Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1486/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.), Sędziowie asesor WSA Agnieszka Wójcik,, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi S. Sp.z o.o. na uchwałę Rady W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. Stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały Rady W. 2. Zasądza na rzecz firmy S. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] lipca 1996 r. rozstrzygnięto o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu U.. Uchwałę tą zmieniono następnie uchwałami Rady Gminy W.: Nr [...] z dnia [...] października 1996 r. oraz Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach 19 września – 10 października 2003 r. Zarzut do ustaleń zawartych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu U. w W. wniosła pismem z dnia 29 października 2003 r., adresowanym do Prezydenta W. , firma S. Sp. z o.o. Zakwestionowała ona treść § 10 pkt 2 uchwały zawierającej projekt tekstu planu (zakaz realizacji nowej wolno stojącej zabudowy gospodarczej), § 10 pkt 9 (zakaz realizacji inwestycji powodujących uciążliwość dla otoczenia), § 10 pkt 14 (nakaz realizacji powiązań przyrodniczych), § 20 pkt 6 lit f (wypłycenie uzbrojenia technicznego w strefie ochrony hydrologicznej [...]), § 21 pkt 1, 2, 3, 4 (nakaz stosowania określonych materiałów budowlanych), a także zwróciła uwagę na fakt naruszenia projektowanymi ustaleniami planu praw skarżącej jako właściciela terenu, kwestionując możliwość oparcia przedstawionych zakazów i nakazów na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Uzasadniając swój tytuł prawny do złożenia zarzutu S. Sp. z o.o.

stwierdziła, iż jest właścicielem nieruchomości położonej na rogu ulic [...] i [...], składającej się z działek o nr [...] i [...] z obrębu [...], położonej na obszarze objętym projektem powołanego planu.

Zarządzeniem nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2003 r. rozpatrzono zarzut S. Sp. z o.o. wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu U. w części ów zrzut uwzględniając ( w odniesieniu do zapisanych w projekcie planu szczegółowych rozwiązań architektonicznych, stosowania określonych materiałów, czy zakazu realizacji inwestycji powodujących stałe lub okresowe uciążliwości), w pozostałej zaś części odrzucając. W szczególności nie uwzględniono zarzutu, powołując się na stanowisko społeczności lokalnej, w części dotyczącej lokalizacji stacji paliw, ze względu na konieczność: a) wyeliminowania elementów zagospodarowania terenu wprowadzających nieład przestrzenny, do których należy wolnostojąca zabudowa gospodarcza, b) określenia sposobu realizacji uzbrojenia podziemnego na terenie M., w związku z położeniem tego terenu w strefie ochrony hydrogeologicznej użytku ekologicznego [...], oraz c) utrzymania ciągu powiązań przyrodniczych wynikających z uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie ustaleń wiążących gminy w. przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), które na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia [...] marca 2002 r. o ustroju W. (Dz.U. Nr [...], poz. [...], z późn. zm.) pełnią funkcję studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. w rozumieniu przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym.

Uchwałą [...] Rady W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie rozpatrzenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu U. przez S. Sp. z o.o., podjętą na podstawie m.in. art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.) oraz uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] lipca 1996 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu U., w § 1 odrzucono w całości zarzut wniesiony do projektu powołanego planu przez S. Sp. z o.o., a dotyczący - według powołanego przepisu – zakazu lokalizacji stacji benzynowych, zakazu realizacji nowej, wolno stojącej zabudowy gospodarczej, projektowanych rozwiązań przyrodniczych, nakazu realizacji wypłyconego uzbrojenia w strefie ochrony hydrogeologicznej [...] – z powodów faktycznych i prawnych wskazanych w uzasadnieniu do uchwały.

W uzasadnieniu uchwały wskazano, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym gmina ma obowiązek dbałości o ład przestrzenny, ochronę środowiska, gospodarkę terenami oraz układ drogowy. Ponadto zgodnie z § 3 uchwały Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] lipca 1996 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu U. jako przedmiot ustaleń planu przyjęto m.in. lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i urządzenia terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, maksymalne i minimalne wskaźniki intensywności zabudowy oraz szczególne warunki zagospodarowania terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego i kulturowego. Jednym z zadań planu miejscowego jest kształtowanie ładu przestrzennego, w tym uszczegółowienie rozwiązań z zakresu zabudowy, komunikacji i inżynierii.

Teren objęty projektem planu U. to teren dawnej wsi I., w przeważającej części zainwestowany zabudową jednorodzinną położoną wśród ogrodów przydomowych. W centralnej części znajduje się użytek ekologiczny – [...]., w którego przybrzeżnych zaroślach znajdują się stanowiska lęgowe ptaków. Analiza wydanych warunków zabudowy na przestrzeni 10 lat wskazuje jednoznacznie na poszanowanie i utrwalenie istniejącego charakteru tego obszaru. Działka skarżących, położona przy ul. [...], przeznaczona w projekcie planu miejscowego pod nieuciążliwe funkcje usługowe, sąsiaduje z terenami istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Z punktu widzenia właściwego zagospodarowania przestrzennego lokalizacja stacji benzynowej nie jest możliwa ze względu na bliskość użytku ekologicznego (200 m od użytku i 100 m od granicy strefy ochrony hydrogeologicznej) oraz ze względu na wystarczające wyposażenie obszarów przyległych do objętych planem w ten rodzaj inwestycji. Inwestycja taka zaliczana jest do mogących pogorszyć stan środowiska, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. Nr 93, poz. 589, z późn. zm.) i w związku z tym dopuszczenie do realizacji takiej inwestycji na obszarze planu nie jest możliwe. Stacja benzynowa generująca ruch samochodowy przez całą dobę, na terenie bezpośrednio sąsiadującym z zabudową mieszkaniową, korzystająca z tego samego dojazdu, należy do obiektów kolidujących z podstawową funkcją terenu.

