Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2116/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Krystyna Witek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2007 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz L. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 1615 (jeden tysiąc sześćset piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Sp. [...] Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie sprawy z wniosku L. Sp. z o.o. z siedzibą w P. przeciwko S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Listwa profilowa drzwi przesuwnych" nr [...] - na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny - oddalił wniosek i przyznał uczestnikowi zwrot kosztów postępowania w sprawie.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 246 ust. 1 i 2, art. 255 ust. 1 pkt 9, 102 ust. 1, 103 ust. 1, 104 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 ze zm.) – zwaną dalej p.w.p. oraz art. 98 kpc w związku z art. 256 ust. 2 ustawy p.w.p.

Jako podstawę faktyczną decyzji Urząd Patentowy RP wskazał następujące okoliczności:

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2005 r. L. Sp. z o. o. z siedzibą w P. wystąpiła przeciwko S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Listwa profilowa drzwi przesuwnych" nr [...] na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny. Początkowo żądanie swoje oparła na art. 246 ust. 1 i 2 w związku z art. 117 ust. 1 p.w.p. Wskazywała, że przedmiotowy wzór przemysłowy nr [...] został przez firmę S. zgłoszony do ochrony w Urzędzie Patentowym RP w dniu [...] kwietnia 2003 r. za nr [...] i w dniu zgłoszenia nie spełniał zgłoszenia ustawowych warunków wymaganych zgodnie z art. 102 ust. 1 p.w.p. do rejestracji prawa do wzoru przemysłowego, a w szczególności wymogu nowości i indywidualnego charakteru postaci wytworu lub jego części. Wskazywała, że zgłaszający ujawnił w dniu zgłoszenia następujące cechy istotne przedmiotowego wzoru: listwa profilowa drzwi przesuwnych wykonana korzystnie z metalu, pokryta jest warstwą ochronną; kolor warstwy ochronnej może być dowolnie dobrany. W opisie odmiany wzoru przemysłowego zgłaszający opisał dalsze cechy: zarys ceownika w przekroju poprzecznym, przetłoczenie 1 pośrodku pionowego ramienia 2, przetłoczenie tworzy od strony zewnętrznej wgłębienie od wewnątrz wypukłość, górne - poziome ramię 3 jest wydłużone, wydłużona część 4 jest ukształtowana jako półkole, przejście 5 górnego ramienia w półokrągłą - wydłużoną część 4 ma od strony zewnętrznej zarys łukowatej wklęsłości.

Powołując się na załączoną merytoryczną analizę porównawczą obu rozwiązań wnioskodawca przeciwstawił zgłoszony w dniu [...] lipca 2002 r. za nr [...] w Urzędzie Patentowym RP wzór przemysłowy pt. "Uchwyt drzwi przesuwnych" opublikowany w dniu [...] stycznia 2004 r. w BUP nr [...]. Został on wprowadzony na rynek przez firmę L., A. D. w II połowie 2002 r., pod nazwą handlową O., a tym samym został udostępniony publicznie poprzez stosowanie i wprowadzenie do obrotu w sklepach i hurtowniach prowadzących sprzedaż wyposażenia systemów drzwi przesuwnych. Na tę okoliczność złożył dowody w postaci kilku faktur na dostawę uchwytu o nazwie handlowej O. według wzoru użytkowego [...], kopię strony tytułowej wydawnictwa " [...]" firmy L. Sp. z o. o. wraz z kopią str. 46 tego katalogu, gdzie pokazano oferty na rok 2003 - wyrób w postaci rączki O. [...] lub [...]. W ocenie wnioskodawcy dowody te stanowią o podaniu do publicznej wiadomości spornego uchwytu dla osób zajmujących się zawodowo dziedziną wytwarzania i produkcji drzwi przesuwnych. Oznacza to, że w świetle art. 103 ust. 1 p.w.p. przedmiotowy wzór przemysłowy nr [...] nie posiadał cechy nowości w dniu [...] kwietnia 2003 r. i nie powinien być zarejestrowany.

Wnioskodawca zarzucał dodatkowo, iż współtwórcy spornego wzoru przemysłowego naruszyli osobiste prawo autorskie pani A. D. jako twórcy zgłoszonego wzoru użytkowego [...] , tj. art. 117 ust. 2 ustawy p.w.p.

W odpowiedzi na wniosek uczestnik postępowania S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. przyznał wprawdzie, że w wyglądzie zewnętrznym wzór nr [...] jest nieco podobny do uchwytu drzwi przesuwnych według wzoru użytkowego [...], ale twierdził, iż porównanie chronionych cech obu wzorów wskazuje na zupełnie inne cechy stanowiące, że jest on nowy i posiada indywidualny charakter.

Wskazywał, że w przeciwstawionym zgłoszeniu wzoru użytkowego [...] chronione są cechy konstrukcyjne, a nie wygląd rączki jak w spornym wzorze [...]. Sporny wzór ma zarys ceownika, którego górne ramię jest przedłużone w postaci półkola, zaś w przeciwstawionym wzorze przedłużenie ramienia nie ma zarysu półkola. Rączka wg spornego wzoru w pionowym ramieniu ma przetłoczenie podczas, gdy pionowe ramię we wzorze [...] ma jednostronne wgłębienie. Jego zdaniem analiza wskazanych cech wskazuje na różnice we wszystkich chronionych cechach wzorów.

Odnosząc się do zarzutu braku indywidualnego charakteru w spornym wzorze [...] wskazywał, że pełni on rolę elementu wykończeniowego drzwi przesuwnych, zaś uchwyt według przeciwstawionego wzoru użytkowego [...] pełni rolę konstrukcji co powoduje, że rozwiązanie według spornego wzoru wywołuje inne wrażenie na przeciętnie zorientowanym użytkowniku i świadczy o indywidualnym charakterze tego rozwiązania.

Ponadto podnosił, iż jego wzór przemysłowy został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] kwietnia 2003 r., zaś publikacja przeciwstawionego wzoru użytkowego nastąpiła w dniu [...] stycznia 2004 r. Wywiódł stąd, że bezzasadny jest zarzut braku nowości z powodu wcześniejszego podania do wiadomości powszechnej. Oceniając dowody wnioskodawcy w postaci faktur stwierdził, że nie wynika z nich jakiego rodzaju wzoru dotyczą, jak i nie świadczą o braku nowości spornego wzoru.

Na rozprawie przed Kolegium Orzekającym wnioskodawca podnosił dodatkowo, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt. 3 i art. 117 ust. 2 ustawy pwp zostały naruszone prawa osobiste pani A. D. jako twórcy przeciwstawionego i zgłoszonego wcześniej do Urzędu Patentowego wzoru użytkowego nr [...]. Dowodził również, że różnica między spornym wzorem przemysłowym [...], a zgłoszonym do ochrony wzorem użytkowym [...] polega tylko na nazewnictwie, użyto wprawdzie innej terminologii, ale rozwiązania są niemal identyczne, różniąc się tylko niewidocznym wygarbieniem.

