Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3082/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 5, art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Jerzy Siegień ( spr. ) Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 647/13 w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 647/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r., nr: [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie wejścia na teren działki.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ostrzeszowie decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nakazał R. i K. M. wykonanie w określonym terminie podbudowy fundamentów budynku na całej długości ściany w granicy z działką nr [...] i naprawy (przemurowania) odcinka tej ściany. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 6 września 2011 r., sygn. akt II SA/Po 394/11 oddalił wniesioną przez T. J. skargę na powyższą decyzję.

Następnie Starosta Ostrzeszowski, po rozpoznaniu wniosku R. M. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr: [...] odmówił wydania orzeczenia o niezbędności wejścia na teren działki B. i T. J. o nr ewid. [...] w O. przy ul. G., celem wykonania robót polegających na podbudowie fundamentów i naprawie odcinka muru przy budynkach zlokalizowanych na działkach nr ew. [...] i [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr: [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1060/11 oddalił wniesioną przez R. M. skargę na decyzję z dnia [...] września 2011 r., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1111/12 oddalił skargę kasacyjną inwestora od powyższego wyroku.

R. M. pismem z dnia 29 sierpnia 2012 r. (wpływ do organu 30 sierpnia 2012 r.), na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2011 r. o odmowie wydania orzeczenia o niezbędności wejścia na teren działki. Jako nową okoliczność istotną dla sprawy wskazał niewłaściwe czynności wykonane przez właściciela działki nr [...] polegające na obniżeniu terenu swojej działki, co spowodowało odkrycie fundamentów i wpłynęło na niewłaściwy stan techniczny budynku. Ponadto podniósł, że w załączniku do ekspertyzy nr 5.5 Inwentaryzacja, Rzut Przyziemia – Parteru; Przekrój 1:1, na przekroju zostało ujawnione wzajemne usytuowanie fundamentów. Z rysunku tego jednoznacznie wynika, że wykonanie "podbicia" fundamentów pod fundamentem od strony działki [...] jest niemożliwe bez wejścia na nią. Wnioskodawca wskazał, że o okoliczności tej dowiedział się w dniu 29 sierpnia 2012 r. z ekspertyzy technicznej rzeczoznawcy budowlanego inż. bud. Z. K. z dnia 10 sierpnia 2012 r., którą dołączył do wniosku.

Wojewoda Wielkopolski uznając, że termin określony w art. 148 § 1 K.p.a. został zachowany, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] września 2011 r.

Po przeprowadzeniu postępowania Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr: [...] umorzył w całości postępowanie administracyjne wznowione postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że T. J. przy piśmie z dnia 12 grudnia 2012 r. przesłał do akt sprawy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ostrzeszowie z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr: [...], wydaną w postępowaniu wznowieniowym, odmawiającą uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ostrzeszowie z dnia [...] lutego 2011 r. z powodu braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 K.p.a. Z treści tej decyzji wynikało, że R. M. wnioskiem z dnia 5 marca 2012 r. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nakazującej wykonanie podbudowy fundamentów przedmiotowego budynku i naprawy (przemurowania) odcinka ściany, powołując się na nowe okoliczności i dowody przedstawione w ekspertyzie z dnia 29 lutego 2012 r. Jako nowe okoliczności i dowody stanowiące podstawę wznowienia postępowania wskazał niewłaściwy stan techniczny budynku, będący wynikiem czynności wykonanych przez właściciela działki nr [...], które polegają na obniżeniu terenu swojej działki, co spowodowało odsłonięcie fundamentów.

