Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2076/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 125, art. 134a ust. 1, 4 i 5
journal: Dz.U. 2019 poz 1541
law: Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska- Krupa, Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2021 r. sprawy ze skargi Urzędu Miejskiego w [...] na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia pieniężnego - uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z [...] października 2020 r., nr [...].


UZASADNIENIE

Urząd Miejski w [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z [...] marca 2021 r. (nr [...]) o odmowie wypłaty skarżącemu świadczenia pieniężnego za okres pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie przez K. L., pracownika tego podmiotu.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Burmistrz [...] w dniu [...] grudnia 2019 r. zwrócił się do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] o wypłatę świadczenia pieniężnego w związku z zatrudnieniem K. L., który w okresie od [...] sierpnia do [...] września 2020 r. pełnił terytorialną służbę wojskową rotacyjnie i któremu na mocy art. 125 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1430 ze zm.) pracodawca (Urząd Miejski w [...]) wypłacił odprawę pieniężną w wysokości 3341,58 zł.

Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] decyzją z [...] października 2020 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), art. 134a ust. 1, ust. 2 i ust. 7 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1541) oraz § 1 pkt 1 lit c, § 4 ust. 1 pkt 2, ust. 3, § 5 ust. 5, § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 lipca 2017 r. w sprawie świadczenia pieniężnego przysługującego pracodawcom zatrudniającym żołnierzy rezerwy posiadających nadany przydział kryzysowy za okres odbywania przez tych żołnierzy ćwiczeń wojskowych lub pełnienia okresowej służby wojskowej oraz żołnierzy pełniących terytorialną służbę wojskową rotacyjnie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1837), odmówił Urzędowi Miejskiemu w [...] wypłaty świadczenia pieniężnego za okres pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie przez K. L. w okresie od [...] sierpnia do [...] września 2020 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że art. 134a ust. 1 ustawy przyznaje pracodawcy zatrudniającemu pracownika będącego żołnierzem rezerwy, posiadającego nadany przydział kryzysowy lub żołnierzem obrony terytorialnej, prawo do świadczenia pieniężnego, jednakże ust. 2 tego artykułu ogranicza krąg pracodawców uprawnionych do tego świadczenia tylko do pracodawców, którzy ponieśli koszty związane z powołaniem do pełnienia służby wojskowej żołnierza rezerwy. K. L. w momencie powołania do pełnienia terytorialnej służby wojskowej na szkolenie podstawowe nie był żołnierzem rezerwy w rozumieniu art. 99 ust. 1 ustawy i w związku z tym nie ma podstaw do przyznania jego pracodawcy wnioskowanego świadczenia.

Urząd Miejski w [...] złożył odwołanie od tej decyzji, w którym zarzucił organowi I instancji nieprawidłową wykładnię art.134a ust. 1, ust. 7 w zw. z ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 8 w zw. z art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i wniósł o jej zmianę, ewentualnie uchylenie i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Odwołujący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 579/18 i stwierdził, że z art. 134a ust. 1 ustawy, w brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 16 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 2138), jednoznacznie wynika, że wolą ustawodawcy było objęcie świadczeniem pieniężnym, o którym mowa w tym przepisie, zarówno pracodawcy zatrudniającego pracownika będącego żołnierzem rezerwy, posiadającym nadany przydział kryzysowy jak i żołnierza obrony terytorialnej, zaś pozostawienie w ust. 2 art. 134a ustawy wyłącznie określenia "żołnierz rezerwy" jest oczywistą omyłką. Nie sposób bowiem doszukać się "racjonalnych względów celowościowych", które mogłyby przemawiać za przyjęciem, że zwrot kosztów w formie świadczenia dotyczyć ma tylko pracodawcy, który zatrudnia żołnierzy rezerwy lecz już nie żołnierzy obrony terytorialnej.

Zdaniem Urzędu Miejskiego w [...], przepis art. 134a ust. 2 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej nie jest wyłącznie miarodajny dla oceny kręgu pracowników, których powołanie do pełnienia służby wojskowej daje ich pracodawcom prawo do świadczenia określonego w art. 134a ust. 1. Wykładnia ustępu 2 wymaga uwzględnienia w szczególności ust. 1, a także ust. 8 ust. 10.

