Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 370/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 370/16 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 2 lutego 2017 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , Sędziowie:, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Julia Szczygielska, , , Protokolant:, sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r., sprawy ze skargi L.F., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego, , , oddala skargę w całości., , , ,


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej: Kolegium Odwoławcze, organ odwoławczy) z dnia [...] czerwca 2016 r. (nr [...]) utrzymująca w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta W. decyzję Zastępcy Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr 1 w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] maja 2016 r. ([...]) odmawiającą L. F. (dalej: skarżący) przyznania zasiłku celowego na zakup żywności, odzieży, obuwia, opłacenia różnicy pomiędzy czynszem a dodatkiem mieszkaniowym, zakup biletów na komunikację miejską lub Urbancard, opłacenie wypoczynku poza W., na edukację – w zawodzie technik elektroenergetyk taboru szynowego – roczny kurs kwalifikacyjny, ewentualnie dwuletnie policealne studium w W. lub zarządzanie nieruchomościami – roczne studium policealne we W., ochronę zdrowia, sport, łączności – doładowanie do telefonu, higienę.

W uzasadnieniu wyżej opisanej decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2016 r., jak również w toku wywiadu środowiskowego skarżący wystąpił do organu pierwszej instancji o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego na oznaczone na wstępie przeznaczenia.

Z akt sprawy wynika, że skarżący ma 50 lat, jest osobą samotną, nie ma rodziny, w tym dzieci i osób zobowiązanych do alimentacji. Mieszka sam w mieszkaniu socjalnym przyznanym przez Gminę W., prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, nie pracuje (także dorywczo). Na dochód uzyskiwany przez stronę składa się dodatek mieszkaniowy - w kwocie 199,51 zł, dodatek energetyczny - w kwocie 11,09 zł. W kwietniu 2016 r. skarżący uzyskał również dochód z tytułu sprzedaży drobnych sprzętów elektronicznych - w kwocie 220 zł. W kwietniu 2016 r. W kwietniu 2016 r. uzyskał także pomoc społeczną w formie zasiłku celowego przyznanego na zakup żywności, odzieży, obuwia, karty Urbancard, doładowania do telefonu, środków czystości higieny, w łącznej kwocie 380 zł.

Strona posiada wykształcenie średnie w zawodzie mechanik maszyn i urządzeń elektronicznych.

Wydaną z upoważnienia Prezydenta W., decyzją z dnia 4 kwietnia 2016 r. orzeczono o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dnia 23 marca 2016 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że po przedstawieniu Stronie, w dniu 23 marca 2016 r. ofert pracy, skarżący odmówił jej przyjęcia podając, iż jest ona poniżej jego oczekiwań.

Strona spełniała wymagania pracodawcy w zakresie wymaganych kwalifikacji. Zaproponowane wynagrodzenie kształtowało się na poziomie pomiędzy 3000 zł a 4000 zł brutto. Była to druga, nieuzasadniona, odmowa przyjęcia oferty pracy przez skarżącego.

We wniesionym od powyższej decyzji odwołaniu, jak i w trakcie wywiadu środowiskowego, skarżący podał m.in., że podjęcie zatrudnienia za kwotę 3000 - 4000 złotych brutto miesięcznie naruszałoby jego wartości, to jest poczucie sprawiedliwości społecznej, zasad moralnych i godności oraz stanowiłoby zbyt duże obciążenie psychiczne jego świadomości.

W trakcie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego skarżący wskazał, że nie jest zainteresowany uczestnictwem w szkoleniu zawodowym "Pracownik porządkowy – konserwator", gdyż nie umożliwi ono uzyskania uprawnień zawodowych, na których mu zależy. Nie wyobraża on sobie również pomocy osobom niepełnosprawnym. Sprecyzował jednocześnie, iż jest w stanie podjąć szkolenie jedynie dla uzyskania licencji do prowadzenie pojazdów maszynowych, pilotowania samolotów i śmigłowców lub też prowadzenia biura pośrednictwa nieruchomości.

