Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 333/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 § 1 pkt 2, art. 184 § 1 i 2, art. 145 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 72 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy rejestracji pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2015 r. nr [...] organ I instancji uchylił decyzję ostateczną Starosty nr [...] z [...] lipca 2007 r. i odmówił rejestracji pojazdu m-ki [...] o nr rej. [...], nr VIN : [...] na K.K. oraz S S.A.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że 13 czerwca 2007 r. K.K., złożył wniosek o rejestrację pojazdu m-ki [...] o nr VIN: [...] na rzecz K.K. oraz S S.A. Do wniosku dołączone zostały dokumenty: umowa sprzedaży z [...] maja 2007r., zaświadczenie nr [...] potwierdzające uiszczenie podatku Vat-25 z [...] czerwca 2007r., potwierdzenie zapłaty akcyzy nr [...] z [...] czerwca 2007r., umowa przewłaszczenia na zabezpieczenie oraz cesji praw z polisy AC, umowa komisu nr [...] z [...] czerwca 2007r., faktura Vat-Marża nr [...] z [...] czerwca 2007r., zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON, odpis z Krajowego Rejestru Sądowego - stan na dzień [...] stycznia 2007r., zaświadczenie nr [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z [...] czerwca 2017 r., dowód rejestracyjny pojazdu - część I i II wraz z tłumaczeniami.

Organ I instancji podał, że decyzją z [...] lipca 2007 r., nr [...] Starosta orzekł o rejestracji pojazdu m-ki [...], jednocześnie wydając dowód rejestracyjny seria: [...], kartę pojazdu seria: [...] oraz tablice rejestracyjne [...].

Organ I instancji podał, że 3 kwietnia 2015 r. wpłynął sprzeciw prokuratora Prokuratury Okręgowej z [...] marca 2015 r. sygn. [...] wobec ww. decyzji o rejestracji pojazdu. Jednocześnie prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o uchylenie decyzji administracyjnej i orzeczenie o odmowie rejestracji wskazanego pojazdu na rzecz K.K. i S S.A. Jako uzasadnienie sprzeciwu podano, że przedłożone wraz z wnioskiem o rejestrację pojazdu dokumenty własności pojazdu były fałszywe, w związku z tym nie mogły być użyte jako załączniki do wniosku o rejestrację pojazdu. Starosta stwierdził, że tym samym nie zostały spełnione przesłanki art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r.,poz.1137, ze zm., dalej: P.r.d), który stanowi o dokumentach niezbędnych do rejestracji pojazdu, tj. dowód własności pojazdu lub dokument potwierdzający powierzenie pojazdu (pkt 1); karta pojazdu, jeżeli została wydana (pkt 2); świadectwo zgodności WE albo świadectwo zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenie jednostkowe pojazdu, decyzja o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - jeżeli są wymagane (pkt 3); zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowód rejestracyjny pojazdu lub inny dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzający wykonanie oraz termin ważności badania technicznego (pkt 4); dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany (pkt 5); dowód odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz - pierwszy (pkt 6); dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokument potwierdzający brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenie stwierdzające zwolnienie od akcyzy, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy (pkt 6); dowód wpłaty opłaty recyklingowej lub oświadczenie o podleganiu obowiązkowi zapewniania sieci zbierania pojazdów albo faktura zawierająca takie oświadczenie, jeżeli pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy (pkt 9).

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: K.p.a) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe.

Postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2015 r., Starosta wznowił postępowanie administracyjne zakończone kwestionowaną decyzją ostateczną. Organ I instancji stwierdził, że w ramach przeprowadzonego na podstawie art. 77 § 1 K.p.a, postępowania dowodowego, zwrócił się 11 września 2015 r. do Sądu Rejonowego o nadesłanie wyciągu z wyroku Sądu z [...] kwietnia 2014 r. w sprawie [...]. Zdaniem organu I instancji z ww. wyroku Sądu wynika, że osoba występującą jako pierwotny sprzedawca pojazdu uczestniczyła w zorganizowanym działaniu przestępczym, którego celem było wewnątrzwspólnotowe nabywanie pojazdów i sprowadzanie ich do Polski, następnie przedstawianie w organach podatkowych nieprawdziwych deklaracji podatkowych AKC-U (podatek akcyzowy) oraz wniosków VAT- 24 (podatek VAT). Skutkiem tego było wyraźne obniżanie, bądź uchylanie się od zapłaty obowiązkowego podatku VAT oraz podatku akcyzowego, co przyczyniło się do narażenia na uszczuplenie należności publicznoprawnych Skarbu Państwa. Mając na względzie uzyskanie korzyści majątkowych dopuszczano się podrabiania umów sprzedaży pojazdów sprowadzanych do Polski z zagranicy. Organ I instancji podał, że w sfałszowanych umowach zaniżano wartość pojazdów, a co za tym idzie również podstawę opodatkowania podatkiem VAT oraz podatkiem akcyzowym. Pojazd m-ki [...] o nr [...], którego dotyczyło postępowanie, także został sprowadzony na teren Polski w ramach tak zorganizowanych działań przestępczych. Umowa sprzedaży ww. pojazdu zawarta [...] maja 2007 r., która miała być użyta jako oryginalny dokument własności stanowiący podstawę rejestracji wskazanego pojazdu przez Starostę na rzecz K.K. i S S.A., została sfałszowana, co zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego. W następstwie powyższego również K.K. i S S.A. nie mogli zgodnie z przepisami skutecznie nabyć prawa własności pojazdu m-ki [...] od osoby, która nie legitymowała się takim prawem w chwili zawarcia umowy sprzedaży.

W ocenie Starosty w związku z powyższym, zasadnym jest zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a, ponieważ wniosek o rejestrację pojazdu został złożony przez osobę, która w rzeczywistości nie była właścicielem pojazdu, skutkiem czego było wydanie decyzji o rejestracji pojazdu na podstawie wadliwych, nieposiadających mocy dowodowej dokumentów przedstawiających niezgodny z rzeczywistością stan rzeczy w stosunku do tożsamości właściciela pojazdu oraz do jego faktycznej wartości. Zatem zdaniem organu I instancji nie zostały spełnione warunki podjęcia pozytywnej decyzji o rejestracji, tj. nie została spełniona przesłanka art. 72 ust. 1 pkt. 1 P.r.d, wobec czego uzasadnione jest uchylenie decyzji o rejestracji pojazdu oraz odmowa jego zarejestrowania. Starosta stwierdził nadto, że w wyniku analizy zebranych w toku postępowania dowodów oraz zgodnie z art. 151 § 1 pkt. 2 K.p.a, który stanowi, że organ administracji publicznej po przeprowadzeniu wznowionego postępowania wydaje decyzję uchylającą dotychczasową decyzję, gdy stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia (na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub 145b K.p.a.) i wydaje decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Od decyzji z [...] października 2015 r., nr [...] odwołanie złożył K.K.. W odwołaniu strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj.:

1. art. 7, 77 i 80 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie wyrażające się w przeprowadzeniu pozornego postępowania administracyjnego w ramach ponownego rozpoznania sprawy przed organem I instancji z ograniczeniem się wyłącznie do zwrócenia się do Sądu Rejonowego z żądaniem udzielenia uwierzytelnionego odpisu wyroku w sprawie [...] i z zaniechaniem przeprowadzenia następujących ustaleń: a) wbrew zaleceniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynikającym z decyzji (sygn. akt: [...]) zgromadzenia wszystkich dokumentów postępowania karnego, na które w sprzeciwie z [...] kwietnia 2015 r. powołał się prokurator - tj. również zarządzenia o wykonaniu kary względem skazanych, co jest o tyle istotne, że z zarządzenia takiego - przedłożonego dotychczas w formie wyciągu prokuratora- wynikałoby czy skazani nie skorzystali z nadzwyczajnego środka zaskarżenia; b) ustalenia stron postępowania i niezrozumiałe pominięcie podmiotu S S.A. jako strony postępowania mającej prawo reprezentować w toku sprawy swoje interesy, także wbrew zaleceniom wynikającym z decyzji Kolegium (sygn. akt : [...]); c) nieustalenie żadnych okoliczności związanych z nabyciem pojazdu przez skarżącego K.K. w dobrej wierze, wbrew zaleceniom wynikającym z decyzji Kolegium (sygn. akt. : [...]) w tym nieustalenie okoliczności związanych z przejściem własności na stronę - w drodze dostępnych środków - np. przesłuchania skarżącego, zobowiązania go do złożenia pisemnych wyjaśnień, zobowiązania do przedłożenia dokumentów kredytowych S S.A., etc.) pomimo obowiązku przeprowadzenia kompletnego postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego oraz wniosków stawianych w poprzednim odwołaniu strony; d) niepodanie w żadnym miejscu zaskarżonej decyzji przyczyn odmowy rejestracji pojazdu - w sposób niebudzący wątpliwości, niepodanie przyczyn odmowy posiadania przez skarżącego tytułu prawnego do pojazdu, a sprowadzenie tej powinności wyłącznie do powierzchownego i pozbawionego wnikliwości przytoczenia treści wyroku Sądu Rejonowego;

