Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1533/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 184, art. 207
journal: Dz.U. 2017 poz 2077
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez [...] prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...] "[...]" Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] uchylił decyzję Marszałka Wojewódzkiego [...] z [...] listopada 2017 r. nr [...] w części dotyczącej zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych oraz w części dotyczącej odsetek za okres od dnia 13 marca 2018 r. do dnia doręczenia niniejszej decyzji i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy.

W uzasadnieniu własnej decyzji organ II instancji podkreślił, że przedmiotem jego oceny jest decyzja Marszałka Wojewódzkiego [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] określająca kwotę [...] zł do zwrotu przez Odwołującą wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zapłaty w związku z naruszeniem art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp.

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że powodem żądania zwrotu ww. kwoty były wyniki weryfikacji następujących wniosków o płatność:

1. nr [...] za okres od [...].12.2014 r. do [...].02.2015 r.,

podczas weryfikacji którego Instytucja Pośrednicząca (dalej jako: "IP") stwierdziła wydatki niekwalifikowalne dotyczące naruszenia zasady konkurencyjności (zakup wyżywienia, zajęć rewalidacyjno-kompensacyjnych (oligofrenopedagog), dostawy artykułów plastycznych, instrumentów i pomocy muzycznych, książek, gier edukacyjnych oraz pomocy do zajęć logopedycznych), wynagrodzenia nauczyciela języka angielskiego, opłaty za czynsz (najem lokalu), przekroczenia kwoty listy płac;

2. nr [...] za okres od [...].03.2015 r. do [...].05.2015 r.,

podczas weryfikacji którego lP stwierdziła wydatki niekwalifikowane dotyczące naruszenia zasady konkurencyjności (zakup wyżywienia, zajęć rewalidacyjnokompensacyjnych (oligofrenopedagog), wynagrodzenia nauczyciela języka angielskiego, opłaty za czynsz (najem lokalu);

3. nr [...] za okres od [...].06.2015 r. do [...].08.2015 r., podczas weryfikacji którego lP stwierdziła wydatki niekwalifikowane dotyczące naruszenia zasady konkurencyjności (zakup wyżywienia, zajęć rewalidacyjnokompensacyjnych (oligofrenopedagog), wynagrodzenia nauczyciela języka angielskiego, opłaty za czynsz (najem lokalu), wydatków podwójnie sfinansowanych, nieudokumentowanie poniesionych wydatków, poniesienie wydatków po okresie kwalifikowalności wydatków.

Organ l instancji wskazał, że za niekwalifikowalny uznał koszt:

1. zakupu usługi cateringowej dokonanego przed dniem wyboru oferenta jako sprzeczny z zasadą konkurencyjności — [...] zł;

2. wynagrodzenia nauczyciela języka angielskiego zaangażowanego bezpodstawnie na umowę zlecenie — [...] zł;

3. części kosztu wynagrodzenia nauczyciela oraz asystenta osoby niepełnosprawnej wskutek powstałej rozbieżności pomiędzy kwotami wykazanymi do rozliczenia we wniosku o płatność, a kwotami wynikającymi z listy płac — [...] zł;

4. wynagrodzenia oligofrenopedagoga w związku z nieudokumentowaniem jego poniesienia — [...] zł;

5. zajęć komorniczych (podwójne finansowanie tego samego kosztu) — [...] zł;

6. zapłaty pochodnych od wynagrodzeń poniesionych po okresie kwalifikowalności

— [...] zł;

7. zapłaty pochodnych od wynagrodzeń (rozbieżności pomiędzy wydatkami wykazanymi we wniosku o płatność, a wyciągiem bankowym) — [...] zł oraz

8. wydatków ujętych omyłkowo we wnioskach o płatność nr 4 i 5 — [...] zł.

Organ I instancji stwierdził, iż powyżej zakwestionowane wydatki nie spełniły podstawowych zasad kwalifikowania wydatków z podrozdziału 3.1 pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL. Tym samym, w opinii organu I instancji Odwołująca naruszyła zapisy Wytycznych, wobec czego zobowiązana jest do zwrotu kosztów niekwalifikowalnych.

Oceniając rozstrzygnięcie organu I instancji organ odwoławczy przypomniał, że na podstawie umowy o dofinansowanie projektu nr [...]

zawartej [...] września 2013 r. z Zarządem Województwa [...] strona realizowała projekt pt. "[...]" o wartości [...] zł, z czego [...] zł stanowił wkład własny strony. Okres realizacji projektu rozpoczął się [...] września 2013 r., a zakończył [...] sierpnia 2015 r.

Celem głównym projektu była poprawa dostępności do edukacji przedszkolnej 40 dzieci w wieku 2,5 - 4 lata, w tym 10 dzieci niepełnosprawnych, w mieście [...] do 31.08.2015 r.

Na podstawie wniosku o dofinansowanie projektu strona realizowała zajęcia edukacyjne i wspierające (zadanie 1) oraz zajęcia terapeutyczne (zadanie 2). W tym celu zaplanowała koszt wynajmu budynku na przedszkole, wyposażenia sal w meble oraz w sprzęt komputerowy i oprogramowanie, tablice interaktywne, rzutniki i inne pomoce dydaktyczne do pracy z dziećmi, catering oraz zatrudnienie personelu, tj. nauczycieli prowadzących, rytmiki, zajęć tanecznych, języka angielskiego, zajęć artystycznych i teatralnych oraz asystentów dzieci niepełnosprawnych, logopedów, oligofrenopedagogów i terapeutów sensorycznych.

