Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1290/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 126, ust.22
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1290/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 września 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Beata Cieloch, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011 r., sprawy ze skargi R.W., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 11 kwietnia 2011 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

R. W. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów, z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z ulgi meldunkowej.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca i jego żona nabyli w dniu 8 listopada 2007 r. stanowiący odrębną własność lokal mieszkalny wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku niesłużących do wyłączonego użytku właścicieli wydzielonych lokali. W 2008 r. w mieszkaniu tym zameldowała się wyłącznie żona wnioskodawcy wraz z dziećmi. W lokalu tym nie zameldował się wnioskodawca, który jednak na stałe w nim przebywał. Małżonkowie sprzedali przedmiotowy lokal w dniu 3 lutego 2010 r., a całą kwotę uzyskaną ze sprzedaży zamierzają przeznaczyć na budowę domu mieszkalnego.

W tak przedstawionym stanie faktycznym zadano następujące pytanie:

Czy wnioskodawca może skorzystać z "ulgi mieszkaniowej" zwolnienia od opodatkowania wynikającego z uchylonego obecnie art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm., dalej "u.p.d.o.f.")?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wnioskodawca wskazał, że jest uprawniony do skorzystania ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych wynikającego z regulacji art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. Podkreślił, że zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 126 lit. b u.p.d.o.f., mającego zastosowanie do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości nabytych w okresie od 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, jeżeli podatnik był w tym lokalu zameldowany na pobyt stały przez okres co najmniej 12 miesięcy przed datą zbycia. Zgodnie z zapisem art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. w/w zwolnienie ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków. Regulacja ta dokonywała zatem odstępstwa od ogólnej zasady wymagającej zameldowania podatnika w lokalu na pobyt stały, stanowiąc, że w wypadku gdy podatnikami byli współmałżonkowie, wystarczające dla zwolnienia od podatku dochodowego przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia lokalu było zameldowanie w tym lokalu wyłącznie jednego z nich. Wnioskodawca wskazał, że interpretacja literalna powołanego przepisu prowadzić musi do wniosku, że statuuje on normę o charakterze szczególnym. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 3 u.p.d.o.f. podatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych są wyłącznie zindywidualizowane osoby fizyczne. Tak więc – co do zasady – to właśnie w odniesieniu do poszczególnych jednostek konieczne staje się określenie okoliczności stanu faktycznego warunkujących powstanie obowiązku podatkowego, czy też – jak w niniejszej sprawie – zwolnienie od opodatkowania. Odstępstwem od tej reguły są więc wszystkie te sytuacje, w których szczególne regulacje prawne zezwalają na łączne uwzględnienie dla kilku osób fizycznych (kilku podatników) okoliczności, które zaszły wyłącznie w stosunku do jednej z nich. Taką regulacją szczególną jest zaś właśnie powołany art. 21 ust. 22 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f., który rozciąga zastosowanie zwolnienia indywidualnego wynikającego z dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. na oboje małżonków również w tych wszystkich sytuacjach, w których przesłanki objęte hipotezą tego przepisu zmaterializowałyby się w stosunku do jednego z nich. Przyjęcie interpretacji, że art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. nie kreuje nowej – szczególnej – sytuacji prawnej, lecz potwierdza wyłącznie ogólną zasadę wynikającą z art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f., oznaczałoby, że przepis ten należy uznać za całkowicie zbędny, a to byłoby niezgodne z założeniem o racjonalności prawodawcy. Na uzasadnienie swojego stanowiska wnioskodawca powołał się na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 września 2007r. (nr [...]), gdzie organ podatkowy stwierdził, iż "w przypadku odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkaniowego stanowiącego współwłasność małżeńską, do skorzystania z ulgi meldunkowej wystarczy, aby tylko jeden z małżonków był zameldowany w tym lokalu na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia". Powołał się również na szereg wyroków sądów administracyjnych, w szczególności: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 stycznia 2009r. (sygn. akt I SA/Lu 622/08) oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 lutego 2009r. (sygn. akt I SA/Bd 12/09).

