Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 108/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6d ust.1, art. 6e ust. 1, 3, art. 38 ust.2 pkt 4
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi K. P. na rozkaz personalny P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko oddala skargę.


UZASADNIENIE

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne.

Rozkazem personalnym z dnia [...].02.2011 r. Nr [...]Komendant Miejski Policji w B., działając na podstawie art. 6d ust. 1 oraz art. 6e ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) odwołał podinsp. K. P. ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji III w B. i z dniem [...].02.2011 r. przeniósł go do swojej dyspozycji.

W dniu [...].07.2011 r. wszczęto postępowanie administracyjne oraz zaproponowano podinsp. K. P. najwyższe wolne stanowiska służbowe, w tym m.in. dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztab Policji KMP w B. w 8 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,85 kwoty bazowej, co wynosi 2820 zł miesięcznie. W związku z tym, iż ww. nie zapoznał się

z materiałem zgromadzonym w sprawie, pismem z dnia [...].08.2011 r. poinformowano go o zamiarze mianowania na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztab Policji KMP w B. W dniu [...].09.2011 r. do Wydziału Prezydialnego, Kadr i Doskonalenia Zawodowego KMP w B. wpłynęło pismo ww. funkcjonariusza wraz z wnioskiem dowodowym o dopuszczenie dowodu z książki etatowej KMP w B., celem wyjaśnienia, jakie ruchy kadrowe na stanowiskach oficerskich w grupach zaszeregowania wyższych od 8 miały miejsce w okresie od [...].02.2011 r. do [...].09.2011 r., a nadto o wskazanie jakie ruchy kadrowe są przewidywane w ciągu kolejnych 3 miesięcy. Postanowieniem z dnia [...].09.2011 r. Komendant Miejski Policji w B. nie uwzględnił żądania podinsp. P.

Rozkazem personalnym z dnia [...].09.2011 r. nr [...]Komendant Miejski Policji w B. z dniem [...].10.2011 r. mianował ww. na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztab Policji Komendy Miejskiej Policji w B. z uposażeniem w 8 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,85 kwoty bazowej,

co wynosi 2.820 zł miesięcznie i dodatkiem służbowym w kwocie 900 zł miesięcznie. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że na dzień wydania rozkazu personalnego nr [...]oraz w okresie pozostawania do dyspozycji przełożonego K. P. zaliczony był do 11 grupy zaszeregowania, z mnożnikiem 2,60 kwoty bazowej, tj. 3.960 zł miesięcznie

i dodatkiem funkcyjnym w kwocie 1400 zł miesięcznie. Przed powołaniem na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji III w B. K. P. pełnił służbę na stanowisku Naczelnika Sekcji Prewencji Komisariatu Policji I w B.

Komendant wyjaśnił, że podstawą takiego rozstrzygnięcia była analiza sytuacji kadrowej na dzień wszczęcia postępowania administracyjnego, tj. [...].07.2011 r. oraz uwzględnienie posiadanego wykształcenia cywilnego i resortowego, staż i przebieg dotychczasowej służby funkcjonariusza. Organ podkreślił, że zaproponowane stanowisko dyżurnego jest jedynym, najwyższym stanowiskiem ze stopniem etatowym oficera (nadkomisarza) i najbardziej zbliżonym do posiadanych przez ww. funkcjonariusza kwalifikacji. Komendant podniósł również, że przepisy ustawy o Policji dotyczące powołania i odwołania ze stanowisk komendantów są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów Rozdziału 5 ustawy o Policji, albowiem odwołani zostają w dalszym ciągu w służbie. Z powyższego, zdaniem organu wynika, że do podinsp. K. P., odwołanego ze stanowiska służbowego nie mają zastosowania zasady określone w art. 38 ustawy o Policji, a tym samym nie może mieć zastosowania art. 103 ww. ustawy, gdyż reguluje on kwestie uposażenia policjantów przeniesionych, a nie odwołanych, na niższe stanowisko służbowe.

Ponadto organ wyjaśnił, że wskutek zmiany przepisów dotyczących stawek uposażenia zasadniczego oraz odpowiadającym im mnożników kwot bazowych dla poszczególnych stanowisk w Policji parametry uposażenia na stanowisku naczelnika (obecnie wydziału, co wynika ze zmian organizacyjnych zaistniałych w 2009 r.) przedstawiają się następująco: 9 grupa uposażenia zasadniczego, mnożnik 2,15 kwoty bazowej, co wynosi 3280 zł miesięcznie. Wysokość dodatku funkcyjnego policjantów zajmujących stanowisko naczelnika Wydziału Prewencji w komisariatach Policji podległych KMP w B. wynosi obecnie 850 zł miesięcznie.

