Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 650/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 650/07

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia (...) lutego 2007 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia (...) lipca 2006 r. nr (...), którym zawieszono z urzędu prowadzone postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego oraz budynku przechowalni (...)

i tymczasowego szczelnego zbiornika na nieczystości płynne w ramach budowy nowego siedliska rolniczego na terenie działek nr ew. (...) i (...) położonych we wsi L. gm. K., o łącznej pow. (...) ha, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż W.B. w dniu 10 października 2005 r. wystąpił do Burmistrza Gminy K. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji. Podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy jest ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie bowiem z powołaną ustawą w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji innych niż inwestycje celu publicznego, zmianę zagospodarowania terenu polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z uchwałą nr (...) Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia (...) października 1972 r. o ustanowieniu statutu uzdrowiska K. przedmiotowe działki znajdują się na terenie strefy (...). Działki objęte wnioskiem nie są objęte żadnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż plan taki gminy K. z dnia (...) lipca 1985 r, stracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r. na podstawie art. 87 ust 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nowego planu miejscowego jeszcze nie sporządzono. Stosownie do art. 59 ust 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz. U Nr 167, poz. 1399, zwana dalej:

1

IV SA/Wa 650/07

ustawą o uzdrowiskach), która weszła w życie 2 października 2005 r., obszary uznane ze uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu nowej ustawy - ze wszystkimi tego konsekwencjami. Przepis art 38 ust 2 powołanej ustawy stanowi, iż gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w terminie 2 lat od dnia uzyskania statusu. Zgodnie z art. 10 ust 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego określa się m. in. obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych. Wskazany wyżej art. 38 ust 2 ustawy o uzdrowiskach jest, zdaniem organu, takim właśnie przepisem szczególnym, co oznacza konieczność zastosowania rygoru z art. 62 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennego, który to obliguje organ do zawieszenia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego.

W celu jednoznacznego wyjaśnienia powyższych okoliczności organ I instancji wystąpił o oficjalną interpretację do Ministerstwa Zdrowia oraz Ministerstwa Transportu i Budownictwa. Odpowiednio pismami z dnia 20 października 2005 r. oraz z dnia 10 listopada 2005 r. Powyższe organy potwierdziły interpretację dokonaną przez Burmistrza Gminy K.

W wyniku rozpoznania zażalenia na powyższe postanowienie, wniesionego przez W.B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymując je w mocy wskazało, iż w chwili obecnej K. posiada status uzdrowiska nadany mu na mocy art. 59 ust 1 ustawy o uzdrowiskach w związku przepisami zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wykazu miejscowości uznanych za uzdrowiska ( M.P. Nr 45, poz. 228, ze zm.). Oznacza to, iż istnieje obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania dla terenu tej gminy.

Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (...) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył W.B. wnosząc o jego uchylenie.

IV SA/Wa 650/07

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż organ I instancji niewłaściwie powołał się na przepis art. 38 ust 2 ustawy o uzdrowiskach bowiem wykładnia literalna tego przepisu odnosi się do nowych uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej, a nie dotyczy uzdrowisk już istniejących. Gmina K. uzyskała status uzdrowiska przed wejściem w życie ustawy o uzdrowiskach, tj. na mocy zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia (...) lipca 1967 r. Tymczasem art. 38 ust 2 powołanej ustawy stanowi, iż gmina uzdrowiskowa ma obowiązek sporządzenia i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie 2 lat od dnia uzyskania statusu. Niezrozumiałym jest zatem dla skarżącego, uznanie przez organy administracji, iż termin sporządzenia planu dla uzdrowiska K. obecnie biegnie. Reasumując W.B. stwierdził, że art. 38 ust 2 cytowanej ustawy nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm, zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.).

Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.

IV SA/Wa 650/07

Zaskarżone postanowienie zostało oparte na przepisie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w myśl którego "jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu". Z brzmienia przytoczonego przepisu wynika zasada stanowiąca o obowiązku obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy wydawanej wobec inwestycji usytuowanej na obszarze, w stosunku do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Obowiązek ten może powstać na podstawie przepisów szczególnych, które dla określonych terenów nakazują uchwalić plan miejscowy i z takim przypadkiem mamy do czynienia w omawianej sprawie.