Ustalenia projektu planu wprowadzają w projektowanym zagospodarowaniu obszaru objętego planem ograniczenia mające na celu wyeliminowanie obiektów mogących wprowadzać nieład przestrzenny. Do takich obiektów należy wolno stojąca zabudowa gospodarcza, która w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 109, poz. 1156), stanowi budynki przeznaczone do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynków mieszkalnych. Zamiarem projektu planu jest realizacja zabudowy mieszczącej funkcje gospodarcze i garażowe w jednej bryle z budynkiem mieszkalnym.

Fragment terenu, stanowiącego własność S. Sp. z o.o., przeznaczony jest pod ciąg powiązań przyrodniczych w postaci szpaleru drzew. Stanowi on kontynuację ciągu prowadzonego wzdłuż projektowanego przedłużenia ul. [...] i jest zgodny z polityką przestrzenną W., zatwierdzoną uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego W. z określeniem ustaleń wiążących gminy [...] przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), które na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o ustroju miasta W. pełnią funkcję studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. w rozumieniu przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym.

Nakaz realizacji wypłaconego uzbrojenia inżynieryjnego i pozostałe warunki realizacji sieci zawarte w § 20 uchwały odnoszą się do terenów przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną i usługową ([...]), położonych w strefie ochrony hydrogeologicznej użytku ekologicznego [...] wyznaczonej na podstawie ekspertyzy hydrologiczno-przyrodniczej. Ustalony sposób realizacji sieci zabezpieczy prawidłowy przepływ wód w zlewni [...]. Teren ten, położony przy ul. [...], nie ma żadnego powiązania z nieruchomością skarżących.

Art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zapewnia prawo do zagospodarowania terenu każdemu, kto ma tytuł prawny do gruntu. Prawo to może ulec ograniczeniu przez ustawę i zasady współżycia społecznego. Ustalenia miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, które wraz z innymi przepisami prawa kształtują sposób wykonywania prawa własności, wyznaczają granice korzystania z nieruchomości i stanowią podstawę do ograniczenia swobody w wykonywaniu prawa własności (art. 140 Kc), co nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności.

Skargę na powyższą uchwałę złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie firma S. Sp. z o.o., zarzucając jej naruszenie art. 24 ust. 3 oraz art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 7, 8, 11 oraz 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 i 32 Konstytucji RP, jak również wydanie zaskarżonej uchwały bez wymaganego prawem uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz nieuzasadnione przedkładanie interesu społecznego nad interes jednostki, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz zasady przekonywania organów administracji o słuszności przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, i jednocześnie naruszenia w ten sposób konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasady równości wobec prawa. W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W obszernym uzasadnieniu, rozwijającym w istocie już podniesione zarzuty do projektu planu, stwierdzono, że S. Sp. z o.o. planuje wybudować na przedmiotowej nieruchomości ekologiczną stację paliw, myjnię samochodową, drogi dojazdowe i parkingi. Spółka od 1996 r. prowadzi postępowanie zmierzające do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji i posiada w tym zakresie wszelkie możliwe uzgodnienia. Pozytywne dla S. Sp. z o.o. decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z powodu błędów proceduralnych popełnionych przez Urząd Gminy W.. Zapisy projektu planu dla tej jednostki planistycznej, którą został objęty teren stanowiący własność S. Sp. z o.o., gdyby plan został uchwalony w proponowanym kształcie, uniemożliwiłyby realizację inwestycji Spółki. W ten sposób projekt planu narusza interes prawny firmy S. Sp. z o.o.

Niejako poza głównym nurtem zarzutów podniesiono, że przewidziany w projekcie planu (§ 10 pkt 2) zakaz realizacji nowej wolno stojącej zabudowy gospodarczej jest zapisem bardzo ograniczającym wszelką działalność inwestycyjną na terenie objętym planem. Skarżący, odwołując się do podanej w zaskarżonej uchwale definicji tego rodzaju zabudowy wskazał, że budynek gospodarczy nie zawsze oznacza zabudowę gospodarczą. Odnosząc się dalej do uzasadnienia zaskarżonej uchwały, dotyczącego § 10 pkt 9 projekt planu, skarżący podniósł, że nieruchomość S. Sp. z o.o. sąsiaduje wzdłuż ulicy [...] nie z zabudową mieszkaniową, ale z dwoma bardzo dużymi budynkami użytkowymi: budynkiem [...] oraz budynkiem firmy R.. Żadnych ogródków przydomowych tu nie ma. Oba wymienione budynki zostały zbudowane w ostatnich latach. Nieprawdą jest więc stwierdzenie o utrwalonym w ostatnim dziesięciu latach charakterze obszaru jako obszaru z zabudową jednorodzinną. Jeżeli chodzi o uzasadnienie zaskarżonej uchwały dotyczące szpaleru drzew (§ 10 pkt 14 projektu planu), to należy stwierdzić, że mylne jest twierdzenie jakoby uchwała Rady W. z dnia [...] lipca 2001 r., pełniąca funkcje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania wymuszała zapis planu dotyczący szpaleru drzew na działkach nr [...] i [...]. Po pierwsze, studium nie wymusza tego rodzaju konkretnych zapisów, a po drugie, skarżona uchwała nawet nie próbuje wskazać jakie zapisy studium obligują plan do tego rodzaju zapisów. Ten punkt projektu planu nie ma żadnego architektonicznego czy urbanistycznego uzasadnienia w odniesieniu do nieruchomości S. Sp. z o.o., w szczególności jeśli weźmie się pod uwagę nie istnienie szpalerów drzew na zabudowanych działkach sąsiednich. Zapis ten zbyt daleko ingeruje w prawo własności oraz narusza interes prawny S. Sp. z o.o. poprzez uniemożliwienie mu w pełni zagospodarowania swojej nieruchomości. Ponadto skarżona uchwała w ogóle nie odnosi się do zarzutów podniesionych w stosunku do § 21 pkt [...] projektu planu. Zapis powyższych punktów projektu planu tak daleko ingeruje w prawa właściciela, że nakazuje mu stosowanie określonych materiałów budowlanych. Nie znajduje to uzasadnienia, zwłaszcza w porównaniu z zabudową na działkach sąsiednich. Rodzaj zastosowanych materiałów budowlanych oraz szczegółowe rozwiązania architektoniczne konkretyzują się na etapie projektu budowlanego i wynikają w znacznym stopniu z funkcji inwestycji.

