Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 418/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 37 § 1 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ NSA Stanisław Śliwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 418/12

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. P. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] nakazującą M. P., jako właścicielce lokalu położonego na I piętrze budynku nr 17 na działce nr 2129 przy ul. I. w J., rozbiórkę samowolnie wybudowanych ścianek osłonowych z otworem okiennym i zadaszeniem na istniejącym balkonie na ścianie wschodniej

W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.).

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że na I piętrze budynku nr 17 przy ul. I. w J., w lokalu będącym własnością M. P., do balkonu o wymiarach 2,5 x 1,48 m dobudowano lekką ściankę pokrytą sidingiem z otworem okiennym o wymiarach 1,13 x 1,13 m w świetle ram. Ścianka od strony północnej na odcinku 2 m została zbliżona do granicy budynku przy ul. I. 17 a natomiast ścianka południowa została również wykonana w granicy działki, przylegając do ściany budynku usytuowanego na ul. K. w J. W ścianie wykonanej zabudowy, szerokości 1,84 m od strony wschodniej osadzono okno. Ściana ta znajduje się w odległości 1,48 m od granicy działki od strony wschodniej, 2 m od narożnika budynku mieszkalno-usługowego pp. M. oraz 3,09 m od lica ścianki konstrukcji metalowej wypełnionej szkłem zbrojnym i 3,18 m, licząc po skosie. Wykonana konstrukcja zamyka przestrzeń między ściankami zewnętrznymi budynku mieszkalno-usługowego na poziomie I piętra i zamyka przestrzeń od strony wschodniej.

Pierwotnie, decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał M. P., H. J. i E. S. solidarnie, jako współwłaścicielkom budynku położonego na działce nr 2129 w J. przy ul. I. rozbiórkę samowolnie wykonanej zabudowy balkonu na ścianie wschodniej tego budynku.

W wyniku odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] uchylił w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia było nieprawidłowe ustalenie przez organ I instancji adresata decyzji, gdyż przedmiotowy balkon należy do konkretnego lokalu mieszkalnego, a także brak jednoznacznego ustalenia okresu wykonania zabudowy balkonu oraz nieprawidłowa kwalifikacja zakresu robót oraz odniesienie ich do przepisów wykonawczych.