2. art. 28 K.p.a poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie ustalania kręgu osób mających przymiot strony niniejszego postępowania i arbitralne przyjęcie, że wyłącznie przymiot strony przysługuje Panu K.K., podczas gdy wnioskodawcą w dacie składania wniosku o rejestrację ww. pojazdu był również S S.A.;

3. art. 138 § 2 K.p.a poprzez jego niezastosowanie wyrażające się w niezastosowaniu się przez organ I Instancji do żadnego ze wskazań Samorządowego Kolegium Odwoławczego sformułowanych pod adresem postępowania pierwszoinstancyjnego pomimo, że redakcja wymienionego przepisu wprost nakazuje realizację wiążących zaleceń organu II Instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, mającego istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj, art. 169 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, ze zm., dalej: K.c), poprzez jego niezastosowanie i brak analizy czy w rozpatrywanej sprawie doszło do realizacji niezbędnych warunków potrzebnych do skutecznego nabycia własności przedmiotowego samochodu.

Jednocześnie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o orzeczenie o kosztach postępowania odwoławczego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie SKO wskazało, że niezasadny jest wniosek profesjonalnego pełnomocnika w postaci orzeczenia przez organ II instancji o kosztach postępowania odwoławczego. Należy zauważyć bowiem, że przepisy regulujące koszty postępowania administracyjnego zostały zawarte w dziale IX K.p.a, jednakże nie dotyczą one przedmiotowej sprawy, co powinno być wiadome składającemu odwołanie pełnomocnikowi.

Odnosząc się do kwestii merytorycznych SKO stwierdziło, że w świetle art. 145. § 1 K.p.a w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1); decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (pkt 2); decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 (pkt 3); strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4); wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5); decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6); zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2) (pkt 7); decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (pkt 8). Stosownie do treści art. 145a. § 1 K.p.a można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Ponadto w myśl art. 145b § 1 K.p.a można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. Nr 254, poz. 1700, z 2013 r. poz. 675 oraz z 2015 r. poz. 1268), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

Zgodnie natomiast z art. 147 K.p.a wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. Na podstawie art. 149 wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§2). W świetle art. 150 § 1 K.p.a. organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Dopiero po przeprowadzeniu postępowania z udziałem stron w sprawie wznowienia postępowania organ - w zależności od wyników tego postępowania - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.), albo uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.).

W niniejszej sprawie decyzją z [...] lipca 2007 r., nr [...] Starosta orzekł o rejestracji pojazdu m-ki [...], nr VIN: [...], na rzecz K.K.. Jednocześnie orzekając o rejestracji Starosta wydał dowód rejestracyjny seria i numer : [...], kartę pojazdu seria: [...] oraz tablice rejestracyjne [...].

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że pojazd marki [...] nr VIN [...] był przedmiotem postępowania karnego o sygnaturze [...], toczącego sie w Prokuraturze Okręgowej, W toku postępowania ustalono, osoba wskazana jako pierwotny sprzedawca pojazdu tj. R.K., brała udział w zorganizowanym przestępczym procederze mającym na celu dokonywanie wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów mechanicznych i sprowadzania ich na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a następnie przedkładania w organach podatkowych niezgodnych z prawdą deklaracji podatkowych podatku akcyzowego oraz wniosków dotyczących podatku VAT, na skutek czego znacznie zaniżano, bądź unikano płacenia koniecznego podatku VAT oraz podatku akcyzowego, narażając tym samym Skarb Państwa na uszczuplenie należności publicznoprawnych. Z akt sprawy prowadzonego postępowania karnego wynika, że będący przedmiotem postępowania pojazd marki [...] nr VIN [...] został sprowadzony do Polski w ramach tak zorganizowanej akcji przestępczej. W ramach przedmiotowego postępowania karnego ustalono, że R.K. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w kwotach 150 złotych od każdego pojazdu, podrobił w celu użycia za autentyczny - dokument w postaci umowy sprzedaży pojazdu marki [...], nr VIN [...] zawartej [...] maja 2007 r. i stanowiącej podstawę rejestracji wskazanego pojazdu przez Starostę na rzecz K.K..

