Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 301/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 2a, art. 22, art. 28
journal: Dz.U. 2019 poz 2407
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję. dc


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 4, art. 13a ust. 1, art. 22 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2407) – dalej: p.p.w.d.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...] o odmowie przyznania M.D. prawa do świadczenia wychowawczego na córkę V.D.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z dnia 6 stycznia 2021 r., złożonym w formie dokumentu elektronicznego, M.D. wystąpił do Centrum Świadczeń Socjalnych w Ł. o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na córkę V.D., na okres 2019/2021.

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia wskazując, iż prawo do świadczenia wychowawczego na V.D. zostało już przyznane drugiemu z rodziców- S.R., na okres od dnia 1 lipca 2019 r. do 31 maja 2021 r.

Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie, w którym wskazał, że od dnia 10 listopada 2020 r. córka zamieszkuje wspólnie z nim pod adresem – Ł., ul. A 28/[...] i pozostaje na jego wyłącznym utrzymaniu. Zmiana miejsca zamieszkania córki wynika ze złożonego do organów ścigania, zawiadomienia o podejrzeniu znęcania się nad córką przez jej matkę S.R.. Aktualnie postępowanie w powyższym przedmiocie toczy się w Prokuraturze. Niezależnie od powyższego, celem zabezpieczenia interesów córki skarżący wystąpił do Sądu Rodzinnego w Ł. z wnioskiem o ustalenie miejsca pobytu dziecka przy ojcu. Sprawa pozostaje w toku. Skarżący wyjaśnił również, że od listopada 2020 r. matka dziecka nie ma żadnego kontaktu z córką i nie przekazuje pobieranego świadczenia wychowawczego.

Celem potwierdzenia podniesionej w odwołaniu argumentacji skarżący w dniu 11 lutego 2021 r załączył do akt administracyjnych sprawy kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. – W. w Ł. [...] Wydziału Rodzinnego i Nieletnich z dnia [...] r. , [...] o przekazaniu sprawy w przedmiocie władzy rodzicielskiej nad małoletnią V.D., zgodnie z właściwością miejscową do Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł. [...] Wydziału Rodzinnego i Nieletnich oraz kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł. [...] Wydziału Rodzinnego i Nieletnich z dnia [...] r.., [...] o ustanowieniu dla małoletniej V.D. kuratora, celem reprezentowania praw małoletniej V.D. w postępowaniu karnym nadzorowanym przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej Ł.-P., sygn. akt [...], o czyn zabroniony z art. 207 § 1a k.k. popełniony na szkodę małoletniej V.D.

Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. p.p.w.d. celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie to, jak wynika z art. 4 ust. 2 p.p.w.d. 2. przysługuje: 1) matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a, albo 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu opiekuna faktycznego, albo 3) opiekunowi prawnemu dziecka, albo 4) dyrektorowi domu pomocy społecznej. Ponadto Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 22 p.p.w.d. w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. W przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego przez rodzica, opiekuna prawnego dziecka lub opiekuna faktycznego dziecka drugi rodzic, opiekun prawny dziecka lub opiekun faktyczny dziecka złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy ustala kto sprawuje opiekę i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem. Przepisy art. 15 ust. 2 i 3 stosuje się.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy wskazał, iż z ustalonego stanu faktycznego wynika, że na dzień złożenia przez skarżącego przedmiotowego wniosku opieka nad małoletnią V.D. była sprawowana przez oboje rodziców. Tym samym wobec wcześniejszego przyznania świadczenia wychowawczego matce dziecka, brak jest możliwości przyznania wnioskowanego świadczenia ojcu dziecka. Jak wynika bowiem z treści powołanego wyżej art. 22 w przypadku, gdy opieka nad dzieckiem jest sprawowana przez oboje rodziców, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek.

Odnosząc się do zarzutów wniesionego odwołania Kolegium wskazało, że skarżący nie dysponuje żadnymi dokumentami potwierdzającymi aktualną sytuacje prawna dziecka. Nawet jeżeli przyjąć, że zawarte w odwołaniu twierdzenia skarżącego są prawdziwe, to i tak koniecznym jest zakończenie prowadzonych postępowań zarówno w Prokuraturze, jaki w Sądzie Rodzinnym. Dopiero korzystne dla skarżącego, zakończenie powyższych postępowań, w wyniku których miejsce zamieszkania V.D. ustalone zostanie w miejscu zamieszkania ojca, będzie skutkowało stwierdzeniem, że skarżący spełnia ustawowe warunki przyznania świadczenia wychowawczego.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.D. ponowił argumentacje, co do rzeczywistego miejsca zamieszkania małoletniej V.D., daty od której córka zamieszkuje wraz z nim, jak również sytuacji rodzinnej dziecka, w tym faktu podejrzenia znęcania się matki nad córką, braku kontaktu córki z matką od listopada 2020 r. oraz nieprzekazywania pobieranego przez S.R. świadczenia wychowawczego na córkę. Skarżący wyjaśnił, że złożony przez niego wniosek do Sądu Rodzinnego o ustalenie miejsca pobytu córki, nie dotyczył zgody na zamieszkiwanie dziecka wraz z nim, a dotyczył przyznania prawa do podejmowania samodzielnych decyzji dotyczących córki. Wyjaśnił, że posiada prawa rodzicielskie i nie został ich nigdy pozbawiony. Podkreślił także, że w jego ocenie po otrzymaniu informacji o sytuacji rodzinnej dziecka organy administracji zobowiązane były do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, który pozwoliłby na ustalenie które z rodziców rzeczywiście sprawuje opiekę nad dzieckiem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu 26 sierpnia 2021 r. obecny na rozprawie M.D. popierał wniesiona skargę. Skarżący złożył do akt sprawy kserokopie odpisu postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. – Śródmieścia w Ł. [...] Wydziału Rodzinnego i Nieletnich z dnia [...] r., sygn. akt [...] o pozbawieniu S. R. władzy rodzicielskiej nad małoletnią V.D. Skarżący oświadczył nadto, że zostało mu przyznane świadczenie wychowawcze na córkę na okres 2021/2022.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325)- dalej: p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit.a) , naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Rozpoznając przedmiotową skargę w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi M.D. uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. orzekającą o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na córkę V.D. od dnia 1 stycznia 2021 r.

