Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 49/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-02-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, § 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy [...] o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w sprawie ze skargi Gminy [...] na to postanowienie - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Gmina [...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...]. Rozstrzygnięcie to utrzymywało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] o nałożeniu na Gminę [...] grzywny w wysokości 1000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] polegającego na wykonaniu urządzeń zapobiegającym szkodom spowodowanym przez spływające wody opadowe na grunty sąsiednie tj. opisanego w tej decyzji rowu.

W skardze Gmina [...] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wraz z aktem go poprzedzającym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Akty administracyjne ostateczne mają przymiot wykonalności, a wniesienia na nie skargi do sądu nie powoduje wstrzymania ich wykonania, o czym stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Ustawodawca przewidział jednakże sytuacje, gdy możliwe jest zastosowanie ochrony tymczasowej wobec osoby skarżącego. Mianowicie, wedle art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd – na wniosek skarżącego – może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (czynności), jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konstrukcja powyższego przepisu, a zatem okoliczność, że wstrzymanie wykonania może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, zakłada, że to właśnie ta strona winna uprawdopodobnić ewentualne niebezpieczeństwa wynikające z faktu wykonania objętego skargą aktu. Poza tym, przesłanki decydujące o zastosowaniu przedmiotowej instytucji mają nieostry charakter, a zatem wymagają wypełnienia stosowną argumentacją wnioskodawcy, która w szczegółowy sposób winna odnosić się do tychże przesłanek. Sąd nie może więc zastępować strony wnoszącej o udzielenie ochrony tymczasowej w przedstawieniu danych przemawiających za uwzględnieniem żądania, choć zobligowany jest do uwzględnienia istotnych w tym zakresie informacji, a wynikających z akt administracyjnych sprawy.

Gmina [...] skarżąc w niniejszej sprawie wymienione wyżej postanowienie SKO, poza ogólnikowym powołaniem się na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie przejawiła żadnej inicjatywy w przedstawieniu jakichkolwiek informacji przemawiających za zastosowaniem tej instytucji. Całe bowiem uzasadnienie skargi dotyczy w istocie tylko i wyłącznie kwestii zasadności zaskarżonego postanowienia, co może być przedmiotem analizy Sądu dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania sprawy. W żadnym zaś miejscu przedmiotowego uzasadnienia Gmina [...] nie podała jakichkolwiek argumentów, które mogłyby przemawiać za przychyleniem się do jej wniosku. Nie wyjaśniła więc, dlaczego uiszczenie przez nią kwoty grzywny tj. 1000 zł mogłoby powodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź też trudnych do odwrócenia skutków. Nieznana jest bowiem jej sytuacja ekonomiczna. Informacje takie nie wynikają także z akt niniejszej sprawy.

Poza tym, należy mieć jeszcze na uwadze, że obowiązek, którego wykonania dotyczy przedmiotowa sprawa ma charakter pieniężny, a zatem trudno twierdzić o jego nieodwracalności. W razie bowiem skutecznego podważenia aktu go nakładającego, przedmiotowa kwota pieniężna podlegałaby zwróceniu.

Nie można także zapomnieć o brzmieniu art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.), wedle którego w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Gmina [...] może więc może w każdym czasie zwolnić się z obowiązku uiszczenia grzywny w celu przymuszenia, spełniając obowiązek, którego nie wykonała wcześniej.

Skoro więc strona skarżąca zaniechała podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jej żądanie, to brak było podstaw do jego uwzględnienia. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3, § 5 P.p.s.a.