Od powyższego rozkazu personalnego K. P. reprezentowany przez adwokata, złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji

w B., zarzucając fakt mianowania na stanowisko niższe niż te, które zajmował przed powołaniem na Komendanta Komisariatu Policji III w B. oraz błędne przeprowadzenie postępowania dowodowego.

Po rozpoznaniu odwołania, rozkazem personalnym z dnia [...].12.2011 r.

nr [...] P. Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał

w mocy rozstrzygnięcie Komendanta Miejskiego Policji w B.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że jedynym przepisem , który odnosi się do materialnoprawnych podstaw odwołania ze stanowiska jest art. 6e

ust. 1 cyt. ustawy o Policji, zgodnie z którym odwołać ze stanowisk określonych

w art. 6b-6d można w każdym czasie. Organ wskazał także, że art. 6e ust. 3 jest jedynym przepisem regulującym kwestię związaną z przeniesieniem do dyspozycji funkcjonariuszy odwołanych z pełnienia funkcji w randze komendanta miejskiego Policji. P. Komendant Wojewódzki Policji zaznaczył przy tym, że K. P. nie wniósł odwołania od rozkazu personalnego odwołującego go ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji III w B.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo NSA stwierdził, że do odwołanych funkcjonariuszy nie ma zastosowania art. 38 ustawy o Policji. Podniósł , podobnie jak organ pierwszej instancji, że przepisy ustawy o Policji dotyczące powołania na stanowiska komendantów Policji i odwołania od tych stanowisk są przepisami szczególnymi

w stosunku do przepisów Rozdziału 5 ww. ustawy. Podkreślił również, że organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący wykazać w uzasadnieniu decyzji, z jakich przyczyn mianował odwołanego policjanta na niższe niż dotychczas stanowisko oraz wykazać, ze nie było możliwości organizacyjnych umożliwiających kontynuację służby na stanowisko równorzędne z dotychczasowym.

Poza tym P. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że nie znajdują uzasadnienia zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczące przeprowadzonego postępowania dowodowego. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji słusznie przyjął, iż książka etatowa jest prowadzona przez komórkę kadrową na jej wewnętrzne potrzeby poprzez bieżące nanoszenie zmian i nie jest ona dokumentem umożliwiającym odtworzenie ruchów kadrowych. Źródłem wiedzy w zakresie powołania czy mianowania na stanowiska służbowe dla Komendanta Miejskiego Policji w B. są rozkazy personalne, które z uwagi na ochronę danych osobowych funkcjonariuszy nie mogą być dowodem w sprawie. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że przedstawienie ruchów kadrowych w okresie od [...].02. 2011r., tj. od dnia przeniesienia Skarżącego do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w B. nie miało znaczenia dla wydania decyzji

o mianowaniu funkcjonariusza na konkretne stanowisko służbowe. Komendant podniósł również, że w dniu [...].08.2011 r. Skarżący otrzymał pismo z propozycją najwyższych stanowisk służbowych w KMP w B. na dzień [...].07.2011 r., tj. wszczęcia postępowania administracyjnego. Wskazał także, że podinsp. K. P. posiadał wiedzę na temat prowadzonych konkursów na stanowiska kierownicze (przystąpił do konkursu na stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w H. i znalazł się w rezerwie kadrowej Komendy Wojewódzkiej Policji w B.). Organ odwoławczy zaznaczył jednak,

że w przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie mają ruchy kadrowe, w których właściwym przełożonym jest Komendant Miejski Policji w B. oraz, że

w okresie od [...].02.2011 r. obsadzono wakujące stanowiska kierownicze

w Komendzie Miejskiej Policji w B. P. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił również, że na stanowisko naczelnika wydziału w jednostce

w randze komendy miejskiej Policji nie przeprowadza się postępowań kwalifikacyjnych, a o wyborze decydują przede wszystkim warunki zawarte

w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19.06.2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz.U. z 2007 r.

Nr 123 poz. 857).

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik K. P złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie o uchylenie rozkazu personalnego P. Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...].12.2011 r. i poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...]z dnia [...].09.2011 r.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa,

w tym:

1) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wobec braku uzasadnienia faktycznego zaskarżonej

decyzji w zakresie nieustosunkowania się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów sformułowanych przez stronę w odwołaniu (stwierdzenie, iż rozkaz personalny jest decyzją, którą wydano w oparciu o rzetelnie przeprowadzone postępowanie administracyjne należy oceniać co najmniej jako niewystarczające), co w konsekwencji uniemożliwia sądową kontrolę prawidłowości i legalności decyzji.

