Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 136/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędziowie Asesor WSA Alojzy Skrodzki, Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2007 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2006 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa ), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta L. z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 r.

W uzasadnieniu decyzji podano, że Prezydent L. decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. ustalił A.S. (Skarżącej w niniejszej sprawie) wymiar podatku od nieruchomości za 2006 r. od nieruchomości położonej w L, [...]. W uzasadnieniu wskazał, że podatnikami do nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem.

Podkreślił, że wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie złożonej przez Skarżącą informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz zapisu w ewidencji gruntów i budynków.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca podniosła, że pomimo braku zmian w ewidencji gruntów i budynków, poświadczonych przez starostę, kolejny raz dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości, należąca do Skarżącej działka traktowana jest wg stawki "grunty pozostałe", a nie wg zapisów wynikających z ewidencji gruntów.

Wskazała również, że w decyzji organu I instancji nie oznaczono adresata, a decyzja została Skarżącej przekazana wyłącznie do wiadomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm. dalej powoływanej jako "u.p.o.l"), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budynki lub ich części. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 2, art. 5 ust. l pkt 1) lit. c) oraz art. 7a) u.p.o.l., organy podatkowe są związane danymi z ewidencji gruntów i budynków. Przedmiotowa działka jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów i nieruchomości jako "B", czyli zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454; dalej powoływanego jako "rozporządzenie z 29 marca 2001 r." ), są to grunty przeznaczone na tereny mieszkaniowe. Tereny takie, w myśl art. 5 ust. l pkt 1) lit. c) u.p.o.l. podlegają opłatom jako grunty pozostałe. Powyższy przepis rozróżnia bowiem jedynie grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, pod jeziorami i pozostałe. Nie ma odrębnej kategorii gruntów mieszkaniowych.

SKO w W. podkreśliło ponadto, że sama Skarżąca wskazała przedmiotowy grunt jako "grunty pozostałe" w formularzu z dnia [...] kwietnia 2004 r. Wysokość stawek podatku od nieruchomości wynika zaś z uchwały Rady Miasta L. nr XL/519/2005 z dnia 30 listopada 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z dnia 7 grudnia 2005 r. Nr 267, poz. 8729) w sprawie podatków i opłat lokalnych i nie narusza przepisów art. 5 ust. l pkt 1) i 2) u.p.o.l. Stawki za grunty pozostałe są najniższymi stawkami podatkowymi za grunty. Stawki za budynki zostały naliczone również zgodnie z ww. przepisami i stanowiskiem Skarżącej zawartym w formularzu z dnia [...] kwietnia 2004 r.

Odnosząc się do zarzutu nie skierowania decyzji do Skarżącej organ odwoławczy uznał go za niezasadny. Skarżąca została wskazana, jako adresat decyzji, czego nie zmienia umieszczenie przed jej nazwiskiem nic nie znaczącego z prawnego punktu widzenia symbolu (ww). Decyzja została zresztą doręczona Skarżącej za pokwitowaniem z podaniem daty dziennej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca podniosła, że SKO w W. nie ustosunkowało się do wszystkich, podniesionych w odwołaniu zarzutów, w szczególności dotyczących:

- niezgodnej z prawem ingerencji Urzędu Miasta L. w bazę danych o ewidencji gruntów (potwierdzoną przez M. Urząd Wojewódzki),

- niezachowania obowiązujących procedur administracyjnych przy dokonywaniu zmian w ewidencji gruntów,

- niezgodności zapisów w bazie danych z postanowieniami rozporządzenia z29 marca 2001 r.,

- braku protokołu wykonania (przyjęcia prac wykonanych przez ABM). Ten przedstawiony jako koronny dowód na dokonanie zmian jest wyłącznie wewnętrzną notatką, podpisaną zarówno po stronie wykonawcy, jak i przyjmującego przez te samą osobę. Starosta L., jako jedyny uprawniony organ, nie potwierdził zakończenia i przyjęcia prac przygotowujących zmiany w ewidencji gruntów.