Uczestnik postępowania zarzucał, iż wnioskodawca nie przedstawił dowodów potwierdzających udostępnienie publiczne spornego wzoru przed zgłoszeniem go do Urzędu Patentowego RP, czyli [...] kwietnia 2003 r. Ocenił, że faktury załączone do sprzeciwu nie wykazują żadnego powiązania z konstrukcją, ani z poszczególnymi elementami konstrukcji. Podnosił, że pomiędzy wzorami istnieje co najmniej sześć różnic:

1. wydłużone ramię ceownika według wzoru [...] jest ukształtowane jako półkole, co wynika z opisu i jest dokładnie widoczne na rysunku, podczas gdy wydłużone ramię uchwytu wnioskodawcy jest wygięte "łukowato", co potwierdza opis, zastrzeżenia i rysunki zgłoszenia [...];

we wzorze [...] przejście wydłużonego ramienia ceownika w półokrągłą część ma od strony zewnętrznej zarys "łukowatej wklęsłości", podczas gdy wydłużone ramię ceownika na odcinku łączącym się z łukowatym wygięciem przybiera postać linii ukośnej;

pionowa ścianka ceownika rozwiązania według wzoru [...] ma pośrodku przetłoczenie, co od wewnątrz tworzy liniową wypukłość a od zewnątrz liniową wklęsłość, podczas gdy w pionowym ramieniu ceownika uchwytu wnioskodawcy jest tylko wgłębienie od strony zewnętrznej. Jest to bardzo istotna różnica estetyczna mająca także konsekwencje praktyczne, ponieważ wybranie materiału występujące w ceowniku wnioskodawcy osłabia wytrzymałość materiału i powoduje pękanie uchwytów;

wzdłużna ścianka ceownika, po przeciwnej stronie wydłużonego ramienia w uchwycie według wzoru [...] jest od wewnątrz ścięta ukośnie, podczas gdy odpowiadająca jej ścianka w uchwycie wnioskodawcy jest zakończona zaczepem;

usytuowana po przeciwnej stronie ścianki z zaczepem ścianka poprzeczna ceownika w uchwycie według wzoru [...] jest gładka, natomiast odpowiadająca jej ścianka w uchwycie wnioskodawcy jest zaopatrzona w układ wzdłużnych rowków i garbów;

dolna ścianka ceownika w uchwycie według wzoru [...] jest nachylona ukośnie do podłoża, podczas gdy odpowiadająca jej ścianka w uchwycie firmy wnioskodawcy przebiega poziomo.

Wskazane różnice powodują, iż listwa według wzoru przemysłowego [...] jest zdecydowanie różnym rozwiązaniem w stosunku do rozwiązania według zgłoszenia [...], a nie rozwiązaniem identycznym w rozumieniu art.102 p.w.p. Różnica w zakresie wielu istotnych cech porównywanych rozwiązań stanowi o istnieniu innego zespołu tych cech, a zatem o innym przedmiocie tych rozwiązań.

Podnosił, że wnioskodawca dokonując porównania rozwiązań także nie stwierdzał ich identyczności, a tylko podobieństwo, zaś porównanie spornych wzorów przez niego jest całkowicie błędne i nierzetelne. Zarzucał, że treść opisu i zastrzeżeń zgłoszenia [...] potwierdza np., że wzór według tego zgłoszenia nie posiada przypisywanej mu cechy: w miejscu "wzdłużnie wyprofilowany na zewnętrznej powierzchni kanał 5 nie posiada w rozwiązaniu [...] "przetłoczenia" charakterystycznego dla rozwiązania [...] (występuje tu "kanał"). Brak także charakterystycznej dla wzoru przemysłowego "wypukłości" od strony "wewnętrznej".

W jego ocenie zespół oryginalnych i indywidualizujących cech rozwiązania wzoru [...] wywołuje na zorientowanym użytkowniku odmienne wrażenie i bez trudu odróżni je od rozwiązania przeciwstawionego przez wnioskodawcę.

Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego oddaliło wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Listwa profilowa drzwi przesuwnych" nr [...].

Na wstępie oceniło, iż bezzasadny jest zarzut naruszenia praw osobistych p. A. D. na podstawie art. 8 ust. 1 pkt. 3 i art. 117 ust. 2 ustawy p.w.p., z uwagi na rozstrzyganie tego rodzaju sporów przez sądy.

Przyznało, że nie budzi wątpliwości interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji na wzór przemysłowy "Listwa profilowa drzwi przesuwnych" w sytuacji, gdy uprawniony z prawa z rejestracji dokonał zgłoszenia wzoru użytkowego w Urzędzie Patentowym nr [...] pt. " Uchwyt drzwi przesuwnych " wcześniej, tj. w dniu [...] lipca 2002 r.

Oceniło, że oddalenie wniosku o unieważnienie wzoru uprawnionego nastąpiło z uwagi na nie udowodnienie przez wnioskodawcę braku spełnienia ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa z rejestracji wzoru przemysłowego (art. 117 w związku z art. 89 ust.1 p.w.p.). W całości podzieliło pogląd uprawnionego, że sporny wzór ma zarys ceownika, którego górne ramię 3 jest wydłużone, a wydłużona część 4 jest ukształtowane jako półkole. Natomiast w przeciwstawionym wzorze [...] przedłużenie ramienia nie ma zarysu półkola, natomiast jest łukowato wygięta wzdłużna listwa 7. Rączka w pionowym ramieniu spornego wzoru ma przetłoczenie 1, a pionowe ramię we wzorze [...] ma jednostronne wgłębienie /kanał 5/. Ponadto są garby 10 i rowki 9 oraz występ 6, których nie ma sporny wzór przemysłowy.

Powyższe różnice powodują, że listwa według wzoru przemysłowego [...] jest zdecydowanie innym rozwiązaniem w stosunku do rozwiązania według zgłoszenia [...], którego nie można traktować jako rozwiązania identycznego w stosunku do rozwiązania według spornego wzoru przemysłowego [...] w rozumieniu art. 103 ust. 1 p.w.p. Sporny wzór przemysłowy różni się od przeciwstawionego zdecydowanie istotnymi nowymi cechami jak: linii, konturów, kształtów, kolorystyką i materiałem - art. 102 ust. 1 p.w.p.

Ponadto sporny wzór przemysłowy, w ocenie Kolegium Orzekającego, odznacza się zdecydowanie indywidualnym charakterem wywołującym odmienne wrażenie na zorientowanym użytkowniku w stosunku do przeciwstawionego wzoru przemysłowego (art. 104 ust. 1 p.w.p.).

Urząd Patentowy stwierdził także za uprawnionym, że z analizy przedstawionych rozwiązań wynika, że we wzorze użytkowym podane są ochronne cechy konstrukcyjne, a nie wygląd rączki jak w spornym wzorze przemysłowym. Wskazał, że gdyby nawet było identyczne z tym wzorem, to zostało opublikowane później, tj. w dniu [...] stycznia 2004 r.

Odnosząc się do złożonych przez wnioskodawcę faktur: a/ nr [...] z dnia [...] września 2002 r., b/ nr [...] z dnia [...] października 2002 r., c/ nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r., d/ nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. Urząd Patentowy ocenił, że nie stanowią skutecznego dowodu wobec braku powiązania z istotnymi cechami całego spornego rozwiązania ani z poszczególnymi jego elementami. Także powołany jako dowód katalog firmy L. Sp. z o. o. (strona tytułowa wydawnictwa "[...]") oraz kopia str. 46 tego katalogu, gdzie pokazano oferowany na rok 2003 wyrób w postaci rączki O. [...] lub [...] nie świadczy o ujawnieniu wcześniej spornego rozwiązania, bowiem brak jest na nim daty wskazującej na to, że pochodzi on sprzed daty zgłoszenia przedmiotowego wzoru użytkowego. Dodatkowo stwierdził, że gdyby nawet przyjąć hipotetycznie wcześniejsze jego ujawnienie, to i tak jego rozwiązanie zdecydowanie różni się merytorycznie od rozwiązania będącego przedmiotem sporu.

Urząd Patentowy ocenił, że podane poglądowo zdjęcie (w lewym dolnym rogu) na stronie 46 tego katalogu o symbolu O. [...] lub/or [...] rączka grip strip - nie posiada takich istotnych cech jak "zarys ceownika z przetłoczeniem 1 pośrodku pionowego ramienia 2, przy czym przetłoczenie 1 od strony zewnętrznej tworzy wgłębienie, zaś od wewnątrz wypukłość", a ponadto nie ma w katalogu informacji o pokryciu warstwą ochronną listwy profilowej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję L. Sp. z o.o. z siedzibą w P. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła :

naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art.102 ust.1, art.103 ust.1, art. 104 ust. 1 wskutek przyjęcia, iż wzór "Listwa profilowa drzwi przesuwnych" nosi cechy nowości, posiadając jednocześnie indywidualny charakter,

naruszenie przepisów postępowania art. art. 7, 77 §1, 107 §3 oraz art. 80 w zw. z art. 75 §1 k.p.a. poprzez

a/ przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przez nie uznanie dowodów wnioskodawcy w postaci

- faktur dokumentujących sprzedaż listwy profilowej o nazwie własnej O. w

roku poprzedzającym rok zgłoszenia wzoru przemysłowego [...]

