Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1284/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargi
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 101 ust. 1,
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skarg Spółki A., Spółki B. na uchwałę Rady Miejskiej w Cedyni z dnia 25 września 2012 r. Nr XVIII/154/2012 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Osinów Dolny w gminie Cedynia p o s t a n a w i a: odrzucić skargi.


UZASADNIENIE

Uchwałą Nr XVIII/154/2012, z dnia 25 września 2012 r. Rada Miejska w Cedyni uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Osinów Dolny w gminie Cedynia (Dz. Urz. Woj. Zacho. z 13 listopada 2012 r., poz. 2437).

Powyższa uchwała została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. przez Spółkę A. oraz Spółkę B. W obu skargach zaskarżonej uchwale zarzucono:

1) naruszenie art. 9 ust. 4 w związku z art. 20 ust. 1 z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz.199), zwanej dalej "u.p.z.p.", poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Miejscowości Osinów Dolny w Gminie Cedynia sprzecznie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków rozwoju miasta i gminy Cedynia;

2) naruszenie art. 1 ust. 2 u.p.z.p., poprzez nieuwzględnienie przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Osinów Dolny w Gminie Cedynia, m.in. walorów ekonomicznych przestrzeni, wymagań ochrony środowiska oraz potrzeb interesu publicznego.

Ponadto w swojej skardze Spółka B. wskazała na naruszenie § 3 ust. 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody Z. w sprawie Parku Krajobrazowego, poprzez wprowadzenie zakazu zabudowy w odległości 100 m od linii brzegowej rzeki Odry, ze względu na położenie obszaru objętego planem w obrębie Parku Krajobrazowego.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżące Spółki wniosły o:

1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości;

2) o zasądzenie od Rady Miejskiej w Cedyni zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Spółka A. wskazała, że jest posiadaczem działek o numerach ewidencyjnych [...], położonych w [...], gmina [...], których właścicielem jest Skarb Państwa i które pozostają w zarządzie Starosty G., a w oparciu o porozumienie z dnia [...] pomiędzy Powiatem G. a spółką zostały jej udostępnione działki nr [...] z obrębu [...], z przeznaczeniem na nieruchomości drogowe. Podniosła także, że na działce [...] również będącej własnością Skarbu Państwa znajduje się Obszar Natura 2000.

Zdaniem skarżących, uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...] w gminie [...], zwany dalej "MPZP", nie uwzględnia:

- wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz potrzeb

w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej (w szczególności przejrzystej kompozycji urbanistycznej i układu komunikacyjnego, bezpiecznych skrzyżowań dróg, z maksymalnym wykorzystaniem istniejącej infrastruktury),

- walorów ekonomicznych przestrzeni (w tym atrakcyjności i dostępności terenów handlowych i usługowych, wykorzystania istniejącej infrastruktury drogowej);

- potrzeb interesu publicznego (atrakcyjności terenów handlu i usług, które wpłyną na utrzymanie dotychczasowych i tworzenie nowych miejsc pracy);

- wymagań ochrony środowiska (w tym ochrony terenów zalesionych w obrębie obszarów Natura 2000, w szczególności starodrzewu oraz unikania zabudowy rozproszonej).

Spółka B. w swojej skardze podniosła także, iż jest właścicielem działek ewidencyjnych oznaczonych numerami [...], położonych w obrębie [...], gmina [...], które nabyła w oparciu o:

- Akt notarialny rep A nr [...] zakupu działki nr [...] z dnia [...];

- Akt notarialny rep A nr [...] zakupu działki nr [...] z dnia [...].

Zdaniem skarżącej, Rada Miejska w Cedyni zaskarżoną uchwałą wprowadziła istotne ograniczenia w sposobie zagospodarowania działek nr [...], poważnie ingerując w prawo własności przysługujące jej do tego terenu, dotyczące:

- lokalizacji strefy zagrożonej powodzią,

- wcześniejszych analiz urbanistycznych opracowanych na zlecenie Gminy, walorów ekonomicznych przestrzeni oraz wykorzystania istniejącej infrastruktury drogowej,

- zmiany stanu prawnego przejść granicznych po wejściu Polski do strefy Schengen,

- potrzeb interesu publicznego określonych w studium.