Na podstawie § 3 umowy o dofinansowanie Odwołująca zobowiązała się do realizacji

projektu na podstawie wniosku o dofinansowanie (ust. 1), a przy wydatkowaniu środków dofinansowania projektu - do stosowania aktualnie obowiązującej treści Wytycznych (ust. 4).

Na podstawie § 13 umowy o dofinansowanie, strona zobowiązała się do zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, jeżeli na podstawie wniosków o płatność lub czynności kontrolnych uprawnionych organów zostanie stwierdzone, że dofinansowanie jest przez nią wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem (pkt 1) lub wykorzystanie z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ufp (pkt 2).

Ad. 1 zakup usługi cateringowej przed dniem wyboru oferenta – [...] zł.

W zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, iż usługa cateringu świadczona przez firmę [...] s.c. w okresie od [...] września do [...] listopada 2014 r. odbywała się bez zawartej umowy, czym w ocenie organu strona naruszyła pkt 11 podsekcji 3.1.3.1 Wytycznych.

Jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji w sprawie, strona [...] sierpnia 2014 r. wysłała zapytanie ofertowe na dostawę posiłków (śniadanie, obiad, podwieczorek) dla

maksymalnie 40 dzieci w okresie od [...] września 2014 r. do [...] czerwca 2015 r. - do trzech potencjalnych wykonawców: [...], [...], [...]. Firmy, do których skierowała zapytanie ofertowe nie złożyły ofert. Ofertę natomiast złożyła [...] sierpnia 2014 r., a więc w wymaganym terminie, firma [...] - dotychczasowy dostawca strony. [...] listopada 2014 r. strona zawarła z [...] s.c. umowę na świadczenie usług cateringowych polegających na dostarczeniu śniadań (za 2 zł netto), obiadów (za 4,41 zł netto) i podwieczorków (za 1 zł netto), Z § 1 pkt 4 tejże umowy wynikało, że świadczenie usługi rozpocznie się z dniem [...] listopada 2014 r.

Zapytanie ofertowe strony dotyczyło okresu od [...] września 2014 r. do [...] czerwca 2015 r., [...] wyraziła gotowość realizacji usługi w okresie od [...] września 2014 r. do [...] sierpnia 2015 r., natomiast umowa z tą firmą została zawarta na wykonanie usługi cateringu od [...] listopada 2014 r.

Mając na uwadze powyższe, organ I instancji wskazał, że strona ponosząc i przedstawiając do rozliczenia wydatki dotyczące zakupu usługi cateringowej za okres

od [...] września do [...] listopada 2014 r. naruszyła zapisy podsekcji 3.1.3.1 pkt 11 Wytycznych w brzmieniu: "po przeprowadzeniu procedury uregulowanej w niniejszej podsekcji Beneficjent podpisuje umowę z wybranym, zgodnie z zasadą konkurencyjności, wykonawcą". Z uwagi na fakt, że Odwołująca przed dniem [...] września 2014 r. nie zakończyła procedury wyboru firmy dostarczającej catering, a podpisała umowę dopiero [...] listopada 2014 r. - naruszyła w ocenie organu I instancji wyżej przywołany przepis Wytycznych. Jednocześnie, organ I instancji podkreślił, iż wszystkie wydatki dotyczące zakupu usługi cateringu spełniały pozostałe przesłanki kwalifikowalności wydatków, tj. były niezbędne dla realizacji projektu, zostały faktycznie poniesione oraz zostały udokumentowane. Jednak w związku z niedopełnieniem pkt 11 sekcji 3.1.3.1 Wytycznych, organ l instancji na wydatki dotyczące cateringu rozliczone w projekcie nałożył korektę finansową w wysokości 10% zgodnie z dokumentem pt.: "Wytyczne dotyczące określania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych ze środków EFS". Jako kategorię naruszenia, organ I instancji wskazał nr 19 taryfikatora, tj.: "Brak pisemnej umowy/zamówienia z wyłonionym wykonawcą ".

Zatem za niekwalifikowalne organ I instancji uznał koszt [...] zł, tj. 10% wydatków

przedstawionych do rozliczenia we wniosku o płatność nr [...] w wysokości [...] zł ([...] zł za lX.2014 r., [...] zł za X.2014r. i [...] zł za 2 dni robocze w XI.2014 r.).

Organ odwoławczy zauważa, że procedura wyboru wykonawcy nie mogła zakończyć się przed dniem 1 września 2014 r., ponieważ zgodnie z pkt 1 lit. a podsekcji 3.1.3.1 Wytycznych minimalny termin składania ofert wynosił 10 dni roboczych, co w przypadku

zamówienia Odwołującej oznaczało konieczność ustalenia terminu składania ofert do dnia [...] września 2014 r. Do tego terminu wpłynęła wyłącznie jedna oferta firmy [...], zatem nie można mówić o możliwości wyboru innego wykonawcy, niż tego, który faktycznie od [...] września 2014 r świadczył usługę dla strony.

Organ odwoławczy zwraca jednak uwagę, iż będąc w potrzebie realizacji usługi cateringowej od 1 września 2014 r. strona powinna wszcząć postępowanie o udzielenie

zamówienia z odpowiednim wyprzedzeniem, tak aby możliwe było przeprowadzenie

postępowania, wyłonienie wykonawcy i zawarcie umowy przed 1 września 2014 r.

