Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 114/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122 ust. 1 pkt 4; art. 123 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 145, art. 151, art. 205 § 2, art. 250 i art. 106 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 30 lipca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania sprawności w zakresie kierowania pojazdami 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokat K. F. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy A. , kwotę 292,80 (dwieście osiemdziesiąt dwa 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa, łącznie kwotę 309,80 (trzysta dziewięć i 80/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokat K. F. z funduszu Skarbu Państwa-Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 114/08

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] (znak [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w związku z odwołaniem A. S. od decyzji Starosty Powiatu T. z dnia [...] o skierowaniu A. S. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem w zakresie uprawnień kat. "B" - uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu poddania się badaniu lekarskiemu, orzekając jednocześnie, iż na badania lekarskie należy zgłosić się w terminie 30 dni od dnia otrzymania tejże decyzji. W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Organ ustalił, że pismem z dnia 30 marca 2007 r. Komendant Powiatowy Policji w T. zwrócił się do Starosty Powiatu T. o skierowanie A. S. na badania lekarskie - w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 18, poz. 908 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o ruchu drogowym) – celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Wraz z wnioskiem przekazał jednocześnie kopię materiałów dotyczących wykroczenia popełnionego przez ww. wraz z postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] umarzającym postępowanie w sprawie przeciwko A. S. obwinionemu o wykroczenie z art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń - sygn. akt [...]. Z uzasadnienia postanowienia wynikało, iż A. S. cierpi na chorobę psychiczną i w czasie dokonywania zarzucanego czynu miał zniesioną zdolność rozpoznania znaczenia czynu, jak i możliwość pokierowania swoim postępowaniem.

W tej sytuacji Organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania i pouczył o możliwości złożenia wyjaśnień zgodnie z art. 61 §1 i 4 k.p.a. Organ ustalił , że A. S. złożył zażalenie na powyższe postanowienie Sądu Rejonowego nie zgadzając się z treścią opinii biegłego lekarza psychiatry H. S. Pismem z dnia 19 czerwca 2007 r. Sąd Rejonowy w T. poinformował o prawomocnym zakończeniu sprawy [...]. Nie została natomiast zakończona tocząca się przeciwko A. S. sprawa [...], w której Sąd dopuścił dowód z opinii innego biegłego psychiatry, który jednak do dnia 15 października nie wydał opinii z uwagi na czterokrotne niestawiennictwo obwinionego. Po uzyskaniu informacji o stanie spraw toczących się przeciwko A. S. organ pismem z 2 listopada 2007 r. poinformował stronę o ich treści i wezwał do dostarczenia orzeczenia o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma z zastrzeżeniem, że niedostarczenie orzeczenia skutkować będzie wydaniem skierowania na kontrolne badania lekarskie. Do akt administracyjnych załączona została także opinia biegłego psychiatry H. S. z dnia 6 marca 2007 r., oraz kopia orzeczenia psychologicznego z dnia 8 listopada 2007 r. stwierdzającego u A. S. istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

W dniu 16 listopada 2007 r. Starosta Powiatu T., działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 5 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ( Dz. U. z 2004 r Nr 2 poz. 15) wydał decyzję o skierowaniu A. S. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Poradni Chorób Zawodowych w Ł. celem stwierdzenia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. "B". Decyzja zawierała pouczenie, że na badania lekarskie należy zgłosić się w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji, a niepoddanie się badaniu lekarskiemu w tym terminie skutkować będzie wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień. Organ I instancji stwierdził, że powziął uzasadnione wątpliwości co do faktycznych zdolności A. S. do kierowania pojazdami, co uzasadnia, w myśl art. 122 ust. 1 pkt 4 skierowanie go na badania.

Pismem z dnia 21 listopada 2007 r. A. S. złożył odwołanie od powyższej decyzji. W treści uzasadnienia wyjaśnił, że w jego ocenie została ona oparta na "wyroku sądowym z dnia [...] sygn. akt [...]". Wyrok ten – jak stwierdził odwołujący się – nie zawiera przeciwwskazań do prowadzenia samochodu osobowego. Zdaniem A. S., bezprawnie zaczął on otrzymywać wezwania na badania psychiatryczne i psychologiczne, a wysyłanie go na badania psychiatryczne i psychologiczne "rażąco narusza jego prawa jako człowieka i obywatela Polski".

