Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2507/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, d i f, art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie NSA Bożena Popowska del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant asystent sędziego Dominika Sasin-Knothe po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 157/14 w sprawie ze skargi W.S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 listopada 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

U Z A S A D N I E N I E:

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 157/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi W.S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 listopada 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w pkt I umorzył postępowanie w zakresie punktu 2 i 3 wniosku i w pkt II oddalił skargę w pozostałej części.

Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Wnioskiem z dnia 22 listopada 2013 r. W.S., zwany dalej: "skarżącym", zwrócił się na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej: "u.d.i.p.", do Wójta Gminy K. o pilne przesłanie na płytach CD pełnego i czytelnego zapisu dźwiękowego dokumentującego obrady sesji Rady Gminy K. z dnia 21 listopada 2013 r., wykonanego przez organ dla potrzeb sporządzenia protokołu w ramach działań statutowych z jednoczesnym szczegółowym poinformowaniem go:

1) w jakim systemie, na jakim sprzęcie i przy użyciu jakiego programu dokonano wnioskowanego nagrania,

2) jakie warunki techniczne musi spełnić sprzęt komputerowy dla odtworzenia wnioskowanego nagrania (hardware i software),

3) czy przekazane nagranie ma charakter dokumentu urzędowego.

Wójt Gminy K. w piśmie z dnia 9 grudnia 2013 r. poinformował skarżącego, iż w związku z koniecznością dokonania anonimizacji w zapisie dźwiękowym z XL zwyczajnej sesji Rady Gminy K., żądana informacja zostanie udostępniona do 25 stycznia 2014 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r. na bezczynność Wójta Gminy K., polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej na powyższy wniosek z dnia 22 listopada 2013 r., skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpoznania wniosku i załatwienia go zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej,

2) stwierdzenie, że organ, działając celowo, z rozmysłem rażąco naruszył prawo – art. 13, art. 14, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. i art 61 Konstytucji RP oraz wymierzenie mu grzywny w oparciu o art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.", w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy,

3) zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego,

4) poinformowanie na podstawie art. 155 § 1 p.p.s.a., o fakcie permanentnie powtarzających się istotnych naruszeń prawa przez organ, polegających na łamaniu przez niego przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwierzchnie organy nadzoru.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że organ nie udzielił wnioskowanej informacji publicznej i pozostaje w całkowitej bezczynności.

Skarżący stwierdził, że Wójt Gminy K. nie zareagował na wniosek i nie podjął żadnych działań zgodnych z ustawą, co uzasadnia zarzut bezczynności. Ponadto podniósł, że organ nie tylko rażąco łamie przepisy u.d.i.p., ale również narusza art. 61 Konstytucji RP, co uzasadnia wymierzenie mu dotkliwej grzywny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Ponadto, przy piśmie z dnia 23 stycznia 2014 r., organ przesłał skarżącemu płytę z zapisem dźwiękowym z XL zwyczajnej sesji Rady Gminy w Klembowie z dnia 21 listopada 2013 r. Natomiast odnośnie żądań sformułowanych w pkt 1-3 stwierdził, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 775/13 odrzucił powyższą skargę z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącego należnego wpisu sądowego.

W piśmie z dnia 4 lutego 2014 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący ponowił swoją skargę z dnia 10 grudnia 2013 r. zgodnie z jej pierwotną treścią i wskazał, że dotychczas organ nie udzielił mu żądanej we wniosku z dnia 22 listopada 2013 r. informacji publicznej, a termin wyznaczony na 25 stycznia 2014 r. nie został dotrzymany. Skarżący wniósł o rozpoznanie obecnej skargi na podstawie akt sprawy o sygn. akt II SAB/Wa 775/13.

W odpowiedzi na powyższą skargę Wójt Gminy K. wniósł o jej oddalenie, argumentując w szczególności, że w sprawie nie wystąpiła bezczynność ani też przewlekłość postępowania.