W uzasadnieniu naruszenia wymienionych przepisów prawa procesowego odwołujący się podał, że organ I instancji nie ustalił należycie okoliczności faktycznych sprawy, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zbyt ogólne, lakoniczne i w ten sposób naruszył zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej.

Szef Sztabu Generalnego Wojska Wojskowego decyzją z [...] marca 2021 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. i art. 134a ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ II instancji podzielił zapatrywanie organu I instancji co do tego, że prawo do świadczenia przysługuje wyłącznie pracodawcy, którego pracownik powołany do terytorialnej służby wojskowej posiadał status żołnierza rezerwy oraz argumenty przytoczone na jego uzasadnienie. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego dodał, że pogląd ten znajduje potwierdzenie w (pominiętym przez organ I instancji) ust. 5 art. 134a ustawy, w myśl którego "pracodawca przesyła wniosek w sprawie wypłaty świadczenia wraz z dokumentami potwierdzającymi poniesione koszty szefowi wojewódzkiego sztabu wojskowego, nie później niż przed upływem dziewięćdziesięciu dni od dnia zwolnienia żołnierza rezerwy z (...) pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie", a zatem przewiduje termin prawa materialnego na złożenie wniosku o rekompensatę.

Organ odwoławczy dodał, że żołnierz OT, o którym mowa w art. 134a ust. 1 ustawy, przymiot żołnierza rezerwy uzyskuje dopiero z dniem następnym po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej lub z upływem okresu powołania, określonego w karcie powołania. W trakcie pozostawania w czynnej służbie wojskowej może pełnić terytorialną służbę wojskową rotacyjnie w formach: szkolenia podstawowego, uzupełniającego, rozłożonego na kilka okresów w ciągu czterech miesięcy, w dniach wolnych od pracy oraz w trybie natychmiastowego stawiennictwa na wezwanie dowódcy jednostki wojskowej lub wojskowego komendanta uzupełnień, a także może być kierowany na kurs podoficerski, oficerski, lub szkolenie specjalistyczne. Ze względu zaś na nieustaloną w chwili powołania całkowitą liczbę dni TSW pełnionych rotacyjnie, reguły określone w art. 134a ust. 8, a w konsekwencji także ust. 10 tej ustawy można, według organu, zastosować dopiero po spełnieniu przesłanek określonych w ust. 1-5 tego artykułu.

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w uzasadnieniu decyzji przyznał jednocześnie, że na gruncie przepisów ustawy nie jest możliwe bycie jednocześnie żołnierzem rezerwy i żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, zarówno w przypadku pełnienia TSW, jak i odbywania ćwiczeń wojskowych oraz pełnienia okresowej służby wojskowej.

K. L. został powołany do pełnienia TSW na okres od [...] sierpnia do [...] września 2020 r. i nie został przeniesiony do rezerwy, a więc nadal pozostawał w czynnej służbie wojskowej. Dlatego jego pracodawca nie nabył prawa do omawianego świadczenia pieniężnego.

Urząd Miejski w [...] w skardze do Sądu na opisaną decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego zarzucił, że została wydana z naruszeniem art. 134a ust.1 oraz art. 134a ust. 7 w zw. z ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 7, art. 8, art. 77 w zw. z art. 80, art. 8 w zw. z art. 107 § 3 i a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi podał m. in., że na podstawie art. 125 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, wypłacił swojemu pracownikowi odprawę w związku z powołaniem po raz pierwszy do terytorialnej służby wojskowej.

Skarżący powtórzył argumenty przedstawione w odwołaniu od decyzji Wojewódzkiego Sztabu Wojska Polskiego w [...] z [...] października 2020 r., zakwestionował zapatrywanie, że prawo do świadczenia przysługuje wyłącznie pracodawcy, którego pracownik powołany do pełnienia terytorialnej służby wojskowej posiadał status żołnierza rezerwy i stwierdził, że wykładnia ust. 2 art. 134a ustawy wymaga uwzględnienia ust. 1, ust. 8 i ust. 10 tego artykułu.

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów w niej zawartych, podniósł m. in., że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a.) i w świetle tych przepisów, prawo pracodawcy do uzyskania rekompensaty wypłaconej odprawy (za okres pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie), uzależnione jest od uzyskania przez tego pracownika statusu żołnierza rezerwy. Ustawodawca używa bowiem w art. 134a ust. 1 powołanej ustawy wyrażenia: "Pracodawcy zatrudniającemu pracownika będącego (...) żołnierzem OT (...)", a zatem wiąże prawo do rekompensaty z istnieniem ciągłości związku, relacji pracowniczej między pracodawcą a żołnierzem OT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zaskarżona przez Urząd Miejski w [...] decyzja Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z [...] marca 2021 r. narusza prawo i dlatego jego skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 125 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, pracownik powołany do zasadniczej służby wojskowej, okresowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej otrzymuje od pracodawcy odprawę w wysokości dwutygodniowego wynagrodzenia obliczonego według zasad określonych dla ustalenia ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Odprawa nie przysługuje w razie ponownego powołania do tej samej służby.

W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że pracownik, któremu skarżący (Urząd Miejski w [...]) wypłacił odprawę powołany został do terytorialnej służby wojskowej na szkolenie podstawowe (szkolenie dla osób niebędących żołnierzami rezerwy) na okres od [...] sierpnia do [...] września 2020 r. i nie posiadał statusu żołnierza rezerwy, o którym mowa w art. 99 ust.1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP.

Zgodnie z art. 134a ust. 1 powołanej ustawy, pracodawcy zatrudniającemu pracownika będącego żołnierzem rezerwy posiadającym nadany przydział kryzysowy lub żołnierzem OT przysługuje świadczenie pieniężne za okres odbywania ćwiczeń wojskowych, pełnienia okresowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie przez tego żołnierza. Świadczenie, jak stanowi art. 134a ust. 2, obejmuje wyłącznie rekompensatę kosztów, bez kwot wynagrodzenia, poniesionych przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony nowego pracownika w celu zastępstwa żołnierza rezerwy, o którym mowa w ust. 1, lub z tytułu powierzenia tego zastępstwa innemu pracownikowi zatrudnionemu dotychczas u tego pracodawcy, a także wypłaty żołnierzowi rezerwy odprawy, o której mowa w art. 125.

W świetle powyższego nie jest sporne, co prawidłowo stwierdził organ II instancji w zaskarżonej decyzji, że świadczenie, o którym mowa w tych przepisach obejmuje odprawę wypłaconą przez pracodawcę.

W rozpatrywanej sprawie powstały wątpliwości i zarazem rozbieżności co do tego, czy prawo do świadczenia o którym mowa w art. 134a ust. 1 ustawy przysługuje wyłącznie pracodawcy, którego pracownik powołany do pełnienia terytorialnej służby wojskowej posiadał status żołnierza rezerwy. Organ I instancji wywodził, że art. 134a ust. 2 ustawy ogranicza krąg pracodawców uprawnionych do świadczenia pieniężnego tylko do pracodawców, którzy ponieśli koszty związane z powołaniem do pełnienia służby wojskowej żołnierza rezerwy. Organ II instancji podzielił to zapatrywanie organu I instancji, dodając, że przy ocenie prawa do świadczenia nie można pominąć art. 134a ust. 5 ustawy, który potwierdza, że prawo do rekompensaty powstaje dopiero po zwolnieniu z obowiązku służby i uzyskaniu statusu żołnierza rezerwy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznaje za nieprawidłowe stwierdzenie organu I instancji (które zaakceptował Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w zaskarżonej decyzji), że art. 134a ust. 2 ustawy ogranicza krąg pracodawców uprawnionych do świadczenia pieniężnego tylko do pracodawców, którzy ponieśli koszty związane z powołaniem do pełnienia służby wojskowej żołnierza rezerwy. Sąd nie podziela również wykładni art. 134a ust. 5 ustawy, dokonanej przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

Przede wszystkim, zdaniem Sądu, przepis art. 134a ust. 2 ustawy nie jest wyłącznie miarodajny dla oceny kręgu pracowników, których powołanie do pełnienia służby wojskowej daje ich pracodawcom prawo do świadczenia określonego w art. 134a ust. 1. Zasadnicze znaczenie ma w tym zakresie ust. 1 tego artykułu. Wykładnia ustępu 2 wymaga więc uwzględnienia całego jego prawnego kontekstu, w szczególności ust. 1, a także pozostałych przepisów art. 134a, w szczególności ust. 5, 8 i 9 (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 września 2021 r., sygn. akt 1130/21).

Wystarczy tylko zauważyć, że stanowisko głoszące, że prawo do świadczenia przysługuje jedynie pracodawcy, który zatrudniał pracownika posiadającego w chwili powołania do służby status żołnierza rezerwy pozostaje w sprzeczności z przepisami ust. 5, ust. 8 i 9 tego artykułu, które konsekwentnie wiążą prawo do tego świadczenia zarówno z odbywaniem przez żołnierza rezerwy ćwiczeń wojskowych lub pełnieniem przez niego okresowej służby wojskowej jak i z pełnieniem przez żołnierza (niebędącego rezerwistą) terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie.

Należy zatem przypomnieć, że stosownie do art. 134a ust. 5 ustawy, pracodawca przesyła wniosek w sprawie wypłaty świadczenia wraz z dokumentami potwierdzającymi poniesione koszty, o których mowa w ust. 2, szefowi wojewódzkiego sztabu wojskowego właściwemu ze względu na siedzibę pracodawcy nie później niż przed upływem dziewięćdziesięciu dni od dnia zwolnienia żołnierza rezerwy z ćwiczeń wojskowych, z pełnienia okresowej służby wojskowej lub pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie. Według ust. 8 art. 134a kwota świadczenia za każdy dzień odbywania przez żołnierza rezerwy ćwiczeń wojskowych, pełnienia przez żołnierza rezerwy okresowej służby wojskowej lub pełnienia przez żołnierza OT terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie nie może być wyższa od 1/21 dwuipółkrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw obowiązującego w okresie poprzedzającym termin powołania do odbycia ćwiczeń wojskowych albo w okresie poprzedzającym dany miesiąc pełnienia okresowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie, którego wysokość ogłasza Prezes Głównego Urzędu Statystycznego. Kwotę świadczenia ustala się i wypłaca każdorazowo za czas odbywania danego rodzaju ćwiczeń wojskowych, a w przypadku okresowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie - za dany miesiąc ich pełnienia (ust. 9).

Zdaniem Sądu, stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji, zostało oparte na błędnej wykładni art. 134a ust. 5 ustawy, polegającej, na powiązaniu statusu żołnierza rezerwy z pełnieniem terytorialnej służby wojskowej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przyznał, że żołnierz pełniący terytorialną służbę wojskową pozostaje w czynnej służbie wojskowej (co wynika zresztą wprost z art. 59 ust. 1 pkt 3 ustawy). Nie może być więc jednocześnie żołnierzem pełniącym terytorialną służbę wojskową i żołnierzem rezerwy. Jednocześnie organ "zmodyfikował" treść art. 134a ust. 5 stwierdzając, że "Pracodawca przesyła wniosek w sprawie wypłaty świadczenia wraz z dokumentami potwierdzającymi poniesione koszty (...) szefowi wojewódzkiego sztabu wojskowego (...) nie później niż przed upływem dziewięćdziesięciu dni od dnia zwolnienia żołnierza rezerwy z (...) pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie", co pozwoliło mu, wbrew wcześniejszej uwadze o niepołączalności statusu rezerwisty i statusu żołnierza pełniącego terytorialną służbę wojskową, połączyć żołnierza rezerwy z pełnieniem służby terytorialnej i przyjąć, że w art. 134a ust. 5 chodzi o żołnierza zwolnionego z pełnienia terytorialnej służby wojskowej, posiadającego status rezerwisty. Tymczasem żołnierz w czynnej służbie terytorialnej nie jest rezerwistą ani nie staje się automatycznie rezerwistą w chwili zwolnienia z tej służby. Może być jedynie przeniesiony do rezerwy. Przepis art. 134a ust. 5 nie może być zatem interpretowany w taki sposób, że prawo do świadczenia wiąże się jedynie ze zwolnieniem z terytorialnej służby wojskowej żołnierza rezerwy lub żołnierza przeniesionego do rezerwy. Z tego przepisu wcale nie wynika, że nabycie świadczenia jest warunkowane przeniesieniem żołnierza zwolnionego z odbywania terytorialnej służby wojskowej do rezerwy.

Według Sądu błędna wykładnia art. 134a ust. 5 ustawy wynika z odniesienia do żołnierza rezerwy zarówno ćwiczeń wojskowych i okresowej służby wojskowej, jak i terytorialnej służby wojskowej. Nie ulega jednakże wątpliwości, że ustawa wyraźnie odróżnia status żołnierza rezerwy od statusu żołnierza pełniącego terytorialną służbę wojskową, pozostającego w czynnej służbie, wiążąc z tymi statusami różne i odrębne formy pełnienia służby wojskowej. Według art. 100 ust. 1 ustawy obowiązek służby wojskowej żołnierzy rezerwy w czasie pokoju polega na odbywaniu ćwiczeń wojskowych oraz pełnieniu okresowej służby wojskowej. Jak już powiedziano, osoba o statusie żołnierza rezerwy nie może pełnić terytorialnej służby wojskowej, która jest formą czynnej służby wojskowej. Z kolei terytorialna służba wojskowa może być pełniona w jednej z dwóch form przewidzianych ustawą: rotacyjnie lub dyspozycyjnie (art. 98m ustawy).

To rozróżnienie statusów żołnierza i związanych z nimi form pełnienia służby wojskowej zachowano również w treści art. 134a ust. 1, 5, 8, 9 i 10 ustawy. Jest tam mowa o żołnierzu rezerwy odbywającym ćwiczenia wojskowe lub pełniącym okresową służbę wojskową i żołnierzu pełniącym terytorialną służbę wojskową rotacyjnie. Dlatego też zdaniem Sądu przepis art. 134a ust. 5 nie daje podstaw do łączenia statusu żołnierza rezerwy z pełnieniem terytorialnej służby wojskowej, w sposób uzależniający prawo do świadczenia od posiadania statusu rezerwisty. Prawo pracodawcy do świadczenia z tytułu pełnienia przez pracownika terytorialnej służby wojskowej nie ma związku z posiadaniem przez pracownika statusu żołnierza rezerwy. Przepis art. 134a ust. 5. określa jedynie termin końcowy do złożenia wniosku w sprawie wypłaty świadczenia (por. wyrok NSA z 26 maja 2020r., sygn. akt II OSK 3027/19, LEX nr 3058914). Bieg tego (końcowego) terminu rozpoczyna się z chwilą zwolnienia żołnierza z pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie, a nie przeniesienia go do rezerwy.

W związku z tym organ II instancji dokonał również błędnej wykładni art. 134a ust. 9 ustawy, przyjmując, że obowiązek wypłacenia pracodawcy świadczenia przewidzianego w art. 134a ust. 1 ustawy aktualizuje się po zwolnieniu pracownika - żołnierza z odbywania terytorialnej służby wojskowej i przeniesieniu go do rezerwy. Postawienie warunku przeniesienia do rezerwy wykracza w sposób oczywisty poza niebudzącą raczej wątpliwości treść tego przepisu. Jest tam mowa o ustalaniu i wypłacaniu kwoty świadczenia - w przypadku terytorialnej służby wojskowej - za dany miesiąc pełnienia służby, czyli na bieżąco, nie zaś dopiero po jej zakończeniu i przeniesieniu żołnierza do rezerwy. Nie ulega natomiast wątpliwości (ta kwestia nie jest sporna w rozpatrywanej sprawie), że świadczenie pieniężne przysługuje pracodawcy, który poniósł (ponosi) koszty związane z powołaniem pracownika do odbycia służby wojskowej, w tym terytorialnej służby wojskowej, a więc pracodawcy, który zatrudnia tegoż pracownika podczas odbywania służby w rozumieniu pozostawania z nim w stosunku pracy.

Zaprezentowana przez organy wykładnia art. 134a ust. 2 pozostaje również w sprzeczności z treścią art. 134a ust. 11, który stanowi, że wydatki z tytułu wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 1, pokrywa się z budżetu państwa z części, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej. Przyjęcie, że prawo do świadczenia przewidzianego w art. 134a ust. 1 nie przysługuje pracodawcy zatrudniającemu pracownika, który w chwili powołania do terytorialnej służby wojskowej nie był rezerwistą oznaczałoby w istocie, że to pracodawca, a nie budżet państwa ponosi koszty z tytułu powołania pracownika do takiej służby.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał za uzasadniony postawiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego. Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.). Sąd zauważa, że z uzasadnienia tych zarzutów wynika, że strona skarżąca w istocie nie zarzuca, by organy nie ustaliły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów. Treść tych zarzutów i ich uzasadnienie nie koresponduje zatem z treścią powołanych przepisów.

Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z [...] października 2020 r. (nr [...]).