Utrzymując co do zasady w mocy rozstrzygnięcie organ I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, że decyzja Starosty T. zapadła zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, gdyż zgromadzony materiał dowody daje podstawę do uznania, iż w sprawie zaistniały zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium, wskazując na treść art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym podniosło, że podstawę skierowania na badania lekarskie mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem. Zdaniem organu, mogą to być m.in. pochodzące z różnych źródeł informacje o pogorszonym stanie zdrowia, objawy chorobowe świadczące o zaistnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Przy czym, to rzeczą organu – przed skierowaniem na badania – jest stwierdzenie, że istnieją w danej sytuacji zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem.

W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy daje podstawę do uznania, iż w sprawie zaistniały zastrzeżenia co do stanu zdrowia A. S. Z opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 6 marca 2007 r. załączonej do akt sprawy [...] wynika, iż u A. S., obwinionego o popełnienie wykroczenia określonego w art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń, stwierdzono chorobę psychiczną pod postacią zespołu paranoidalnego w okresie czynnych objawów psychotycznych.

Dalej organ wskazał na orzeczenie psychologiczne z dnia 8 listopada 2007 r., wydane przez psychologa uprawnionego do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu, które stwierdziło u A. S. istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Organ zaznaczył przy tym, że co prawda nie wiadomo kto skierował skarżącego na to badanie, ale nie może budzić wątpliwości, iż fakt ten dodatkowo potwierdza istnienie podstawy do skierowania odwołującego na badanie lekarskie.

Poza tym, odpowiadając na zarzuty odwołania, organ wskazał, że skarżącego skierowano na badanie lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł., a nie jak wskazuje strona na "badania psychiatryczne, psychologiczne". Ponadto, decyzja nie jest oparta na wyroku z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt [...], gdyż w aktach sprawy brak jest w ogóle takiego wyroku. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił natomiast przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który przewiduje przeprowadzenie badań lekarskich w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

Reasumując, organ stwierdził, że niewątpliwie w niniejszym postępowaniu zostały ustalone okoliczności uprawdopodobniające istnienie u A. S. stanów chorobowych, wpływających na zdolność psychofizyczną do kierowania pojazdami.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył A. S..

Skarżący zarzucił decyzji "rażące naruszenie jego praw jako człowieka i obywatela", w szczególności naruszenie jego dóbr osobistych. W treści skargi wskazał, iż w świetle art., 23 k.c. podstawową przesłanką naruszenia dóbr osobistych jest "bezprawność tego naruszenia". Zdaniem skarżącego bezprawność to "sprzeczność danego zachowania z normami prawa karnego procesowego". Za "naruszenie dóbr osobistych" uznaje "bezprawne" skierowanie na badanie psychiatryczne; skierowanie na badanie lekarskie bez przesłanek, jakie obejmuje art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Skarżący nie zgadza się z opinią lekarza , który rozpoznał u niego chorobę psychiczną podkreśla, że w dniu wypadku to on właśnie zadzwonił po Policję. Uważa też, że sprawcą kolizji nie był on lecz kierowca drugiego samochodu J. G. Skarżący złożył też do akt sądowych kserokopię kwestionariusza wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez zawodowego kuratora sądowego 19.12.2005 r. oraz opinię sądowo- psychiatryczną wydaną przez dr nauk med. L. G. w dniu 14 lutego 2008 r. Biegły stwierdza w opinii, że A. S. nie zdradza objawów choroby psychicznej ani cech upośledzenia umysłowego. Biegły rozpoznał natomiast u skarżącego osobowość paranoidalną. W kolejnych pismach złożonych do Sądu skarżący zgłosił wnioski dowodowe dotyczące osoby biegłego G. oraz wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka matki B. S. ( k- 52,53).

W piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2008 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 7, 9, 10 i 12 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto w jego ocenie organy nie uzasadniły w sposób należyty, jakie konkretnie wątpliwości nasunął stan zdrowia skarżącego, co narusza art. 107 § 3 k.p.a.. W konsekwencji w ocenie pełnomocnika skarżącego doszło też do naruszenia art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym , gdyż stan zdrowia skarżącego, w jego ocenie , nie nasuwał i nie nasuwa żadnych zastrzeżeń ( k- 55 - 56 odw.). Pełnomocnik zwrócił także uwagę na skutki jakie przedmiotowe postępowanie wywołało w innych dziedzinach życia skarżącego (m.in. rezygnacja z wykonywania działalności gospodarczej).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 30 lipca 2008 r. pełnomocnik skarżącego popierał skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie ocenia działalność organu orzekającego.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa p.p.s.a.) decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.).

Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Badając skargę wg powyższych kryteriów sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena materiału w świetle zastosowanych przepisów powołanej ustawy nie budzi zastrzeżeń.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 – dalej ustawa – Prawo o ruchu drogowym). Przesłanki skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem określone zostały w jej art. 122. Celem tego przepisu, jak podkreśla się w orzecznictwie (patrz wyrok NSA z 19 lutego 2008 r. I OSK 117/07 – niepublikowany) jest zagwarantowanie bezpieczeństwa w ruchu, w przy równoczesnym zachowaniu praw podmiotowych osób, które na ewentualne badania są kierowane. W tym celu enumeratywnie wymieniono przypadki, gdy organ może skierować osobę na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Jedną z takich przesłanek są w świetle art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem. Zgodnie z tym przepisem badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Powołana ustawa nie określa bliżej, o jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia chodzi ani też w żadnym zakresie bliżej ich nie definiuje. Natomiast wydane na podstawie art. 123 pkt 1 lit. a cytowanej ustawy rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz.15) w § 2 ust. 5 stanowi, iż starosta może skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w jej stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

Ocena, czy istnieją tego rodzaju zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem, które uzasadniają skierowanie go na badania, należy zatem do uprawnionego organu, w tym przypadku do Starosty Powiatu T., który jest zarazem zobowiązany do podjęcia decyzji w przedmiocie skierowania na badania lekarskie, jeżeli ta przesłanka materialno-prawna jest spełniona. Dokonując tej oceny organ musi mieć na uwadze, że informacja ma dotyczyć tych zastrzeżeń do stanu zdrowia kierującego pojazdem, które mogą powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów i musi to być informacja wiarygodna.

Przy badaniu przesłanki z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy nie wystarczy ustalenie, że występują jakiekolwiek wątpliwości co do stanu zdrowia kierującego pojazdem. Warunkiem zezwalającym na zastosowanie trybu przewidzianego w § 2 ust. 5 rozporządzenia jest uzyskanie przez organ rzetelnych, zgodnych z prawdą informacji dotyczących stanu zdrowia osoby, która ma być poddana badaniu. Ustalone przez organ okoliczności sprawy muszą z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego występują przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu drogowym w takim charakterze (R.A. Stefański Prawo o ruchu drogowym, Komentarz, Warszawa 2005 str. 670). Wymaga to przeprowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z regułami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności zgodnie z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a.). Dopiero wówczas organ może ocenić, czy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego zachodzi podstawa do podjęcia decyzji. Podkreślić przy tym należy, iż podstawą do wydania decyzji jest już wiarygodna informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia, nie jest natomiast wymagane ustalenie, iż w istocie rozpoznane zmiany stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy już bowiem, stosownie do powołanej ustawy i rozporządzenia, do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego (na które skarżący został skierowany) wydaje stosowne orzeczenie.

W ocenie Sądu, słuszne jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że zebrany w sprawie materiał dowodowy posiada przymiot wiarygodnej informacji, uzasadniającej przeprowadzenie u skarżącego badania na okoliczność istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W rozpoznawanej sprawie podstawę wszczęcia postępowania w sprawie skierowania A. S. na badanie lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy stanowiło przekazane przez Sąd Rejonowy w T. prawomocne postanowienie umarzające postępowanie w sprawie przeciwko A. S. obwinionemu o wykroczenie z art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń (sygn. akt [...]) wraz z opinią biegłego psychiatry, z których wynikało, że skarżący cierpi na chorobę psychiczną, która powoduje, że badany ma psychotoniczne zaburzenia zdolności do prawidłowego rozpoznania rzeczywistości i kierowania swoim postępowaniem". Taki stan zdrowia, jak opisany w opinii biegłego psychiatry wskazywał z dużym prawdopodobieństwem na istnienie zastrzeżeń mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Informacja ta była niewątpliwie informacją wiarygodną, gdyż pochodziła od organu państwowego jakim jest Sąd i uzyskana została w toku prowadzonego postępowania sądowego od lekarza specjalisty wpisanego na listę biegłych sądowych.

Realizując ustawowy wymóg wykazania wiarygodnych informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia skarżącego organ wskazał także na orzeczenie psychologiczne z dnia 8 listopada 2007 r. wydane przez psychologa uprawnionego do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu, które stwierdziło u skarżącego istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Orzeczenia te trafnie uznane przez oba organy za uzasadniające skierowanie skarżącego na badania lekarskie, skoro skarżący poinformowany przez organ o treści ustaleń i wezwany do złożenia orzeczenia potwierdzającego brak przeciwwskazań do kierowania pojazdem, złożył orzeczenie psychologiczne z 8.11.2007 r. stwierdzające istnienie takich przeciwwskazań. Tym samym w pełni uzasadnione było skierowanie skarżącego na badania lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze i kolejnych pismach skierowanych do Sądu stwierdzić należy, że nie są one zasadne. Przede wszystkim nie jest zasadne odwoływanie się do złożonej do akt sądowych opinii biegłego psychiatry L. G., gdyż opinia ta, z dnia 14 lutego 2008 r.( k- 24), nie mogła być znana organowi w chwili wydawania zaskarżonej decyzji w dniu [...]. Ponadto jej treść nie usuwa wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego, rozpoznając u niego osobowość paranoiczną. Na prawidłowość wydanej decyzji nie wpływa też fakt, że skarżący nie zgadza się z treścią opinii biegłych i orzeczenia psychologicznego, kwestionując rzetelność i prawidłowość badań, gdyż właśnie badania, na które skarżący został skierowany zaskarżoną decyzją mogą wyjaśnić wszystkie wątpliwości i stwierdzić czy istnieją lub nie istnieją przeciwwskazania do kierowania przez niego pojazdem. Wiarygodności informacji o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego nie mógł też podważyć fakt, wpisania przez funkcjonariuszy Policji w dniu 11 stycznia 2007 r. we wniosku o ukaranie A. S. w rubryce "stan zdrowia obwinionego" - "zdrowy", skoro następnie lekarz specjalista stwierdził u niego chorobę. Reasumując, w ocenie Sądu wbrew zarzutom pełnomocnika skarżącego, organy administracji, zgodnie z art. 7 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. podjęły kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia oraz wyczerpująco rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Nie zostały również naruszone zasady określone w art. 9 i 10 k.p.a., gdyż skarżący został poinformowany o wszczęciu postępowania i przysługujących mu uprawnieniach, z czego skorzystał składając do akt administracyjnych odpis zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w T. umarzające postępowanie w sprawie [...] oraz informację o wyznaczonym terminie badania psychologicznego. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji SKO, zgodnie z art. 10 § 1 i 81 k.p.a. zawiadomiło skarżącego o prawie zapoznania się z aktami sprawy oraz składania w jej przedmiocie wyjaśnień, wniosków i dowodów. Zawiadomienie doręczone zostało skarżącemu 27 grudnia 2007 r. Nie znajduje też usprawiedliwienia w aktach sprawy zarzut, że organów nie cechował wzgląd na słuszny interes skarżącego, gdyż podejmowanie działań, w granicach zakreślonych ustawą, zmierzających do tego aby zagwarantować bezpieczeństwo ruchu drogowego, leży w interesie wszystkich jego uczestników, także skarżącego. Niesłusznie skarżący decyzję o skierowaniu na badania lekarskie traktuje jako szykanę.

Skierowanie skarżącego na badania mające wykazać istnienie lub brak istnienia przeciwwskazań do dalszego prowadzenia pojazdów, prawidłowo uznane zostało za najwłaściwszą formę dozwolonej kontroli posiadanych przez niego uprawnień i miało rozwiać wątpliwości – zasadnie powzięte przez organy administracji.

Wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącego Sąd oddalił, gdyż zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Sąd nie miał więc możliwości przesłuchania zgłoszonego świadka, a okoliczności dotyczące zachowania lekarza, który wdawał opinię, która nie była nawet znana organom nie mogły mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Mając na uwadze powyższe oraz uwzględniając fakt, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w art. 145 ustawy p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a orzekł jak w wyroku.

W kwestii kosztów postępowania orzeczono na podstawie § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w związku z art. 250 oraz art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd nie znalazł podstaw do podwyższenia wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu, gdyż nie uzasadniał tego rodzaj ani stopień zawiłości sprawy, ani nakład pracy pełnomocnika, który złożył w sprawie jedno pismo procesowe.

R.A.