Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 239/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c i art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Katarzyna Luto-Kojło, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych i uchylenia decyzji w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. z dnia [...] grudnia 2008 roku numer [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego S. T. kwotę 27,00 (słownie: dwudziestu siedmiu) złotych tytułem kosztów dojazdu na rozprawę sądową.-


UZASADNIENIE

Postępowanie administracyjne, którego rzetelność zakwestionował skargą S. T., dotyczy budynku gospodarczego murowanego, o wymiarach 7,90 x 6,25 m., przeznaczonego do przechowywania maszyn rolniczych, usytuowanego na

nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym [...] we wsi G. [...], należącej do M. G. Budynek ten został wybudowany bez pozwolenia na budowę i usytuowany w odległości mniejszej niż 3 m od istniejącego ogrodzenia między nieruchomościami o numerach [...] (M. G.) i [...] (G. D.).

Postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowego budynku gospodarczego przeprowadzone po raz pierwszy w 1999 roku, zostało zakończone decyzją Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w B. P.

z dnia [...] maja 1999 roku, Nr [...], na mocy którego to rozstrzygnięcia M. G. został w oparciu o art. 40 i 42 Prawa budowlanego z 30 października 1974 roku zobowiązany do przedłożenia dokumentacji inwentaryzacyjno-projektowej budynku i opinii osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane

o zgodności wykonania obiektu z normami, przepisami oraz sztuką budowlaną oraz do uzyskania w Starostwie Powiatowym w B. P. pozwolenia na użytkowanie obiektu. M. G. wywiązał się z nałożonego obowiązku i po przedłożeniu wymaganych dokumentów decyzją Starostwa Powiatowego w B. P. z dnia [...] października 1999 roku, Nr [...] uzyskał pozwolenie na użytkowanie budynku będącego przedmiotem postępowania.

W wyniku wszczętego na wniosek S. T. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji P.I.N.B w B. P. z dnia [...] maja 1999 roku, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją

z dnia [...] stycznia 2006 roku (Nr [...]) odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu I instancji. Następnie na skutek wniesionego przez S. T. odwołania od decyzji P.W.I.N.B., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2006 roku (Nr [...]) uchylił decyzję organu ll instancji i stwierdził nieważność decyzji P.l.N.B. w B. P. z dnia [...] maja 1999 roku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na rażące naruszenie prawa tj. art. 40 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października1974 roku (Dz. U. Nr 38, poz. 229), stwierdzając w uzasadnieniu decyzji, iż możliwość jego zastosowania istnieje dopiero po jednoznacznym wyeliminowaniu przesłanek rozbiórki określonych art. 37 ustawy. Nadto w trybie art. 40 prawa budowlanego z 1974 roku organ mógł jedynie nałożyć obowiązek wykonania określonych robót budowlanych, doprowadzających obiekt do zgodności

z przepisami, natomiast żądanie przedłożenia dokumentacji mogło nastąpić postanowieniem wydanym na podstawie art. 56 wymienionej ustawy. G.I.N.B. wskazał też na istniejącą w sprawie – ze względu na różnicę stanowisk stron - konieczność jednoznacznego ustalenia daty budowy przedmiotowego budynku, mającej znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji prawnej spornych robót budowlanych i zastosowania bądź przepisów prawa budowlanego z 1974 roku, bądź przepisów prawa budowlanego z 1994 roku.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego

w sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. P. najpierw postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 roku, wydanym na podstawie art. 56 ustawy Prawo budowlane z 30.10.1974r. zobowiązał M. G. do przedłożenia oceny technicznej konstrukcji obiektu oraz opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń pożarowych w zakresie realności stwarzania zagrożenia pożarowego przez sporny obiekt budowlany. M. G. przedłożył opinię rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. W opracowaniu rzeczoznawca ten zalecił, aby drewniane elementy więźby dachowej budynku obić blachą pokrywczą od strony granicy działki na poziomie pionowej osi ściany (pod okapem).

