mieszanek paszowych nie udzieliła żadnej odpowiedzi, podnosząc iż nie gromadzi takich danych. Zdaniem organu stanowi to naruszenie art. 18 pkt. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności ( Dz. Urz. UE z 01.02.2002r., L 31, str. 1), stanowiącego, że "Podmioty działające na rynku spożywczym i pasz powinny utworzyć systemy i procedury identyfikacji innych przedsiębiorstw, którym dostarczyli swoje produkty. Informacje te zostaną przekazane na żądanie właściwych władz", do czego zobligowana jest również strona, zgodnie z art. 4 pkt. 1 w/w rozporządzenia, stanowiącym, że "Niniejszy rozdział dotyczy wszystkich etapów produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności oraz pasz produkowanych dla zwierząt hodowlanych lub używanych do żywienia zwierząt hodowlanych".

W związku ze zmianą przez stronę klasyfikacji zakresu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, oraz wątpliwościami Lekarza Weterynarii , czy fakt niezarejestrowania podmiotu w Rejestrze Podmiotów Działających Na Rynku Pasz, prowadzonego zgodnie z art. 9 pkt. 3 Rozporządzenia (WE) nr 183/2005 z 12 stycznia 2005r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz (Dz. U. UE L35 z 8.02.2005r., str. 1) ,oraz deklaracyjnego sklasyfikowania przez Stronę zakresu prowadzonej działalności, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności i PKWiU oraz Zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, przy jednoczesnych ustaleniach stanu faktycznego, iż podmiot ten zajmuje się wytwarzaniem oraz wprowadzaniem na rynek mieszanek paszowych dla gołębi, może być wystarczającą przesłanką do uniemożliwienia Lekarzowi Weterynarii nadzoru nad prowadzoną przez niego działalnością w zakresie higieny środków żywienia zwierząt, pismem sygn.[..] zwrócono się do Lekarza Weterynarii . W piśmie z dnia [...]Lekarz Weterynarii stwierdził, że " Przepisy Rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005r. stosuje się wobec wszystkich podmiotów działających na rynku pasz, począwszy od produkcji pierwotnej, aż do wprowadzenia paszy do obrotu. Zakres uwzględnionych w niniejszym Rozporządzeniu odstępstw, nie dotyczy przypadku opisanego przez Lekarza Weterynarii w piśmie nr[...]. Ponadto należy uznać, że działalność prowadzona w przedsiębiorstwie polegająca na mieszaniu materiałów paszowych (ziaren i nasion) wypełnia znamiona określone w art. 2 pkt. 1 lit a) Rozporządzenia 183/2005. W związku z powyższym, podmiot działający na rynku pasz i odpowiedzialny za kontrolę Spółki jest zobowiązany do powiadomienia właściwego organu o tym przedsiębiorstwie, w celu jego rejestracji".

Dodatkowo na prośbę strony z dnia[...] o pobranie prób paszy w wybranych przez siebie kierunkach (t.j. określenia poziomu podstawowych składników pokarmowych, wykrycia obecności pałeczek z rodzaju Salmonella spp. oraz wykrycia obecności mykotoksyny- zearalenonu w paszy), organ pobrał odpowiednie próby. Dnia [...] uzyskano wyniki badania przeprowadzonego przez Zakład Higieny Weterynaryjnej (sprawozdanie z badań nr (...]) w kierunku określenia podstawowych składników pokarmowych w paszy, obrazujące, iż ich rzeczywista zawartość jest rozbieżna z deklaracjami producenta umieszczonymi na etykiecie.

Reasumując, organ za bezsprzeczny uznał fakt, że Spółka , zajmuje się produkcją paszy przeznaczonej do spożycia, więc jest podmiotem działającym na rynku pasz w rozumieniu art. 3 lit, b Rozporządzenia (WE) Nr 183/2005 z dnia 1? stycznia 2005 r. oraz art. 3 pkt 2 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009r. tj. " osobą fizyczną lub prawną odpowiedzialną za spełnienie wymogów niniejszego rozporządzenia w przedsiębiorstwie paszowym pozostającym pod jego nadzorem", tym samym kategorycznie powinien być uwidoczniony w rejestrze Lekarza Weterynarii oraz znajdować się pod jego nadzorem. Przytoczone wyżej argumenty, oparte w całości na prawie obowiązującym w zakresie sektora paszowego, dowodzą jednoznacznie, iż przy prowadzeniu przez stronę przedsiębiorstwa produkującego paszę dla zwierząt w/w uwarunkowania prawne mają zastosowanie, tym samym, produkcja pasz możliwa jest tylko pod nadzorem Lekarza Weterynarii.

Biorąc pod uwagę powyższe, mając na względzie potencjalne niebezpieczeństwo dla zdrowia zwierząt, bądź zdrowia ludzkiego, jakie niesie za sobą wprowadzanie do obrotu, a następnie wykorzystywanie do skarmiania zwierząt przez klienta ostatecznego pasz, które są wytworzone z naruszeniem prawa paszowego, w zakresie odnoszącym się do produkcji pasz bez nadzoru powiatowego lekarza weterynarii, jak również mając na względzie naruszenie interesów konsumentów poprzez stwierdzone nieprawidłowości w oznakowaniu produkowanych mieszanek paszowych, co najmniej, co do zawartości w nich podstawowych składników pokarmowych, Lekarz Weterynarii rozstrzygnął jak na wstępie.

Od wyżej opisanej decyzji A. P. wniósł odwołanie podnosząc, że wyniki bez mała postępowania przed organem I instancji w żaden sposób nie uprawniają tego organu do powzięcia rozstrzygnięcia o zakazie wprowadzania produktu A.P. do obrotu i aby w postępowaniu tym niewątpliwie dowiedziono, jakoby na podstawie unijnego porządku prawnego:

1/ gołębie pocztowy i ozdobny, wyłącznie do skarmiania których przeznaczony jest produkt przedsiębiorcy A. P., znajdowały się w łańcuchu pokarmowym mieszkańców któregokolwiek spośród państw członkowskich Unii Europejskiej, nie wyłączając z tego Polski.

2/ nasiona zbóż i innych roślin w postaci naturalnej, w żaden sposób nieprzetworzone, bez dodatku jakichkolwiek komponentów, wypełniały przepisaną definicję mieszanki paszowej, a nie ledwie materiału paszowego, tj. jednego ze składników paszy.

3/ wytwórca tego typu produktu, tj. mieszanek nasion, podlegał rygorom paszowym, a w związku z tym nadzorowi Inspekcji Weterynaryjnej, w szczególności w zakresie magazynowania półproduktów i produktu gotowego, wytwarzania i wprowadzania do obrotu produktu gotowego.

4/ do sprawy przedsiębiorcy A. P. miały jakiekolwiek zastosowanie przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 roku w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz (...), w tym w szczególności przepisu art. 3 pkt 1 lit. h.

Odwołując się ponadto zarzucił :

5/ obrazę prawa materialnego - przepisu art. 2 ust. 2 pkt c Rozporządzenia (WE) Nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 stycznia 2005 roku ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz (Dz. U. UE.L.05.35.1. ze zmianą) poprzez zastosowanie rygorów paszowych wobec produktu do skarmiania zwierząt nie przeznaczonych do produkcji żywności.

6/ poprzedzonej wydania decyzji administracyjnej rażąco wadliwie (procesowo i merytorycznie) przeprowadzoną kontrolą weterynaryjną w dniu[...]., zakończoną podobnie wadliwym protokołem z kontroli o sygnaturze.

