Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 66/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 119  pkt 2,  art. 120,  art. 145  par. 1 pkt 1  lit. a i c.  art. 200,  art. 205  par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 236,  art. 239
journal: Dz.U. 2020 poz 1740
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
article: art. 62
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 66
journal: Dz.U. 2019 poz 361
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Elżbieta Lenart (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Skarbu Państwa – Prezydenta [...] na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 31 grudnia 1993 r. prawa użytkowania wieczystego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2019 r., nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz Skarbu Państwa – Prezydenta [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r. - po rozpoznaniu odwołania Prezydenta [...] działającego w imieniu Skarbu Państwa - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z [...] marca 2019 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa, z dniem 31 grudnia 1993 r. przez Polskie [...] Spółka Akcyjna w [...] cz. oraz Polskie [...] - Regionalna Rozgłośnia w [...]"[...]" Spółka Akcyjna w (...) cz., prawa współużytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w [...], w dzielnicy [...], oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz nabycie z mocy prawa, z dniem 31 grudnia 1993 r. przez Polskie [...] Spółka Akcyjna w [...] cz. oraz Polskie [...] - Regionalna Rozgłośnia w [...] "[...]" Spółka Akcyjna w [...] cz. prawa współwłasności budynku trafostacji znajdującego się na ww. gruncie.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym sprawy.

Pismem z [...] czerwca 2018 r. Polskie [...] Spółka Akcyjna oraz Polskie [...] - Regionalna Rozgłośnia w [...] "[...]" Spółka Akcyjna wystąpiły do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nabycia na podstawie art. 66 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, prawa współużytkowania wieczystego gruntu położonego w [...], w dzielnicy [...], oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha oraz prawa współwłasności budynku trafostacji znajdującego się na tej działce, w udziałach odpowiednio [...] cz. oraz [...] cz.

Po rozpoznaniu tego wniosku Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2019 r., nr [...] - działając na podstawie art. 66 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r. poz. 361), dalej jako ustawa - stwierdził:

I. Nabycie z mocy prawa z dniem 31 grudnia 1993 r. przez Polskie [...] Spółka Akcyjna w [...] cz. oraz Polskie [...] - Regionalna Rozgłośnia w [...] "[...]" Spółka Akcyjna w [...] cz., prawa współużytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w [...], w dzielnicy [...], oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha, uregulowanego w księdze wieczystej [...].

Oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje na okres dziewięćdziesięciu dziewięciu lat tj. do dnia 31 grudnia 2092 r.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu następuje bez wniesienia pierwszej opłaty.

II. Ustalam cenę gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, opisanego w pkt I decyzji w wysokości: [...] zł (słownie złotych: [...]).

III. Ustalam z dniem 1 stycznia 2020 r. opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego ww. gruntu wynoszącą 3 % ceny określonej w punkcie II decyzji w wysokości: [...] zł (słownie złotych: [...]).

Do wniesienia powyższej opłaty zobowiązuję:

- Polskie [...] Spółka Akcyjna w [...] cz. tj. w kwocie: [...] zł (słownie złotych: [...])

- Polskie [...] - Regionalna Rozgłośnia w [...] "[...]" Spółka Akcyjna w [...] cz. tj. w kwocie: [...]zł (słownie złotych: [...]).

IV. Opłaty roczne należne Skarbowi Państwa strony zobowiązane są wnosić w terminie do 31 marca każdego roku na rachunek bankowy Zarządu Mienia Skarbu Państwa, wskazany do wnoszenia opłat z tytułu użytkowania wieczystego gruntów Skarbu Państwa.

Od nie zapłaconych w terminie opłat naliczane będą odsetki za zwłokę w wysokości przewidzianej przepisami prawa.

Wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu podlega aktualizacji nie częściej niż raz na 3 lata, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie.

Aktualizacji ceny gruntu i opłat za użytkowanie wieczyste dokonuje Prezydent [...], stosownie do art. 77 ust. 1 powołanej na wstępie ustawy.

W zakresie opłat rocznych za użytkowanie wieczyste gruntu Prezydent [...] stosownie do art. 11 ust. 1 powyższej ustawy działa jako statio fisci Skarbu Państwa.

