Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1662/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Powołane przepisy: article: art.280 par.1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 593/20 w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 593/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 6 maja 2020 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu.

Postanowieniem z dnia 6 lipca 2021 r. Sąd stwierdził prawomocność ww. wyroku od dnia 18 czerwca 2021 r.

Pismem z dnia 5 grudnia 2021 r. W. S., działająca przez pełnomocnika M. S., wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. akt I SA/Gd 593/20 z uwagi na nowe okoliczności, które w jej ocenie, pojawiły się w przedmiotowej sprawie.

Skarżąca wskazała, że biorąc pod uwagę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 391/21 oraz I SA/Gd 390/21 z dnia 17 sierpnia 2021 r., w którym WSA w Gdańsku uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, która była podstawą wpisu do Rejestru Zobowiązań Publicznych i skargi w postępowaniu sygn. akt I SA/Gd 593/20, wnosi skargę o wznowienie postępowania sygn. akt I SA/Gd 593/20 w celu usunięcia z obrotu prawnego wyroku z dnia 4 listopada 2020 r.

W uzasadnieniu podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyrokach z dnia 17 sierpnia 2021 r. w sprawie I SA/Gd 391/21 oraz I SA/Gd 390/21 stwierdził brak doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 3 lipca 2015 r., która była podstawą zaskarżonego wpisu do RZP.

Zdaniem strony skarżącej, brak skutecznego doręczenia decyzji organu podatkowego powoduje, że wszystkie późniejsze orzeczenia w danej sprawie nie mają żadnej mocy prawnej, czyli wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 listopada 2020 r. w sprawie sygn. akt I SA/Gd 593/20 nie ma żadnej mocy wiążącej i należy go uchylić oraz usunąć z obrotu prawnego, gdyż za tym wyrokiem są następne wady prawne w innych orzeczeniach, tj. W. S. została wpisana do rejestru zobowiązań publicznoprawnych na podstawie przedmiotowego wyroku WSA, co przekłada się na zobowiązania, których nie ma prawnie, ani faktycznie.

Ustanowiony przez Sąd - w celu wywiedzenia kasacji przedmiotowego wyroku -radca prawny P. F. w kwietniu 2021 r. w piśmie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uznał, iż jego zdaniem nie ma podstaw do wniesienia kasacji przedmiotowego wyroku, gdyż brak doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 3 lipca 2015 r. [...], nie jest przedmiotem wyroku WSA w Gdańsku, który ma być przedmiotem sporządzenia kasacji i zamiast złożyć wniosek do WSA w Gdańsku o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania sprawy I SA/Gd 391/21 oraz I SA/Gd 390/21, popełnił błąd i tego nie uczynił, co teraz przekłada się na konieczność złożenia skargi o wznowienie postępowania.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie strony skarżącej, należy usunąć z obrotu prawnego wyrok z dnia 4 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 593/20.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem w przypadkach wskazanych w przepisach art. 271-274 p.p.s.a. Skargę o wznowienie postępowania, stosownie do art. 277 p.p.s.a., wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

Na mocy art. 280 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia.

Podkreślenia przy tym wymaga, że badanie, o którym mowa w art. 280 p.p.s.a. nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem bowiem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Dopuszczalność wznowienia postępowania sądowego uwarunkowana jest od spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze: skarga o wznowienie musi opierać się na ustawowej podstawie wznowienia, a po drugie: powinna być wniesiona w terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I OSK 910/17).

Zgodnie z art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

Stosownie do treści art. 272 p.p.s.a można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (§ 1). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (§ 2a). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3).

W myśl art. 273 p.p.s.a można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (§ 1). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3).

Strona skarżąca powołała się na nowe okoliczności, które w jej ocenie, pojawiły się w przedmiotowej sprawie. Wskazała na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 sierpnia 2021 r. w sprawach o sygn. I SA/Gd 391/21 oraz I SA/Gd 390/21, w których - jak twierdzi - WSA w Gdańsku uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, która była podstawą wpisu do Rejestru Zobowiązań Publicznych i skargi w postępowaniu sygn. akt I SA/Gd 593/20. Dlatego wniosła skargę o wznowienie postępowania w celu usunięcia z obrotu prawnego wyroku z dnia 4 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 593/20.

W ocenie Sądu, skarżąca upatruje podstawy wznowienia w treści art. 273 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Chodzi więc o takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w czasie trwania postępowania, którego wznowienia strona się domaga, ale nie były znane stronom i z tego tylko względu nie mogły one z nich skorzystać, a na dodatek okoliczności te lub środki dowodowe mogły wpłynąć na odmienną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego.

Wymienione w art. 273 § 2 p.p.s.a. przesłanki należy rozumieć w ten sposób, że po pierwsze dowody, na które powołuje się strona, istniały przed zakończeniem sprawy. Po drugie zostały wykryte po prawomocnym zakończeniu postępowania. Po trzecie mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a więc niezbędne jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi a treścią prawomocnego orzeczenia sądu. Po czwarte, strona nie mogła z tych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych skorzystać w poprzednim postępowaniu, ponieważ nie były one znane stronie (zob. wyrok NSA z 9 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3269/21 - LEX nr 3215951).

Podnieść należy, że w treści skargi o wznowienie postępowania skarżąca wskazuje na nowe środki dowodowe w postaci prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 390/21, którym oddalono skargę W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 22 stycznia 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 3 lipca 2015 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.

Ponadto wskazała na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 391/21, którym uchylono postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 22 stycznia 2021 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania od wskazanej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 3 lipca 2015 r.

Zauważyć zatem trzeba, że powyższe wyroki zostały wydane po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyroku w sprawie, której dotyczy postępowanie wznowieniowe. Wyrok ten został bowiem wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku 4 listopada 2020 r., a uprawomocnił się dnia 18 czerwca 2021 r.

Dlatego też uznać należy, że wskazywane przez skarżącą wyroki sądu nie spełniają przesłanek, o których mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., albowiem środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w powołanym wyżej przepisie (zob. K. Wojciechowska [w:] red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2017 r., s. 1200, H. Knysiak-Sudyka w Komentarzu do art. 273 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi red. T. Woś, opubl. w LEX, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2021 r., sygn. akt II OSK 1719/21, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2018 r., II OSK 1676/17, CBOIS).

W niniejszej sprawie skarżąca nie zachowała również terminu do wniesienia skargi. W przedmiotowej sprawie skarżąca powzięła bowiem wiedzę o wydaniu przez Sąd wyroku z dnia 17 sierpnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 390/21 i I SA/Gd 391/21 w dniu 3 września 2021 r., to jest w dniu doręczenia jej w trybie, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem w sprawie I SA/Gd 391/21 oraz sentencji wyroku w sprawie I SA/Gd 390/21. Zatem termin trzymiesięczny do wniesienia skargi o wznowienie liczony od tej daty upłynąłby w dniu 3 grudnia 2021 r. Skargę o wznowienie postępowania wniesiono natomiast w dniu 6 grudnia 2021 r. (data stempla pocztowego).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że wniesiona przez skarżącą skarga o wznowienie postępowania nie opiera się w istocie na ustawowych podstawach wznowienia i z tego powodu, na mocy art. 280 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.