Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 773/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 167 par. 1, art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia del. WSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej N. [...] z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1450/09 w sprawie ze skargi N. [...] z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do grudnia 2007 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz N. [...] z siedzibą w N. kwotę 2.650 (dwa tysiące sześćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna wniesiona przez N. z siedzibą w Niemczech dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1450/09 oddalającego skargę Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 czerwca 2009 r. wydaną w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do grudnia 2007 r.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji wskazał, iż we wniosku z dnia 26 lutego 2008 r. N. z siedzibą w Niemczech wystąpiła o zwrot podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do grudnia 2007 r. Wniosek Spółki zgodny był ze wzorem stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzania Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89, poz. 851 ze zm. -dalej jako "rozporządzenie wykonawcze").

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia 26 września 2008 r. dokonał zwrotu podatku od towarów i usług w wysokości 24.685,28 zł.

Pismem z dnia 22 października 2008 r., Spółka zwróciła się do organu pierwszej instancji z prośbą o przeprowadzenie stosownej korekty i dokonanie wypłaty pozostałej kwoty wynikającej z różnicy między 24.685,28 euro, a tą samą kwotą wyrażoną w walucie polskiej.

W oparciu o art. 155 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej zwana "Ordynacja podatkowa") Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wezwał Spółkę do sprecyzowania charakteru pisma z dnia 22 października 2008 r. oraz określenia żądania zawartego w tym piśmie.

W piśmie z dnia 6 stycznia 2009 r. zatytułowanym "odwołanie", Spółka wskazała, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego uwzględnia żądaną kwotę, ale w walucie polskiej, a więc realnie około 25% wnioskowanej sumy. W związku z tym Spółka wniosła o korektę wydanej decyzji i rozszerzenie jej o niewypłaconą kwotę 62.588,28 zł. Skarżąca podniosła, że wnioskiem z dnia 21 października 2008 r. zwróciła się o zwrot podatku w kwocie 24.685,28 euro oraz, że przed upływem 14 dni od doręczenia decyzji zwróciła się o dokonanie stosownej korekty.

Sygn. akt I FSK 773/10

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia 16 czerwca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zwrotu podatku od towarów i usług podmiotowi zagranicznemu może dokonać organ podatkowy na podstawie prawidłowo wypełnionego i przedłożonego wniosku stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia wykonawczego. Organ podatkowy jest zobowiązany do wydania decyzji o wysokości kwoty zwrotu VAT, w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku o zwrot podatku, jeżeli zaś zasadność zwrotu podatku wymaga dodatkowego sprawdzenia, organ może przedłużyć powyższy termin, do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego.

W ocenie organu II instancji, kwota zwrócona przez organ podatkowy była zgodna ze wskazaną przez Spółkę we wniosku z dnia 26 lutego 2008 r. kwotą 24.685,28 zł. Zdaniem organu odwoławczego na etapie odwołania nie jest możliwe kwestionowanie przez Spółkę wysokości dokonanego przez organ I instancji zwrotu podatku od towarów i usług. Ponadto, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż stosownie do art. 167 § 1 Ordynacji podatkowej do czasu wydania decyzji przez organ I instancji strona może wystąpić o rozszerzenie zakresu żądania lub zgłosić nowe żądanie, niezależnie od tego, czy żądanie to wynika z tej samej podstawy prawnej co dotychczasowe, pod warunkiem że dotyczy tego samego stanu faktycznego. Termin określony w art. 139 § 1 biegnie na nowo od dnia rozszerzenia zakresu lub zgłoszenia nowego żądania.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie § 2 rozporządzenia wykonawczego, art. 2 i 3 Ósmej Dyrektywy Rady z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych -warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (79/1072/EWG - dalej jako "VIII Dyrektywa") oraz art. 121 § 1, art. 122 , art. 187 § 1, art. 191 i art. 233 § 1 pkt2a Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, iż wskazanie kwoty zwrotu wyrażonej w euro należy traktować w kategoriach błędu, o którym Skarżąca dowiedziała się dopiero z decyzji organu I instancji. Jej zdaniem, organ odwoławczy w sytuacji, gdy wyszedł na jaw błąd przy sporządzaniu wniosku o zwrot podatku miał prawo wydania decyzji w trybie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej. W tej

Sygn. akt I FSK 773/10

sytuacji organ odwoławczy nie może powoływać się na art. 167 § 1 Ordynacji podatkowej ponieważ w rozpatrywanej sprawie zaistniała sytuacja popełnienia błędu, który w świetle zebranych dowodów należy uznać za oczywisty.