V. Nabycie z mocy prawa z dniem 31 grudnia 1993 r. przez Polskie [...] Spółka Akcyjna w [...] cz. oraz Polskie [...] - Regionalna Rozgłośnia w [...]"[...]" Spółka Akcyjna w [...] cz. prawa współwłasności budynku trafostacji znajdującego się na ww. gruncie następuje nieodpłatnie.

VI. Ostateczna decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów i budynków.

W uzasadnieniu podniósł, że stosownie do treści art. 66 ww. ustawy grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 marca 1993 r., w zarządzie Polskiego [...] i [...], z dniem zarejestrowania spółek [...] Spółka Akcyjna, Polskie [...] Spółka Akcyjna oraz spółek [...], stają się z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego tych spółek. Nabycie użytkowania wieczystego następuje bez ustalenia pierwszej opłaty. Budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w dniu wejścia w życie ustawy w zarządzie [...], z dniem zarejestrowania spółek stają się z mocy prawa własnością tych spółek. Nabycie własności następuje nieodpłatnie. Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków stwierdza się decyzją wojewody. W decyzji tej określa się również warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 236 k.c. Zgodnie z art. 236 k.c. oddanie gruntu Skarbu Państwa w użytkowanie wieczyste następuje na okres dziewięćdziesięciu dziewięciu lat.

W dalszej części uzasadnienia podniósł, że zgodnie z treścią księgi wieczystej [...] działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha stanowi własność Skarbu Państwa. Jest ona usytuowana wewnątrz działki nr [...] zabudowanej budynkiem głównym rozgłośni Polskiego [...] pozostającej w ciągłym posiadaniu Polskiego [...] od 1948 r. Również działka nr [...] pozostaje od 1948 r. w nieprzerwanym posiadaniu Polskiego [...] - znajduje się na niej budynek trafostacji wybudowanej przez Polskie [...] w 1948 r. w celu zasilania w energię elektryczną budynku rozgłośni. Trafostacja znajduje się w wykazie naniesień budowlanych znajdujących się na gruncie przy ul. [...] z dnia [...] września 1989 r.

Zatem przedmiotowa nieruchomość w dniu 1 marca 1993 r. pozostawała w zarządzie Polskiego [...] i [...].

Następnie na podstawie zarządzenia Nr [...] Przewodniczącego Komitetu do Spraw [...] i [...] z [...] września 1993 r. nieruchomość przy ul.[...] wraz z obiektem trafostacji pozostawała w zarządzie Polskiego [...] a na podstawie zarządzenia Nr [...] Przewodniczącego Komitetu do Spraw [...] i [...] z dnia [...] listopada 1993 r. częściowo we współzarządzie Regionalnej Rozgłośni [...].

Natomiast z dniem 31 grudnia 1993 r. tj. z dniem zarejestrowania spółek Polskie [...] Spółka Akcyjna oraz Polskie [...] - Regionalna Rozgłośnia w [...] "[...]" Spółka Akcyjna przedmiotowa nieruchomość stała się z mocy prawa przedmiotem prawa użytkowania wieczystego a znajdujący się na gruncie budynek przeszedł z mocy prawa na własność Spółek.

Pismem z [...] marca 2019 r. Prezydent [...] działający w imieniu Skarbu Państwa, wniósł odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2019 r.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 66 ustawy - poprzez nieustalenie w decyzji warunków użytkowania wieczystego, a w konsekwencji naruszenie art. 62 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121), dalej jako u.g.n. oraz art. 239 k.c. - poprzez nieustalenie terminu i sposobu zagospodarowania i korzystania zgodnie z celem na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste. Zarzucił również, że organ nie zebrał całego niezbędnego materiału dowodowego i nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] nr [...] z [...] marca 2019 r. .

Na wstępie uzasadnienia przytoczył treść art. 66 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji wskazując, że tryb uwłaszczenia uregulowany w tym art. jest trybem szczególnym (lex specialis ) w stosunku do trybu uwłaszczenia, o którym mowa w przepisie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (wcześniej art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości) - gdyż reguluje on zasady nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego przez państwową jednostkę organizacyjną "[...]".