- katalogu produktów L. Spółka z o.o. wydanego na rok 2003

b/ uznanie, że "Listwa profilowa drzwi przesuwnych" według Wzoru przemysłowego [...] rożni się zdecydowanie od ujawnionej wcześniej przez L. Spółka z o.o. Listwy profilowej, stanowiącej przedmiot zgłoszenia jako wzór użytkowy [...], bez dokładnej analizy cech istotnych

- rozpoznanie sprawy w oparciu o wycinek materiału dowodowego oraz

- nieuwzględnienie i nie ustosunkowanie się do dowodów wskazujących na okoliczność braku nowości wzoru przemysłowego [...].

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazywała, iż w dniu [...] lipca 2002 roku r. A. D. jako autor, za pośrednictwem rzecznika patentowego złożyła w UP RP podanie o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt; "Uchwyt drzwi przesuwnych" [...], a następnie umową licencyjną z [...] sierpnia 2003 r. upoważniła L. Spółka z o.o. do korzystania z powyższego rozwiązania, upoważniając do dochodzenia praw wynikających ze zgłoszenia [...].

Wraz ze skargą złożyła dowody z dokumentów:

- pisma z [...] marca 2003 r., w którym Prezes Zarządu L. Spółka z o.o. poinformował firmę K. SA jako producentów profili aluminiowych uchwytów drzwiowych na rzecz S. Spółka z o.o. - łudząco podobnych do profili autorstwa A. D., które są przedmiotem zgłoszenia jako wzór użytkowy [...]. Wywodziła, że dowód ten potwierdza stwierdzenie istnienia na rynku produktu Firmy S. zdecydowanie przed datą, z której pochodzi ta korespondencja. Oznacza to, że wzór przemysłowy [...] był na rynku daleko wcześniej niż wynika to z daty jego zgłoszenia;

- pisma firmy K. SA z dnia [...] maja 2003 r. informującego L. o tym, że w dniu [...] marca 2003 r. S. Spółka z o.o została zawiadomiona o wstrzymaniu produkcji do czasu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. Skarżąca podnosiła, że przedstawiciel K. SA właśnie na podstawie dostarczonych przez spółkę L. materiałów nie miał wątpliwości, że zachodzi niezwykłe podobieństwo pomiędzy profilami wytwarzanymi na rzecz Spółki S. i rozwiązaniem Spółki L.;

- pisma K. S.A. z dnia [...] marca 2003 r. przesłanego S. Spółka z o.o., potwierdzającego fakt, że L. Spółka z o.o. przesłała jej dokumentację wzoru użytkowego [...] i tą dokumentację K. SA przekazały w swym piśmie S. Spółka z o.o. Z tego dowodu Skarżąca wywiodła, że już w marcu 2003 r. S. Spółka z o.o. mógł zapoznać się z dokumentacją zgłoszeniową wzoru [...];

- pisma L. Spółka z o.o. z dnia [...] marca 2003 r. do S. Spółka z o.o. o istnieniu zgłoszenia wzoru użytkowego, które jest tożsame z wyrobem firmy S. o nazwie handlowej m.in. [...] i zaprzestanie produkcji, promocji i sprzedaży m.in. tego wyrobu.

Skarżąca podnosiła, że złożone dowody stanowią o terminie jej działań zmierzających do obrony zgłoszonego prawa w sytuacji, gdy dopiero w dniu [...] kwietnia 2003 r. – S. zgłosił do ochrony wzór przemysłowy "Listwa profilowa drzwi przesuwnych"

Jako dowody z dokumentu złożyła także:

- kopię pozwu, jaki w dniu [...] maja 2004 r. L. Spółka z o.o. złożyła w Sądzie Okręgowym w [...] przeciwko S. Spółka z o.o. z żądaniem zakazania wprowadzania do obrotu wyrobu w postaci uchwytu drzwi przesuwnych o nazwie [...],

- kopię pozwu wzajemnego S. Spółka z o.o. z dnia [...] maja 2005 r. o ustalenie nieistnienia prawa autorskiego po stronie A. D. oraz zakazanie naruszania prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...], który został zarejestrowany przez Urząd Patentowy [...] listopada 2004 r. Powoływała się na fakt, że na stronie 4 tego pozwu zawarty jest m.in. zarzut S. Spółka z o.o., że Spółka L. narusza jej prawa do wzoru przemysłowego [...], bowiem produkuje i wprowadza do obrotu listwy drzwi przesuwnych, oznaczane nazwą handlową O., że Spółka L. nie wykazała istnienia praw autorskich do projektu w oparciu o który produkuje "[...]", a owa "rączka" jest przedmiotem (szkodzącego nowości wzoru [...]), zgłoszonego wcześniej wzoru użytkowego [...]. Na stronie 5 pozwu wzajemnego znajduje się porównanie listwy O. z wzorem przemysłowym ze wskazaniem cech identycznych, zaś na stronie 6 pozwu wzajemnego S. Sp. z o.o. twierdziła, że "wzory O. produkowane, oferowane i wprowadzane do obrotu przez spółkę L. posiadają cechy zbieżne z wzorem przemysłowym będącym przedmiotem rejestracji [...]." Dowód ten skarżąca wskazała na okoliczność, że w tym dokumencie S. przyznał jednoznaczne podobieństwo wzoru [...]do produktów O.

Skarżąca podnosiła, że pozew wzajemny został wniesiony już po złożeniu przez nią sprzeciwu, wobec decyzji UPRP przyznającej prawo z rejestracji dla wzoru przemysłowego [...]. Stąd na poparcie stanowiska złożyła faktury dokumentujące sprzedaż profili O., łudząco podobnych do rozwiązania będącego przedmiotem wzoru przemysłowego [...] oraz katalog przygotowany na rok 2003, w którym podano do publicznej wiadomości ofertę firmy L. w tym profile (rączkę) O.

W jej ocenie wnosząc sprzeciw i uzasadniając brak nowości wzoru przemysłowego [...], przedstawiła dowody potwierdzające sprzedaż profili/rączki O. na kilka miesięcy przed zgłoszeniem wzoru przemysłowego [...], co dowodzi podanie do powszechnej wiadomości wraz z informacją, kto jest ich producentem i dystrybutorem.

Skarżąca zarzuciła zatem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania.

W pierwszej kolejności zwróciła uwagę, że art. 102 ust. 1 p.w.p. wynika, że wzór przemysłowy stanowi nową, posiadającą indywidualny charakter postać wytworu. Nowość zgodnie z art. 103 ust. 1 ocenia się według daty, przed którą wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami. Ust. 2 tego przepisu stanowi, że wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy.

Skarżąca powołała się na pogląd wyrażony przez NSA w tezie do wyroku z dnia 28 marca 2002 r., iż w celu zniweczenia przymiotu nowości wystarcza stworzenie możliwości zaznajomienia się z wynalazkiem (wzorem użytkowym) w taki sposób, aby przeciętny specjalista mógł na tej podstawie stosować wynalazek (wzór użytkowy) i jest kwestią całkowicie obojętną, czy i jak szerokie grono osób rzeczywiście zaznajomiło się z tą informacją lub jak szerokiemu gronu osób możliwość taką stworzono. Teza ta przywołana została z ksiązki A. Kopff "Konstrukcje cywilistyczne w prawie wynalazczości" PWN Warszawa 1978 r.

W identyczny sposób został potraktowany problem nowości w wyroku zapadłym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 3 listopada 2003 r. (sygn. akt II SA 2492/02), dotyczący wprawdzie nowości wzoru zdobniczego, jednakże zagadnienia nowości były traktowane w rozporządzeniu o wzorach zdobniczych i są traktowane w prawie własności przemysłowej – tożsamo.

Teza wskazywała, że "cechę nowości niweczy jakiekolwiek ujawnienie wzoru w kraju bez względu na sposób, w jaki nastąpiło. Natomiast jeżeli chodzi o wzory, których ujawnienie nastąpiło za granicą, należy odmówić im cechy nowości tylko wtedy, gdy wyjawienie nastąpiło przez podanie do wiadomości powszechnej" (źródło; vortal własności przemysłowej). W uzasadnieniu wyroku, Sąd przywołał tekst A. Szajkowskiego zawarty w "Zeszytach problemowych wynalazczości" z 1973 r., nr 2-3, w którym podkreśla się, że: "podanie do wiadomości powszechnej następuje, gdy rozwiązanie zostanie podane, ujawnione nieograniczonej z góry liczbie osób, gdy nieokreślony z góry krąg zainteresowanych uzyska możliwość (samą możliwość) zapoznania się z danym rozwiązaniem, przy czym wystarcza, że możliwość zapoznania się z istotą rozwiązania istniała przez pewien czas, a nie jest niezbędne, by udostępnienie nastąpiło na zawsze, by było trwałe; bez znaczenia są takie okoliczności jak miejsce ujawnienia, język publikacji itp." . Także dotychczasowe jednolite stanowisko Urzędu Patentowego przemawiało za przyjęciem, że "podanie do powszechnej wiadomości należy przyjmować nie tylko w odniesieniu do wynalazków lecz także w odniesieniu do wzorów użytkowych i zdobniczych".

W drugiej kolejności skarżąca podnosiła, że wzoru przemysłowego nie można także uznać za nowy, jeżeli różni się jedynie nieistotnymi szczegółami od udostępnionego publicznie. Zwróciła uwagę na fakt, iż publiczne udostępnienie może dotyczyć jedynie grupy osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy. Ustawa przesądza zatem, iż każdy akt, umożliwiający zapoznanie się ze wzorem nieograniczonej liczbie osób zajmujących się zawodowo np. produkcją mebli, czy też jedynie sprzedażą akcesoriów meblowych realizuje przesłankę art. 103 ust. 1 w związku z ust. 2 p.w.p.

Z tego względu z dowodów dołączonych do sprzeciwu Firmy L., złożonego wobec rejestracji wzoru przemysłowego [...], tożsamy produkt był przedmiotem obrotu na długo przed datą zgłoszenia wzoru przemysłowego do UPRP. Dokumentują ten fakt dołączone do sprzeciwu faktury sprzedaży produktu pod nazwą handlową O. Fakturom tym nie można było zarzucić braku powiązania z istotnymi cechami rozwiązania, bowiem nosiło ono nazwę handlową rączka O. i zgadza się, że przedstawione faktury zawierały wszystkie niezbędne i wymagane prawem elementy, jakie faktura zawierać powinna dlatego skarżący złożył wraz ze sprzeciwem faktury dokumentujące sprzedaż rączki / profilu O. firmy L. – były wystawione prawidłowo.

Nie zgodził się z twierdzeniem Kolegium Orzekającego, jakoby faktura stanowić miała "powiązanie z cechami istotnymi rozwiązania". Cechy istotne według opisu wzoru przemysłowego to np. wykonanie z metalu i pokrycie warstwą ochronną, jak również kształt ceownika z wydłużonym ramieniem ukształtowanym jako półkole", natomiast elementy faktury opisuje § 35 pkt 1 Rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. 2002.27.268).

Skarżąca dowodziła, że faktura powinna być oceniona i powiązana z innymi dowodami bowiem trudno oczekiwać od faktury aby zawierała dane dotyczące cech rozwiązania, bo tego ustawodawca nie wymaga.Faktura wymaga wskazania przedmiotu sprzedaży poprzez nazwanie produktu lub oznaczenie go identyfikującymi produkt symbolami. Takie właśnie określenia zawierają faktury przedstawione przez skarżącą jako dowody, czyniąc zadość wymaganiom obowiązującego prawa. Uprawniony z rejestracji [...] doskonale wiedział o jakiej "[...]", ponieważ sam używał takiego nazewnictwa w dołączonym jako załącznik nr 7 pozwie wzajemnym, mówiąc o produkcie Spółki L., że rączka O. nie wywołuje na zorientowanym użytkowniku odmiennego ogólnego wrażenia, niż listwa profilowa według wzoru przemysłowego S. [...] (str. 5 wers 29-31 załącznika nr 6). W tym samym załączniku (str. 6 wers 1-2) wręcz wypowiada się, że wzory O. produkowane, oferowane i wprowadzane do obrotu przez spółkę L. posiadają cechy zbieżne z wzorem przemysłowym będącym przedmiotem rejestracji [...].

Skarżąca podkreślała, że katalog produktów L. Spółka z o.o., na stronie 46 zawiera dokładny opis produktu i jego nazwę własną O. i został przygotowany na rok 2003 r.

Zamawiającemu katalog zależało na uwidocznieniu nowego kształtu swojego produktu i ów kształt został w nim właściwe uwypuklony. Co do informacji o istnieniu warstwy ochronnej – to warstwę taka stanowią odpowiednie pokrycia w charakterystycznych kolorach, a taka informacja jest uwidoczniona w prawym górnym rogu strony 46 Katalogu. Wskazała, że zarzut o braku daty wskazującej na pochodzenie katalogu sprzed daty zgłoszenia wzoru przemysłowego [...] jest bezzasadny i krzywdzący dla Skarżącej. Druk wszelkich informatorów i katalogów z przeznaczeniem do rozpowszechniania w danym roku dokonywany jest zawsze zdecydowanie wcześniej po to, by informacja o produkcie mogła dotrzeć do klienta z właściwym wyprzedzeniem. W przeciwnym razie jaki cel miałby druk katalogu z konkretnym oznaczeniem roku. Na tę okoliczność skarżąca dodatkowo złożyła przy skardze foldery reklamowe przygotowane również na 2003 r. podobnie jak katalog, zawierają dokładny opis produktu pod nazwą "[...]" i na dowód tego, że zostały przygotowane na rok 2003 – złożyła fakturę Drukarni [...] z [...] stycznia 2003 roku.

Podkreśliła w skardze moc dowodową niezwykle istotnej korespondencji pomiędzy Spółką L. a K. SA czyli wytwórcą na rzecz S. profil, które zostały później zgłoszone jako wzór przemysłowy, stanowiącą o braku nowości rozwiązania wg wzoru [...].

Skarżąca podniosła, że S. Sp. z o.o. na skutek pisma z [...] marca 2003 r. wstrzymała produkcję co musiało być związane z tym, że wytwórca dostrzegł niezwykłe podobieństwo (jeśli nie identyczność) przeciwstawionych rozwiązań, skoro podjął decyzję, skazującą go na brak określonego dochodu. Jeśliby nawet przyjąć, że kierowała nim jedynie chęć uniknięcia zbędnego sporu – to nie zmienia to faktu, że S. w marcu 2003 r. posiadł wiedzę o tym, że na rynku jest rozwiązanie, zgłoszone do Urzędu Patentowego do ochrony, tożsame z jego ofertą i dlatego zgłosił w kwietniu 2003 r. wzór przemysłowy.

Powołując się na złożone dowody wskazała na fakt, że uprawniony z rejestracji wzoru przemysłowego [...] przyznał, że rączka/profil O. jest identyczna z jego wzorem. Ze złożonych dowodów wynika, że była podana do powszechnej wiadomości w sposób umożliwiający jej odtworzenie i stanowiła przedmiot wcześniejszego zgłoszenia jako wzór użytkowy. Sam uprawniony z rejestracji [...] wprowadzał na rynek produkt, wykonywany na jego zamówienie przez K. SA, który zgłosił jako wzór przemysłowy, co oznacza, że wzór przemysłowy [...] w dacie jego zgłoszenia – nie był nowy.

