Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 435/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi A. P. Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Prezydenta B. z [...] stycznia 2010 r., znak: [...] w zakresie określenia stawki procentowej jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wysokości 30 %; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie w pozostałym zakresie; 3. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego A. P. Sp. z o.o. w P. kwotę 757 (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 2 października 2009 r. A. Z., A. F. oraz P. W. C. sp. z o.o. w B. wystąpili o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji w postaci salonu samochodowego oraz myjni samochodowej z miejscami parkingowymi na działkach położonych w B. przy ul. [...] o numerach geodezyjnych: 570/1, 571, 572, 570/5, 570/4, 570/3, 570/2. We wniosku sprecyzowano, że myjnia ma być tunelowa a salon samochodowy z zadaszeniem, ale bez serwisu. W zakresie obsługi komunikacyjnej we wniosku wpisano, że ma się ona odbywać istniejącym wjazdem z ul. [...] przez działki: 632/8, 623/1 i 573. W toku postępowania projekt decyzji o warunkach zabudowy został uzgodnionych w zakresie melioracji wodnych z Marszałkiem Województwa P. Wszyscy gestorzy mediów: Wodociągi B. sp. z o.o. w B., Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej sp. z o.o. w B. oraz PGE Dystrybucja B. Sp. z o.o. - w pismach skierowanych do A. Z. i A F. stwierdzili, iż istnieje możliwość przyłączenia planowanej inwestycji do sieci dostarczających media. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Prezydent B. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie salonu samochodowego oraz myjni samochodowo – tunelowej (usługi nieuciążliwe) wraz z zadaszeniem; miejscami parkingowymi na nieruchomościach o numerach ewidencyjnych 570/1, 571 , 572 , 570/5, 570/4, 570/3, 570/2 w B. przy alei [...] oraz niezbędną infrastrukturą techniczną. W punkcie 4.1 decyzji "Ustalenia w zakresie obsługi komunikacyjnej" zapisano: "Obsługa komunikacyjna – dojazd do przedmiotowej inwestycji istniejącym zjazdem z alei [...] , następnie przez działki nr ew. gr. 623/8, 623/1, i 573, zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym."

Od powyższej decyzji odwołała się [...] sp. z o.o. w P. W motywach odwołania skarżąca podniosła, że wjazd do Centrum Handlowego [...] przez układ komunikacyjny m. in. na działce 623/8 został wykonany przez [...] i na jej potrzeby. Już obecnie w związku z ruchem samochodów do centrum handlowego pojawiają się problemy z płynnością ruchu w tym rejonie a w związku z planowaną rozbudową centrum handlowego należy przewidywać, że ruch samochodowy jeszcze wzrośnie. Ponadto działki wnioskodawców są niewielkich rozmiarów i na obszarze inwestycji wnioskodawcy nie będą w stanie zapewnić wystarczającej wielkości miejsc postojowych, które zapewniłyby płynność ruchu klientom salonu samochodowego oraz myjni samochodowej, tak aby nie stwarzać niebezpieczeństwa tworzącej się kolejki samochodów na wjeździe do salonu oraz stacji obsługi i centrum handlowego. Przedstawione rozwiązanie w sposób ewidentny stwarza kolizyjność w ruchu komunikacyjnym, albowiem zaprojektowanie i wykonanie kolejnego wjazdu/wyjazdu z działek o numerach 572, 570/5, 570/4, 570/3 i 570/2 , oddalonych o około 30 metrów od skrzyżowania oraz około 1 metra od istniejącego zjazdu stanowi istotne zagrożenie dla ruchu kołowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...].04.2010 r., znak: [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w ocenie Kolegium planowana inwestycja spełnia owe warunki. Wskazano też, że sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu odpowiada przepisom prawa. Kolegium wskazało też, że wnioskowany teren ma zapewniony dostęp do drogi publicznej z Alei [...] przez działkę nr 623/8 na podstawie ustanowionej służebności na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr 587 (której współwłaścicielem są obecnie dwaj wnioskodawcy tj. A. F. i A. Z.) oraz użytkowania pasa gruntu o szerokości 6 m wzdłuż działek nr 571 i 572 (ustanowionego na rzecz Spółki z o.o. "[...]" - również wnioskodawcy). Działka nr 623/8 powstała w wyniku podziału działki nr 623/6 i aktualnie jest w użytkowaniu wieczystym skarżącej. Podniesiony przez skarżącą argument ewentualnej kolizyjności w ruchu drogowym w związku z korzystaniem ze wspólnego zjazdu (wjazdu) na działkę nr 623/8 nie może uzasadniać odmowy ustalenia warunków zabudowy. W postępowaniu tym istotne jest bowiem prawne zapewnienie dostępu do drogi publicznej, co zostało wykazane.