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. P. wówczas decyzją z dnia [...] czerwca 2007 roku (Nr[...] ), działając na podstawie art. 40 i 42 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz.1118 ze zm.), w celu doprowadzenia wybudowanego bez pozwolenia budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem, zobowiązał M. G. do wykonania następujących czynności:

1. wykonania zabezpieczenia więźby dachowej ww. budynku od strony granicy działki Nr [...]na poziomie pionowej osi ściany poprzez obicie blachą pokrywczą (pod okapem) - zgodnie z opinią rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych,

2. wykonania od strony działki G. D. urządzeń do odprowadzenia wód opadowych z dachu na teren własnej posesji.

- w terminie do dnia 15 października 2007 roku.

Jednocześnie organ zobowiązał inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku gospodarczego w terminie do 31 grudnia 2007 roku.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w toku postępowania ustalił - na podstawie zeznań osoby wykonującej roboty murarskie oraz na podstawie własnych obserwacji - że przedmiotowy budynek został wzniesiony w 1990 roku. Stwierdził także, że z wyjaśnień Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej

i Kartograficznej w B. P. (pismo z dnia 14 sierpnia 2006 roku

Nr[...] ) wynika, iż brak jest danych liczbowych określających odległość budynku gospodarczego od granicy działki Nr[...]. Podał, że zgodnie ze wskazaniami Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego podjęto działania w celu ustalenia daty budowy budynku na podstawie dowodów z przesłuchania świadków. Przesłuchany w charakterze świadka W. T. stwierdził, iż garaż został wybudowany w roku 1990, przy budowie którego wykonywał on roboty murarskie. Natomiast świadkowie J. T. i O. D. zeznali, że budynek został wzniesiony po 1995 roku.

Organ wskazał, iż strony uczestnicy postępowania (zarówno p. G. jak

i p. D. czy p. T.) są ze sobą w bliskim pokrewieństwie. Od lat osoby te pomimo sąsiedztwa pozostają ze sobą skonfliktowane. Analizując poszczególne zeznania świadków organ stwierdził, że stosunek bliskości pokrewieństwa ww. świadków i fakt, iż osoby te były skarżącymi stronami postępowań dotyczących obiektów budowlanych na działce M. G. w latach 1999 - 2002, przy istniejącym od lat konflikcie międzysąsiedzkim może powodować uzasadnione obawy co do wiarygodności złożonych przez te osoby zeznań. Dlatego też jako datę budowy przyjęto rok 1990 wskazany przez świadka W. T. Organ wskazał też, że wśród zgromadzonych dokumentów znajduje się dokumentacja inwentaryzacyjno - projektowa sporządzona w 1999 roku, stanowiąca podstawę do udzielenia pozwolenia na użytkowanie w tamtym okresie. Stąd odstąpiono od wcześniejszego żądania złożenia przez inwestora powtórnej oceny technicznej obiektu. Jak podał organ, konstrukcja budynku w odniesieniu do jego formy

i wymiarów nie uległa od daty sporządzenia dokumentacji inwentaryzacyjno-projektowej jakimkolwiek zmianom. W związku z powyższym ponowne żądanie przedłożenia dokumentacji inwentaryzacyjno-projektowej na podstawie art. 56 Prawa budowlanego z 1974 roku - na co wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, jest zdaniem organu I instancji - nieuzasadnione.

Z rozstrzygnięciem P.I.N.B. w B. P. z dnia [...] czerwca 2007 roku nie zgodził się S. T. składając w dniu 2 lipca 2007 roku odwołanie.

W uzasadnieniu odwołujący podniósł, iż decyzja jest niezgodna z Prawem budowlanym

i jest w istocie powtórzeniem działań organu z 1999 roku, Organ celowo nie podał rzeczywistej odległości usytuowania budynku od granicy z działką nr[...], która wynosi tylko 0,95 m. Skarżący zarzucił generalnie błędy w dokumentacji i niewłaściwe ustalenia w zakresie obliczeń usytuowania budynku od granicy przez wszystkie organy administracji (w tym geodezyjne). Organ nieprawidłowo uznał też za wiarygodne zeznania W. T., który to świadek też jest spokrewniony z inwestorem (jest mężem siostry M. G.). Dokładną datę wybudowania garażu określili jedynie sam skarżący i G. D. wskazujący, że sporny obiekt wybudowano po 1995r. Taką datę budowy potwierdza też geodezyjne naniesienie budynku na mapy dopiero w latach 1998 -1999. Nakaz obicia ściany budynku blachą nie wynika z oceny rzeczoznawcy. Zdaniem S. T. organ winien zwrócić się do Urzędu Gminy o udostępnienie stosownej dokumentacji w sprawie wybudowanego budynku garażowego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 roku, Nr[...] , P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpatrzeniu opisanego odwołania S. T., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż P.I.N.B. w B. P.

w sposób prawidłowy dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego, ustalając sposób zabezpieczenia obiektu przed zagrożeniem pożarowym oraz możliwość właściwego odprowadzenia wód opadowych z dachu przedmiotowego budynku. Ponadto przy określaniu daty powstania inwestycji słusznie oparł się na zeznaniach osoby niebędącej bezpośrednio zainteresowaną, a jednocześnie wykonawcy budynku, oraz na spostrzeżeniach pracowników inspektoratu posiadających stosowne uprawnienia budowlane.

Organ II instancji ustosunkowując się do zarzutów skarżącego, potwierdził, iż przedmiotowy budynek został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej, co nie było nigdy zatajane ani sporne. Budynek jako posadowiony w linii zabudowy, wzdłuż budynku mieszkalnego i budynku inwentarskiego inwestora, zlokalizowanych od strony działki p. G. D., nie ma – zdaniem organu – jakiegokolwiek negatywnego oddziaływania na zabudowania skarżącego, gdyż te znajdują się po przeciwnej stronie działki. Odległość ściany spornego budynku do granicy z działką S. T. wynosi 10,5 m.

Budynek gospodarczy zrealizowany został na działce siedliskowej związanej

z produkcją rolną, stanowiąc uzupełnienie jej zabudowy, stąd też uzyskiwanie decyzji

o warunkach zabudowy nie ma zastosowania przy regulacjach wynikających z ustawy Prawo budowlane z 1974 roku. Dokładne określenie odległości zabudowań inwestora od granicy z działką należącą do G. D. nie jest znane, ponieważ nie zostało dokonane w terenie rozgraniczenie, o co wnosić może G. D., a organ nadzoru budowlanego nie jest do tego kompetentny.

Organ nadzoru budowlanego przyznał, iż nie jest w stanie określić stopnia pokrewieństwa pomiędzy poszczególnymi osobami biorącymi udział w prowadzonym postępowaniu, nie mniej jednak podziela zdanie organu I instancji w zakresie ograniczonej wiarygodności co do zeznań tych osób.

P.W.I.N.B. stwierdził, iż nieuzasadnione jest zwracanie się do Urzędu Gminy

w O. w sprawie projektu budynku, ponieważ budynek M. G. został wzniesiony

w warunkach samowoli tzn. bez projektu i zgody właściwego organu. Wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z [...] czerwca 2007 roku doprowadzi obiekt do zgodności z warunkami technicznymi i jest to wymóg konieczny przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie budynku, po wcześniejszym wykonaniu inwentaryzacji geodezyjnej przez co zostanie ustalona odległość przedmiotowego budynku od granicy działki.

Skargę do tutejszego sądu administracyjnego na niniejszą decyzję organu II instancji wywiódł S. T. W uzasadnieniu stwierdził, iż niewłaściwie organ I instancji narzucił obowiązek dostosowania się przez inwestora tylko do norm przeciwpożarowych, podczas gdy decyzja narusza prawo budowlane z innej przyczyny. Organ nie odniósł się bowiem do usytuowania budynku od granicy

z działką G. D., a która to odległość nie spełnia norm prawa budowlanego. Granica między działkami jest wyznaczona stojącym tam płotem.

Odnośnie zeznań W. T. to są one nieprawdziwe, albowiem świadka łączy z inwestorem pokrewieństwo i z tej przyczyny świadek zeznał nieprawdę. Pozostałe osoby wykonujące prace murarskie budynku (S. J., M. J.) jako osoby postronne nie potwierdziły daty wybudowania przedmiotowego garażu.

Organ niewłaściwie też przyjął wiek budynku (na ok. 20 lat), gdyż nie ma na to żadnego potwierdzenia w dokumentacji sprawy w postaci jakiejkolwiek opinii czy ekspertyzy. Nie może też być mowy o ciągłości zabudowy, gdyż stojący obok budynek gospodarczy (chlew) jest również samowolą budowlaną, a sprawa w tym zakresie toczy się przed sądem w Warszawie.

Skarżący wskazał ponadto, że organ podczas wizji lokalnej zeznania złożone przez O. D. do protokołu przyjął jako złożone przez G. D. Zarzucił także, iż istnieją nieprawidłowości w dokumentacji organów. Obecny Kierownik P.I.N.B., Pan M. M. był przez ok. 20 lat Kierownikiem ds. budownictwa w Gminie O. Wspólnie pracował z W. T., to zaś zdaniem skarżącego dowodzi, że wspólnie dokonywali nieprawidłowości w dokumentacji budowlanej w niniejszej sprawie. Celowo zatem w dokumentacji nie ma zapisu o odległości budynku garażu z granicą działki p. D., a działania te zmierzają w celu zalegalizowania samowoli budowlanej M. G.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko

w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 maja 2008 roku – sygn. akt II SA/Bk 754/07 – uchylił zaskarżoną decyzję i zawarł

w uzasadnieniu następujące wytyczne:

- zbadanie przesłanek z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 października 1974 roku – Prawo budowlane;

- ustalenie odległości spornego budynku od granicy działki skarżącego;

- bezsporne ustalenie daty budowy przedmiotowego budynku;

- zażądanie informacji z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej

i Kartograficznej w B. P. co do okoliczności naniesienia spornego budynku na mapy geodezyjne;

- wyjaśnienie czy S. T. jest stroną postępowania czy jego ojciec.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. P. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 roku, nr INB 7355-25/99/08, na podstawie art. 40 i 42 ustawy z dnia 24 października 1974 roku – Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane - zobowiązał M. G. do wykonania następujących czynności w celu doprowadzenia, wybudowanego bez pozwolenia na budowę budynku gospodarczego przeznaczonego do przechowywania maszyn rolniczych, do stanu zgodnego z prawem a mianowicie:

1. wykonanie zabezpieczenia więźby dachowej wymienionego budynku od strony granicy działki o nr ewidencyjnym [...] na poziomie pionowej osi ściany poprzez obicie blachą pokrywczą (pod okapem) – zgodnie z opinią rzeczoznawcy do zabezpieczeń przeciwpożarowych;

2. wykonanie, od strony działki sąsiedniej G. D., urządzeń do odprowadzania wód opadowych z dachu na teren własnej posesji

- w terminie do 31 marca 2009 roku, zobowiązując jednocześnie M. G. do uzupełnienia pozwolenia użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego w terminie do dnia 30 kwietnia 2009 roku.

Odwołanie od powyższej decyzji do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wniósł S. T., zarzucając między innymi nie wykonanie wszystkich wytycznych Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku w sprawie II SA/Bk 754/07.

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] lutego 2009 roku, nr[...] – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożonego obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie i orzekł o braku podstaw prawnych do nałożenia takiego obowiązku. gdyż obowiązek ten z mocy prawa – tj. art. 42 ust. 1 ustawy Prawo budowlane

z 1974 roku ciąży na inwestorze. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, iż jest ona zgodna z prawem.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku wywiódł S. T., zarzucając między innymi:

- nie wyjaśnienie odległości posadowienia budynku od granicy;

nie zażądanie dokumentacji z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji

i Kartografii w B. P.;

- nie wyjaśnienie przyczyn w różnicy pomiędzy mapami i wyrysami geodezyjnymi, które są w posiadaniu skarżącego a organu;

- nie ustosunkowanie się do pęknięć na ścianach przedmiotowego budynku, które grożą jego zawaleniem;

- nie ustalenie, w sposób jednoznaczny, a tylko na podstawie zdjęć córki inwestora – daty wybudowania budynku;

- nie wyjaśnienie problemu zalewania działki skarżącego.