Ponadto organ podkreślił, że działalność podejmowana przez skarżącego, jego ojca i ich pełnomocników, jest ewidentnym wypaczeniem uprawnień przysługujących każdemu obywatelowi na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a wręcz prowadzi do nadużywania prawa do informacji.

W piśmie procesowym z dnia 26 maja 2014 r. skarżący stwierdził, że cofa skargę w zakresie pytań zawartych w pkt 2 i 3 wniosku i wnosi o umorzenie postępowania w tym zakresie. Natomiast wobec 6-cio miesięcznego milczenia organu w zakresie pytania zawartego w pkt 1 wniósł o stwierdzenie bezczynności i wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Wskazał również na prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2014r., sygn. akt II SAB/Wa 622/13 w analogicznej sprawie, w którym Sąd słusznie orzekł, że: "informacja nt. danych technicznych, w jakich dokonano przedmiotowego nagrania stanowi integralną część informacji publicznej, niezbędną do zapoznania się z jej treścią".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając zaskarżony wyrok stwierdził, że wójt gminy, jako organ wykonawczy samorządu gminnego, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jak też, że żądanie udostępnienia na płytach CD pełnego i czytelnego zapisu dźwiękowego dokumentującego obrady sesji Rady Gminy K. z dnia 21 listopada 2013 r., dotyczy informacji publicznej. Zawiera bowiem komunikat o sprawach publicznych co do zasad funkcjonowania Rady (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.), w tym m.in. o trybie jej działania (lit. a), sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych (uchwał) (lit c), sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (lit d).

W ocenie Sądu I instancji, nie stanowi natomiast, informacji publicznej informacja żądana w pkt 1 wniosku, tj. na jakim sprzęcie, w jakim systemie i przy użyciu jakiego programu dokonano wnioskowanego nagrania. Informacja w powyższym zakresie ma charakter czysto techniczny i odnosi się do nośnika, na jakim została zawarta informacja publiczna w postaci zapisu dźwiękowego z sesji Rady.

Sąd podkreślił, że z punktu widzenia dostępu do informacji publicznej istotna jest treść informacji, a, nie to, na jakim nośniku się ona znajduje, tym bardziej, że o udostępnienie informacji publicznej w postaci zapisu na płycie CD wniósł skarżący, zaś przepis art. 14 ust. 1 u.d.i.p., nakazuje udostępnienie informacji publicznej na wniosek w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Sąd I instancji, nie podzielił poglądu zaprezentowanego w tej kwestii przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 622/13, na który powołał się skarżący. W ocenie Sądu I instancji informacja ta odnosi się do technicznej sfery działania organu gminy, której nie można utożsamiać z trybem działania organu w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit a. Jako niezrozumiałe i nie do zaakceptowania, uznał też Sąd I instancji stanowisko, iż żądana w pkt 1 wniosku informacja jest informacją publiczną o prowadzonych przez Gminę K. rejestrach (archiwach) w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.

Sąd uznał, że z uwagi na fakt, iż przy piśmie z dnia 23 stycznia 2014 r., doręczonym skarżącemu w dniu 24 stycznia 2014 r., a więc w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. oraz przed wniesieniem skargi, organ przesłał żądany zapis dźwiękowy sesji Rady Gminy w Klembowie, zarzut bezczynności organu w tym zakresie jest bezzasadny. Jako nieuzasadniony uznał także zarzut bezczynności w odniesieniu do żądania określonego w pkt 1 wniosku, które, nie dotyczy informacji publicznej, co oznacza, że adresat wniosku nie jest zobowiązany do działania na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Sąd I instancji umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w pozostałym zakresie, gdyż w piśmie z dnia 26 maja 2014 r. W.S. skutecznie cofnął skargę w zakresie żądań zawartych w pkt 2 i 3 wniosku.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku, natomiast w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jak w pkt 2 wyroku.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w punkcie pierwszym, domagając się uchylenia i zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi w zaskarżonej części.

Na wypadek nieuwzględnienia wniosku o zmianę zaskarżonego orzeczenia, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I / naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 14 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu wbrew faktom, że na organie nie ciążył obowiązek wskazania tj. na płytach CD lecz wyłącznie na płycie DVD,

2) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że informacja o sposobie sporządzenia elektronicznego nośnika informacji publicznej, warunkująca dostęp do jej treści nie jest informacją publiczną i nie ma związku z działalnością podmiotu publicznego,

3) art. 6 ust. 1 pkt 3 !it. a, d i f u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że informacja o sposobie sporządzenia informacji publicznej na nośniku elektronicznym, nie jest informacją publiczną o trybie działania organu, rozumianego, jako sposób procedowania sporządzenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem,

II / naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie całego materiału zebranego w sprawie i twierdzeń w nim zawartych, w szczególności braku możliwości odtworzenia uzyskanej informacji publicznej.

2) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak wyjaśnienia rozstrzygnięcia w zakresie uznania, iż informacja o sposobie działania podmiotu publicznego nie stanowi informacji publicznej - przy czym Sąd I instancji przywołał i uznał definicję informacji publicznej, z której wynika, że każdy przejaw działalności podmiotów publicznych stanowi informację publiczną.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, stwierdzono, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji są w istotnej dla rozstrzygnięcia części sprzeczne ze stanem faktycznym, albowiem wnioskowana informacja publiczna została udostępniona na innym nośniku niż wnioskowano, zamiast na nośniku CD organ przesłał ją na nośniku DVD+, co spowodowało, że skarżący nie miał możliwości odtworzenia przesłanego piliku.

Wywodzono, że oczywistą intencją wniosku, zrealizowanego przez organ w inny niż oczekiwał sposób, było zatem uzyskanie wiedzy, w jaki sposób odtworzyć informację znajdującą się na przesłanym mu nośniku. Nie chodziło zatem o żadne szczegóły techniczne, lecz o wskazanie sposobu możliwości zapoznania się z udostępnioną w inny sposób niż wskazano we wniosku informacją publiczną.

Podniesiono, że brak możliwości uzyskania od organu informacji nt. sposobu odtworzenia takiego nośnika, czyni przesłaną informację bezwartościową dla wnioskodawcy.

Zarzucono, że brakuje jakiegokolwiek uzasadnienia, dlaczego to część informacji związanych z działalnością organu władzy publicznej (jak to przyjął Sąd I instancji - techniczne) nie stanowią informacji publicznej.

Odnośnie naruszenia prawa materialnego wskazano, że informacja na temat sposobu jej przygotowania do wydania zgodnie z wnioskiem, stanowi informację publiczną, zarówno jako informacja o trybie działania organu (sposobie jego procedowania), jak i informacja o prowadzonych przez gminę archiwach i sposobach dostępu do danych w nich zawartych.

Argumentowano, że ponieważ dostęp do nagrania jest publicznie dostępny, informacja na temat sposobu dostępu jest integralną częścią tej informacji.

Podniesiono, że regulacja art. 14 ust. 1 u.d.i.p. nakłada na podmioty udostępniające informacje publiczne obowiązek zastosowania sposobu i formy jej udzielenia zgodnie z żądaniem podmiotu zainteresowanego zawartym we wniosku. Oznacza to, iż przepis ten będzie się odnosił wyłącznie do sposobu udostępniania informacji określonego w art. 10 u.d.i.p. Unormowanie to stanowi realizację koncepcji prawa do informacji publicznej, zgodnie z którą to podmiot uprawniony decyduje, jaki sposób uzyskania informacji publicznej jest dla niego najbardziej pożądany.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie zarówno przepisów prawa procesowego, jak również prawa materialnego. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności Sąd poddaje analizie zasadność podnoszonych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Weryfikacja prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego dokonanej przez Sąd I instancji jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się niezasadne, co odnosi się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.

Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., stanowi, że sąd administracyjny I instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd pierwszej instancji może więc naruszyć powołany przepis, gdy nie zauważy niewskazanego w skardze naruszenia prawa przez organy administracji orzekające w sprawie, albo rozpozna sprawę, wykraczając poza jej granice. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, zaś twierdzenia skarżącego kasacyjnie o nieuwzględnieniu całego materiału zebranego w sprawie, w istocie nie dotyczy sytuacji, którą normuje powyższy przepis.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., określa natomiast, jakie elementy powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Argument związany z wadliwością uzasadnienia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wtedy, gdy jest ono sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organem oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zaszły przesłanki do umorzenia postępowania w części jak i częściowego oddalenia skargi, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu w kwestionowanym zakresie.

Przede wszystkim należy podkreślić, że nie jest uzasadnione twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że Sąd I instancji nie wyjaśnił z jakich powodów uznał, że informacja o sposobie działania podmiotu publicznego nie stanowi informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku wskazano bowiem, że informacja zawarta w pkt 1 wniosku skarżącego z dnia 22 listopada 2013 r., odnosi się do technicznej sfery działania organu gminy, której nie można utożsamiać z trybem działania organu w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit a. Podobnie też nie były zasadne zarzuty skargi kasacyjnej o sprzeczności ustaleń Sądu - w zakresie rodzaju przesłanej przez organ płyty z zapisem dźwięku - ze stanem faktycznym sprawy, skoro Sąd I instancji nie określał szczegółowo, jakiego rodzaju płytę otrzymał od organu skarżący, lecz ustalił istotną dla sprawy okoliczność, że otrzymana płyta zawierała postulowany przez stronę zapis dźwiękowy obrad sesji Rady Gminy K. z dnia 21 listopada 2013 r.

Stąd też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadzają się do dwóch kwestii. Po pierwsze do twierdzenia, że na organie ciążył obowiązek przesłania żądanej informacji publicznej jedynie na nośniku, który wskazała strona w swym wniosku, tj. na płytach CD, z wyłączeniem innych płyt, a w szczególności płyt DVD,a po drugie do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji w przedmiocie uznania, że informacja o sposobie sporządzenia elektronicznego nośnika informacji publicznej, nie jest informacją publiczną.

Poddając merytorycznej analizie wyżej sformułowane zarzuty, należy przede wszystkim wskazać, że organ spełnił zawarte w ww. wniosku z dnia 22 listopada 2013 r. żądanie poprzez przesłanie skarżącemu płyty z zapisem dźwiękowym z XL zwyczajnej sesji Rady Gminy w Klembowie z dnia 21 listopada 2013 r.

Odnosząc się do zarzutu wadliwego, niezgodnego z przepisami art. 14 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., sposobu udzielenia żądanej informacji poprzez nadesłanie jej nie na płycie CD, lecz na płycie DVD, to należy zauważyć, że ww. wskazane płyty należą do optycznych nośników zapisu danych, których tak sposób odtwarzania, jak i dostępność w możliwości odtworzenia jest powszechnie osiągalna. Dlatego też nie można uznać zasadności zarzutu naruszenia art. 14 ust 1 u.d.i.p., z którego wynika, że - udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem - który to został uwzględniony poprzez nadesłanie informacji na tym samym rodzajowo nośniku danych, jak płyta CD. Nie nastąpiło również zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenie art. 12 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., który stanowi, iż - podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji. Organ przesyłając skarżącemu płytę DVD z naniesioną na niej informacją, wypełnił przesłanki ww. przepisu. Płyta DVD jest dyskiem optycznym, który stanowi – jak już wskazano - obecnie jeden z powszechnie dostępnych i używanych środków jednokrotnego zapisu informacji, ale też, co istotne, jego odtwarzanie nie wymaga żadnego specjalistycznego oprogramowania komputerowego, a zatem taki sposób udostępnienia skarżącemu informacji nie może zostać uznany za uniemożliwiający dostęp do udzielonej przez Wójta Gminy Klębów informacji. Innymi słowy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego udzielenie przez organ objętych żądaniem skarżącego informacji na nośniku znajdującym się w powszechnym użyciu nie może być postrzegane w kategoriach bezczynności organu, rozumianej jako uniemożliwienie skarżącemu dostępu do udzielonej informacji. Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej terminie podmiot zobowiązany nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo podejmując takie czynności nie udzieli informacji w terminie maksymalnym dwóch miesięcy, bądź też nie wyda decyzji o odmowie udzielenia informacji. Inaczej rzecz ujmując, dopiero nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, której w przedmiotowej sprawie nie sposób stwierdzić, skoro organ postąpił zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., informując wnioskodwacę o niemożliwości niezwłocznego przesłania żądanej informacji z uwagi na potrzebę jej anonimizacji, a przesyłając informację po dokonanej anonimizacji, zachował 2 miesięczny termin, wynikający z ww. przepisu.