Uchwalony MPZP nie uwzględnia ogólnodostępnych danych w zakresie lokalizacji strefy zagrożonej powodzią, podczas gdy w opracowanych w 2012 r. na zlecenie inwestorów prywatnych i publicznych dla działek nr [...] dwóch decyzjach o warunkach zabudowy w pkt 5 obu analiz urbanistycznych stwierdzono jednoznacznie: "Teren inwestycji nie leży w obszarze zagrożonym niebezpieczeństwem powodzi" oraz z map hydrogeologicznych ryzyka powodziowego, pochodzących z materiałów Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, opublikowanych w 2013 r., na analizowanym terenie nie przewiduje się wystąpienia powodzi w okresie raz na 500 lat. W tej sytuacji umieszczony w MPZP zapis o zakazie zabudowy zachodnich części terenów [...], wynikający z jego położenia w obrębie obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, jest bezpodstawny.

Ponadto zapis zakazujący zabudowę w odległości 100 m od linii brzegowej rzeki Odry, nie wynika obligatoryjnie z rozporządzenia nr [...] Wojewody Z. w sprawie Parku Krajobrazowego, ponieważ w § 3 ust. 7 ww. rozporządzenia, jest mowa o tym, iż zakaz ten nie dotyczy miejsc wyznaczonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin lub miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gmin.

Na działkach nr [...] od ubiegłego wieku istnieje połączenie drogowe pomiędzy drogą wojewódzką nr [...] oraz terenami pofabrycznymi przedwojennej fabryki [...]. W latach dziewięćdziesiątych XX w., w okresie funkcjonowania przejścia granicznego zjazd ten był czasowo zamknięty i obsługiwał infrastrukturę przejścia granicznego, aż do 2007 r., kiedy przejście graniczne zostało zlikwidowane na mocy układu w Schengen. Obecnie połączenie prowadzące do targowiska i terenów przewidzianych w MPZP na usługi (w tym do działki nr [...] na terenie obszaru elementarnego [...], jest bardzo intensywnie użytkowane przez klientów rozbudowującego się sukcesywnie kompleksu handlowego.

Natomiast na mocy MPZP istniejąca przejrzysta kompozycja urbanistyczna, wykorzystująca działki drogowe [...] w ustaleniach dla terenu elementarnego o symbolu [...], ma zostać zlikwidowana i zastąpiona nieadekwatnym funkcjonalnie i technicznie zjazdem tymczasowym, wybudowanym na działkach do dziś budowlanych o nr [...], w okresie funkcjonowania przejścia granicznego.

MPZP nie uwzględnia zmiany stanu prawnego przejść granicznych po wejściu Polski do strefy Schengen. Wybudowany na działce nr [...] budynek straży granicznej stracił swoje pierwotne przeznaczenie. Wydana w dniu [...] decyzja Burmistrza o warunkach zabudowy nr [...], znak [...], na rzecz Starostwa Powiatowego w G., dla inwestycji rozbudowy i przebudowy ze zmianą sposobu użytkowania budynków byłej strażnicy WOP na funkcję handlowo-usługowo-gastronomiczną, uwzględnia zaistniały stan faktyczny i prawny, i umożliwia wykorzystanie wybudowanego z funduszy publicznych prawie nowego budynku. Natomiast MPZP wprowadza zapis o funkcji usług administracji będący odzwierciedleniem poprzedniej funkcji budynku.

