Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 500/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 608/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. oddalić wniosek H. Spółki z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 608/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] czerwca 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie zwrócił przede wszystkim uwagę na oświadczenie prezesa zarządu Spółki, w którym wskazano, że w latach 2012-2015 Spółka zapłaciła kary pieniężne z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w łącznej kwocie 5.079.683,76 zł i nadal toczy się wobec niej szereg postępowań w tym przedmiocie, natomiast z załączonego rachunku zysku i strat za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. wynika, że zakończono działalność zyskiem (stratą) brutto w wysokości -8 743 995,54 zł, zaś strata na dzień 1 stycznia 2013 r. wynosiła -4 029 316,60 zł. W rozpatrywanej sprawie Spółce została wymierzona kara pieniężna w wysokości 12.000 zł. Mając to na uwadze oraz oświadczenie prezesa zarządu o łącznej wysokości kar pieniężnych uiszczonych już przez Spółkę, Sąd uznał argumentację skarżącej dotyczącą groźby utraty płynności finansowej w razie wykonania decyzji, co z kolei skutkować może upadłością tego podmiotu.

Zażalenie na to postanowienie wniósł Dyrektor Izby Celnej w K., zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) i wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie organu w postanowieniu błędnie przyjęto, że skarżąca uprawdopodobniła wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji i zapłacenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że z przedstawionego przez Spółkę Bilansu Zysków i Strat Spółki za okres 1 stycznia 2013 r. – 31 grudnia 2013 r. nie wynika, by Spółce przy jej sytuacji finansowej groziło ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Organ zwrócił uwagę, że z dokumentu tego wynika, że przychód Spółki za 2013 r. z tytułu sprzedaży wyniósł 48.585.171,55 zł, za 2012 r. – 13.885.476,31 zł. Strata za 2013 r. była niższa od straty za poprzedni okres rozliczeniowy, która wyniosła 8.743.995,54 zł. Poza tym, skarżąca nie przedłożyła bilansu zysków i strat za 2014 r. i rok bieżący, którym mogłaby skutecznie uprawdopodobnić wpływ zapłacenia kary w wysokości 12.000 zł na sytuację finansową Spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji uznał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uprawdopodobniono wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że powodem takiej oceny były: okoliczność, że skarżąca Spółka w latach 2012-2015 zapłaciła już kary pieniężne w wysokości 5.079.683,76 zł, wysokość wymierzonej w niniejszej sprawie kary pieniężnej (12.000 zł), a także fakt, że w latach 2012 i 2013 Spółka ponosiła stratę i nadal toczy się wobec niej szereg postępowań – co wynika z oświadczenia prezesa zarządu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd pierwszej instancji uwzględnił argumentację strony skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi utratą płynności finansowej Spółki, co z kolei może skutkować upadłością tego podmiotu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena nie jest prawidłowa.

Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

W aktach niniejszej sprawy brak jest dokumentów, które uprawdopodabniałyby oświadczenie zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że wykonanie tejże decyzji (tj. zapłata kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł nałożonej w postępowaniu administracyjnym) przed rozpoznaniem skargi doprowadzi do utraty płynności finansowej skarżącej Spółki. W szczególności strona wnioskująca o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową – na co słusznie zwrócił uwagę organ w zażaleniu. Wśród załączników do skargi znalazła się kopia rachunku zysków i strat skarżącej spółki za 2013 r., jednak dane te nie mogą być uznane za miarodajne dla oceny kondycji finansowej spółki w dacie składania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (czerwiec 2015 r.). Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie mogła także przemawiać treść oświadczenia prezesa zarządu spółki M. W. z dnia 11 czerwca 2015 r. (k. 29 akt sądowych), bowiem wskazana tam informacja, że spółka zapłaciła w latach 2012-2015 kary pieniężne w łącznej wysokości 5.079.683,76 zł, sama w sobie nie oznacza, iż zapłata (przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny) kary pieniężnej nałożonej w niniejszej sprawie może wyrządzić spółce znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Szczególnie istotne dla oceny tej okoliczności mają dane, na które zwrócił organ, że przychód Spółki za sam tylko 2013 r. wyniósł 48.585.171,55 zł, stąd suma kar, której dotyczy oświadczenie prezesa zarządu skarżącej Spółki – skądinąd znacząca – w kontekście rozmiarów obrotu skarżącej, przy których głównym wyznacznikiem jest właśnie wysokość osiąganych przychodów, nie może być uznana za jedyną okoliczność przesądzającą zasadność zastosowania dobrodziejstwa z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jeszcze raz należy podkreślić, że obecny stan finansowy skarżącej w istocie nie jest znany, a porównanie skali wcześniejszych obrotów i wysokości kary ma jedynie zobrazować ewentualny kontekst rozważań o zasadności wstrzymania stronie skarżącej wykonania decyzji.

Wobec braku danych dotyczących aktualnej sytuacji Spółki i możliwych zagrożeń wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji, za przedwczesne należałoby uznać twierdzenie, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji może prowadzić do utraty płynności finansowej Spółki, co z kolei groziłoby jej upadłością.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji nastąpiło zatem z naruszeniem art. 61 § 3 p.p.s.a. i dlatego zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny - ze względów ekonomiki procesowej - rozpoznał wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uznając - z powodów wyżej wskazanych - że jest on niezasadny.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie, a następnie - na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. - oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.