Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 229/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 51
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. D., E. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 997 złotych (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] znak [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C., działając na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. 2013, poz. 1409 z późn. zm., obecnie Dz. U. 2016, poz. 290), po rozpoznaniu sprawy robót budowlanych związanych z przebudową lokalu użytkowego 1 i lokalu mieszkalnego 2 przy zmianie sposobu użytkowania części lokalu mieszkalnego 2 na lokal użytkowy (sklep spożywczy) na parterze w zachodniej części budynku frontowego przy [...] w C., nakazał J. D. i E. M. przywrócenie ww. budynku do stanu poprzedniego poprzez:

odtworzenie ściany rozdzielającej lokal użytkowy 1 z lokalem mieszkalnym 2 na parterze w zachodniej części ww. budynku, stanowiącej część wspólną budynku;

zdemontowanie drzwi, zamurowanie części otworu pozostałego po zdemontowaniu drzwi i zamontowanie okna w ścianie zewnętrznej, stanowiącej część wspólną budynku, od strony podwórza w lokalu mieszkalnym nr 2.

W uzasadnieniu organ powiatowy wskazał niewykonanie obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z dnia [...] r. nakładającej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego na J. D. i E. M. obowiązek dostarczenia w terminie do dnia 15 maja 2014 r. uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy [...] w C. wyrażającej zgodę na wykonanie robót budowlanych w częściach wspólnych budynku.

Odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] r. złożyli J. D. oraz E. M. zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie art. 51 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż warunkiem legalizacji jest wykazanie się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W toku postępowania odwoławczego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wszczął w dniu [...] r. postępowanie nieważnościowe, celem wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nr [...] z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...]WINB stwierdził nieważność decyzji organu powiatowego zobowiązującej do przedłożenia uchwały Wspólnoty. Decyzja została utrzymana w mocy przez GINB decyzją ostateczną z dnia [...] r. nr [...].

W konsekwencji, w wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] r. [...]WINB uchylił zaskarżoną doń decyzję nr [...] nakazującą wykonanie określonych robót budowlanych i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, iż konsekwencją stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] r. i tym samym wyeliminowania jej z obrotu prawnego, jest również konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji nr [...] wydanej na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Jednakowoż, zdaniem [...]WINB, organ powiatowy winien wezwać skarżących na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. do przedłożenia stosownej zgody wspólnoty mieszkaniowej na wykonane, niewątpliwie w części wspólnej nieruchomości, roboty budowlane. Z treści dołączonej do odwołania uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyjęcia Statutu Wspólnoty Mieszkaniowej podjętej przez członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] w C. nie wynika bowiem, aby inwestorzy posiadali takową zgodę.

Pismem z dnia 3 marca 2015 r. Z. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wydaną przez organ II instancji decyzję domagając się jej uchylenia. Decyzji zarzucił naruszenie art. 51 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 51 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego. Skarżący podniósł, że postępowanie, którego dotyczy skarga trwa od 2004 r., a dotyczy oczywistego naruszenia prawa dokonanego podczas zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na użytkowy przez A. M. W przedmiotowej zaś sprawie niewątpliwie ani A. M., ani jego następcy prawni E. M. i J. D. nie dysponują zgodą na dokonywanie zmian w częściach wspólnych nieruchomości.

Wyrokiem z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 302/15 tut. Sąd uchylił zaskarżoną doń decyzję [...]WINB. W uzasadnieniu wskazał, że bezspornym w sprawie jest, iż decyzją nr [...] z dnia [...] r. organ I instancji nałożył, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, na J. D. i E. M. obowiązek dostarczenia w terminie do dnia 15 maja 2014 r. uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej wyrażającej zgodę na wykonane roboty budowlane w częściach wspólnych budynku. Bezspornym jest też, że zobowiązani obowiązku tego nie wykonali. W konsekwencji organ, działając na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wydał decyzję nr [...] z dnia [...] r., mocą której nałożył na ww. osoby obowiązek przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego.

Bezspornym jest też, że w toku postępowania odwoławczego od ww. decyzji [...]WINB w K. wszczął postępowanie nieważnościowe, celem wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nr [...] nakładającej obowiązek przedłożenia ww. uchwały Wspólnoty. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...]WINB stwierdził nieważność decyzji organu powiatowego z uwagi na niewłaściwy tryb postępowania.

Wobec stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] wadliwym okazało się jej przywołanie i wskazanie przez organ powiatowy w decyzji nr [...] jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia z art. 51 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Stało się to przyczyną uchylenia przez [...]WINB decyzji pierwszoinstancyjnej mocą decyzji z dnia [...] r..

Zważyć jednak w tym miejscu należy, jak wskazał Sąd w przywołanym wyroku, że choć organ I instancji istotnie przywołał wadliwą podstawę prawną rozstrzygnięcia to jednak merytorycznie trafnie ocenił, że zobowiązani do przywrócenia stanu poprzedniego obiektu w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego nie wykazali prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez przedłożenie stosownej uchwały Wspólnoty. Wadliwe zaś wskazanie podstawy prawnej, o ile inna stosowna podstawa w prawie istnieje, nie stanowi przesłanki uchylenia decyzji. To, zaś że podstawa taka istnieje wskazał w uzasadnieniu decyzji sam [...]WINB zalecając organowi powiatowemu ponowne wezwanie zobowiązanych do przedłożenia stosownej uchwały (organ przyznał bowiem, że uchwała przez strony przedłożona nie zawiera zgody na prowadzenie robót budowlanych obejmujących część wspólną obiektu) tyle tylko, że na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, nie zaś Prawa budowlanego. [...]WINB słusznie zauważył bowiem, przytaczając m.in. wyrok tut. Sądu, że z treści uchwały NSA z dnia 20 stycznia 2011 r. (II OPS 2/10) nie wynika aby organ nadzoru budowlanego był zwolniony z konieczności badania tytułu prawnego inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazana uchwała wyklucza jedynie możliwość wydania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzji, którą nałożono by na inwestora obowiązek przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale nie wyłącza możliwości badania w postępowaniu naprawczym czy inwestor posiada takie prawo.

W konsekwencji, zdaniem Sądu w ówczesnym składzie, skoro inwestorzy nie okazali dokumentu, który świadczyłby o posiadaniu przez nich prawa do dysponowania częścią wspólną nieruchomości na cele budowlane (o czym świadczy wypowiedź organu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) to pod względem meritum organ II instancji winien był zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną ocenić pozytywnie, korygując jednocześnie wskazaną przez PINB podstawę prawną. Jeśli zaś organ miał co do kwestii posiadania przez inwestorów stosownej zgody Wspólnoty wątpliwości to mógł był samodzielnie wezwać do okazania stosownej zgody bądź zlecić czynność tę organowi I instancji w drodze art. 136 k.p.a.

Ponownie prowadząc po otrzymaniu ww. wyroku postępowanie odwoławcze [...]WINB w dniu [...] r. wezwał inwestorów do przedłożenia dokumentu, który świadczyłby o posiadaniu przez nich prawa do dysponowania częścią wspólną nieruchomości na cele budowlane.

W odpowiedzi pełnomocnik inwestorów, P. M., wskazał, że z uwagi na brak stosownej uchwały złożono do Sądu Rejonowego w C. wniosek o wyrażenie zgody na dokonaną przebudowę. Załączył kopię wniosku, wnioskując o zawieszenie postępowania.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...]WINB uchylił zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w całości, a następnie, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 oraz art. 84 ust. 1 Prawa budowlanego, nałożył na J. D. i E. M. obowiązek przywrócenia ww. budynku do stanu poprzedniego poprzez wykonanie robót budowlanych, które organ II instancji wyliczył analogicznie jak uprzednio uczynił to PINB.

W uzasadnieniu [...]WINB obszernie zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego oraz przywołał wskazania i oceny zawarte w omówionym wyżej wyroku tut. Sądu z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 302/15. Po raz kolejny wskazał, że wraz ze złożonym odwołaniem skarżący przedłożyli kopię uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyjęcia Statutu Wspólnoty Mieszkaniowej podjętej przez członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] w C. Z § 1 pkt 7 tejże uchwały wynika, iż "nie stanowią nieruchomości wspólnej: wyodrębnione lokale, wraz ze stolarką wewnętrzną i zewnętrzną, ścianami wewnętrznymi, elewacją zewnętrzną (po obrysie lokalu), balkonami, wszelkie przyłącza instalacyjne do tych lokali i instalacje wewnętrzne, piwnice oraz ściany piżmie przypisane do tych lokali.". Zdaniem [...]WINB, a jak wskazał także zdaniem WSA w Gliwicach, z treści powyższej uchwały nie wynika, aby inwestorzy posiadali zgodę Wspólnoty na wykonany zakres robót.

Będąc związanym wyrokiem WSA w Gliwicach, organ wezwał na podstawie art. 50 k.p.a. inwestorów do przedłożenia stosownej zgody Wspólnoty na wykonane roboty. Jednakowoż inwestorzy nie legitymują się uchwałą, ani zgodą w innej formie, a jedynie złożyli w dniu 24 marca 2015 r. do Sądu Rejonowego w C. wniosek o wyrażenie zgody na połączenie lokali 2 i 1. Zdaniem [...]WINB nie jest to jednak wystarczające dla uznania, iż wykonane roboty można zalegalizować.

Zdaniem organu brak także podstaw do zawieszenia postępowania ze względu na toczące się postępowanie o zniesienie współwłasności. Taki pogląd wyraził Sąd w wyroku z dnia 10 stycznia 2006 r. (II SA/Po 635/04), w którym wskazano m.in., iż "okoliczność, że z wniosku (...) toczy się sprawa o zniesienie współwłasności przed Sądem Rejonowym (...) pod sygn. akt (...) nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy związany z ewentualną legalizacją samowoli budowlanej przez jednego ze współwłaścicieli na przedmiotowej nieruchomości. (...)".

[...]WINB podkreślił, że nie ma żadnych powodów, by dokonywać interpretacji przepisów w ten sposób, by dawać większą ochronę osobie naruszającej prawo, niż osobie skrzywdzonej działaniami inwestora - samowolnika. Postępowanie sądowe zainicjowane w marcu 2015 r. przez skarżących może toczyć się przed sądem powszechnym dość długo, co przy spornych interesach stron jest realne, jako że mogą one kwestionować rozstrzygnięcia dla nich niekorzystne. Tym samym nie ma powodów, by organ administracyjny miał tolerować przez ten czas stan rzeczy sprzeczny z prawem i naruszający uprawnienia konstytucyjne skrzywdzonego współwłaściciela.

Pismem z dnia 26 lutego 2016 r. J. D. i E. M., reprezentowani przez P. M., wnieśli do tut. Sądu skargę na ww. decyzję [...]WINB domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił:

naruszenie prawa procesowego poprzez wydanie skarżonej decyzji z pominięciem rozstrzygnięcia co do złożonego wniosku o zawieszenie postępowania - tj. naruszenie przepisu art 97 § 1 ust 4 k.p.a.

naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie, że skarżący działali w warunkach samowoli budowlanej podczas, gdy przed rozpoczęciem robót budowlanych będących przedmiotem sporu legitymowali się uchwałą Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] r. z dnia [...] r. w sprawie przyjęcia Statutu Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] w C. tj. naruszenie przepisu art 51 ust 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących zaakcentował m.in., że uszło uwadze [...]WINB, iż spór dotyczy niewielkich tak naprawdę działań budowlanych, a jego efektem jest zablokowanie korzystania przez skarżących z przebudowanych lokali przez cale lata. To skarżący w efekcie nie prowadzą w swoich lokalach działalności gospodarczej, a pozostali współwłaściciele korzystają ze swoich lokali bez żadnych przeszkód.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W myśl natomiast utrwalonego w tej mierze orzecznictwa wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci zawartych w wyroku wskazań co do dalszego postępowania, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 240/06. Okoliczności te w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Zaakcentowania wymaga, iż ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia – por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II FSK 209/07.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, podobnie jak orzekające w sprawie organy, związany jest ocenami i wskazaniami wyrażonymi przez tut. Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 302/15, a tym samym nie może w odmienny sposób ocenić kwestii w wyroku tym przesądzonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w obecnym składzie przyjmuje zatem w ślad za ww. wyrokiem, iż choć organ I instancji istotnie przywołał wadliwą podstawę prawną rozstrzygnięcia to jednak merytorycznie trafnie ocenił, że zobowiązani do przywrócenia stanu poprzedniego obiektu w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego nie wykazali prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez przedłożenie stosownej uchwały Wspólnoty, uchwała przez strony przedłożona nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyjęcia Statutu Wspólnoty Mieszkaniowej nie zawiera bowiem zgody na prowadzenie robót budowlanych obejmujących część wspólną obiektu. Z treści uchwały NSA z dnia 20 stycznia 2011 r. (II OPS 2/10) nie wynika zaś aby organ nadzoru budowlanego był zwolniony z konieczności badania tytułu prawnego inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W istocie zobligowany jest to uczynić albowiem dysponowanie prawem takim stanowi warunek sine qua non ewentualnej legalizacji samowolnych robót budowlanych. Czym innym jest bowiem sama możliwość skorzystania przez inwestora z uproszczonej formy wykazania swojego uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez złożenie stosownego oświadczenia, a czym innym rzeczywiste, faktyczne posiadanie przez inwestora tytułu prawnego dającego mu takie uprawnienie. Wskazana uchwała wyklucza jedynie możliwość wydania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzji, którą nałożono by na inwestora obowiązek przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale nie wyłącza możliwości badania w postępowaniu naprawczym czy inwestor posiada takie prawo.