Powyższe okoliczności zostały potwierdzone w prawomocnym wyroku skazującym Sądu Rejonowego Wydziału Karnego z [...] kwietnia 2014 r. w sprawie [...]. W ocenie SKO powyższy wyrok skazujący przesądził, że rozstrzygnięcie Starosty decyzją z [...] lipca 2007 r., nr [...] o rejestracji pojazdu marki [...] nr VIN [...] dotknięte jest kwalifikowaną wadą wskazaną w treści art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a, albowiem zostało ono wydane na wniosek osoby nie będącej właścicielem pojazdu oraz w oparciu o dokumenty sporządzone wadliwie, poświadczające niezgodną z rzeczywistością fałszywą treść co do tożsamości właściciela pojazdu oraz co do jego rzeczywistej wartości.

SKO zaznaczyło, że na podstawie powyższego wyroku sprzeciw od decyzji z [...] lipca 2007 r., nr [...] Starosty wniósł prokurator Prokuratury Okręgowej. Należy wskazać zatem, że w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte w wyniku złożenia na podstawie art. 184 § 1 K.p.a sprzeciwu w dniu 3 kwietnia 2015 r. (data wpływu do organu I instancji) przez prokuratora Prokuratury Okręgowej od decyzji ostatecznej Starosty z [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu marki [...], nr [...] na rzecz K.K.. Zgodnie bowiem z treścią art. 184 K.p.a prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej, jeżeli przepisy kodeksu lub przepisy szczególne przewidują wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji albo jej uchylenie lub zmianę (§1). Prokurator wnosi sprzeciw do organu właściwego do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany (§ 2). Podkreślenia wymaga, że wniesienie przez prokuratora sprzeciwu na podstawie art. 184 § 1 K.p.a w formie żądania wznowienia postępowania zobowiązuje organ administracyjny właściwy do wznowienia postępowania do wszczęcia postępowania w tym przedmiocie. Obowiązek ten wynika wyraźnie z art. 186 K.p.a który jednoznacznie stanowi, że w przypadku wniesienia sprzeciwu właściwy organ administracji publicznej wszczyna w sprawie postępowanie z urzędu, zawiadamiając o tym strony. Należy nadmienić, że ustawodawca w przepisie art. 184 § 1 K.p.a, przyznając prokuratorowi prawo do wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej, nie ograniczył tego prawa żadnym terminem. Termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania ustanowiony w art. 148 K.p.a odnosi się wyłącznie do stron postępowania prokuratora, może wnieść sprzeciw w każdym czasie (por. B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego).

Na podstawie powyższego sprzeciwu prokuratora Prokuratury Okręgowej, postanowieniem z [...] sierpnia 2015r., nr [...] Starosta wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty z [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu marki [...],nr VIN [...] na rzecz K.K. oraz S S.A. Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika, że przesłankę wznowienia stanowił art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a, stosownie do którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Zdaniem SKO w świetle art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a, konieczne jest, aby na podstawie tych fałszywych dowodów ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Cechę istotności będą miały te okoliczności, które dotyczą faktów prawotwórczych, tj. wpływają na określenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (por. J. Borkowski (w:) Komentarz, 1985, s. 219; por. też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 15 stycznia 2015 r. w sprawie III SA/Łd 871/14, LEX nr 1635172: "Celem wznowionego postępowania prowadzonego z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a jest wykazanie istnienia związku między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi. Uwzględniając szerokie pojęcie dowodu, wynikające wprost z art. 75 § 1 K.p.a., fałsz dowodu może polegać na oparciu rozstrzygnięcia na fałszywych dokumentach, zeznaniach świadków czy też opiniach biegłych. Fałszywy jest dokument podrobiony, przerobiony, ewentualnie dokument, którego treść została sfałszowana, przy czym, jak wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, fałszywość dowodu dla swej prawnej wiarygodności powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba że zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 K.p.a. Dla przesłanki wznowieniowej zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a koniecznym jest, aby na podstawie fałszywych dowodów ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a więc takie których istnienie miało bezpośredni wpływ na określenie praw i obowiązków osób będących podmiotem postępowania".

W wyroku z 18 lipca 2013 r. w sprawie II OSK 678/12, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie.

Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie m. in. art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a organ I instancji uchylił decyzję ostateczną Starosty nr [...] z [...] lipca 2007 r. i odmówił rejestracji pojazdu m-ki [...] o nr rej. [...], nr VIN : [...] na K.K. oraz S S.A. W ocenie SKO powyższe rozstrzygnięcie Starosty należy uznać za prawidłowe. W przedmiotowej sprawie bowiem zasadnicze znaczenie mają przepisy P.r.d z daty wydania decyzji z [...] lipca 2007 r., nr [...] Starosty. W świetle bowiem art. 72 ust. 1 pkt 1 P.r.d rejestracji dokonuje się na podstawie dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5. Natomiast stosownie do treści art. 72 ust. 1 pkt 6a P.r.d. rejestracji dokonuje się na podstawie dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy. Z kolei stosownie do treści art. 73 ust. 1 P.r.d, rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5 .

Szczegółowe warunki i tryb rejestracji pojazdów określiło rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1522, ze zm,), które w § 2 ust. 1 stanowi, że w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, do którego dołącza: dowód własności pojazdu, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany oraz tablice rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany; w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic rejestracyjnych lub konieczności j zwrotu tych tablic do organu rejestrującego państwa, z którego pojazd został sprowadzony, właściciel pojazdu zamiast tablic rejestracyjnych dołącza stosowne oświadczenie. Niespełnienie zaś któregoś z wymogów skutkuje odmową rejestracji pojazdu. Przepis art. 72 ust. 1 P.r.d. formułuje wymagania formalne rejestracji i musi być rozumiany restrykcyjne, co oznacza, że niespełnienie wymogu wskazanego pkt 1 tego przepisu tj. dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust.5 P.r.d. stanowi bezwzględną przeszkodę do zarejestrowania samochodu.

Zdaniem SKO przepisy P.r.d wymagają, aby decyzja rejestracyjna wydana została na podstawie oryginalnych i zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy dokumentów. Precyzyjnie zatem określają one zasady rejestracji pojazdów, ponadto podstawowe znaczenie przypisują kwestii prawidłowego i rzetelnego ustalenia prawa jego własności. Należy wskazać, że decyzja z [...] lipca 2007 r., nr [...] Starosty o rejestracji, pomimo braku spełnienia wskazanych warunków co do rzetelności i prawdziwości dokumentów stanowi oczywiste naruszenie przywołanych przepisów P.r.d, tj. art. 72 ust. 1 w zw. z art. 73 ust. 1 p.r.d.

W związku z powyższym uznać należy, że przedłożone wraz z wnioskiem z [...] czerwca 2007 r. o rejestrację pojazdu marki [...] dokumenty były fałszywymi w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. W świetle wyroku Sądu Rejonowego Wydziału Karnego z [...] kwietnia 2014 r. w sprawie [...] niewątpliwy był dokonany przez R.K. fałsz pierwotnej umowy sprzedaży z [...] maja 2007 r. pomiędzy nim jako kupującym, a sprzedającym obywatelem Niemiec – A.S.. W rozpoznawanej sprawie, dokument ten nie stanowił zatem dowodu, że R.K. stał się uprawnionym właścicielem pojazdu marki [...] nr VTN [...]. W następstwie powyższego również K.K. nie mógł zgodnie z przepisami skutecznie nabyć prawa własności pojazdu marki [...] od osoby (za pośrednictwem komisanta), która nie legitymowała się takim prawem w chwili zawarcia umowy sprzedaży. Należy wskazać, że ustalenie fałszu w umowie sprzedaży ma ten skutek, iż Starosta nie miał podstaw do uznania, że spełnia ona warunki dla dokumentu wymaganego przy złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu w świetle art. 72 i art. 73 ust. 1 P.r.d.

Nadto, w ocenie SKO podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 169 K.c., nie mógł zaś skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji, bowiem jak trafnie podniósł Starosta w niniejszej sprawie dokument w postaci umowy sprzedaży pojazdu m-ki [...] o nr [...] zawartej [...] maja 2007 r., został sfałszowany, co zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego. Jednocześnie należy wskazać, że w toku sprawy wznowieniowej strony nie przedłożyły nowych dokumentów, niezbędnych do rejestracji pojazdu z mocy art. 73 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 P.r.d. W szczególności też, nie przedłożono dowodu własności pojazdu, zaś organy administracji nie są władne do ustalenia tytułu prawnego do pojazdu. Tut. organ odwoławczy wskazuje bowiem, że spór na tle własności ma bowiem charakter cywilnoprawny i do jego rozstrzygnięcia powołane są sądy powszechne (vide : wyrok z dnia 03.06.2015 r. w sprawie II SA/Gl 94/15 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach). W ocenie Kolegium sanowanie przez organ administracji fałszu dowodu i przyznaniu uprawnień do uchodzenia w obrocie prawnym za prawowitego właściciela osobie, której tytuł prawny nie przysługuje nie może zatem nastąpić bez prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego. Stwierdzić należy, że dopiero ustalenia tytułu prawnego w drodze orzeczenia sądu powszechnego oraz nabicie nowych numerów uzasadniać może wdrożenie nowego postępowania w przedmiocie rejestracji pojazdu.