Rozpatrując sprawę ponownie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] nakazał M. P., jako właścicielce lokalu na I piętrze budynku mieszkalno – usługowego, położonego na działce nr 2129 w J. przy ul. I. rozbiórkę samowolnie wybudowanych ścianek osłonowych z otworem okiennym o wymiarach 1,13 x 1,13 i zadaszeniem na istniejącym balkonie na ścianie wschodniej budynku nr 17 przy ul. I. w J.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, że przedmiotowy balkon został zabudowany w latach 80. XX w. ściankami stalowymi, wypełnionymi szybami przez poprzednią właścicielkę, matkę obecnej właścicielki a następnie w latach 1990-1992 wykonana zabudowa została zmieniona na lekką konstrukcję z otworem okiennym o wymiarach 1,13 x 1,13 m. Roboty te zostały wykonane pod rządami ustawy z 1974 r. Prawo budowlane bez wymaganego pozwolenia na budowę, a zatem sprawę rozpoznano w oparciu o przepisy tej ustawy. Wskazano, że przedmiotowa rozbudowa jest położona na terenie przeznaczonym w Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego z dnia 24 września 1991 r. ( Dz. Urz. Woj. [...] Nr 20, poz. 166) pod administrację i usługi – "wymagające koncentracji w ośrodkach", dlatego też nie narusza ona ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał w okresie wykonywanych robót, nie zostały więc spełnione przesłanki określone w art. 37 ust. 1 pkt 1ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Organ wskazał, że zabudowa ta stanowi rozbudowę części mieszkalnej budynku o około 3,7 m2. Ściana wschodnia zabudowy balkonu na I piętrze oddalona jest od ściany zachodniej bez otworów budynku mieszkalno- usługowego, usytuowanego na działce nr 2130/1 o 2 m. Powoduje to, że rozbudowa części mieszkalnej budynku przez zabudowanie balkonu został dokonana z naruszeniem przepisów techniczno – budowlanych, o których mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.). Przepis ten stanowi, że ściany z otworami powinny być oddalone od granicy działki o co najmniej 4 m. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeśli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych i drzwiowych. Przy istniejącej zabudowie na działce sąsiedniej w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości powyższe mogą ulec zmniejszeniu, jeśli odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym wynosi co najmniej 8 m. Organ stwierdził, że wyżej w/w naruszenie przepisów techniczno budowlanych powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia, czyli spełnia dyspozycję, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1974 r. Prawo budowlane. W związku z powyższym organ stwierdził brak możliwości doprowadzenia przedmiotowej rozbudowy do zgodności z przepisami bez dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanych ścianek osłonowych.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. P. Odwołująca stwierdziła, że przedmiotową zabudowę, polegającą na wykonaniu konstrukcji szklano-stalowej, zastąpionej później konstrukcją z materiałów lekkich wykonała jej matka M. J. w latach 80 i 90 XX w. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w protokole kontrolnym organu I instancji oraz w zeznaniach świadków. Odwołująca podniosła, ze przejęła po zmarłej matce nie tylko lokal ale także wszystko, co jest trwale z nim związane, w tym zabudowany od strony wschodniej balkon. Nadmieniła także, że ścianka wschodnia wraz z oknem i murami jej domu stanowi jedynie 1,35 m długości.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji prawidłowo przyjął, że ścianki osłonowe na istniejącym balkonie wykonano bez wymaganego pozwolenia na budowę przed 1995 r. Z treści zeznań świadków wynika, że balkon został zabudowany w latach 80 XX w. natomiast w latach 1990-1992 konstrukcję zastąpiono lekkimi ściankami, co powoduje konieczność zastosowania przepisów ustawy z 1974 r. Prawo budowlane oraz przepisów wykonawczych, ustanowionych w w/w rozporządzeniu. Zdaniem organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że na wykonanie zabudowy balkonu ściankami zewnętrznymi, które odgradzają przestrzeń, tworząc dodatkowe pomieszczenie użytkowe wymagane było pozwolenie na budowę na podstawie art. 28 ust. 1 w/w ustawy. Właścicielka w toku postępowania przyznała, że nie posiada dokumentów dotyczących zabudowy balkonu, dlatego należy uznać, że rozbudowa została wykonana samowolnie.

Organ II instancji podniósł, że zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.) odległość między budynkami zaliczonymi do kategorii zagrożenia ludzi powinna wynosić 10 m ze względu na potrzebę zapewnienia ochrony przeciwpożarowej. Odległość ta jest odległością dopuszczalną i minimalną. Zabudowa balkonu lekkimi ściankami obłożonymi sidingiem z otworem okiennym została usytuowana w odległości 1,84 m od granicy działki od strony wschodniej i 2 m od narożnika budynku mieszkalno – usługowego pp. M., a zatem narusza § 17 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Organ podkreślił, że takie usytuowanie przedmiotowej zabudowy, za względu na nie zachowanie wymaganej odległości od budynku znajdującego się na działce sąsiedniej stwarza zagrożenie pożarowe. Powoduje także niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla właścicieli działek sąsiednich, poprzez realne ograniczenie możliwości zabudowy tych działek. Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że w niniejszej sprawie zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1974 r. Prawo budowlane, uzasadniająca nakaz rozbiórki. W rozpatrywanym przypadku brak jest także podstaw do nakazania wykonania zmian lub przeróbek doprowadzających obiekt do stanu zgodnego z prawem ponieważ wiązałoby się to z koniecznością przebudowy ścian a to przekracza ramy wyznaczone w/w przepisem.