Nie sposób również uznać zasadności zarzutu naruszenia norm art. 6 ust. 1 pkt 3 !it. a, d i f oraz art. 61 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.Lp., poprzez uznanie, że informacja o sposobie sporządzenia elektronicznego nośnika informacji publicznej, w postaci uszczegółowienia w jakim systemie, na jakim sprzęcie i przy użyciu jakiego programu dokonano wnioskowanego nagrania obrad sesji Rady Gminy K. z dnia 21 listopada 2013 r., stanowi informacją publiczną o trybie działania organu.

Przede wszystkim należy zauważyć, że przepis, na który powołuje się skarżący kasacyjnie, tj. 6 ust. 1 pkt 3 !it. a, d i f, u.d.i.p., stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: - zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: - trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 !it. a), - sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 !it.d), - prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 !it.f); odnosi się nie do jednostkowych przypadków, lecz do zasad funkcjonowania organu w danych, wymienionych w ww. przepisie sfer jego funkcjonowania. Niewątpliwie żądania o udostępnienie danych technicznych co do jednorazowego zapisu dźwięku, o co wnosił skarżący, nie można utożsamić z zasadami, które stosuje organ, przy stosowaniu technicznych rozwiązań.

Ponadto nie można uznać, że każda tzw. informacja techniczna jest informacją publiczną i podlega udostępnieniu, choćby z uwagi na potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i integralności danego narzędzia przed ingerencją tak wewnętrzną jak i zewnętrzną. Należy więc każdorazowo oddzielać problematykę regulowaną ustawą o dostępie do informacji publicznej, od problematyki związanej z techniczną sferą funkcjonowania narzędzi, jakimi organ posługuje się realizując zadania publiczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2254/13) . W konsekwencji, należało zgodzić się z Sądem I instancji, że nie zachodziły warunki do uznania żądanej informacji za informację techniczną.

Należy stwierdzić, że informacja o "sposobie sporządzenia elektronicznego nośnika informacji", niezależnie od tego jakiej informacji dotyczy, stanowi specjalistyczną wiedzę techniczną, która jest powszechnie dostępna i jako taka nie należy do kategorii informacji publicznej. Rację ma więc Sąd I instancji twierdząc, że ww. rodzaj informacji ma charakter czysto techniczny i odnosi się do nośnika, na jakim została zawarta informacja publiczna, a nie do danych, które można uznać za informację publiczną.

W świetle powyższych rozważań nie sposób uznać jako zasadnych zarzutów o braku możliwości odtworzenia uzyskanej informacji publicznej, ani też o wadliwości uzasadnienia wyroku, z którego wynika, w ocenie autora skargi kasacyjnej, że informacja publiczna została udostępniona na innym nośniku niż wnioskowano.

Reasumując, jeszcze raz podkreślić należy, że organ udostępnił żądaną przez skarżącego informację na powszechnie dostępnej i używanej płycie DVD i dokonał tej czynności materialno-technicznej w ustawowym terminie, nie naruszając żadnego ze wskazanych w podstawach kasacyjnych przepisów, co zostało poddane trafnej ocenie prawnej, dokonanej przez Sąd I instancji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.