Następnie stwierdził, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione materialnoprawne przesłanki uwłaszczenia - bowiem niekwestionowaną okolicznością jest fakt, że 1 marca 1993 r. przedmiotowy grunt stanowił własność Skarbu Państwa oraz pozostawał w zarządzie "[...]".

Natomiast istota sporu sprowadza się do poprawności rozstrzygnięcia sformułowanego w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i jego kompletności.

Zdaniem skarżącego ww. decyzja nie zawiera koniecznego elementu jakim jest określenie warunków użytkowania wieczystego oraz terminu i sposobu zagospodarowania i korzystania z nieruchomości, zgodnie z celem na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste.

Odnosząc się do tych zarzutów Minister stwierdził, że są one niezasadne.

Ponownie podkreślił, że tryb uwłaszczenia uregulowany w art. 66 ustawy jest trybem szczególnym (lex specialis) w stosunku do trybu uwłaszczenia, o którym mowa w art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazuje on jedynie, że nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali, o których mowa w tym przepisie stwierdza się decyzją Wojewody, w której określa się również warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 236 k.c. Wspomniany zaś art. 236 k.c. określa zasady związane z ustalaniem czasu trwania użytkowania wieczystego, stanowiąc, iż oddanie gruntów Skarbu Państwa w użytkowania wieczyste następuje na okres 99 lat, w wypadkach wyjątkowych na lat 40. Zatem w przepisie art. 6 (prawidłowo 66) ustawy nie został sformułowany obowiązek określenia w decyzji administracyjnej sposobu i terminu zagospodarowania nieruchomości zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste.

Skoro ustawodawca nie formułuje wprost obowiązku określenia w decyzji uwłaszczeniowej wydanej na podstawie art. 66 ustawy celu, na jaki nieruchomość oddana jest w użytkowanie wieczyste - to brak jest przesłanek, aby zarzucić organowi I instancji naruszenie dyspozycji tego przepisu.

Dodał, że będący postawą wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 66 ustawy -

w przeciwieństwie do przepisu art. 200 u.g.n. - nie zawiera odesłania do zasad określonych w art. 62 tej ustawy, który stanowi, że w umowie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste.

Zatem w przypadku powstania prawa użytkowania wieczystego nie w drodze umowy a z mocy prawa, w drodze decyzji administracyjnej - co ma miejsce w przedmiotowej sprawie - zasady określone w art. 62 u.g.n. powinny być stosowane odpowiednio, a nie wprost.

Poza tym trzeba uwzględnić fakt, że prawo użytkowania wieczystego w przypadku tzw. "uwłaszczenia" jest wynikiem przekształcenia z mocy samego prawa przysługującego państwowej osobie prawnej prawa zarządu gruntem Skarbu Państwa albo gruntem stanowiącym własność gminy, ze skutkiem na dzień 5 grudnia 1990 r. Istota przekształcenia prawa zarządu ex lege przesądza o tym, że prawo użytkowania wieczystego powstaje w tych okolicznościach faktycznych, jakie istnieją w dniu przekształcenia, a więc i w tym samym celu, jakiemu służyła oddana w zarząd nieruchomość.

Tym samym, na gruncie przedmiotowej sprawy nie można stwierdzić, że brak określenia w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] warunków użytkowania wieczystego, a w szczególności celu, na jaki grunt zostaje oddany w użytkowanie wieczyste świadczy o wadliwości rozstrzygnięcia organu i instancji, skoro przepis będący podstawą prawną wydania tej decyzji nie formułuje takiego obowiązku.

Ponadto - jak wynika z analizy całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - nieruchomość stanowiąca działkę nr [...], pozostająca w posiadaniu Polskiego [...] od 1948 r. zabudowana jest budynkiem trafostacji zasilającym budynek główny rozgłośni Polskiego [...] w energię elektryczną. Dlatego też w nie budzi wątpliwości fakt, że przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana jest dla potrzeb rozgłośni Polskiego [...].

Podsumowując Minister stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] jest prawidłowa i zawiera niezbędne warunki użytkowania wieczystego powstającego z mocy prawa tj. przedmiot użytkowania wieczystego, ustalenie ceny gruntu, określenie opłaty rocznej a także okres użytkowania wieczystego.

