Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 1301/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-02-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska – Grakowicz po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi O.B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kat. B wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. O.B. (dalej jako: "skarżący", "wnioskodawca") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kat. B. Nadto w niniejszej skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. o sygnaturze [...].

W uzasadnieniu wniosku podał, że natychmiastowe wykonanie owych decyzji już doprowadziło do wyrządzenia niepowetowanej szkody oraz z dużym prawdopodobieństwem doprowadzi do wyrządzenia dalszych niepowetowanych szkód w przyszłości, albowiem skarżący po utracie prawa jazdy został pozbawiony faktycznej możliwości wykonywania pracy zarobkowej, która nieodzownie jest związana z prowadzeniem pojazdu osobowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny

i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny.

Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11 z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. Lakoniczne uzasadnienie wniosku praktycznie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wnioskodawca wskazał bowiem, że po utracie prawa jazdy został pozbawiony faktycznej możliwości wykonywania pracy zarobkowej, która nieodzownie jest związana z prowadzaniem pojazdu osobowego, ale twierdzenia tego w żaden sposób nie udokumentował (przykładowo poprzez przedłożenie dokumentów poświadczających charakter zatrudnienia związanego

z częstymi podróżami, dotyczących miejsca zamieszkania lub pracy) ani nie uprawdopodobnił. Wobec tego nie można w żaden obiektywny sposób stwierdzić, czy wykonywana przez skarżącego praca wymaga od niego posiadania uprawnień do kierowania pojazdami określonej kategorii, a także czy przy jej wykonywaniu nie może posłużyć się pomocą osób trzecich bądź korzystać z komunikacji zastępczej. Twierdzenia wnioskodawcy w powyższym zakresie są zatem niemożliwe do zweryfikowania.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Podkreślenia wymaga, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak

w sentencji postanowienia.