Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 177/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 13, art. 15
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Dnia 21 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi D. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...] orzekającą o nałożeniu na D.T., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą D.T. A w Ł., kary pieniężnej w wysokości 5000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

W wyniku przeprowadzonej w dniu [...] kontroli drogowej ciągnika siodłowego marki Renault, nr rej. [...] wraz z naczepą marki Fliegl, nr rej. [...], należącego do firmy D.T. stwierdzono, że kierujący pojazdem T.S. wykonywał przewóz drogowy na rzecz ww. przedsiębiorstwa bez rejestracji wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, z uwagi na niewłożenie karty kierowcy do znajdującego się w pojeździe cyfrowego urządzenia rejestrującego. Z przeprowadzonych czynności sporządzono protokół oględzin pojazdu nr [...]. Kierowca odmówił podpisania powyższego protokołu bez podania przyczyn. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca oświadczył, że wykonuje przewóz drogowy na rzecz firmy D.T. oraz przyznał, że świadomie, z własnej inicjatywy nie włożył do tachografu karty kierowcy. Oświadczył, że został przeszkolony przez pracodawcę z zakresu obowiązków wynikających z przepisów o transporcie drogowym. Ponadto odmówił udzielenia odpowiedzi na pozostałe pytania kontrolujących oraz podpisania protokołu przesłuchania świadka.

Zawiadomieniem z dnia [...] skarżący został powiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia przepisów o transporcie drogowym oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i prawie zgłaszania żądań. Do zawiadomienia załączony został protokół kontroli nr [...] z dnia [...].

Następnie, decyzją z dnia [...] W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na D.T. karę pieniężną w wysokości 5000 zł za stwierdzone naruszenie - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, określone w Ip. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Od powyższej decyzji D.T. wniósł odwołanie, w którym zarzucił:

- naruszenie art. 50 pkt 1 ppkt a w zw. z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym poprzez przekroczenie zakresu kontroli przewidzianego dla Inspekcji Transportu Drogowego we wskazanych przepisach, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej;

- naruszenie zasady praworządności oraz zasady legalizmu poprzez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na nieobowiązujących normach materialnych, tzn. na art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym.

Wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazał, iż warunki wykonywania przewozów, do kontrolowania których jest upoważniona ITD, zostały określone w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. Wśród wymienionych warunków podlegających kontroli ustawodawca wskazał postanowienia rozporządzenia Rady (WE) nr 3821/85. Zasady użytkowania tachografów, a w szczególności obowiązek umieszczania w nich karty kierowcy wynikał z powołanego w uzasadnieniu decyzji art. 15 rozporządzenia nr 3821/85. Jednakże przepis ten utracił moc obowiązującą z dniem 2 marca 2015 r., kiedy to wszedł w życie przepis art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. Powyższe rozporządzenie nie zostało wymienione w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, a ponadto, jako całe zacznie obowiązywać dopiero w dniu 2 marca 2016 r. Tym samym w ocenie skarżącego, skoro w dniu przeprowadzonej kontroli przepis art. 15 rozporządzenia nr 3821/85 utracił moc obowiązującą, a warunki wykonywania transportu drogowego wynikające z obowiązującego przepisu art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 nie podlegały kontroli, brak jest możliwości nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie warunków o których mowa w powołanym powyżej art. 15 rozporządzenia nr 3821/85. W sprawie winien zatem znaleźć zastosowanie przepis art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Ponadto skarżący zaznaczył, że bez wpływu na powyższe pozostaje treść przepisu przejściowego art. 47 rozporządzenia nr 165/2014, zgodnie z którym, odesłania do rozporządzenia nr 3821/85 stają się odesłaniami do rozporządzenia 165/2014. Przepis ten, jak i całe rozporządzenie wchodzi bowiem w życie dopiero w dniu 2 marca 2016 r.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Główny inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał treść przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w tym art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6, art. 92b ust. 1-2, art. 92c ust. 1, regulujących kwestie kar pieniężnych nakładanych na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wskazał nadto na brzmienie art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym oraz art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowymi i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego.