W skardze do tut. Sądu Spółka zarzuciła naruszenie decyzji Kolegium art. 7, art. 8, art. 10 i art. 77 k.p.a. W motywach skargi przytoczono argumentację zawartą w odwołaniu Spółki od decyzji I instancji. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. to w ocenie Skarżącej naruszenie to polega na niezapewnieniu czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwieniu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w swojej decyzji. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. Kolegium uznało je za chybione i nie poparte żądna argumentacją. Kolegium wskazało, że wbrew twierdzeniom skarżącej organ I instancji umożliwił stronom zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym, co nastąpiło pismem z 16.12.2009 r. , które zostało doręczone Spółce w dniu 28.12.2009 r. Decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...].01.2010 r. a więc został zachowany określony w piśmie 7-dniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy. Kolegium nie prowadziło natomiast dodatkowego postępowania dowodowego i oparło się w całości o ustalenia organu I instancji, stąd też nie było potrzeby stosowania art. 10 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu aczkolwiek nie z przyczyn podniesionych przez skarżącą. Brak związania sądu administracyjnego zarzutami i wnioskami skargi, wynikający z treści art. 134 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.), umożliwił sądowi szerszą kontrolę zaskarżonej decyzji, niekoncentrującą się na uchybieniach uznanych za istotne przez stronę skarżącą. Obowiązek "wyjścia" przy ocenie legalności decyzji poza granice zarzutów skargi, każdorazowo nakłada na sąd administracyjny konieczność zbadania, czy kwestionowana skargą decyzja (postanowienie) nie jest dotknięta wadą nieważności, czy została wydana bez mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego, bez naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź bez naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej w ocenie Sądu doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania a także do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na poprawność rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pięciu punktach ustępu 1 – go. Jednym z tych warunków jest wymieniony w punkcie 2 –gim dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej. Pojęcie "dostępu do drogi publicznej" jest przy tym zdefiniowane w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć – w świetle ustawowej definicji – bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Przy ocenie bezpośredniego dostępu danego terenu do drogi publicznej należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007r, Nr 19, poz. 115 ze zmianami), zgodnie z którymi bezpośredni dostęp do drogi publicznej określa zarządca drogi w decyzji o lokalizacji zjazdu (por. art. 29 i nast. ustawy o drogach publicznych). O bezpośrednim dostępie do drogi publicznej nie przesądza, zatem bezpośrednie sąsiedztwo terenu inwestycji z drogą publiczną, ale zagwarantowany prawnie dostęp do tej drogi bezpośrednio bądź poprzez drogę wewnętrzną lub na podstawie ustanowionej służebności. Pośredni dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej może zaś nastąpić dwoma sposobami, albo poprzez inną nieruchomość obciążoną służebnością gruntową na rzecz terenu inwestycji, albo poprzez drogę wewnętrzną, o ile z taką drogą wewnętrzną styka się teren inwestycji. Źródłem powstania służebności gruntowej może być umowa (kodeks cywilny wymaga formy aktu notarialnego dla oświadczenia właściciela nieruchomości służebnej, który ustanawia służebność- art. 245 par. 2 kc), orzeczenie sądu, nabycie przez upływ czasu (zasiedzenie art. 292 kc), a także wyjątkowo i wyraźnie w wypadkach w ustawie przewidzianych decyzja administracyjna. Drogami wewnętrznymi są drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe (vide: art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji). Zewnętrznym wyrazem przynależności jakiegoś obszaru do użytku gruntowego o nazwie "drogi" jest oznaczenie go na mapie przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego symbolem "dr" (vide: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków" – t.j. Dz. U. z 2001r, Nr 38, poz. 454).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowane zostało stanowisko, iż dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy tegoż terenu, nie można utożsamiać z dostępem faktycznym. Dostęp ten ma być prawnie zagwarantowany (vide: między innymi: wyrok WSA w Gliwicach z 9.01.2008r. sygn. IISA/GL 522/08, wyrok NSA z dnia 9.07.2009r. sygn. II OSK 1116/08), co oznacza, że musi wynikać z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy administracyjnego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymieniając przesłanki, których łączne spełnienie warunkuje wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wskazując w punkcie 2- gim ust. 1- go art. 61 na warunek dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, używa sformułowania "ma dostęp do drogi publicznej", co wyraźnie wskazuje, iż dostęp do drogi publicznej musi istnieć w dacie orzekania o warunkach zabudowy.

