Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 350/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: Art. 220, art.221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 961/09 w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 9 lutego 2010 r. o sygn. akt IV SA/Po 961/09 odrzucił skargę W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]` października 2009 r. nr SKO-D-4031/143/07 dotyczącą zajęcia pasa drogowego.

Pismem z dnia 2 listopada 2009 r. W. W. działający przez adwokata J. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z dnia 15 grudnia 2009 r. pełnomocnik Skarżącego cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy i jednocześnie uiścił wpis sądowy załączając dowód opłaty sądowej.

Sąd I instancji odrzucając skargę W. W. stwierdził, że skarga została wniesiona i sporządzona przez adwokata J. R. Skarga zgodnie z § 2 pkt 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) podlegała wpisowi stałemu w wysokości 100 złotych. W myśl art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. opłata stała powinna być uiszczona przez adwokata bez wezwania sądu. W przeciwnym razie nieopłacone pismo procesowe podlega odrzuceniu. Taka sytuacja zachodziła w przypadku Skarżącego i z tego powodu Sąd I instancji postanowił odrzucić skargę.

Od powyższego postanowienia Sądu I instancji W. W. wniósł skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 221 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący podkreślił, że art. 221 p.p.s.a. będący wyjątkiem od ogólnej reguły wzywania stron do opłacania pism procesowych nie może być interpretowany rozszerzająco. Złożenie wraz ze skargą wniosku o przyznanie prawa pomocy powoduje, że zastosowanie mają ogólne normy określone w art. 220 p.p.s.a. a rygor przewidziany w art. 221 p.p.s.a. powinien być wówczas wyłączony.

Mając powyższe na uwadze Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest uzasadniona i podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z treścią art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z kolei art. 220 § 1 p.p.s.a stanowi, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania od których pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez sąd.

W rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] dotyczącą zajęcia pasa drogowego z powodu niezapłacenia wpisu stałego od skargi. Skarga została złożona przez pełnomocnika profesjonalnego - adwokata. Wraz ze skargą został złożony wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, tj. od wpisu stałego w kwocie 100 złotych. Taka sytuacja powoduje, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy wraz ze skargą powoduje, że wszczęte zostaje postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie określonym we wniosku. Kwestia uiszczenia wpisu stałego, która była przedmiotem wniosku o przyznanie prawa pomocy w tej sprawie uległa więc zawieszeniu do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji w tej materii. Postępowanie to zostało umorzone przed Sądem I instancji postanowieniem z dnia 12 stycznia 2010 r. w związku z cofnięciem w dniu 15 grudnia 2009 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy przez pełnomocnika Skarżącego i jednoczesnym uiszczeniem wpisu stałego od skargi. Sankcję, o której mowa w art. 221 p.p.s.a., można byłoby zastosować w tej sprawie, gdyby pełnomocnik Skarżącego przy wnoszeniu skargi nie dołączył wniosku o przyznanie prawa pomocy w przedmiocie kosztów sądowych i nie opłacił wpisu stałego. Natomiast zamieszczenie takiego wniosku w skardze i w konsekwencji wszczęcie przez Sąd I instancji postępowania w tym zakresie spowodowało wyłączenie normy określonej w art. 221 p.p.s.a. w miejsce której zastosowanie miała regulacja przewidziana w art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. Gdyby strona wycofała wniosek i nie uiściła wpisu wówczas należałoby ją wezwać w trybie określonym w art. 220 § 1 p.p.s.a. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie, dlatego wycofanie wniosku o przyznanie prawa pomocy wraz z uiszczeniem należnego wpisu sądowego należało uznać za prawidłowe.

Z wymienionych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie

art. 185 § 1 p.p.s.a. i art. 181 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.