Powyższe umożliwiłoby zawarcie umowy z terminem realizacji od dnia 1 września 2014 r. (zgodnie z zapotrzebowaniem uczestników projektu), a nie dopiero od [...] listopada 2014 r. Organ odwoławczy podnosi jednocześnie, że zaniechanie polegające na nierozstrzygnięciu postępowania o udzielenie zamówienia niezwłocznie po upływie terminu składania ofert ustalonym na [...] września 2014 r. oraz zawarcie umowy z wykonawcą dopiero [...] listopada 2014 r. nie skutkowało żadnymi negatywnymi konsekwencjami finansowymi w projekcie (szkodą finansową w budżecie Unii Europejskiej), ponieważ posiłki zostały dostarczone do przedszkola, nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości odnoszących się do jakości tych posiłków, ich dostawy do przedszkola na czas, czy choćby odbioru odpadów pokonsumpcyjnych, co byłoby niezgodne z zawartą umową.

W związku z powyższym organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej kwoty [...] zł wraz z odsetkami i w tym zakresie umorzył postępowanie I instancji.

Ad. 2 wynagrodzenia nauczyciela języka angielskiego – [...] zł.

Odnosząc się do uznanego za niekwalifikowalny wydatku na wynagrodzenie nauczyciela języka angielskiego [...], organ odwoławczy stwierdza, że [...] była zatrudniona poza projektem strony na podstawie umowy o pracę z [...] sierpnia 2013 r. na czas określony od [...] września 2013 r. do [...] sierpnia 2014 r. Jednocześnie, 2 stycznia 2014 r. strona zawarła z w/w. umowę zlecenie na prowadzenie zajęć z języka angielskiego w ramach realizowanego projektu.

Zgodnie z Wytycznymi sekcja 4.5.2: "kwalifikowanie wydatków poniesionych na wynagrodzenie osoby zaangażowanej do projektu na podstawie umowy cywilnoprawnej, która jest jednocześnie pracownikiem beneficjenta zatrudnionym na

podstawie stosunku pracy, jest możliwe wyłącznie w uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy charakter zadań wyklucza możliwość ich realizacji w ramach stosunku pracy". Jak wynika z akt sprawy zakres czynności wykonywanych przez [...] w ramach projektu na podstawie umowy cywilnoprawnej jest analogiczny do zakresu czynności wykonywanego na podstawie umowy o pracę u beneficjenta w ramach działalności pozaprojektowej. [...] od września 2013 r. zatrudniona była u strony na podstawie umowy o pracę na stanowisku: nauczyciel języka angielskiego (nauczanie dzieci w wieku przedszkolnym).

Tymczasem, zamówienie Odwołującej w projekcie dotyczyło również przeprowadzenia

zajęć z języka angielskiego dla dzieci w wieku przedszkolnym i właśnie na ten zakres zawarta została w ramach projektu umowa zlecenie z [...].

Istotne znaczenie w omawianej sprawie ma zatem fakt, że [...] uczyła języka angielskiego w ramach projektów PO KL na podstawie umów cywilnoprawnych,

zaś w ramach działalności pozaprojektowej na podstawie umowy o pracę, podczas gdy

zakres wiedzy i umiejętności do przekazania dzieciom w wieku przedszkolnym w ramach projektu i poza nim był taki sam. Zawarcie umowy cywilnoprawnej w ramach projektu na ten sam rodzaj pracy świadczonej dotychczas przez pracownika beneficjenta było niezasadne (sekcja 4.5.2 Wytycznych). Porównanie zakresów zadań

w projekcie oraz w działalności pozaprojektowej pozwala uznać, że wykonywała ona te same czynności w ramach obydwu umów. W związku z powyższym, niewłaściwe było zawieranie z nią umowy zlecenia.

Jak wynika z Wytycznych zawarcie umowy cywilnoprawnej z pracownikiem zatrudnionym w ramach stosunku pracy jest możliwe tylko w sytuacji, gdy charakter zadań wyklucza możliwość ich realizacji w ramach stosunku pracy.

Działanie strony naruszyło więc procedury, o których mowa w art. 184 ufp poprzez poniesienie kosztu wynagrodzenia nauczyciela języka angielskiego zaangażowanego

niezasadnie na podstawie umowy cywilnoprawnej, tj. wbrew zakazowi wynikającemu z sekcji 4.5.2 Wytycznych. Tym samym doszło do powstania nieprawidłowości w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. a zatem za niekwalifikowalną należy uznać kwotę wynagrodzenia [...] w łącznej wysokości [...] zł (tj. [... +[...] zł + [...] zł).

Ad. 3 wynagrodzenie nauczyciela oraz asystenta osoby niepełnosprawnej (rozbieżność pomiędzy kwotami wykazanymi do rozliczenia, a kwotami wynikającymi z listy płac) – [...] zł.

IP za wydatek niekwalifikowalny uznała [...] zł stanowiący różnicę pomiędzy kosztem wynagrodzenia nauczyciela oraz asystenta osoby niepełnosprawnej rozliczone w projekcie za wrzesień 2014 r. a faktycznym kosztem wynikającym z listy płac za wrzesień 2014 r.

IP zatwierdziła wydatki strony na podstawie zestawienia stanowiącego załącznik nr 1 do wniosków o płatność (Odwołująca nie była zobowiązana do przedkładania dokumentów księgowych potwierdzających poniesienie wydatków).

Tymczasem, strona w piśmie z dnia [...] września 2015 r. oświadczyła, że "na skutek szczegółowej weryfikacji złożonych wniosków o płatność znaleziono błędy.