W konsekwencji, zdaniem Sądu wyrażonym w wyroku z dnia 14 października 2015 r., skoro inwestorzy nie okazali dokumentu, który świadczyłby o posiadaniu przez nich prawa do dysponowania częścią wspólną nieruchomości na cele budowlane to pod względem meritum organ II instancji winien był zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną ocenić pozytywnie, korygując jednocześnie wskazaną przez PINB podstawę prawną. Jeśli zaś organ miał co do kwestii posiadania przez inwestorów stosownej zgody Wspólnoty wątpliwości to mógł był samodzielnie wezwać do okazania stosownej zgody bądź zlecić czynność tę organowi I instancji w drodze art. 136 k.p.a.

W efekcie kontroli wymaga obecnie czy prowadząc ponownie postępowanie odwoławcze [...]WINB dostosował się do sformułowanych w wyroku z dnia 14 października ocen i czy zrealizował sformułowane w wyroku tym wskazania, a także czy po wydaniu ww. wyroku uległy zmianie okoliczności prawne i faktyczne sprawy.

Zdaniem Sądu [...]WINB ponownie prowadząc po uprawomocnieniu się ww. wyroku postępowanie odwoławcze uwzględnił, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, sformułowane w wyroku oceny i co do zasady zrealizował wskazania. Poprawnie ocenił konieczność legitymowania się przez inwestorów prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przywołując w tej mierze stosowne orzecznictwo, a nadto w dniu [...] r. wezwał inwestorów do przedłożenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania dokumentu, który świadczyłby o posiadaniu przez nich prawa do dysponowania częścią wspólną nieruchomości na cele budowlane. Dokumentu takiego skarżący nie przedłożyli.

Pomimo powyższych uwag, akceptujących znaczną część sformułowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tez i wniosków, zaskarżona decyzja musi zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Z uwagi na zmianę stanu faktycznego sprawy jest ona bowiem przedwczesna, naruszając tym samym art. 7 i 77 k.p.a.

Wskazać w tym miejscu należy, że z udzielonej przez pełnomocnika inwestorów, P. M. odpowiedzi na wezwanie, o którym mowa powyżej, wynika, iż "... został złożony wniosek do Sądu o wyrażenie zgody na przebudowę dotyczącą wykonanych robót, polegających na przebudowie lokalu użytkowego 1 i lokalu 2 przy zmianie sposobu użytkowania części lokalu mieszkalnego 2 na lokal użytkowy ...". Jednocześnie pełnomocnik złożył wniosek o zawieszenie prowadzonego przez [...]WINB postępowania odwoławczego. Do pisma dołączył skierowane do Sądu Rejonowego w C. pismo zatytułowane "Wniosek o wyrażenie zgody na połączenie lokali", sugerujące swym tytułem inny przedmiot sprawy niż wskazany przez pełnomocnika.

W konsekwencji, rozważając zasadność wniosku o zawieszenie postępowania, organ II instancji winien był w pierwszej kolejności ustalić rzeczywisty przedmiot wszczętego przed sądem powszechnym postępowania, a dopiero po jego sprecyzowaniu zbadać czy sprawa ta stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji [...]WINB poprawnych ustaleń w omawianym zakresie nie poczynił. Z nieznanych bowiem przyczyn uznał (s. 6 uzasadnienia), iż toczące się postępowanie to postępowanie cyt. "o zniesienie współwłasności", a następnie przywołał dotyczący właśnie takiego postępowania przed sądem cywilnym wyrok sygn. akt II SA/Po 635/04. Tym samym rozważając wniosek o zawieszenie postępowania organ odniósł się do innego postępowania niż to, które jak twierdził pełnomocnik skarżących zostało przed sądem powszechnym wszczęte. Notabene Sąd zauważa w tym miejscu, iż w trakcie rozprawy w dniu 10 czerwca 2016 r. obecna pełnomocnik skarżących przedłożyła kserokopię podpisanego przez biegłego sądowego zawiadomienia o mających miejsce [...] br. oględzinach, w którym to zawiadomieniu biegły stwierdził, że sprawa dotyczy jeszcze inaczej sprecyzowanego przedmiotu, a mianowicie cyt. "wniosku J. D. o dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną".

Wątpliwości te organ winien wyjaśnić w trakcie ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego i dopiero wówczas rozważyć istnienie bądź nieistnienie przesłanki, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Jednocześnie Sąd uczula organ odwoławczy na konieczność weryfikacji i aktualizacji kręgu stron prowadzonego postępowania. Jak bowiem wynika z nadesłanego do Sądu pisma G., M. i W. K. w dniu 16 listopada 2015 r., a więc jeszcze przed wydaniem przez organ zaskarżonej decyzji, sprzedali oni posiadane udziały i nie są w konsekwencji członkami Wspólnoty.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 500,00 zł zł i wynagrodzenie pełnomocnika – 480,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a. a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015, poz. 1804).