Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1466/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1446
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. S. i E. S. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...]kwietnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpatrzeniu odwołania [...]od decyzji Nr [...]Kierownika Delegatury w [...] Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...]z dnia [...] listopada 2014 r. umarzającej postępowanie w sprawie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących powiększenie istniejących otworów okiennych i otworu drzwiowego, wstawienie nowej stolarki okiennej i drzwiowej oraz montaż rolet nadstawnych zewnętrznych w obrębie otworów okiennych i otworu drzwiowego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] (dz. nr [...]) w miejscowości [...], gm. [...], pow. [...], na podstawie art. 7 pkt 1, art. 36 ust. 1 pkt 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2014 poz. 1446)oraz art. 17 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Minister wskazał, że skarżący wnioskiem z dnia 19 listopada 2014 r. wystąpili o pozwolenie na wykonanie wskazanych robót budowlanych w budynku przy ul. [...]w [...]. Budynek ten położony jest na obszarze układu urbanistycznego miejscowości [...], powiat [...], wpisanym do rejestru zabytków decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2007 r., pod numerem: [...]. Wpis do rejestru zabytków założenia urbanistycznego miejscowości [...] obejmuje: układ przestrzenny miejscowości określony przez historyczne rozplanowanie placów i ulic, historyczny kształt i wielkość działek oraz ich sposób zagospodarowania, współzależność między zabudową a otwartą przestrzenią, a także wygląd zewnętrzny budowli określony skalą, rozmiarami, stylem, konstrukcją, materiałami, kolorem i wystrojem.

Z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, iż wszystkie roboty budowlane objęte wnioskiem inwestorów tj. powiększenie istniejących otworów okiennych i otworu drzwiowego, wstawienie nowej stolarki okiennej i drzwiowej oraz montaż rolet nadstawnych zewnętrznych w obrębie otworów okiennych i otworu drzwiowego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...]powodujące zmianę elementu zabudowy historycznego układu urbanistycznego miejscowości [...] zostały zrealizowane.

Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru.

Wykonanie powyższych robót budowlanych przed uzyskaniem pozwolenia właściwego organu konserwatorskiego czyni wszczęte postępowanie administracyjne bezprzedmiotowym, gdyż zgoda organu dotyczyć może wyłącznie przyszłych robót budowlanych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję organu odwoławczego wnieśli [...] zarzucając naruszenie przez organ przepisów postępowania art. 7, 8, 11, 75, 77, 80 i 105 § 1 kpa.

Skarżący przyznali, podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, iż faktycznie na dzień składania wniosku wskazane w nim prace były zrealizowane.

Podkreślili, że wielokrotnie od 2009 r. bezskutecznie występowali do organów konserwatorskich o pozwolenie na wykonanie tych robót. Zamiar wykonania robót zgłosili także w Starostwie, a ponieważ nie otrzymali żadnego pisma, z którego wynikałaby konieczność dokonania uzgodnienia z Konserwatorem Zabytków, roboty zostały zrealizowane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżoną decyzją Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w budynku mieszkalnym położonym na obszarze układu urbanistycznego w miejscowości [...] wpisanego do rejestru zabytków decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2007 r.

Stosownie do art. 105 § 1 kpa stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o jego umorzeniu.

W literaturze wskazuje się, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi się w art. 105 § 1 kpa, oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przyczyny bezprzedmiotowości postępowania mogą powstać na skutek faktów naturalnych lub na skutek zdarzeń prawnych (tak. J. Borkowski w J. Borkowski, B. Adamiak w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarzy Warszawa 2012; teza 6 do art. 105). Jeżeli więc w sprawie mieć będzie miejsce oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy, to wystąpi bezprzedmiotowość postępowania, uzasadniającą jego umorzenie.

Skoro zatem postępowanie może się toczyć jedynie w sytuacji, kiedy ma ono swój przedmiot, którym jest konkretna sprawa administracyjna mająca charakter indywidualny, dotyczy oznaczonego podmiotu oraz jego praw lub obowiązków, to brak tych elementów materialnego stosunku prawnego obliguje organ do umorzenia postępowania.

Jak wynika z akt postępowania skarżący pismem z dnia 10 listopada 2014 r. wystąpili do wojewódzkiego konserwatora zabytków o pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych w budynku mieszkalnym położonym na obszarze urbanistycznym wpisanym do rejestru zabytków. W sprawie nie jest sporne, że zakres robót objętych wnioskiem wymagał uzyskania pozwolenia organu konserwatorskiego na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Decyzja o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych wydana na podstawie art. 36 ust. 1 cyt. ustawy ma charakter decyzji przyznającej inwestorowi określone uprawnienie, tym samym nie może dotyczyć robót już wykonanych.

W niniejszej sprawie skarżący w istocie domagają się zaakceptowania przez organ konserwatorski zrealizowanych robót, gdyż przed wystąpieniem do organu wykonali wskazane we wniosku z dnia 10 listopada 2014 r. roboty budowlane, co oznacza, że organ utracił podstawę do wyrażenia zgody na ich prowadzenie.

Skutkowało to umorzeniem postępowania administracyjnego.

W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie odnoszą się do niniejszej sprawy i sprowadzają się do przytoczenia fragmentów orzecznictwa bez związku z ustalonym stanem faktycznym sprawy i podstawą jej rozstrzygnięcia.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.