Dalej organ odwoławczy podniósł, iż z ustalonego stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego bezspornie wynika, iż kierowca zatrudniony w firmie D.T. A.- T.S., wykonywał w dniu [...] na rzecz strony transport drogowy z wyciągniętą z urządzenia rejestrującego kartą kierowcy, co stanowiło naruszenie określone w Ip. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i uzasadniało nałożenie na skarżącego, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego strona nie wskazywała na okoliczności, których nie mogła przewidzieć, oraz na które nie miała wpływu. W sprawie brak było zatem podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania, co do zastosowania nieobowiązującego rozporządzenia nr 3821/85 organ odwoławczy wskazał, że jedną z przyczyn utraty mocy obowiązującej aktu prawnego jest wejście w życie, nowego aktu regulującego daną kwestię. Tym samym, aby zakwestionowane przez stronę rozporządzenie nr 3821/85 utraciło swoją moc obowiązującą, musi wejść w życie akt je uchylający, tj. rozporządzenie nr 165/2014, co w myśl art. 48 zdanie pierwsze tego rozporządzenia nastąpiło z dniem 1 marca 2014 r. Zgodnie z art. 48 zdanie drugie rozporządzenia nr 165/2014 z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Natomiast zgodnie z art. 46 rozporządzenia 165/2014 wynika, że w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych, wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia.

Mają powyższe na uwadze organ odwoławczy wskazał, że w dacie wydania decyzji organu I instancji obowiązywały jedynie przepisy art. 24, art. 34 i art. 35 rozporządzenia nr 165/2014. Powołany przepis art. 34 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia 165/2014 jest tożsamy z przepisem art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85. Tym samym strona nie może wywodzić faktu wydania decyzji z naruszeniem prawa w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie oparte jest na obowiązujących w dniu jej wydania przepisach. Wskazanie błędnego przepisu nie stanowi o wadliwości decyzji, jeżeli stwierdzone w danej decyzji naruszenie zostało stwierdzone na podstawie aktualnych i obowiązujących przepisów prawa. Za bezpodstawny organ odwoławczy uznał również podniesiony zarzut, co do naruszenia zasad praworządności i legalizmu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D.T. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił:

- naruszenie art. 79 § 2 K.p.a. poprzez naruszenie prawa skarżącego do udziału w prowadzeniu dowodu i zadawania pytań kierowcy, a także z art. 70 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym - wykonywania czynności kontrolnych przez inspektora w obecności kontrolowanego;

- art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału, co skutkowało wyciągnięciem błędnych okoliczności, a w szczególności posłużenie się protokołem kontroli nr [...], który nie zawiera okoliczności faktycznych opisanych w taki sposób, aby na jego podstawie można było ustalić wszystkie znamiona dotyczące naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi;

- art. 74 ustawy o transporcie drogowym poprzez oparcie ustaleń faktycznych na podstawie wadliwego protokołu kontroli nr [...], który zawiera jedynie sformułowania pobieżne, nieprecyzyjne;

- art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącemu, co do zebranego materiału dowodowego sprawy, a w szczególności niedoręczenie stronie protokołu przesłuchania świadka;

- art. 69 § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłowe przesłuchanie świadka polegające na odczytaniu sporządzonego protokołu przesłuchania w sposób niepozwalający na pełne zrozumienie jego treści;

- art. 15 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez brak dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w całokształcie wszystkich jej okoliczności faktycznych i prawnych.

Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniesioną skargę pełnomocnik przedstawił argumentację, co do zasadności podniesionych zarzutów i wniosków.

Z ostrożności procesowej wskazał, że postępowanie w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej nie powinno być wszczęte, a w przypadku jego wszczęcia winno zostać umorzone. Skarżący dopełnił bowiem należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 23 marca 2016 r., III SA/Łd 177/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wskazanej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej: "P.p.s.a.", uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygniecie odpowiada przepisom prawa materialnego. Z tego też powodu, akceptując i podzielając argumentację organu odwoławczego sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia, w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5000 zł, stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, ze zm.) zwanej dalej ustawą, która w art. 92a ust. 1 ustala odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowym za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, przy czym na zasadzie ust. 2 suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych.

Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że jest ona niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 6 ustawy. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i nie może być nałożona w innej wysokości niż określona w tym załączniku.

Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ co do zasady obowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 ustawy. Wyłączenie odpowiedzialności danego podmiotu z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie na podstawie art. 92c ustawy.