W związku z treścią powyższej decyzji Wojewoda Wielkopolski stwierdził, że R. M. już w dacie zapoznania się z pierwszą ekspertyzą z dnia 29 lutego 2012 r. posiadał wiedzę o przesłankach stanowiących podstawę wniosku w niniejszej sprawie, a tym samym uznał, że wniosek z dnia 29 sierpnia 2012 r. został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. Organ zauważył również, że jedyną różnicą jaka istnieje pomiędzy ekspertyzą z dnia 29 lutego 2012 r., a ekspertyzą z dnia 10 sierpnia 2012 r., załączoną do wniosku o wznowienie postępowania z dnia 29 sierpnia 2012 r., jest dokonana w pkt. 2.1 ekspertyzy z dnia 10 sierpnia 2012 r. analiza aktualnego stanu technicznego, z której wynika, że R. M. dokonał pogłębienia istniejących fundamentów pod ścianą przy granicy działki nr [...] do wymaganego przepisami poziomu posadowienia, tj. do głębokości 0,95, a od strony sąsiada 1,05 m poniżej istniejącego poziomu terenu na działce nr [...]. Ma to zatem związek z ostatnią kwestią podnoszoną w rozpoznawanym wniosku o wznowienie postępowania, wskazującą, że z rysunku nr 5.5, załączonego do ekspertyzy z dnia 10 sierpnia 2012 r. wynika, iż wykonanie "podbicia" fundamentów pod fundamentem od strony działki nr [...] jest niemożliwe bez wejścia na nią. Wojewoda Wielkopolski wskazał jednak, że powyższe stwierdzenie, jak i cała ekspertyza jest oceną stanu dokonaną przez inną osobę – wcześniejszą opinię wykonał bowiem inż. W. S. Dlatego też uznając za ocenne i uznaniowe przedstawione przez wnioskodawcę nowe dowody i okoliczności stwierdził, że nie mogą one stanowić podstawy do uchylenia decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2011 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania R. M. zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2013 r. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że w sytuacji, gdy organ wznowił postępowanie, a następnie w jego toku powziął informację o uchybieniu miesięcznego terminu z art. 148 § 1 K.p.a., zasadne było umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Podnoszone więc przez odwołującego się w piśmie z dnia 5 lutego 2013 r. (organ błędnie podał datę pisma: 5 luty 2012 r.) argumenty merytoryczne uznał za niemające wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył R. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak też poprzedzającej ją decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 7, 8, 9, 77 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na błędnym odczytaniu i zrozumieniu żądania strony, art. 148 § 1 K.p.a. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez przyjęcie, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po ustawowym terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, jak też naruszenie art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez ich zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie. W toku postępowania sądowego skarżący dołączył do akt sprawy pismo PINB w Ostrzeszowie z dnia 18 grudnia 2012 r. oraz ekspertyzę budowlaną wykonaną przez R. Z. na zlecenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ostrzeszowie w okresie maj – czerwiec 2013 r. Pismo procesowe wraz z załącznikami złożył również do akt sprawy uczestnik postępowania T. J.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. oddalił skargę uznając, że zarówno zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa.

Sąd podzielił w całości stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał, że z akt sprawy wynika, iż we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego jako nową okoliczność istotą dla sprawy skarżący podał niewłaściwe czynności wykonane przez właściciela działki nr [...] polegające na obniżeniu terenu swojej działki, co spowodowało odkrycie fundamentów i wpłynęło na niewłaściwy stan techniczny budynku. Przy czym skarżący podniósł, że dowiedział się o tym w dniu 29 sierpnia 2012 r. z ekspertyzy technicznej rzeczoznawcy budowlanego Z. K. opracowanej w dniu 10 sierpnia 2012 r. Ponadto, jak zauważył Sąd, w toku wznowionego postępowania administracyjnego ustalono, że na te same okoliczności jako nowe i istniejące w dniu wydania decyzji R. M. powołał się we wniosku z dnia 5 marca 2012 r. wnosząc o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 24 lutego 2011 r. Na dowód przedstawił ekspertyzę z dnia 29 lutego 2012 r.

W tej sytuacji zdaniem Sądu słusznie organ uznał, że wnioskodawca R. M. wiedział o okoliczności wznowienia postępowania, na którą powołał się we wniosku z dnia 29 sierpnia 2012 r. już w dniu 5 marca 2012 r., a tym samym wniosek z dnia 29 sierpnia 2012 r. został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a.

Sąd pierwszej instancji zauważył, że jeśli termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania określony w art. 148 K.p.a. został przekroczony - organ administracji zobowiązany jest odmówić wznowienia postępowania. Złożenie bowiem podania o wznowienie z przekroczeniem miesięcznego terminu liczonego od daty uzyskania przez wnioskodawcę informacji o wydaniu decyzji w zakresie wystarczającym do stwierdzenia, czego decyzja ta dotyczyła (jej identyfikacji) nie tylko upoważnia, ale wręcz obliguje organ administracji do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 K.p.a. Zdaniem Sądu, rozpoznanie sprawy wznowieniowej w wypadku uchybienia przez wnioskodawcę ustawowemu terminowi do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty byłoby dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 K.p.a., przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny.

