Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 533/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-01-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.K na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 lutego 2016r. nr [...] w przedmiocie podarku akcyzowego za okres od kwietnia do grudnia 2010r. postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania decyzji -


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 lutego 2016r. w przedmiocie podatku akcyzowego za okres od kwietnia do grudnia 2010r. J.K. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że wraz z żoną ma na utrzymaniu pełnoletnią i studiującą córkę i jej 9 letnie dziecko. Łączne dochody skarżącego, jego żony i córki, włącznie z zasądzonymi sądownie alimentami w wysokości 400 zł, wynoszą 3.610 zł. Skarżący oświadczył, że nie mają żadnych oszczędności, nieruchomości i innych wartościowych przedmiotów. Sam natomiast jest osobą schorowaną o orzeczonym stopniu niepełnosprawności i otrzymuje rentę w wysokości 999 zł. Wskazał, że działalność gospodarcza generuje dodatkowy dochód ok. 500 zł.

Podniósł, że cały majątek ruchomy, tj. samochody dostawcze i cysterny oraz środki na koncie gospodarczym zostały poddane egzekucji komorniczej, co doprowadziło do paraliżu finansowego firmy i w zasadzie do likwidację jednej stacji paliw.

Skarżący nadto oświadczył, że w bieżącej działalności wykorzystuje również dwa ciągniki siodłowe, które użytkuje odpłatnie w ramach umowy leasingowej a opłaty miesięczne netto do zapłaty czynszów leasingowych wynoszą 6.718,62 zł.

Podniósł, że konsekwencje egzekucji kwoty zobowiązania będącego przedmiotem skargi będą trudne do odwrócenia. Branża w której pracuje skarżący wymaga ciągłych nakładów finansowych w postaci bieżącego kupowania paliwa do dalszej odsprzedaży. Kwoty uzyskane z kolei ze sprzedaży paliwa są na bieżąco zajmowane przez komornika. Podał, że egzekucja zobowiązania podatkowego pozbawia go płynności finansowej i uniemożliwia pokrywania bieżących i niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. spłatą linii kredytowej i kredytu gotówkowego, spłata rat leasingowych, kosztów ubezpieczeń i przeglądów technicznych samochodów służących działalności gospodarczej (transport). Taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do zaprzestania działalności gospodarczej, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek.

Z dołączonego do skargi oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika ponadto, że wynagrodzenie za pracę żony wynosi 1.337,51 zł, a dochód córki z tytułu umowy zlecenia wynosi 373,77 zł. Skarżący nie dysponuje majątkiem nieruchomym. Posiada wierzytelności w wysokości 11.279,74 zł. Jako przedmioty wartościowe zostały wskazane zajęte przez komornika pojazdy: samochód VW Golf rok prod. 2001, samochód VW Transporter rok prod. 1999, ciągnik siodłowy Volvo rok prod. 2002, naczepa Polkon rok prod. 2004 oraz nieobjęty zajęciem ciągnik Scania rok prod. 1997. Żona wnioskodawcy nie posiada majątku, zaś córka A. jest współwłaścicielką 1/2 domu jednorodzinnego w T., w którym zamieszkuje jej siostra z mężem i dziećmi. Koszty utrzymania mieszkanie wynoszą ok. 800 zł miesięcznie (prąd 400 zł, gaz 250 zł, woda 100 zł, śmieci 50 zł) a koszty leczenia 100 zł. Skarżący wraz z żoną spłacają raty kredytu gotówkowego w wysokości 381,35 zł (do spłaty pozostała kwota 24.972,37 zł). Po odliczeniu tych wydatków pozostające do dyspozycji środki finansowe wystarczają jedynie na zakup żywności, najpotrzebniejszych ubrań, leków oraz materiałów szkolnych dla wnuczki i córki. Dodatkowo komornik pobiera miesięcznie kwotę 500 zł tytułem należności objętych egzekucją (tytuły egzekucyjne dotyczące należności wynikających z zaskarżonej decyzji + odsetki + koszty egzekucyjne wynoszą łącznie 2.923.816,50 zł). Raty leasingowe dotyczące pojazdów objętych leasingiem operacyjnym rozliczanym

w ramach działalności gospodarczej wynoszą 3.689,62 zł (dot. naczepy Simatra)

i 3.029 zł (dot. ciągnika siodłowego Volvo). Pozostający do spłaty kapitał w ramach kredytu obrotowego w działalności gospodarczej wynosi 121.484,42 zł.