Mając na uwadze przedmiot sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją zaakcentować trzeba, że w graniach postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie organy oceniały okoliczności dotyczące zaistnienia naruszenia określonego pod lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy, polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Prawidłowo zdaniem sądu, organy w niniejszej sprawie uznały, że to skarżący ponosi - na podstawie art. 92a ustawy - odpowiedzialność za wyżej opisane naruszenie. Na podstawie art. 4 pkt 22 ustawy przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i wskazanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (DZ.U.UE.L. 1985.370.8 ze zm., zastąpionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylenia rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/1985 oraz zamiany rozporządzenia (WE) nr 561/2006 - tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.) oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3520/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1 ze zm.).

Stosownie do tego, jak słusznie wskazały organy, dostrzec należy, że zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony - urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony - karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Przepis art. 15 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi natomiast, że kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Dodatkowo, przepis art. 15 ust. 8 rozporządzenia wskazuje, że zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku, IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. Jednocześnie też, w myśl art. 10 ust 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe powinno organizować pracę kierowców, w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Natomiast, przepis art. 10 ust. 3 zdanie pierwsze wprost stanowi, że przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim.

W świetle wskazanych regulacji, mając na uwadze argumenty odwołania dotyczące braku podstaw prawnych do ukarania przedsiębiorcy zauważyć należy, że odpowiedzialność na podstawie art. 92a ustawy związana jest z obowiązkami wynikającymi z art. 10 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 oraz odpowiedzialnością, o której mowa w art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr (WE) nr 561/2006. Konsekwencją wskazanych powyżej rozwiązań prawnych przyjętych w rozporządzeniu (EWG) nr 3821/85 jest natomiast ustalenie pod lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy sankcjonowanego naruszenia w postaci nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Słusznie przy tym zauważył organ odwoławczy i skarżący, że na mocy art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE. L 2014.60.1), wskazane powyżej rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 zostało uchylone. Niemniej jednak, jak prawidłowo dostrzegł GITD w art. 48 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 przyjęto, że z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. W zdaniu trzecim art. 48 postanowiono natomiast, że art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Słusznie tym samym w niniejszej sprawie organ odwoławczy wskazały również na regulacje art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, co do którego (na podstawie art. 48 rozporządzenia) należało przyjąć, że obowiązuje od dnia 2 marca 2015 r., a zatem jego regulacje obowiązywały już na dzień podejmowania w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji. Obowiązki wynikające z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 odpowiadają bowiem obowiązkom wypływającym z art. 15 ust. 2 rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85. Jednocześnie również dalsze przepisy art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 określają także inne obowiązki w zakresie postępowania z wykresówkami i kartami kierowcy, częściowo podobne do tych jakie były określone w przepisach art. 15 rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85. Jakkolwiek regulacje art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, należało uznać za mające zastosowanie w niniejszej sprawie, z uwagi na wynikający z art. 48 tego rozporządzenia obowiązek ich stosowania od dnia 2 marca 2015 r. i wskazanie w art. 47 zdanie drugie, że odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do niniejszego rozporządzenia, to jednocześnie jednak należało przyjąć, że przy wydaniu decyzji w niniejszej sprawie należało uwzględnić również przepisy art. 13 i art. 15 ust. 8 rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 oraz 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia nr (WE) nr 561/2006. Zauważyć bowiem trzeba, że regulacji z art. 15 ust. 8 rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 odpowiada regulacja art. 32 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, a kwestie do których odnosił się art. 13 rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 uregulowane zostały w art. 32 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014. Przepisy art. 32 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, zgodnie z art. 48 tego rozporządzenia weszły jednak w życie dopiero od dnia 2 marca 2016 r., a więc po wydaniu kontrolowanej decyzji. Z tym też dniem dopiero przestały obowiązywać regulacje art. 13 i art. 15 ust. 8 rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85.

Dlatego też, zarzut odwołania w zakresie braku istnienia podstawy prawnej do nałożenia kary pieniężnej z uwagi na powołanie przez organ I instancji przepisów nieobowiązującego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, uznać należy za bezpodstawny, gdyż przepisy tego rozporządzenia zastąpione zostały analogicznie brzmiącymi przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, a zatem istniała materialnoprawna przesłanka ustalająca zakaz fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku, IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, zgodnie z zasadą bezpośredniego działania przepisów unijnych, stało się elementem polskiego porządku prawnego z chwilą jego wejścia w życie i nie wymagało od polskiego prawodawcy żadnej dodatkowej czynności, dla uznania jego przepisów za obowiązujące.