Natomiast podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2407) – dalej: p.p.w.d.

Jak wynika z uzasadnienia kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia negatywne rozpatrzenie żądania skarżącego z dnia 6 stycznia 2021 r. wynika z dokonanych przez organy administracji ustaleń, co do faktu wcześniejszego przyznania przedmiotowego świadczenia wychowawczego na V.D. matce dziecka - S.R., na okres od dnia 1 lipca 2019 r. do 31 maja 2021 r. Powyższe, stosownie do powołanego art. 22 p.p.w.d., obligowało organy do odmowy przyznania stronie skarżącej wnioskowanego świadczenia.

Wskazać na wstępie należy, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 p.p.w.d. celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze przysługuje: 1) matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a, albo 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu opiekuna faktycznego, albo 3) opiekunowi prawnemu dziecka, albo 4) dyrektorowi domu pomocy społecznej (art. 4 ust. 2 p.p.w.d.). Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 2a p.p.w.d. w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego.

Zawarta w powołanym przepisie art. 4 ust. 1 p.p.w.d. norma wprost określa cel wprowadzenia przez prawodawcę świadczenia wychowawczego, które to świadczenie ma na celu "częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych." Intencje ustawodawcy w powyższym zakresie potwierdza uzasadnienie do rządowego projektu ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (druk VIII.216), gdzie wskazano, że "celem projektowanej ustawy jest przede wszystkim pomoc finansowa kierowana do rodzin wychowujących dzieci. Rodziny wychowujące potomstwo będą mogły otrzymać nowe świadczenie wychowawcze. Świadczenie skierowane będzie do rodzin wychowujących dzieci do 18. roku życia. Proponowane rozwiązanie ma zmniejszyć obciążenia finansowe rodzin związane z wychowywaniem dzieci, a tym samym zachęcać do podejmowania decyzji o posiadaniu większej liczby dzieci." W uzasadnieniu projektu podniesiono nadto, że "istotą wprowadzanych projektowaną ustawą regulacji jest objęcie świadczeniem wychowawczym możliwie jak najszerszego zakresu osób posiadających na swoim utrzymaniu dzieci, realizując tym samym podstawowy cel, tj. wsparcie ekonomiczne rodzin, w szczególności tych zagrożonych ubóstwem, oraz częściowe pokrycie wydatków rodziców lub opiekunów dzieci z tytułu wysokich kosztów ich wychowania i wykształcenia." Podkreślić należy, że zgodnie z wypracowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, które Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, użyte przez ustawodawcę pojęć takich jak: "wydatki", "opieka", "zaspokojenie potrzeb", charakteryzują faktyczne działania, odwołujące się do ich rzeczywistego ponoszenia lub realizowania przez podmioty uprawniony do świadczenia wymienione w art.4 ust. 2 p.p.w.d. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że podmiot, który wnosi o wypłatę tego świadczenia musi sprawować nad dzieckiem faktyczną rzeczywistą opiekę, uczestniczyć w jego wychowywaniu, czy też zaspokajać potrzeby życiowe podopiecznego, a jednym z wyznaczników sprawowania faktycznej opieki nad dzieckiem jest niewątpliwie wspólne zamieszkiwanie z nim (por. wyroki NSA z 16 czerwca 2020 r., I OSK 2001/19; z 9 lipca 2020 r., I OSK 3053/19; z 23 lipca 2020 r., I OSK,3123/19; wyrok WSA w Gliwicach z 24 lutego 2021 r., II SA/Gl 1233/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie przedmiotowego świadczenia, zarówno skarżący, jak i matka dziecka – S.R. posiadali pełnie praw rodzicielskich względem małoletniej V.D.. Ponadto jak wynika z ustaleń faktycznych sprawy nie zostało wydane orzeczenie sądu o ustaleniu opieki naprzemiennej nad dzieckiem, co oznacza, że w sprawie nie znajdował zastosowania przepis art. 5 ust. 2a p.p.w.d.