Rozwijając zarzuty naruszenia przez projekt planu konkretnych przepisów prawnych w skardze stwierdza się, co następuje.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – stwierdza się, że zaskarżona uchwała nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego ani uzasadnienia prawnego. Uzasadnienie uchwały jest błędne (uzasadnienie faktyczne – rodzaj zabudowy; uzasadnienie prawne – wolno stojąca zabudowa gospodarcza). Uzasadnienia prawnego co do szpaleru drzew brak. Skarżona uchwała w ogóle nie odnosi się do zarzutów podniesionych w stosunku do § 21 pkt [...] projektu planu.

W całym postępowaniu dotyczącym rozpatrywanego zarzutu chodzi o to, aby poprzez wnikliwą i obiektywną analizę argumentów wnoszącego zarzut Rada miejska dokonała ustalenia, czy naruszenie interesu prawnego wnoszącego zarzut jest konieczne, a ponadto czy nie wykracza poza ramy władztwa planistycznego gminy oraz nie narusza przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2000 r., sygn. akt IV SA 2120/99, zauważył bowiem, iż: "Celem zarzutu, o którym mowa w art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (...) jest ochrona interesu indywidualnego obywateli (jednostek organizacyjnych) w procesie planowania przestrzennego. To zaś oznacza, że rada gminy, rozpatrując zarzuty zgłoszone do projektu planu, nie może skutecznie powoływać się na interes ogólny jako podstawowe, a tym bardziej jedyne kryterium zasadności podejmowanych rozstrzygnięć."

Podejmując wątek dopuszczalności na przedmiotowym terenie lokalizacji stacji paliw skarżący wskazał, że stacje S. mają charakter ekologiczny, są bezpieczne i przyjazne dla środowiska; firma S. wybudowała już w Polsce ponad 100 stacji, które nigdy nie spowodowały skażenia środowiska. Prawdą jest, że stacje paliw są zaliczane do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Takie zaliczenie nie oznacza a priori stacji paliw za szkodzące środowisku, ale ma na celu przeprowadzenie szczególnego postępowania, mającego na celu wyeliminowanie tego rodzaju zagrożeń. Z uzasadnienia skarżonej uchwały wynika natomiast, że Rada W. bezpodstawnie przyjęła, iż stacja paliw będzie na pewno szkodzić okolicznemu środowisku. Mało tego, wykluczona została budowa wszelkich obiektów mogących powodować stałe lub okresowe uciążliwości. Ten zapis może wykluczać realizację jakiegokolwiek budynku użytkowego. W tym zakresie w skarżonej uchwale brak jakiegokolwiek uzasadnienia. Jednocześnie zauważyć należy, że istnieje zapis § [...] pkt [...] projektu planu mówiący o zakazie lokalizacji obiektów, których uciążliwość dla środowiska wykracza poza teren inwestycji. Ten zapis gwarantuje brak uciążliwości dla otoczenia lokalizowanych inwestycji.

Zupełnie niezrozumiałe i pozbawione uzasadnienia jest stwierdzenie skarżonej uchwały o wystarczającym wyposażeniu obszarów przyległych do objętych planem w ten rodzaj inwestycji. Nie wiadomo jaki teren brano pod uwagę, i jakimi kierowano się kryteriami. Nie wiadomo też jakie inwestycje brano pod uwagę, albowiem zarzut dotyczył całego § [...] pkt [...], a nie wyłącznie stacji paliw S. Sp. z o.o. W ten sposób uniemożliwia się budowę jakiegokolwiek budynku użytkowego, a nie tylko stacji paliw.

W odniesieniu do kolejnego zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – stwierdzono, powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 1999 r., sygn. akt IV SA 1530/98 (LEX nr 48219), że władztwo planistyczne gminy określone w powołanym przepisie nakłada na gminę równocześnie obowiązek – w sytuacjach konfliktowych pomiędzy interesem jednostki a interesem lokalnej społeczności – wskazania jakimi racjonalnymi przesłankami kierowała się gmina, dokonując danego wyboru w zakresie przeznaczenia terenu na określone cele.