Na potwierdzenie podanych informacji skarżący przedłożył do skargi następujące dokumenty: potwierdzenie wypłaty świadczenia rentowego za marzec 2016r. w kwocie 999,18 zł, orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 20 listopada 2015r. o częściowej niezdolności do pracy J.K. do dnia 30 maja 2016r., rachunek zysków i strat Firmy Handlowo – Usługowej "P" J.K. za okres 1 stycznia – 31 grudnia 2015r., zaświadczenie z dnia 21 marca 2016r. o wysokości dochodów T.K, kopię listy płac za luty 2016r. A.K., treść ugody z dnia 8 grudnia 2009r. w sprawie wysokości alimentów na rzecz M.K., kopię postanowienia Sądu Okręgowego w K. XIX Wydział Gospodarczy z dnia 25 września 2014r. o nadaniu klauzuli prawomocności prawomocnemu nakazowi zapłaty na rzecz J.K. wraz z kopią nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 6 października 2011r., wydruk z systemu internetowego Banku BPH na potwierdzenie zaciągniętego kredytu, kopię faktury za gaz za okres od 22 grudnia 2015r. do 26 lutego 2016r. na kwotę 2.863,59 zł, kopię faktury za wodę z dnia 8 marca 2016r. na kwotę 106,98 zł, pisma Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 lutego 2016r. o prowadzeniu egzekucji z rachunku bankowego J. K., dwa dowody wpłaty kwot po 500 zł do tytułu wykonawczego z dnia 16 stycznia 2016r., kopie zawiadomień z dnia 12 lutego 2016r. i 14 marca 2016r. o zajęciu przez Dyrektora Izby Celnej środków transportu należących do J. K. wraz z protokołami zajęcia i odbioru ruchomości, kopie umów leasingu operacyjnego z dnia 9 kwietnia 2013r. i 18 lipca 2013r., wydruk z systemu internetowego Banku BPH FHU P. J. K. na potwierdzenie zaciągniętego kredytu obrotowego oraz wyciąg

z rachunku bankowego FHU P. J. K. w Banku BPH za okres od 22 marca 2016r. do 24 marca 2016r. (saldo -121.484,42 zł).

Nie przedłożył jednak dokumentów, o które był wzywany w trybie art. 255 p.p.s.a. przez rozpatrującego jego wniosek o zwolnienie od koszów sądowych Referendarza sądowego WSA w Krakowie, potrzebnych do oceny jego sytuacji finansowej. Mowa o: odpisach zeznań podatkowych skarżącego ze wszystkich źródeł za lata 2014 i 2015; deklaracji VAT-7 za ostatnie trzy miesiące z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, kserokopii pełnego sprawozdania finansowego z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej za lata 2014 i 2015; wykazie wszystkich posiadanych przez J. K. rachunków bankowych (osobistych i firmowych) i wyciągów obrazujących ich historię za okres ostatnich trzech miesięcy wraz z aktualnym saldem; odpisach zeznań podatkowych żony wnioskodawcy oraz jego córki; wykazie i wyciągach z rachunków bankowych żony skarżącego i jego córki za okres ostatnich trzech miesięcy wraz z aktualnym saldem; oświadczeniu skarżącego, czy opłaty za media oraz raty kredytów opłacane są przez niego terminowo – a jeśli nie, przedstawienia na tę okoliczność dokumentów potwierdzających zaległości w płatnościach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718

ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu

lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania

w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Ustawodawca formując w art. 61 § 3 p.p.s.a. dwie przesłanki pozostawionego ocenie sądu wstrzymania wykonania aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, określił je alternatywnie. Wystarczy więc spełnienie jednej z nich, aby sąd mógł uznać wstrzymanie wykonania aktu lub czynności za zasadne.

Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia: znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki są przedmiotem interpretacji w literaturze przedmiotu

i orzecznictwie sądów administracyjnych. Uznaje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego

i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter w: B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 października 2010r., sygn. akt II GZ 313/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010r., sygn. akt II FSK 1841/09, dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki

i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA

z dnia 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.).