2) art. 107 § 3 k.p.a. wobec braku uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji-uznanie przez organ II instancji, iż rozkaz personalny jest decyzją, w której odzwierciedlenie znalazły (...) obowiązujące w tej materii przepisy prawa nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji określonych przez ustawodawcę.

3) art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji wobec nierozważenia, czy wobec podinsp. K. P. została spełniona przesłanka braku możliwości mianowania na inne stanowisko służbowe równorzędne do stanowiska zajmowanego przed powołaniem tj. naczelnika Sekcji Prewencji Komisariatu Policji I w B., w tym nieprzeprowadzenia przez organ II instancji-mimo wskazywanych w odwołaniu zarzutów-dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów.

4) art. 7 k.p.a. wobec nieuprawnionego odstąpienia od porównania równorzędności stanowiska, na które został mianowany podinsp. K. P. ze stanowiskiem jakie zajmował przed powołaniem.

5) art. 107 § 3 k.p.a. wobec niewykazanie, iż stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztabu Policji KMP w B. zaszeregowane w 8 grupie uposażenia zasadniczego, na które mianowano odwołującego się jest równorzędne ostatnio zajmowanemu (przed powołaniem) stanowisku z mianowania-naczelnika Sekcji Prewencji Komisariatu Policji I w B.

6) art. 140 w zw. z art. 108 § 1 k.pa. wobec nierozpoznania podniesionego

w odwołaniu zarzutu dotyczącego nadania decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo niewykazanie przesłanki "niezbędności" ze względu na interes społeczny.

W uzasadnieniu pełnomocnik podniosła, że organ drugiej instancji dokonał błędnej wykładni art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Zdaniem strony skarżącej

z ww. przepisu a contrario wynika gwarancja mianowania funkcjonariusza na stanowisko równorzędne stanowisku zajmowanemu przed powołaniem. Pełnomocnik wskazała, że wobec braku uregulowań przedmiotowych kwestii do mianowania odwołanego policjanta należy stosować zasady ogólne wyrażone w art. 32 i 38 ustawy o Policji. Autor skargi zarzucił, że organ drugiej instancji nie wyjaśnił, czy stanowisko na które mianowano podinsp. K. P. jest równorzędne ostatnio zajmowanemu stanowisku z mianowania. Także organ pierwszej instancji, zdaniem strony skarżącej, przyjął błędne założenia i kryteria wyboru stanowiska służbowego, w efekcie czego Skarżący został mianowany na niższe stanowisko służbowe.

Ponadto pełnomocnik zarzuciła, że organ drugiej instancji nie przeprowadził dodatkowego postępowania w celu uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie.

W aktach sprawy nadal nie ma dowodów potwierdzających wykonania czynności postępowania w postaci sprawdzenia rozkazów personalnych Komendanta KMP

w B. Zdaniem pełnomocnika, informacje o ruchach kadrowych w KMP

w okresie pozostawania podinsp. K. P. do dyspozycji komendanta mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Poza tym strona skarżąca podniosła, że organ drugiej instancji nie rozpoznał zarzutu nieuprawnionego nadania decyzji przez organ pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ pierwszej instancji nie wykazał na czym polegała przesłanka "niezbędności", o której mowa w art. 108 § 1 k.pa.

W odpowiedzi na skargę P. Komendant Wojewódzki Policji

w B. wniósł o jej oddalenie.

Podczas rozprawy w dniu 19.04.2012 r. pełnomocnik organu złożył do akt wykaz wolnych wakatów za okres od [...].02.2011 r. do [...].09.2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa

i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze.

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby zarówno rozkaz personalny

P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...]z dnia [...].12.2011 r., jak i poprzedzający jego wydanie rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...].09.2011 r. zostały wydane

z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego.

Istota niniejszej sprawy sprowadza się przede wszystkim do rozstrzygnięcia, czy i jakie uprawnienia związane z zajmowanym stanowiskiem i uposażeniem zachowuje funkcjonariusz Policji odwołany ze stanowiska komendanta komisariatu Policji.