Skoro doszło do omyłki, to organ I instancji celem realizacji zasad postępowania wynikających z art. 122 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej powinien skierować zapytanie dotyczące faktycznej kwoty żądanego zwrotu, a niedopełnienienie tej czynności prowadzi do naruszenia art. 122, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Skarżącej, organ naruszył także art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez działanie na niekorzyść strony, gdyż nie wystąpił do zagranicznych wnioskodawców z pismem dotyczącym wyjaśnienia wątpliwości.

Skarżąca podniosła również, że wzór wniosku stanowiący załącznik do rozporządzenia wykonawczego, który w pkt 6 wskazuje, iż kwota zwrotu wyrażona Ósmej Dyrektywy, który nie zawiera żadnych wskazówek dotyczących konkretnej waluty. Skarżąca wskazała tym samym, że organy podatkowe opierając się wyłącznie na wzorze wniosku stanowiącym załącznik do rozporządzenia wykonawczego i wyciągając w związku z tym wniosek, iż kwota zwrotu wyrażona została w PLN naruszyły art. 3 VIII Dyrektywy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1450/09 uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa postępowania ani też prawa materialnego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

W ocenie Sądu uprawnione jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W., że zgodnie z przepisami, rozporządzenia wykonawczego, kwotę żądanego zwrotu podatku określa (wpisuje) podmiot ubiegający się o zwrot podatku we wniosku, wszczynającym postępowanie. Z objaśnienia do poz. 6 wniosku (w języku polskim i angielskim) wyraźnie wynika, że całkowita kwota wnioskowanego zwrotu ma być określona w PLN.

W związku z powyższym, organ I instancji nie miał podstaw do doszukiwania się innych intencji wnioskodawcy niż wyrażone we wniosku i wzywania Spółki do sprecyzowania żądania. Takie działanie byłoby uprawnione jedynie wtedy, gdyby

Sygn. akt I FSK 773/10

żądanie Spółki nie zostało wyrażone w sposób dostatecznie jasny. We wniosku przy kwocie do zwrotu nie określono, że została ona wyrażona w innej niż polska walucie. Za uprawnione uznał Sąd stanowisko organu, że na etapie odwołania nie jest możliwe kwestionowanie przez Spółkę wysokości zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie innej niż wynikająca z wniosku. Wynika to wprost z art. 167 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Sądu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej wykazał niezasadność zarzutów Skarżącej dotyczących naruszenia przepisów art. 2 i 3 VIII Dyrektywy. W załączniku do rozporządzenia wykonawczego ustawodawca zawarł wzór wniosku o zwrot podatku od towarów i usług, który w poz.6 wskazuje, iż kwota zwrotu wyrażona winna być w PLN, i w takiej kwocie Skarżąca powinna wykazać zwrot podatku. Organ podatkowy dokonując zwrotu podatku nie może bowiem pominąć przepisu krajowego i w jego miejsce zastosować przepisu VIII Dyrektywy. Sąd wyjaśnił, że w świetle systemu prawa krajowego przepisy dyrektyw nie są przepisami obowiązującymi wprost, lecz stanowią rodzaj ramowych wytycznych, pozwalających na dostosowanie prawodawstwa poszczególnych krajów do pewnych wymogów unijnych. Wskazują na cele, jakie należy osiągnąć, nie ograniczając równocześnie metod i środków jakimi cele te będą osiągnięte. Zasady te pozwalają na uchwalenie odrębnych krajowych ustaw regulujących poszczególne tytuły podatkowe. Zarzuty Skarżącej o niezgodności krajowych regulacji z prawem wspólnotowym byłyby uprawnione, gdyby przepisy prawa wspólnotowego wyraźnie przewidywały w jakiej walucie należy wnioskować o zwrot i w jakiej walucie zwrot winien być wypłacony. Tymczasem rubryka załącznika A do dyrektywy (będąca odpowiednikiem poz. 6 wzoru obowiązującego w RP) zawiera treść "całkowita kwota wnioskowanego zwrotu (cyframi)". Gdyby zatem we wzorze nie określono waluty, to zawsze byłaby niejasność odnośnie tej kwestii. Sąd wskazał także, iż na wzorach obowiązujących w innych krajach UE np. w Wielkiej Brytanii również podawana jest waluta przy pozycji całkowita kwota zwrotu.

Reprezentujący N. pełnomocnik wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwana "P.p.s.a.") zarzucił:

1. naruszenie art. 2 Ósmej Dyrektywy Rady z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie

harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do

Sygn. akt I FSK 773/10

podatków obrotowych - warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (89/1072/EWG) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz.U. Nr 89, poz. 851 ze zm.) z uwagi na uznanie, iż Skarżąca była nieuprawniona do otrzymania zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie 87.273,56 zł.;

2. naruszenie art. 3 Ósmej Dyrektywy Rady z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (89/1072/EWG) z uwagi na uznanie, iż Skarżąca wskazała kwotę przysługującego zwrotu w nieprawidłowej walucie. Nadto na podstawie art. 174 pkt2 P.p.s.a. zarzucił:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a z uwagi na uznanie, iż organy

podatkowe w sposób właściwy zebrały materiał dowodowy, a dokonana ocena

konsekwencji podatkowych nie nosi cech dowolności;

2. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. z uwagi na brak omówienia przesłanek, jakimi

kierował się sąd uznając, iż nie nastąpiło naruszenie przepisów ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze

zm.), dotyczące zasad prowadzenia postępowania, stan faktyczny sprawy

ustalony został zgodnie z przepisami tejże ustawy, a dokonana ocena

konsekwencji podatkowych tego stanu nie nosi cech dowolności;

3. naruszenie art. 135 P.p.s.a. z uwagi na niepodjęcie działań mających na celu

usunięcie stanu niezgodnego z prawem, a tym samym utrzymanie w mocy

decyzji wydanej z naruszeniem prawa.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej istotny wpływ na wynik sprawy naruszeń przepisów postępowania, polega na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe prawidłowo, a stan faktyczny został w przedmiotowej sprawie ustalony zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, nie uchylił Decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 czerwca 2009 r.

Z powyższych względów wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych.

Sygn. akt I FSK 773/10

Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest uzasadniona, jednak nie wszystkie jej zarzuty zasługują

na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok narusza

przepisy prawa proceduralnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Słuszny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1

lit. c) P.p.s.a. polegający na uznaniu przez Sąd I instancji, że organy podatkowe w sposób właściwy zebrały materiał dowodowy. Z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. wynika, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie ma racji Sąd I instancji twierdząc, iż ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny, a przedmiot sporu stanowi jedynie zastosowanie i interpretacja przepisów dotyczących zwrotu podatku od towarów i usług na rzecz podmiotów nie mających na terytorium Polski siedziby, miejsca zamieszkania bądź miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, określonych w rozporządzeniu wykonawczym. Strona skarżąca kwestionowała poczynione przez organy podatkowe ustalenia, wywodząc, iż błędy w ustaleniu stanu faktycznego sprawy doprowadziły do błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego tj. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. zwrot podatku od towarów i usług naliczonego przy nabyciu towarów i usług przysługuje osobie fizycznej, osobie prawnej oraz jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, która nie posiada siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju, spełniającej odpowiednie warunki. W myśl § 5 ust. 1 i ust. 3 cyt. rozporządzenia, zwrot podatku następuje na wniosek podmiotu uprawnionego, sporządzonego według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. stanowi implementację Ósmej Dyrektywy Rady z dnia 6 grudnia 1979 r, w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - warunki zwrotu podatku od wartości

Sygn. akt I FSK 773/10

dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (89/1072/EWG). Z art. 2 VIII Dyrektywy wynika, iż każde Państwo Członkowskie zwraca każdemu podatnikowi niemąjącemu siedziby na terytorium tego kraju, ale mającemu siedzibę w innym Państwie Członkowskim, zgodnie z ustanowionymi poniżej warunkami, każdy podatek od wartości dodanej, nałożony w odniesieniu do usług lub mienia ruchomego, dostarczonego mu przez innych podatników na terytorium tego kraju lub poniesiony w odniesieniu do przywozu towarów do tego kraju, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. w zaskarżonej decyzji stwierdził, iż kwota podatku zwrócona skarżącej Spółce była zgodna z jej wnioskiem. Również Sąd I instancji uznał, iż organ I instancji nie miał podstaw do doszukiwania się innych intencji wnioskodawcy niż wyrażone we wniosku i wzywania Spółki do sprecyzowania żądania. Tymczasem w aktach sprawy znajdują się dwa wnioski złożone przez skarżącą Spółkę w zakresie zwrotu podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do grudnia 2007 r. Pierwszy wniosek złożony w Drugim Urzędzie Skarbowym Warszawa-Śródmieście w dniu 21 stycznia 2008 r., sporządzony został w języku niemieckim i wykazano w nim kwotę do zwrotu w wysokości 24.685,28 euro. Drugi wniosek złożony w tym samym organie w dniu 31 marca 2008 r, sporządzony został w języku polskim, na formularzu zgodnym ze wzorem stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. We wniosku tym, wykazano kwotę do zwrotu w wysokości 24.685,28, przy czym z treści formularza wynika, iż zwrot dotyczy kwot wyrażonych w PLN.

Skoro skarżąca Spółka złożyła dwa wnioski dotyczące zwrotu podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do grudnia 2007 r., w których wykazano do zwrotu tę samą kwotę, ale wyrażoną raz w euro, a raz w PLN, to obowiązkiem Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście - jako organu uprawnionego do rozpatrzenia wniosku Spółki i dokonania ewentualnego zwrotu podatku - było wyjaśnienie tej rozbieżności, przez podjęcie działań zgodnych z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepisy te stanowią, iż w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Kierując się zasadami wyrażonymi w powyższych przepisach organ podatkowy I instancji powinien wystąpić do Spółki o sprecyzowanie jakiej kwoty

Sygn. akt I FSK 773/10

wyrażonej w polskiej walucie dotyczy jej wniosek o zwrot podatku, złożony w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. Nie czyniąc tego organ ten naruszył normy art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Takie samo naruszenie należy przypisać organowi odwoławczemu, którego obowiązkiem było nie tylko rozpatrzenie zarzutów zawartych w odwołaniu, lecz również powtórne merytoryczne rozpatrzenie sprawy.

W świetle powyższych ustaleń błędnie też jest przyznanie przez Sąd I instancji racji Dyrektorowi Izby Skarbowej w W., co do tego, iż w spawie znalazł zastosowanie art. 167 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że do czasu wydania decyzji przez organ I instancji strona może wystąpić o rozszerzenie zakresu żądania lub zgłosić nowe żądanie, niezależnie od tego, czy żądanie to wynika z tej samej podstawy prawnej co dotychczasowe, pod warunkiem że dotyczy tego samego stanu faktycznego. Dyrektor Izby Skarbowej wskazując na ten przepis stwierdził, iż skarżąca Spółka na etapie postępowania odwoławczego nie mogła rozszerzyć swojego wniosku w zakresie zwrotu podatku od towarów i usług, żądając zwrotu kwoty wyższej niż wynika to z decyzji organu I instancji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 167 § 1 Ordynacji podatkowej nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Spółka nie rozszerzyła zakresu swojego żądania na etapie postępowania przed organem II instancji, gdyż od początku przedmiotem jej wniosku objęta była kwota 24.685,28 euro. W sytuacji, gdy z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 26 września 2008 r. wynikało, iż organ orzekł o zwrocie na rzecz Spółki podatku od towarów i usług w wysokości 24.685,28 zł, skarżąca w odwołaniu stwierdziła, iż błędnie odczytano jej wniosek i zwrócono jedynie część wnioskowanej kwoty. Wobec tego organ odwoławczy winien uwzględnić wyjaśnienia Spółki i tym samym sanować błędy popełnione przez organ I instancji, stosując normę art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej tj. wydając decyzję uchylającą w całości decyzję organu I instancji i orzekając co do istoty.

Powyżej stwierdzone naruszenia przepisów procedury stanowiły podstawę uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Natomiast za nieuzasadnione uznał Naczelny Sąd Administracyjny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 i art. 3 VIII Dyrektywy oraz § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r.

Sygn. akt I FSK 773/10

W skardze kasacyjnej Spółka zarzuciła, iż wzór wniosku stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r., który w punkcie 6 wskazuje, iż kwota zwrotu wyrażona winna być w PLN, jest sprzeczny ze wzorem wniosku stanowiącym załącznik do VIII Dyrektywy. Według Spółki wzór wniosku stanowiący załącznik do VIII Dyrektywy nie zawiera żadnych wskazówek dotyczących waluty, w której wyrażona winna być kwota zwrotu, co wymusza od wnioskodawcy samodzielne jej wskazanie. Z takim twierdzeniem nie sposób się zgodzić.

Z art. 3 VIII Dyrektywy wynika m.in., że aby zakwalifikować się do zwrotu podatku, każdy podatnik określony w art. 2 (...) przedstawia właściwym organom określonym w art. 9 ust. 1 wniosek sporządzony według wzoru zawartego w załączniku A, załączając oryginały faktur lub dokumentów przywozowych; Państwa Członkowskie udostępniają wnioskodawcom uwagi objaśniające, które w każdym przypadku zawierają minimalny zakres informacji określonych w załączniku C.

Z powyższego wynika, iż rzeczywiście przepis art. 3 Viii Dyrektywy nie wskazuje waluty, w jakiej winna być wyrażona kwota podatku do zwrotu, jednak zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, iż w sytuacji, gdy we wszystkich krajach Unii Europejskiej nie przyjęto jednej wspólnej waluty, pozostawiono poszczególnym Państwom Członkowskim swobodę określenia we własnym ustawodawstwie wzoru wniosku o zwrot podatku z podaniem waluty, w której należy wykazać kwotę do zwrotu. W tej sytuacji niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 3 VIII Dyrektywy, a nadto nie można uznać, aby wzór wniosku zawarty w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. był niezgodny ze wskazanym przepisem Dyrektywy. Podmiot uprawniony, aby uzyskać zwrot podatku VAT powinien złożyć prawidłowo wypełniony wniosek, w którym kwota do zwrotu winna być podana w polskiej walucie. Powinien także spełniać wymogi wynikające z § 2 cyt. rozporządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził także, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Co prawda Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób dość ogólnikowy uzasadnił, iż nie stwierdził, aby w

Sygn. akt I FSK 773/10

prowadzonym postępowaniu naruszono przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące zasad prowadzenia tego postępowania, jednak odczytując całość uzasadnienia Sądu można dowiedzieć się jakie były motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zatem nie doszło do naruszenia cytowanego przepisu w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Nie ma racji strona skarżąca zarzucając naruszenie art. 135 P.p.s.a., w myśl którego Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Celem regulacji zawartej w tym przepisie jest umożliwienie zastosowania środków pozostających do dyspozycji sądu administracyjnego, również do decyzji organu I instancji. Pełnomocnik skarżącej upatruje naruszenia wskazanego przepisu przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, nie wskazując przy tym w jaki sposób Sąd naruszył ten przepis w odniesieniu do decyzji organu I instancji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1 P.p.s.a.