Zgodnie z punktem 13.3. Kierunki rozwoju przestrzennego gminy oraz 13.3.1. Strefy rozwoju przestrzennego miejscowości gminy, Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Cedynia, w obszarze strefy G16 Osinów Dolny ustala się:

1) w zakresie przeznaczenia terenu:

a) utrzymanie funkcji terenów:

a. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej,

b. usług: gastronomii, handlu, kultury, turystyki, zdrowia,

c. obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2,

d. usług sportu i rekreacji,

e. komunikacji samochodowej,

f. obsługi komunikacji samochodowe,

g. obsługi komunikacji samochodowej,

b) na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z towarzyszeniem usług:

dopuszczenie zastępowania obiektów zabudowy zagrodowej zabudową mieszkaniową jednorodzinną w miarę potrzeb,

c) rozwój terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z towarzyszeniem usług,

2) w zakresie kształtowania zabudowy:

a) dostosowanie istniejącej zabudowy do obowiązujących wymogów techniczno-budowlanych,

b) ograniczenie wysokości nowej zabudowy do: 12 m i trzech kondygnacji nadziemnych.

Zaskarżona uchwała jest niezgodna z ww. zapisami Studium, które w strefie G16 Osinów Dolny nie zawierają w swoim zakresie usług administracji, które zostały przewidziane na terenie będącym własnością skarżącej spółki. Zgodnie zaś

z przepisem art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Skutkiem MPZP jest ingerencja w prawo własności do działek [...], wyrażająca się zasadniczo w ograniczeniu możliwości wykorzystania terenu

i przeznaczenie go wyłącznie pod tzw. usługi administracji, przy jednoczesnym ustanowieniu licznych zakazów, wymierzonych wprost w statutową działalność Spółki.

W odpowiedzi na skargi Burmistrz C. wniósł o ich oddalenie. Pokreślił,

iż organ nadzoru – Wojewoda Z. – dokonał sprawdzenia zaskarżonej uchwały pod kątem jej zgodności z prawem i w efekcie stwierdził nieważność poszczególnych zapisów planu dotyczących zgody zarządców (§ 2 ust. 9 pkt 3, § 3 ust. 1 pkt 8, § 3 ust. 2 pkt 6 i § 3 ust. 6 pkt 5 lit. d), które to przepisy nie pozostawały w żadnym związku z zarzutami skarżących. Tak więc organ nadzoru w pozostałym zakresie uznał uchwałę za zgodną z obowiązującymi przepisami zarówno pod względem zastosowanej procedury jej uchwalenia, zgodności ze studium, jak i zawartych w planie zasad zagospodarowania terenu. Organ dodał, że bez wątpienia w studium obszar będący we władaniu skarżących został oznaczony [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz.270).

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), dalej zwanej "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne jak wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, obie skarżące spółki dopełniły powyższego wymogu i zachowały termin do wniesienia skargi.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowo-administracyjnym na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie

w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawnej kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Przy takim związku eliminuje się sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r.sygn. akt II SA/2637/02, Lex nr 80699). Podsumowując stwierdzić należy, iż dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub też nie może być uwzględniona.

Brak interesu prawnego po stronie skarżącej wyłącza dokonanie merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały i prowadzi do odrzucenia skargi z uwagi na brak legitymacji materialnej strony skarżącej, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1765/07, 19 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 1613/07).

W ocenie sądu, nie ma interesu prawnego Spółka A., która w granicach objętych zaskarżoną uchwałą jest jedynie posiadaczem działek, a nie ich właścicielem. Faktu tego nie zmieniają również przedłożone decyzje administracyjne zezwalająca Spółce na przebudowę istniejącego zjazdu, czy określająca zmianę użytków działek.

Bezsprzecznie natomiast interes prawny w zaskarżeniu uchwały posiada Spółka B. będąca właścicielką działek numer [...], leżących na obszarze przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Interes ten znajduje ochronę w przepisach art.140 Kodeksu cywilnego.