W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o :

I/ uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz dalsze umorzenie postępowania organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

II/ w drugiej kolejności, o ile organ II instancji uzna za konieczne, aby przed rozstrzygnięciem sprawy co do istoty przeprowadzono postępowanie wyjaśniające w całości lub w znacznej części, o uchylenie zaskarżanej decyzji w całości i przekazanie sprawy z wiążącymi wskazaniami do ponownego rozpatrzenia w I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Ab ponadto o:

III/ włączenie do materiału dowodowego pisma skarżącego do organu I instancji z dnia [...] Uwagi, zastrzeżenia i wyjaśnienia do protokołu z kontroli" na okoliczność dowiedzenia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym rażących błędów oraz wadliwości formalnych i materialnych zarówno samej kontroli weterynaryjnej jak i protokołu z tej kontroli.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ I instancji w 17 - miesięcznym postępowaniu nie wykazał, że przedsiębiorca A. P. wytwarza w swoim zakładzie paszę dla gołębi, w szczególności mieszanki paszowe pełnoporcjowe, uzupełniającej i dietetyczne, co błędnie wynika z treści protokołu z kontroli z dnia [...].Produkt wytwarzany przez przedsiębiorcę A. P. nie służy do żywienia zwierząt gospodarskich, użytkowych, tj. przeznaczonych na cele konsumpcyjne dla ludności, lecz jedynie dla hodowanych amatorsko, hobbystycznie, dla sportu i ozdoby gołębi i stanowi w istocie różne, suche, naturalne (bez jakichkolwiek dodatków) mieszanki jednego materiału paszowego, sporządzane na bazie rodzajów nasion zbóż i innych roślin (verbi causa peluszki, ryżu, soi, słonecznika, grochu zielonego, grochu żółtego, kukurydzy, gryki). Organ I instancji miał wgląd na stronę internetową skarżącego, co wprost wynika z treści uzasadnienia zaskarżanej decyzji, gdzie wymienione są z nazwy i dokładne składy wszystkich tych mieszanek. Produkt zawiera na opakowaniach informację, iż jest nieprzydatny w tuczu przemysłowym. Mieszanki nasion zbóż i innych roślin, wytwarzane przez stronę, mają w pierwszej kolejności poprawiać cechy motoryczne gołębi w zakresie ich możliwości lotnych, oraz utrzymywać możliwie wysoką estetykę upierzenia, a nie powodować przyrosty masy mięśniowej, co jest wręcz w najwyższym stopniu niepożądane.

Lekarz Weterynarii w najmniejszym choćby stopniu nie wykazał w żadnym z trzykrotnie dotąd przeprowadzanych przewodach dowodowych, aby produkt przedsiębiorcy A. P. kiedykolwiek trafił do skarmiania gołębi użytkowych, a nie tych hodowanych dla wystawiania, ozdoby czy sportu. Produkt A. P. to ledwie materiał paszowy (nasiona roślin), a nie, jak błędnie utrzymuje na stronie 7 - ej uzasadnienia decyzji organ I instancji, mieszanina złożona z co najmniej dwóch materiałów paszowych. Do działalności gospodarczej natomiast, polegającej na wytwarzaniu takiego akurat rodzaju karmy, tj. na cele żywieniowe dla zwierząt nie przeznaczonych do produkcji żywności, mocą przepisu art. 2 ust. 2 pkt c), nie mają zastosowania przepisy Rozporządzenia (WE) Nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 roku ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz (Dz. U. UE.L.05.35.1. ze zmianą). Zamierzone pominięcie w trzech kolejnych decyzjach administracyjnych tej regulacji prawnej przez Lekarza Weterynarii, regulacji prawnej dokładnie notabene korespondującej z jednoznacznym w swojej wymowie przesłaniem prawodawcy unijnego z punktu (9) preambuły do przedmiotowego rozporządzenia o treści: "Zgodnie z zasadami proporcjonalności i pomocniczości, przepisy Wspólnoty nie powinny mieć zastosowania do niektórych przypadków prywatnej, domowej produkcji pasz i żywienia niektórych zwierząt, ani do bezpośrednich dostaw niewielkich ilości pasz z produkcji pierwotnej na poziomie lokalnym lub do obrotu detalicznego pokarmem dla zwierząt domowych ", obraża rzeczone prawo materialne.

Lekarz Weterynarii po zakończeniu w dniu [...] kontroli weterynaryjnej w siedzibie A. P. uznał, że wyniki tej kontroli dają usprawiedliwioną podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie: pierwotnie ¬wycofania z obrotu produktu wytworzonego przez przedsiębiorcę oraz zakazania jego dalszej produkcji, a następnie w postępowaniu ponowionym -zakazania wprowadzania tego produktu do obrotu. Za najważniejszą podstawę rozstrzygnięcia z [...] (w uzasadnieniu decyzji przywołana aż krotnie) organ I instancji powołał stosowne przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 roku w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz (...), którego przepis art. 3 pkt 1 lit. h definiuje "mieszankę paszową" jako "mieszaninę, złożoną z co najmniej dwóch materiałów paszowych (...)". Produkt A. P. nie wypełnia tej definicji, albowiem składa się z jednego tylko materiału paszowego, tj. nasion zbóż i innych roślin.

Wydanie zaskarżanej decyzji poprzedzone zostało co najmniej kontrowersyjną kontrolą weterynaryjną w dniu[...], zakończoną protokołem z kontroli numer [...] z tej samej daty.

A. P. szczegółowo odniósł się zarówno do czynności kontrolnych pracowników organu Inspekcji Weterynaryjnej I instancji jak i do protokołu w piśmie z dnia [...]. Sposób przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej, sporządzenia protokołu z tej kontroli oraz jego merytoryczna zawartość poddają w uzasadnioną wątpliwość profesjonalizm i rzetelność działania pracowników Inspekcji Weterynaryjnej , oraz przesądzają o znikomej wartości procesowej tego dokumentu, jako dowodu w sprawie.

Odnosząc się do okoliczności powołanej przez organ I instancji na stronie 10 – ej uzasadnienia decyzji, że urzędowe stanowisko w sprawie poparł Lekarz Weterynarii, odwołujący się podniósł, że okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia procesowego w rozstrzyganej sprawie, albowiem stanowisko to wedle rodzimego porządku prawnego nie jest źródłem prawa, w szczególności prawa powszechnie obowiązującego. Skarżący ponadto odmiennie ocenił wyniki badań laboratoryjnych produktu A. P., przeprowadzonych na wezwanie organu I instancji i w zakresie przezeń określonym w Zakładzie Higieny Weterynaryjnej.

Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia[...], po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jako podstawę prawną powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 19 ust. 3 pkt 2 i art. 19f ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.TJ. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 4 pkt 2, 21, 22, art. 7 ust.l i 2, art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. Nr 144 poz. 1045 ze zm.) w związku z art3 pkt 4, 5 i 6 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr J78/20i32 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L z 2002 Nr 31 poz.l ze zm.), art. 3 ust. 2 lit. g oraz h, art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 1 lit a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE N£j767

0J09 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/51 l/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE (Dz. Urz. UE. L.09.229.1 ze zm.), art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE.L. z 2004 r. nr 165 poz. 1 ze zmianami), art. 2 ust. 2 lit. c, art. 9, art. 10 i art. 11 rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz (Dz.U.UE.L. z 2005 r. Nr 35 poz.1 ze zmianami),

Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ II instancji za niezasadnie uznał zarzuty odwołania.