Mając na uwadze powyższe sąd uznał, że stwierdzając w niniejszej sprawie zaistnienie naruszeń z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy organ prawidłowo wskazał na powołane powyżej przepisy wspólnotowe określające zakazy, obowiązki i odpowiedzialność przedsiębiorcy, w zakresie rejestrowania wymaganych danych na wykresówkach i karcie kierowcy.

Również, jako prawidłowe w ocenie sądu uznać należało ustalenia dotyczące okoliczności faktycznych, na podstawie których - w trybie art. 92a ustawy - na skarżącego nałożono karę pieniężną za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W kontekście zarzutów skargi, oceniając legalność działań podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy, Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i organy nie dopuściły się naruszenia przepisów regulujących ich działanie w tym postępowaniu.

Wskazać trzeba, że postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ustawy, jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a.

W niniejszej sprawie podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego były czynności i ustalenia dokonane podczas kontroli drogowej, której w dniu [...] poddany został ciągnik siodłowy marki Renault, nr rej. [...] wraz z naczepą marki Fliegl, nr rej. [...], należący do firmy D.T. A. Stwierdzono, że kierujący pojazdem T.S. wykonywał przewóz drogowy na rzecz ww. przedsiębiorstwa bez rejestracji wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, z uwagi na niewłożenie karty kierowcy do znajdującego się w pojeździe cyfrowego urządzenia rejestrującego. Okoliczności te wynikają wprost z zeznań kierowcy, zapisów protokołu kontroli oraz okazanych i utrwalonych w aktach dokumentów, w postaci m.in. protokołu oględzin pojazdu nr [...]. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca oświadczył, że wykonuje przewóz drogowy na rzecz firmy D.T. oraz przyznał, że świadomie, z własnej inicjatywy nie włożył do tachografu karty kierowcy. Oświadczył, że został przeszkolony przez pracodawcę z zakresu obowiązków wynikających z przepisów o transporcie drogowym. Ponadto odmówił udzielenia odpowiedzi na pozostałe pytania kontrolujących oraz podpisania protokołu przesłuchania świadka.

Na podstawie dokonanej analizy organ ustalił, że kierowca poruszał się w dniu kontroli bez włożonej karty kierowcy od godziny 02:20 do godziny 19:39. Nie rejestrował zatem za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Powyższe udokumentowane zostało w protokole kontroli oraz załączonym do niego protokole oględzin pojazdu i przesłuchania kierowcy.

W tym miejscu, mając na uwadze zarzut skargi, iż kierowca został przesłuchany bez obecności strony, warto podkreślić, że wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 92 a ust. 1 ustawy w stosunku do podmiotów, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 1 lit b, poprzedza postępowanie kontrolne, które jest postępowaniem autonomicznym uregulowanym w rozdziale 10 ustawy oraz rozdziale 11 dotyczącym kar pieniężnych. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nie zawierają ogólnego odesłania do przepisów K.p.a., zatem do postępowania kontrolnego znajdują one zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy ustawa tak stanowi, np. w przypadku nieusprawiedliwionego niestawienia się kontrolowanego, świadka lub biegłego na wezwanie inspektora (art. 73 ust. 2 ustawy). Podejmowane zatem przez uprawnione organy czynności kontrolne włącznie ze sporządzeniem protokołu kontrolnego pozostają poza postępowaniem administracyjnym o nałożenie kary pieniężnej. Postępowanie takie bowiem w dacie sporządzenia protokołu jeszcze się nie toczy (vide: wyrok NSA z 10 czerwca 2008 r. sygn. akt II GSK 153/08 baza orzeczeń nsa.gov.pl). Dopiero bowiem wyniki kontroli (ujawniające naruszenie przepisów sankcjonowane karą administracyjną) stanowią podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego (w rozumieniu przepisu art. 61 § 1 K.p.a.) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Z powyższego wynika, że postępowanie kontrolne i postępowanie administracyjne, o którym wyżej mowa, to dwa różne tryby postępowań, podlegające różnym regulacjom prawnym. Protokół z przeprowadzonych czynności kontrolnych, o którym mowa w art. 74 ustawy, podpisuje inspektor oraz kontrolowany. Kopię protokołu doręcza się kontrolowanemu kierowcy, przedsiębiorcy lub podmiotowi wykonującemu transport drogowy. Przedsiębiorca nie bierze udziału w czynnościach kontrolnych dokonywanych w toku kontroli na drodze. Przesłuchanie w toku czynności kontrolnych kierowcy wykonującego przewóz na rzecz przedsiębiorcy odbywa się zatem bez jego udziału. Ze względu na charakter postępowania kontrolnego nakierowane jest ono jedynie na fakt ujawnienia naruszenia. Na organie prowadzącym przesłuchanie nie ciążą obowiązki wynikające z art. 7 i 77 K.p.a.

