Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 47/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie WSA Włodzimierz Kubik, WSA del. Sławomir Wojciechowski, Protokolant st. sekr. Małgorzata Orman, po rozpoznaniu w dniu 02 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] r. wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym/ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał A. W. usunąć obiekt budowlany – "[...]", użytkowaną jako budynek letniskowy, usytuowaną na działce nr [...] w Z. przy ul. [...], z jednoczesnym uporządkowaniem terenu po wykonaniu tej rozbiórki.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, powołując się na ustalenia dokonane podczas przeprowadzonych w dniu [...] 2004 r. oględzin, że objęty nakazem obiekt budowlany – "[...]" o wym. [...]m x [...] m i wysokości ok. [...] m, z dobudowanym tarasem o wym. [...] x [...] m użytkowany jak budynek letniskowy, w którym znajdują się dwa pokoje, łazienka oraz aneks kuchenny, został wybudowany bez pozwolenia. Został wykonany w konstrukcji stalowej na podmurówce z cegły ceramicznej pełnej. Właścicielką działki nr [...], na której usytuowany jest ten obiekt, jest A. W.. Według jej stwierdzenia został on wybudowany bez zezwolenia w 1998 r. Teren działki należy do kompleksu leśnego. Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Z., który obowiązywał do 31.12.2003 r. przewidywał dla tego terenu funkcję leśną – teren lasów. Takie jest też jego przeznaczenie w przyszłym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ budowa jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego to brak jest zdaniem organu orzekającego możliwości jej legalizacji. Uzasadniało to nakaz rozbiórki objętego postępowaniem obiektu.

W odwołaniu od tej decyzji A. W. sprzeciwiła się orzeczonemu nakazowi rozbiórki. Podała, że budynek podłączony jest legalnie do sieci wodociągowej, elektrycznej i telefonicznej i dlatego też była przekonana, że pozwolenie na jego budowę nie jest wymagane. O przeciwwskazaniach co do letniskowego wykorzystania terenu nie została też poinformowana przy jego zakupie. Zaakcentowała, że budynek nie jest związany na stałe z gruntem oraz, iż na zagospodarowanie działki poniosła znaczne nakłady finansowe.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podtrzymał ustalenia organu I instancji oraz ich ocenę prawną. Podkreślił, że obiekt został wzniesiony na obszarze Parku [...]. Dla terenu tego nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, nie została też wydana dla tego budynku decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z tym nie ma też podstaw do stwierdzenia zgodności inwestycji /zabudowy/ z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co stanowi jeden z koniecznych warunków legalizacji /zgodnie z treścią art. 48 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego/.

W skardze do Sądu A. W. wniosła o uchylenie /"o cofnięcie"/ powyższej decyzji organu odwoławczego, przytaczając argumenty przedstawione wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo podała, że Urząd wiedział o zabudowie letniskowej tego terenu, realizowanej już od 1989 r. i na zabudowę tę nie reagował. Nie podjął też działań zmierzających do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, którego treść umożliwiałaby legalizację budynków.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i w ogólnym zarysie jego uzasadnienie.

W piśmie procesowym z dnia [...] 2006 r. skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sprawy sygn. akt II SA/Gl 690/05 w przedmiocie zarzutów do projektu planu. Według tego projektu tereny graniczące z działką skarżącej zostały bowiem przeznaczone pod budownictwo o charakterze rekreacyjnym - symbol [...],[...]. Zdaniem skarżącej w postępowaniu organy orzekające nie ustaliły dokładnie treści planu dla terenu jej działki. Nie zostało też wykazane aby istniał wyraźny zakaz budowy na tym terenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, a tylko pod tym względem podlega ona kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości i również skarżąca tego nie kwestionuje, że objęty postępowaniem budynek letniskowy został wybudowany przez nią bez pozwolenia na budowę w czasie obowiązywania Prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r. Biorąc pod uwagę konstrukcję tego budynku nie ulega też wątpliwości, że stanowi on obiekt budowlany, na wzniesienie którego było wymagane pozwolenie na budowę - zgodnie z treścią art. 28 tego Prawa. Tego typu obiekt nie został bowiem wymieniony w art. 29 tego aktu prawnego. Sankcją jego wybudowania bez wymaganego pozwolenia na budowę jest co do zasady nakaz rozbiórki – zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W świetle treści tego przepisu nie ma znaczenia akcentowana przez skarżącą okoliczność, iż o realizacji zabudowy na tym terenie wiedział od wielu lat Urząd Miejski w Z. i na zabudowę tą nie reagował , ani też przekonanie skarżącej, iż pozwolenie na budowę tego obiektu nie było wymagane.

Legalizacja popełnionej przez skarżącą samowoli byłaby możliwa jedynie przy spełnieniu m.in. warunków określonych w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. m.in. wykazaniu zgodności zabudowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu. Jak wynika w sposób nie budzący wątpliwości ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dla terenu działki skarżącej nie obowiązywał w chwili orzekania przez organ odwoławczy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla obiektu skarżącej nie była też wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy zagospodarowania terenu. Gdy nadto zważy się, czego skarżąca również nie kwestionowała, że objęty nakazem rozbiórki obiekt – budynek /skoro co najmniej jego fundamenty są stale związane z gruntem/ został wzniesiony na terenie kompleksu leśnego wchodzącego w skład Parku [...], to brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, że budowa ta jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w rozumieniu art. 48 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego.

Skoro nie było podstaw do legalizacji obiektu to zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 prawidłowo orzeczono jego rozbiórkę.

Brak było przy tym podstaw do zawieszenia postępowania sądowego do czasu rozpoznania przez sąd skargi w przedmiocie zarzutów do projektu nowego planu zagospodarowania. Sąd w niniejszej sprawie był bowiem zobowiązany ocenić zaskarżoną decyzję według stanu prawnego jaki obowiązywał w dacie jej wydania. Wtedy zaś nie obowiązywał żaden plan zagospodarowania dla działki skarżącej. Nie istniał zatem żaden prejudycjalny związek między niniejszą sprawą a wynikiem rozpoznania sprawy tut. Sądu sygn. akt II SA/Gl 690/05.

Z tych wszystkich względów skarga jako zdaniem Sądu nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./.