Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 548/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 6 ust. 9, art. 7 ust. 1 pkt 10
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej V. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 439/18 w sprawie ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 26 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 20 września 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 439/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę V. sp. z o. o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 26 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a".

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła V. sp. z o. o. w P. (Spółka) zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenia prawa materialnego:

1) art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm.) — dalej: "u.p.o.l.", poprzez niewłaściwe zastosowanie z uwagi na błędne uznanie, że w niniejszej sprawie skarżąca traktowana jako właściciel nieruchomości, jest podatnikiem podatku od nieruchomości, w przypadku gdy w niniejszej sprawie w posiadaniu samoistnym jest inny podmiot niż właściciel nieruchomości - C. S. A.;

2) art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., poprzez niewłaściwe zastosowanie z uwagi na błędne uznanie, że nieruchomością nie władał samoistny posiadacz inny niż właściciel nieruchomości - C. S. A. i niewłaściwym uznaniem, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości;

3) art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 6 ust. 9, art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., poprzez niewłaściwe zastosowanie z uwagi na błędne uznanie, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości i określenie jej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.

II. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenia prawa procesowego, które miały wpływ na wynik sprawy:

1) art. 145 §1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez niewłaściwe uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego (określonego w pkt 1) przez organ podatkowy, a w konsekwencji nieprawidłowe oddalenie skargi skarżącej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez niewłaściwe uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, które miały wpływ na wynik sprawy, podczas gdy w trakcie postępowania podatkowego doszło do istotnych naruszeń następujących przepisów:

a) art. 120 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.) – dalej jako: "O.p." poprzez naruszenie zasady legalizmu (praworządności), z uwagi na wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania podatkowego;

b) art. 121 § 1 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez naruszenie zasady budzenia zaufania do organów podatkowych, z uwagi na:

i) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania podatkowego,

ii) brak dokładnego ustalania stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji wydanie decyzji skarżącej, w przypadku kiedy nie jest ona podatnikiem podatku od nieruchomości,

iii) nieodpowiednie uzasadnienie zaskarżonej decyzji;

c) art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, a w konsekwencji:

i) niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego przez organ podatkowy,

ii) błędne przyjęcie, że podatnikiem podatku od nieruchomości była skarżąca, podczas gdy nieruchomością faktycznie władał posiadacz samoistny inny niż skarżąca — C.S. A.;

d) art. 124 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p., poprzez naruszenie zasady przekonywania, a w konsekwencji:

i) brak wskazania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji;

ii) brak odpowiedniego wskazania zebranego materiału dowodowego;

iii) zbudowanie uzasadnienia w oparciu o okoliczności innej sprawy;

e) art. 180 § 1 O.p. poprzez brak uwzględnienia wszystkich materiałów dowodowych, niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, a w konsekwencji niewłaściwe określenie strony postępowania - podatnika podatku od nieruchomości;

f) art. 187 §1 O.p. poprzez brak zebrania wszystkich materiałów dowodowych w sprawie, pozwalających na prawidłowe określenie stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji określenie strony postępowania podatkowego - podatnika podatku od nieruchomości;

g) art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę dowodów w sprawie, wykraczającą poza granicę swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji niewłaściwe określenie stanu faktycznego sprawy oraz pełnej oceny dowodów zebranych w niniejszej sprawie oraz zbudowanie argumentacji w oparciu o okoliczności dotyczące innej sprawy;

h) art. 247 § 1 pkt 5 O.p. poprzez wydanie decyzji podmiotowi, który nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, a w konsekwencji wydanie decyzji naruszającej przepisy prawa w ten sposób, że została spełniona przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji;

3) art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do spełnienia przesłanki stwierdzenia nieważności, podczas gdy w trakcie postępowania podatkowego doszło do naruszenia:

- art. 247 § 1 pkt 5 O.p. będącego przesłanką stwierdzenia nieważności postępowania podatkowego, poprzez wydanie decyzji do podmiotu, który nie jest stroną postępowania, bowiem podatnikiem podatku od nieruchomości jest inny podmiot - C.S. A.;

4) art. 151 P.p.s.a., poprzez niewłaściwe uznanie, że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do oddalenia skargi skarżącej, podczas gdy zarzuty skargi są w pełni uzasadnione;

5) art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, z uwagi powoływanie się w uzasadnieniu na okoliczności innej sprawy i innego podatku (podatku rolnego).

Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o:

1) uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 20 września 2018 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 439/18;

2) rozpoznanie skargi skarżącej i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 26 kwietnia 2018 r., nr [...];

3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na rzecz skarżącej według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na które została skierowana stosownie do zarządzenia Przewodniczącego III Wydziały Izby Finansowej z 8 lutego 2022 r. na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.), z uwagi na konieczność jej rozpatrzenia bez zbędnej zwłoki po długim okresie oczekiwania spowodowanym ograniczeniami związanymi z sytuacją pandemiczną oraz brak możliwości technicznych przeprowadzenia w krótkim terminie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Skarga kasacyjne nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddalaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut procesowy odnoszący się do naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. W myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji, prawidłowo odwołując się do mających zastosowanie w sprawie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego oraz stosowanych przez organy podatkowe przepisów postępowania podatkowego, dokonał wykładni prawa materialnego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Po przedstawieniu stanu sprawy Sąd I instancji omówił zarzuty podniesione w skardze, wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił zajęte stanowisko. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada zatem wzorcowi formalnemu nakreślonemu w art. 141 § 4 P.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu oraz kontrolę instancyjną orzeczenia. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, kiedy skarżący wykaże, że sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści tego przepisu, zastosowania przez organy przepisów prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 95/12; publikowany podobnie jak pozostałe powołane w ramach niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na podstawie art. 141 § 4 P.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2243/11). Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu, niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 P.p.s.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 2230/13).

Analizowany zarzut opiera się na stwierdzeniu, że Sąd I instancji uzasadniając wyrok odwoływał się do: przepisów ustawy o podatku rolnym, podatku rolnego, działek niebędących przedmiotem zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego zarzut brak jest egzemplifikacji podnoszonych uchybień. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza treści uzasadnienia prowadzi do wniosku, że jest ono wolne od zarzucanych błędów. Sąd I instancji w obszarze istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy nawiązuję, analizuje i dokonuje oceny zastosowania przez organ podatkowy przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w odniesieniu do działek, które stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znajdują się fragmenty, w których Sąd I instancji rzeczywiście powołuje działki, które podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym, ale jest to następstwem szczegółowej analizy dokumentów, na podstawie których dokonywano ustaleń faktycznych. W treści tych dokumentów nie dokonano dystynkcji pomiędzy gruntami będącymi przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości i podatkiem rolnym, bo nie taki był cel czynności (oświadczeń) odzwierciedlonych w aktach notarialnych. Stąd też cytowanie in extenso treści tych dokumentów oznaczało także wskazanie działek, które podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym. Niemniej, argumentacja Sądu I instancji nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotem analizy i oceny prawnej była zasadność i prawidłowość opodatkowania tylko tych działek, które podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Sąd I instancji rozpoznając podniesione w skardze zarzuty odniósł się do okoliczności, że organ administracji publicznej powołał w uzasadnieniu decyzji działki będące przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym. Uznał, że nie można przyjąć w związku z powyższym, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie okoliczności faktycznych innej sprawy. Ewentualna wadliwość tej oceny nie może być skutecznie podnoszona w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

W treści analizowanego uzasadnienia wyroku Sądu I instancji Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził fragmentów, z których wynikałoby, że Sąd ten odnosił się lun analizował przepisy ustawy o podatku rolnym i na tej podstawie formułował wnioski istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy.

W świetle kolejnych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów o charakterze procesowym oceny wymaga trafność przyjętego przez organy podatkowe, i zaaprobowanego przez Sąd I instancji, ustalenia co do wskazania posiadacza samoistnego gruntów stanowiących przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości co przekłada się, w świetle art. 3 ust. 3 u.p.o.l., na trafność wyboru podatnika tego podatku.