Ponadto SKO nie podzieliło także zarzutów pełnomocnika strony co do wiążących zaleceń organu II Instancji wynikających z treści art. 138 § 2 K.p.a przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji. Zdaniem pełnomocnika strony organ I instancji nie zastosował się do żadnego ze wskazań SKO sformułowanych pod adresem postępowania pierwszo instancyjnego wyrażonego w decyzji z [...] lipca 2015 r., nr [...]. Z powyższym twierdzeniem nie sposób się zgodzić, bowiem z akt sprawy wynika, że pismem z [...] września 2015 r. Starosta wystąpił do Sądu Rejonowego o nadesłanie wyciągu z wyroku Sądu z [...] kwietnia 2014 r. w sprawie [...]. Z akt sprawy wynika, że ww. wyrok wpłynął do organu I instancji 2 października 2015 r. Po pierwsze należy wskazać, że organ I instancji zastosował się do zaleceń tut. Kolegium wyrażonych ww. decyzji. Postanowieniem wznowił bowiem postępowanie, i po przeprowadzonym postępowaniu wydał prawidłową decyzję w oparciu o treść art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Nadto organ I instancji zawiadomił strony postępowania (w tym stronę i S S.A.) oraz podmiot na prawach strony - prokuratora Prokuratury Okręgowej zarówno o wznowieniu postanowieniem postępowania jak i o wydanej decyzji poprzez ich doręczenie ww. podmiotom. Ww. stronom oraz Prokuratorowi Prokuratury Okręgowej doręczał także pisma wydane w toku prowadzonego postępowania. Tym samym zdaniem SKO nie został naruszony art. 28 K.p.a dotyczący udziału strony postępowania w postępowaniu administracyjnym. Po drugie wskazania organu odwoławczego wyrażone na podstawie art. 138 § 2 K.p.a mogą dotyczyć wyłącznie osiągnięcia rezultatu w postaci uwzględnienia określonych okoliczności przy wydawaniu decyzji. W takim tylko zakresie wskazania te uznawane są za wiążące. Organ II instancji przekazując na podstawie art. 138 § 2 K.p.a sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, nie może narzucać temu organowi treści przyszłego rozstrzygnięcia. Organ I instancji nie jest również związany oceną prawna zawartą w decyzji organu odwoławczego.

Na marginesie SKO wskazało, że w pouczeniu postanowienia z [...] sierpnia 2015 r., nr [...] o wznowieniu postępowania z urzędu, organ I instancji błędnie wskazał stronom tego postępowania, że na postanowienie służy stronom zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem Starosty w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. W ocenie Kolegium postanowienie o wznowieniu postępowania jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i nie może zawierać innych treści, poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Inaczej mówiąc, postanowienie to otwiera postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania nie jest zaskarżalne, nie służy więc na nie zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.08.1998 r. w sprawie I SA/Po 1847/97, LEX nr 34162). Żaden z przepisów K.p.a. normujących wznowienie postępowania nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wszczynającego wznowienie postępowania (vide: też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.11.1997 r. w sprawie I SA/Wr 224/96, LEX nr 31232). Prawidłowość podjęcia postanowienia o wznowieniu postępowania może być przez stronę kwestionowana dopiero wraz z odwołaniem od decyzji (art. 142 K.p.a). Postanowienie o wznowieniu postępowania nie może być przedmiotem postępowania odwoławczego. Wadliwość tego postanowienia można wykazać w postępowaniu odwoławczym od decyzji wydanej w trybie art. 151 K.p.a. W ocenie SKO powyższe wadliwe pouczenie w postanowieniu z [...] sierpnia 2015 r. nie miało jednak wpływu na niniejsze postępowanie.

Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stała się przedmiotem skargi K.K. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

I. naruszenie przepisów postepowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia:

1. art. 7, 77 i 80 K.p.a poprzez ich niezastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że w ramach ponownego postępowania (po uchyleniu decyzji poprzedniej) Starosta dokonał wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego, albowiem zwrócił się do Sądu Rejonowego z żądaniem udzielenia uwierzytelnionego odpisu wyroku w sprawie [...], w sytuacji gdy zaniechał zgromadzenia kolejnych dowodów, pomimo powoływania się na ich treść a to, zarządzenia o wykonaniu kary względem skazanych, z którego to zarządzenia wynikałby termin prawomocności orzeczenia;

2. art, 7,77 i 80 K.p.a poprzez nieustalenie okoliczności związanych z nabyciem pojazdu przez skarżącego działającego w dobrej wierze, pomimo, że przepisy postępowania administracyjnego obligowały do tego organ I instancji, zaś SKO zaakceptowało czynienie ustaleń faktycznych wyłącznie na podstawie dokumentów;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego:

3. art. 169 K.c w zw. z art. 72 ust 1 P.r.d w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów poprzez niezastosowanie wymienionych przepisów i brak ich wzajemnej interpretacji jako przepisów nie wzajemnie wyłączających a uzupełniających się w sytuacji gdy z P.r.d i rozporządzenia jak wyżej wynika katalog dokumentów stanowiących dowód własności pojazdu, który jednak nie jest katalogiem zamkniętym i należy go interpretować w kontekście innych norm prawa, podczas gdy z art. 169 K.c wynika, że z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie następuje przejście własności o ile nabywca działa w dobrej wierze, a nadto upływ trzech lat od utraty rzeczy przez właściciela i w tym kierunku winny być skierowane ustalenia organów;

Wobec powyższych zarzutów na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit, a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a) skarżący wniósł o:

1. uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Starosty,

2. a na skutek uchylenia - umorzenie postępowania albo nakazanie organom niższych instancji - umorzenia postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że decyzją z [...] lutego 2016 r. w sprawie znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z [...] kwietnia 2015 r. w sprawie [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej Starosty nr [...] z [...] lipca 2007 r. i odmowy rejestracji pojazdu [...] nr rej [...] nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zasadnym było wznowienie postępowania "rejestracyjnego" związanego z rejestracją pojazdu [...] ze względu na ujawnione i osądzone przestępstwo, wskazał że okoliczności przestępstwa zostały potwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym SR w sprawie [...]. Wedle SKO przesądził tym samym wyrok, że decyzja Starosty o rejestracji pojazdu, dotknięta jest wadą kwalifikowaną z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.

Następnie SKO zajęło się rozważaniami związanymi z podstawami dokonywania rejestracji pojazdów, uregulowanymi w P.r.d oraz w § 2 rozporządzenia

w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Reasumując swoje stanowisko organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i utrzymał ją w mocy.

W uzasadnieniu zarzutu naruszenia przepisów postępowania, ujętych jako naruszenie art. 7 77 i 80 K.p.a skarżący wskazał, w ślad za dotychczasowym odwołaniem kierowanym do SKO, że organ I Instancji nie ustalił, czy odwołujący się nie wystąpił do Sądu powszechnego o ustalenia prawa lub stosunku prawnego, czy był w dobrej wierze i przez jaki okres w tej dobrej wierze pozostawał, nie ustalił też, czy zachodzą warunki skutecznego nabycia od osoby nieuprawnionej rzeczy ruchomej. Obowiązek wszechstronnego rozważenia sprawy nie może się bowiem ograniczać wyłącznie do porównania literalnego brzmienia przepisu materialnego z przedłożonymi w sprawie dokumentami, ale musi mieć charakter wyczerpujący - tj. zgodny z występującymi okolicznościami sprawy. Organ I Instancji przy pierwszym rozpoznaniu sprawy oparł się na wyciągu z wyroku Sądu Rejonowego oraz wyciągu z zarządzenia o wykonaniu kary, natomiast przy ponownym rozpoznaniu już o takie zarządzenie nie zwracał się do Sądu powszechnego. Przeczy to – zdaniem skarżacego - postulatowi wszechstronnej analizy sprawy.

W powyższym świetle – w ocenie skarżacego - aktualny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, albowiem SKO nie dokonało wykładni celowościowej ani aksjologicznej stosowanych przepisów jak tylko wykładni literalnej kierując się ich brzmieniem, a nie celem ustawodawcy. Błędne więc było przyjęcie, że P.r.d oraz rozporządzenie w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów zawierają zamknięty katalog dokumentów będących podstawą rejestracji. Katalog ten nie został przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący określony. Co prawda dowodami nabycia muszą być dokumenty, niemniej nie zwalnia to organu przed badaniem okoliczności nabycia. Skoro bowiem nabycie od nieuprawnionego może być skuteczne pod warunkiem działania nabywcy w dobrej wierze oraz przeniesienia posiadania, to oczywistym jest że należy badać tę dobrą wiarę oraz upływ czasu od transakcji.