Granice zaskarżenia, wyznaczone w art. 101 ust. 1 u.s.g. wskazują, iż sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego skarżącym interesu prawnego. Jeżeli więc skarżący podmiot posiada w sprawie interes prawny, wynikający z przysługującego mu prawa własności działki położonej na obszarze objętym zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to granicami oceny, dokonywanego przez sąd naruszenia tego interesu prawnego, jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały wobec działki gruntu należącego do skarżącego. Naruszenie interesu prawnego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi na plan miejscowy. Obowiązek uwzględnienia skargi powstaje jednak wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, tj. norm prawa materialnego (zob. "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, C. H. Beck 2011 r., 6 wyd. s. 31.), natomiast jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2

pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (art. 101 u.s.g.) sąd skargę odrzuca w oparciu o art. 58 § 1 pkt 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżąca nabyła własność działki nr [...] dopiero dnia [...] podczas, gdy zaskarżona uchwała weszła w życie w dniu 14 grudnia 2012 r., a więc

w dacie zakupu działki skarżąca mogła zapoznać się ze wszystkimi zapisami planu odnoszącymi się do tej działki, stąd, zdaniem sądu, nie można uznać, że przepisy planu odnoszące się do ww. działki mogą naruszać interes prawny Spółki B..

Przystępując do badania naruszenia interesu prawnego Spółki B., zwanej dalej "Spółką", odnoszącego, się do działki nr [...], stwierdzić należy, że zasady sporządzania planu miejscowego są rozumiane, jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń.

Studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy określa strukturę przestrzenną gminy i lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego, przeznaczenie poszczególnych obszarów gminy, wstępną lokalizację przestrzeni publicznych i infrastruktury technicznej. Jedną z podstawowych zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest przestrzeganie by plan nie naruszał ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek taki wynika z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu uchwalenia przedmiotowej uchwały). Wprowadzenie wymogu "nienaruszania ustaleń studium" przez plan miejscowy rozluźnia związki pomiędzy studium a planem miejscowym. Nie mniej stan taki będzie miał miejsce, gdy plan miejscowy dokona sprecyzowania ustaleń studium lub na podstawie przyznanego gminie władztwa planistycznego unormuje kwestie nieujęte w studium, nie powodując przy tym uszczerbku dla realizacji na terenie objętym planem funkcji przewidzianych w studium.

Zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Cedyni została uchwalona przez Radę Miejską w Cedyni w dniu

24 czerwca 2010 r.(uchwała Nr XLI/362/2010). W części tekstowej studium teren działki nr [...] oznaczony został jako strefa [...] – [...], a nie jak twierdzi Spółka - [...]. W części tekstowej studium w obszarze strefy ustalono w zakresie przeznaczenia terenu, między innymi:

- utrzymanie funkcji terenów zabudowy o funkcji mieszanej produkcyjno –usługowej

z dopuszczeniem lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 (zapis nieaktualny zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. - Dz.U.2008 r. Nr 123, poz.803); usług administracji, gastronomii, handlu; obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych; komunikacji samochodowej; obsługi komunikacji samochodowej;

- rozwój zabudowy handlu i gastronomii,

- rozwój nowej zabudowy usługowej i techniczno-produkcyjnej, terenów obsługi komunikacji samochodowej wraz z towarzyszącymi usługami;

- dopuszczenie zabudowy usługowej oraz techniczno-produkcyjnej.

Zgodzić jednak należy się ze stanowiskiem organu przedstawionym

w odpowiedzi na skargę, że teren studium objęty zaskarżoną uchwałą, będący jedynie częścią strefy [...], jak wynika z oznaczeń na rysunku studium przeznaczony jest w tym akcie zgodnie z oznaczeniem [...] - usługi administracji (kolor czerwony), [...]– tereny zabudowy o funkcji mieszanej produkcyjno-usługowej, z dopuszczeniem lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400m2.

W zaskarżonej uchwale działka nr [...]mieści się w obszarze terenu [...], a jej przeznaczenie to "teren usług administracji". Przeznaczenie to, zdaniem sądu, nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, gdyż w całości odpowiada przeznaczeniu określonemu na rysunku studium. Jakkolwiek w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. wskazano na konieczność uwzględniania w planowaniu przestrzennym różnorakich elementów, w tym prawa własności, to jednak równoważnym elementem koniecznym do uwzględnienia jest także choćby ochrona środowiska, walorów krajobrazowych, bezpieczeństwa państwa i interesu publicznego w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb całej społeczności, a nie tylko interesów ekonomicznych osób mających prawo własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jak niekorzystny, natomiast nie musi z tym być z tym powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego.

Tekst planu w § 3 ust. 2 pkt 3 lit. a zaskarżonej uchwały nakazuje w odniesieniu do terenu [...] uwzględnianie wymogów określonych w § 2 ust.4 pkt 2 lit. a, b, d i e, w których to obowiązkach mieści się, między innymi, "respektowanie ograniczeń i zakazów określonych w przepisach odrębnych, a wynikających z położenia części północno-zachodniej obszaru objętego planem w obrębie obszaru szczególnego zagrożenia powodzią – wg oznaczenia graficznego w rysunku planu". Jednakże z rysunku planu, zdaniem sądu, nie wynika żeby działka [...] objęta była tym ograniczeniem. Podkreślić należy, że zakaz ustanowiony w art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz.469), m. in. sytuowania obiektów budowlanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, winien znaleźć odzwierciedlenie w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego. Z planu miejscowego jednoznacznie winno wynikać, że obszary szczególnego zagrożenia powodzią nie są przewidziane do zabudowy (patrz wyrok NSA II OSK 1530/14).

W tym miejscu dodać należy, że zaskarżona uchwała została podjęta po uprzednim uzgodnieniu projektu planu z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w zakresie położenia terenów w granicach obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, zaś mapy zagrożenia powodziowego umieszczone na stronie Informatycznego Systemu Osłony Kraju stanowią podstawę dokumentów planistycznych dopiero od [...]. Ponadto, w czasie uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Cedyni, tj. 24 czerwca 2010 r., nie istniał obowiązek wskazywania w nim wymagań ochrony przeciwpowodziowej - art. 10 ust. 1 pkt 15 u.p.z.p. dodany został przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2010.149.996) z dniem 16 sierpnia 2010 r.

W tekście planu (§ 3 ust. 2 pkt 4), w odniesieniu do terenu [...], obowiązują także zakazy, o których mowa w § 2 ust. 4 pkt 3, z wyłączeniem lit. k. Spośród tych zakazów skarżąca Spółka kwestionuje zakaz (§ 2 ust. 4 pkt 3 lit. a) "lokalizacji nowych obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100,0 m od linii brzegowej rzeki Odry, ze względu na położenie obszaru objętego planem w obrębie Parku Krajobrazowego".

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na fakt, że powyższe sformułowanie jedynie przypomina i uszczegóławia zakaz wynikający z § 3 ust. 1 pkt 7 obowiązującego rozporządzenia Nr [...] Wojewody Z. z dnia [...] w sprawie Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Zacho. Nr 31, poz.539), przy czym zgodnie z § 3 ust. 5 tego rozporządzenia zakaz ten może nie dotyczyć jedynie miejsc wyznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skoro jednak, w odniesieniu do terenu [...], zaskarżona uchwała nie zwalnia od obowiązywania zakazu poprzez wyznaczenie miejsca nie podlegającego temu zakazowi, obowiązuje on w oparciu o ww. przepisy rozporządzenia. Tym samym to nie zaskarżona uchwała ograniczyła możliwość wznoszenia przez Spółkę nowych obiektów budowlanych na części działki nr [...], ale przepisy rozporządzenia (obowiązujące już w chwili zakupu przez Spółkę przedmiotowej nieruchomości).

Mając na uwadze powyższe, sąd uznał, że Spółka B. nie wykazała by zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu

o art. 58 § 1 pkt 5a i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargi odrzucił.