W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki "Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, a podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Oznacza to, iż kontrola sądu nie ogranicza się do zbadania zasadności zarzut...ów, lecz sąd kontroluje czy przy wydaniu decyzji nie doszło do innych jeszcze naruszeń prawa.

Badając legalność zaskarżonej decyzji, w oparciu o wyżej powołane przepisy

i w granicy sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż została ona wydana

z naruszeniem prawa, uzasadniającym konieczność jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga fakt, iż przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 maja 2008 roku w sprawie II SA/Bk 754/07. Element ten ma doniosłe znaczenie, bowiem z przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.) wynika jednoznacznie, że ocena prawna

i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą

w sprawie w ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena ta i wskazania znalazły się w uzasadnieniu tegoż wyroku i w takim znaczeniu uzasadnienie ma moc wiążącą. W tej sytuacji zarówno organ przeprowadzając ponownie postępowanie w sprawie, jak i sąd oceniając obecnie decyzje wydane w tym postępowaniu, co do zasady, nie mogą czynić ustaleń sprzecznych z oceną wyrażoną w uzasadnieniu w/w wyroku. Przez ocenę prawną powszechnie rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych

i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie, przy czym dotyczy ona zarówno zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego.

Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci na przykład braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat (w:) B. Dauter,

B. Gruszxzyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek: Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005 , str. 345).

Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie, nie uwzględniły wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku.

W wyroku tym Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego nie wyjaśniły szeregu okoliczności, mających zasadnicze znaczenie dla sprawy i w uzasadnieniu wyroku zawarł następujące wytyczne:

- zbadanie przesłanek z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 października 1974 roku – Prawo budowlane;

- ustalenie odległości spornego budynku od granicy działki skarżącego;

- bezsporne ustalenie daty budowy przedmiotowej inwestycji;

- zażądanie informacji z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej

i Kartograficznej w b. P. co do okoliczności naniesienia spornego budynku na mapy geodezyjne;

- wyjaśnienie czy S. T. jest stroną postępowania czy jego ojciec.

Tymczasem organy nadzoru budowlanego rozpatrując ponownie sprawę, wbrew wyżej wskazanych wytycznych, nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania dowodowego, mającego na celu dokładne wyjaśnienie sprawy. Przede wszystkim organy nie ustaliły odległości spornego budynku od granicy działki skarżącego. Nie poczyniły żadnych ustaleń w tym kierunku – brak jest również jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie aby były czynione w trakcie oględzin. Organy nie zażądały żadnych informacji z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w B. P. co do ustalenia okoliczności naniesienia przedmiotowego budynku na mapy geodezyjne. Organy nie podjęły innych działań celem ustalenia daty budowy obiektu budynku oprócz analizy zdjęć córki inwestora. Nie wyjaśniły także czy S. T. jest stroną postępowania czy też jego ojciec. Skarżący co prawda na rozprawie przed sądem w dniu 24 listopada 2009 roku zapewniał, ze jest właścicielem nieruchomości, sąsiadującej z działką inwestora, ale w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek potwierdzenia tej okoliczności.

Takie stanowisko organów orzekających w sprawie – biorąc pod uwagę wyżej wymienione wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zawarte w wyroku z dnia 6 maja 2008 roku – które nie zostały zrealizowane w całości – sygn. akt II SA/Bk 754/07 – nie zasługuje na uwzględnienie.

Rzeczą organu ponownie rozpatrującego sprawę będzie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, przede wszystkim zaś wykonania całości wytycznych zawartych w cytowanym powyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.

Dodatkowo należy wyjaśnić, że Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego

w przedmiocie sporządzenia cofnięcia uprawnień przez Wojewodę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. P., bowiem nie leży to

w zakresie kognicji tutejszego Sądu.

Mając całokształt na względzie Sąd podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.) – orzekł jak w sentencji wyroku.

Następstwem uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku – art. 152 p.p.s.a.

O kosztach Sąd rozstrzygał na podstawie art. 200 cytowanej powyżej ustawy.