Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 514/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi C.J. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia ... grudnia 2019 r. nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne oddala skargę.


UZASADNIENIE

C. J. (dalej: "Wnioskodawca", "Strona", "Skarżący") zwrócił się w dniu [...] lutego 2018 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej także: "organ") o umorzenie odsetek za zwłokę z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne. W uzasadnieniu wniosku Strona wskazała na trudną sytuacją finansową.

W toku postępowania organ ustalił następujący stan faktyczny: Skarżący prowadził działalność gospodarczą od 8 września 2011 r. do 6 października 2014 r. w zakresie działalności [...]. W okresie prowadzenia działalności gospodarczej nie zatrudniał pracowników. Strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Aktualnie otrzymuje wynagrodzenie z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości [...] zł brutto oraz ponosi stałe wydatki związane z leczeniem w kwocie [...] zł oraz opłaty za studia w kwocie [...] zł. Na podstawie przeprowadzonego postępowania ustalono, że posiada ona majątek ruchomy w postaci samochodu marki [...] rok produkcji 2007 oraz majątek w postaci nieruchomości gruntowej, na którym ZUS dokonał zabezpieczenia należności.

Decyzją z dnia [...][...] kwietnia 2018 r. wydaną w imieniu Prezesa ZUS na podstawie art. 83 ust. 1 pkt. 3, art. 28 ust. 1, 2, 3, 3a, 4 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1778, z późn. zm.); dalej: "u.s.u.s." organ odmówił umorzenia wnioskowanych należności z tytułu składek.

Dyrektor (...) Oddziału ZUS w W., rozpoznając wniosek Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] września 2018 r. wydaną z upoważnienia Prezesa ZUS na podstawie art. 83 ust. 4 u.s.u.s. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r.

Rozpoznając sprawę w następstwie skargi C. J. WSA w Warszawie wyrokiem z 9 kwietnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1762/18 uchylił zaskarżoną decyzję z [...] września 2018 r. W uzasadnieniu Sąd zauważył, że Skarżący wskazał, iż pomimo zawarcia w dniu [...] grudnia 2017 r. aneksu do umowy ratalnej nr [...] ZUS pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. poinformował go o rozwiązaniu ww. umowy. Podniósł Skarżący, iż w dniu [...] lutego 2018 r. złożył nowy wniosek o rozłożenie na raty należności z tytułu składek, a w jego uzasadnieniu wskazał, iż wnosi o umorzenie odsetek za zwłokę naliczonych od [...] marca 2016 r. do stycznia 2018 r., a nie za cały okres jak zostało to wskazane w zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd zauważył, że Skarżący akcentował w toku postępowania przed organem administracji fakt, iż osobiście nigdy nie odebrał pisma z ZUS informującego o rozwiązaniu pierwszej umowy ratalnej. Próbował wyjaśnić te okoliczności, jednak ZUS l Oddział w W., poinformował jego, iż jedyną opcją wyjścia z tego problemu jest podpisanie nowej umowy o układ ratalny. Wówczas dostał również informację, iż po podpisaniu drugiego układu ratalnego nie będzie musiał spłacać odsetek od dnia podpisania pierwszego układu. W związku z takimi informacjami od ZUS w dniu [...] lutego 2018 r. złożył drugi wniosek o rozłożenie na raty zaległości w płatności składek.

Rozpoznając sprawę ponownie organ decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję ZUS z [...] kwietnia 2018 r. o odmowie umorzenia odsetek od nieopłaconych składek.

W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na treść art. 28 u.s.u.s. należności z tytułu składek, mogą być umarzane w całości lub w części przez organ tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności lub w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku całkowitej nieściągalności ze względu na ważny interes osoby zobowiązanej biorąc przy tym pod uwagę stan finansów ubezpieczeń społecznych.

Całkowita nieściągalność zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości nie podlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 oraz w art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze;

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Dokonując oceny ustalonego stanu faktycznego pod kątem spełnienia powyższych przesłanek organ doszedł do wniosku, że nie zostały one w sprawie spełnione. Organ uznał, iż strona skarżąca posiada majątek w postaci nieruchomości o powierzchni [...] ha; kwota zadłużenia przekracza wysokość kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; żaden organ egzekucyjny nie stwierdził braku majątku, z którego możliwe jest prowadzenie egzekucji; nie można uznać za oczywiste, że w toku przymusowego dochodzenia należności nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Nie zostały również spełnione przesłanki zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 141, poz. 1365); dalej: "rozporządzenie". W myśl § 3 powołanego rozporządzenia Zakład Ubezpieczeń Społecznych może umorzyć należności z tytułu składek, jeśli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny w szczególności:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Odnosząc się do tych przesłanek, organ wskazał, że Skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej. Obecnie jest zgłoszony do ubezpieczeń jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Oświadczył, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Z informacji uzyskanych w toku postępowania wynika, że Wnioskodawca jest zameldowany pod adresem zamieszkania swojej babci M. K. Oświadczył również, że posiada inne zobowiązania finansowe w wysokości [...] zł, których nie spłaca. Organ zauważył, że minimum socjalne dla jednoosobowego gospodarstwa pracowniczego ustalone przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych na II kwartał 2019 r. wynosi 1.219,15 zł. Jednak trudno w niniejszej sprawie posługiwać się tą kwotą, ponieważ sytuacja Skarżącego jest niejasna. Wnioskodawca oświadczył, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, nie osiąga żadnych dochodów oraz nie ponosi żadnych wydatków związanych z utrzymaniem. Sytuacja taka wydaje się być wielce nieprawdopodobna, ponieważ każdy człowiek ponosi wydatki związane z utrzymaniem - musi opłacać rachunki, czy kupować żywność i ponosić inne podstawowe wydatki. Wnioskodawca nie korzysta z pomocy społecznej, zatem należy sądzić, że albo posiada źródło dochodu, którego nie wykazuje, albo pozostaje na utrzymaniu babci, z którą jak wynika z dostępnych rejestrów mieszka.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie decyzji z [...] kwietnia 2018 r., przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz umorzenie odsetek za zwłokę od 13 marca 2016 r. do 5 lutego 2018 r. i zobowiązanie ZUS do przeliczenia rzeczywistej kwoty do spłaty.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

a) art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.); dalej: "k.p.a.", poprzez pominięcie i nie wzięcie ponownie pod uwagę przez Organ II instancji, iż skarżący z ZUS podpisał l-szą umowę o układ ratalny w dniu [...] marca 2016 r., a kolejno pracownik ZUS mimo nie rozwiązania l-szej umowy, zalecił skarżącemu podpisanie ll-giej umowy o układ ratalny, którą została zawarta w dniu [...] czerwca 2018 r.;

b) art. 107 § 3 w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. poprzez brak starannego podejścia do sprawy, niewyjaśnienia wszystkich wniosków skarżącego, brak wykonania wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wyroku z dnia 9 kwietnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1762/18;

c) art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez podpisanie ze mną w pierwszej kolejności aneksu do pierwszej umowy w grudniu 2017 r., a kolejno poinformowanie mnie w styczniu 2018 r., iż pierwsza umowa uległa rozwiązaniu już we wrześniu 2017 r.;

d) nie wyjaśnienie zarzutów dotyczących wysłania do mnie podpisanego już aneksu do pierwszej umowy w grudniu 2017 r., a kolejno poinformowanie mnie w styczniu 2018 r., iż pierwsza umowa uległa rozwiązaniu już we wrześniu 2017 r.;

e) art. 28 u.s.u.s. przez nieumorzenie odsetek od dnia 13 marca 2016 r. do ani 5 lutego 2018 r. i wskazanie iż w mojej sprawie nie zachodzi całkowita nieściągalność ponieważ posiadam nieruchomość gruntową, a dodatkowo, że l-sza umowa o układ ratalny została zerwana, co jest oczywistą nieprawdą;

f) art. 83 ust. 4 u.s.u.s. poprzez błędnie przyjęcie, iż jestem zobowiązany do zapłaty odsetek od dnia [...] marca 2016 r. do dnia [...] lutego 2018 r., podczas gdy, w mojej ocenie pierwsza umowa o rozłożenie zaległości na raty nigdy nie została zerwana, co dodatkowo spowodowało, iż kwota zadłużenia widniejąca na nowej (drugiej) umowie o układ ratalny została błędnie ustalona i jest zawyżona;

g) dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o pobieżną, wybiórczą i dowolną ocenę dowodów bez brania pod uwagę problemów, które od samego początku sygnalizuję w każdym piśmie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a." sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Mając na względzie powyższe, tj. dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, a więc badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności, tak z przepisami k.p.a., jak i z normami prawa materialnego zawartymi w u.s.u.s. oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził istotnych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 i 2 u.s.u.s. – należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.), mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi w sytuacjach wyliczonych w ust. 3 tego przepisu. Wyliczenie zawarte w powołanym przepisie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, daje potencjalną możliwość umorzenia powstałego wobec Zakładu zadłużenia. Nawet wówczas oznacza to jednak dla organu podejmującego rozstrzygnięcie tylko możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a nie prawny obowiązek ich umorzenia. Norma zawarta w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. wyraźnie wskazuje bowiem na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności, stanowiąc, że w takim wypadku "mogą być one umorzone". Takie stanowisko znajduje swoje potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z 6 maja 2004 r. (sygn. akt II UZP 6/04, OSNP 2004/16/285), w której Sąd ten wskazał, że "(...) Przepis art. 28 ust. 2 u.s.u.s. (...) jest oparty na konstrukcji tzw. "uznania administracyjnego", co oznacza, że decyzja w zakresie spraw dotyczących umorzenia należności przysługuje każdorazowo organowi rentowemu, który w przypadku stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek, zachodzącej w przypadkach wymienionych w art. 28 ust. 3 tejże ustawy, może ale nie musi umorzyć zaległości. Norma zawarta w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. wyraźnie wskazuje na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności, stanowiąc, że w takim wypadku mogą być one umorzone.". Natomiast przy braku całkowitej nieściągalności, ustalanej według kryteriów wskazanych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., organ podejmujący decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 u.s.u.s. pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności z tytułu składek.

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie nie zaistniał żaden z przypadków stanowiących o możliwości uznania całkowitej nieściągalności należności wobec skarżącego. Tak więc z uwagi na powyższe okoliczności, prawidłowo ustalono, iż w stosunku do skarżącego nie wystąpiła przesłanka całkowitej nieściągalności, a w konsekwencji, że brak było prawnej możliwości umorzenia zadłużenia w oparciu o to kryterium.

Z kolei w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. ustawodawca przewidział możliwość umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w uzasadnionych przypadkach, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Przesłanki umorzenia należności w oparciu o przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. określone zostały w § 3 ust. 1 rozporządzenia o umarzaniu składek. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Podkreślenia jednak wymaga, iż w przypadku decyzji podejmowanych na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s., w związku z § 3 rozporządzenia o umarzaniu składek, także mamy do czynienia z tzw. uznaniem administracyjnym. Również i tu prawo wyboru rozstrzygnięcia przysługuje Zakładowi. Może on, ale nie musi, umorzyć należności, przy czym nawet stwierdzenie istnienia w sprawie przewidzianych przepisami przesłanek nie obliguje Zakładu do zastosowania ulgi, jaką jest umorzenie należności, oczywiście gdy inne względy ustawowe przemawiają przeciwko takiemu umorzeniu. Ponadto, należy podkreślić, że ustawodawca nałożył na zobowiązanego obowiązek wykazania, a więc udowodnienia okoliczności, o jakich mowa w rozporządzeniu.

Pamiętać także należy, iż w przypadku, gdy ustawodawca daje organowi możliwość rozstrzygnięcia sprawy na zasadzie uznania, sądowa kontrola jego decyzji obejmuje jedynie samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, a nie rozstrzygnięcie będące wynikiem dokonania wyboru, o którym była mowa wyżej. Należy wskazać, iż sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, iż Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Kontrola ta obejmuje zatem przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej celowości czy słuszności. Nie zwalnia to jednak Sądu z obowiązku oceny, czy spełnione zostały przesłanki umorzenia. Mimo, iż pogląd ten został wyrażony przez Sąd Najwyższy na gruncie prawa podatkowego (por. wyrok z 8 listopada 1996 r. sygn. akt III RN 24/96), to pozostaje on aktualny także w odniesieniu do problematyki umarzania składek na ZUS na gruncie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Uznanie administracyjne nie oznacza jednak swobody decyzji dla organu administracji i - jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2003 r. sygn. akt III SA 3118/01 (POP 2004/4/77) - ograniczone jest dyrektywami wyboru sformułowanymi, tak w ustawie, jak i rozporządzeniu. Zaznaczyć również należy, iż uznaniowość decyzji musi każdorazowo zachowywać proporcje pomiędzy interesem społecznym, a słusznym interesem strony.

Sąd stanął na stanowisku, iż w przedmiotowej sprawie granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone. Zakład w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyraźnie wskazał konkretne okoliczności faktyczne, jakie złożyły się na odmowę umorzenia odsetek od nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne. Organ ustosunkował się przy tym do zebranych dowodów i argumentów przedstawionych przez Skarżącego w stopniu wystarczającym do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Organ zasadnie wywiódł, iż Skarżący nie przedstawił dokumentów, które całościowo obrazują jego sytuację majątkową. Wnioskodawca nie przedstawił bowiem na etapie postępowania odwoławczego żadnych dokumentów potwierdzających wysokość opłat i wydatków ponoszonych w związku z prowadzeniem i utrzymywaniem gospodarstwa domowego. Organ, nie kwestionując problemów zdrowotnych Skarżącego, zasadnie powołał się na okoliczność braku orzeczenia o trwałej, całkowitej niezdolności do pracy. Wskazano, że Wnioskodawca nie przedłożył dokumentacji potwierdzającej fakt sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny. Z uwagi na młody wiek Skarżącego oraz zamieszkiwanie w mieście, w którym stopa bezrobocia jest bardzo niska uprawniona jest konstatacja Zakładu, iż Wnioskodawca ma dostęp do rynku pracy, który oferuje szerokie spektrum możliwości.

Nieuprawnione są zarzuty naruszenia procedury administracyjnej poprzez niewyjaśnienie okoliczności podpisania drugiej umowy o układ ratalny pomimo nierozwiązania umowy z [...] marca 2016 r. Należy zauważyć, iż odnosząc się do wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA w Warszawie z 9 kwietnia 2019 r. organ wyjaśnił, iż Skarżący został poinformowany o rozwiązaniu umowy ratalnej z [...] marca 2016 r. nr [...] pismem z [...] września 2017 r. Wskazano ponadto, iż w piśmie z [...] marca 2018 r. zawarto informację dotyczącą naliczania odsetek po złożeniu w dniu [...] lutego 2018 r. wniosku o układ ratalny (karta 13 akt adm.). Realizując wytyczne Sądu wyjaśniono również, iż umową ratalną nr [...] z [...] czerwca 2018 r. objęto m.in. odsetki za zwłokę powstałe z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres 07/2012 - 06/2014. Organ, przywołując brzmienie wniosku Skarżącego o umorzenie odsetek od składek na ubezpieczenie zdrowotne, który zawarty został w uzasadnieniu wniosku o rozłożenie na raty należności z tytułu składek (karta 10 akt adm.), wyjaśnił, iż w jego treści nie sprecyzowano, iż wniosek dotyczy jedynie części okresów.

Reasumując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu skarżącego, zasady zaufania obywateli do organów państwa, czy też zasady przekonywania. Wydając rozstrzygnięcia organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a podjęte rozstrzygnięcie nie wykraczało poza ramy uznania administracyjnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.