Przepis art. 3 ust. 3 u.p.o.l. stanowi, że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Na obecnym etapie postępowania nie jest sporne, że Spółka w 2017 r. była właścicielem nieruchomości stanowiących przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Należy zaznaczyć, że wprowadzona w art. 122 O.p. zasada prawdy obiektywnej polega na tym, że organ podatkowy ma obowiązek podjęcia z urzędu wszelkich działań, które doprowadzą do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy podatkowej, aby w ten sposób odtworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Wyrażony w art. 122 O.p. obowiązek podejmowania przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań mających doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym nie ma jednak charakteru nieograniczonego. Organy podatkowe mają bowiem z jednej strony podejmować wszelkie działania w celu ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, ale z drugiej strony ustawodawca zastrzega, iż mają być to jednocześnie działania niezbędne dla realizacji wspomnianego celu. Zakres działania tej zasady w postępowaniu podatkowym wyznacza norma prawa materialnego, która ma być zastosowana w sprawie.

W skardze kasacyjnej zarzuca się, że Sąd I instancji nie dostrzegł, że organ podatkowy nie zebrał wystarczającego dla rozstrzygnięcia sprawy materiału dowodowego.

Odnosząc się do tego zarzutu należy na wstępie zauważyć, że ze zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy dowodów, w sposób szczegółowy przedstawionych i omówionych w uzasadnieniu decyzji, ustalenia co do podmiotu podatku od nieruchomości w zakresie działek nr [...], [...], [...], [...] organ poczynił na podstawie zapisów ewidencji gruntów i budynków, aktu notarialnego Rep. A nr [...] z 17 grudnia 2015 r., oraz wypisu z działu II Księgi Wieczystej nr [...]. Nadto analizie poddano szereg dokumentów sporządzonych w związku ze sporami i rozliczeniami jakie miały miejsce pomiędzy Spółką, C. , A. S. A., C. z siedzibą w N., K. S. A., G. S. A. oraz T. Uwzględniono także okoliczności jakie zaistniały w związku z wezwaniem Spółki do zapłaty podatku od nieruchomości, gdy Spółka nie zaprzeczyła, że ciąży na niej obowiązek podatkowy, ale wskazała na organizacyjne trudności uniemożliwiające złożenie deklaracji podatkowych.

Strona skarżąca ma rację, że to organ podatkowy jest obowiązany zebrać dostateczny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowody. Niemniej, co zostało zasygnalizowane wyżej, obowiązek ten jest aktualny do chwili, w której organ uzyska pewność, co do stanu faktycznego sprawy. Jeśli strona postępowania uważa mimo to, że zgromadzony materiał dowodowy nie jest wystarczający, powinna wskazać elementy stanu faktycznego, które nie znajdują wystarczającego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie stanowi wykazania naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w powiązaniu z właściwym przepisem ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi przekonanie strony, że organ nie zebrał pełnego materiału dowodowego. Nadto, co należy tutaj podkreślić, strona skarżąca nie wskazała żadnego obiektywnie weryfikowalnego przejawu samoistnego posiadania spornych w sensie podatkowym gruntów przez C., co mogłoby podważać kompletność zebranego materiału dowodowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że nie narusza art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p. odmowa przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków w sytuacji, gdy oświadczenia tychże świadków na okoliczność, która miała być przedmiotem przesłuchania, zostały już wcześniej złożone i utrwalone w formie aktów notarialnych, a dokumenty te zostały włączone do akt sprawy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można także zgodzić się ze stroną skarżącą, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został wadliwie oceniony. Przede wszystkim należy zauważyć, że analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala stwierdzić, co trafnie dostrzegł Sąd I instancji, że uzasadnienie to w pełni odpowiada wymaganiom jakie wynikają z art. 210 § 4 O.p. in initio, który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Trzeba podkreślić, że organ podatkowy w sposób wyczerpujący, z powołaniem na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, odniósł się do twierdzeń Spółki kwestionujących przypisanie Spółce samoistnego posiadania opisanych w decyzji działek gruntu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy w pełnie zaaprobować wnioski organu podatkowego, który przyjął, że Spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa C. nad przedmiotową nieruchomością. I nie chodzi tutaj o brak przedstawienie przez Spółkę materiału dowodowego w tym zakresie, co podnosi się szeroko w skardze kasacyjnej, ale o brak wskazanie przejawów aktywności C. względem będących przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie gruntów, które co najmniej sugerowałyby, że to ta spółka jest posiadaczem samoistnym. Należy pamiętać, że Spółka w 2017 r. była właścicielem tych gruntów. Z treści aktu notarialnego z 17 grudnia 2015 r., na mocy którego Spółka nabyła nieruchomość wynika, że wydanie Spółce nieruchomości już nastąpiło. Nadto ustalony sposób władania nieruchomością (spornymi w ujęciu podatkowym działkami) jednoznacznie wskazywał, że Spółka występowała na zewnątrz wobec osób trzecich jako właściciel i jako posiadacz.