Rozwijając kolejny zarzut, a mianowicie naruszenia skarżoną uchwałą art. 7, 8, 11, 77 i 80 K.p.a. oraz art. 2 i 32 Konstytucji RP stwierdzono m.in., że przedkładając w sposób arbitralny i jednostronny interes ogólny nad interes jednostki naruszono art. 7 K.p.a., a tym samym jedną z podstawowych zasad państwa demokratycznego, tj. zasadę równości wobec prawa wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP, w myśl którego wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Naruszenie skarżoną uchwałą art. 8 K.p.a. uzasadniono naruszeniem funkcji rozstrzygnięcia, które zdaniem skarżących – nie służyło wyrobieniu w stronie przekonania, iż jej stanowisko w sprawie zostało poważnie wzięto pod uwagę, a jeżeli zapadło dla niej rozstrzygnięcie niekorzystne, to przyczyną tego były istotne powody (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA 788/99, LEX nr 48191). Ponadto stwierdzono, że skarżona uchwała poprzez brak obiektywnego i rzetelnego wyjaśnienia przesłanek, na których oparte zostało rozstrzygnięcie o odrzuceniu zgłoszonego zarzutu, naruszyła art. 11, 77, 80 K.p.a. oraz zasadę demokratycznego państwa prawnego wyrażoną w art. 2 Konstytucji. Stwierdzono, że zgodnie z jednolitą linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie uchwały o odrzuceniu zarzutu powinno być wnikliwe i staranne. Wymaga tego konstytucyjna zasada demokratycznego państwa prawnego wyrażona w art. 2 Konstytucji RP (tak m.in. powołany wyżej wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r.).

Rozważając problem funkcji i zakresu ingerencji planu zagospodarowania przestrzennego w prawo własności skarżący zwrócili uwagę, praktycznie powtarzając wywody przedstawione w zarzucie, na przepis art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, który ich zdaniem zapewnia każdemu, kto ma tytuł prawny do gruntu, prawo swobodnego jego zagospodarowania, które może być ograniczone tylko przez ustawę i zasady współżycia społecznego. Oznacza to, że zasadą jest prawo właściciela do korzystania z gruntu będącego jego własnością (art. 140 Kc) i tym samym prawo do swobodnego jego zagospodarowania, a ograniczenia tego uprawnienia (jako wyjątek) mogą wynikać z ustaw i zasad współżycia społecznego. Teza ta, zdaniem skarżącej Spółki, wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, a w szczególności dotyczy jej wyrok TK z dnia 11 maja 1999 r., sygn. P. 9/98, bezpośrednio dotyczący bezprawnego ograniczania prawa własności i ograniczania korzystania z tego prawa. W konsekwencji stwierdzają, że cała strefa ograniczeń prawa własności należy do tzw. materii ustawowej, w związku z czym ustawodawca władzy prawodawczej w tym zakresie nie może delegować na inne organy. Skarżący uznając, że uprawnienia gminy do określenia szeregu wymogów dotyczących sposobu wykorzystania terenów objętych planem zagospodarowania przestrzennego wynikają z art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jednocześnie stwierdzili, że uprawnienia i obowiązki gminy w tej mierze muszą znajdować oparcie w ściśle wykładanych normach o charakterze ustawowym. Nie sposób w punktach wymienionego wyżej przepisu, w innych przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ani też w innych ustawach, znaleźć uprawnienia gminy do określenia sposobu realizacji funkcji przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, tak jak to uczynił projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu U. w W. Określenie przez gminę sposobów realizacji przez właściciela (...)funkcji przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w sposób wykraczający poza wymogi odnoszące się do kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, jest wkroczeniem w sposób wykonywania prawa własności nie znajdującym podstaw w żadnym przepisie ustawowym, a tym samym jest naruszeniem przez gminę prawa.

W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o oddalenie skargi stwierdzając, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest wystarczająco obszerne i zawiera odpowiedzi na wszystkie zarzuty skarżącej. W szczególności podaje podstawy faktyczne i prawne dla ograniczeń w zakresie realizacji inwestycji uciążliwych na obszarze planu i dla konieczności lokalizacji ciągu zieleni. Wskazano także podstawę dla wprowadzenia do ustaleń planu wymogów w zakresie materiałów wykończeniowych dla zabudowy (lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy, uszczegółowienie rozwiązań z zakresu zabudowy), co wynika z przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym oraz z potrzeb ładu przestrzennego w mieście. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały podano, że obowiązek zawarcia takich ustaleń w planie wynika również z uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu U., określającej zakres ustaleń planu.

Odnosząc się natomiast do zarzutu "bezprawnego naruszania prawa własności" poprzez uniemożliwienie jej realizacji stacji paliw wraz z myjnią samochodową i parkingami na terenie bezpośrednio sąsiadującym z zabudową mieszkaniową, strona przeciwna podniosła, iż wielokrotne powtarzanie tego zarzutu świadczy o niewłaściwym rozumieniu przez pełnomocnika strony skarżącej definicji prawa własności nieruchomości, bądź też o niepełnej znajomości przepisów o planowaniu przestrzennym. W szczególności pełnomocnik skarżącej Spółki błędnie powołuje się na prawo do "swobodnego" zagospodarowania nieruchomości, wywodząc z niego publiczne prawo podmiotowe każdego właściciela, każdej nieruchomości, do realizacji każdego rodzaju inwestycji, bez ograniczeń w stopniu uciążliwości. Wywód ten, nie znajdujący podstaw w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym, prowadzi go do sformułowania roszczenia wobec miasta o prawo do realizacji stacji paliw z myjnia i parkingami na terenie objętym ograniczeniami ze względu na charakter zabudowy mieszkaniowej oraz sąsiedztwo parku i użytku ekologicznego. Roszczenie to oparto wyłącznie o przepisy zawierające definicję prawa własności, z pominięciem jej istotnej części, jaką są ograniczenia w sposobie korzystania z prawa własności, wynikające z prawa powszechnie obowiązującego oraz zasad współżycia społecznego. Należy podkreślić, że ani z definicji prawa własności, ani też z przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika roszczenie właściciela nieruchomości o zamieszczenie w planie miejscowym ustaleń dopuszczających budowę stacji paliw i myjni samochodowej z parkingami. Nie jest źródłem tego roszczenia okoliczność, że właścicielem nieruchomości jest firma zajmująca się budową i prowadzeniem stacji paliw i myjni samochodowych, która nabyła tę nieruchomość w celu realizacji swych zamierzeń gospodarczych. Nabycie nieruchomości nastąpiło na ryzyko nabywcy i nie może on z faktu posiadania prawa własności działek nr [...] i [...] wywodzić żądań wobec miasta, aby w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zlokalizować w tym miejscu wnioskowany obiekt, zwłaszcza z naruszeniem funkcji terenu oraz miejscowych zasad kształtowania ładu przestrzennego.

Należy podkreślić, że obszar objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego U. w zamierzeniach władz miejskich został przeznaczony na komfortową zabudowę mieszkaniową w sąsiedztwie parku. Inni właściciele nieruchomości położonych na tym terenie mają również swoje prawa do korzystania z nieruchomości w zamierzony sposób, w tym wypadku jako nieruchomości mieszkaniowych wśród zieleni. Wyrazili oni sprzeciw wobec budowy stacji paliw poprzez wniesienie bardzo licznych pism do organu sporządzającego plan (w dokumentacji planistycznej). Funkcji mieszkaniowo-parkowej zaprzecza bowiem lokalizacja stacji paliw, myjni samochodowej i parkingów, powodująca całodobowy ruch samochodów, w tym samochodów ciężarowych i cystern z paliwem. Obiekt tego rodzaju, nawet nazwany "ekologicznym", powoduje uciążliwości dla mieszkańców oraz narusza estetykę zabudowy.

Należy również stwierdzić, że ustalenia projektu planu nie odbierają skarżącej żadnych praw nabytych, ani nie prowadzą do zajęcia nieruchomości na cele publiczne, jak również nie ograniczają możliwości zagospodarowania działki na cele usługowe. Zarzuty skarżącej sprowadzają się zatem do okoliczności, że na działkach nr [...] i [...] z obrębu [...] nie będzie mogła zrealizować planowanej przez siebie inwestycji w postaci stacji paliw z myjnią samochodową i parkingami, chociaż możliwe jest zagospodarowanie nieruchomości na usługi innego rodzaju. W niniejszej sprawie nie zachodzi zatem naruszenie interesu prawnego (brak jest przepisu prawa przyznającego skarżącej prawo do budowy stacji paliw, myjni i parkingów) lecz ingerencja w interes ekonomiczny, gdyż skarżąca nie rozważa realizacji innych usług na swej nieruchomości, które uważa zapewne w swej subiektywnej ocenie za mniej dochodowe, lub nie mieszczące się w zakresie działania firmy. Literatura i orzecznictwo w zakresie planowania przestrzennego rozróżniają wyraźnie naruszenie interesu prawnego (prawa własności) od interesu ekonomicznego (zmiany wartości nieruchomości). Ingerencja w prawo własności następuje w sytuacji, gdy plan miejscowy ustala zajęcie nieruchomości na cele publiczne lub wprowadza takie ustalenia, które powodują zmiany w dotychczasowym sposobie korzystania z nieruchomości. W niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja, w której skarżąca wybudowała stację paliw, myjnię samochodową i parking, a na skutek uchwalenia planu będzie zmuszona do zmiany sposobu korzystania z nieruchomości. W związku z tym należy stwierdzić, że ustalenia projektu planu miejscowego U. nie naruszają prawa własności skarżącej, a jedynie kształtują, zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym, sposób zagospodarowania nieruchomości. Przeznaczenie terenu pod usługi nieuciążliwe dla zabudowy mieszkaniowej pozostawia nadal duży zakres swobody w zagospodarowaniu nieruchomości i nie pozbawia jej wysokich walorów ekonomicznych.

Ponadto strona przeciwna stwierdziła, że postępowanie w sprawie sporządzenia i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest postępowaniem legislacyjnym, a nie administracyjnym i nie mają do niego zastosowania przepisy K.p.a., wobec tego pozostawia zarzuty dotyczące naruszenia tych przepisów bez komentarza, zaś zarzut sąsiedztwa dwóch budynków niemieszkalnych przy ul. [...], jako podniesiony w skardze na uchwałę w sprawie rozpatrzenia zarzutu, jest spóźniony i nie podlega rozpatrzeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na uchwałę Nr [...] Rady W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie rozpatrzenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu U. przez S. Sp. z o.o., którą w zasadzie – poza mniej istotnymi ustaleniami – odrzucono zgłoszone przez tą firmę zarzuty do powołanego projektu planu.