Dokument stwierdzający transakcję został uznany za podrobiony, co świadczy właśnie o tym, że skarżący nabył pojazd od nieuprawnionego. Dlatego koniecznym było posiłkowe stosowanie art. 169 K.c.. Fakt, że przepis ten znajduje się w systemie prawa cywilnego nie zwalnia organów administracyjnych do jego subsydiarnego stosowania właśnie w tego rodzaju sytuacjach. Sprzyja to zasadom ekonomiki oraz wszechstronnej analizy postępowania.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a, wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji.

Decyzja Starosty z [...] października 2015r. nr [...] została wydana w postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 151 § 1 pkt 2, art. 184 § 1 i 2, art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 73 ust. 1 P.r.d. Postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu zostało wznowione z urzędu wobec ustalenia przez organ podstawy do wznowienia postępowania określonej w art. 145 §1 pkt 1 K.p.a, tj. stwierdzenia, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Okoliczności faktyczne sprawy w świetle załączonych do akt administracyjnych dokumentów nie budzą wątpliwości. W szczególności z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Wydziału Karnego z [...] kwietnia 2014 r. sygn. akt [...] wynika, że przedłożone wraz z wnioskiem z [...] czerwca 2007 r. o rejestrację pojazdu dokumenty były fałszywe w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.

Okoliczność ta uzasadniała wszczęcie z urzędu postępowania wznowieniowego przez Starostę i uchylenie decyzji własnej z [...] lipca 2007 r. nr [...] o rejestracji pojazdu marki [...] o nr rej. [...], nr VIN: [...] oraz wydanie decyzji odmawiającej rejestracji pojazdu. Podstawą wydania decyzji był sprzeciw prokuratora Prokuratury Okręgowej z [...] marca 2015 r., wskazujący na brak podstaw do rejestracji pojazdu na podstawie pierwotnej umowy sprzedaży z [...] maja 2007 r., zawartej między R.K. a obywatelem RFN A.S., która to umowa okazała się fałszywa.

Do oceny Sądu należała kwestia czy organ zasadnie wznowił z urzędu postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu w związku z zawarciem umowy kupna-sprzedaży pomiędzy R.K. a obywatelem RFN A.S..

Stwierdzić należy, że organy administracji dokonują rejestracji pojazdu na podstawie dokumentów wymienionych w art. 72 P.r.d. Między innymi rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 (ust. 1 pkt 1). Natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, w § 2 ust. 1 stanowi, że w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, składa wniosek w organie rejestrującym i dołącza do wniosku następujące dokumenty: dowód własności pojazdu, dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany, kartę pojazdu, jeżeli była wydana,

W sprawie niniejszej organ zasadnie wznowił postępowanie bowiem zaistniała podstawa wznowienia z art. 145 §1 pkt 1 K.p.a, która stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Sfałszowanie pierwotnej umowy sprzedaży, co znalazło potwierdzenie w prawomocnym wyroku sądu karnego, powoduje - jak słusznie przyjęły organy obu instancji - że dokument ten nie stanowił dowodu, że R.K. stał się uprawnionym właścicielem pojazdu, a w konsekwencji skarżący nie mógł zgodnie z przepisami prawa skutecznie nabyć prawa własności przedmiotowego pojazdu. Zatem stanowisko organu, wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż zaistniały okoliczności powodujące istnienie podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z 2 lipca 2007 r. w sprawie rejestracji pojazdu (w oparciu o treść art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a) i odmowy jego rejestracji (wobec niespełnienia warunku z ust. 1 pkt 1 art. 72 P.r.d), nie może zostać uznane za wadliwe.

Nie jest uzasadniony podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 169 K.c. Zgromadzony bowiem w aktach sprawy materiał dowodowy potwierdza, że dokument (dowód własności pojazdu) przedłożony do rejestracji, został sfałszowany, a w toku sprawy wznowieniowej skarżący nie przedłożył nowych dokumentów, niezbędnych do rejestracji pojazdu z mocy art. 73 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 P.r.d. W szczególności nie przedłożono dowodu własności pojazdu, zaś organy administracji nie są władne do ustalenia tytułu prawnego do pojazdu. Spór na tle własności ma bowiem charakter cywilnoprawny i do jego rozstrzygnięcia powołane są sądy powszechne.

Z powyższych względów, skoro zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Sąd skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalił.