Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 356/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze – po rozpoznaniu wniosku J. O. o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy – utrzymało w mocy decyzję własną z [...] stycznia 2020 r. Nr [...]

Zaskarżona decyzja, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Pismem z [...] listopada 2019 r. J. O. (dalej też jako "Wnioskodawca" lub "Skarżący") zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie "SKO") z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii [...] nr dokumentu [...]/3027 druk nr [...] wydanego przez Starostę T. dnia [...] lipca 2008 r. (zwanej dalej "decyzją z [...].07.2015 r.").

W uzasadnieniu Wnioskodawca podniósł, że ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej już wcześniej ostateczną decyzją jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji we właściwym trybie. Jeżeli dana decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, która nie została uchylona, istnieje podstawa do stwierdzenia nieważności tej drugiej decyzji. Jakkolwiek przesłanki do wydania decyzji mogą być różne, tak sama decyzja w swojej istocie dotyczy tego samego. Decyzja Starosty T. nr [...] z [...] października 2012 r. (zwana dalej "decyzją z [...].10.2012 r.") orzeka o "zatrzymaniu prawa jazdy". Również decyzja z [...].07.2015 r. orzeka o "zatrzymaniu prawa jazdy". W ocenie Wnioskodawcy, decyzja z [...].07.2015 r. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją z [...].10.2012 r. Decyzja ta była niewykonalna w dniu jej wydania i miało to charakter trwały, bo wcześniejsza decyzja nie została uchylona. Wnioskodawca wskazał również, że decyzja z [...].07.2015 r. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Przywołaną wyżej decyzją z [...] stycznia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z [...].07.2015 r., uznawszy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, iż ta decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały oraz zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W ocenie SKO, decyzja z [...].07.2015 r. nie jest ponadto dotknięta żadną z pozostałych wad, które skutkowałyby stwierdzeniem jej nieważności.

Pismem z [...] stycznia 2020 r. J. O. wniósł do SKO "ponowny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej", który został przez ten organ potraktowany, zgodnie z pouczeniem, jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją SKO z [...] stycznia 2020 r.

Utrzymując w mocy tę decyzję – przywołaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2020 r. – SKO wyjaśniło, że Wnioskodawca jako przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z [...].07.2015 r. wskazał art. 156 § 1 pkt 3, 5 i 7 k.p.a. W związku z tym SKO ustaliło m.in., że:

- decyzją z [...].10.2012 r. Starosta T. (zwany też dalej "Starostą"), działając na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (dalej w skrócie "u.p.o.u.a."), orzekł o zatrzymaniu J. O., jako dłużnikowi alimentacyjnemu, prawa jazdy kat. [...] nr dokumentu [...] serii [...] wydanego przez Starostę w dniu [...] lipca 2008 r. Decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna na skutek utrzymania jej w mocy decyzją SKO z [...] grudnia 2012 r. nr [...] Prawomocnym wyrokiem z [...] sierpnia 2019 r. o sygn. akt IV SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. O. na decyzję SKO z [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z [...].10.2012 r.;

- decyzją z [...].07.2015 r. Starosta T., na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw orzekł zatrzymać J. O. – w związku z przekroczeniem przezeń 24 punktów w ciągu 1 roku, otrzymanych za wykroczenia w ruchu drogowym – prawo jazdy kategorii [...] nr dokumentu [...] druk nr [...] wydane przez Starostę T. dnia [...] lipca 2008 r.

W ocenie SKO oznacza to, że Starosta wskazanymi wyżej decyzjami dwukrotnie zatrzymał J. O. prawo jazdy. W obu jednak przypadkach odmienny był ustalony stan faktyczny oraz różna była podstawa prawna takiego zatrzymania. W takiej sytuacji nie jest spełniona przesłanka stwierdzenia nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem brak jest tożsamości podmiotu oraz przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego i faktycznego.

Dalej organ wyjaśnił, że w sytuacji wydania dwóch decyzji o zatrzymaniu tego samego dokumentu należącego do strony, jedna z nich może się okazać niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż nie jest możliwe wykonanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w sytuacji, gdy prawo jazdy zostało już zatrzymane mocą innej decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie decyzją z [...].07.2015 r. Starosta T. zatrzymał J. O. prawo jazdy już wcześniej zatrzymane decyzją z [...].10.2012 r. Jednakże – jak dalej wskazał organ – Prezydent Miasta P. decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...] uchylił decyzję z [...].10.2012 r.

W związku z tym SKO podkreśliło, że niewykonalność decyzji jako przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oznacza, że rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż do czasu stwierdzenia jej nieważności. W ocenie organu sytuacja taka nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie, bowiem w chwili obecnej, ze względu na uchylenie decyzji z [...].10.2012 r. ustała przeszkoda niewykonalności decyzji z [...].07.2015 r.

Z kolei przesłanka nieważności z mocy prawa określona w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. to – jak dalej wywiódł organ – wada wynikająca z treści przepisu szczególnego. Tylko wtedy, kiedy istnieje przepis przewidujący "nieważność z mocy prawa" możliwe jest wyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu prawnego. Musi zatem istnieć przepis w sposób wyraźny przewidujący sankcję nieważności w przypadku określonej wadliwości decyzji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie, zdaniem SKO, przepis taki nie istnieje.

SKO stwierdziło również, że w sprawie nie występuje żadna z pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO z [...] lutego 2020 r. J. O. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Mianowicie podniósł, że w dniu [...] lipca 2015 r. Starosta T. wydał decyzję administracyjną o zatrzymaniu jego prawa jazdy. Wcześniej, w dniu [...] października 2012 r. ten sam Starosta wydał decyzję o zatrzymaniu tego samego prawa jazdy. Zdaniem Skarżącego ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej już wcześniej ostateczną decyzją jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji, we właściwym trybie. Jeżeli dana decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, która nie została uchylona, istnieje podstawa do stwierdzenia nieważności tej drugiej decyzji. Jakkolwiek przesłanki do wydania decyzji mogą być różne, tak sama decyzja w swojej istocie dotyczy tego samego. Obie ww. decyzje Starosty orzekają o "zatrzymaniu prawa jazdy". Z powyższego – zdaniem Skarżącego – jasno wynika, że zgodnie z art. 156 k.p.a. decyzja z [...].07.2015 r. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją z [...].10.2012 r., ponadto była niewykonalna w dniu jej wydania i miało to charakter trwały, bo wcześniejsza decyzja nie została uchylona. Decyzja z [...].07.2015 r. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Decyzja ta winna być poprzedzona anulowaniem – unieważnieniem wcześniejszej decyzji z [...].10.2012 r. W ocenie Skarżącego, SKO "od kilku lat unika odpowiedzialności jako organ właściwy do wydania decyzji o unieważnieniu decyzji [...] z dnia [...].07.2015".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z [...] czerwca 2020 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi oraz odmówiono przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.).

Przystępując do rozpoznania skargi w tym trybie, Sad miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z [...].03.2008 r., I OSK [...]; z [...].04.2008 r., II GSK [...]; z [...].10.2010 r., I OSK [...]; wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA") – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonawszy tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2020 r. ([...]) oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z [...] stycznia 2020 r. ([...]), Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem tych decyzji była odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. ([...]) o zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy ("decyzji z [...].07.2015 r.").

Kontrolowane decyzje SKO zapadły w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym wnioskiem Skarżącego z [...] listopada 2019 r. (data wpływu do organu: [...] grudnia 2019 r.) o stwierdzenie nieważności decyzji. Jest to zatem postępowanie toczące się w tzw. trybie nadzwyczajnym, odrębnym od "zwykłego" postępowania administracyjnego. Tego rodzaju postępowanie jest postępowaniem samodzielnym, podlegającym takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe, jednakże odmienny jest przedmiot obu postępowań. Omawiany tryb nadzwyczajny (zwany potocznie "postępowaniem nieważnościowym") stwarza bowiem prawną możliwość weryfikacji oraz eliminacji z porządku prawnego jedynie decyzji dotkniętych wadami wyliczonymi enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W konsekwencji postępowanie nieważnościowe, z uwagi na jego nadzwyczajny charakter, może obejmować tylko ustalenia, czy decyzja, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności (tu: decyzja Starosty z [...].07.2015 r.), obarczona jest, czy nie, wadami wskazanymi w art. 156 § 1 k.p.a. Taki zakres omawianego postępowania ma niewątpliwie związek z regulacją art. 16 § 1 k.p.a., wyrażającą ogólną zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Z tego względu w doktrynie trafnie podkreśla się, że przesłanki wyliczone wyczerpująco w art. 156 § 1 k.p.a. nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, lecz powinny być interpretowane ściśle ("dosłownie", a wręcz nawet ścieśniająco), zaś ustalenie, że decyzja jest dotknięta wadą nieważności, musi być bezsporne. Wady decyzji muszą tkwić w samej decyzji i godzić w podmiotowe elementy stosunku prawnego, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Ich źródłem mogą być przede wszystkim naruszenia prawa materialnego, ale wyjątkowo także naruszenia szczególnie istotnych przepisów procesowych, jak te dotyczące toku instancji administracyjnych, stosunku wzajemnego środków weryfikacji decyzji w trybie zwykłym, a w trybach nadzwyczajnych – dopuszczalności dysponowania postępowaniem i prawami przez strony postępowania (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, art. 156 Nb 29 i 6–7).

W niniejszej sprawie SKO, mając na uwadze zarzuty Wnioskodawcy, skoncentrowało się na analizie decyzji z [...].07.2015 r. przede wszystkim pod kątem przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 § 1 pkt 3, 5 i 7 k.p.a. – wskazując w konkluzji, że po zbadaniu decyzji Starosty z punktu widzenia ww. przesłanek, a także pozostałych przesłanek nieważnościowych z art. 156 § 1 k.p.a., nie znalazło podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji.

W ocenie Sądu stanowisko SKO w kwestii braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z [...].07.2015 r. jest prawidłowe.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do przesłanki "powagi rzeczy osądzonej", której dotyczy art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., wskazać należy, że ma rację Skarżący, iż ta sama sprawa administracyjna nie może być rozstrzygana dwa (lub więcej) razy. Wynikająca z art. 16 § 1 k.p.a. zasada trwałości decyzji administracyjnych, w swoim formalnym aspekcie, wyraża się w tym, że ostateczne decyzje obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję wydaną w jednym z trybów nadzwyczajnych (w szczególności nieważnościowym albo wznowieniowym). Jest to tzw. domniemanie mocy wiążącej ostatecznej decyzji administracyjnej. Zasada trwałości decyzji administracyjnej powinna skutkować honorowaniem stanu prawnego wynikającego z decyzji ostatecznej. Oznacza to, że ani sąd, ani organ administracyjny nie są uprawnieni do kwestionowania takiej decyzji, w szczególności pod względem jej merytorycznej zasadności, i są nią związani, dopóki ostateczna decyzja rozstrzygająca określoną kwestię pozostaje w obrocie prawnym. Jej adresaci mają natomiast prawo oczekiwać, że decyzja ponownie rozstrzygająca daną sprawę co do jej istoty, w trybie zwykłym już nie zapadnie. Zasada ta – tzw. powaga rzeczy osądzonej (łac. res iudicata) – zapewniająca stabilizację i pewność obrotu, została w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. zabezpieczona sankcją nieważności przed ponownym rozstrzygnięciem tożsamej sprawy (por. wyroki NSA: z [...].01.1998 r., III SA [...], z glosą B. Adamiak, OSP 1999, z. 1, poz. 19; z [...].10.2011 r., I OSK [...], CBOSA).

Kluczowe w tym zakresie pozostaje więc ustalenie, czy sprawa zakończona ostateczną decyzją Starosty z [...].10.2012 r. jest tożsama ze sprawą rozstrzygniętą późniejszą decyzją tego samego organu z [...].07.2015 r.

W związku z tym należy wyjaśnić, że tożsamość spraw, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., zachodzi wówczas, gdy występuje identyczność czterech elementów identyfikujących stosunek administracyjnoprawny, tj. jego: (i) podmiotów, (ii) przedmiotu, (iii) podstawy (przesłanki) faktycznej oraz (iv) podstawy prawnej.

Mając na względzie powyższe, Sąd podzielił stanowisko SKO, że w niniejszej sprawie nie zachodzi tak rozumiana tożsamość spraw zakończonych decyzjami Starosty z [...].10.2012 r. oraz z [...].07.2015 r. Co prawda rozstrzygnięcia obu tych decyzji mówią o zatrzymaniu J. O. tego samego prawa jazdy (kategorii [...], nr dokumentu [...], seria [...], wydanego przez Starostę T. w dniu [...] lipca 2008 r.), to jednak podstawa prawna oraz przesłanki faktyczne wydania każdej z tych decyzji są zupełnie inne.

Oto bowiem podstawę prawną decyzji z [...].10.2012 r. stanowił art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. poz. 7; w skrócie "u.p.o.u.a."), a do orzeczenia o zatrzymaniu prawa jazdy doszło z uwagi na uprzednie uznanie Skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Natomiast podstawę prawną decyzji z [...].07.2015 r. stanowił art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541), zaś podstawą (okolicznością) faktyczną uzasadniającą w tym przypadku orzeczenie o zatrzymaniu prawa jazdy było przekroczenie przez Skarżącego, jako kierowcę, liczby 24 punktów w ciągu 1 roku, otrzymanych za wykroczenia w ruchu drogowym.

Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że stany prawne oraz faktyczne spraw, w których zapadły obie ww. decyzje, diametralnie się różnią, co oznacza, że w sensie prawnym nie są one tożsame. Z tych też względów nie sposób zasadnie twierdzić, że decyzja z [...].07.2015 r. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Przechodząc z kolei do analizy przesłanki nieważnościowej określonej w przepisie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., w myśl którego: "Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: [...] była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały", wypada zgodzić się z organem, że na tle cytowanego przepisu przez "niewykonalność decyzji" rozumie się zarówno niewykonalność faktyczną, jak i niewykonalność prawną. W pierwszym przypadku nie ma faktycznych (technicznych) możliwości wykonania decyzji, zaś w drugim – istnieją prawne nakazy lub zakazy, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w danej decyzji.

W niniejszej sprawie decyzją z [...].07.2015 r. Starosta postanowił zatrzymać Skarżącemu prawo jazdy, którego zatrzymanie już wcześniej orzekł decyzją z [...].10.2012 r. Zatem – jak trafnie zauważyli Skarżący i SKO – obie te decyzje nie mogły być jednocześnie wykonalne, ponieważ nie jest możliwe wykonanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w sytuacji, gdy to samo prawo jazdy zostało już zatrzymane na mocy innej decyzji ostatecznej. A ponieważ w prawomocnym wyroku z [...] sierpnia 2019 r. o sygn. akt IV SA/Po [...] tut. Sąd stwierdził, że decyzja z [...].10.2012 r. nie jest dotknięta żadną z wad wyszczególnionych w art. 156 § 1 k.p.a., to należy konsekwentnie uznać, że w chwili wydania niewykonalna była decyzja z [...].07.2015 r. – co zasadnie wytknął Skarżący. Jednak zarazem uszło jego uwagi to, że owa niewykonalność nie miała charakteru "trwałego" – jak tego wymaga art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Z tego przepisu bowiem jasno wynika, że wzmiankowana w nim niewykonalność decyzji musi istnieć nie tylko w chwili wydania decyzji (czyli istnieć od początku), ale musi również występować w dacie rozstrzygania o nieważności tej decyzji (co wynika z wprowadzonego ww. przepisem wymogu "trwałości" niewykonalności).

O tym, że niewykonalność kwestionowanej decyzji z [...].07.2015 r. nie miała charakteru trwałego, świadczy bezsporny fakt, że Prezydent Miasta P. decyzją z [...] lipca 2019 r. ([...]) – która stała się ostateczna w związku z tym, że Skarżący w dniu [...] lipca 2019 r. zrzekł się prawa do wniesienia odwołania od tej decyzji (k. 17 akt adm.) – wydaną na podstawie art. 5 ust. 6 u.p.o.u.a., z wniosku P. Centrum Świadczeń jako organu właściwego dłużnika, uchylił decyzję z [...].10.2012 r. i umorzył postępowanie w tej sprawie. W rezultacie na dzień rozpoznawania wniosku Skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z [...].07.2015 r. nie istniała już analizowana przeszkoda w wykonalności tej decyzji – właśnie z uwagi na powyższe uchylenie decyzji z [...].10.2012 r. To z kolei implikuje stwierdzenie, że wprawdzie decyzja z [...].07.2015 r. była niewykonalna w chwili jej wydania, jednak owa niewykonalność nie miała trwałego charakteru – co oznacza, że wbrew stanowisku Skarżącego nie ziściły się wszystkie przesłanki, od których ustawodawca uzależnił stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1pkt 5 k.p.a.

Odnosząc się do ostatniej z zarzucanych przez Skarżącego wad decyzji z [...].07.2015 r. – "nieważności z mocy prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. – należy podzielić stanowisko SKO, że przesłanka ta znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy istnieje przepis prawny przewidujący "nieważność z mocy prawa" decyzji. Innymi słowy, w takim przypadku musi istnieć szczególny przepis prawa, który w sposób wyraźny przewiduje sankcję nieważności w odniesieniu do określonej wadliwości decyzji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie ani organ, ani kontrolujący go Sąd w niniejszym składzie, nie dopatrzyli się obowiązywania takiego przepisu. W tym kontekście wydaje się znamienne, że również Skarżący takiego przepisu nie wskazał. Wszystko to prowadzi do wniosku, że decyzja z [...].07.2015 r. nie jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.

Ponadto trafnie SKO skonkludowało, że w sprawie nie zaistniały również inne przesłanki nieważnościowe, wyszczególnione w art. 156 § 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy – wobec prawidłowej oceny organu co do braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...].07.2015 r. – Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.