Powinność wykazania, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia rozumianych w opisany wyżej sposób znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ciąży na stronie skarżącej. Nieostre pojęcia znacznej szkody lub trudnych

do odwrócenia skutków wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, a ten powinien w szczególności przedstawić właśnie wnioskodawca, który ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010r., sygn. akt II FZ 595/10, postanowienie NSA z dnia 21 października 2010r., sygn. akt II FZ 522/10, oba dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (por. postanowienie NSA z dnia 21 października 2010r., sygn. akt II FZ 522/10, dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę uzasadnienia wniosku (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 8 listopada 2013r., sygn. akt I SA/Sz 1179/13, dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W interesie strony leży więc takie sformułowanie wniosku, aby powołane

w nich okoliczności wskazywały na spełnienie omawianych wyżej przesłanek oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (por. postanowienie NSA z 21 października 2016r., sygn. akt I GZ 552/16). Przez materiał dowodowy

w tym przedmiocie należy rozumieć między innymi dokumenty źródłowe dotyczące sytuacji finansowej i majątkowej strony, przy czym niezałączenie do wniosku takowych dokumentów nie stanowi braków formalnych wniosku, lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 7 stycznia 2013r., sygn. akt I SA/Wr 1472/12). Zestawienie argumentów zaprezentowanych w uzasadnieniu wniosku z udokumentowaną sytuacją finansowo-majątkową wnioskodawcy pozwala na ocenę, czy w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji wystąpią przesłanki opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dla udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 17 listopada 2014r., sygn. akt I SA/Wr 1862/14). Brak należytego uzasadnienia żądania

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jej merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007r., II FZ 338/07). Sąd zaznacza przy tym na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi, a ochrona tymczasowa ujęta w art. 61 p.p.s.a. oraz ocena merytoryczna zasadności skargi to dwie różne kwestie.

Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca wnoszący zarazem skargę do Sądu nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się

z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym nie wykazał zasadności ewentualnego postanowienia przez sąd wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu skarżący – wskazując na obie ustawowe przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu – nie udokumentował kompletnie i wiarygodnie potrzeby wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego. Wątpliwości Sądu dotyczą aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego

w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i wysokości środków finansowych, które pozostają w dyspozycji skarżącego, które związane są z tą działalnością. Dostarczone przez wnioskodawcę wybiórcze informacje w tym przedmiocie nie są wystarczające, aby Sąd doszedł do przekonania, że wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego będzie stanowiło dla skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkodę lub spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki. Skarżący zadeklarował, że oprócz renty w wysokości 999,18 zł uzyskuje dochód z prowadzenia działalności gospodarczej w ramach Firmy Handlowo – Usługowej P. J. K. w wysokości 500 zł miesięcznie. Zestawienie tej kwoty z wysokością przychodu netto PHU P. J. K. za rok 2015 w kwocie 5.107.203,60 zł i za rok 2014 w kwocie 8.262.857,24zł (według przedłożonego rachunku zysków i strat za 2015 rok) wymaga jednak skonfrontowania oświadczenia strony z dokumentami źródłowymi, których skarżący nie dołączył do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ani w ogóle do akt sprawy. Sąd nie ma więc pełnej i udokumentowanej wiedzy na jakim poziomie kształtują się obecnie przychody skarżącego z prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym nie ma kompletnej wiedzy, w jakiej sytuacji majątkowej znajduje się skarżący i jakie są jego zdolności płatnicze, aby w tym kontekście oceniać zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i potrzebę wstrzymania zaskarżonej decyzji. W szczególności skarżący nie przedstawił wyciągów z rachunków bankowych, których analiza pozwoliłaby na ustalenie rzeczywistej wielkości środków finansowych pozostających do jego dyspozycji. Wskazane braki w wykazanej sytuacji majątkowej skarżącego nie pozwalają także ocenić, jaki wpływ na jego możliwości płatnicze ma prowadzone postępowanie egzekucyjne. Materiał dowodowy dostarczony przez skarżącego jest więc zbyt wybiórczy w kontekście twierdzenia skarżącego, że egzekucja zobowiązania podatkowego pozbawia go płynności finansowej i uniemożliwia pokrywania bieżących i niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. spłatą linii kredytowej i kredytu gotówkowego, spłata rat leasingowych, kosztów ubezpieczeń i przeglądów technicznych samochodów służących działalności gospodarczej (transport).