Skarżąca podkreślała, że indywidualny charakter rozwiązania charakteryzuje, zgodnie z art. 104 ust. 1 p.w.p., wzór wówczas, gdy ogólne wrażenie, które wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo. Wynika z tego wniosek, że analizie nie poddaje się więc detali wzoru (Prawo własności przemysłowej – Nowicka, Romińska, du Vall – Lexis Nexis 2003 r.). wskazała także, że trudno odnieść się również do próby oceny tzw. swobody twórczej, bowiem ogólne wrażenie jakie wywołuje wzór [...], nie różni się w żaden sposób od wrażenia wywoływanego przez produkt będący od 2002 roku ofertą handlową L. Spółka z o.o.

Czynnikiem dominującym, przesądzającym o podobieństwie produktów, jest czynnik ogólnego wrażenia, jakie na zorientowanym użytkowniku wywołuje konkretna oferta handlowa. Podkreślić przy tym należy, iż użytkownik ten nie jest przeciętnym uczestnikiem rynku lecz osobą, która dany produkt używa, zna więc jego wygląd. Jeśli zatem "ogólne wrażenie" ma być odmienne, to różnice w ukształtowaniu nowego produktu muszą być na tyle duże, aby decydowały o odmiennym ogólnym wyglądzie. Twierdziła, że produkt firmy O. nie różni się ogólnym wrażeniem od rozwiązania będącego przedmiotem wzoru przemysłowego [...]. Spełnia on tą samą funkcję użytkową (rączka, stanowiąca jednocześnie charakterystyczną listwę drzwi przesuwnych) oraz ma niemal identyczny wygląd, co wynikało jej zdaniem z okazanego w postępowaniu administracyjnym zestawienia przeciwstawionych produktów tj. O. (l. Spółka z o.o. oraz F. (S. spółka z o.o. wg wzoru [...]) przygotowanego na użytek postępowania w postaci płytki zawierającej dwie przeciwstawne listwy (rączki).

Skarżąca wywodziła, że twierdzenia UP RP, iż przeciwstawione wzory różnią się istotnymi nowymi cechami; linii, konturów, kształtów, kolorystyką i materiałem, nie znajdują oparcia w faktach. Analizując dwa opisy wzorów (które z istoty rzeczy muszą spełniać odmienne wymagania) twierdziła, że są niemal tożsame. Zarówno w jednym jak i drugim opisie przedmiotowe wzory mają zarys ceownika z ukształtowaną jako półkole (według wp) lub łukowato (wg wu) wzdłużną listwą. Zestawienie podobieństw zostało przedstawione przez skarżącą w sprzeciwie wobec rejestracji wzoru [...]. Wzory mają te same linie, kontury, kształty i materiał, a zatem ogólne wrażenie jakie sprawia produkt ([...]) według wzoru [...] nie może różnic się od wrażenia, jakie wywołuje na odbiorcy produkt ([...]) według wzoru [...] podanego do powszechnej wiadomości przed zgłoszeniem wzoru [...].

Skarżąca przytoczyła m.in. orzeczenie Sądu najwyższego (wyroku z 10 lipca 2002 r., II CKN 969/02), który podkreślił, że "częściowe odtworzenie wzoru (modyfikacja) jest niedozwolone", że "występowanie we wzorze pewnych różnic nie oznacza braku podobieństwa", jak i wyrok WSA z 19 kwietnia 2006 r., VI SA/Wa 203/06 stwierdzający "wzór przemysłowy dotyczy postaci zewnętrznej, a porównywane wzory uważa się za identyczne, gdy różnią się nieistotnymi cechami". Tym samym rozwiązanie według wzoru [...] – jest pozbawione indywidualnego charakteru.

Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, skarżąca podkreśliła, że zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 k.p.a., z której organy administracji podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Z zasady tej wyłania się kolejna zasada prawdy obiektywnej, Urząd Patentowy miał obowiązek "wyczerpującego badania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa" (tak: W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne, Zarys systemu, Warszawa 1962, s. 108).

Podkreśliła, że na gruncie przepisów k.p.a. interpretowanych przez orzecznictwo (np. wyrok z dnia 11 lutego 1998 r. Naczelnego Sadu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach (Syng. I SA/Ka 1173/96). Postępowanie dowodowe w sprawie prowadzi organ administracji państwowej, na którym ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Zebrane dowody podlegają przy tym swobodnej ocenie tegoż organu zgodnie z zasadą wyrażona w art. 80 k.p.a. Swoboda oceny dowodów nie oznacza jednak samowoli organu administracyjnego. Aby bowiem ocenę dowodów można było uznać za prawidłową, dokonana musi być zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny (źródło lex Polonica).

Z tego względu w pierwszej kolejności, odnosząc się do materiału dowodowego przedstawionego przez wnoszącego sprzeciw zwróciła uwagę na fakt, iż uczestnik uprawniony z rejestracji [...] przedstawił dowody, które wskazywały na wygodne dla niego fakty z pominięciem tych, które mogłyby posłużyć jak argument za jego unieważnieniem prawa. Rolą organu orzekającego było wyciągnięcie właściwych wniosków ze wszystkich przełożonych przez strony dokumentów, a także właściwa ich ocena merytoryczna.

Podkreślała, że Urząd Patentowy nie jest biernym świadkiem zmagań uczestników postępowania, na zasadzie pełnej kontradyktoryjności jaka ma miejsce w postępowaniu cywilnym, gdyż jego rolą jest udzielenie prawa w zgodzie z obowiązującymi przepisami. UPRP posiadał wiedzę o toczącym się pomiędzy stronami postępowaniu cywilnym, mającym za przedmiot wzór przemysłowy [...] oraz wzór użytkowy [...]. Pełnomocnik S. Spółka z o.o. występował dwukrotnie o zawieszenie postępowania w sprawie [...], powołując się na toczący się spór cywilny. Odmawiając zawieszenia postępowania Urząd Patentowy miał pełną wiedzę o toczącym się między stronami sporze, nie odniósł się jednak do tego w najmniejszym stopniu.

Zarzucając, że stan faktyczny nie został ustalony w całokształcie materiału dowodowego, Skarżąca zwróciła uwagę, że:

1) faktury dokumentujące sprzedaż spornych profili przed datą zgłoszenia do ochrony wzoru użytkowego [...] stanowią dowód pewny, są wystawione zgodnie z zasadami rachunkowości. W opisie faktur wyraźnie wskazano, że w dacie: [...]/09/2002; [...]/10/2002; [...]/11/2002 oraz [...]/12/2002, dokonano sprzedaży profili pod nazwą "[...]".

2) Na stronie 46 Folderu wydanego na 2003 rok przez Spółkę L., dokładnie uwidoczniono profil "[...]" i zawarto również propozycje kolorystyczne jej warstw wierzchnich.

3) Analiza opisu wzoru użytkowego [...], zgłoszonego do ochrony [...] lipca 2002 roku dokumentuje tożsamość zawartego tam rozwiązania z rozwiązaniem wg wzoru użytkowego [...]. uczestnik postępowania sam potwierdza ten fakt:

a) w pozwie wzajemnym (złącznik nr 6).

b) we wniosku do UPRP o zawieszenie postępowania w sprawie wzoru użytkowego [...] (złącznik nr 7).

Zarzuciła, że Urząd Patentowy bezzasadnie twierdzi, że we wzorze użytkowym [...] podane są jedynie cechy konstrukcyjne. Pominął bowiem analizę jego wyglądu zewnętrznego uzyskanego dzięki konkretnie wskazanym w opisie cechom użytkowym. Owe cechy zewnętrzne są przedmiotem wzoru przemysłowego [...], jednakże w tym obszarze Urząd nie podjął żadnej analizy, twierdząc, że mamy do czynienia z odmiennymi wzorami. Skarżąca kwestionując to stanowisko załączyła do skargi jako załącznik nr 11 porównanie przedmiotowych wzorów.