Zgodnie z art. 6e ust. 1 w związku z art. 6d ust. 1 cyt. ustawy o Policji funkcjonariusza zajmującego stanowisko komendanta komisariatu Policji można odwołać w każdym czasie. Zgodnie z art. 6e ust. 3 w związku z art. 6d ust. 1 tej ustawy policjant odwołany ze stanowiska komendanta komisariatu Policji przenoszony jest do dyspozycji komendanta powiatowego (miejskiego) Policji i przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Komendant powiatowy (miejski) Policji zgodnie ze swoimi uprawnieniami mianuje policjanta odwołanego ze stanowiska komendanta komisariatu Policji, który pozostawał w jego dyspozycji, na nowe stanowisko służbowe. Wskazany przepis nie określa precyzyjnie warunków, jakim powinno odpowiadać to stanowisko służbowe, a więc czy to ma być to samo stanowisko służbowe, jakie zajmował funkcjonariusz przed powołaniem czy też wyższe, równorzędne bądź niższe. Obowiązująca przez okres 6 miesięcy od daty odwołania ochrona wartości uposażenia jest zasadniczym przewidzianym w ustawie przywilejem przysługującym osobom odwołanym z funkcji komendanta.

Należy też podkreślić, że brzmienie przepisu art. 6e ust. 1 ustawy o Policji wskazuje, że odwołanie policjanta ze stanowiska zajmowanego na podstawie powołania cechuje się uznaniowością organu i nie ma przy tym wymogu, aby istniały ku temu jakieś szczególne przesłanki czy powody do odwołania. Wynika to z braku ustanowienia w tym przepisie konkretnych kryteriów uzasadniających odwołanie komendanta powiatowego (miejskiego) Policji ze stanowiska przez komendanta wojewódzkiego Policji. Stosunek służbowy policjanta z powołania ma charakter organizacyjny i nie korzysta ze szczególnej ochrony prawnej, charakterystycznej dla mianowania, którego rozwiązanie możliwe jest tylko w przypadkach określonych w ustawie. Brak tej ochrony wynika z istoty samego powołania. Powołanie następuje w celu realizacji określonych zadań i wiąże się zwykle ze sprawowaniem odpowiedzialnych funkcji kierowniczych, a gwarancją realizacji tych funkcji jest pełna przydatność określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym. Powyższy stosunek jest nadto oparty na zaufaniu. Warunkiem powołania, obok fachowości

i doświadczenia, jest bowiem także zaufanie, jakim osobę powołaną na dane stanowisko darzy organ powołujący (wyrok NSA z 28 lutego 2007 r., I OSK 325/06).

Za taką wykładnią cytowanego przepisu przemawia również użyte w nim określenie "w każdym czasie", które wskazuje na specyficzną procedurę w stosunku do ogólnych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Określenie

"w każdym czasie", bez jakiegokolwiek dopełnienia materialnoprawnymi przesłankami ingerowania w stosunek służbowy, sprawia, że regulacja ta zapewnia pełną uznaniowość, a nawet bardzo szeroki zakres swobody w podejmowaniu decyzji przez uprawniony organ (podobnie wypowiedział się WSA w Warszawie w wyrokach z 12.07.2007 r., II SA/Wa 517/07, LEX nr 447280 oraz z 30.07.2009 r., II SA/Wa 322/09, LEX nr 553239, a także WSA w Kielcach w wyroku z 28.05.2010 r., II SA/Ke 241/10, opublikowane na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl)

W orzecznictwie sądowym ukształtował się również pogląd, w myśl którego policjant obejmujący stanowisko na podstawie powołania nie ma gwarancji, że po odwołaniu z niego obejmie stanowisko równorzędne stanowisku zajmowanemu z powołania, jednakże odwołany funkcjonariusz nie traci gwarancji mianowania na stanowisko równorzędne wobec zajmowanego przed powołaniem. Przy mianowaniu wcześniej odwołanego funkcjonariusza na nowe stanowisko organ winien uwzględniać parametry stanowiska służbowego, jakie ten zajmował w służbie przed objęciem stanowiska z powołania (wyrok WSA w Warszawie z 30.07.2009 r.,

II SA/Wa 322/09, LEX nr 553239). Dokonując oceny równorzędności stanowisk służbowych lub jej braku bierze się pod uwagę nie tylko wysokość uposażenia, ale również parametry uposażenia zasadniczego, dodatek do uposażenia zasadniczego i stopień etatowy (wyroki NSA z 19.10.2007 r., I OSK 100/07, LEX nr 427893;

z 30.05.2000 r., II SA 220/00, LEX nr 56609, z 26.11.2010 r., I OSK 783/10, LEX nr 745323).