Rozpatrując zarzuty do planu miejscowego sąd administracyjny jest zobowiązany zbadać zarówno kwestie proceduralne – tak z urzędu (jak np. dochowanie terminu do złożenia zarzutu), jak i zgłoszone przez skarżącego, związane z naruszeniem procedury planistycznej, mogącym mieć wpływ na kwestionowane rozwiązania planistyczne, jak i materialno-prawne, związane z pojęciem interesu prawnego i jego naruszeniem. Wszystkie te kwestie mają charakter prawny, w sprawach proceduralnych oczywisty, a w kwestiach materialno-prawnych związany z odniesieniem pojęcia interesu prawnego do konkretnego przepisu prawa materialnego i odniesieniem się do jego naruszenia przez organ sporządzający plan. Przedmiot rozważań sądu administracyjnego w tym zakresie spraw nie wykracza więc poza badanie prawa – już to procesowego, proceduralnego, już to materialnego, z którego strona skarżąca wywodzi swój interes prawny, i którego naruszenie daje jej legitymację do złożenia zarzutu do projektu planu. W żadnym zaś razie sąd ten nie jest uprawniony do badania meritum rozwiązań urbanistycznych , czy – szerzej – planistycznych, przyjętych w projekcie planu miejscowego, do którego złożono zarzut. Inaczej mówiąc, sąd administracyjny rozpatrując zarzut nie jest uprawniony do wychodzenia poza sferę prawa, do decydowania o meritum rozwiązań przyjętych w projekcie planu. To nie sąd administracyjny rozstrzyga o tych kwestiach, a już w żadnym przypadku nie rozstrzyga stanowczo – i pozytywnie – o lokalizacji w tym projekcie określonych inwestycji, jak np. w rozpatrywanej sprawie – stacji paliw. Przedmiotem kognicji sądu administracyjnego nie jest ta lokalizacja, ale naruszenie konkretnych przepisów, związanych z interesem prawnym skarżącego.

Jednym z istotniejszych zarzutów strony przeciwnej, zgłoszonym co prawda dopiero w skardze, jest brak legitymacji skarżącej Spółki. Zarzut ten wymaga rozpatrzenia w pierwszej kolejności. Mianowicie, strona przeciwna sprowadza najpierw zarzuty skarżącej Spółki do roszczenia o możliwość realizacji zamierzonej inwestycji w postaci stacji paliw z myjnią samochodową i parkingami, następnie stwierdza, że brak jest przepisu prawa przyznającego skarżącej prawo do budowy tego rodzaju obiektów, by na tej podstawie w konsekwencji uznać, że skarżąca Spółka ma w rozpatrywanej sprawie wyłącznie interes ekonomiczny, związany ze zmianą wartości nieruchomości, nie zaś interes prawny, oparty na konkretnej normie prawa materialnego, którego naruszenie można wykazać. Według pełnomocnika Rady W. "...ustalenia projektu planu nie odbierają skarżącej żadnych praw nabytych, ani nie prowadzą do zajęcia nieruchomości na cele publiczne, jak również nie ograniczają możliwości zagospodarowania działki na cele usługowe." Odnosząc się do tego zarzutu trzeba wskazać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że źródłem interesu prawnego może być również prawo rzeczowe, a w szczególności przysługujące stronie prawo własności (zwłaszcza art. 140 Kc). Tego ostatniego prawa nie można sprowadzać do określonego roszczenia czy nawet wiązki uprawnień, gdyż zgodnie z poglądami przyjętymi w piśmiennictwie definicja prawa własności polegająca na wyczerpującym wyliczeniu uprawnień właściciela nie jest możliwa; w piśmiennictwie polskim przyjęto negatywną definicję własności jako najszerszej formy korzystania z rzeczy - poprzez wskazanie, że właścicielowi wolno robić z rzeczą wszystko, z wyjątkiem tego, co jest mu konkretnie zakazane (J. Ignatowicz, "Prawo rzeczowe", PWN, wyd. V, Warszawa 1994, str. 76). W świetle tych poglądów interes prawny skarżącej Spółki w rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, a podnoszone przez nią zarzuty są na tyle poważne, by wymagały uważnego i szczegółowego rozpatrzenia. Należy bowiem zauważyć, iż na działce stanowiącej własność skarżącej Spółki zlokalizowano część skrzyżowania ulic [...] oraz [...], a także skrzyżowanie ulic [...] i [...]. Z kolei z trzech stron nakazano otoczyć tą okrojoną - i tylko tą - działkę szerokimi szpalerami drzew i krzewów; wzdłuż czwartego boku działki, stanowiącego granicę z ulicą [...], przebiega istniejąca linia energetyczna 110 kV wraz z odpowiednią strefą sięgającą w głąb działki. Towarzyszy temu jednoznaczny, imienny zakaz lokalizacji na działce stacji paliw z myjnią samochodową i parkingami, a także zakaz realizacji wolno stojących obiektów usługowych, przy nakazie realizacji wypłaconych sieci infrastruktury technicznej. Pozytywnie natomiast projekt planu ustala dla tego terenu, oznaczonego na rysunku planu symbolem U, przeznaczenie pod nieuciążliwe funkcje usługowe, w tym obiekty administracyjno-biurowe, hotele oraz inne obiekty usługowe, jednakże z wyłączeniem lokalizacji obiektów mieszkaniowych, przy nakazie szczególnie starannego doboru formy architektonicznej i starannego opracowania detalu architektonicznego oraz stosowania materiałów elewacyjnych o podwyższonym standardzie (okładzina kamienna, gres w parterach oraz tynki szlachetne, a dla obiektów o funkcji handlowej – nakaz realizacji szklanych witryn z ekspozycją sprzedaży wzdłuż pierzei) – z racji wyeksponowania lokalizowanych tam obiektów w krajobrazie miasta (głównie z racji położenia przy ul. [...]), przy równoczesnym zakazie stosowania blach falistych i fałdowych jako materiałów elewacyjnych. Maksymalną wysokość zabudowy ustalono zgodnie z rysunkiem planu na poziomie 12,0 m, czyli w nawiązaniu do obiektu firmy R., położonego po przeciwnej stronie projektowanej ulicy [...].

W przedstawionej sytuacji kolejnym istotnym zarzutem podnoszonym przez skarżącą Spółkę – i oprotestowanym przez stronę przeciwną – jest zarzut zbyt głębokiego i nieuprawnionego, bo dokonywanego z naruszeniem przepisów Konstytucji RP, kodeksu cywilnego i ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ingerowania przez projekt planu w prawo własności skarżącej. Zarzut ten dotyczy dopuszczalności takiej ingerencji, jej głębokości, jak i możliwości posługiwania się w tym zakresie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Co do samej zasady należy zgodzić się ze strona przeciwną, iż zgodnie z art. 33 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ingerują w treść samego prawa własności, lecz kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Taka konstrukcja nie wyczerpuje jednak całego zagadnienia, ma też szereg implikacji, na które wskazuje się w literaturze (por. w szczególności "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz.", red. Z. Niewiadomski, C. H. Beck, Warszawa 2004, str. 54 i n., który, choć odnosi się do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jednak, wobec praktycznie tożsamego brzmienia art. 33 ustawy z 1994 r. i art. 6 ustawy z 2003 r., ma również zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.). I tak, podkreśla się, że co prawda prawo własności jest konstrukcją prawa cywilnego (prawa prywatnego, ale granice treści prawa własności w sposób istotny kształtują przepisy prawa administracyjnego. W konsekwencji prawa własności nie można zamknąć w ramach prawa cywilnego. W prawie tym jest zawarta konstrukcja wyjściowa prawa własności, natomiast jego treść jest kształtowana przez cały system prawny, w szczególności przez przepisy prawa administracyjnego. Na tym tle należy zgodzić się z wyrażonym w powołanym "Komentarzu" poglądem, że potwierdzona w ustawie wolność zagospodarowania terenu, w tym prawo do zabudowy, stanowi element prawa własności, natomiast ewentualne regulacje planistyczne, na równi z innymi regulacjami ustawowymi, stanowią ograniczenie tego prawa. Z kolei zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Z tego też głównie powodu w powołanym "Komentarzu" wyraźnie się stwierdza, iż w celu uniknięcia interpretacji, że ograniczenie prawa własności następuje poprzez plan przestrzenny jako akt prawa miejscowego, należy przyjąć, że to ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym ogranicza prawo własności, a plan jest aktem wykonującym ustawę, a także inne ustawy materialne (prawo ochrony środowiska, ochrony zabytków, przyrody i in.).

Jak wynika z przedstawionego stanowiska, powszechnie już dzisiaj podzielanego w piśmiennictwie (por. prace Z. Leońskiego i M. Szewczyka), do oddalenia zarzutu zbyt głębokiej ingerencji w prawo własności, dokonywanej miejscowym planem przestrzennym, nie wystarcza już proste przytoczenie art. 33 ustawy z 1994 r. – tym bardziej, że w rozpatrywanej sprawie nie idzie o lokalizację inwestycji celu publicznego, w przypadku której preponderancja interesu społecznego (publicznego) jest łatwiejsza do uzasadnienia, lecz o inwestycję komercyjną zamierzoną przez właściciela nieruchomości, który jako osoba prawna, mająca statutowo określone cele działania, nabył tę nieruchomość w tym właśnie określonym celu, i zamierza zrealizować tam zamierzoną inwestycję. Nie można z tego faktu, jak to robi strona przeciwna, czynić mu zarzutu, należy natomiast wnikliwie i starannie uzasadnić, że takie zamierzenie pozostaje w sprzeczności z innymi przepisami regulującymi gospodarkę przestrzenną oraz chronionymi interesami osób trzecich, a w związku z tym naruszenie interesu prawnego wnoszącego zarzut (bo ma ono jednak miejsce!) jest konieczne i nie wykracza poza ramy władztwa planistycznego gminy. Takiego dowodu, uwzględniającego przedstawione aspekty sprawy, podniesione zresztą przez pełnomocnika skarżącej, strona przeciwna w sposób przekonywujący nie przeprowadziła. Już na marginesie należy zauważyć, że organowi administracji publicznej (samorządu terytorialnego) w relacjach ze stroną nie przystoi ton triumfalizmu widoczny w odpowiedzi na skargę, choćby z racji jego założonej nadrzędności w stosunkach administracyjno-prawnych.

Projekt przedmiotowego planu został opracowany na nieaktualnym podkładzie mapowym. Być może ma to związek z blisko dziesięcioletnim okresem prac nad projektem tego planu, jednakże niezależnie od przyczyny tego stanu stało się to powodem kilku zarzutów, pozostających w łączności z tekstem planu. Tak więc nie ulega wątpliwości, że teren firmy S. pozostaje, poczynając od ulicy [...], w ciągu dwóch budynków biurowych o wysokości czterech kondygnacji ([...] i budynek [...]) oraz budynku firmy R., między tymi dwoma ostatnimi budynkami, tworzącymi na tym odcinku południową pierzeję ul. [...]. W innym przypadku nakaz szczególnie starannego doboru formy architektonicznej i starannego opracowania detalu architektonicznego oraz stosowania materiałów elewacyjnych o podwyższonym standardzie z racji eksponowanego położenia terenu w krajobrazie miasta po prostu nie miałby sensu. W związku z tym skarżący miał prawo się spodziewać, że ten oczywisty fakt zostanie uwzględniony przy ustalaniu odpowiedniego przeznaczenia terenu w projekcie planu i nie spotka się z odpowiedzią, iż jako podniesiony dopiero w skardze na uchwałę w sprawie rozpatrzenia zarzutu w tej sprawie, zgłaszany już zresztą wcześniej, jest spóźniony i nie podlega rozpatrzeniu. Dalej, żaden z tych budynków nie jest otoczony wyznaczonym pasem zieleni. Jedynie od strony ul. [...] taki pas jest przewidziany w liniach rozgraniczających tej ulicy, podobnie zresztą jak w przypadku nieruchomości firmy S.. Za tym pasem są zlokalizowane parkingi, za nimi bezpośrednio wymienione budynki biurowe, za którymi nie ma już nawet miejsca na chodnik dla pieszych, nie wspominając o pasach zieleni. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku budynku firmy R.. Tak więc jedynie w przypadku nieruchomości firmy S. przewidziano jej otoczenie z trzech stron pasami zieleni wysokiej, których szerokości nie ustalono w planie, ale która – wobec skali rysunku planu, mającej odniesienie kartometryczne - jest łatwa do ustalenia. Byłoby to zrozumiałe, gdyby na tym terenie przewidziano realizację inwestycji szkodliwej dla środowiska, lecz nie jest uzasadnione przy założonym w projekcie planu sposobie zagospodarowania tego terenu. Słusznie też obowiązek taki może być odczytywany przez skarżącego jako naruszenie zasady równości wobec prawa – tym bardziej, że nie wynika on z nakazu utrzymania ciągu powiązań przyrodniczych wynikających z uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie ustaleń wiążących gminy w. przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia [...] marca 2002 r. o ustroju miasta W. pełnią funkcję studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. w rozumieniu przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Nakaz taki nie został bowiem sformułowany w ustaleniach wiążących nr [...], dotyczących zieleni miejskiej. Jedynie w ustaleniach wiążących nr [...], dotyczących terenów wspomagających strefę przyrodniczą, wskazuje się niezbędne powiązania przyrodnicze w granicach stref zainwestowania miejskiego, mające być realizowane w zależności od warunków m.in. w formie pasa zieleni urządzonej z drzewami i krzewami o szerokości nie mniejszej niż 10 m, bądź szpalerów drzew i krzewów wzdłuż ulic. Żadne z tych ustaleń, mimo ich wyłącznie ideograficznego charakteru na odpowiednim rysunku, nie nakazuje otoczenia całej nieruchomości należącej do firmy S. Sp. z o.o. szpalerem drzew i krzewów o szerokości 10 m. W końcu należy zauważyć, że zakładany – trzeba mieć nadzieję, że tylko w momencie przystępowania do prac nad projektem planu – charakter terenu jako "terenu dawnej wsi I., w przeważającej części zainwestowanego zabudową jednorodzinną położoną wśród ogrodów przydomowych", przeznaczonego "w zamierzeniach władz miejskich na komfortową zabudowę mieszkaniową w sąsiedztwie parku" jest już od wielu lat nieaktualny, a to poprzez dopuszczenie na tym terenie w praktyce ostatnich lat zabudowy wielorodzinnej (szczególnie przy ul. [...]), a także jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej o niewiele mniejszej intensywności. O nieaktualnym charakterze projektu planu świadczą również klauzule derogacyjne (§ 37 tekstu planu), uchylające miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady W., który stracił moc obowiązująca w następstwie wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Nakaz realizacji wypłaconej infrastruktury technicznej na terenie należącym do firmy S., położonym 200 m od [...] i 100 m od zakładanej przez plan otuliny nie został należycie uzasadniony i nie zostały określone związane z nim rygory. Natomiast dyskusja nad zakazem realizacji na działkach wolnostojących budynków gospodarczych wydaje się po prostu wynikiem nieporozumienia, związanego z innym pojmowaniem przez strony tego pojęcia; w tym przypadku rację należy przyznać stronie przeciwnej, która łączy ten zakaz z towarzyszącymi budynkami gospodarczymi, mieszczącymi np. garaże, nie zaś z odrębnymi budynkami, których podstawową funkcją jest wszelka działalność gospodarcza. Jest też oczywiste, że w sprawach dotyczących ważności uchwał rad gmin dotyczących odrzucenia zarzutów do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie mają bezpośredniego zastosowania przepisy K.p.a.

Reasumując, w rozpatrywanej sprawie należało podzielić stanowisko strony skarżącej, która wskazała, że w postępowaniu dotyczącym rozpatrywanego zarzutu chodziło o to, aby poprzez wnikliwą i obiektywną analizę argumentów wnoszącego zarzut Rada W. dokonała ustalenia, czy naruszenie interesu prawnego wnoszącego zarzut jest konieczne, a ponadto czy nie wykracza poza ramy władztwa planistycznego gminy oraz nie narusza przepisów prawa. Wychodząc z tego punktu widzenia oraz uwzględniając przedstawione wyżej argumenty należało uznać, że zaskarżona uchwała Rady W., odrzucająca zrzut firmy S. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu U. w W., została podjęta z naruszeniem art. 3, art. 4 oraz art. 24 ust. 3 oraz art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.