Nadto, w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. wskazała, że: "W wyniku weryfikacji uznano, że we wniosku ujęto błędnie kwotę [...] zł, która dotyczyła wypłaty zasiłków chorobowych dla pracowników. Zasiłek chorobowy wypłaca pracodawca natomiast jest on rozliczany przez ZUS i wypłaconą kwotę pracodawca może odliczyć sobie od odprowadzanej składki. Osoba przygotowująca wniosek błędnie ujęła w nim zasiłki chorobowe".

Tym samym, należało uznać kwotę [...] zł za poniesioną z naruszeniem Wytycznych i podlegającą zwrotowi.

Ad. 4 wynagrodzenia oligofrenopedagoga – [...]zł.

Strona zatrudniła [...] na stanowisku oligofrenopedagoga, którego koszt zaangażowania rozliczała w ramach projektu. Koszt wynagrodzenia za miesiąc lipiec 2015 r. (rachunek - netto i ZUS) w kwocie [...] zł. rozliczyła we wniosku o płatność nr [...] (poz. 129). Jako daty zapłaty kosztu wskazała [...] sierpnia 2015 r. i [...] stycznia 2016 r., a numer dokumentu księgowego potwierdzającego jego poniesienie: [...].

Tymczasem z przedłożonego wyciągu bankowego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. wynika, że [...] sierpnia 2015 r. dokonała przelewu bankowego na kwotę [...] zł, którego opis brzmiał "refundacja poniesionych kosztów [...]". Z kolei na etapie postępowania administracyjnego przed organem I instancji przekazała wyjaśnienia, że [...] lipca 2015 r. omyłkowo wypłaciła przelewem za małą kwotę wynagrodzenia oraz wpisała zły numer rachunku. Pozostałą zaś kwotę rachunku zapłaciła gotówką [...] sierpnia 2015 r. - czego jak twierdzi dowodzi raport kasowy i podpis wykonawcy na rachunku.

Organ I instancji konfrontując wyjaśnienia Odwołującej ze zgromadzonym materiałem dowodowym stwierdził, iż [...] lipca 2015 r. dokonano płatności przelewem bankowym na

kwotę [...] zł za rachunek nr [...] wystawiony przez [...]. Z kolei [...] sierpnia 2015 r. dokonano płatności gotówką za rachunek [...] (opis: wynagr. [...]) w łącznej kwocie [...] zł, co zostało uwzględnione w raporcie kasowym nr [...]. W związku z powyższym, organ I instancji uznał koszt [...] zł ujęty we wniosku o płatność nr [...] w poz. 129 za niespełniający podstawowego warunku kwalifikowalności z podrozdziału 3.1 pkt 1 lit. g Wytycznych. W ocenie organu I instancji, strona nie udokumentowała poniesienia kosztu wynagrodzenia oligofrenopedagoga za lipiec 2015 r., który w efekcie został uznany za niekwalifikowany.

Organ odwoławczy zauważa, że na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego

strona przekazała dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty mające na celu potwierdzenie prawidłowości postępowania. Z przekazanej dokumentacji wynika, że [...] sierpnia 2015 r. został wystawiony rachunek nr [...] dotyczący wynagrodzenia [...] za lipiec 2015 r. Z adnotacji na w. rachunku wynika, że [...] lipca 2015 środki zostały zapłacone przelewem, a [...] sierpnia 2015 r. gotówką. Niemniej jednak, adnotacja ta nie wskazuje w jakiej wysokości zostały dokonane płatności. Z wyciągu bankowego nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. wynika, że [...] lipca 2015 r. zostały przelane środki w kwocie [...] zł, zaś tytuł przelewu brzmiał: "[...]". Z raportu kasowego nr [...] wynika, iż wynagrodzenie [...] opłacono gotówką [...] zł. W odwołaniu strona podnosi, iż w zakresie wynagrodzenia [...] rachunek za lipiec został zapłacony [...] lipca 2015 r. w części przelewem, a w części gotówką. Dodatkowo podnosi, że w tytułach przelewów były błędne ich opisy. Natomiast we wniosku o płatność nr [...] w poz. 129 przedstawiła wydatek do rozliczenia w wysokości [...] zł.

Na podstawie zgromadzonego materiału w sprawie organ odwoławczy stwierdza, że nie ma możliwości potwierdzenia, że [...] zł stanowiące różnicę pomiędzy kwotą wykazaną we wniosku o płatność nr [...] w poz. 129 ([...] zł), a kosztami udokumentowanymi wyciągiem z rachunku bankowego i raportem kasowym zostało faktycznie wypłacone [...].

Organ odwoławczy w związku z nieudokumentowaniem kwoty [...] zł, a co za tym idzie z niespełnieniem jednego z podstawowych warunków kwalifikowalności wydatku,

uznaje [...] zł za poniesioną z naruszeniem Wytycznych i podlegającą zwrotowi, a w pozostałej części [...] zł uznając koszt za udokumentowany zgodnie z zasadami kwalifikowalności umarza w tej części decyzję organu I instancji.

Ad. 5 zajęcia komornicze (podwójne finansowanie) – [...] zł.

Za wydatek niekwalifikowalny organ I instancji uznał [...] zł będący kosztem wynagrodzenia nauczyciela prowadzącego [...] – rozliczony podwójnie w projekcie.

We wniosku o płatność nr [...] strona rozliczyła koszt wynagrodzenia nauczyciela za grudzień 2014 r. ([...] zł) oraz za styczeń 2015 r. ([...] zł.). Następnie we wniosku o płatność nr [...]

wykazała ten sam koszt.