W sytuacji, gdy mianowanie na stanowisko równorzędne wobec stanowiska zajmowanego przed powołaniem nie jest możliwe z przyczyn organizacyjnych i w grę wchodzi mianowanie funkcjonariusza na stanowisko niespełniające wymogów równorzędnego, mianowanie to powinno być dokonane w trybie określonym w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji (wyroki NSA z 8.01.2010 r., I OSK 952/09, LEX

nr 595640, I OSK 864/09, LEX nr 595580). Jednym z etapów zastosowania normy przewidzianej w tym przepisie jest wynikające z art. 38 ust. 4 ustawy umożliwienie funkcjonariuszowi wypowiedzenia się co do mianowania, a w konsekwencji w kwestii dalszego trwania stosunku służbowego, bowiem gdy nie wyrazi on zgody na mianowanie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może zostać zwolniony ze służby.

W przedmiotowej sprawie, rozstrzygnięcia organu zarówno pierwszej jak

i drugiej instancji zawierają argumentację, iż w związku z upływem 6 miesięcznego okresu pozostawania Skarżącego w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji

w B. dokonano przeglądu stanowisk, na które funkcjonariusz mógłby zostać mianowany i stwierdzono, że zaproponowane stanowisko dyżurnego jest jedynym, najwyższym stanowiskiem ze stopniem etatowym oficera (nadkomisarza), najbardziej zbliżonym do posiadanych przez ww. funkcjonariusza kwalifikacji oraz pozwoli na wykorzystanie nabytego przez niego doświadczenia i wykazanie się posiadanymi umiejętnościami. Komendant Miejski Policji w B. w piśmie

z dnia [...].07.2011 r. poinformował Skarżącego o najwyższych wolnych stanowiskach służbowych, w tym m.in. o stanowisku dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztab Policji KMP. Ww. funkcjonariusz posiadał też wiedzę na temat prowadzonych konkursów na stanowiska kierownicze (przystąpił do konkursu na stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w H. i znalazł się w rezerwie kadrowej Komendy Wojewódzkiej Policji w B.). Został on również zapoznany

z warunkami płacowymi na tym stanowisku. Ponadto strona skarżąca, stosownie do treści art. 38 ust. 4 miała możliwość wypowiedzenia się co do zaproponowanego mu stanowiska, co też uczyniła w piśmie z dnia [...].09.2011 r. Zaskarżona decyzja nie miała zatem charakteru dowolności i mianowanie Skarżącego na nowe stanowisko odpowiadało potrzebom służby i było zgodne z nabytymi przez niego w czasie służby w Policji kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym. Wysokość przyznanego stronie uposażenia jest zgodna z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6.12.2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatku do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), a przyjęty mnożnik kwoty bazowej odpowiada grupie zaszeregowania przewidzianej dla stanowiska dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztab Policji KMP. W świetle powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. polegający na odstąpieniu od porównania równorzędności stanowiska, na które został mianowany Skarżący ze stanowiskiem jakie zajmował przed powołaniem. Organ pierwszej instancji wskazał bowiem, że ocena równorzędności stanowisk naczelnika Wydziału Prewencji, Ruchu Drogowego i Sztabu Policji (wskazanych przez Skarżącego w piśmie z dnia 3.09.2011 r.) ze stanowiskiem naczelnika sekcji, zajmowanym przez Skarżącego przed powołaniem wymaga kierowania się trzema kryteriami: kompetencyjnym, hierarchicznym i finansowym. Podniósł także,

że stanowisko naczelnika wydziału na szczeblu komendy miejskiej Policji nie jest stanowiskiem równorzędnym, pod względem kompetencji i hierarchicznym,

ze stanowiskiem naczelnika wydziału w Komisariacie Policji w B. Organ wskazał, że hierarchicznie wydział w zakresie tożsamej realizacji zadań w KMP

w B. jest komórką organizacyjną zwierzchnią do wydziału w komisariacie policji. Bezpośrednim przełożonym naczelnika wydziału w KMP jest Komendant Miejski Policji w B., natomiast bezpośrednim przełożonym naczelnika wydziału w komisariacie Policji jest komendant komisariatu policji, który podlega komendantowi miejskiemu policji. Jedynie pod względem wysokości uposażenia można dopatrywać się równorzędności stanowiska naczelnika wydziału w KMP

w B. i Komisariacie Policji w B. Jednak w zależności od wielkości etatowej jednostki Policji stanowiska te mogą różnić się wysokością mnożnika kwoty bazowej.

