Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 927/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 87, art. 88, art. 86
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: st.sekr.sąd.Bernadetta Krztoń po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy z wniosku M. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody P. z dnia [...]r. nr [...] -postanawia- odrzucić wniosek


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu odwołania M.M., decyzjąz dnia [...]nr [...]Wojewoda działając na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2 i art. 146 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy [ Dz.Ust. Nr 99 poz. 1001 ] w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f i art. 23 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu [ t.jedn. z 2003 r. Nr 58 poz. 514 z późn.zm. ] oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...]r. nr [...] stanowiącą o uchyleniu decyzji Starosty S. z dnia [...]r. nr [...] wydanej w przedmiocie uznania strony za osobę bezrobotną od dnia 4.04.2001 r. i przyznania prawa do zasiłku od dnia 12.04.2001 r. oraz o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną od dnia 4.04.2001 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku.

Decyzja ta została doręczona M.M. w dniu 25.06.2004 r. , a odebrał ją w imieniu wnioskodawczym dorosły domownik T.L.{ ojciec }.

W dniu 17.10.2004 r. { data nadania przesyłki w Urzędzie Pocztowym w R. } M.M. zwróciła się do Wojewody z prośba o przywrócenie terminu do " odwołania się " od decyzji tego organu, naprowadzając w jej motywach, iż w chwili upływu terminu do wniesienia " odwołania " tj. w dniu 27.07.2004 r. przebywała w Irlandii. Do Irlandii wyjechała ona w dniu 4.06.2004 r. w poszukiwaniu pracy za pośrednictwem Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. Podjęła tam zatrudnienie jednakże z uwagi na zły stan zdrowia musiała powrócić do kraju w dniu 4.09.2004 r.

Na rozprawie w dniu 22.02.2005 r. M.M.. wyjaśniła, że z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wystąpiła dopiero po upływie przeszło miesiąca od dnia powrotu do kraju, ponieważ nie była świadoma, iż termin ten podlega przywróceniu. Nie potrafiła ona sprecyzować daty uzyskania wiedzy dotyczącej tej materii, dodając iż o powyższym dowiedziała się od znajomej w okresie poprzedzającym wystąpienie z wnioskiem.

Bazując na tych ustaleniach Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Instytucja przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej { wniesienia skargi } ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminu procesowego, wówczas gdy strona nie ponosi winy za zaistniałe uchybienie. Normują ją przepisy art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz.Ust. Nr 153 poz. 1270 z późn.zm. ], zwanej dalej w skrócie p.s.a. Zgodnie z powołanymi przepisami prawa skuteczność wniosku o przywrócenie uchybionego terminu uzależniona jest od braku winy w jego uchybieniu, spowodowania w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i równoczesnego ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonania czynności uchybionej.

Mając na uwadze powyższe uwarunkowania, w okolicznościach badanej sprawy należy zauważyć, iż wnioskodawczym występując o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie dochowała powyższych wymogów.

Po pierwsze bowiem, zgodnie z jej twierdzeniami, jeżeli przeszkodę tamującą jej możliwość dochowania prawem przewidzianego terminu do wniesienia skargi utożsamiać należy z jej pobytem za granicą, to zasadnie można stwierdzić, że przeszkoda ta ustała w dniu 4.09.2004 r. tj. w dniu jej powrotu do Polski. Wystąpienie zatem z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi dopiero w dniu 17.10.2004 r., a zatem po upływie przeszło miesiąca, stanowi jednoznacznie o nie zachowaniu prawem przewidzianego 7 dniowego terminu do wystąpienia z wnioskiem { art. 87 § 1 p.s.a.}, a tym samym o spóźnionym wystąpieniu z tym wnioskiem, konsekwencją czego jest jego odrzucenie { art. 88 p.s.a. }.

Po drugie zaś należy zauważyć, iż wnioskodawczym nie dopełniła również wymogu zawartego w art. 87 § 4 p.s.a. , jako że występując z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie dokonała czynności, która winna była dokonać w terminie tj. nie wystąpiła równocześnie ze skargą.

Ubocznie należy także podnieść, iż zaistniała zwłoka w wystąpieniu z przedmiotowym wnioskiem stanowi o braku należytej staranności ze strony wnioskodawczym, która twierdząc że sprawa ta posiada dla niej priorytetowe znaczenie, nie podjęła bezzwłocznie po powrocie do kraju żadnych starań, aby uzyskać wiedzę odnoszącą się do możliwości ubiegania się o przywrócenia terminu do wystąpienia ze skargą.

W tym stanie rzeczy działając na podstawie powołanych wyżej przepisów prawa należało postanowić jak w sentencji.