Dalej wskazać należy, że konsekwencją uznania, że świadczenie wychowawcze powinno wiązać się z faktycznym wychowywaniem dziecka, jest regulacja kwestii zbiegu prawa do świadczenia wychowawczego zawarta w art. 22 p.p.w.d., zgodnie z którym w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. W przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego przez rodzica, opiekuna prawnego dziecka lub opiekuna faktycznego dziecka drugi rodzic, opiekun prawny dziecka lub opiekun faktyczny dziecka złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy ustala kto sprawuje opiekę i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem. Przepisy art. 15 ust. 2 i 3 stosuje się.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż objęte skargą rozstrzygnięcie uznać należy, za co najmniej za przedwczesne.

Niewątpliwie, jak wynika z przywołanego wyżej art. 22 p.p.w.d., stanowiącego podstawę prawną negatywnego rozpatrzenia żądania skarżącego, fakt wcześniejszego przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko jednemu z uprawnionych rodziców, sprawujących równocześnie opiekę nad dzieckiem, wyłącza możliwość przyznania tego świadczenia, na to samo dziecko drugiemu z rodziców, którego wniosek został złożony później. Jednakże z brzmienia analizowanego przepisu wprost wynika, iż w tym zakresie ustawodawca dał jasny prymat zasadzie, że w przypadku, gdy kilka osób wystąpi o świadczenie wychowawcze na to samo dziecko, decyduje okoliczność, kto faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. W przypadku wątpliwości w powyższym zakresie ustawodawca upoważnił organy właściwe do rozpatrywania wniosków o wypłatę tego świadczenia, do wystąpienia właściwego miejscowo kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem.

Tym samym w ocenie Sądu, wobec podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji I instancji okoliczności, wskazujących na faktyczne zamieszkiwanie V.D. z ojcem, na którego począwszy od listopada 2020 r. wyłącznym utrzymaniu dziecko pozostaje, jak również faktu nieprzekazywania ojcu dziecka pobieranego przez S.R. świadczenia wychowawczego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stosownie do treści art. 136 § 1 k.p.a., winno przeprowadzić z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Tym bardziej, że jak wynika z załączonych do skargi akt administracyjnych sprawy powyższe okoliczności nie były znane organowi I instancji. Dopiero dokładne wyjaśnienie powyższych kwestii, w drodze wywiadu rodzinnego, o którym mowa w powołanym wcześniej art. 22 p.p.w.d. pozwoliłoby, zdaniem Sądu na prawidłowe przeprowadzenie oceny, co do spełniania przez skarżącego ustawowych przesłanek uprawniających do otrzymania wnioskowanego świadczenia wychowawczego na małoletnią V.D..

Podkreślić w tym miejscu należy, iż niewyjaśnienie, pomimo powziętej przez organ odwoławczy informacji, które z rodziców dziecka faktycznie sprawuje opiekę nad małoletnią V.D. mogło doprowadzić do sytuacji, w której nie został osiągnięty ustawowy cel wypłacanego S.R. świadczenia wychowawczego, jak również do sytuacji, w której wypłacone S.R. świadczenie stanowiłoby nienależnie pobrane świadczenie, w rozumieniu art. 25 p.p.w.d.

Reasumując Sąd stwierdza, iż wobec treści odwołania skarżącego wniesionego od decyzji organu I instancji, dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. ustalenia faktyczne sprawy, jak również zgromadzony materiał dowodowy nie były wystarczające do stwierdzenia, iż stosownie do treści art. 22 p.p.w.d. strona nie przysługuje prawo do otrzymania wnioskowanego świadczenia wychowawczego, a co za tym idzie wydane przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. uznać należy za przedwczesne. Brak weryfikacji, między innymi w trybie przewidzianym w art. 22 p.p.w.d., faktycznego miejsca pobytu małoletniej V.D., zaniechanie ustalenia, które z rodziców dziecka faktycznie sprawuje nad nim opiekę stanowiło w ocenie Sądu zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 22 p.p.w.d., jak i przepisów procedury administracyjnej, w szczególności art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., do których stosowania w sprawach nieuregulowanych ustawą odsyła art. 28 ust. 1 p.p.w.d.

Rozpatrując sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. będzie zobowiązane do uwzględnienia stanowiska Sądu wyrażonego w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności do zweryfikowania podniesionej w odwołaniu od decyzji organu I instancji argumentacji skarżącego, co do faktycznego miejsca zamieszkania V.D. w dacie złożenia przedmiotowego wniosku, sprawowania przez skarżącego faktycznej opieki nad córką, jak również faktu nieprzekazywania na rzecz dziecka pobieranego przez S.R. świadczenia wychowawczego. W ocenie Sadu dopiero dokładne wyjaśnienie powyższych kwestii umożliwi rozpatrzenie odwołania skarżącego i wydanie, w zależności od wyniku dokonanych przez organ odwoławczy ustaleń, jednego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 138 § 1 i § 2 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 p 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

dc