Bezzasadnym okazał się również zarzut naruszenia art. 38 ust. 2 pkt 4 cyt. ustawy o Policji. Zdaniem Sądu organy zasadnie stwierdziły, co też znalazło odzwierciedlenie stwierdzone m.in. w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 7.03.2012 r. II SA/Go 93/12, w wyroku NSA z dnia 30.03.2001 r. sygn. akt 1505/00, opublikowane na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl , że do odwołania Skarżącego ze stanowiska służbowego nie mają zastosowania zasady określone w art. 38 ww. ustawy. Prawidłowo organy podniosły, że przepisy ustawy o Policji dotyczące powołania i odwołania ze stanowisk komendantów są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów Rozdziału 5 ustawy o Policji albowiem odwołani zostają w dalszym ciągu w służbie. Z powyższego, zdaniem Sądu wynika, że do podinsp. K. P., odwołanego ze stanowiska służbowego nie mają zastosowania zasady określone w art. 38 ustawy o Policji, a tym samym nie może mieć zastosowania art. 103 ww. ustawy, gdyż reguluje on kwestie uposażenia policjantów przeniesionych, a nie odwołanych, na niższe stanowisko służbowe. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie zgadza się natomiast z poglądem wyrażonym przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 30.07.2009 r. sygn. akt II SA/Wa 322/09, opublikowane na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl, na które powołano się w skardze, zgodnie z którym mianowanie odwołanego policjanta na stanowisko niższe wobec stanowiska zajmowanego przed powołaniem wyklucza przepis art. 32 ustawy o Policji, na podstawie którego dokonuje się dalszego jego usytuowania w służbie. Stanowisko WSA w Warszawie jest odosobnione, nie znajduje potwierdzenia w aktualnej linii orzecznictwa sądowo-administracyjnego. Nadto, zapadło ono w indywidualnej sprawie, której istotą było, zdaniem Sądu, przekroczenie przez organ zasady uznaniowości na rzecz dowolności poprzez mianowanie funkcjonariusza na stanowisko niższe aż o 3 grupy w porównaniu

z zajmowanym wcześniej. Taka sytuacja nie zachodziła w sprawie niniejszej.

Nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia przez organ drugiej instancji dodatkowego postępowania dowodowego. Zdaniem Sądu organy prawidłowo przyjęły, że książka etatowa jest prowadzona przez komórkę kadrową na jej wewnętrzne potrzeby poprzez bieżące nanoszenie zmian i nie jest dokumentem umożliwiającym odtworzenie ruchów kadrowych. Źródłem wiedzy

w zakresie powołania czy mianowania na stanowiska służbowe dla Komendanta Miejskiego Policji w B. są rozkazy personalne, które z uwagi na ochronę danych osobowych funkcjonariuszy nie mogą być dowodem w sprawie.

W ocenie sądu, przy decyzjach personalnych organów Policji, poza kontrolą sądu pozostaje towarzysząca takim decyzjom polityka kadrowa kierownictwa Policji

i słuszność jego decyzji z punktu widzenia określonych założeń, co do potrzeby obsady poszczególnych stanowisk i potrzeby ewentualnych przesunięć kadrowych (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 25.01.2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1295/06

i wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28.06.2007 r. sygn. akt II SA/Bk 220/07., opublikowane na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić należy, że organ przedłożył do akt sprawy sądowej wykaz stanowisk obsadzonych w okresie od [...].02.2011 r. do [...].09.2011 r. (k. 20-22), który potwierdza, że na datę mianowania Skarżącego nie było wakatu na stanowisku wyższym niż przyznane Skarżącemu stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztab Policji KMP w B., z grupą zaszeregowania niższą o jedną w porównaniu z posiadaną przez Skarżącego przed powołaniem. Skarżący też nie wykazał, by organ posiadał a nie ujawnił wakatu wyższego niż zaproponowane

w odniesieniu do posiadanych przez niego kwalifikacji. W ocenie Sądu, organ zachował zasadę uznaniowości a nie dowolności.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 140 w zw.

z art. 108 § 1 k.p.a. Organ pierwszej instancji uzasadnił bowiem nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności interesem społecznym, wyrażającym się szczególnym statutem i zadaniami Policji mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo oraz porządek publiczny (k. 25 akt administracyjnych). Organ podniósł również, że realizacja ustawowych celów następuje poprzez kształtowanie sytuacji kadrowej w sposób najbardziej odpowiadający potrzebom do realizacji zadań.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację rozstrzygnięć organów obu instancji, albowiem jest ona zgodna

z obowiązującym prawem.

Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.

Mając, zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znalazły oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.