Zatem nie można zgodzić się z zarzutami odwołania - jakoby organ wojewódzki nie dokonał ustalenia terminu i sposobu zagospodarowania nieruchomości, zgodnie z celem na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste - bowiem w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie był do tego zobowiązany. Nie można mu również zarzucić braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i zaniechania zebrania niezbędnego materiału dowodowego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2019 r.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta [...] domagając się jej uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. naruszającej przepisy prawa,

2) art. 66 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r. poz. 361) - poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na nieustaleniu w decyzji warunków użytkowania wieczystego,

3) art. 62 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 239 kodeksu cywilnego w zw. z art. 66 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - poprzez nie określenie w decyzji sposobu zagospodarowania nieruchomości

W uzasadnieniu skargi podniósł, że decyzja wojewody wydana w trybie art. 66 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji winna odpowiadać wymogom decyzji administracyjnej i określać warunki użytkowania wieczystego nieruchomości, z zachowaniem zasad art. 235 § 1-3 k.c.

Stwierdził, ze prawo użytkowania wieczystego jest prawem celowym w tym znaczeniu, że nieruchomości gruntowe oddaje się w użytkowanie wieczyste na ściśle określony cel. Oznacza to, że użytkownik wieczysty nie może korzystać z nieruchomości w sposób dowolny, lecz wyłącznie w sposób oznaczony, zgodny z celem użytkowania wieczystego. Wskazanie celu, na jaki nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste ma doniosłe konsekwencje prawne, co do określenia zasad, na jakich obecny użytkownik wieczysty, jak również ewentualny następca prawny, będą korzystali z nieruchomości.

Ponadto precyzyjne określenie celu, na który nieruchomość oddana została w użytkowanie wieczyste umożliwia organom działającym w imieniu Skarbu Państwa prowadzenie w sposób racjonalny i efektywny szeregu postępowań m.in. w zakresie badania tytułu prawnego użytkownika wieczystego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ustalania stawki procentowej opłaty rocznej zgodnie z art. 72 u.g.n., kontrolowania wykonywania przez użytkownika wieczystego prawa użytkowania wieczystego zgodnie z warunkami na jakich nabył prawo użytkowania wieczystego, pobierania dodatkowych opłat z tytułu niezagospodarowania nieruchomości w przewidzianych terminach, jak również rozwiązania umowy użytkowania wieczystego. Wskazanie celu na jaki nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste umożliwia organom działającym za Skarb Państwa sprawowanie właściwego nadzoru nad wykonywaniem prawa użytkowania wieczystego, jak również ochronę własności państwowej.

Na zakończenie stwierdził, że zgodnie z art. 12 u.g.n. Starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej jest zobowiązany do gospodarowania nieruchomościami w sposób zgodny z zasadami prawidłowej gospodarki.

W związku z tym trudno uznać za takie gospodarowanie - przyzwolenie na istnienie w obrocie prawnym decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa użytkowania wieczystego nie wskazującej celu, na jaki nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odniósł się też się do zarzutów zawartych w skardze - stwierdzając, iż stanowią one w istocie polemikę ze stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie mogą prowadzić do zmiany przedmiotowego rozstrzygnięcia. Podkreślił, iż powtórna analiza całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie dała podstaw do stwierdzenia, aby organ nadzorczy naruszył w toku postępowania odwoławczego jakiekolwiek przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane po uwzględnieniu i wszechstronnej analizie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz oparte zostało na stanowisku prezentowanym w orzecznictwie zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.). sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Należy też wyjaśnić że zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron nie zażąda przeprowadzenia rozprawy - taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Dokonując pod tym kątem oceny Sąd uznał, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z [...] listopada 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2019 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa, z dniem 31 grudnia 1993 r. przez Polskie [...] Spółka Akcyjna w [...] cz. oraz Polskie [...] - Regionalna [...] w [...] "[...]" Spółka Akcyjna w [...] cz., prawa współużytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w [...], w dzielnicy [...], oznaczonego jako działka nr [...] oraz nabycie z mocy prawa, z dniem 31 grudnia 1993 r. przez Polskie [...] Spółka Akcyjna w [...] cz. oraz Polskie [...] - Regionalna [...] w [...] "[...]" Spółka Akcyjna w [...] cz. prawa współwłasności budynku trafostacji znajdującego się na ww. gruncie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 66 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r. poz. 361), dalej jako ustawa.