W uzasadnieniu oznaczonej na wstępie decyzji organ powołał się na art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, z którego wynika, że dopiero ustalenie, iż dana osoba przy wykorzystaniu własnych uprawnień, możliwości i zasobów, nie jest w stanie przezwyciężyć trudnych sytuacji życiowych, daje podstawę do rozważenia dalszych kryteriów uzasadniających przyznanie pomocy. Podał, iż pomoc społeczna nie jest instytucją zapewniającą stałe dochody. Zdaniem organu, skarżący nie wykorzystuje w pełni swoich możliwości i uprawnień, o czym świadczy odmowa podjęcia zatrudnienia oferowanego za pośrednictwem Powiatowego Urzędu Pracy we W.. Organ podkreślił, iż skarżący również w 2014 r., bezzasadnie odmówił podjęcia zatrudnienia, co było przyczyną utraty przez niego statusu osoby bezrobotnej w dniu 7 października 2014 r. Strona nie podejmuje żadnych starań, zaś swoją aktywność skupia wyłącznie na składaniu kolejnych wniosków o sfinansowanie wygórowanych kursów i szkoleń, które przekraczają możliwości finansowe organu. Bierna bądź roszczeniowa postawa może zaś spowodować odmowę przyznania świadczenia, bądź wstrzymanie wypłaty świadczenia, o czym mowa w art. 11 ustawy o pomocy społecznej. Organ dodał, iż jego pracownik wskazał stronie na możliwość skorzystania z ofert agencji pracy tymczasowej oraz zaproponował uczestnictwo w szkoleniu zawodowym, jednak te propozycje spotkały się z odmową ich przyjęcia.

Skarżący odwołał się od powyższej, decyzji zarzucając, iż jest "nieludzka"

i "dyskryminująca". Podał, iż jest osobą, która nie jest zdolna do "pierwszego wejścia jak i ponownego wejścia na rynek pracy". Zaznaczył, iż w dniach 11-16 grudnia 2014 r. pozostawał zatrudniony, jednak z powodu "niezapewnienia odpowiedniego wyżywienia i możliwości dojazdu do pracodawcy i do domu" nie był w stanie dalej pracować. Zaznaczył, że poszukiwał pracy lecz były to poszukiwania bezowocne. Powołując się na to, że nie posiada stałych i stabilnych dochodów pozwalających na normalne funkcjonowanie w społeczeństwie, wniósł o uchylenie decyzji.

W motywach zaskarżonej decyzji Kolegium Odwoławcze wskazało, że jednym ze świadczeń pieniężnych udzielanych w ramach pomocy społecznej jest zasiłek celowy, który może być przyznany na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególność, na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.) zwanej dalej "ustawą". Przyznanie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy, a to powoduje, że nawet przy zaistnieniu ustawowych przesłanek do jego otrzymania nie każda osoba musi go otrzymać. Należy podkreślić, że zarówno samo przyznanie, jak i wysokość ewentualnie przyznanego świadczenia, zależą od uznania organu wydającego decyzję.

Przyznanie stronie pomocy pieniężnej (jej rodzaj, wysokość oraz okres, na który ma być przyznana) uzależnione jest przy tym tylko od sytuacji materialnej strony i jej żądań, bowiem rozpatrując wniosek o przyznanie zasiłku celowego organ pomocy społecznej musi także kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy, to znaczy koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Jednocześnie, art. 4 ustawy nakłada na osoby korzystające z pomocy społecznej obowiązek współdziałania z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej. Brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (art. 11 ust. 2 ustawy). Jeżeli zatem osoba pobierająca świadczenia z opieki społecznej nie wykonuje tego obowiązku, nie występuje podstawowa przesłanka udzielenia pomocy takiej osobie ze środków publicznych. Organy pomocy społecznej nie wyręczają obywatela z obowiązku utrzymywania się w trudnej życiowo sytuacji, ale wymagają od niego aktywności w pokonywaniu niepomyślności życiowych. Brak aktywności ze strony zainteresowanego uprawnia organ do powstrzymania się od udzielenia pomocy. Pomoc przyznawana na gruncie ustawy o pomocy społecznej ma charakter jedynie czasowy i zakłada wykształcenie odpowiednich podstaw u osób z niej korzystających w celu pokonania życiowych trudności. Nie może ona zamieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania dla osób o nią występujących i w żadnym razie nie może się prowadzać do prostego rozdawnictwa świadczeń i wykształcania nieprawidłowych nawyków.

Zdaniem Kolegium uzasadnione jest stwierdzenie, że bierna bądź roszczeniowa postawa podmiotów objętych pomocą społeczną może spowodować odmowę przyznania świadczenia bądź wstrzymania wypłaty świadczenia, o czym mowa w przepisach art. 11 i art. 106 ustawy.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy organ odwoławczy uznał, iż odmowa przyznania wnioskowanych świadczeń, w uznaniu Kolegium, była w pełni uzasadniona. Skarżący jest bowiem osobą zdrową, w wieku produkcyjnym, posiadającą kwalifikacje zawodowe i zdolną do podjęcia pracy. Odmówił on jednak podjęcia zatrudnienia, podając przy tym nieracjonalne - z obiektywnego punktu widzenia - tego powody. Kolegium z urzędu posiada przy tym wiedzę, iż odmowa ta jest tylko jednym z przejawów postawy strony polegającej na całkowitym braku chęci współdziałania z organem pomocy społecznej w celu poprawy swojej sytuacji życiowej. Potwierdzają to nadto oświadczenia skarżącego złożone w toku wywiadu środowiskowego. Świadczą one o nadmiernie wygórowanych oczekiwaniach i niezrozumieniu zasad przyznawania pomocy społecznej. Strona, będąc bowiem osobą nieosiągającą żadnego stałego dochodu, winna przede wszystkim podjąć jakiekolwiek zatrudnienie, a tym bardziej zaproponowane jej zatrudnienie, zgodne z jej kwalifikacjami i zapewniające wynagrodzenie znacznie powyżej minimalnego poziomu. Zachowanie skarżącego przejawiające się również odmową uczestnictwa w zaproponowanym kursie zawodowym, odmową skorzystania z ofert biur pośrednictwa pracy i stawianiem, nierealnych pod kątem możliwości finansowych organu pierwszej instancji, żądań dofinansowania do wybranych przez siebie kursów i szkoleń, skutkuje zaś tym, iż to on sam "pozbawia się" stałych i stabilnych dochodów, co jego zdaniem uzasadnia przyznanie mu wnioskowanej pomocy. W uznaniu Kolegium, bierna postawa strony ma na celu wyłącznie przerzucanie na organ pomocowy ciężaru jego utrzymania. Przyznanie wnioskowanych świadczeń jest po części również nieuzasadnione z tego powodu, iż zgłaszane przez skarżącego potrzeby nie są niezbędnymi potrzebami bytowymi.

Zasiłek celowy może być bowiem przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust 1 i ust. 2 ustawy). Istotą zasiłku celowego jest zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej, a zatem takiej, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życie lub zdrowie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2008 r., I OSK 1451/07, LEX nr 489096). Świadczenie to przyznawane jest zatem na określony cel, nie zaś na określony okres, ma charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. W świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego takimi potrzebami skarżącego bez wątpienia nie są: zakup biletów na komunikację miejską lub Urbancard, opłacenie wypoczynku poza W., dofinansowanie edukacji - technik elektroenergetyk taboru szynowego - roczny kurs kwalifikacyjny ewentualnie dwuletnie policealne studium w W. lub zarządzenia nieruchomościami - roczne studium policealne we W., sport, łączność - doładowanie do telefonu. Zaspokojenie powyższych potrzeb mogłoby doprowadzić do polepszenia sytuacji życiowej skarżącego, ale odmowa przyznania zasiłku w tym zakresie odbędzie się bez uszczerbku dla jego życia i zdrowia.