Organ podatkowy trafnie ocenił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć, że C. nie znajdowała się w sytuacji, w której nie musiała się liczyć z uprawnieniami właścicielskimi Spółki, wręcz przeciwnie trafiała na jej opór, pozostając m. in. w sporach sądowych także z innymi spółkami. Nade wszystko zaś zgodzić należy się z organem podatkowym, który przyjął, że spółki uwikłane wzajemnymi pretensjami, aby zakończyć spory i uchylić ustanowione na nieruchomościach zakazy przystąpiły do negocjacji, które znalazły odzwierciedlenie w aktach notarialnych włączonych do akt sprawy. Istotą złożonych oświadczeń było nie tyle ustalenie, czy też przyznanie pewnego stanu faktycznego, ale uporządkowanie wzajemnych roszczeń celem dalszych porozumień. Co istotne, strony tych porozumień złożonym oświadczeniem nie przypisywały szczególnego znaczenia, skoro równolegle wprowadziły względem siebie stosowne zabezpieczenia. Strony w owych porozumieniach uzgodniły także tryb postępowania w zakresie płatności podatku rolnego i podatku od nieruchomości. Przy czym, jak słusznie podniósł organ podatkowy, ustalenia te nie są dla niego wiążące. O tym kto i w jakiej wysokości płaci podatek decyduje ustawa a nie czynności cywilne stron.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaaprobowane przez Sąd I instancji, nie narusza art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażoną przez Sąd I instancji ocenę, że nawiązanie przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym działek gruntu nr [...], [...], [...] nie oznacza, że organ zbudował argumentację w oparciu o okoliczności dotyczące innej sprawy. Uważne odczytanie stosownych fragmentów zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że przywołanie tych okoliczności, poza fragmentami, w których organ cytuje stosowne dokumenty, zmierzało do wsparcia oceny, że same skonfliktowane strony nie przywiązywały znaczącej wagi do oświadczeń złożonych w porozumieniach wykonawczych do ugody, przynajmniej w zakresie istotnym w obszarze rozpoznawanej sprawy.

Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 5 O.p. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych, nie budzi wątpliwości, że decyzja została skierowana do podmiotu, będącego stroną postępowania.

Odnośnie zarzutów naruszenia prawa materialnego, a to przepisów art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 6 ust. 9, art. 7 ust. 1 pkt 10 poprzez niewłaściwe zastosowanie należy stwierdzić, że nie są one uzasadnione. Zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego - aby był skuteczny - musi zostać oparty na wykazaniu, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano skutecznie równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2020 r., sygn. akt I GSK 2145/19).

Zatem, skoro strona skarżąca nie zakwestionowała skutecznie ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe, i zaaprobowanych przez Sąd I instancji co do okoliczności, że to Spółka była właścicielem i posiadaczem samoistnym działek stanowiących przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, to nie narusza powołanych wyżej przepisów ustawy o podatku od nieruchomości konstatacja, że to Spółka była podatnikiem podatku od nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Bogusław Woźniak (spr.) Bogusław Dauter Jolanta Sokołowska