Ponadto skarżący, poza ogólnikowym stwierdzeniem, że prowadzona egzekucja należności wynikających z zaskarżonej decyzji, doprowadzi do konieczności likwidacji jego firmy, nie przedłożył żadnych dokumentów, które tezę tę by potwierdzały. Nie przytoczył również na tę okoliczność żadnego uzasadnienia. Dołączone zostało wprawdzie pismo o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, lecz nie wiadomo, czy jest ono skuteczne. Skarżący powinien przedstawić historię wszystkich swoich rachunków i dopiero na tej podstawie Sąd mógłby stwierdzić, czy faktycznie dokonane zajęcie powoduje, że wszystkie wpływające należności od kontrahentów zostają zajęte na poczet prowadzonego postępowania egzekucyjnego i tym samym skarżący nie posiada żadnych środków na zakup towarów. Skoro skarżący nadal prowadzi działalność gospodarczą, to prowadzi to do wniosku, że posiada płynność finansową. Przyjmując za prawdziwe twierdzenia skarżącego, należałoby dojść do wniosku, że skarżący, skoro ma zajęte wszystkie środki na rachunkach bankowych, nie ma możliwości nabywania nowych towarów, czyli nie mógłby prowadzić działalności gospodarczej. Znamiennym jest również, że jak twierdzi sam skarżący, na poczet egzekucji miesięcznie pobierana jest jedynie kwota 500 zł, która jest wpłacana przez skarżącego. Fakt ten pozostaje w oczywistej sprzeczności z twierdzeniami skarżącego, że prowadzone postępowanie egzekucyjne uniemożliwia mu prowadzenie działalności gospodarczej.

Sąd podkreśla, że brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę przez sąd, który nie powinien domyślać się szczegółów sytuacji finansowej skarżącego w kontekście oceny wpływu na nią wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zaznacza również, że sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2010r. (sygn. akt I FZ 317/10, dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. W kontekście tego zwrócić należy również uwagę na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2010 r. (I FZ 389/10, dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym zostało stwierdzone, że wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bowiem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.

W podobnym tonie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny

w postanowieniu z dnia 15 grudnia 2014r. (sygn. akt II FZ 1741/14, LEX nr 1561805) stwierdzając, że wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.

Skoro skarżący powołuje się na możliwość zamknięcia działalności gospodarczej, wobec tak poważnego następstwa powinien szczegółowo uzasadnić złożony wniosek. Sąd nie ma możliwości z uwagi na zaoferowany przez skarżącego materiał dowodowy dokonać wiarygodnych ustaleń sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego i wpływu podejmowanych działań egzekucyjnych na możliwość prowadzonej działalności gospodarczej. Może w tym zakresie snuć jedynie domniemania, do czego z kolei nie jest uprawniony, oceniając zasadność wniosku

o wstrzymanie zaskarżonego aktu. Każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia i nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia aktu można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682). A skoro skarżący wiąże owo uszczuplenie w swoich finansach z możliwością zamknięcia działalności gospodarczej, to tym bardziej powinno mu zależeć na szczegółowym, popartym dokumentami i innymi dowodami rozwinięciu argumentacji i uzasadnieniu swoich tez, stwarzając Sądowi materiał do szczegółowej analizy w kontekście spełnienia przynajmniej jednej przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, której wykonywanie może prowadzić do wstrzymania (zamknięcia) działalności gospodarczej przez stronę. Sama wysokość określonych zobowiązań w przedmiocie podatku akcyzowego nie świadczy automatycznie o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kwoty te muszą być bowiem odniesione do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej strony, jej płynności finansowej itp. (por. postanowienie NSA z 21 października 2016r., sygn. akt I GZ 553/16, dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Znajdujące się w aktach dokumenty na dokonanie takiej oceny nie pozwalały.

Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji, odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a.