Odnosząc się do pozostałych zgłoszonych przez skarżącego żądań, Kolegium wskazało, iż zmierzają one do zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych, jednakże takie ustalenie nie przesądza, iż w każdym przypadku strona otrzymywać będzie na ich zaspokojenie pomoc społeczną w postaci zasiłku celowego. Jak już wskazywano powyżej, pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, czyli pomocniczy, dodatkowy, uzupełniający w stosunku do własnych możliwości, zasobów, pomocy ze strony bliskich tych osób, które o pomoc się ubiegają. Pomoc społeczna ma jedynie wspierać osoby i rodziny w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych i to tylko w zakresie zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych. Dlatego osoby wnioskujące o pomoc nie mogą oczekiwać, że zostanie im udzielona pomoc finansowa zawsze wtedy, gdy o nią wnioskują i zawsze w wysokości, o którą występują. Fakt, iż skarżący otrzymał zasiłek celowy m.in. na zakup żywności, odzieży, obuwia, karty Urbancard, doładowania do telefonu, środków czystości higieny, w kwietniu 2016 r. nie oznacza - z ww. powodów - iż pomoc będzie udzielana jej na ten cel systematycznie. Z powyższych powodów odmowa udzielenia zasiłku celowego także w tym zakresie była w pełni zasadna.

W skardze na powyższą decyzję L. F. zarzucił zaskarżonej decyzji stronniczość, pominięcie definicji "minimum socjalnego i minimum egzystencji". Zdaniem skarżącego decyzje obu instancji "są nieludzkie i dyskryminujące oraz niezgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Ponadto wniósł o uznanie, że wydane w sprawie decyzje uniemożliwiają mu korzystanie z uprawnień, zasobów i możliwości oraz wywiązywania się z obowiązków wobec państwa i społeczeństwa.

W przedmiocie dofinansowania kursów kwalifikacyjnych skarżący przedstawił wyliczenia ustalonego przez niego i przez państwo dochodu z tytułu hipotetycznie podjętej przez skarżącego pracy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana, nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., utrzymująca w mocy decyzję Zastępcy Kierownika Terenowej Pracy Socjalnej nr 1 w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. odmawiającego przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup żywności, odzieży, obuwia, opłacenia różnicy pomiędzy czynszem a dodatkiem mieszkaniowym, zakup biletów na komunikację miejska lub Urbancard, opłacenie wypoczynku pod W., na edukację – w zawodzie technik elektroenergetyk taboru szynowego – roczny kurs kwalifikacyjny, ewentualnie dwuletnie policealne we W., ochronę zdrowia, sport, łączność doładowanie do telefonu, higienę.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. – o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.; dalej ustawa), który to akt określa rodzaje świadczeń z pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania.

Jedną z form pomocy przewidzianą w tej ustawie jest pomoc finansowa w formie zasiłku celowego.

Zasiłek taki, w myśl art. 39 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Z powołanego przepisu wynika – jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – że rozstrzygnięcie o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Oznacza to, co już niejednokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, że sam fakt spełniania ustawowych kryteriów nie skutkuje automatycznym przyznaniem go osobie zainteresowanej. Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienia osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1) ustawy. Jej zadaniem jest wyłącznie wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 ustawy) a nie całkowite wyręczanie tych osób w ich aktywności zmierzającej do poprawy swojej sytuacji bytowej.

Nie każde więc świadczenie, nawet jeśli mieści się w zadaniach i celach pomocy społecznej może zostać udzielone. Zwłaszcza, że możliwości finansowe ośrodków pomocy społecznej nie są nieograniczone.

W odniesieniu do rozpoznawanej sprawy odnotować trzeba, że skarżący jest osobą samotną, nie ma rodziny w tym dzieci i osób zobowiązanych do alimentacji. Mieszka sam w mieszkaniu socjalnym przyznanym przez Gminę W., prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Skarżący jest osobą zdrową, w wieku produkcyjnym (50 lat), posiada wykształcenie średnie w zawodzie mechanik maszyn i urządzeń elektronicznych, nie pracuje, nie posiada statusu osoby bezrobotnej (ani poszukującej) ponieważ odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcie propozycji odpowiedniego zatrudnienia (dwukrotnie).

Podejmując zakwestionowane w sprawie rozstrzygnięcie organ wskazał, że skarżący odmówił podjęcia zatrudnienia podając przy tym nieracjonalne – z obiektywnego punktu widzenia - tego powody. Kolegium podniosło, że z urzędu posiada przy tym wiedzę , iż odmowa ta jest tylko jednym z przejawów postawy strony polegającym na całkowitym braku chęci współdziałania z organem pomocy społecznej w celu poprawy swojej sytuacji życiowej. Potwierdzają to nadto oświadczenia skarżącego złożone w toku wywiadu środowiskowego. Świadczą one o nadmiernie wygórowanych oczekiwanych i niezrozumiałych zasad przyznania pomocy społecznej. Skarżący będąc bowiem osobą nieosiągająca żadnego stałego dochodu, winien przede wszystkim podjąć jakiekolwiek zatrudnienie, a tym bardziej zaproponowanie mu, zgodnie z jego kwalifikacjami i zapewniające wynagrodzenie znacznie powyżej minimalnego poziomu. Zachowanie skarżącego przejawiające się również odmową uczestnictwa w zaproponowanym kursie zawodowym, odmowę skorzystania z ofert biur pośrednictwa pracy i stosowaniem, oferowanych pod kątem możliwości finansowych organu pierwszej instancji, żądań dofinansowania do wybranych przez siebie kursów i szkoleń, skutkuje zaś tym, iż to on sam "pozbawia się" stałych i stabilnych dochodów co jego zdaniem uzasadnia mu wnioskowanej pomocy. W uznaniu Kolegium, bierna postawa skarżącego ma na celu wyłącznie przerzucenie na organ pomocy ciężaru jego utrzymanie.

Wobec powyższego prawidłowo jawi się ocena organu, że skarżący nie wykazuje aktywności w dążeniu do poprawy swojej sytuacji życiowej.

Sąd podziela stanowisko organu, że zakup biletów na komunikację miejską lub Urbancard, opłacanie wypoczynku poza W., dofinansowanie edukacji - technik elektroenergetycznych taboru szynowego – roczny kurs kwalifikacyjny ewentualnie dwuletnie policealne studium w W. lub zarządzania nieruchomościami – roczne studium policealne we W., sport, łączność – doładowanie do telefonu nie są niezbędnymi potrzebami bytowymi. W rozumieniu art. 39 ust. 1 ustawy a tylko w tym celu może to świadczenie zostać przyznane. Wprawdzie pojęcie "niezbędnej potrzeby bytowej" jest niedookreślone a wymienione w ust. 2 ww. artykułu potrzeby mają charakter przykładowy jednakże nie budzi wątpliwości sądu, że potrzeby, o których mowa w tym przepisie to minimalne potrzeby życiowe, których zaspokojenie jest niezbędne dla codziennej egzystencji jednostki w warunkach nienaruszających godności człowieka. Nie będą to więc potrzeby, które wiążą się wyłącznie z podniesieniem komfortu , czy też standardów życiowych osoby ubiegającej się o przyznanie świadczeń. Sąd także podziela stanowisko organu, że pozostałe zgłoszone przez skarżącego żądania jak: zakup żywności, odzieży, obuwia, środków czystości i higieny, zmierzają do zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych.

Okoliczność ta nie oznacza jednak, że organ pomocy społecznej jest zobligowany do przyznania wnioskowanego zasiłku. Nie jest bowiem rolą organu pomocy społecznej ponoszenie wszelkich kosztów związanych z funkcjonowaniem jednostki w społeczeństwie, ale wyłącznie doraźna pomoc w przezwyciężaniu trudnej sytuacji życiowej w jakiej się ona znalazła, a której nie może przezwyciężyć przy wykorzystaniu własnych możliwości i środków. Zauważenia wymaga fakt, że skarżący otrzymał zasiłek celowy m.in. na zakupu żywności, odzieży, obuwia, środków czystości, karty Urbancard w kwietniu 2016 r. - (w łącznej wysokości 380 zł).

W tym stanie sprawy zdaniem Sądu zaskarżona decyzja oraz decyzja pierwszoinstancyjna wydana została zgodnie z obowiązującym prawem. Nie można im zatem skutecznie postawić zarzutu arbitralności przy rozstrzygnięciu sprawy.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.