Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 188/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-04-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 24 marca 2014 r. L. W. zwrócił się do sądu administracyjnego o zwolnienie od kosztów sądowych. W motywach wniosku odnotował, że nie ma możliwości finansowych, aby partycypować w ponoszeniu kosztów sądowych. Oświadczył przy tym, że otrzymuje zasiłek z pomocy społecznej w kwocie 477,88 zł. Skarżący zeznał, że mieszka w lokalu należącym do jego matki o pow. 45,8 m2. Sam zaś nie posiada jakiegokolwiek majątku. Wskazał dalej, że dochód jego matki wynosi 1600 zł.

W oparciu o dokumenty źródłowe, które skarżący nadesłał w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy ustalono, co następuje. Wynagrodzenie matki skarżącego z tytułu renty rodzinnej stanowiło do dnia 31 marca 2014 r. kwotę 1.792,89 zł. Skarżący pobiera do dnia 31 stycznia 2015 r. zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej w kwocie 477,88 zł. Do stałych, miesięcznych opłat ponoszonych w lokalu, który zajmuje należy zaliczyć: czynsz (439,11 zł); składki na rzecz A (łącznie 81,42 zł : 3 m-ce = 27,14 zł); opłaty z tytułu usług telekomunikacyjnych (łącznie 109,32). Z pozostałych dokumentów wynika, że w gospodarstwie tym ponoszone są wydatki z tytułu zużycia energii elektrycznej (111,49 zł) oraz zużycia gazu (58,31). Jednakowoż przedstawione w tym zakresie potwierdzenia wpłat nie pozwalają określić czasokresu, za który opiewają.

Wpis sądowy od skargi stanowi kwotę 200 zł.

Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje:

Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a.", stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo to może być przyznane w zakresie częściowym lub całkowitym (art. 245 § 1 P.p.s.a.). Z uwagi na to, że L. W. zwrócił się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych, jego wniosek podlega rozpoznaniu w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albowiem dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Jest więc regułą, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w tym zakresie, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.

Zdaniem rozpoznającego wniosek skarżący wykazał, iż w jego przypadku spełniona jest przesłanka wskazana w ww. przepisie. W toku rozpoznania sprawy uwzględniono przede wszystkim relację pomiędzy dochodami jego gospodarstwa domowego a wydatkami, których stałe ponoszenie jest w jego przypadku niezbędne. Przede wszystkim zaś zwrócono uwagę na to, że źródłem dochodów skarżącego jest wyłącznie pomoc Skarbu Państwa w postaci zasiłku stałego przyznanego przez Prezydenta Miasta C. Nie sposób w takim przypadku przyjąć, że obowiązek poniesienia kosztów sądowych miałby być zaspokojony z uzyskiwanego przez niego wsparcia z budżetu Państwa. Sądy powinny bowiem zabezpieczać prawidłową równowagę pomiędzy, z jednej strony interesem państwa w pobieraniu opłat z tytułu rozpoznawania skarg, a z drugiej strony interesem skarżących w dochodzeniu swych roszczeń. Konsekwencją obciążenia takiej osoby kosztami postępowania sądowego byłaby fikcyjność przyznanych świadczeń z pomocy społecznej.

W wyniku poczynionych wyżej rozważań orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., art. 254 § 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy.