Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 653/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235(1)
journal: Dz.U. 2016 poz 1666
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. nie stwierdził u A. K. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy, pod postacią przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki wymienionej w pozycji 19.1 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu wyjaśniono, że poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy C. w L. na podstawie anamnezy, badania ogólnego, oceny specjalistycznej - neurologicznej, ortopedycznej, charakterystyki stanowiska pracy, karty oceny narażenia zawodowego sporządzonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. w dniu [...] r. wydała orzeczenie lekarskie Nr [...]/[...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Rozpoznano wprawdzie przewlekłe zapalenie pochewki ścięgna mięśni długiego odwodziciela i krótkiego prostownika kciuka prawej i lewej ręki, ale na podstawie analizy oceny narażenia zawodowego ustalono, że wykonywane w ciągu całego okresu zatrudnienia zróżnicowane czynności zawodowe obciążały całe dłonie, a nie wybiórczo same kciuki w długich przedziałach czasowych. Biorąc natomiast pod uwagę, że dolegliwości wystąpiły w ostatnich latach z nasileniem od 2012 r. i utrzymywały się, mimo zaprzestania pracy, nie uznano zawodowej etiologii schorzenia.

Na skutek wniosku A. K. o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę odwoławczą II stopnia, Instytut Medycyny Pracy w Ł. po przeprowadzeniu badań lekarskich orzeczeniu lekarskim z dniu [...] r., nr [...] stwierdził, że brak jest podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby układu ruchu, spowodowanej sposobem wykonywania pracy. Rozpoznał natomiast obustronne zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe stawów promieniowo- nadgarstkowych ze zwężeniem szpary stawu promieniowo-łódeczkowatego i dużymi zmianami wytwórczo-zwyrodnieniowymi okolicy promiennej kości łódeczkowej oraz zapalenie pierwszego przedziału prostowników w obrębie obu nadgarstków. Podobnie jak jednostka orzecznicza I stopnia uznał, że czynności wykonywane przez A. K. w trakcie pracy miały charakter dynamiczny, zróżnicowany, wymagały zaangażowania wielu grup mięśniowych, nie stwarzały ryzyka wywołania przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki. A. K. w dniu [...] r. złożyła pismo z uwagami do prowadzonego postępowania. Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] r. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Na skutek odwołania od tej decyzji Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ I instancji stosując się do zaleceń organu odwoławczego ustalił strony postępowania i pismem z dnia [...] r. zawiadomił wszystkie istniejące zakłady pracy, w którym pracowała A. K., o toczącym się postępowaniu w sprawie choroby zawodowej. W piśmie z dnia [...]. wniesionym po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym A. K. nie zgodziła się z dokonaną oceną narażenia zawodowego na stanowiskach pracy z okresu zatrudnienia w latach 1990-2008. Wskazała, że przyczyną powstania schorzenia dłoni był sposób wykonywania pracy podczas zatrudnienia w Gospodarstwie Pomocniczym przy Zespole Szkół w Ż. na stanowisku pracownika szklarni i na stanowisku pomocy kuchennej. Organ I instancji ponownie dokonał oceny narażenia zawodowego w istniejących zakładach pracy, przesłuchał świadków oraz A. K.. Po analizie zebranego materiału dowodowego zwrócił się pismem z dnia [...] r. do jednostek orzeczniczych I i II stopnia z prośbą o zajęcie stanowiska dotyczące tego, czy sposób wykonywania pracy w 18 letnim okresie zatrudnienia na stanowiskach pomocnika szklarni i pomocy kuchennej mógł mieć wpływ na powstanie rozpoznanego przez obie jednostki orzecznicze schorzenia. W odpowiedzi Poradnia Chorób Zawodowych W. w L. w piśmie z dnia [...] r. poinformowała, że po zapoznaniu się z pismem A. K. z dnia [...] r. oraz protokołami przesłuchań świadków utrzymuje w mocy wydane w dniu [...] r. orzeczenie lekarskie. Stwierdziła, że praca wykonywana w latach: 1990-2000 na stanowisku pracownika szklarni i w latach 2000-2008 na stanowisku pomocy kuchennej w Zespole Szkól w Ż. , nie może być rozpatrywana jako wynik narażenia zawodowego rozpoznanego w 2014 r. zespołu Q. . Wskazała, że przewlekłe choroby narządu ruchu, wywołane sposobem wykonywania pracy, zgodnie z obowiązującymi przepisami mogą być rozpatrywane jako wynik narażenia zawodowego, o ile powstają w okresie pracy zawodowej i do roku od zakończenia pracy w tym narażeniu. Zgodnie z tym, co wcześniej ustalono i zamieszczono w uzasadnieniu cytowanego wyżej orzeczenia, nasilone i udokumentowane pierwsze dolegliwości nadgarstków pojawiły się w roku 2012. W latach 2008-2012 A. K. pracowała jako kucharz barman, wykonując czynności zróżnicowane, wymagające zaangażowania wielu grup mięśniowych, natomiast nie stwarzających ryzyka wywołania wybiórczo - przewlekłego zapalenia ścięgien prostowników kciuków w obrębie nadgarstków. Instytut Medycyny Pracy w Ł. w odpowiedzi na pismo organu I instancji z dnia [...] r., w piśmie z dnia [...] r. wyjaśnił, że analiza dokumentacji załączonej do w/w pisma nie dostarcza danych mogących wpłynąć na treść wydanego przez Instytut orzeczenia lekarskiego. Ponowna szczegółowa analiza procesu diagnostyczno-orzeczniczego, w tym wyniku konsultacji ortopedycznej przeprowadzonej podczas hospitalizacji A. K. na Oddziale Chorób Zawodowych I. wykazały, że proces diagnostyczny został wykonany zgodnie z zasadami przyjętymi w orzecznictwie o chorobach zawodowych. Instytut orzekł, że nie ma żadnych merytorycznych podstaw do weryfikacji jego orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W dniu [...] r. A. K. złożyła pismo z prośbą o uwzględnienie faktu, że na dolegliwości nadgarstków była leczona w Poradni Rodzinnej w Ż. od roku 1992 i załączyła kserokopię dokumentacji medycznej. Organ I instancji ponownie zwrócił się do jednostek orzeczniczych o zajęcie stanowiska w powyższej sprawie. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy C. w L. w piśmie z dnia [...] r. oraz Klinika Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego Instytutu Medycyny Pracy w Ł. w piśmie z dnia [...] r. po ponownym rozpatrzeniu orzekły, że nie ma żadnych merytorycznych podstaw do weryfikacji wydanych wcześniej orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (tj. orzeczenia W. w L. z dnia [...] r. i I. w Ł. z dnia [...] r.). Stosownie do unormowania § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Inspektor Sanitarny wydając decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich, lekarzy uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Orzeczenie lekarskie dotyczące choroby zawodowej ma bowiem charakter kwalifikowanej opinii biegłego i stanowi zasadniczy dowód w sprawie, bez którego organ administracji sanitarnej nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się w wykazie chorób zawodowych. Z orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r., Nr [...] wynika, że braku jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u A. K.. Potwierdza to opinia wystawiona po dwukrotnej konsultacji przez Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. N. K. C. Z. i T. w Ł. oraz orzeczenie lekarskie z dnia [...]., opinia z dnia [...] r. z dnia [...] r. oraz oceny narażenia zawodowego.

Odwołanie od decyzji wniosła A. K.. Stwierdziła, że odczuwany przez nią ból nadgarstków jest wynikiem wykonywanej przez nią przez 30 lat pracy. Przez cały ten okres choroba nadgarstków postępowała. Ilość przepracowanych lat ma znaczenie dla stanu jej nadgarstków. Odczuwany przez nią obecnie ból nadgarstków nie może być usunięty w wyniku zabiegu operacyjnego, co potwierdziły konsultacje z lekarzami specjalistami. Z tych powodów nie może się zgodzić z merytoryczną ocenę zawartą w orzeczeniach dotyczących charakteru jej schorzenia.

Decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, że organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę wypełnił zalecenia zawarte w decyzji z dnia [...] r. Stwierdził, że organ I instancji działał zgodnie z zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego art. 7, art. 8 oraz art.77 i art. 80 k.p.a. Działał też zgodnie z zapisem § 8 rozporządzenia o chorobach zawodowych, który stanowi, że organ inspekcji sanitarnej wydaje decyzję nie tylko na podstawie informacji i ustaleń zawartych w karcie oceny narażenia zawodowego, ale również danych zawartych w orzeczeniu lekarskim. Dlatego istotnym jest oparcie rozstrzygnięcia o niebudzące wątpliwości stanowiska jednostek orzeczniczych. Z uwagi na fakt, że w niniejszym postępowaniu stanowiska jednostek orzeczniczych były tożsame organ I instancji oparł o nie swoje rozstrzygnięcie. Orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów, co dotyczy niniejszej sprawy. Podkreślono, że choroba zawodowa ma miejsce wówczas, gdy wystąpi związek przyczynowo-skutkowy między zdiagnozowaną chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych, a narażeniem zawodowym, czyli występowaniem szkodliwych dla zdrowia czynników w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Tym samym brak potwierdzenia przez medyczne jednostki orzecznicze I i II stopnia narażenia zawodowego w środowisku pracy A. K., przy uwzględnieniu zdiagnozowanej jednostki chorobowej wskazanej w wykazie chorób zawodowych, w pełni uzasadnia brak stwierdzenia choroby zawodowej. Mając na uwadze powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji uznano za zasadne.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A. K.. Zakwestionowała w niej wyniki badań Instytutu Medycyny Pracy w Ł. stwierdzając, że każda czynność wykonywana przez nią dłonią w trakcie jej wszystkich lat pracy pogłębiała stan chorobowy, czego nie uwzględniono w toku procesu diagnostycznego. Dlatego też skarżąca uznała, że proces diagnostyczny przeprowadzony był tendencyjnie. W związku z tym wniosła o dokładną analizę jej sytuacji i uwzględnienie tego, że jej stan zdrowia się nie polepsza, ma chore nadgarstki a lekarze nie rokują poprawy nawet po długotrwałym leczeniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie i odniesieniu się do zarzutów skargi wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Na wstępie mając na uwadze to, że skarżąca neguje prawidłowość oceny jej stanu zdrowia i w związku tym w skardze wnosi o jego ponowną ocenę wyjaśnić należy, iż stosownie do unormowania art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia [...] r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§1). Przy czym kontrola ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem (§2). W rozumieniu tych przepisów, sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia czy uchwały) z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd może więc dokonywać tylko takich ustaleń faktycznych, które są niezbędne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Nie może natomiast dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym aktem. Takie działanie oznaczałoby w istocie przejęcie od organu administracyjnego obowiązku rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co byłoby niezgodne z konstytucyjnym wzorcem sądowej kontroli administracji (art. 184 Konstytucji RP). To na organach prowadzących postępowanie ciąży obowiązek zgromadzenia i oceny całego materiału dowodowego. Wyjątkiem od tej zasady jest art. 106 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Nie ma on jednak w sprawie zastosowania. Nie stosuje się go bowiem w celu ponownego ustalenia stanu faktycznego bądź uzupełnienia ustaleń faktycznych organu administracji. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 §1 k.p.a. oraz w zw. z art. 138 §2 k.p.a. i art. 136 § 1 k.p.a. ustalenie stanu faktycznego sprawy jest domeną postępowania administracyjnego. W świetle natomiast unormowania § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 1367) żądanie skarżącej dokonanie oceny jej stanu zdrowia w toku postępowania sądowego sprowadzałoby się w istocie do ponownego ustalenia stanu faktycznego kontrolowanej sprawy administracyjnej. Zatem w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie ma podstaw do przeprowadzenia oceny stanu zdrowia skarżącej.

Materialnoprawną podstawą decyzji organu pierwszej, jak i drugiej instancji jest art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 1666 ze zm.) stanowiący, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O zaliczeniu konkretnego schorzenia do kategorii chorób zawodowych decyduje więc zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie bezspornie lub z wysokim stopniem prawdopodobieństwa, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych rozpoznanie chorób zawodowych, a w tym i ustalanie istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zdiagnozowanym schorzeniem a wykonywaną pracą w narażeniu zawodowym, który w świetle art. 2351 k.p. stanowi warunek uznania danego schorzenia za chorobę zawodową, należy do właściwych jednostek organizacyjnych służby zdrowia. Jak stanowi zaś § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej, albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje się natomiast w oparciu o wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentację medyczną pracownika lub byłego pracownika, dokumentację przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych wymienia też w § 6 ust. 2 czynniki, które lekarz orzecznik winien uwzględnić przy dokonywaniu oceny narażenia zawodowego. Postępowanie