W odwołaniu strona wyjaśniła, że "osoba przygotowująca wniosek błędnie ujęła kwoty dwa razy, jednakże w rzeczywistości dokonano wyłącznie jednorazowej zapłaty tych kwot". Potwierdziła to w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. (dowód nr 86 akt sprawy), w którym wskazała, że kwota [...] zł dotyczy zajęcia komorniczego wynagrodzenia pracownika [...]. Osoba przygotowująca wniosek błędnie ujęła je dwa razy tymczasem zostało wypłacone tylko raz. Jest to więc jedynie błąd we wniosku, a wpłaty dokonano jednorazowo. Zdaniem organu błąd osoby przygotowującej wniosek o płatność polegający na przedstawieniu do rozliczenia w projekcie tego samego wydatku w dwóch różnych wnioskach o płatność stanowi podwójne finansowanie zabronione w ramach projektów UE skutkujące obowiązkiem zwrotu kosztu rozliczonego drugi raz. A zatem, kwalifikowalne jest wynagrodzenie [...] rozliczone we wniosku o płatność nr [...], w którym po raz pierwszy strona przedstawiła ten wydatek jako poniesiony. Natomiast ten sam koszt wykazany we wniosku o płatność nr [...] w wysokości [...] zł nie może zostać uznany za niekwalifikowalny. W omawianej sprawie doszło zatem do podwójnego finansowania tego samego kosztu, co jest zakazane Wytycznymi

(podrozdział 3.1.2).

Ad. 6 zapłata pochodnych od wynagrodzeń po okresie kwalifikowalności – [...] zł.

Koszt [...] zł pochodnych ZUS od wynagrodzenia [...] za lipiec 2015 r. został opłacony [...] stycznia 2016 r. (wynagrodzenie otrzymała [...] sierpnia 2015 r.). W związku z pkt 2 podrozdziału 3.2 Wytycznych w brzmieniu: "Koniec okresu kwalifikowalności wydatków stanowi data [...] grudnia 2015 r," organ I instancji uznał za niekwalifikowalny z uwagi na jego poniesienie po okresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL. Analogicznie organ I instancji uznał za niekwalifikowalny koszt pochodnych od wynagrodzeń personelu projektu za lipiec 2015 r. rozliczony we wniosku o płatność nr [...] w wysokości [...] zł.

Zgodnie z § 8 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu "dofinansowanie (...) na realizację projektu jest wypłacane w formie zaliczki (...). W szczególnie uzasadnionych przypadkach dofinansowanie może być wypłacane w formie refundacji kosztów poniesionych przez beneficjenta". Przekazywane środki finansowe na realizację projektu przez Odwołującego były wypłacane na wyodrębniony dla projektu rachunek bankowy. Otrzymane transze dofinansowania Odwołująca zobowiązana była, na podstawie § 9 ww. umowy, rozliczyć we wnioskach o płatność. Zatem, otrzymane dofinansowanie należy traktować jako rozliczone wyłącznie w sytuacji rozliczenia go w postaci wydatków kwalifikowalnych we wniosku o płatność.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazuje, iż zgodnie z pkt 8 podrozdziału 3.2 Wytycznych z dnia 2 kwietnia 2014 r. obowiązujących w chwili zakończenia realizacji projektu i jego końcowego rozliczania: "możliwe jest ponoszenie wydatków po okresie kwalifikowalności wydatków określonym w umowie o dofinansowanie projektu, pod warunkiem, że wydatki te odnoszą się do okresu realizacji projektu i zostaną uwzględnione w końcowym wniosku o płatność. W takim przypadku wydatki te należy uznać za kwalifikowalne, o ile spełniają pozostałe warunki kwalifikowalności określone w Wytycznych. Wydatki wykazane we wniosku o płatność złożonym po dniu [...] stycznia 2016 r. są niekwalifikowalne, chyba że podmiot będący stroną umowy wyrazi zgodę na kwalifikowanie wydatków ujętych we wniosku o płatność złożonym w terminie późniejszym."

Kwestionowane wydatki w wysokości [...] zł i [...] zł spełniają wyżej wymienione przesłanki z pkt 8 podrozdziału 3.2 Wytycznych, tj. dotyczą okresu realizacji projektu. Nadto, w związku z rozliczeniem tych kosztów dopiero we wniosku o płatność końcową nie wystąpiła szkoda finansowa w projekcie, która uzasadniałaby uznanie omawianych kosztów za niekwalifikowalne. W związku z powyższym, organ odwoławczy uwzględniając treść pkt 8 podrozdziału 3.2 Wytycznych, za kwalifikowalną uznaje kwotę w łącznej wysokości [...] zł (tj. [...] zł + [...] zł). Wobec powyższego, umarza decyzję organu I instancji w części dotyczącej kwoty [...] zł.

Ad. 7 zapłata pochodnych od wynagrodzeń (rozbieżności pomiędzy wydatkami

wykazanymi we wniosku o płatność, a wyciągiem bankowym) – [...] zł.

IP za niekwalifikowalne uznała [...] zł w związku z ustaleniem, iż kwota pochodnych od wynagrodzeń za okres luty - sierpień 2015 r. rozliczona we wniosku o płatność [...] została przez Odwołującą zawyżona, ponieważ w tej części koszt nie znajduje potwierdzenia w wyciągach bankowych.

W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego strona podnosiła, iż lP błędnie przeanalizowała wydatki, gdyż wydatki z poz. 9-19 wniosku o płatność nie dotyczą pochodnych od wynagrodzeń, lecz zajęć dodatkowych. Strona przekazała wyjaśnienia, listy płac i wyciągi bankowe, które w jej ocenie potwierdzają, iż kwota odnosząca się do pochodnych od wynagrodzeń została opłacona.