Skarżąca podkreśliła również, że organ odwoławczy, w trakcie prowadzonego postępowania, nie wykazał się wnikliwością w rozpatrywaniu dowodów.

W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani prawa postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W rozpatrywanej sprawie ocenie Sądu poddana została decyzja podatkowa dotycząca ustalenia Skarżącej wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 r.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty,

2) budynki lub ich części,

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Natomiast w art. 2 ust. 2 u.p.o.l, wskazane są nieruchomości, które wyłącza spod opodatkowania. Są to: grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z brzmienia art. 2 ust. 2 u.p.o.l., wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne.

Wskazanie wprost na zapisy w tej ewidencji, koresponduje z zapisami zawartymi w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), która w art. 21 stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenia z 29 marca 2001 r. Zgodnie z § 68 ust. 3 ww. rozporządzenia, grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się na:

1) tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem - B,

2) tereny przemysłowe, oznaczone symbolem - Ba,

3) inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem - Bi,

4) zurbanizowane tereny niezabudowane, oznaczone symbolem - Bp,

5) tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, oznaczone symbolem - Bz,

6) użytki kopalne, oznaczone symbolem - K,

7) tereny komunikacyjne, w tym:

a) drogi, oznaczone symbolem - dr,

b) tereny kolejowe, oznaczone symbolem - Tk,

c) inne tereny komunikacyjne, oznaczone symbolem - Ti.

Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] marca 2006 r. wynika, iż sporna działka jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów i nieruchomości jako "B", czyli zgodnie ww. przepisem rozporządzenia są to grunty przeznaczone na tereny mieszkaniowe. Tereny takie, jak słusznie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w myśl art. 5 ust. l pkt 1) lit. c) u.p.o.l. podlegają opłatom jako grunty pozostałe. Powyższy przepis rozróżnia bowiem jedynie grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, pod jeziorami i pozostałe. Wysokość stawek podatku od nieruchomości została ustalona w oparciu o treść uchwały Rady Miasta L. nr XL/519/2005 z dnia 30 listopada 2005 r.

W skardze Skarżąca zakwestionowała zapisy w ewidencji gruntów i budynków oraz zarzuciła organom podatkowym niezgodną z prawem ingerencję w bazę danych o ewidencji gruntów oraz naruszenie obowiązujących procedur administracyjnych przy dokonywaniu zmian. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzuty te nie mogły zostać uwzględnione.

Jak już wcześniej wskazano, dla potrzeb podatku od nieruchomości podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do klasyfikacji gruntu. Przepis art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie pozostawia wątpliwości, iż wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z wyżej wskazanej ewidencji. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i stanowią one dowód tego, co zostało z nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym.

A zatem powołanie się Skarżącą w postępowaniu podatkowym na inne przeznaczenie gruntu, niż wynika z ewidencji, jak również na błędy w postępowaniu dotyczącym zmian w ewidencji gruntów i budynków, nie ma wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. Znaczenie dla sprawy ma bowiem tylko klasyfikacja wynikająca z ewidencji.

Prowadzenie ewidencji jak i aktualizacja znajdujących się w niej danych należy do kompetencji starosty. W przypadku wprowadzenia zmian w ewidencji organy podatkowe zobowiązane będą do ich uwzględnienia w postępowaniu w sprawie ustalenia wysokości podatku należnego z tytułu własności nieruchomości.

Za niezasadny należało również uznać zarzut pobieżnego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca nie wskazała na czym naruszenie to mogło polegać, zaś Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z urzędu, nie stwierdził takich naruszeń. Materiał dowodowy został zgromadzony w sposób zupełny. Wypis z ewidencji gruntów i budynków oraz informacja Skarżącej w sprawie podatku od nieruchomości były wystarczające do wydania decyzji. Ocenę faktyczną i prawną materiału dowodowego dokonaną przez organy podatkowe należy uznać za prawidłową.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.