administracyjne dotyczące zaliczenia konkretnej choroby do kategorii chorób zawodowych charakteryzuje się więc istotną specyfiką w zakresie postępowania dowodowego. Z § 8 ust. 1 wynika bowiem, że organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim i nie są uprawnione do samodzielnej oceny zebranej w sprawie dokumentacji medycznej. Równocześnie brak jest możliwości powołania biegłego w toku postępowania administracyjnego dotyczącego chorób zawodowych. Zatem zaliczenie konkretnej choroby do kategorii chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia dokonuje się na podstawie orzeczenia lekarskiego. Tym samym decyzja organów administracji sanitarnej o zaliczeniu, bądź nie, choroby do chorób zawodowych ma charakter związany. Rozstrzygnięcie jej zależne jest bowiem od oceny wynikającej z orzeczenia lekarskiego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego organy sanitarne uzyskały orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno – Leczniczego w L. Nr [...]/2015, orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy im. P. Nr [...] (wydane na skutek odwołania skarżącej od orzeczenia Nr [...]/[...]), pismo z dnia [...] r. Instytutu Medycyny Pracy i. , w którym jednostka orzecznicza podtrzymuje swoją ocenę zawartą w orzeczeniu Nr [...] (po analizie dodatkowych dowodów w postaci pisma skarżącej z dnia [...] r. oraz protokołów przesłuchania świadków R. K., T. J. oraz A. K. z dnia [...] r.), pismo z dnia [...] r. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy C. w L., w którym ośrodek medyczny podtrzymuje swoją ocenę zawartą w orzeczeniu Nr [...]/[...] (po analizie pisma skarżącej z dnia [...] r. oraz protokołów przesłuchania świadków R. K., T. J. oraz A. K. z dnia [...] r.), pismo z dnia [...] r. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy C. w L., w którym jednostka orzecznicza stwierdza brak podstaw do zmiany orzeczenia Nr [...]/2015 po analizie przesłanej dokumentacji lekarskiej przebiegu leczenia skarżącej w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Ż. oraz pismo z dnia [...] r. pochodzące z Instytutu Medycyny Pracy i. , wydane na skutek analizy tej samej dokumentacji, w którym stwierdzono brak podstaw do zmiany orzeczenia Nr [...] Zarówno z wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich jak i pism pochodzących od jednostek orzeczniczych obu stopni, a dotyczących oceny nowych dowodów dotyczących choroby skarżącej jednoznacznie wynika, że zdiagnozowaną u skarżącej chorobę nie można zaliczyć do choroby zawodowej wymienionej pod pozycją [...] pkt 1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Analiza zaś treści orzeczeń jednostek orzeczniczych obu stopni oraz pochodzących później od nich pism wskazuje, że swoje orzeczenia oparły na podstawie anamnezy, badania ogólnego, oceny specjalistycznej – neurologicznej, oceny ortopedycznej, charakterystyki stanowiska pracy, kartach oceny narażenia zawodowego (z dnia [...] r., [...] r. oraz z dnia [...] r.), dokumentacji leczniczej (w tym pochodzącej z Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Ż. ), wynikach badań, w tym badań KT nadgarstka oraz protokołach przesłuchania świadków. Należy przy tym dodać, że karty oceny narażenia zawodowego sporządzone zostały na formularzu określonym w załączniku nr [...] do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 1379) a ich treść dowodzi, iż oceny tam zawarte dokonano z uwzględnieniem czynnika wymienionego w § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych (sposobu wykonywania pracy). Zatem orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy C. w L. jak i Instytutu Medycyny Pracy i. wydane zostały na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, czyli w oparciu o analizę całokształtu materiału dowodowego zgromadzenia którego wymaga § 6 ust. 1 przed wydaniem orzeczenia przez jednostkę orzeczniczą. Uwzględniając powyższe okoliczności uznać należy, że w świetle unormowania § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia organy administracji obu instancji przed wydaniem decyzji dysponowały wymaganym tym przepisem materiałem dowodowym niezbędnym dla podjęcia rozstrzygnięcia (orzeczeniami lekarskimi jednostek orzeczniczych obu stopni oraz uzupełniającymi je pismami zawierającymi ocenę dodatkowego materiału dowodowego zgromadzonego po wydaniu orzeczeń). Organy administracji w sposób wyczerpujący zebrały więc materiał dowodowy. Nie można zatem stwierdzić, że postępowanie dowodowe przeprowadzono w niniejszej sprawie z naruszeniem § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a tym samym i z naruszeniem art. 7 k.p.a. oraz art. 77§1 k.p.a. Natomiast oparcie decyzji organów administracji obu instancji na orzeczeniach jednostek orzeczniczych obu stopni decyduje o tym, że obie decyzje wydane zostały po analizie całokształtu materiału dowodowego zgromadzone w niniejszej sprawie i niezbędnego do wydania decyzji, czyli stosownie do wymogu art. 80 k.p.a. Skoro zaś oba orzeczenia lekarskie wykluczyły możliwość powstania choroby skarżącej w związku z wykonywaną przez nią pracą i oparte zostały na analizie całokształtu zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym spełniającego wymogi formalne (karta narażenia), organy administracji sanitarnej obu instancji prawidłowo uznały, że zdiagnozowane u skarżącej schorzenie nie może być zaliczone do choroby zawodowej wymienionej w pozycji 19.1 wykazu chorób zawodowych. Tym samym zgodnie z art. 2351 k.p. zdiagnozowana u skarżącej choroba nie jest chorobą zawodową.

Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) oddalił skargę.