Organ wyjaśnił, że w świetle obowiązujących przepisów prawa, a zwłaszcza art. 4 pkt 2 ustawy o paszach w związku z art. 3 pkt 4 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002 ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności - pasza lub materiały paszowe oznacza substancje lub produkty, w tym dodatki, przetworzone, częściowo przetworzone łub nieprzetworzone, przeznaczone do karmienia zwierząt". Mając na uwadze powyższe, produkt wytwarzany przez skarżącego tj. nasiona zbóż i innych roślin w postaci naturalnej, w żaden sposób nieprzetworzone, bez dodatków jakichkolwiek komponentów-wymienione w pkt 2 odwołania, - niewątpliwie należy uznać za paszę do skarmiania zwierząt, bowiem w rozumieniu tych przepisów pasza oznacza każdą substancję lub produkty, przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do karmienia zwierząt. Natomiast w zakresie definicji "materiału paszowego" i "mieszanki paszowej" ustawa o paszach odsyła do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE Nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz (...). Art. 3 ust. 2 lit. g oraz h tego rozporządzenia stanowi, że "materiały paszowe oznaczają produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, których zasadniczym celem jest zaspokajanie potrzeb żywieniowych zwierząt, w stanie naturalnym, świeże lub konserwowane, oraz produkty pozyskane z ich przetwórstwa przemysłowego, a także substancje organiczne i nieorganiczne zawierające dodatki paszowe lub ich niezawierające, przeznaczone do doustnego karmienia zwierząt jako takie albo po przetworzeniu, albo stosowane do przygotowywania mieszanek paszowych lub jako nośniki w premiksach", natomiast "mieszanka paszowa oznacza mieszaninę złożoną z co najmniej dwóch materiałów paszowych, zawierającą dodatki paszowe lub ich niezawierająca, przeznaczoną do doustnego karmienia zwierząt, w postaci mieszanek paszowych pełnoporcjowych lub uzupełniających".

Mając na uwadze powyższe, opisywany w odwołaniu produkt, stanowiący według strony mieszanki sporządzone na bazie nasion zbóż i innych roślin, jest niewątpliwie paszą w rozumieniu przytoczonych wyżej przepisów. Zatem zarzuty podnoszone w odwołaniu i uzasadnieniu stawianej tezy, powołujące się na leksykalną definicję paszy są nietrafne, ponieważ przepisy te jednoznacznie określają zakres znaczeniowy wskazanych pojęć, a zatem organ odwoławczy uznał, że przeprowadzenie dodatkowych dowodów w tym zakresie (wnioskowanych przez stronę) nie jest konieczne do rozstrzygnięcia sprawy.

Ponadto zgodnie z art. 4 pkt 21 ustawy o paszach i wskazanymi w tym artykule przepisami unijnymi, przez określenie zwierzęta gospodarskie, należy rozumieć zwierzę wykorzystywane do produkcji żywności - tj. każde zwierzę karmione, hodowane lub utrzymywane w celu produkcji żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi, włącznie ze zwierzętami, które nie są przeznaczone do spożycia przez ludzi, ale należą do gatunków, które są używane do konsumpcji przez ludzi w krajach Unii Europejskiej. Natomiast według art. 4 pkt 22 ustawy o paszach i wskazanych w tym artykule przepisach unijnych - zwierzę domowe, oznacza zwierzę niewykorzystywane do produkcji żywności, karmione, hodowane lub utrzymywane, ale zazwyczaj nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi we Wspólnocie. Dlatego twierdzenie skarżącego, że produkt wytwarzany przez niego nie jest przeznaczony do żywienia zwierząt gospodarskich, użytkowych, a jedynie dla hodowanych amatorsko, hobbystycznie, dla sportu i ozdoby gołębi nie ma znaczenia w tej sprawie, bowiem przeznaczenie tego produktu jedynie dla hodowanych amatorsko, hobbystycznie, dla sportu i ozdoby gołębi, a nie do "żywienia zwierząt gospodarskich, użytkowych, tj. przeznaczonych na cele konsumpcyjne dla ludności", nie zwalnia z obowiązku spełniania wymagań weterynaryjnych w tym zakresie.

Wojewódzki Lekarz Weterynarii wskazał dalej, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 i 6 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002 przedsiębiorstwo paszowe oznacza przedsiębiorstwo publiczne lub prywatne, prowadzące jakiekolwiek działalność związaną z produkcją wytwarzaniem, przetwarzaniem, przechowywaniem, transportem łub dystrybucją pasz, a podmiot działający na rynku pasz oznacza osoby fizyczne lub prawne odpowiedzialne za spełnienie wymogów prawa żywnościowego w przedsiębiorstwie paszowym pozostającym pod ich kontrolą.

Art. 5 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE Nr 767/2009 w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz (...) określający odpowiedzialność i obowiązki przedsiębiorstw paszowych, wyraźnie stanowi, że podmioty działające na rynku pasz przestrzegają odpowiednio obowiązków określonych w art. 18 i 20 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz (Dz. U. UE. L.05.35.1 ze zm.) również w odniesieniu do produkcji paszy dla zwierząt niewykorzystywanych do produkcji żywności, czyli także produkcji paszy dla gołębi. Zasada wynikająca z tego przepisu dotyczy bowiem wszystkich podmiotów zajmujących się produkcją i wprowadzaniem do obrotu pasz do skarmiania wszystkich zwierząt (bez żadnych wyjątków).

Odnosząc się do kwestionowania uprawnień organów Inspekcji Weterynaryjnej do kontrolowania podmiotu (pkt 6 odwołania) organ odwoławczy wskazał, że zgodnie art. 19 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, pracownicy Inspekcji Weterynaryjnej są uprawnieni do kontrolowania w każdym czasie, przestrzegania wymagań określonych w prawodawstwie weterynaryjnym, czyli przepisach Unii Europejskiej dotyczących zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego w zakresie weterynarii, a także w przepisach wdrażających lub wykonujących te przepisy. Jednym z zadań nałożonych tą ustawą na organy Inspekcji Weterynaryjnej, jest sprawowanie nadzoru nad wytwarzaniem, obrotem i stosowaniem pasz stosowanych w żywieniu zwierząt. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej w sprawach związanych z wykonywaniem zadań Inspekcji, organem pierwszej instancji jest lekarz weterynarii, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego Lekarz Weterynarii niewątpliwie był uprawiony, a wręcz zobowiązany do przeprowadzenia kontroli w zakresie przestrzegania wymagań weterynaryjnych.

Ponadto, w myśl art. 19f ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, ustalenia ujęte w protokole kontroli stanowią podstawę do podjęcia dalszych czynności, w tym dokonania ocen, sporządzenia wniosków, zaleceń pokontrolnych, wydania decyzji i sporządzenia informacji dla jednostek nadrzędnych, oraz do powiadomienia właściwego organu w przypadku popełnienia przestępstwa lub wykroczenia.