Za nieuprawnione uznała skarżąca stanowisko Urzędu Patentowego odmawiające przedstawionym fakturom rzetelności bo nie mogą one być dowodem z uwagi na to, iż "nie wynika z nich jakiego wzoru dotyczą". Nie ma bowiem ani zwyczaju, ani obowiązku powoływać się w fakturach na ewentualne tytuły ochronne produktów będących przedmiotem faktycznej sprzedaży. Nazwa "[...]" to nazwa własna konkretnego profilu według wzoru [...], który pełni właśnie funkcję rączki dla drzwi przesuwnych. Z tego względu do skargi zostały dołączone dowody na poparcie zarzutu, że materiał dowodowy nie został rozpatrzony rzetelnie, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, doświadczenia i w oparciu o jego całokształt.

Na rozprawie skarżąca wnosiła o dopuszczenie dołączonych do skargi dowodów na wskazane w niej okoliczności. Podnosiła, że złożony folder bez daty jako załącznik nr 9 został wprowadzony do obrotu w styczniu 2003 r. zgodnie z fakturą pochodzącą z jego drukarni, o czym stanowi załącznik nr 10.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie. Podtrzymywał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, co do prawidłowej wykładni art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1, art. 104 ust. 1 ustawy p.w.p. oceniając, że listwa profilowa drzwi przesuwnych wzoru przemysłowego nr [...] nosi cechy nowości, posiadając jednocześnie indywidualny charakter. Utrzymywał, że z merytorycznej analizy porównawczej przedstawionych rozwiązań wynika, że we wzorze użytkowym podane są i chronione cechy konstrukcyjne, a nie wygląd rączki jak w spornym wzorze przemysłowym.

Listwa według wzoru przemysłowego jest zdecydowanie innym rozwiązaniem w stosunku do rozwiązania według [...], którego nie można traktować jako rozwiązania identycznego w stosunku do rozwiązania według spornego wzoru przemysłowego [...]. Sporne rozwiązanie posiada indywidualny charakter wywołujący odmienne wrażenie na zorientowanym użytkowniku w stosunku do przeciwstawionego rozwiązania.

Podtrzymał pogląd co do nieuznania faktur sprzedaży produktu o nazwie własnej O., bowiem faktury te nie stanowią żadnego powiązania z istotnymi cechami całego spornego rozwiązania, ani z poszczególnymi jego elementami. Także nie uznało dowodu w postaci katalogu ze względu na brak na nim daty wskazującej na to, że pochodzi sprzed daty zgłoszenia spornego rozwiązania.

Kolegium Orzekające wskazało, że rozpoznało sprawę zgodnie z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i naruszenie procedury są bezzasadne.

Odnosząc się do argumentów skargi, uczestnik postępowania S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. popierała w całości stanowisko zajęte przez Urząd Patentowy. Wnosiła o oddalenie wniosków dowodowych z dokumentów załączonych do skargi, jako złożonych z naruszeniem art. 106 ust. 3 p.p.s.a. wskazując, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym.

W obszernym stanowisku zajętym w załączniku do protokołu rozprawy podnosiła, m.in., że zgodnie z art. 106 § 3 u.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przez to, ze skarżący załączył bardzo dużą ilość całkowicie nowych materiałów dowodowych, a ich objętość jest większa niż objętość materiałów dowodowych przedłożonych przez skarżącego w postępowaniu przed urzędem patentowym, to nie można uznać, iż jest "dowód uzupełniający z dokumentów" w rozumieniu art. 106 § 3 u.p.s.a. Stwierdził, iż celem złożenia takiej ilości nowych materiałów jest dążenie przez skarżącego do ustalenia przez Sąd nowego stanu faktycznego w sprawie.

Wskazywał, że niezależnie od tego materiały te w żaden sposób nie podważają ustaleń faktycznych dokonanych przez Urząd Patentowy co do zdolności rejestracyjnej wzoru przemysłowego [...] w zakresie jego nowości i indywidualnego charakteru.

Pisma stanowiące załączniki 1-4 nie potwierdzają w żaden sposób podania do publicznej wiadomości przed datą zgłoszenia wzoru przemysłowego [...] rozwiązania, które podważałoby nowość i indywidualny charakter tego wzoru. Brak w tych pismach jakichkolwiek informacji o cechach (konstrukcji i wyglądzie) takiego rozwiązania. Informacje przekazane przez skarżącego w jego piśmie stanowiącym zał. 1 do skargi opatrzone zostały klauzulą poufności, co dodatkowo wyklucza przeznaczenie tych informacji do wiadomości powszechnej. Z tych samych względów nie podważają zdolności rejestrowej wzoru [...] także materiały stanowiące załączniki 5-8 do skargi. Gdyby ujawniły istotę wzoru, nie stanowiłyby skutecznego przeciwstawienia dla wzoru [...] z tego względu, że zostały sporządzone już po dacie dokonania zgłoszenia tego wzoru [...].

Ta sama ocena dotyczy kopii ulotki reklamowej stanowiącej załącznik 9 do skargi, wobec braku na niej jakiejkolwiek daty. Nawet gdyby taka data została na niej uwidoczniona nie potwierdzałaby ona, czy i kiedy ulotka ta została udostępniona publicznie.

Nawet przy zestawieniu ulotki z fakturą stanowiącą załącznik 10 do skargi to materiały te nie podważają zdolności rejestracyjnej wzoru [...]. Brak bowiem jakichkolwiek danych wskazujących na to, czy i która z pozycji wskazanych na fakturze odpowiada ulotce reklamowej stanowiącej załącznik 9 do skargi. Data wskazana na fakturze może co najwyżej potwierdzać datę wykonania ulotki a nie datę jej publicznego udostępnienia.

Uczestnik zarzucił, że skarżący podał w skardze nieprawdziwy stan faktyczny sprawy przytaczając tendencyjnie uporządkowane okoliczności faktyczne z kilku różnych postępowań toczących się między stronami, przytaczając wybiórczo niektóre tylko okoliczności tych spraw, korzystne dla skarżącego, ukrywając okoliczności niekorzystne dla niego i dążąc do zaciemnienia rzeczywistego obrazu sprawy.

Uczestnik postępowania wskazując na długoletnią swoją działalność na rynku okuć meblowych zarzucił, że skarżący w ramach swojej działalności podważania jego rzetelności w oczach kontrahentów (zwłaszcza hut wytwarzających profile na jego zamówienie), wszczynania licznych bezpodstawnych procesów sądowych, wystosował m.in. pismo do H. wzywające ją do zaniechania wytwarzania profili do drzwi na zamówienie uczestnika z uwagi na rzekome naruszenie przez profil do drzwi uczestnika praw do profilu do drzwi skarżącego. Po przedstawieniu w tej sprawie stosownych wyjaśnień przez S. i z uwagi na oczywistą bezzasadność zarzutów skarżącego H. podjęła produkcję profili uczestnika i czyni to do chwili obecnej. Na dowód tego przedstawił kopię pisma S. z [...] maja 2003 r. do H. i kopię przykładowych zamówień.