W okolicznościach sprawy przesłuchanie kierowcy T.S. odbyło się, co bezsporne, w ramach omawianego postępowania kontrolnego i dotyczyło jedynie okoliczności związanych z ujawnionymi naruszeniami przepisów w zakresie niewłożenie karty kierowcy do znajdującego się w pojeździe cyfrowego urządzenia rejestrującego. Wbrew zarzutom skargi, protokół przesłuchania kierowcy posiada zrozumiałą treść i jasno z niego wynika, na jaką okoliczność kierowca był przesłuchiwany. Jeżeli skarżący uważał, że kierowca powinien zostać przesłuchany w toku postępowania administracyjnego ponownie, w jego obecności, winien był złożyć stosowny wniosek dowodowy w tym zakresie, czego nie uczynił. Zarzut naruszenia art. 79 § 2 K.p.a. oraz 69 § 1 K.p.a. sąd uznał zatem za bezpodstawny.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi, oceniając legalność działań podejmowanych przez organy w toku postępowania administracyjnego stwierdzić trzeba, że stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia organów, został ustalony w sposób prawidłowy i organy nie dopuściły się naruszenia przepisów regulujących ich działania w tym postępowaniu. Zdaniem sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne, zgodnie z art. 75 § 1 oraz art. 76 K.p.a., nie naruszając przy tym art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Dokonana przez organ odwoławczy ocena znalazła swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wymogi z art. 107 § 3 K.p.a. Ocena przedstawiona została także w decyzji organu pierwszej instancji, którą organ odwoławczy w pełni podzielił, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w całości.

Uznając prawidłowość ustaleń dokonanych podczas kontroli w zakresie stwierdzonych naruszeń podkreślić trzeba, że w niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowody dawał podstawę do stwierdzenia przez organy naruszenia z lp. 6.2.1 złącznika nr 3 do ustawy i brak było dowodów mogących skutecznie podważyć przyjęte w tym zakresie okoliczności. Istotne dla sprawy okoliczności ustalono w trakcie kontroli potwierdzanej protokołem. Podkreślić trzeba, że protokół kontroli, który zawierał ustalenia co do stanu faktycznego podlegającego ocenie przy wydaniu decyzji o nałożeniu kary, jako dokument urzędowy, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy w zakresie jego działania, stanowi - stosownie do art. 76 K.p.a. - dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Domniemanie to istnieje, dopóki nie zostanie obalone stosownym dowodem przeciwnym. Strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna zatem okoliczność tę udowodnić. Nie można natomiast przyjąć, że do obalenia tego domniemania wystarczające jest samo twierdzenie strony o nieprawdziwości wynikających z niego okoliczności. Skarżący, poza wniesieniem odwołania zawierającego zarzuty o charakterze wyłącznie procesowym, nie przejawił jakiejkolwiek aktywności w zakresie zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez organy. Strona w trakcie postępowania administracyjnego nie przedstawiła żadnych dowodów mogących podważać okoliczności ustalone w trakcie kontroli. W szczególności najistotniejszej, tj. tego, że w spornym dniu kierowca objęty kontrolą wykonywał przewozy na jej rzecz bez rejestracji danych na karcie kierowcy. Posługiwanie się przez skarżącego zarzutem niezrozumienia treści protokołu przesłuchania kierowcy oraz protokołu kontroli, nie stanowi, w ocenie sądu, żadnego rzeczowego argumentu przemawiającego za przyjęciem, że w sprawie nie miały miejsca stwierdzone naruszenia warunków i obowiązków wykonywania transportu drogowego. Niewątpliwie też dokonana przez organy ocena znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Jest spójna i logiczna, co wobec braku dowodów mogących ją skutecznie podważyć powoduje, że nie można dokonanych ustaleń uznać za nieprawidłowe.