Wyjaśniając, że pismo skarżącego z [...] od momentu jego złożenia przez stronę, znajduje się i znajdowało w trakcie całego postępowania administracyjnego w aktach sprawy, organ II instancji stwierdził, że szczegółowo zapoznał się ze stawianymi w nim zarzutami strony. Jednakże nie podziela stanowiska skarżącego, co do znikomej wartości procesowej tego protokołu, jako dowodu w sprawie. Stanowisko skarżącego nie znajduje uzasadnienia, ponieważ ustalenia zawarte w tym protokole, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne - są prawdziwe. Natomiast zarzucane drobne uchybienia formalne, które w trakcie dalszego postępowania administracyjnego zostały usunięte, w ocenie organu odwoławczego nie miały wpływu na treść wydanej decyzji.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o paszach, Lekarz Weterynarii, jest na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej właściwym organem w rozumieniu rozporządzenia nr 882/2004, rozporządzenia nr 183/2005, rozporządzenia nr 767/2009 oraz przepisów wydanych w trybie tych rozporządzeń. W zakresie zadań określonych w rozporządzeniach unijnych wymienionych w art. 7 ust. 2 ustawy o paszach oraz w krajowych aktach prawnych - powiatowy lekarz weterynarii wydaje decyzje administracyjne oraz wykonuje czynności związane z rejestracją i zatwierdzaniem podmiotów, z urzędową kontrolą pasz, a także inne czynności, w tym stosowanie środków, o których mowa w art. 54 rozporządzenia nr 882/2004. Treść tego przepisu określa działania jakie muszą zostać podjęte przez Lekarza Weterynarii w przypadku wykrycia jakichkolwiek niezgodności z prawem paszowym.

W myśl art. 54 ust. 1 rozporządzenia nr 882/2004 w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, ciąży na nim obowiązek podjęcia wszelkich działań zapewniających, że podmiot gospodarczy zastosuje odpowiednie środki zaradcze. Podczas ustalania, jakie w danej sytuacji należy podjąć działania, właściwy organ uwzględnia rodzaj niezgodności oraz stopień zagrożenia wynikający z tej niezgodności.

W art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 882/2004, zostały szczegółowo określone środki, które mogą być zastosowane.

W świetle wyżej wskazanych przepisów skarżący, jako podmiot działający na rynku pasz, jest odpowiedzialny za spełnianie wszystkich wymagań wynikających z aktualnie obowiązujących aktów prawnych i zgodnie z art. 9 i art. 10 rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz przepisami krajowymi wydanymi w tym zakresie, podmiot jest zobowiązany do współpracy z właściwym organem Inspekcji Weterynaryjnej, a zwłaszcza jest zobligowany podać Lekarzowi Weterynarii wymagane informacje dotyczące prowadzenia działalności na każdym etapie produkcji, przetwarzania, przechowywania, transportu bądź dystrybucji pasz. System rejestracji i zatwierdzania podmiotów działających na rynku pasz przez właściwy organ, jest niezbędnym środkiem umożliwiającym skuteczne śledzenie drogi produktów, począwszy od producenta, aż do odbiorcy końcowego, a także umożliwiającym przeprowadzanie skutecznych kontroli urzędowych, sprawdzających zgodność prowadzonej w tym zakresie działalności z prawem paszowym, celem zapewnienia bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzi oraz wszystkich zwierząt, w tym również zwierząt hodowanych amatorsko. Zaś zakres prowadzonej działalności, określony zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności, nie stanowi podstawy ewentualnego objęcia lub wyłączenia danego podmiotu spod nadzoru Inspekcji Weterynaryjnej, gdyż klasyfikacja ta została wprowadzona wyłącznie do stosowania w statystyce, ewidencji, a także w urzędowych rejestrach i systemach informatycznych administracji publicznej.

Organ wskazał dalej, że w punkcie 4 preambuły rozporządzenia (WE) NR 882/2004 w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia i dobrostanu zwierząt zawarte jest stwierdzenie, iż wspólnotowe prawo paszowe i żywnościowe opiera się na zasadzie, że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa paszowe na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w ramach działalności pozostającej pod ich kontrolą są odpowiedzialne za zapewnienie, aby pasze spełniały wymagania prawa paszowego, które są właściwe dla działalności przez nie prowadzonej.

Z uwagi na poddawanie w wątpliwość kompetencji organu I instancji w zakresie sprawowania nadzoru, Organ drugiej instancji wskazał na art. 33 ust. 1 ustawy o paszach, z którego wyraźnie wynika, iż organy Inspekcji Weterynaryjnej sprawują nadzór nad wytwarzaniem pasz. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego przepisu organy Inspekcji Handlowej sprawują nadzór nad obrotem detalicznym paszami przeznaczonymi dla zwierząt domowych. Z uwagi na fakt, iż działalność skarżącego polega na wytwarzaniu paszy dla gołębi i wprowadzaniu jej do obrotu, a nie na obrocie detalicznym, dlatego też bezsprzecznie należy stwierdzić, iż podlega on nadzorowi organów Inspekcji Weterynaryjnej.

Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że czynności kontrolne podjęte przez organ Inspekcji Weterynaryjnej odnosiły się jedynie do prowadzenia działalności polegającej na produkcji i wprowadzaniu do obrotu pasz, a nie nad ich obrotem, czyli dalszą dystrybucją i handlem detalicznym. Działalność prowadzona przez skarżącego nie polega bowiem na sprzedaży detalicznej, jaka ma miejsce w punktach obrotu paszami, czy też w sklepach zoologicznych, ale na produkcji paszy.

W tej sytuacji kwestionowanie przez stronę działań podejmowanych przez Lekarza Weterynarii jest niewątpliwie chybione, gdyż zgodnie z uprawnieniami wynikającymi z art. 33 ust. 1 ustawy o paszach oraz art. 3 ust. 2 pkt 5 lit. c i art. 19 ust. 3 pkt 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, sprawowanie nadzoru nad wytwarzaniem, obrotem i stosowaniem pasz w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego należy do kompetencji organów Inspekcji Weterynaryjnej.

Rozważając treść art. 2 ust. 2 lit. c rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz, który to przepis skarżący wskazuje jako podstawę swojej działalności, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie ma on zastosowania, ponieważ przepis ten nie dotyczy produkcji pasz, ale odnosi się tylko do skarmiania zwierząt nieprzeznaczonych do produkcji żywności, czyli karmienia tych zwierząt. Natomiast szeroko opisywaną przez samego skarżącego działalność należy zakwalifikować do działalności wymienionej w art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 183/2005. Bowiem zakres prowadzonej przez skarżącego działalności nie stanowi produkcja paszy na własne potrzeby, czy też do prywatnej krajowej produkcji pasz, ma natomiast charakter działalności polegającej na wprowadzaniu do obrotu swoich produktów na terenie całej Unii Europejskiej. Przepis ten stanowi wyraźnie, że niniejsze rozporządzenie stosuje się do podmiotów działających na rynku pasz, na wszystkich etapach, począwszy od produkcji pierwotnej pasz, aż do wprowadzenia paszy do obrotu włącznie.

Dlatego też, zgodnie z art. 9 lub 10 rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz, skarżący jako podmiot działający na rynku pasz jest zobowiązany powiadamiać właściwy organ o prowadzeniu działalności na jakimkolwiek etapie produkcji, przetwarzania, przechowywania, transportu lub dystrybucji pasz, w formie wymaganej przez ten organ, w celu rejestracji lub zatwierdzenia, czego Pan A. P. jak dotąd nie uczynił.

Nadto organ stwierdził, że pomimo wielokrotnego pouczania przez organ I jak i II instancji w trwającym postępowaniu, skarżący nadal uchyla się przed tym obowiązkiem.

Zważywszy na powyższe, stosując wykładnię systemową w ujęciu całościowym, Wojewódzki Lekarz Weterynarii stwierdził, że prawo wspólnotowe nie zwalnia Pana A. P. z obowiązku stosowania przepisów krajowych jak i unijnych - w ramach prowadzonej działalności polegającej na produkcji oraz wprowadzaniu do obrotu pasz dla gołębi. Dlatego też za bezpodstawny uznał zarzut obrazy prawa materialnego, o którym mowa w pkt 5 odwołania.

W odniesieniu do twierdzenia skarżącego, że organ I instancji niewłaściwie interpretuje wyniki badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez stronę organ odwoławczy wskazał, że w rozumieniu art. 11 ust. 1 lit a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE Nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz (...) - etykietowanie i prezentacja pasz nie może wprowadzać użytkownika w błąd, w szczególności co do właściwości, składu tego produktu. Należy tutaj podnieść, że ocena wyników przeprowadzonych badań laboratoryjnych przez stronę i twierdzenie, że produkt jest "treściwszy" jest niewłaściwa i stanowi naruszenie praw konsumenta. Natomiast przekroczenie dopuszczalnych tolerancji pomiędzy informacjami umieszczonymi na etykiecie, a rzeczywistymi wartościami dotyczącymi składu wytwarzanego produktu uzyskanymi w wyniku badań laboratoryjnych, są bezsprzecznie niezgodnością w tym zakresie.

Przeprowadzone przez Lekarza Weterynarii postępowanie miało na celu ustalenie stanu faktycznego i w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego całokształt okoliczności i zgromadzone dowody oraz przytoczone wyżej przepisy prawa wskazują jednoznacznie, że skarżący prowadzi działalność podlegającą nadzorowi weterynaryjnemu.

W związku z powyższym organ odwoławczy za konieczne uznał zastosowanie przez Lekarza Weterynarii odpowiednich środków mających na celu zobligowanie podmiotu do rejestracji prowadzonej przez skarżącego działalności w rejestrach prowadzonych przez organy Inspekcji Weterynaryjnej, mających na celu objęcie tej działalności nadzorem weterynaryjnym podkreślając, że pomimo różnych działań podejmowanych przez Lekarza Weterynarii w tym zakresie, podmiot nieustannie uchyla się przed tym obowiązkiem. Organ I instancji w zaskarżonej decyzji, spełniając wszystkie wymogi formalne określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., szczegółowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w sprawie w świetle zgromadzonych dowodów i obowiązujących przepisów prawa oraz wyjaśnił stronie, dlaczego w tym konkretnym przypadku zostało zastosowane właśnie takie rozwiązanie, co w ocenie organu odwoławczego zostało uczynione we właściwy sposób.

Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy wynikający z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz obowiązujące przepisy prawne organ drugiej instancji stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego zarówno wytwarzany produkt jak i prowadzona przez niego działalność polegająca na produkcji paszy przeznaczonej do spożycia przez gołębie podlega nadzorowi weterynaryjnemu i wymaganiom weterynaryjnym w zakresie higieny pasz. W związku z powyższym, jako podmiot działający na rynku pasz, jest on odpowiedzialny za spełnianie wymagań weterynaryjnych wynikających z aktualnie obowiązujących aktów prawnych i jest zobowiązany do zgłoszenia właściwemu organowi prowadzenie działalności polegającej na produkcji, przetwarzaniu, przechowywaniu, transportu bądź dystrybucji pasz - na każdym etapie. Skarżący zobligowany jest więc zgłosić Lekarzowi Weterynarii wszelkie informacje dotyczące prowadzenia swojej działalności celem rejestracji, co jest niezbędne dla zapewnienia śledzenia drogi produktów, począwszy od producenta, aż do odbiorcy końcowego oraz umożliwienia sprawowania skutecznego nadzoru przez właściwy organ w celu zapewnienia bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzi oraz zwierząt. Taki obowiązek podyktowany jest t dyspozycją art. 11 rozporządzenia (WE) nr 183/2005 ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz, który stanowi wyraźnie, że podmioty działające na rynku pasz nie mogą prowadzić działalności, jeżeli nie zostaną one zarejestrowane, lub nie uzyskają zatwierdzenia, gdy jest to wymagane na mocy tego rozporządzenia, zgodnie z art. 9 lub 10.

Z uwagi na wytyczne zawarte w art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) NR 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia i dobrostanu zwierząt - w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodność z prawem paszowym, ciąży na nim obowiązek podjęcia odpowiednich działań w stosunku do podmiotu. Podczas ustalania, jakie w danej sytuacji należy podjąć działania, właściwy organ uwzględnia rodzaj niezgodności oraz stopień zagrożenia bezpieczeństwa wynikający z tej niezgodności.

Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności niniejszej sprawy w ocenie organu odwoławczego Lekarz Weterynarii zasadnie zastosował środek przewidziany w art. 54 ust. 2 lit. b tego rozporządzenia w postaci zakazu wprowadzania do obrotu paszy, albowiem, w przypadku wykrycia naruszenia prawa paszowego, na organie Inspekcji Weterynaryjnej ciąży obowiązek podjęcia odpowiednich i skutecznych działań w stosunku do podmiotu, celem zapewnienia bezpieczeństwa, ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, bezpieczeństwa paszy, zgodności działania podmiotu z prawem paszowym oraz zasadami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt. W tym przypadku tylko taka sankcja mogła zagwarantować skuteczność działań Lekarza Weterynarii, który stosownie do art. 55 ust. 1 rozporządzenia (WE) NR 882/2004 był zobowiązany do zastosowania sankcji obowiązujących w przypadku naruszeń prawa paszowego i żywnościowego oraz innych przepisów wspólnotowych odnoszący się do ochrony zdrowia zwierząt i ich dobrostanu, a zastosowane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Zatem jedyną sankcją skuteczną i proporcjonalną do wagi niezgodności wykrytych przez Lekarza Weterynarii oraz naruszenia wymogów weterynaryjnych przewidzianych wyżej wskazanymi przepisami prawa Spółka było wydanie zakazu wprowadzania do obrotu paszy. Natomiast organ I instancji biorąc pod uwagę właśnie proporcjonalność i skuteczność, nie zastosował innych bardziej restrykcyjnych sankcji przewidzianych w art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) NR 882/2004.

Organ odwoławczy stwierdził, że w świetle wyżej opisanego stanu faktycznego i prawnego zarówno prowadzona działalność jak i wytwarzany przez skarżącego produkt podlega nadzorowi przez organ Inspekcji Weterynaryjnej, jakim jest Lekarz Weterynarii. Zatem strona jako podmiot działający na rynku pasz, jest zobligowany do respektowania wymogów prawa w przedsiębiorstwie paszowym pozostającym pod jego kontrolą dlatego ujawniając fakt niestosowania wyżej wymienionych przepisów szeroko rozumianego prawa weterynaryjnego, Lekarz Weterynarii wydając zaskarżoną decyzję, podjął prawidłowe oraz uzasadnione rozmiarem wykrytych niezgodności działania, gdyż zakaz wprowadzania pasz do obrotu, był jedyną właściwą w tym przypadku i skuteczną sankcją.

W preambule rozporządzenia 178/2002 zawarte zostało stwierdzenie, że Wspólnota obrała wysoki poziom ochrony zdrowia, bez znaczenia czy dokonuje się handlu żywnością lub paszami na rynkach wewnętrznych czy w skali międzynarodowej, aby zapewnić zaufanie konsumentów oraz partnerów handlowych, wobec procesu decyzyjnego, w ramach którego tworzone jest prawo żywnościowe, chroniące zdrowie i inne wartości.

Wobec powyższego, Wojewódzki Lekarz Weterynarii odnosząc się do pisma strony złożonego w postępowaniu odwoławczym z dnia [...], oświadcza, że nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącego i uważa, że ocena produktu wytwarzanego przez stronę jest oceną subiektywną, niezgodną z przetoczoną powyżej wykładnią prawną. Zaś, co do tego, że brak dowodów na to, że działalność prowadzona przez skarżącego i przeznaczenie wytwarzanego produktu dla zwierząt spoza łańcucha pokarmowego obywateli Unii Europejskiej, tj. jedynie dla gołębi hodowanych hobbystycznie, nie stanowi w świetle przedstawionego powyżej stanu prawnego obowiązującego na terenie Unii Europejskiej podstawy do zwolnienia z obowiązku zgłoszenia do właściwego organu działalności podmiotu działającego na rynku pasz, mającego na celu zapewnienie śledzenia drogi produktów, począwszy od producenta, aż do odbiorcy końcowego, umożliwiającego sprawowanie skutecznego nadzoru przez właściwy organ wszystkich podmiotów prowadzących działalność na rynku pasz.

Dlatego w ocenie organu odwoławczego, z uwagi na to, że doszło do naruszenia prawa paszowego polegającego na nie zgłoszeniu prowadzonej przez stronę działalności do organu sprawującego nadzór, jakim jest na terenie RP Lekarz Weterynarii, i nie udzielaniu informacji odnośnie prowadzenia przez skarżącego działalności polegającej na wytwarzaniu i wprowadzaniu do obrotu pasz, wydanie decyzji zakazującej wprowadzanie do obrotu wytwarzanego produktu przez podmiot niebędący pod nadzorem było w pełni uzasadnione, ponieważ takie postępowanie strony uniemożliwia sprawowanie prawidłowego nadzoru weterynaryjnego przez organ I instancji mającego na celu zapewnienie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia publicznego oraz zdrowia zwierząt.

A. P. prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą "Spółka" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej opisaną decyzję ostateczną podnosząc:

1/ zarzut błędów w ustaleniach stanu faktycznego, przyjętego przez organ I instancji za podstawę rozstrzygnięcia, a polegających na uznaniu:

a) że mieszanka nasion roślin w postaci naturalnej, suchej, w żaden sposób nieprzetworzona, bez dodatku jakichkolwiek komponentów to pasza w rozumieniu prawodawstwa unijnego, tudzież rodzimej ustawy o paszach, a nie ledwie materiał paszowy, tj. jeden z podstawowych składników paszy,

b) że wytwórca tego typu mieszanek, wedle tak unijnego jak i rodzimego porządku prawnego, wypełniał definicję producenta paszy,

c) by gdziekolwiek w Polsce hodowano gołębie w celach konsumpcyjnych z przeznaczeniem dla ludności, a nie jedynie hobbystycznie, dla ozdoby oraz dla wystawiania i sportu,

d) by produkt przedsiębiorcy A. P. mógł kiedykolwiek trafić, czy też trafił do skarmiania użytkowych, tj. przeznaczonych na cele konsumpcyjne dla ludności, a nie tylko do takich hodowanych dla hobby, wystawiania, ozdoby i sportu.

2/ zarzuty obrazy prawa materialnego:

a) przepisu art. 2 ust. 2 pkt c Rozporządzenia (WE) Nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 stycznia 2005 roku, ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz (Dz. U. UE.L.05.35.1. ze zmianą) poprzez zastosowanie rygorów paszowych wobec wytwórcy produktu do skarmiania zwierząt (ptaków) nie przeznaczonych do produkcji żywności,

b) przepisu art. 3 ust. 2 lit. h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE Nr 767/2009 z 13 lipca 2009 roku w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, poprzez uznanie produktu skarżącego za mieszankę paszową, tj. mieszaninę co najmniej dwóch materiałów paszowych, podczas gdy faktycznie produkt ten to ledwie materiał paszowy (nasiona zbóż i innych roślin).

3/ zarzut poprzedzenia wydania decyzji administracyjnej rażąco wadliwie (procesowo i merytorycznie) przeprowadzoną kontrolą weterynaryjną w dniu[...], zakończoną podobnie wadliwym protokołem z kontroli o sygnaturze[...].

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi A. P. zaoponował przeciwko postawionym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tezom prowadzącym do uznania go za producenta paszy i podniósł, że organy orzekające obu instancji nie dowiodły "w warunkach dyrektywy procesowej z art. 80 kpa" :

1. by sucha mieszkanka zbóż i innych roślin w postaci naturalnej, tj. bez dodatku jakichkolwiek komponentów, wypełniała definicję paszy, a nie ledwie materiału paszowego,

2. by gołębie pocztowe i ozdobne, wyłącznie dla których wytwarzane są przez skarżącego owe mieszanki naturalnych nasion zbóż i innych roślin były gdziekolwiek w Polsce hodowane z przeznaczeniem na cele konsumpcyjne dla ludności,

3. by przedmiot skarżącego kiedykolwiek trafił do skarmiania gołębi użytkowych tj. hodowlanych z prawem na cele konsumpcyjne dla ludności.

A. P. podniósł dalej, że jego produkt można porównać do pokarmu dla kanarków, papużek, rybek akwariowych, węży, żółwi, chomików czy świnek morskich, hodowlanych co do zasady dla ozdoby, dla hobby, często też dla quasi – sportowego wystawiania. Do działalności gospodarczej natomiast polegającej na wytwarzaniu karmy na cele żywieniowe dla zwierząt nie przeznaczonych do produkcji żywności mocą przepisu art. 2 ust. 2 pkt c), nie mają zastosowania przepisy Rozporządzenia (WE) Nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz (Dz.U. UE. L.05.35.1. ze zm.). Zlekceważenie tej regulacji korespondencyjnej z przesłaniami w pkt (9) preambuły do przedmiotowego rozporządzenia obraża – zdaniem wnoszącego skargę – unijne prawo materialne, implementowane do polskiego porządku prawnego w tzw. ustawie paszowej.

W przekonaniu skarżącego, nie jest on podmiotem działającym na rynku pasz, a jego produkt, na każdym etapie pozostaje ledwie materiałem paszowym.

Skarżący zakwestionował też prawidłowość przeprowadzonej w jego firmie kontroli weterynaryjnej i sporządzonego z niej protokołu i powołał się na swoje wyjaśnienia złożone w odniesieniu do tego protokołu.

Nadto A. P. wskazał na brak podstaw do powołania się przez organ I instancji na stanowisko Głównego Urzędu Weterynarii stwierdzając, że stanowisko takie nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego.

Wojewódzki Lekarz Weterynarii odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa ani w sposób zarzucany skargą, ani w żaden inny sposób, który należałoby uwzględnić z urzędu stosowania do dyspozycji art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej określonej jako : P.p.s.a.

Na wstępie, wobec kwestionowania w toku postępowania administracyjnego właściwości organów orzekających w sprawie wskazać wypada, że z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską, tj. z dniem 1 maja 2004 r. członkowstwa w Unii Europejskiej, weszła w życie (z wyjątkiem przepisów wymienionych w art. 43 pkt 1 i 2) ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 z późn. zm.). Zgodnie z przepisami tej ustawy (art. 3 ust. 1) Inspekcja Weterynaryjna realizuje zadania z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego.

Z tak określonego celu działania Inspekcji Weterynaryjnej wynika zatem, że nie tylko stwierdzone fakty spowodowania uszczerbku w zdrowiu publicznym stanowią przesłankę działania Inspekcji Weterynaryjnej, ale przesłanką tą są wszelkie okoliczności mogące potencjalnie sprowadzać zagrożenie zdrowia publicznego, skoro istotą działalności Inspekcji Weterynaryjnej jest "zapewnienie ochrony zdrowia publicznego", a więc realizacja funkcji zapobiegawczej. Już z tego tylko powodu za chybione uznać należało te wywody skargi, które wyrażały przekonanie skarżącego, że organ powinien udowodnić, że gołębie hodowlane dla ozdoby, wystawiennicze znajdują się w łańcuchu pokarmowym człowieka lub że są nośnikami zoonoz.

Wśród przykładów szczegółowych zadań jakie omawiana ustawa powierza Inspekcji Weterynaryjnej w katalogu określonym w art. 3 ust. 2 wymienione w pkt 5 lit. c) zostało : "sprawowanie nadzoru nad wytwarzaniem, obrotem i stosowaniem pasz, dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt, organizmów genetycznie zmodyfikowanych oraz nad transgranicznym przemieszczaniem organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do użytku paszowego.

Zgodnie zaś z art. 3 ust. 3, Inspekcja wykonuje zadania, o których mowa w ust. 1 i 2 na podstawie przepisów odrębnych, co w odniesieniu do producentów pasz, i dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt stanowi między innymi odesłanie do ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045 ze zm.) i implantowanych przez nią rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE).

Do przepisów tych nie należą natomiast zapatrywania prawne zawarte w opiniach, wyjaśnieniach i interpretacjach urzędowych, skoro nie należą one do źródeł prawa powszechnie obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej wskazanych w art. 87 Konstytucji.

Rację ma zatem skarżący podnosząc, że organ I instancji powołując się na interpretację zawartą w wyjaśnieniu Głównego Inspektora Weterynarii (pismo z dnia[...]) naruszył prawo. W ocenie Sądu, naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ błąd organu I instancji nie został powielony przez organ odwoławczy, który ponownie rozpatrując i rozstrzygając sprawę kierował się wyłącznie przepisami prawa powszechnie obowiązującego, o czym świadczy treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 15 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań Inspekcji Weterynaryjnej, organem pierwszej instancji jest powiatowy lekarz weterynarii, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego lekarza weterynarii jest Wojewódzki Lekarz Weterynarii.

Jedną z form realizacji zadań przez Inspekcję Weterynaryjną jest kontrola (okresowa lub doraźna), która – jak stanowi to art. 19a – ma na celu ustalenie stanu faktycznego i porównanie go ze stanem pożądanym, określonym w prawodawstwie weterynaryjnym, oraz dokonanie oceny i pojęcia działań wynikających z ustaleń kontroli. W myśl art. 19f ustalenia ujęte w protokole kontroli stanowią podstawę do podjęcia dalszych czynności, w tym dokonania ocen, sporządzania wniosków, zaleceń pokontrolnych, wydania decyzji i sporządzania informacji dla jednostek nadrzędnych oraz do powiadomienia właściwego organu w przypadku popełnienia przestępstwa lub wykroczenia.

Wskazany w powyższym przepisie katalog środków stanowiących reakcję organu Inspekcji Weterynaryjnej na ustalenia wynikające z protokołu kontroli umożliwia temu organowi ocenę rangi i ewentualnych skutków stwierdzonych uchybień z punktu widzenia wskazanych w art. 3 ust. 1 zadań Inspekcji i dobór adekwatnego środka naprawczego.

Jeśli kontrolowany podmiot złoży zastrzeżenia w trybie przewidzianym w art. 19e ust. 1 i 2, to w przypadku ich uwzględnienia kontrolujący dokonuje zmiany w protokole lub skreśleń stosownie do art. 19e ust. 3 ustawy. Jeśli zaś – tak jak było to w niniejszej sprawie – organ kontrolujący zmian w protokole kontroli nie dokonał, to znaczy, że nie uwzględnił zastrzeżeń skarżącego zgłoszonych w piśmie z dnia [...].

Nie oznacza to jednak, że zastrzeżenia te zostały pominięte milczeniem. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że organ odwoławczy poddał je ocenie i uznał za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z procesowego punktu wiedzenia w takim postępowaniu organu odwoławczego nie można dopatrzeć się jakichkolwiek naruszeń prawa. Przy uwzględnieniu faktu, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy zagadnień materialno – prawnych, o czym mowa będzie w dalszej części niniejszego uzasadnienia, drugoinstancyjna ocena zgłoszonych przez kontrolowany podmiot zastrzeżeń prezentuje się jako w pełni trafna.

Wyjaśnić też trzeba, że przez określenie "prawodawstwo weterynaryjne" użyte między innymi w cytowanym wyżej art. 19a, ustawa rozumie, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 "przepisy Unii Europejskiej dotyczące zwierząt i zdrowia publicznego w zakresie weterynarii, a także przepisy wdrażające lub wykonujące te przepisy, w szczególności przepisy o weterynaryjnej kontroli granicznej, kontroli weterynaryjnej w handlu, produktach pochodzenia zwierzęcego, a także o ochronie zwierząt."

Z uwagi na obowiązki Inspekcji Weterynaryjnej określone między innymi w art. 3 ust. 2 pkt 5 lit. c przyjąć należy, iż w zakresie pojęcia "prawodawstwo weterynaryjne" mieści się także prawo krajowe i unijne dotyczące produkcji pasz i stosowania oraz wprowadzania pasz do obrotu.

W związku z tym, za w pełni zasadne i znajdujące oparcie w prawodawstwie weterynaryjnym uznać trzeba stanowisko organu odwoławczego, że w związku z rodzajem prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej kompetencja organów Inspekcji Weterynaryjnej do sprawowania, w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego, nadzoru nad wytwarzaniem, obrotem i stosowaniem pasz wynika z art. 33 ust. 1 ustawy o paszach oraz z art. 3 ust. 2 pkt 5 lit. c i art. 19 ust. 3 pkt 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej.

Z tych wszystkich względów Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji ostatecznej naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i to zarówno pod względem procedowania organów obu instancji, jak i poczynionych przez organy ustaleń co do faktów mających istotne znaczenie do formułowanych w zaskarżonej decyzji ocen prawnych.

Przed przystąpieniem do materialno – prawnej oceny legalności zaskarżonej decyzji niezbędne jest jeszcze podkreślenie, że sprawa została po raz drugi poddana kontroli sądu administracyjnego.

Wyrokiem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi A. P. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] w przedmiocie wycofania z obrotu pasz i zakazu produkcji pasz, uchylił zaskarżoną decyzję.

Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że przyczyną uchylenia powyższej decyzji było stwierdzenie przez Sąd, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu, wyrażonej w tym uzasadnieniu : " Wojewódzki Lekarz Weterynarii w zaskarżonej decyzji nie zajął stanowiska merytorycznego w sprawie. Organ odwoławczy w ogóle pominął fakt, iż przedmiotem odwołania jest decyzja uznaniowa nakazująca wycofanie z obrotu paszy wyprodukowanej i wprowadzonej na rynek oraz zakazująca wprowadzanie do obrotu pasz. Swoje stanowisko w sprawie wyraził w jednym zdaniu stwierdzając, że "po zapoznaniu się z przedłożonymi aktami sprawy rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Lekarz Weterynarii działając w trybie odwoławczym uznał, że należy utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, albowiem w ocenie organu II instancji zarzuty stawiane w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia pod względem formalnym, jak i prawnym." Pozostała część uzasadnienia dotyczy rozpoznania zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, (...), a kończy się konkluzją, że wytwarzany przez skarżącego produkt, jak i prowadzona działalność, faktycznie stanowi produkcję paszy przeznaczonej do spożycia przez gołębie, a w związku podlega zgłoszeniu do właściwego organu sprawującego nadzór nad wytwarzaniem i obrotem pasz, jakim jest Lekarz Weterynarii".

Wyjaśniając, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest decyzją odwoławczą wydaną na podstawie art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "Kpa". Sąd w omawianym wyroku wskazał, że "charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy(...). Kompetencje organu odwoławczego nie sprowadzają się więc jedynie do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy, musi także uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 Kpa. Decyzja powinna więc zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W piśmiennictwie z zakresu teorii prawa podkreśla się, że uzasadnienie decyzji spełnia prawny obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta, daje podstawę kontroli poprawności decyzji, może odgrywać rolę perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, oraz wobec organów orzekających – sądów administracyjnych. Tym bardziej ważne i niezbędne jest uzasadnienie merytoryczne rozstrzygnięcia, im większy jest zakres uznaniowości decyzji. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie zajął stanowiska co do prawnej podstawy rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji i zasadności zastosowania przez organ najbardziej restrykcyjnego z możliwych rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, nie może pozostać w obrocie prawnym tego rodzaju decyzja, która

w uzasadnieniu nie zawiera stanowiska merytorycznego organu odwoławczego, bowiem wskazuje to na brak powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy."

Nadto z uzasadnienia tego wyroku wynika, że WSA uznał za przedwczesne "ustosunkowanie się do zarzutów skargi dotyczących uchybień procesowych i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy".

Wobec takich ocen i zapatrywań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy wskazać, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Z tego względu należało, w ramach prowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji zbadać, czy akt ten realizuje zalecenia zawarte w wyroku WSA z dnia [...].

Analiza zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza jej uzasadnienie wskazuje, że postępowanie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii mieści się w granicach przewidzianych zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarte zostały zarówno przyjęte przez organ odwoławczy ustalenia, jak i ich ocena własna organu, przy czym organ drugiej instancji odnosi się do zarzutów odwołania oraz do stanowiska zajętego w sprawie przez organ pierwszej instancji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Pamiętać bowiem należy, iż po wyroku WSA z dnia [...] organ odwoławczy decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Lekarza Weterynarii z dnia [...] sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpoznania. W efekcie tego rozpoznania, organ I instancji wydał rozstrzygnięcie nakładające na skarżącego ograniczenia w mniejszym zakresie niż w poprzednio wydanej decyzji.

Zgodnie z art. 107 § 1 kpa uzasadnienie decyzji administracyjnej powinno między innymi zakładać uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

W ocenie Sądu uzasadnienia decyzji organów obu instancji ponownie rozpatrujących sprawę wymogi te spełniają. W sytuacji gdy skarżący nie przeczył faktom oczywistym co do rodzaju produktów używanych do wytworzenia finalnego produktu oczywiste jest, że brak sporu na te okoliczności determinował sposób sporządzenia uzasadnienia decyzji przenosząc akcent z oceny dowodów na ocenę prawną a przede wszystkim na określenie czy produkt wytwarzany w firmie skarżącego jest paszą w rozumieniu ustawodawstwa weterynaryjnego i w związku z tym czy prowadzone przez A. P. działalność gospodarcza podlega nadzorowi Inspekcji Weterynaryjnej.

W tej sytuacji okoliczność, że uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji organu drugiej instancji odwołuje się do ustaleń i ocen organu pierwszej instancji, które podziela nie może być poczytywane za przejaw naruszenia zasady dwuinstancyjności, skoro jednocześnie zawiera własną analizę organu dotyczącą obowiązującego stanu prawnego i subsumcji przyjętego stanu faktycznego pod konkretne przepisy prawa.

Reasumując ten fragment rozważań, stwierdzić należy, że w analizowanej decyzji nie doszło do naruszenia art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Istota sporu materialnego w niniejszej sprawie dotyczy kwalifikacji prawnej wytwarzanego w Firmie skarżącego produktu, który on sam ocenia jako co najwyżej "materiał paszowy" i nie dopatruje się podstaw do kwalifikowania tego produktu jako paszy, której produkcja wymaga zgłoszenia do odpowiedniego rejestru i podlega Inspekcji Weterynaryjnej. Według skarżącego nie jest on podmiotem działającym na nim pasz.

W ocenie skarżącego w odniesieniu do wprowadzonego przezeń na rynek produktu należałoby stosować art. 2 ust. 2 pkt c rozporządzenia (WE) Nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady, z dnia 12 stycznia 2005 r. (Dz.U. UE.L.05.35.1. ze zm.). Tymczasem, wbrew przekonaniu skarżącego, wskazany przepis nie daje podstawy do takiego wyłączenia co czyni chybionym stawiany skargą zarzut obrazy prawa materialnego.

Wskazany w skardze pkt 9 preambuły tego Rozporządzenia stanowi, że : "Zgodnie z zasadami proporcjalności i pomocniczości, przepisy Wspólnoty nie powinny mieć zastosowania do niektórych przypadków prywatnej, domowej produkcji pasz i żywienia niektórych zwierząt, ani do bezpośrednich dostaw niewielkich ilości pasz z produkcji pierwotnej na poziomie lokalnym lub do obrotu detalicznego, pokarmu dla zwierząt domowych". Ratio legis tego przepisu wypływa z przywołanych na jego wstępie zasad proporcjalności i pomocniczości – w świetle rozumienia których nie można uznać, że działalność gospodarcza mająca na celu produkcję pasz dla gołębi, to działalność prywatna, domowa albo polegająca na wytworzeniu paszy niewielkiej ilości lub że jest to detaliczny obrót pokarmu dla zwierząt domowych.

W przepisie tym chodzi o wyłączenie między innymi z nadzoru weterynaryjnego niewielkiej ilości produktów domowych i hodowlanych oraz detaliczny obrót, a takiej działalności skarżący nie prowadził, co wykazał organ odwoławczy na str. 26 – 27 uzasadnienia swojej decyzji, a co w pełni podziela skład sądu orzekający w niniejszej sprawie.

Wbrew też zarzutom i wywodom skargi, przyjęta przez organy orzekające kwalifikacje prawne produktu wytwarzanego w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności nie narusza prawa materialnego.

Niesporne w sprawie jest, że produkt wytwarzany przez skarżącego stanowi mieszankę nasion zbóż i innych roślin w postaci naturalnej, w żaden sposób nieprzetworzonych i bez dodatków jakichkolwiek komponentów.

Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o paszach w związku z art. 3 pkt 4 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002 ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego (...) pasza lub materiały paszowe to substancje lub produkty, w tym dodatki przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do karmienia zwierząt. Mieszanka zbóż nawet bez dodatków i nie przetworzonych mieści się zatem w tej definicji, skoro przeznaczone jest do karmienia zwierząt, a konkretnie gołębi. Prawodawca nie dokonał żadnego wyłączenia z tej definicji ze względu na rodzaj zwierząt, ich przydatność do spożycia lub cel ich hodowli. Dlatego argumentacja skargi odwołująca się do tego rodzaju okoliczności, jako pozaprawna, pozbawiona jest siły przekonywania. Skoro zatem prawidłowo ustalono, że skarżący jest producentem pasz, a w związku z tym podlega inspekcji weterynaryjnej, to za zgodny z prawem i mieszczący się w granicach uznania administracyjnego należy uznać zastosowany w zaskarżonej decyzji zakaz, który jest logiczną konsekwencją braku innej możliwości prawnej zdyscyplinowania skarżącego i doprowadzenia do zgłoszenia przezeń spornej produkcji do rejestru., a którego nałożenie organy obu instancji trafnie i odpowiednio precyzyjnie umotywowały.

Z powyższych względów Sąd podzielił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł o oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.