Podniósł, że wniosek o zabezpieczenie, kierowany przeciwko uczestnikowi przez skarżącego oraz przez A. D. został oddalony. Sąd jednoznacznie stwierdził, że nie zostały wykazane, a nawet uprawdopodobnione prawa autorskie A. D. do rozwiązania według wzoru [...]. Powoływał się na złożone do akt administracyjnych kopii: postanowienia Sądu Apelacyjnego w [...] sygn. akt [...] a także postanowienia Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt [...]. Wskazał, że wszczęte i prowadzone przeciwko S. postępowania sądowe o naruszenie praw autorskich do rozwiązania według wzoru [...] nie zostały dotychczas zakończone, jak i nie zostało także zakończone postępowanie przed Urzędem Patentowym RP w sprawie zgłoszenia wzoru użytkowego [...]. Podkreślił, że zgłoszenie [...] zostało udostępnione do publicznej wiadomości poprzez publikację w Biuletynie Urzędu Patentowego w dniu [...] stycznia 2004 r., a więc ponad osiem miesięcy po dokonaniu przez uczestnika zgłoszenia wzoru przemysłowego [...]. Podniósł, że wbrew twierdzeniom skarżącego brak w materiałach postępowań toczonych między stronami, w tym także w materiałach niniejszej sprawy, jakichkolwiek dowodów potwierdzających fakt używania przez skarżącego rozwiązania według wzoru [...] przed datą zgłoszenia wzoru przemysłowego [...]. Brak także dowodów potwierdzających fakt skutecznego ustanowienia przez A. D. licencji na rzecz spółki L. na używanie wzoru [...]. Wskazywał, że trwa również postępowanie przed Europejskim Urzędem Patentowym (EPO) w sprawie zgłoszenia dokonanego tam przez skarżącego na podstawie zgłoszenia [...] przy czym w toku tego postępowania Europejski Urząd Patentowy zakwestionował zdolność ochronną rozwiązania Skarżącego, w tym jego nowość i poziom wynalazczy. Na tę okoliczność złożył dowód w postaci kopii sprawozdania EPO z przeprowadzonych badań wraz z tłumaczeniem przysięgłym na j. polski. Odnosząc się do zarzutów skargi uczestnik wskazał, że jego rozwiązanie oznaczone nazwą handlową "[...]" i uzyskało ochronę jako wzór przemysłowy [...].

Jest rozwiązaniem całkowicie nowym, różnym od rozwiązania według wzoru [...] istotne różnice między tymi wzorami wykazał w toku postępowania przed Urzędem Patentowym. Stanowisko to zostało zaakceptowane przez urząd, który zasadnie oddalił wniosek o unieważnienie rejestracji wzoru [...].

Zarzucił, że skarżący przedstawi wybiórczo materiały dotyczące jednego z wielu postępowań sądowych. Przedstawia pozew wzajemny sygn. akt [...], a pomija treść odpowiedzi na pozew główny w tej samej sprawie, w której zawarta jest istota stanowiska uczestnika. Jednoznacznie zaprzeczył on tożsamości, a nawet podobieństwu obu rozwiązań. Na dowód wskazał kopię odpowiedzi na pozew w sprawie sygn. akt [...] oraz załącznika 14 do odpowiedzi na pozew (załącznik 6).

Podniósł także brak naruszenia przez Urząd Patentowy art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i bezzasadność tych zarzutów podzielając w całości argumentację Urzędu Patentowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.).

Rozpatrując argumenty zawarte w skardze z punktu widzenia powyższych kryteriów, nie można odmówić im słuszności.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a., art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, co wyczerpuje dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a.

Urząd Patentowy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w toku postępowania podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego dokonać oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.).

Zasadnie zatem skarżąca powołała pogląd doktryny, iż prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 3, warszawa 2000, s. 56).

Poczynione przez organ ustalenia faktyczne nie pozwalają na przekonywujące ustalenie, iż wzór przemysłowy nr [...] posiadał zdolność ochronną, był nowy i posiadał indywidualny charakter w dacie zgłoszenia do Urzędu Patentowego w świetle powołanej podstawy materialnoprawnej znajdującej oparcie w cytowanych wyżej normach art. 102 do art. 104 ustawy pwp.

Podzielić należy zarzuty skarżącej co do tego, że Urząd Patentowy dokonał całkowicie dowolnej, oderwanej od stanu faktycznego oceny dowodów, w szczególności faktur z 2002 r. złożonych jako dowód sprzedaży wytworu pod nazwą handlową "[...]" w dacie ich wystawienia - w powiązaniu z postacią tego wzoru przemysłowego przedstawioną w katalogu oferującego produkty firmy w roku 2003 oraz postacią złożonych w toku postępowania przed organem próbek – modeli obu wytworów funkcjonujących na rynku pod niekwestionowanymi nazwami handlowymi.

Należy zwrócić uwagę, że oceniając faktury (jako dowody sprzedaży rzeczy w konkretnej dacie roku 2002) - w całkowitym oderwaniu od całokształtu materiału dowodowego - Urząd zarzucił brak powiązania z istotnymi cechami całego spornego rozwiązania i z poszczególnymi jego elementami. Ostatecznie jednak w ocenie ich jako dowodu nie zajął stanowiska co do tego, czy w ogóle stanowią dowód sprzedaży opisanego pod nazwą handlową produktu firmy L. Z drugiej strony nie stwierdził, żeby opisany pod nazwą handlową przedmiot sprzedaży nie był produktem objętym zgłoszeniem skarżącego. Wprawdzie stwierdził, że "zdjęcie (w lewym dolnym rogu) na stronie 46 tego katalogu o symbolu O. [...] lub/or [...] rączka grip strip - nie posiada takich istotnych cech jak "zarys ceownika z przetłoczeniem 1 pośrodku pionowego ramienia 2, przy czym przetłoczenie 1 od strony zewnętrznej tworzy wgłębienie, zaś od wewnątrz wypukłość", a ponadto nie ma w katalogu informacji o pokryciu warstwą ochronną listwy profilowej", ale całkowicie pominął, że dwa lata wcześniej w odpowiedzi na pozew złożonej przez uprawnionego w sprawie cywilnej [...] – S. przyznał, że w roku 2002 spółka L. "wprowadziła na rynek uchwyt do drzwi przesuwnych o nazwie "[...]" (system O.). Uchwyt ten jest identyczny z uchwytem do drzwi przesuwnych, będących przedmiotem zgłoszenia wzoru użytkowego [...]."

Urząd Patentowy wiedział o toczącym się sporze cywilnym między stronami, bowiem oddalił wniosek uprawnionego o zawieszenie postępowania.

W kontekście powyższego budzi poważne wątpliwości kolejna ocena organu, dokonana w oderwaniu od pozostałego materiału, co do złożonego jako dowód katalogu firmy L. Sp. z o. o. tj. strony tytułowej wydawnictwa "[...]" oraz kopii strony 46 tego katalogu, gdzie pokazano oferowany na rok 2003 wyrób w postaci rączki O. [...] lub [...], iż nie świadczy o ujawnieniu wcześniej spornego rozwiązania, z uwagi na brak na nim daty wskazującej na to, że pochodzi on sprzed daty zgłoszenia przedmiotowego wzoru użytkowego. Na poparcie tej tezy stwierdził, że gdyby nawet przyjąć hipotetycznie wcześniejsze jego ujawnienie, to i tak jego rozwiązanie zdecydowanie różni się merytorycznie od rozwiązania będącego przedmiotem sporu.

Ostatnie wywody organu zostały zatem poczynione wbrew stanowisku uprawnionego zawartym w cytowanej wyżej odpowiedzi na pozew.

Także dowód w postaci modeli obu wytworów jako produktów funkcjonujących na rynku, złożonych w postępowaniu przed organem, a wykonanych przez skarżącego niewątpliwie w celu porównania ich przez Urząd Patentowy - został całkowicie pominięty bez jakiejkolwiek oceny.

W rezultacie organ ostatecznie nie wypowiedział się, czy kwestionuje fakt, że produkt funkcjonujący na rynku pod nazwą handlową "[...]"[...] lub [...], opisany w fakturach z 2002 r., przedstawiony pod tą nazwą w katalogu firmy na rok 2003 - jest tym samym wytworem co zgłoszony w dniu [...] lipca 2002 r. za nr [...] w Urzędzie Patentowym RP wzór przemysłowy pt. "Uchwyt drzwi przesuwnych" opublikowany dopiero w dniu [...] stycznia 2004 r. w BUP nr [...].

Podzielając w całości poglądy uprawnionego przedstawiane w niniejszej sprawie, organ pominął fakt, że uprawniony nie kwestionował tożsamości sprzedawanego w 2002 r. produktu o wskazanej wyżej nazwie handlowej z wytworem objętym zgłoszeniem do ochrony dokonanym w tym samym roku.

Na uwagę zasługuje, że w toku postępowania zgłoszeniowego jak i postępowania spornego na skutek wniosku o unieważnienie - Spółka L. twierdziła i dowodziła, iż jej wzór przemysłowy nr [...] posiadający nazwę handlową [...], w sytuacji kiedy ta nazwa między stronami pozostawała poza sporem, wprowadzony został przez nią na rynek w drugiej połowie 2002 r., a tym samym został udostępniony publicznie poprzez stosowanie i wprowadzenie do obrotu w sklepach i hurtowniach prowadzących sprzedaż wyposażenia systemów drzwi przesuwnych.

Brak właściwej, opartej na całokształcie materiału dowodowego oceny dokonanej przez organ powoduje, że wątpliwości budzi bezkrytyczne przyjęcie podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia i ustalenie, że zespół oryginalnych i indywidualizujących cech rozwiązania wzoru [...] wywołuje na zorientowanym użytkowniku odmienne wrażenie i bez trudu odróżni je od rozwiązania przeciwstawionego przez wnioskodawcę.

Wszak dla ustalenia faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy na gruncie art. 75 § 1 k.p.a. nie ma przeszkód dla skorzystania przez Urząd Patentowy RP z domniemania faktycznego, przy odpowiednim stosowaniu art. 231 k.p.c. W zasadzie domniemanie faktyczne nie jest środkiem dowodowym w ścisłym tego słowa znaczeniu. Natomiast jest to metoda dowodzenia o faktach na podstawie innych ustalonych faktów, z wykorzystaniem zasad logicznego myślenia oraz doświadczenia życiowego. Domniemanie faktyczne stosuje się wówczas, gdy istotny dla sprawy fakt nie może być udowodniony wprost, z powołaniem się na konkretny środek dowodowy, lecz w ramach całokształtu sprawy na podstawie innego ustalonego faktu. (vide: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2005.07.05 sygn. VI SA/Wa 1856/04, LEX nr 183635)

Braki w rzetelnej ocenie przez organ materiału dowodowego i znalazły natomiast pełne potwierdzenie w materiale dowodowym z dokumentów złożonych w toku postępowania przed tutejszym Sądem. I tak z treści pozwu wzajemnego złożonego przez S. w sprawie toczącej się przed Sądem powszechnym także wynika, że S. nie kwestionował faktu, że wytwór o zgłoszeniu [...] to ten sam produkt co funkcjonuje na rynku jako "[...]". Wszak zarzuca naruszenie jego własnego prawa, a wnioski z porównania obu wytworów są całkowicie odmienne niż przedstawione przed Urzędem Patentowym. Wywodzi z tego zagrożenie własnych praw zgłoszonych 9 m-cy później niż zgłoszenie prawa firmy L..

Stwierdzić przy tym należy, że skarżący przed Sądem wykorzystał możliwość przewidzianą w procedurze w zakresie składania dowodów z dokumentów i dowiódł, m.in. na podstawie korespondencji między L. a K. SA, które produkowały na rzecz S. sporny element, a następnie udostępniły korespondencję z S., , że L. działając w celu ochrony swoich praw do zgłoszonego wytworu – przesłała dokumentację wzoru do K., a K. do S. już w marcu 2003 r., Tymczasem, gdy dopiero w dniu [...] kwietnia 2003 r. S. dokonał zgłoszenia spornego wzoru i uzyskał jego ochronę.

Złożone przed tutejszym Sądem dowody z dokumentów wzruszają ustalenia organu co do odmienności obu produktów, skoro wytwór okazał się podobny na tyle, że jego profesjonalny producent firma K. działający na rzecz S. wstrzymał produkcję, obawiając się współodpowiedzialności z S., a nadto udostępnił mu poprzez przesłanie dokumentacji wzoru przemysłowego zgłoszonego przez L. w dniu [...] lipca 2002 r. O ile L. w pismach do K. informowała o swoich prawach, ujawniła dokumentację zgłoszonego wzoru przemysłowego [...] i ta dokumentacja przekazana została do S., to należy rozważyć, czy nie tylko faktury z roku 2002, ale i ta korespondencja ujawniła wzór publicznie: zarówno przez stosowanie (art. 103) jak i poprzez wrażenie jakie zrobiła na zorientowanym użytkowniku – firmie K., powodując wówczas wstrzymanie produkcję na rzecz S.

W kontekście dowodów złożonych przed Sądem wskazać należy, że złożone przed Urzędem Patentowym dowody nie zostały ocenione całościowo. Tylko zebranie i ocena całokształtu materiału dowodowego pozwala na skorzystanie ze swobodnej jego oceny, a nie dowolnej, a taką ocenę należy zarzucić zaskarżonej decyzji.

Urząd Patentowy mając na uwadze zgłoszenie skarżącego z [...] lipca 2002 r. faktury ze sprzedaży po lipcu 2002 r., katalog na 2003 r. go zawierający powinien powziąć wątpliwości, co do faktur, kiedy produkt ten został ujawniony tzn. przesłanek o których mowa w art. 104 ust. 1 p.w.p.

Odnośnie kwestii nowości i oryginalności wskazać należy, że postać wytworu objęta zgłoszeniem jak postać zarejestrowana odbierana jest przez zmysł wzroku. Czyli jego kształt, właściwości powierzchni, barwa. Z literatury (Mika I.B. Szwaja...) wynika, że ochrona wzoru przemysłowego może objąć wyłącznie wygląd przedmiotu, czyli jego zewnętrzną postać, a nie jego wewnętrzną budowę. Na taką wewnętrzną budowę powołuje się natomiast zaskarżona decyzja UP oceniając zdjęcie produktu skarżącego w katalogu na 2003 r.

Złożone wraz ze skargą dowody Sąd ocenił jako dowody uzupełniające w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a. Uzupełniają one dowód ze złożonych faktur poprzez wykazanie od kiedy była prowadzona sprzedaż produktu p.n. "[...]" i dochodzenia od firmy S. i producenta jego produktów – zaniechania wprowadzenia na rynek wyrobu z naruszeniem praw L. Wyjaśniają one także wątpliwości organu co do daty wydania katalogu na 2003 r., jak i udostępnione do wiadomości – zarówno profesjonalnemu producentowi K. jak i S. – dokumentacji wzoru przemysłowego w marcu 2003, czyli przed datą jago zgłoszenia w UP. Ma racje uprawniony co do słuszności poglądu, iż "celem postępowania dowodowego przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz ocena czy właściwe organy ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2005 r. w sprawie sygn. akt II GSK 164/2005).

Dlatego m.in. także przedstawioną ulotkę reklamową należy ocenić w powiązaniu z fakturą stanowiącą załącznik nr 10. Odnośnie kwestii ujawnienia istoty wzoru (w pismach brak informacji o konstrukcji i wyglądzie) w ocenie Sądu wystarczy jego nazwa handlowa nadana określonemu wytworowi, potwierdzająca tożsamość konkretnego wytworu, skoro nie była – jak w niniejszej sprawie - kwestionowana w toku sporu. Ta nazwa bowiem funkcjonuje w obrocie jako przedmiot sprzedaży.

Za nazwą handlową produktu określonego co do tożsamości kryje się objęty zgłoszeniem wytwór o konkretnym kształcie, wyglądzie czy konstrukcji. Jeśli taki produkt objęty został katalogiem wydrukowanym w styczniu 2003 r. , na co wskazują dowody z dokumentów złożonych uzupełniająco przed Sądem, okoliczność ta – w powiązaniu z dowodami wymienionymi wyżej musi być przez Urząd Patentowy należycie wyjaśniona.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku.

Jako nieuprawnione i naruszające powołane przepisy należy uznać uznanie przez Urząd za bezzasadny zarzut naruszenia praw osobistych pani A. D. na podstawie art. 8 ust. 1 pkt. 3 i art. 117 ust. 2 ustawy p.w.p. "z uwagi na rozstrzyganie tego rodzaju sporów przez sądy". Z jednej strony organ rozpatrzył zarzut merytorycznie uznając jego bezzasadność, z drugiej zaś uznał swoją niewłaściwość. Ocena w tym zakresie jest zatem wewnętrznie sprzeczna i niezrozumiała.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, zaś po myśli art. 200 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania.