Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 421/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, , , po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2779/14 w sprawie ze skargi P. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 11 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r., III SA/Wa 2779/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił P. S. (dalej jako "skarżący") wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 11 czerwca 2014 r. w przedmiocie uchylenia postanowienia oddalającego jako nieuzasadnione zarzuty zgłoszone na postępowanie egzekucyjne oraz umorzenia postępowania. Sąd pierwszej instancji wskazał, że akt ten nie kwalifikuje się do wykonania, zatem nie można wstrzymać jego wykonania.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia lub jego zmianę oraz wstrzymanie wykonania postanowienia z dnia 11 czerwca 2014 r., wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w W.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

Zasadnie sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowienie organu z dnia 11 czerwca 2014 r. nie może podlegać wykonaniu. Nie można zatem wstrzymać jego wykonania.

Cechy wykonalności nie mają akty odmowne. Jeżeli organ odmówił uznania okoliczności, to bezpośrednio nie nałożył obowiązku na nikogo, a jedynie nie przytaknął twierdzeniom podatnika.

"Wykonanie aktu" polega na przymuszeniu do zaistnienia określonej sytuacji. Wykonać można tylko te akty, które nakładają obowiązki na adresata (podatnika). Wykonaniu podlega nakaz rozbiórki bowiem zmusza adresata (podatnika) do znoszenia (tolerowania) rozbiórki. Wykonaniu podlega egzekucja z wynagrodzenia bowiem zmusza ona podatnika do tolerowania potrącania pewnej kwoty. Organ może wykonać akty, które zobowiązują (podatnika) do czegoś.

Skarżący łączy dwie odrębne - z punktu procesowego - sprawy. Czym innym jest bowiem egzekucja z nieruchomości, a czym innym są zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Poprzez zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym skarżący stwierdza określone okoliczności, które stoją na przeszkodzie prowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Rolą organów jest zweryfikować te twierdzenia i uznać je bądź nie. Uznanie twierdzeń przez organ nie może podlegać wstrzymaniu wykonania bowiem bezpośrednio nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków. Skarżący postrzega te dwie odrębne procedury jako jedną bowiem obie – w dalszej perspektywie - mają przełożenie na jego finanse, ale z punktu widzenia procesowego są to różne sprawy. Tak jak można wstrzymać działanie (np. postępowanie egzekucyjne), tak nie można wstrzymać odmowy. Nieprawidłowe jest myślenie, że "wstrzymanie odmowy" na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") zniweluje tę odmowę.

Jeżeli sąd pierwszej instancji wskazał, że akt będący odmową nie może zostać wykonany, a zatem wstrzymanie jego wykonania nie jest możliwe – to było to rozstrzygnięcie prawidłowe. W związku z prawidłowym rozstrzygnięciem sądu pierwszej instancji zażalenie jest nieuzasadnione.

Uwzględniając powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.