Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 122/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano organ do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 2,
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 1 pkt 4. par. 3 ust. 1 pkt 2, par. 3 ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 151 poz 1261
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz  przebiegu służby policjantów
article: art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak /spr./, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk Meder, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. sprawy ze skargi M. T. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wypłaty świadczenia pieniężnego zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji do rozpoznania, w terminie 30 dni od otrzymania akt administracyjnych, żądania skarżącego M. T. obejmującego wypłatę wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami za okres od [...] r.


UZASADNIENIE

M.T. w dniu [...] r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie wypłacenia wynagrodzenia wraz z należnymi odsetkami za okres od [...]. do dnia [...] r., tj. od dnia przywrócenia do służby decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] r. do dnia wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rozkazu personalnego nr [...] z [...] r. o ponownym mianowaniu na stanowisku służbowe.

W uzasadnieniu skargi M.T. opisał szereg zdarzeń procesowych zapoczątkowanych wydaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w dniu [...] r. rozkazu personalnego nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, które to zwolnienie, pomimo szeregu kolejnych rozkazów wydanych w stosunku do jego osoby, nie nastąpiło. M.T. wskazał, że w sprawie bezczynności organu, kierował swoje skargi w tym zakresie do Komendanta Głównego Policji. I tak, w piśmie z dnia [...] r. podniósł, że za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. nie uzyskał wynagrodzenia otrzymując od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] informację, że pobory te mu się nie należą, bowiem nie wykonywał w tym okresie czynności służbowych.

Odpowiadając na tą skargę Komendant Główny Policji stwierdził, że dotyczy ona prowadzonego obecnie postępowania administracyjnego w przedmiocie przeniesienia z dniem [...] r. do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W związku z tym wniesiona skarga zostanie rozpatrzona toku postępowania administracyjnego.

W piśmie z dnia [...] r. skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z prośbą o zaniechanie bezczynności dotyczącej, m.in., wypłaty należnego – w opinii M.T. – wynagrodzenia za okres od [...] r. do [...] r.

W odpowiedzi uzyskał informację od Komendanta Głównego Policji, że Komendant Główny Policji nie posiada kompetencji do rozpoznania niniejszej sprawy. Organ wyjaśnił, że podejmowanie wszelkich decyzji personalnych dotyczących funkcjonariuszy pełniących służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], czy też do ustalenia istnienia prawa lub wypłaty im określonych świadczeń pieniężnych właściwy jest Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dowód: pismo KGP z dnia [...] r., karta [...] akt sądowych).

Odpowiadając na skargę w przedmiocie bezczynności Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie. Komendant uznał, że w świetle art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), w spornym okresie od [...] r. do [...] r., skarżącemu nie przysługiwało prawa do uposażenia, a tym samy na organie nie ciążył obowiązek wypłaty uposażenia. W sytuacji, gdy brak uprawnienia skarżącego do uposażenia wynika z ustawy nie ma podstaw do wydawania w tej sprawie decyzji. Komendant zauważył również, że wniesienie skargi nie było poprzedzone wezwaniem organu do wypłacenia spornej należności. Jednocześnie organ przyznał, że stan faktyczny sprawy jest zgodny z podanym przez skarżącego w oparciu o załączone do skargi dokumenty, zaś akta osobowe M.T. znajdują się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje.

Zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), przez sprawy osobowe należy rozumieć sprawy związane z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem stosunku służbowego oraz wynikającymi z jego treści prawami i obowiązkami policjantów. W myśl § 3 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia, sprawy osobowe policjantów dotyczą w szczególności mianowania, wyznaczenia lub powołania na stanowisko służbowe, zwolnienia lub odwołania z tego stanowiska oraz należnego na nim uposażenia. Natomiast według § 3 ust. 3, sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

Z niekwestionowanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] a przedstawionych przez M.T. wyjaśnień oraz dokumentów dołączonych do skargi wynika, że M.T. swoje niezadowolenie związane z brakiem wpłaty należnego wynagrodzenia wraz odsetkami, za okres od [...]r. do [...] r. formułował w kierowanych do Komendanta Głównego Policji pismach z dnia [...] r. i z dnia [...]r. W odpowiedzi uzyskał jedynie informację, że właściwym organem do załatwienia sprawy jest Komendant Wojewódzki Policji w [...] (pismo z dnia [...] r.).

W istocie zatem skarżący M.T. nie uzyskał od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oczekiwanych należności ani konkretnego stanowiska organu w sprawie wypłaty spornych świadczeń. Co prawda skarżący nie wskazał żądania (pisma), które przedłożył bezpośrednio Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...]. Nie ma to jednak znaczenia skoro skargę zawierającą takowe oczekiwanie skierował do organu nadrzędnego.

W przedstawionych okolicznościach skarga M.T. na bezczynność została uznana za zasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, nie przesądzając ostatecznego sposobu załatwienia sprawy, działając na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.