Nietrafny jest zarzut skargi, że w niniejszej sprawie organy nieprawidłowo zastosowały art. 38 ust.2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399 zwaną dalej: ustawą o uzdrowiskach). Zgodnie z jego treścią gmina, która uzyskała status uzdrowiska (obszaru ochrony uzdrowiskowej) sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu. Jednocześnie należy zauważyć, że w związku z treścią art. 59 ust. 1 tej ustawy ustawodawca zrównał w obowiązkach "stare" gminy uzdrowiskowe, to jest te, które zostały uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów oraz "nowe" uzdrowiska to jest te obszary, które uzyskały taki status na podstawie ustawy o uzdrowiskach.

Pozostaje bowiem bez znaczenia, że na tzw. "stare" uzdrowiska nałożone zostały obowiązki związane z uchwaleniem nowych statutów i określono sankcje za niewypełnienie tego obowiązku. Ewentualne zatem pozbawienie statutu uzdrowiska odbywałoby się w odrębnym postępowaniu ( art. 59 ust. 2 i 3 w zw. z art. 44ust.2 ustawy o uzdrowiskach).

Stosownie zatem do treści w/w przepisów na gminie K. jako obszaru, który stał się uzdrowiskiem z chwilą wejścia w życie ustawy o uzdrowiskach spoczywa obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

IV SA/Wa 650/07

Kwestią, która wymaga wyjaśnienia jest natomiast zagadnienie czy do spraw o ustalenie warunków zabudowy ma zastosowanie art. 38 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach.

Sąd stanął na stanowisku, iż przepis art. 38 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach odnosi się także do tego rodzaju postępowań to jest dotyczących "lokalizowania" zarówno w sensie pozytywnym - m. in. obiektów lecznictwa uzdrowiskowego, obiektów służących lecznictwu uzdrowiskowemu i obsłudze pacjenta oraz turysty, jak również w sensie negatywnym, tj. zakazu np. budownictwa jednorodzinnego, uruchamiania pól biwakowych, parkingów, organizacji rajdów samochodowych czy imprez masowych, lokalizacji obiektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko, lokalizacji nowych uciążliwych obiektów budowlanych, prowadzenia działalności rolniczej, itd. Oznacza to, iż pojęcie "lokalizowania" obejmuje swoim zakresem powstawanie, jak i niedopuszczanie do rozprzestrzeniania się, nowych obiektów, działalności, innych inwestycji, o których mowa w art. 38 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach. Zatem przepis ten obejmuje swoim zakresem również postępowania w sprawach o ustalenie warunków zabudowy.

Należy bowiem zwrócić uwagę, że przepisy ustawy o uzdrowiskach ani w obecnym brzmieniu ani w poprzednio obowiązującym - nie zawierają podstawy prawnej do prowadzenia jakichkolwiek postępowań dotyczących wydzielania stref ochronnych, o których mowa w art. 38 ust. 1. A zatem skoro przepis art. 61 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 1 wskazuje, że dotychczasowe przepisy mają zastosowanie jedynie do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy o uzdrowiskach ( 2 października 2005r. ) to -a contrario -należy wskazać, że do postępowań wszczętych po tej dacie stosuje się nowe przepisy.

W świetle powyższych rozważań na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek zawieszania postępowań o ustalenie warunków zabudowy wszczętych po 2 października 2005 r, czyli po wejściu w życie ustawy o uzdrowiskach. Od tej daty bowiem - jako daty uzyskania statusu uzdrowiska w rozumieniu ustawy o uzdrowiskach - biegnie dwuletni termin dla sporządzenia i uchwalenia przez gminę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak wskazano wyżej skarżący złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy w dniu 10 października 2005 r. (po wejściu w życie ustawy o uzdrowiskach), co oznacza, iż w niniejszej sprawie Burmistrz Gminy K. prawidłowo

IV SA/Wa 650/07

zastosował obowiązek wynikający z art. 62 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W tym zakresie Sąd - w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - podzielił stanowisko reprezentowane przez NSA w wyroku z dnia 22 marca 2007r. IIOSK 1765/06.

Natomiast na marginesie niniejszych rozważań wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 61 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach a zatem zarzut skarżącego naruszenia tego przepisu (zawarty w piśmie z dnia 4 czerwca 2007r.) nie znajduje uzasadnienia.

W tym stanie rzeczy uznano, że zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji odpowiadają prawu, Sąd nie stwierdził również naruszenia prawa, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W konsekwencji skargę należało oddalić.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.