Przekładając powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, zadaniem Sądu istnieje uzasadniona wątpliwość co do tego czy określone w decyzji organu I instancji i podtrzymane przez Kolegium ustalenia w zakresie obsługi komunikacyjnej nie naruszają prawa. Przepis o zapewnieniu dostępu do drogi publicznej musi być interpretowany w związku z art. 54 pkt 2 lit. c) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 54 pkt 2 lit. c w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu jednym z elementów decyzji o warunkach zabudowy jest określenie obsługi w zakresie komunikacji. Jako obszar, przez który ma odbywać się obsługa komunikacyjna inwestorzy wskazali działki o numerach: 623/8, 623/1 i 573. Według dostępnej w aktach administracyjnych kopii zawiadomienia z 12.09.1997 r. Sądu Rejonowego w B., w dziale III Kw ustanowiono następujące prawa: "1. na rzecz każdoczoczesnego właściciela działki ozn. Nr geoid. 587 służebność przejścia i przejazdu przez działkę 623/6, 2. na rzecz Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" Sp. Z o.o. z siedzibą w B. użytkowanie tej samej działki – przy czym obciążenia te będą ograniczać się do pasa ruchu szerk. 6 metrów, ciągnącego się od Alei [...] wzdłuż granicy działką nr 571, następnie wzdłuż granicy z działką 572 do działki 623/1 do wjazdu na myjnię samochodową znajdującą się na granicy działek 572 i 623/1" (karta 1e akt administracyjnych). W ocenie Sądu ujawnione w księdze wieczystej prawa nie dawały podstawy do określenia obsługi komunikacyjnej w sposób wskazany w skarżonych decyzjach. Wprawdzie wskazana w punkcie pierwszym służebność dotyczy, według oświadczenia stron i kopii wypisu, działki dwóch inwestorów – A F. i A. Z., to jednakże działką władnącą, na rzecz której ustanowiono służebność, jest działka 587 – nie objęta wnioskiem Inwestorów o ustalenie warunków zabudowy w rozpoznawanej sprawie. Zatem wywodzenie prawa do dostępu do terenu planowanej inwestycji przez działki 623/8 623/1, nie może być uznane za zgodne z prawem, gdyż ustanowiona służebność wprawdzie istnieje, ale nieruchomością władnącą jest działka nie objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W konsekwencji na przykład zbycie działki 587 powodowałoby, iż inwestorzy nie mieliby zagwarantowanego dostępu, w sposób wskazany we wniosku do działek objętych wnioskiem. Również prawo ujawnione w punkcie drugim powołanego zawiadomienia, użytkowanie pasa gruntu działki 623/6 na rzecz spółki [...], nie dawało podstaw do określenia obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji w sposób wskazany w kwestionowanych decyzjach. Po pierwsze: prawo to obejmuje tylko pas działki o numerze 623/6 ciągnący się do granicy działek 623/1 i 572. Zatem według przytoczonych zapisów księgi wieczystej spółka [...], nie dysponuje prawem użytkowania do działki o numerze 623/1, którą wskazano we wniosku i w decyzjach jako terenu obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. Po wtóre: ustawa definiuje w art. 2 pkt 14 rozumienie dostępu do drogi publicznej, zatem przyjęcie wykładni rozszerzającej, iż legitymowanie się prawem użytkowania do gruntu a nie służebnością drogową, spełnia w/w wymóg - jest argumentacją contra legem. Zwrócić też należy uwagę, że dołączona do akt kopia zawiadomienia Sądu Rejonowego w B. jest opatrzona datą "12.09.1997 r." (karta 1e). Natomiast dopuszczone przez Sąd dowody z dokumentów, akt administracyjnych zawartych aktach o sygnaturze [...], nic do rozpoznawanej sprawy nie wnoszą, bowiem z dołączonych do tych akt kopii odpisów zwykłych z ksiąg wieczystych, stan z dnia [...].07.2009 r., wynika co prawda ustanowienie służebności drogowej ale na rzecz działek: 557/1 i 557/2 – nie objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w rozpoznawanej sprawie. Tym samym, w ocenie Sądu, sposób określenia obsługi komunikacyjnej narusza prawo, bowiem wskazany sposób komunikacji do terenu inwestycji miałby odbywać się, według akt administracyjnych, poprzez grunty nie obciążone odpowiednim prawem na rzecz gruntu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