Organ odwoławczy stwierdził także, że skoro zabudowa balkonu została wykonana przez matkę odwołującej to wszystkie wynikające z tego faktu konsekwencje przechodzą na następców prawnych poprzedniej właścicielki. Oznacza to, że przejście praw majątkowych do lokalu mieszkalnego poprzez dziedziczenie implikuje przejście skutków związanych z samowolą na spadkobierców.

M. P. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Podniosła ponownie, że przedmiotowa zabudowa została wykonana w latach 80-tych XX w. a następnie zmieniona w latach 1990-1992 na lekką konstrukcję obłożoną sidingiem z otworami okiennymi. W tym okresie, wobec jej matki M. J. nie było prowadzone żadne postępowanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i stan ten trwał aż do jej śmierci tj. do dnia 1 lutego 1999 r. W ocenie skarżącej w tych okolicznościach niedopuszczalne jest przyjęcie, że na miejsce dotychczasowej strony tj. M. J. wstępuje do postępowania sama skarżąca jako następca prawny, skoro postępowanie takie nie zostało wszczęte i nie toczyło się przed śmiercią jej matki. W ocenie skarżącej nie podstaw do przyjęcia, że miała ona obowiązek występowania w toczącym się postępowaniu jako strona.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sprawowana przez Sąd, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola działalności administracji obejmuje badanie legalności, czyli zgodności z prawem zaskarżonych aktów, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Zaskarżoną decyzją zostało utrzymane w mocy orzeczenie rozbiórki zabudowy balkonu na I piętrze budynku w przy ul. I. w J., w oparciu o art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Organy zakwalifikowały wykonane roboty budowlane jako rozbudowę budynku i przyjęły okres ich wykonania na lata 1990-1992.

W ocenie Sądu zarówno kwalifikacja wykonanych robót, jak i ustalenia dotyczące daty zabudowy balkonu są prawidłowe. Data ta budziła w toku postępowania liczne kontrowersje, przesłuchano na tę okoliczność wielu świadków, których zeznania były częściowo rozbieżne. Ostatecznie organ przyjął czas wykonania zabudowy balkonu podany przez skarżącą i świadków przez nią wskazanych. Zdaniem Sądu przeprowadzona ocena dowodów w tym zakresie nie narusza przepisów k.p.a., a danie wiary inwestorowi czy jego następcy prawnemu, którzy mają najlepszą wiedzę w kwestii prowadzonych robót jest zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Bezsporny jest również fakt dokonania przedmiotowej zabudowy balkonu, stanowiącej rozbudowę budynku, bez pozwolenia na budowę.

Konsekwencje wybudowania (w tym również rozbudowy) obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę reguluje art. 48 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Przepisu tego nie stosuje się jednak do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się natomiast do nich przepisy dotychczasowe, o czym stanowi art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

Ustalenie zatem w rozpoznawanej sprawie, że zabudowa balkonów nastąpiła w latach 1990-1992 skutkuje zastosowaniem ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

Zasadą wynikającą z tych przepisów jest legalizacja samowoli budowlanej, a przymusowej rozbiórce określonej w art. 37 ust. 1 podlegają jedynie te obiekty budowlane lub ich części, wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie ich budowy, które:

1) znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami z o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powodują lub w razie wybudowania spowodowałyby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Regulacja ta pozostaje w ścisłym związku z art. 40, który stanowi, że w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy organ wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Zastosowanie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wymaga zatem stwierdzenia sytuacji, przewidzianych w pkt 1 i 2 tego ustępu.

W rozpoznawanej przez Sąd sprawie istotne znaczenie ma przesłanka z pkt 2 – spowodowanie przez obiekt niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (przesłanka z pkt 1 nie zachodzi, gdyż sprawa dotyczy już istniejącej zabudowy mieszkaniowej).

Wykazanie ww. okoliczności było zatem obowiązkiem organu, skoro oparł on swoje rozstrzygnięcie na art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.

Sąd podziela przyjęty w orzecznictwie pogląd, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów technicznych, jakie obowiązywały w czasie dopuszczenia się samowoli przez inwestora, nie jest wystarczające, aby przyjąć, że to naruszenie automatycznie stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14.10.2004 r., sygn. akt SA/Rz 753/03, ONSAiWSA 2005/4/84, wyrok WSA w Kielcach z dnia 8.07.2010 r., II SA/Ke 325/10, LEX Nr 665180, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28.04.2010 r., II SA/Wr 36/10, System Informacji Prawnej LEX Nr 6745498 i powołane w nim wyroki NSA z dnia 17.10.2007 r., II OSK 1398/06 oraz z dnia 4.08.2009 r., II OSK 1215/08). t). Dotyczy to zarówno przepisów technicznych dotyczących sytuowania budynków, jak i przepisów przeciwpożarowych.

W powołanym wyroku z dnia 8.07.2010 r. WSA w Kielcach wskazał, że " samo stwierdzenie niezgodności wybudowanego obiektu z przepisami nie jest podstawą do zastosowania art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Skutkiem naruszenia tych przepisów muszą być okoliczności wymienione w tym przepisie tj. niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Wystąpienie jednego z wymienionych wyżej stanów musi być wykazane w sposób niebudzący wątpliwości. Nie wystarczy podanie, że wystąpiło samo zagrożenie, lecz należy je ściśle określić i podać, w jakich okolicznościach organ to zagrożenie upatruje. Zagrożenie musi być realne, a nie tylko teoretyczne".

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powołał przepisy rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.) - § 17 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 172 pkt 2. Ostatnio wymieniony kwalifikuje budynki mieszkalne do kategorii zagrożenia ludzi ZL-IV, a § 17 ust. 1 pkt 3 stanowi, że odległość między budynkami zaliczonymi do kategorii zagrożenia ludzi ze względu na potrzebę zapewnienia ochrony przeciwpożarowej powinna wynosić 10 m.

Powołując się na ten przepis organ wskazał jedynie, że zabudowa balkonu stwarza zagrożenie pożarowe i powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla właścicieli działek sąsiednich, poprzez realne ograniczenie możliwości zabudowy tych działek. Nie wykazał jednak na czym polega realne niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia. W rozpoznawanej sprawie ma to istotne znaczenie, bowiem zabudowany balkon istnieje od wielu lat, a nawet bez dokonanej zabudowy wymagane odległości do sąsiednich nieruchomości nie zostały zachowane.

Trudno też mówić o pogorszeniu warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia poprzez rzeczywiste ograniczenie możliwości zabudowy działek sąsiednich w realiach rozpoznawanej sprawy, gdzie budynki przy ulicy I. oraz K. zlokalizowane są w bardzo bliskiej odległości lub wręcz graniczą z sobą.

Brak wykazania zagrożenia dla ludzi lub mienia stwarzanego przez objęty postępowaniem obiekt stanowi niewątpliwie wadę postępowania, wynikająca z naruszenia przepisów postępowania - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. , które obligują organy administracji publicznej do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w tym wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a następnie poddania go kompleksowej ocenie.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi dotyczących dopuszczenia skarżącej do udziału w postępowaniu. Prawidłowo wywodzi organ, że wstąpienie w prawa i obowiązki zmarłego w drodze dziedziczenia oznacza również przejście na spadkobiercę konsekwencji działań lub zaniechań poprzednika prawnego w zakresie objętym prawem budowlanym, w tym konsekwencji popełnionej samowoli budowlanej.

Reasumując Sąd uznał, że wykazane naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik spraw i w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r..

W związku z uwzględnieniem skargi Sąd zastosował art. 152 P.p.s.a. i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Sąd odstąpił od orzekania o kosztach, w oparciu o art. 210 § 1 P.p.s.a. wobec braku stosownego wniosku skarżącej.

O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 1 i§ 2 w zw. z art. 209 P.p.s.a..

W prowadzonym ponownie postępowaniu rzeczą organu będzie rozpatrzenie sprawy pod kątem zaistnienia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. zgodnie z wynikającymi z niniejszego uzasadnienia wskazaniami.