Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 142/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 1, art. 134, art. 129, art. 7,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji II. zasadza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. H. kwotę 10 zł. (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

SA/Rz 142/02

U z a s a d n i e n i e

Kierownik Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 roku odmówił J. H. przyznania zasiłku okresowego .

Podstawę prawną decyzji stanowi art. 104 k.p.a. oraz art. 43 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 29.11.1990 r. /Dz. U. nr 64, poz. 414 z dnia 28 maja 1998 ze zm./.

W uzasadnieniu podniósł, że na podstawie aktualizacji wywiadu środowiskowego stwierdzono, że J. H. mieszka z matką, bratem, siostrą i jej synem. Dochód tej rodziny stanowią: zasiłek stały wyrównawczy matki w wysokości 42,87 zł i zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 120,64 zł, otrzymywane przez siostrę alimenty w wysokości 200 zł, zasiłek rodzinny w wysokości 73,80 zł, zasiłek chorobowy w miesiącu marcu - za 20 dni w wysokości 333,71 zł oraz renta socjalna brata w kwocie 364 zł.

Łączny dochód netto rodziny wynosi 1.255,66 zł i nie przekracza kryterium dochodowego ustalonego na podstawie art. 4 ust. 1 w/w ustawy o pomocy społecznej. Wymienione dochody nie wystarczają na zaspokojenie niezbędnych potrzeb ze względu na brak możliwości zatrudnienia wnioskodawcy i jego siostry oraz ze względu na niepełnosprawność matki i brata. Organ stwierdził, że warunki określone przepisem art. 31 ustawy o pomocy społecznej zostały spełnione, jednak ze względu na całkowity brak środków finansowych ośrodka pomocy społecznej w N., postanowiono odmówić przyznania zasiłku okresowego .

Decyzję doręczono na adres J. H. w dniu 4.04.2001r., co potwierdziła jego siostra M. H. Odwołanie od decyzji J. H. złożył w dniu 20.04.2001 r. Zarzucił, że będąc po ciężkim wypadku nie może podjąć żadnej pracy zarobkowej. Wskazał na swoja ciężką sytuację życiową i wniósł o pozytywne rozpatrzenie wniosku o zasiłek okresowy.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją [...] z dnia [...]grudnia 2001 roku uchyliło decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji wskazało, że wyłączną przyczyną odmowy udzielenia odwołującemu zasiłku okresowego jest całkowity brak środków finansowych. Organ przytoczył wyrok NSA SA/Ł 1550/94, w którym sąd ten stwierdził, że organ administracji odmawiając pomocy z powodu braku środków finansowych, zobowiązany jest w uzasadnieniu wykazać, iż takich środków nie posiada i jest to wynikiem m.in. liczby osób ubiegających się o pomoc i posiadanych środków dla zabezpieczenia przyznanych świadczeń i najpilniejszych potrzeb w skali całego roku.

Z uwagi na to, ze organ I instancji nie wykazał z jakich przyczyn nie posiada środków finansowych na przyznanie zasiłku okresowego, organ odwoławczy uchylił jego orzeczenie.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. H. powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu, w szczególności podkreślił swoją trudną sytuację rodzinną i finansową i brak możliwości znalezienia pracy z powodu kalectwa po wypadku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego i postępowanie nie zostało zakończone /a do takich należy niniejsza sprawa/ podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dokonując w ramach postępowania sądowo-administracyjnego kontroli zaskarżonego aktu, Sąd bada jego zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W związku z tym, usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie dostarczy podstaw do uznania, ze przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo.

Przedmiotem oceny w rozpatrywanej sprawie jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylającej decyzję Kierownika Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. który odmówił przyznania J. H. zasiłku okresowego. Akta sprawy wskazują, że decyzja organu I instancji doręczona została mu doręczona w dniu 4 kwietnia 2001 roku, a 14-dniowy termin do wniesienia od niej odwołania przypadał na dzień 18 kwietnia 2001 roku. Jak wynika z pisma Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia 8.10.2004 roku, J. H. odwołanie od tej decyzji złożył osobiście w dniu 20.04.2004 roku. Świadczy to o tym, ze wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem 14 dniowego terminu, bez złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Należy tu wskazać, że przepis art. 7 k.p.a. zobowiązuje organy administracyjne do podejmowania podczas postępowania administracyjnego, wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwiania sprawy mając na względzie interes społeczny i interes strony. Przepis ten formułuje zasadę kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa przez podmioty i uczestników postępowania. Konsekwentnie do tego przepisu, organ odwoławczy w pierwszej kolejności winien zgadać odwołanie pod względem formalnym, miedzy innymi sprawdzić, czy wniesione zostało w terminie.

Przepis art. 129 k.p.a. stanowi, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję /§ 1/. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie /§ 2 /. Niedopuszczalność odwołania wniesionego z uchybieniem terminu organ odwoławczy winien stwierdzić w drodze postanowienia, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 134 k.p.a.

W przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznało merytorycznie odwołanie i tym samym naruszyło zasadę trwałości decyzji /art. 16 § 1 k.p.a./ bowiem w chwili jego wniesienia decyzja organu pierwszej instancji w stosunku do J. H. była ostateczna. Merytoryczne rozpatrzenie odwołania wniesionego po upływie ustawowego terminu stanowi rażące naruszenie prawa /por. wyrok NSAS z 14.04.1999 roku I.SA 1823/98- ONSA 2/2000 poz. 70/.

Wskazując na powyższe, Sąd na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku /Dz. U. nr 153 poz. 1270/ stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, o kosztach orzekając zgodnie z przepisem art. 200 tej ustawy.