W wydanej w dniu 11 kwietnia 2011 r. interpretacji indywidualnej, nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ interpretacyjny wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a - c u.p.d.o.f. źródłem przychodów jest, z zastrzeżeniem ust. 2, odpłatne zbycie:

a. nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, w tym lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość,

b. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c. prawa wieczystego użytkowania gruntów

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

W przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment jej nabycia. Odnosząc się do stanu faktycznego zaprezentowanego we wniosku organ interpretacyjny wskazywał, że dokonując oceny skutków sprzedaży przedmiotowego lokalu mieszkalnego należy stosować przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1316 ze zm.) do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f., nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) w okresie od dnia 1 stycznia 2007r. do dnia 31 grudnia 2008r., stosuje się zasady określone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r. Organ podkreślił, że zgodnie z zapisem art. 21 ust. 1 pkt 126 lit. b ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu - jeżeli podatnik był w nim zameldowany na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia, z zastrzeżeniem ust. 21 i 22 ww. ustawy. Zgodnie natomiast z ust. 22 tego artykułu, zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków. Oznacza to, że w razie zbycia lokalu stanowiącego współwłasność obojga małżonków, każdy z małżonków jako odrębny podatnik uzyskuje dochód w wysokości połowy wartości prawa, a zatem kwestię zastosowania zwolnienia należy rozpatrywać odrębnie w stosunku do każdego z małżonków. Tym samym 12 miesięczny okres zameldowania na pobyt stały należy liczyć odrębnie dla każdego z małżonków.

W związku z powyższym, organ stwierdził, że wnioskodawcy nie przysługuje prawo do skorzystania ze zwolnienia, gdyż nie spełnił on wymaganego przepisami ustawy warunku dwunastomiesięcznego okresu zameldowania na pobyt stały. W ocenie organu przepis art. 21 ust. 1 pkt 126 w związku z art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. jest jednoznaczny w wykładni gramatycznej. Ustawodawca kreując przedmiotowe zwolnienie w postaci ulgi meldunkowej w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. bezsprzecznie w swej treści zawarł sformułowanie "jeżeli podatnik był zameldowany (...) na pobyt stały". Wymóg 12 miesięcznego zameldowania odnosi się do podatnika. Każdy z małżonków jest odrębnym podmiotem podatku (art. 6 ust. 1 u.p.d.o.f.). W szczególnych przypadkach ustawa zezwala na łączne opodatkowanie małżonków, jednak nie powoduje to, że małżonkowie stają się jednym podatnikiem, gdyż podatnikiem nadal pozostaje osoba fizyczna. Zatem rozpatrując kwestię zastosowania zwolnienia od podatku dochodowego przychodu z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego stanowiącego współwłasność obojga małżonków, istotne znaczenie ma okoliczność, że podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu jest odrębnie każdy z małżonków, a nie małżonkowie łącznie. Tym samym każdy z małżonków może skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie tzw. ulgi meldunkowej, jeżeli spełnia warunki do jej zastosowania. Oznacza to, że w celu zastosowania zwolnienia, każdy z małżonków musi być zameldowany przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia oraz w terminie określonym w ustawie, każdy z małżonków musi złożyć stosowne oświadczenie w urzędzie skarbowym, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika. Brak zameldowania na pobyt stały pozbawia podatnika możliwości skorzystania z przedmiotowego zwolnienia.

Zdaniem organu potwierdzeniem zasadności takiego stanowiska jest właśnie art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f., który określa, iż zwolnienie ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków. Przepis ten stanowi integralną część art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. co oznacza, iż musi być interpretowany ściśle z tym artykułem. Aby zatem skorzystać z przedmiotowej ulgi, zameldowany na pobyt stały ma być w zbywanym lokalu "podatnik", czyli bezwzględnie każdy z małżonków.

Organ podkreślił – odnosząc się do powołanych przez wnioskodawcę wyroków sądów administracyjnych – że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Tym samym nie mogą być wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację. Również powołana przez wnioskodawcę interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego. Organ wskazał także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2009r. (sygn. akt III SA/Wa 1224/09), w którym wyrażono odmienny pogląd od wyroków powołanych przez wnioskodawcę.

Dodatkowo organ interpretacyjny zauważył, iż wszelkiego rodzaju ulgi podatkowe są odstępstwem od konstytucyjnej zasady równości i powszechności opodatkowania. Są one przywilejem, z którego podatnik ma prawo, a nie obowiązek skorzystania. Zatem oceniając ciążące na podatniku obowiązki wynikające z zastosowania ulgi należy dokonać ścisłej literalnej wykładni przepisu regulującego daną ulgę czy zwolnienie.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, wnioskodawca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się uchylenia interpretacji indywidualnej z dnia 11 kwietnia 2011 r. i zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 21 ust. 1 pkt 126 lit. b w zw. z art. 21 ust. 11 u.p.d.o.f., poprzez błędną wykładnię przywołanych przepisów, sprowadzającą się do uznania, że regulacja art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. nie oznacza, że wystarczające dla zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 lit. b jest zamieszkiwanie w konkretnym lokalu przez jednego z małżonków;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 14e in medio ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.), dalej określanej skrótem "O.p.", poprzez pominięcie przez organ wymogu uwzględnienia w ramach wydawanej interpretacji poglądów wyrażonych w orzecznictwie sądowym.

W uzasadnieniu skargi R.W. powtórzył argumentację zawartą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz podkreślił, że zaprezentowane przez niego stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, co zgodnie z art. 14e O.p. winno zostać uwzględnione przez organ wydający interpretację. Zaznaczył także, że oczywistym jest, że ustawodawca wprowadzając zapis, że zwolnienie ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków miał intencję pomóc właśnie małżonkom. Niestety interpretujący kieruje się tylko obecnym wynikiem finansowym, które jest działaniem krótkowzrocznym, gdyż powoduje utratę zaufania i szacunku do organów państwa.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 14e O.p. organ wskazał, że z żadnego przepisu O.p., w tym przepisów regulujących materię wydawania interpretacji, nie wynika obowiązek organu polemizowania z poglądami orzecznictwa lub doktryny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy wykładnia art. 21 ust. 1 pkt 126 w zw. z art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. pozwala na zastosowanie tzw. ulgi meldunkowej również względem małżonka, który nie był zameldowany w sprzedanym lokalu mieszkalnym, skoro przepis "ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków".

Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 126 lit. b u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r., wolne od podatku dochodowego są przychody z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu jeżeli podatnik był zameldowany w takim lokalu na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia. Powyższe zwolnienie ma zastosowanie do przychodów podatnika, który w terminie 14 dni od dnia dokonania odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego, złoży oświadczenie we właściwym urzędzie skarbowym, że spełnia warunki do zwolnienia (art. 21 ust. 21 tej ustawy). W myśl natomiast art. 21 ust. 22 cytowanej ustawy, przedmiotowe zwolnienie ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków. Należy zgodzić się z twierdzeniem, że w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, każdy z małżonków jest odrębnym podatnikiem. A zatem nieuprawnione jest uzależnianie prawa do zwolnienia podatnika od sytuacji innego podatnika. Jednak zacytowany wyżej art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. wprowadza wyjątek od tej zasady. Wynika z niego bowiem, że przesłanką wystarczającą do zwolnienia od podatku od przychodów ze zbycia nieruchomości przez małżonków jest spełnianie warunków tego zwolnienia przez jednego z nich. Podkreślić należy, że taka wykładania omawianych przepisów znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2010 r. sygn. akt II FSK 949/09, z dnia 8 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 1876/09, z dnia 3 lutego 2011r. sygn. akt II FSK 1732/09). Przyjęto w nich, że w przypadku, gdy warunek zameldowania spełnia tylko jedno z małżonków, zwolnienie od podatku przychodów z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego ma zastosowanie również do małżonka, który tego warunku nie spełnia. Zwolnienie to będzie miało zastosowanie łącznie do obojga małżonków, gdyż art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f., nie wprowadził wymogu, by przesłanki zwolnienia zaistniały dla każdego z małżonków oddzielnie. Również w wyroku z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 102/10, orzeczenia.nsa.gov.pl, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił powyższą interpretację. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał on, że "dokonując wykładni systemowej powyższych przepisów należy wskazać, że przepisy omawianej ustawy nie tworzą bezładnego zbioru reguł, ale zgodnie z zasadami techniki legislacyjnej, są odpowiednio pogrupowane. Normy określające zwolnienia przedmiotowe zostały umieszczone w rozdziale 3 ustawy. Przyjmując zatem, że interpretowany przepis art. 21 u.p.d.o.f. tworzy spójny, z prakseologicznego punktu widzenia, system należy stwierdzić, że omawiane zwolnienie ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków. Wobec tego, że dotyczy przychodów ze sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych – obejmuje ono całość przychodu ze zbycia nieruchomości (lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość) w przypadku spełnienia warunków zwolnienia przez co najmniej jednego z małżonków. Regułą jest, że nie wolno interpretować przepisów prawnych tak, by pewne ich fragmenty okazały się zbędne (zakaz wykładni per non est). Zaakceptowanie wykładni prezentowanej przez Ministra Finansów stanowiłoby ewidentny przykład złamania powyższej zasady". Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że przyjęcie interpelacji zaproponowanej przez organ prowadzi do wniosku, że przepis art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. jest przepisem zbędnym, niemającym znaczenia przy ustalaniu uprawnień podatników-małżonków, gdy faktycznie ma on wyraźną treść normatywną. Stanowiska wyrażone w w/w wyrokach Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Podkreślić w związku z tym należy, że gdyby ustawodawca nie wprowadził uregulowania z art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. nie budziłoby żadnych wątpliwości, że przewidziane przepisem art. 21 ust. 1 pkt 126 tej ustawy zwolnienie podatkowe ma zastosowanie jedynie do tego z małżonków, który był zameldowany w lokalu mieszkalnym na okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed jego odpłatnym zbyciem. Wówczas możliwość skorzystania z przewidzianej w nim ulgi meldunkowej przez oboje z małżonków uwarunkowana byłaby od spełnienia przez każdego z nich przesłanki zameldowania w lokalu na wskazany wyżej okres. Wprowadzenie jednak zapisu, że ulga meldunkowa ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków oznacza, że zwolnienie od podatku przychodów z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego ma zastosowanie również do małżonka, który tego warunku nie spełnia (zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011r., sygn. akt II FSK 2139/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nieuprawnione jest stanowisko, że "łącznie" oznacza "odrębnie" przez każdego z małżonków. Oznaczałoby to bowiem brak jakiegokolwiek uzasadnienia dla dodania przez ustawodawcę do ustawy przepisu art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f., ponieważ nie zawierałby on żadnej nowej treści normatywnej. Jeszcze raz podkreślić należy, że przepis ten wprowadza wyjątek od obowiązku spełnienia warunku uprawniającego do ulgi przez każdego podatnika z osobna, dając uprawnienie do skorzystania z niej przez małżonka, który nie był zameldowany w razie, gdy drugi z małżonków uczynił zadość temu obowiązkowi.

Ponownie wydając interpretacje organ zastosuje się do zaprezentowanej przez Sąd wykładni spornych przepisów, i co należy podkreślić, ugruntowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wprawdzie w polskim systemie prawnym orzeczenia sądowe nie stanowią źródła prawa, to jednak w procesie stosowania prawa mają znaczenie w zakresie informacji co do sposobu wykładni określonych przepisów. Niniejsza sprawa dotyczy pisemnej interpretacji prawa podatkowego. Instytucja ta została wprowadzona w celu ujednolicenia wykładni przepisów prawa. W ten sposób podatnik nabywa pewność w zakresie interpretacji normy prawnej przez organ podatkowy. W związku z tym, zwłaszcza w ramach udzielania pisemnych interpretacji, Minister Finansów nie może abstrahować i nie uwzględniać jednolitego stanowiska judykatury, dokonującego wykładni spornych przepisów. W przeciwnym razie naruszy zasadę postępowania podatkowego, wyrażoną w art. 121 § 1 O.p., tj. prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (zob. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 306/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszy ją także wydając interpretacje, w których dokonuje odmiennych wykładni tych samych przepisów. Na marginesie tylko jeszcze zauważyć należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1224/09, na który powołuje się organ wydający interpretację, został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II FSK 709/10, orzeczenia.nsa.gov.pl. Wyrokiem tym Naczelny Sąd Administracyjny uchylił również zaskarżoną interpretację indywidualną.

Mając na uwadze w/w okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis od skargi.