Zgodnie z jego treścią grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 marca 1993 r., w zarządzie Polskiego [...] i [...], z dniem zarejestrowania spółek [...] Spółka Akcyjna, Polskie [...] Spółka Akcyjna oraz spółek [...] regionalnej, stają się z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego tych spółek. Nabycie użytkowania wieczystego następuje bez ustalenia pierwszej opłaty. Budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w dniu wejścia w życie ustawy w zarządzie [...], z dniem zarejestrowania spółek stają się z mocy prawa własnością tych spółek. Nabycie własności następuje nieodpłatnie. Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków stwierdza się decyzją wojewody. W decyzji tej określa się również warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 236 k.c.

Minister uznał, że w art. 66 ustawy nie został wprost sformułowany obowiązek określenia w decyzji administracyjnej sposobu i terminu zagospodarowania nieruchomości zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste. Ponadto przepis ten nie zawiera odesłania do zasad określonych w art. 62 u.g.n. - który stanowi, że w umowie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste. Stwierdził zatem, że w przypadku powstania prawa użytkowania wieczystego nie w drodze umowy a z mocy prawa, w drodze decyzji administracyjnej, jak w przedmiotowej sprawie - zasady określone w art. 62 u.g.n. powinny być stosowane odpowiednio, a nie wprost.

W związku z powyższym brak określenia w decyzji Wojewody [...] warunków użytkowania wieczystego - nie świadczy o jej wadliwości, skoro przepis będący podstawą prawną wydania tej decyzji nie formułuje takiego obowiązku.

Stanowisko Ministra trzeba uznać za błędne.

Prawo użytkowania wieczystego jest prawem celowym, nieruchomości gruntowe oddaje się w użytkowanie wieczyste na ściśle określony cel - co oznacza, że użytkownik wieczysty nie może korzystać z nieruchomości w sposób dowolny, lecz wyłącznie w sposób oznaczony, zgodny z celem użytkowania wieczystego.

Ponadto wskazanie celu, na jaki nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste, umożliwia właściwym organom sprawowanie nadzoru nad wykonywaniem tego prawa.

W ocenie Sądu ww. art. 66 ustawy wyraźnie stanowi, że w decyzji tej określa się również warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 236 k.c. Zatem nakaz określenia tych warunków wynika wprost z literalnej treści tego przepisu.

W związku z powyższym takie sformułowanie tego przepisu świadczy o tym, że nie można uznać, iż ustalenie w decyzji okresu 99 lat na jaki oddaje się gruntu w użytkowanie wieczyste (czyli spełnienie obowiązku z art. 236 k.c.) - jest wypełnieniem jego normy. Ustalenie to jest tylko dopełnieniem istoty tego przepisu - nakazującego określenie warunków użytkowania wieczystego.

Kwestię użytkowania wieczystego regulują przepisy kodeksu cywilnego (art. 232-243) oraz przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Z art. 239 k. c. wynika, że sposób korzystania z gruntu Skarbu Państwa [...] przez wieczystego użytkownika powinien być określony w umowie.

Zgodnie zaś z art. 62 u.g.n.- w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste.

Wobec powyższego oczywistym jest fakt, że cel gospodarczy użytkowania wieczystego musi być określony w umowie lub - poprzez analogię - w decyzji administracyjnej.

Skoro zatem Wojewoda [...] w swojej decyzji - wbrew literalnej treści art. 66 ustawy - nie określił warunków użytkowania wieczystego, to decyzja ta została wydana z ewidentnym naruszeniem tego przepisu. Zatem Sąd nie mógł zaaprobować stanowiska Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju utrzymującego w mocy tę nieprawidłową decyzję

Prowadząc ponownie postępowanie Wojewoda [...] uwzględni przedstawiony powyżej pogląd Sądu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 120 w zw. z art. 119 pkt 2 oraz art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.