Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1234/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 27 ust. 1, ust. 2 i ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 1 poz 7
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Barbara Pasternak Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania dłużnika alimentacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 5 lipca 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 27 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. 2009 r., nr 1, poz. 7 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] 2012 r., znak [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r., znak: [...] J. N. został zobowiązany do zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osób uprawnionych: J. N. oraz M. N. w okresie od 1 października 2010 r. do 30 września 2011 r. Od decyzji tej, dnia 06 lutego 2012 r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł J. N. Decyzją z dnia [...] 2012 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję wydaną przez Prezydenta Miasta i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, organ I instancji decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta ustalił zobowiązanie J. N., jako dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych na podstawie decyzji Prezydenta Miasta, znak: [...] z dnia [...] 2010 r. świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionych J. N. oraz M. N. na kwotę 2.240,30 zł wraz z ustawowymi odsetkami na dzień wydania decyzji w łącznej wysokości 2.465,68 zł. Organ I instancji zobowiązał J. N. jako dłużnika alimentacyjnego do zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z ustawowymi odsetkami liczonymi do dnia spłaty w terminie do dnia 23 czerwca 2012 r. Organ wskazał także, iż na poczet zobowiązania zaliczone zostały wyegzekwowane od dłużnika kwoty, przekazane od komornika sądowego organowi właściwemu wierzyciela w wysokości 6.793,89 zł, w tym należność główna 6.159,70 zł oraz podał w formie tabeli łączną kwotę zobowiązania uwzględniającą wzrost kwoty odsetek do dnia 23 czerwca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na art. 27 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, zgodnie z którym dłużnik alimentacyjny zobowiązany jest do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Odsetki naliczane są od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń alimentacyjnych do dnia spłaty. Organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wskazano nadto, iż zgodnie z wytycznymi SKO zawartymi w decyzji z dnia [...] 2012 r. pismem z dnia 20 kwietnia 2012 r. J. N. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz J. N. oraz M. N. od 01 października 2012 r. do dnia 30 września 2011 r. Organ I instancji zwrócił także uwagę na fakt, iż do dnia wydania decyzji J. N. nie zgłosił się do Urzędu w celu zgłoszenia wniosków i uwag oraz zapoznania się z aktami sprawy. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji znalazła się również informacja, że wszystkie wpłaty dokonywane przez J. N. oraz przez komornika sądowego zaliczane są na poczet zadłużenia z tytułu wypłaty świadczeń.

Wraz z decyzją organu I instancji J. N. przekazana została informacja o wysokości zobowiązań dłużnika alimentacyjnego wobec Skarbu Państwa z dnia 24 maja 2012 r., znak: [...], gdzie wskazano, iż kwota zobowiązań J. N. wobec Skarbu Państwa z tytułu:

- wypłacanych J. N. oraz M. N. świadczeń z funduszu alimentacyjnego na podstawie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wynosi 2.465,68 zł,

- wypłacanych J. N. oraz M. N. zaliczek alimentacyjnych na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych wynosi 4.284,00 zł,

- wypłaconych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym świadczeń z funduszu alimentacyjnego wynosi 0,00 zł.

Od decyzji organu I instancji odwołanie wniósł J. N., podnosząc iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa poprzez niezachowanie wymogów formalnych decyzji w postaci braku szczegółowego uzasadnienia rozstrzygnięcia decyzji. Odwołujący podniósł także, iż organ nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz nie zastosował się do zaleceń wskazanych w decyzji SKO z dnia [...] 2012 r. Wskazał, iż w decyzji organu I instancji nie zostały uwzględnione wpłaty czynione przez niego na konto komornika sądowego, na konto organu oraz na rzecz uprawnionych do alimentów. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Odwołujący wskazał nadto, iż organ I instancji nie zachował standardów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak informacji dotyczących wysokości i dat poszczególnych wpłat oraz wskazania na czyją rzecz wpłaty zostały dokonane. Zdaniem odwołującego organ nie przeprowadził całościowego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy – nie wystąpił do komornika sądowego w celu uzyskania informacji o sposobie zaliczania wpłat dokonanych przez odwołującego, nie zwrócił się także o wyjaśnienia do osób uprawnionych do alimentów. Odwołujący zwrócił uwagę, iż organ I instancji zarzuca mu, że nie zgłasza żadnych wniosków, podczas gdy on od ponad roku przesyła do organu wnioski i wyjaśnienia dotyczące niniejszej sprawy. J. N. wskazał również, iż skarżona decyzja nie posiada elementów, które powinna zawierać według wytycznych zawartych decyzji SKO z dnia [...] 2012 r. – m.in. brak informacji co do sposobu zaliczania dokonywanych przez niego wpłat. Odwołujący podniósł, iż wskazanie jedynie ogólnej kwoty wpłat bez określenia daty ich wpływu oraz sposobu zaliczania uniemożliwia merytoryczną kontrolę decyzji.

Decyzją z dnia 5 lipca 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał na mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa, w szczególności zaś na art. 27 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Kolegium wskazało, iż z przepisów tych wynika ustawowy obowiązek dłużnika alimentacyjnego do zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego łącznie z ustawowymi odsetkami oraz obowiązek organu do wydania stosownej decyzji w przedmiocie zwrotu świadczeń w sytuacji, gdy zakończy się okres wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego lub zostanie uchylona decyzja przyznająca świadczenia z tego funduszu. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ II instancji podzielił ustalenia dokonane przez organ I instancji. Stwierdził, iż z zestawienia zaległości dłużnika alimentacyjnego J. N. wynika niewyegzekwowana na dzień wydania zaskarżonej decyzji kwota 2.240,30 zł należności głównej oraz odsetki w wysokości 225,38 zł naliczone do dnia 24 maja 2012 r. włącznie, co daje sumę 2.465,68 zł. Wobec powyższego Kolegium wskazało, iż J. N. zobowiązany jest do zwrotu należności z tytułu otrzymanych przez osoby uprawnione: J. N. oraz M. N., świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości 2.465,68 zł wraz z ustawowymi odsetkami naliczanymi od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego do dnia spłaty. Organ wskazał, iż funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji ostatecznej, która przyznaje prawo do świadczenia jest w automatyczny sposób powiązane z nakazem wydania decyzji orzekającej zwrot należności w trybie regresu. Na etapie wydawania decyzji z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organ nie może zaś badać zasadności przyznawania prawa na oznaczony okres świadczeniowy – aktem przesądzającym o obowiązku zwrotu przez dłużnika należności wypłacone uprzednio wierzycielowi pozostaje decyzja ustalająca wierzycielowi prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dnia 2 sierpnia 2012 r. J. N. zarzucił, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj.:

- art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia przez organ stanu faktycznego w sprawie,

- art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, iż skarżącemu nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym,

- art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia sprawy co do istoty i nie udzielenie odpowiedzi na zarzuty podniesione przez skarżącego w odwołaniu,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie przez organ w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których oparł ustalenia

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ odwoławczy, iż organ I instancji nie zastosował się do wskazówek zawartych w wydanej uprzednio w spawie decyzji organu odwoławczego,

- art. 27 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez zaniechanie szczegółowego uzasadnienia wydanej decyzji z uwzględnieniem wysokości dokonanych w okresie świadczenia wpłat do funduszu w rozbiciu na poszczególne wpłaty i wypłaty oraz wskazanie dat poszczególnych operacji.