Niezależnie jednak od konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, które to naruszenie mogło mieć wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. podlega eliminacji z obrotu prawnego w zakresie określenia stawki procentowej jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wysokości 30 % - jako wydana bez podstawy prawnej. Orzeczenie o ustaleniu stawki procentowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy, do poniesienia której to opłaty zobowiązany byłby właściciel działki w przypadku jej zbycia, nie znajduje podstawy prawnej. Jako podstawę prawną ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy procentowej stawki tzw. opłaty planistycznej, został wskazany art. 63 ust. 3 w związku z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu nie istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego dający organowi wykonawczemu gminy, przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podstawę do określenia w decyzji o warunkach zabudowy stawki procentowej opłaty należnej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności nie stanowi takiej podstawy przepis art. 36 ust. 4 w/w ustawy, stosowany odpowiednio w związku z odwołaniem zawartym w art. 63 ust. 3 ustawy. W art. 36 ust. 4, a przede wszystkim w art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawodawca przewidział określenie procentowej stawki opłaty planistycznej w uchwale w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym wskazał, iż chodzi o ustalenie stawki opłaty planistycznej w akcie stanowiącym przepisy prawa miejscowego, powszechnie obowiązującego, skierowanego do abstrakcyjnych podmiotów, ustalającego równą (jedną) stawkę procentową opłaty dla wszystkich na terenie gminy. Decyzja administracyjna (tu o warunkach zabudowy) rodzi skutki prawne tylko w stosunku do jej adresata i nie może oddziaływać na sytuację prawną innych podmiotów, ani w jakikolwiek sposób wpływać na wysokość stawek procentowych od wzrostu wartości innych nieruchomości. Zauważyć też należy, iż rada gminy ustalając stawkę opłaty planistycznej w planie czyni to w sposób równy dla wszystkich, których plan dotyczy, natomiast decyzja o warunkach zabudowy ustala stawkę wyłącznie dla podmiotu, którego dotyczy decyzja i nie jest wykluczone, ze dla innego podmiotu w innej decyzji, stawka zostałaby ustalona w innej wysokości, co także bezzasadnie różnicowałoby pozycję porównywanych podmiotów. Przeciwko dopuszczalności ustalania stawki procentowej opłaty planistycznej w decyzjach indywidualnych o warunkach zabudowy przemawia też charakter decyzji, która nie wywołuje takich skutków jak plan zagospodarowania przestrzennego tj. nie zmienia sytuacji prawnej nieruchomości. Przede wszystkim decyzja o warunkach zabudowy nie wywołuje skutku w postaci trwałego przeznaczenia określonego terenu pod określony cel. Inwestor może zaniechać realizacji inwestycji i w ogóle nie wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na budowę.

Prezentując powyższy pogląd sąd podziela tę wykładnię spornych przepisów, zgodnie z którą w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani rada gminy w odrębnej uchwale, ani organ wykonawczy gminy w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, nie są uprawnieni do ustalenia wysokości stawek procentowych opłaty od wzrostu wartości nieruchomości w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy (vide: wyrok NSA z 6.03.2008r. sygn. II OSK 1887/07., Lex nr 464945, wyrok WSA w Bydgoszczy z 23.07.2008r. sygn. IISA/Bd 265/08, wyrok WSA w Gliwicach z 4.02.2009r. sygn. IISA/GL 952/08, wyrok WSA w Opolu z 23.07.2007r sygn. IISA/Op 329/07, wyroki) WSA w Białymstoku z 9.04.2009r. sygn. IISA/Bk 15/09 i 16/09 ). Tym samym sąd uznał, iż zaskarżona decyzja w części orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej w zakresie zawierającym ustalenie wysokości stawki procentowej jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w następstwie decyzji, była podjęta bez podstawy prawnej.

Odnosząc się do zarzutów skargi podzielić należy argumentację Kolegium , iż decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana po spełnieniu przewidzianych w ustawie warunków. Argumenty strony skarżącej dotyczące kolizyjności zjazdu i zwiększenia natężenia ruchu w związku z planowaną inwestycją, są prawnie irrelewantne, gdyż organy nie miały podstaw prawnych by owe okoliczności analizować.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy ustalą stan prawny gruntów przyległych do terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i w zależności od poczynionych ustaleń rozstrzygną co do istoty. Rozstrzygając w kwestii obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji organy wezmą pod uwagę okoliczność, że określenie sposobu obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji musi uwzględniać stan prawny gruntów, przez które ma ona się odbywać, to znaczy czy teren planowanego dojazdu jest własnością inwestora, ewentualnie stanowi drogę wewnętrzną bądź ustanowiona jest służebność drogowa do gruntu objętego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy.

Z tych względów orzeczono jak na wstępie na podstawie art. 145 § pkt 1 lit "a" i "c" i art. 145 § pkt 2 p.p.s.a. Konsekwencją stwierdzenia nieważności w części decyzji organów obu instancji oraz ich uchylenia w pozostałym zakresie stało się zamieszczenie w wyroku stwierdzenia o niemożności wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) oraz orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej poniesionych przez nią kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego (art. 200 w związku z art. 210 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).-