Organ odwoławczy podnosi iż w związku z tym, że przelewy nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. i [...] z [...] października 2015 r. (dowód nr 64) prezentujące wpłaty: [...] zł, [...] zł, [...], [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, tj. [...] zł na rzecz ZUS i [...] zł, [...] zł, [....] zł, tj. [...] zł na rzecz US potwierdzają wpłatę tytułem pochodnych rozliczonych we wniosku o płatność nr [...] ([...] zł), zaś kwota [...] zł wskazana przez organ I instancji jako kwota rozliczonych pochodnych we wniosku o płatność nie znajduje potwierdzenia w dokumentach księgowych przekazanych przez stronę, organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej [...] zł wraz z odsetkami.

Ad. 8 błędy w zatwierdzonych przez IP wnioskach o płatność nr 4 i 5 – [...] zł.

Wniosek o płatność nr [...] kwota [...] zł:

Odwołująca pismem z [...] września 2015 r. nr [...] poinformowała IP, że na skutek szczegółowej weryfikacji złożonych wniosków o płatność stwierdziła we wniosku

o płatność nr [...] błędy, tj.:

• w poz. 29-33 powinno być [...] zł, a nie [...] zł

• w poz. 44 powinno być [...] zł, jest: [...] zł (różnica 1 000 zł);

• w poz. 46 powinno być [...] zł, jest: [...] zł (różnica 200 zł);

• w poz. 47 powinno być [...] zł, jest: [...] zł (różnica 300 zł);

• w poz. 48 powinno być [...] zł, jest [...] zł (różnica 300 zł).

Koszty w zawyżonej wysokości zostały zatwierdzone przez IP w informacji z [...] stycznia 2015 r. o wynikach weryfikacji wniosku o płatność. Suma rozbieżności z poz. 44-48 wniosku o płatność dotyczących wynagrodzeń personelu projektu, tj. [...] zł, stanowi kwotę niezasadnie rozliczonych w projekcie premii (netto) przyznanych: [...], [...], [...] i [...] za lipiec 2014 r. - co potwierdza lista płac za lipiec 2014 r. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] (dowód nr 95 akt sprawy), z której wynika kwota brutto premii – [...] zł.

Na powyższe błędne ujęcie wynagrodzeń w zawyżonej o premie wysokości wskazuje strona w odwołaniu. Jak wyjaśnia, kwota [...] zł wskazana w piśmie z [...] września 2015 r. stanowi premie pracowników, które zostały błędnie wpisane do wniosku o płatność. Kwoty te nie zostały ujęte ani w raporcie kasowym, ani na wyciągach bankowych.

W związku z powyższym, zarówno strona, jak i IP słusznie uznali [...] zł za niezwiązane z projektem, ponieważ nie zostało wypłacone ze środków dofinansowania

znajdujących się na rachunku projektowym (zostały wypłacone ze środków prywatnych

Odwołującej). Zatwierdzenie kosztów na podstawie wniosku o płatność nie zmienia jednak faktu, że środki te jako niemające związku z celem projektu, tj. niespełniające podstawowego warunku kwalifikowalności z pkt 1 lit. a podrozdziału 3.1 Wytycznych, nie mogą zostać rozliczone w ramach projektu i w związku z tym podlegają zwrotowi na

podstawie art. 207 ufp.

Wniosek o płatność nr [...] kwota [...] zł:

Strona pismem z [...] września 2015 r. nr [...] poinformowała IP, że na skutek szczegółowej weryfikacji złożonych wniosków o płatność stwierdziła we wniosku o płatność nr [...] błędy, tj.:

• w poz. 12 powinno być [...] zł, a nie [...] zł (różnica 718,54 zł);

• w poz. 14 powinno być [...] zł, a nie [...] zł (różnica 144,64 zł);

• w poz. 15 powinno być [...] zł, a nie [...] zł (różnica 213,89 zł);

• w poz. 16 powinno być [...] zł, a nie [...] zł (różnica 215,42 zł);

• w poz. 17 powinno być 0 zł, a nie [...] zł (różnica 778,02 zł);

• w poz. 18 powinno być 0 zł, a nie [...] zł (różnica 774,43 zł);

• w poz. 19 powinno być 0 zł, a nie [...] zł (różnica 699,74 zł);

• w poz. 20 powinno być 0 zł, a nie [...] zł (różnica 460,26 zł);

• w poz. 21 powinno być 0 zł, a nie [...] zł (różnica 959,90 zł);

• w poz. 31-39 powinno być [...] zł, a nie [...] zł (różnica 46,02 zł).

Poz. 17-21 wniosku o płatność nr 5 dotyczą pochodnych od wynagrodzeń personelu projektu zapłaconych przez Odwołującą za sierpień 2014 r. Z listy płac za sierpień 2014 r. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] wynika, że składki na ubezpieczenie społeczne oraz podatek dochodowy zostały opłacone od kwalifikowalnego wynagrodzenia personelu projektu za sierpień 2014 r. Tymczasem organ I instancji uznał za niekwalifikowalną kwotę pochodnych wskutek nieudokumentowania potwierdzenia dokonania ich zapłaty.

Na podstawie wyjaśnień strony ujętych w piśmie z [...] października 2017 r. i stwierdzenia, że pochodne od wynagrodzeń za lipiec i sierpień 2014 r. zostały zapłacone zbiorczym przelewem, organ odwoławczy uznaje wyciąg z rachunku bankowego nr [...] z [...] września 2014 r. prezentujący wpłatę na rzecz ZUS w wysokości [...] zł, [...] zł i [...] zł oraz na rzecz Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] w wysokości [...] zł za dowód poniesienia kosztu pochodnych od wynagrodzeń za sierpień 2014 r. Wobec powyższego, organ odwoławczy uznając koszt opłaconych pochodnych od wynagrodzeń personelu projektu za wydatek kwalifikowalny, uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej kwoty [...] zł wraz z odsetkami i w tym zakresie umorzył postępowanie I instancji.

Natomiast poz. 12-16 wniosku o płatność nr 5 dotyczą pochodnych od wynagrodzeń personelu projektu rozliczonych za lipiec 2014 r. Z listy płac za lipiec 2014 r. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] wynika, że składki na ubezpieczenie społeczne oraz podatek dochodowy zostały opłacone zarówno od wynagrodzenia podstawowego oraz od premii. W związku z tym, że rozliczone we wniosku o płatność nr 4 premie są niekwalifikowalne, za niekwalifikowalne należy również uznać pochodne od premii rozliczone we wniosku o płatność nr 5, o czym zresztą mowa w piśmie strony z dnia [...] września 2015 r. Konieczność zwrotu środków rozliczonych we wniosku nr 5 z tytułu pochodnych naliczonych od niekwalifikowalnych premii w wysokości [...] zł jest zatem bezsporna zdaniem organu II instancji.

Kwota [...] zł z poz. 37 wniosku dotycząca wynagrodzenia [...] wypłaconego za październik 2014 r. stanowi zasiłek chorobowy wypłacany przez ZUS,

który nie może zostać zrefundowany w projekcie (kwota [...] zł nie została ujęta ani w raporcie kasowym, ani na wyciągach bankowych). Ujęcie [...] zł we wniosku o płatność nr 5 stanowi podwójne finansowanie tego samego wydatku ze środków publicznych oraz ze środków projektowych. Zarówno strona jak i IP słusznie uznali koszt ten jako niezwiązany z projektem, ponieważ nie został wypłacony ze środków dofinansowania znajdujących się na rachunku projektowym.

Koszt [...] zł jako niekwalifikowalny w projekcie podlega zwrotowi na podstawie art. 207 ufp.

Zatwierdzenie kosztów na podstawie wniosku o płatność nie zmienia faktu, że środki te

jako niemające związku z celem projektu, tj. niespełniające podstawowego warunku kwalifikowalności z pkt 1 lit. a podrozdziału 3.1 Wytycznych, nie mogą zostać rozliczone w ramach projektu i w związku z tym podlegają zwrotowi na podstawie art. 207 ufp.

Podsumowując, organ odwoławczy utrzymał decyzję organu I instancji w następującym zakresie:

- ad. 2 - niekwalifikowalny koszt nauczyciela języka angielskiego – [...] zł,

- ad. 3 - niekwalifikowalny koszt nauczyciela i asystenta osoby niepełnosprawnej - [...] zł,

- ad. 4 - niekwalifikowalna część kosztu oligofrenopedagoga — [...] zł,

- ad. 5 - niekwalifikowalny koszt zajęć komornicznych (podwójne finansowanie)

- [...] zł,

- ad. 8 - nieponiesione koszty rozliczone we wnioskach płatność nr 4 i 5 (błędy we wnioskach) – [...] zł.

Suma niekwalifikowalnvch kosztów bezpośrednich – [...] zł.

W związku z tym, że na podstawie 5 4 ust. 2 umowy o dofinansowanie Odwołująca rozliczyła koszty pośrednie w wysokości 7% zatwierdzonych przez IP kosztów bezpośrednich, zwrotowi podlegają również koszty pośrednie w kwocie [...] stanowiącej 7% niekwalifikowalnych kosztów bezpośrednich ([...] zł x 7% = [...] zł). Reasumując kwota wydatków do zwrotu wynosi [...] zł, tj. ([...] zł + [...] zł).

Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła [...] zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.

przepisu

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy w części decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy wydana ona została z naruszeniem przepisów prawa i tym samym winna być uchylona w całości

- art. 7 k.p.a oraz art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu

rozpatrzeniu całego materiału dowodowego w sprawie oraz brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, pominięcie i nieustosunkowanie się do podnoszonych przez skarżącą kwestii oraz brak wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego

- art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 oraz art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157. poz. 1240 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do ich bezpodstawnego zastosowania i w konsekwencji błędnego uznania, iż odwołująca dopuściła się wykorzystania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p.

- błędną wykładnię Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL

art. 89 ust.2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. w związku z art. 2 pkt 7 tego rozporządzenia, poprzez błędne uznanie, że przepis pozwala niejako w sposób automatyczny do stosowania korekt, bez względu na wagę i rodzaj uchybienia oraz skutki finansowe uchybienia

- art. 98 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1. uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2018 roku, znak: [...] w części utrzymującej w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2017 roku znak: [...] oraz z uwagi na przepis art.135 p.p.s.a. uchylenie poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2017 roku znak: [...] i wstrzymanie wykonania tytułu wykonawczego,

2. na podstawie art. 200 ppsa o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację z zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego aktu ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Ministra i przedstawiony w części historycznej uzasadnienia uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonej decyzji.

Sąd przypomina, że skarżąca realizowała projekt pt. [...] w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego na podstawie umowy o dofinansowanie projektu zawartej w dniu [...] września 2013 r. z Zarządem Województwa [...].

Zgodnie z § 29 ww. umowy w sprawach nieuregulowanych umową zastosowanie mają odpowiednie reguły i zasady wynikające z Programu, odpowiednie przepisy prawa Unii Europejskiej oraz właściwe akty prawa krajowego, w szczególności, m.in. ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157 poz.1240), dalej: "u. f. p." oraz ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84 poz. 712 ze zm.), dalej: "u. z. p. p. r."

Art. 184 ust. 1 u. f. p stanowi, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych m.in. ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Te "inne procedury", to także procedury wskazane w ww. umowie o dofinansowanie projektu zawartej w dniu [...] września 2013 r. Treść umowy stanowi regulację określającą jak otrzymane środki mają być wydatkowane aby uznać je za tzw. koszty kwalifikowalne realizacji projektu. Zapisy te stanowiąc o sposobie wydatkowania pieniędzy są rodzajem procedury wiążącej strony umowy dotyczącej wykorzystania środków.

Zgodnie z art. 207 ust. 1 u. f. p., w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 tej ustawy, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10 powołanego artykułu. Jednocześnie w art. 207 ust. 8 ustawy o finansach publicznych postanowiono, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1 tej ustawy, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast zgodnie z art. 207 ust. 9 tej ustawy, po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w przytoczonym wyżej ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków.

Zapisy regulujące tę kwestię zawiera również § 13 umowy o dofinansowanie, zgodnie z którym w przypadku gdy dofinansowanie jest przez Beneficjenta wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem lub z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u. f. p., pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, Beneficjent zobowiązuje się do zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych.

Stosownie do dyspozycji art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE.L.210 z 31 lipca 2006 r. ze zm.), do którego odsyła wprost art. 26 ust. 1 pkt 15a u. z. p. p. r., państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego.

W ocenie sądu organ odwoławczy stosując powyższe regulacje do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego nie naruszył którejkolwiek z nich.

Zwraca uwagę w szczególności to iż każda kwestia, która budziła wątpliwości organu II instancji została rzeczowo wyjaśniona i oceniona. Potwierdzeniem tego jest nie tylko obszerność uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ale i odniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu.

Stąd też zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przez organ art. 7, 77 i 80 kpa sąd uznaje za bezpodstawne.

Podkreślenia wymaga to iż ocena zgromadzonych w sprawie dowodów doprowadziła w konsekwencji do wniosków odmiennych niż oczekiwane przez skarżącą nie oznacza iż Minister naruszył jakiekolwiek przepisy prawa.

Sąd nie uznaje za zasadny zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem skarżąca nie tylko nie wykazała w czym naruszenie to miałoby się przejawiać, ale i w żaden sposób zarzutu tego nie uzasadniła.

Nietrafne są również zarzuty dotyczące błędnej wykładni wytycznych w zakresie kwalifikowanych wydatków w ramach POKL, oraz przepisów rozporządzenia Rady WE NR 1083/2006.

Z treści skargi wynika, że skarżąca kwestionuje możliwość stosowania tychże wytycznych, jednakże nie przedstawia żadnego uzasadnienia takiego stanowiska. Jest to o tyle zastanawiające, że w umowie o dofinansowanie zobowiązała się m. in. do ich stosowania (§ 3 umowy). Wynika z niego, że strona zobowiązała się do realizacji projektu na podstawie wniosku o dofinansowanie, a przy wydatkowaniu środków dofinansowania projektu do stosowania aktualnie obowiązującej treści wytycznych.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącej dotyczących błędnego ustalenia przez organ odwoławczy podwójnego wykazania kwoty [...] zł stanowiącej część wynagrodzenia [...] za miesiąc grudzień 2014 r. i styczeń 2015 r. podlegającej zajęciu komorniczemu, należy podkreślić, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że wydatek ten został wykazany we wniosku o płatność nr [...] a następnie we wniosku o płatność nr [...]. Organ odwoławczy wykazał zatem, że w tym przypadku doszło do podwójnego finansowania tego samego kosztu, co narusza postanowienia podrozdziału 3.1.2. Wytycznych. Sąd podziela argumentację organu dotyczącą uznania za wydatek niekwalifikowalny wynagrodzenia [...]. Skarżąca zawierając umowę cywilnoprawną z pracownikiem zatrudnionym w ramach stosunku pracy, naruszyła zapis pkt. 2 podrozdziału 4.5.2 Wytycznych.

Identyczne stanowisko zajął tut. sąd w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 3331/16, w którym oddalił skargę [...] na decyzje Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r., nr [...].

Odnosząc się do uwag skarżącej dotyczących wynagrodzenia kierownika projektu stwierdzić należy iż nie maja one absolutnie żadnego znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji, albowiem akurat ta kwestia nie miała wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia.

Za gołosłowny i pozbawiony podstaw sąd uznaje zarzut błędnej wykładni art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 oraz art. 184 u.f.p. Strona nie wskazała bowiem na czym ta błędna wykładnia miała polegać. Nie jest zatem możliwym odniesienie się do takiego zarzutu. Poza tym analiza materiału aktowego w pełni uzasadniała tezę organu, że skarżąca podczas realizacji projektu naruszyła art. 184 u.f.p. Stwierdzenie naruszenia tego przepisu stanowi z kolei podstawę do wydania przez Organ (w oparciu o art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p.) decyzji zobowiązującej do zwrotu środków uznanych za niekwalifikowalne.

Dla sądu bezspornym jest fakt, że naruszenie przez skarżącą Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki stanowi złamanie obowiązujących przy wydatkowaniu środków procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p. i w konsekwencji jest podstawą do wydania decyzji na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.p.

Mając zatem na względzie powyższe sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.