W świetle powyższego Sąd stwierdził, że jeśli organ dostrzegł, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a., a zatem błędnie, jednakże uczynił to dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, to takie postępowanie organ powinien umorzyć - co w niniejszej sprawie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. organ uczynił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. M. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. polegające w istocie na nieustaleniu lub błędnym ustaleniu stanu faktycznego;

2) art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na błędnym przedstawieniu stanu sprawy oraz na nieodniesieniu się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów stawianych w skardze, w szczególności na nierozważeniu i niewyjaśnieniu kluczowego zarzutu podniesionego w skardze, tj. zarzutu związanego z nieprawidłowym odczytaniem podania strony o wznowienie postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkować nierozpoznaniem jej istoty;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi pomimo tego, że decyzja o umorzeniu postępowania została wydana z naruszeniem prawa;

4) art. 7, 8, 9, 77 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na błędnym odczytaniu i zrozumieniu żądania strony wznowienia postępowania, art. 148 § 1 K.p.a. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez przyjęcie, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po ustawowym terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, jak też naruszenie art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez ich zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Naruszenie powyższych przepisów zostało w skardze kasacyjnej wskazane jako naruszenie przepisów prawa materialnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że we wniosku z dnia 29 sierpnia 2012 r. jako nową okoliczność istotną dla sprawy wskazano nie tylko to, że przyczyną niewłaściwego stanu technicznego budynku były niewłaściwe czynności wykonane przez właściciela działki nr [...] polegające na obniżeniu terenu swojej działki, co spowodowało odkrycie fundamentów budynku gospodarczego skarżącego (ta okoliczność rzeczywiście wynikała już z wcześniejszej ekspertyzy budowlanej z dnia 29 lutego 2012 r.), ale przede wszystkim to, że w załączniku do tej drugiej późniejszej ekspertyzy z dnia 10 sierpnia 2012 r. nr 5.5 Inwentaryzacja, Rzut Przyziemia – Parteru; Przekrój 1:1 zostało ujawnione wzajemne usytuowanie fundamentów. O tej okoliczności we wcześniejszej ekspertyzie nie było mowy. Z rysunku tego, jak zauważył skarżący, jednoznacznie wynika, że wykonanie "podbicia" fundamentów pod fundamentem od strony działki nr [...], tj. od strony szklarni Państwa J. jest niemożliwe bez wejścia na nią. Na tę nową okoliczność wskazano też w piśmie PINB w Ostrzeszowie z dnia 10 września 2012 r. – załączonym do skargi kasacyjnej. Ponadto na różnice pomiędzy ekspertyzą z dnia 29 lutego 2012 r. a ekspertyzą z dnia 10 sierpnia 2012 r. wskazał także Wojewoda Wielkopolski w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r., natomiast okoliczność ta została zupełnie pominięta w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. jak i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tak więc skoro skarżący o kształcie fundamentów dowiedział się dopiero w dniu 29 sierpnia 2012 r., to kluczowa konkluzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, będąca także powodem oddalenia skargi przez Sąd pierwszej instancji, że wniosek z dnia 29 sierpnia 2012 r. został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a., jest nieprawdziwa.

Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził zatem, że gdyby organy oraz Sąd pierwszej instancji uznały ujawniony w ekspertyzie z dnia 10 sierpnia 2012 r. faktyczny kształt fundamentów za przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie doszłoby do oceny, iż nie został zachowany termin, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., a tym samym nie doszłoby do umorzenia postępowania, tylko do rozstrzygnięcia merytorycznego. Ocena bowiem ujawnionej nowej okoliczności: kształtu fundamentów przez organy skutkować powinna wydaniem ewentualnie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.), a nie umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 7, 8, 9, 77 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i art. 148 § 1 K.p.a. przez błędne odczytanie i zrozumienie żądania strony i w konsekwencji przyjęcie, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po ustawowym terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Zarzuty skargi kasacyjnej w istocie stanowią powtórzenie zarzutów podnoszonych wcześniej na różnych etapach postępowania administracyjnego, jak i zarzutów zamieszczonych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ich istota sprowadza się do nierozważenia i niewyjaśnienia kluczowego zarzutu podniesionego w skardze, tj. zarzutu związanego z nieprawidłowym odczytaniem podania strony o wznowienie postępowania w kontekście kwalifikacji powołanej w nim przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a

Podstawa wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., zawiera obowiązek spełnienia się dwóch przesłanek łącznie, tj. muszą zaistnieć:

- nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, a więc nie mogą być one znane organowi;

- nowe okoliczności faktyczne i dowody muszą istnieć już w dacie wydania decyzji ostatecznej.

Przy ocenie tych przesłanek należy mieć zatem na uwadze, że najistotniejszym jest ustalenie istnienia tych okoliczności i dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Jeżeli okoliczności te i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie będą mogły tym samym stanowić podstawy wznowienia. Jak ustaliły prawidłowo organy orzekające w sprawie R. M. już w dacie zapoznania się z pierwszą ekspertyzą z dnia 29 lutego 2012 r., posiadał wiedzę o przesłankach wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie, a tym samym organy zasadnie uznały, że wniosek z dnia 29 sierpnia 2012 r. został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. Jako nową okoliczność istotną dla sprawy wnioskodawca wskazał niewłaściwe czynności wykonane przez właściciela działki nr [...] polegające na obniżeniu terenu swojej działki, co spowodowało odkrycie fundamentów i wpłynęło na niewłaściwy stan techniczny budynku. Fakt ten był znany wnioskodawcy, bowiem powołał się on na niego już we wniosku z dnia 5 marca 2012 r. dotyczącym wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nakazującą wykonanie podbudowy fundamentów przedmiotowego budynku na całej długości ściany w granicy z działką nr [...] i naprawy (przemurowania) odcinka tej ściany.

Dodatkowo we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 29 sierpnia 2012 r. wskazano na różnicę jaka istnieje pomiędzy ekspertyzą z dnia 29 lutego 2012 r., a ekspertyzą z dnia 10 sierpnia 2012 r., załączoną do wniosku o wznowienie postępowania z dnia 29 sierpnia 2012 r. Wskazano, że z rysunku nr 5.5, załączonego do ekspertyzy z dnia 10 sierpnia 2012 r. wynika, iż wykonanie "podbicia" fundamentów pod fundamentem od strony działki nr [...] jest niemożliwe bez wejścia na nią.

Należy podkreślić, że organ rozpoznając i rozstrzygając sprawę wniosku o wznowienie postępowania jest związany oceną mocy dowodów (art. 80 K.p.a.) i sama zmiana oceny dowodów nie może stanowić podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowienia postępowania jeżeli nie wyprowadzi się nowych i istotnych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, które podważą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przy wydaniu decyzji ostatecznej rozstrzygającej sprawę merytorycznie w trybie postępowania zwykłego (por. wyroki NSA z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2154/10 i z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 986/09).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności podniesione we wniosku o wznowienie postępowania w istocie prowadzą do podważenia oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przy wydaniu decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania orzeczenia o niezbędności wejścia na teren działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1060/11 oddalił skargę na ww. decyzję, stwierdzając, że prawidłowe jest stanowisko organów, w którym stwierdzono, że posadzka podpiwniczonej części budynku znajdująca się ok. 40 cm poniżej poziomu terenu na działce nr ewid. [...] nie nastręcza trudności technicznych, aby roboty przy pogłębieniu fundamentów wykonać z własnego terenu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1111/12 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 26 stycznia 2012 r.

Z powyższych względów brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. oraz art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. Wskazane we wniosku o wznowienie` przedmiotowego postępowania argumenty nie stanowią żadnej z przesłanek wznowienia postępowania, a zatem właściwy do wznowienia postępowania organ administracji zasadnie umorzył postępowanie, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym. Uprzednie wznowienie postępowania w sytuacji gdy we wniosku o wznowienie postępowania nie wskazano przesłanki z art. 145 § 1 K.p.a. było bowiem bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.