W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, iż nie kwestionował nałożonego na niego obowiązku zwrotu wypłaconego świadczenia. Kwestionował natomiast jego wysokość i chciał uzyskać merytoryczną informację dotyczącą nie tylko łącznej kwoty, do zwrotu której został zobowiązany, ale także wysokości dokonanych w okresie świadczenia wpłat do funduszu w rozbiciu na poszczególne wpłaty i wypłaty oraz wskazanie dat poszczególnych operacji. Organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się jednak do tej kwestii. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. w całości, a także o zwolnienie go od kosztów w całości, a w razie poniesienia kosztów w sprawie – o zasądzenie ich zwrotu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 nr 153 poz. 1269) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (dalej: ustawa), zgodnie z którym dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Odsetki naliczane są od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego do dnia spłaty. Organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Na organie właściwym wierzyciela ciąży obowiązek wydania po upływie zdarzeń, o których mowa w art. 27 ust. 2 ustawy stosownej decyzji o zwrocie przez dłużnika alimentacyjnego świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej do alimentacji. Treść art. 27 ust. 2 ustawy wskazuje, iż jest to decyzja związana, zaś postępowanie poprzedzające jej wydanie ograniczone jest do ustalenia, czy i w jakiej wysokości świadczenia zostały wypłacone z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej. Organ nie bada sytuacji majątkowej i rodzinnej dłużnika alimentacyjnego, ani zasadności przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Co istotne, poczynienie przez organ ustaleń stosownych do treści art. 27 ust. 1 i 1a ustawy, które decydują o treści rozstrzygnięcia, powinno uwzględniać wymogi wynikające z art. 7, 77 i 80 k.p.a. Treść rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie powinny zaś odpowiadać wymogom określonym w art. 27 ust. 1 i 3 ustawy. Warunkiem poprawności decyzji administracyjnej jest prawidłowo sformułowane rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji ma z kolei istotne znaczenie dla oceny podjętej decyzji, umożliwia stronie zrozumienie istoty nałożonego na nią obowiązku oraz ewentualną polemikę ze stanowiskiem organu. Sporządzenie prawidłowego uzasadnienia decyzji wiąże się ponadto z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania (perswazji), która nakłada na organy administracji publicznej obowiązek wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, tak aby doprowadzić do wykonania decyzji przez strony bez potrzeby stosowania środków przymusu. Brak wyjaśnienia przez organ podjętego rozstrzygnięcia, bądź jego niedostateczne sformułowanie stanowi nadto przeszkodę uniemożliwiającą Sądowi kontrolę zaskarżonej decyzji. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z powyższymi zasadami Sąd uznał, iż została ona wydana z ich naruszeniem, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ administracji publicznej zobowiązany jest dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). W tym celu powinien w sposób wyczerpujący zebrać i rozważyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz ocenić, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji powinno zawierać uzasadnienie faktyczne, zawierające w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także uzasadnienie prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd uznał za słuszne zarzuty Skarżącego dotyczące zaniechania ustalenia przez organ stanu faktycznego w sprawie oraz nieprawidłowego uzasadnienia wydanej decyzji poprzez niewskazanie przez organ w uzasadnieniu decyzji faktów, które uznał za udowodnione oraz dowodów, na których oparł swe ustalenia. Sąd dostrzegł istotne luki w zgromadzonym materiale dowodowym dotyczące wyjaśnienia kwestii dokonywania przez Skarżącego wpłat na poczet alimentów oraz brak wyjaśnienia tej kwestii przez organ.

Skarżący został zobowiązany do zwrotu kwoty 2.240,30 zł wraz z ustawowymi odsetkami, jednakże zarówno z decyzji organu I instancji, jak i z zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wynika, w jaki sposób powyższa kwota została ustalona. W aktach sprawy brak dowodów uzasadniających wysokość kwoty, którą Skarżący został obciążony. Wątpliwości tych nie wyjaśnia także treść pisma organu I instancji z dnia 24 maja 2012 r. – informacja o wysokości zobowiązań dłużnika alimentacyjnego wobec Skarbu Państwa, gdyż zawiera ono jedynie informację o wysokości wypłaconych osobom uprawnionym świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz zaliczek alimentacyjnych. Decyzja organu I instancji zawiera jedynie ogólną informację, iż na poczet zobowiązania zaliczone zostały wyegzekwowane od dłużnika – Skarżącego kwoty przekazane przez komornika sądowego oraz wpłaty dokonywane bezpośrednio przez Skarżącego do Urzędu Miasta w łącznej kwocie 6.793,89 zł. Brak jednak jakichkolwiek informacji dotyczących wysokości dokonanych w okresie świadczenia przez Skarżącego wpłat do funduszu w rozbiciu na poszczególne wpłaty i wypłaty oraz wskazania dat poszczególnych operacji, wysokości kwot przekazanych przez komornika sądowego, sposobu oraz czasu ich zaliczenia. W rezultacie nie wiadomo, jakiej wysokości świadczenia wypłacone z funduszu w okresie od 1 października 2010 r. do 30 września 2011 r. dały łączną kwotę 2.240,30 zł. Organ I instancji wydał decyzję w oparciu o niepełny i niewystarczający materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji, które nie odpowiadało wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Należy zauważyć, że jest to szczególnie niedopuszczalne w sytuacji, gdy organ I instancji dysponował wytycznymi zawartymi w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2012 r., znak: [...], co do ponownego rozpoznania sprawy.

Zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, każda sprawa powinna być więc dwukrotnie rozpoznana i dwukrotnie rozstrzygnięta. Organ odwoławczy nie pełni wyłącznie funkcji organu kontrolnego, jego zadaniem jest przede wszystkim ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dostrzegło istotnych wad decyzji organu I instancji i utrzymało ją w mocy. Sąd podziela zarzuty Skarżącego dotyczące braku rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez organ odwoławczy i nie udzielenia odpowiedzi na zarzuty podniesione przez Skarżącego w treści odwołania. W odwołaniu Skarżący podnosił, iż decyzja organu I instancji nie uwzględnia czynionych przez niego wpłat na konto komornika sądowego, na konto organu oraz bezpośrednio na rzecz uprawnionych do alimentów. Kolegium w żaden sposób nie ustosunkowało się do zarzutów Skarżącego o przekazywaniu kwot alimentów bezpośrednio na rzecz uprawnionych, nie zwróciło także uwagi na brak informacji od komornika sądowego odnośnie wysokości wpłaconych przez Skarżącego kwot i sposobu ich zaliczenia na poczet zobowiązań alimentacyjnych. Pomimo zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium nie uznało za konieczne dokonanie ustaleń, jakie kwoty i w jakim okresie zostały przez Skarżącego wpłacone bezpośrednio uprawnionym, jakie bezpośrednio na konto organu, jakie zaś zostały wyegzekwowane przez komornika sądowego i potrącone przez niego na rzecz kosztów postępowania egzekucyjnego. Z uzasadnień decyzji organów I i II instancji, a także z akt administracyjnych nie wynika także sposób zaliczania wpłat dokonywanych przez Skarżącego. Kolegium bezpodstawnie uznało za prawidłowe kwoty wskazane w rozstrzygnięciu organu I instancji, uzasadniając swoje stanowisko treścią zestawienia zaległości dłużnika J. N., co wobec braku innych dowodów nie może stanowić podstawy uznania, iż organ I instancji prawidłowo wyliczył kwotę zobowiązania Skarżącego.

Z zaskarżonej decyzji nie wynika także sposób obliczenia odsetek przez organ. Art. 27 ust. 1a ustawy wskazuje, iż odsetki są naliczane od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty. W rozstrzygnięciu organu I instancji wskazano jedynie, iż na dzień wydania decyzji łączna kwota zobowiązania Skarżącego, uwzględniająca odsetki, wynosi 2.465,68 zł, a odsetki naliczane są do dnia spłaty oraz podano w formie tabeli łączną kwotę zobowiązania do dnia oznaczonego przez organ jako termin zwrotu należności, tj. do dnia 23.06.2012 r.. Organ nie wskazał jednak sposobu wyliczenia kwoty odsetek – od jakich kwot, od jakich dat i na podstawie jakiej stopy procentowej zostały one ustalone.

Organ odwoławczy powinien więc decyzję Prezydenta Miasta uchylić i ponownie przekazać sprawę do ponownego rozpoznania.

Prowadząc ponownie postępowanie w przedmiocie zwrotu przez Skarżącego świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego na rzecz J. N. oraz M. N. organ powinien uzupełnić postępowanie dowodowe o dokumenty, które pozwolą na obliczenie w sposób bezsporny i oczywisty dla Skarżącego kwot, do zwrotu których został zobowiązany za okres od 01 października 2010 r. do 30 września 2011 r. wraz z odsetkami. Powinien także w sposób szczegółowy wskazać w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyniki tych ustaleń wraz z dokonanymi obliczeniami uwzględniającymi wpłaty dokonane bezpośrednio na rzecz uprawnionych, bezpośrednio na konto organu oraz wyegzekwowane przez komornika sądowego.

Z uwagi na wady zaskarżonej decyzji polegające na naruszeniu wskazanych wyżej przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.