Mając na uwadze zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 , art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. zaznaczyć przyjdzie, że ciążący na organie obowiązek wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy nie zwalnia strony ze współdziałania z organem w ich wyjaśnieniu, zwłaszcza gdy przedstawienie dowodów potwierdzających jej twierdzenia leży w interesie strony i tylko z jej udziałem możliwe jest ich ewentualne pozyskanie. To przedsiębiorca prowadzi dokumentację działalności i to on - jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą - powinien posiadać pełną dokumentację związaną z tą działalnością. Nie sposób natomiast przerzucać na organ nieograniczonego obowiązku dowodowego, zwłaszcza we wszystkich tych przypadkach, w których obiektywnie rzecz oceniając, organ nie ma możliwości pozyskania korzystnych dla strony dowodów. Granicę obowiązku dowodzenia wyznacza obiektywna możliwość uzyskania przez organ dowodów we własnym zakresie (z urzędu). Rozkład ciężaru dowodu jest kwestią materialnoprawną, a nie procesową, wynika on zasadniczo z przepisu prawa materialnego. Może więc zaistnieć sytuacja, że w świetle przepisu prawa materialnego udowodnienie określonej okoliczności faktycznej obciąża stronę postępowania, a nie organ.

W niniejszej sprawie powyższe oznacza, że o ile na organie ciążył obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez skarżącą przepisów o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważać ustalenia organu nie jest możliwe przyjęcie jej twierdzeń co do braku podstaw uznania jej odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej. Ciężar udowodnienia tych okoliczności wykracza bowiem poza zakres obowiązków organu i z oczywistych względów jest niewykonalny. To strona jako przedsiębiorca prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą obowiązana jest prowadzić dokumentację przewozów i czasu pracy kierowców (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 606/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie skarżący nie przedstawił dowodów na potwierdzenie swoich argumentów, uzasadniających zarzuty podnoszone odnośnie stwierdzonych naruszeń. Nie został zgłoszony w toku postępowania żaden wniosek dowodowy, a w odwołaniu skarżący nie podniósł żadnych merytorycznych zarzutów odnoszących się do ustaleń dokonanych przez organ I instancji. Dlatego, wobec prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych przez organy, w ocenie sądu, brak było podstaw do ich kwestionowania. Należało przyjąć, że postępowanie kontrolne doprowadziło do dokonania bezspornych ustaleń, na podstawie których zasadnie stwierdzono naruszenia wskazane pod lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy.

W ocenie Sądu, nie można też uznać, że w sprawie doszło do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem podkreślić, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Taki związek nie został w skardze wykazany.

O ile należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że obowiązkiem organu odwoławczego było zapoznanie strony ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem zaskarżonej decyzji, na co brak jest potwierdzenia w przesłanych do sądu aktach administracyjnych, to trzeba zwrócić uwagę, iż GITD nie przeprowadzał w niniejszej sprawie żadnych dodatkowych czynności dowodowych, gdyż w odwołaniu skarżący w żaden sposób nie kwestionował ustaleń faktycznych dokonanych przez W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Zatem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był skarżącemu znany, gdyż zawiadomieniem z dnia [...] (doręczonym 16.10.2015 r. - k. 11 akt admin.) organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia przepisów o transporcie drogowym oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i prawie zgłaszania żądań. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie zgłosił żadnych żądań ani wniosków dowodowych, jak również nie zapoznał się z zebranym przez organ I instancji materiałem dowodowym. W zawiadomieniu zawarta jest również informacja o treści art. 92c ustawy o transporcie drogowym i konieczności wykazania przez przedsiębiorcę, iż nie miał on wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia. Do powyższego zawiadomienia załączony został także protokół kontroli nr [...] z dnia [...].

Wbrew zarzutom skargi, protokół ten zawiera czytelny opis okoliczności faktycznych, stanowiących podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. W rubryce "Opis stwierdzonego naruszenia", znajduje się informacja, iż: "W dniu 2015-10-01 w miejscowości K. dk nr 12, na drodze o kategorii krajowa, został zatrzymany do kontroli samochód Renault o numerze rejestracyjnym [...], wraz z naczepą marki Fliegl o numerze rejestracyjnym [...] którym kierował T.S. posiadający PESEL

[...]. W trakcie kontroli kierowca wykonywał międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy (licencja nr [...]), na rzecz przedsiębiorstwa D.T. - A. z siedzibą w Ł. Przewóz konserw mięsnych z P. koło K. do N.

W trakcie kontroli stwierdzono, że kierowca porusza się pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące marki B. o numerze seryjnym [...] i numerze podzespołu [...], bez włożonej karty kierowcy. Kierowca poruszał się pojazdem bez karty kierowcy od godziny dnia 01.10.2015r. do godziny 19:39, czyli do momentu zatrzymania do kontroli. Jazda bez kart)' kierowcy rozpoczęła się dnia 01.10.2015r. o godzinie 02:20, jednakże kierowca w trakcie przesłuchania przyznał się dojazdy od godziny 19:00. W tym dniu pojazd przejechał bez karty kierowcy 515km. w ciągu 7 godzin i 11 minut jazdy. Kierowcę przesłuchano. Sporządzono kserokopie dokumentów, które stanowią załącznik do protokołu kontroli. Sporządzono protokół oględzin pojazdu".

Z powyższego opisu w sposób jasny wynika zatem, co zostało stwierdzone w trakcie kontroli i jakie dokumenty zostały przez kontrolujących sporządzone. Rubryka "Naruszony przepis" zawiera ponadto informację, że: "Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi na podstawie art. 92 a ust. 1, 6, 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 poz. 1414 z późn. zm.), zał. nr 3 lp. 6.2.1".

Jak zaznaczono wyżej, z dokumentów administracyjnych wynika, że skarżący powyższy protokół otrzymał razem z zawiadomieniem z dnia [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego, zatem zarzut, że nie miał orientacji, co do zakresu postępowania prowadzonego przez organy inspekcji transportu drogowego i zgromadzonych w trakcie tego postępowania dowodów sąd uznał za chybiony.

Reasumując, stwierdzić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, która została prawidłowo ustalona i wymierzona na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 6 ustawy, w kwocie 5000 zł, w związku z zaistnieniem naruszeń określonych pod lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Należy powtórzyć raz jeszcze, że odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe, określona w art. 92a ust. 1 ustawy, ma charakter obiektywny i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Stosownie do art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorca odpowiada przy tym za naruszenia prawa przez kierowców, gdyż to on organizuje ich pracę i sprawuje nad nimi nadzór. Podkreślić też trzeba, że od tej podstawowej zasady ustawodawca przewidział wyjątki jedynie w art. 92c ustawy. Zgodnie z tą regulacją nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1), za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2) lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat (pkt 3). Bez wątpienia ze stanu faktycznego badanej sprawy nie wynika, aby mogły w sprawie zaistnieć okoliczności wskazane w art. 92c ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy. Zwolnienie się skarżącego z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy możliwe byłoby tylko w przypadku wykazania, że nie miał on wpływu na powstałe naruszenia, a naruszenia te wystąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Skarżący musiałaby zatem wykazać, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby zadośćuczynić nałożonym obowiązkom i wymogom. Ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zwolnienia z odpowiedzialności, przewidziane w przepisach prawa spoczywa w tym przypadku na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tym przepisów skutki prawne. Należy przy tym podkreślić, iż poprzestanie na samym tylko oświadczeniu strony nie jest wystarczające. Nie wystarczy samo uprawdopodobnienie takich okoliczności. Konieczne jest ich udowodnienie (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08 i wyrok WSA w Opolu z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Op 448/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie powołał się na żadne okoliczności faktyczne, które mogłyby być zakwalifikowane przez organy jako wyczerpujące przesłankę z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy. Nie wskazał też jakichkolwiek okoliczności związanych z prowadzeniem skutecznego nadzoru nad kierowcą wykonującym na jego rzecz przewóz drogowy. Tym samym nie można przyjąć, że w sprawie istniały podstawy do wyłączenia odpowiedzialności strony na zasadzie art. 92c ustawy. Przy czym organy nie miały obowiązku badać z urzędu przesłanek do stwierdzenia, czy powstanie naruszenia było od przedsiębiorcy niezależne. Natomiast, w zakażonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił brak podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy, co wobec wskazania okoliczności faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia czyni jego ocenę wyczerpującą i wystarczającą do wydania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, mając na uwadze przedstawione powyżej ustalenia i dokonaną ocenę, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.

D.Cz.