Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 832/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel -Ziaja Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr) NSA Jan Zimmermann Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2008 r. sprawy ze skargi L. R. i Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji tego samego organu , II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących L. R. i Z. R. solidarnie kwotę 455 zł ( czterysta pięćdziesiąt pięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2004 r. znak: [...] po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 1996 r. znak: [...] w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - działki nr [...] w Z. - działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 160 § 1 - § 4 kpa oraz w związku z art. 40 ust. 1 i art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) stwierdziło nieważność w/w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 1996 r. w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w wyniku prowadzonego przez Kolegium postępowania potwierdził się zarzut wydania decyzji z naruszeniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co - w myśl przepisu art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy - wyczerpuje przesłankę określoną przepisem art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Kolegium podało, że w postępowaniu dowodowym dokonano porównania uwierzytelnionej kopii miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z mapą stanowiącą załącznik do zaskarżonej decyzji oraz z mapą ewidencyjną. Porównanie tych dokumentów wykazało, że objęta decyzją działka położona jest w terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem "[...]", stanowiącym teren rolniczy i zabudowy zagrodowej z zakazem nowej zabudowy, a nie w terenie "[...]", jak bezpodstawnie ustalił organ orzekający w sprawie. Fakt ten potwierdził nadto Zastępca Wójta Gminy [...] w piśmie procesowym z dnia [....].01.2004 r. Organ administracyjny wyjaśnił jednocześnie, że w rozpatrywanej sprawie nie jest możliwe rozstrzygnięcie przewidziane przepisem art. 158 § 2 kpa, tzn. stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa bez stwierdzenia jej nieważności. Nie może być bowiem w rozpatrywanej sprawie przyjęta teza, że decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, bowiem skutkiem takim nie jest nawet fakt wybudowania obiektu stanowiącego przedmiot decyzji.

Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli T. i H. B. oraz L. i Z. R., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Decyzji zarzucili:

sygn. akt II SA/Kr 832/08

a) naruszenie prawa materialnego, a to art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 1996 r, w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

b) naruszenie prawa materialnego, a to art. 156 § 2 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że możliwym jest stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [....] z dnia [...] maja 1996 r., pomimo że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne;

c) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że działka nr [...] położona w Z., której współwłaścicielami są wnioskodawcy położona jest na terenie o symbolu "[...], stanowiącym teren rolniczych i zabudowy zagrodowej z zakazem nowej zabudowy;

d) naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: poprzez dokonanie istotnych ustaleń faktycznych w oparciu o pismo procesowe Zastępcy Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2004 r., które to pismo nie może stanowić dowodu w sprawie; naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez skorzystanie z trybu stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy ze względu na fakt ujawnienia nowych dowodów właściwym trybem nadzoru jurysdykcyjnego jest wznowienie postępowania oraz naruszenie 84 § 1 kpa poprzez niedopełnienie obowiązku powołania biegłego dla ustalenia, jakie było faktyczne przeznaczenie w planach zagospodarowania przestrzennego nieruchomości stanowiącej własność wnioskodawców w momencie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, która to kwestia wymagała uzyskania wiadomości specjalnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 kpa w zw. z art. 40 ust. 1 i art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymało własną decyzję w mocy.

Kolegium stwierdziło w uzasadnieniu, że po ponownej analizie materiału dowodowego, pomimo bardzo niskiej kartometryczności mapy topograficznej pogłębionej wielokrotnym kopiowaniem, zużyciem technicznym oraz wielokrotną różnicą skal map ewidencyjnych i mapy topograficznej, w rozpatrywanym przypadku

sygn. akt II SA/Kr 832/08

fakt położenia działki nr [...] w Z. poza terenem przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego do zainwestowania na cele nowej zabudowy nie budzi wątpliwości. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Kolegium wyjaśniło, że dysponowało kopią zwaną "wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] - wieś Z." uwierzytelnioną za zgodność z oryginałem na dzień 30.10.2002 r. Plan ten utracił ważność z dniem 31.12.2003 r. i brak jest dowodów, by w tym rejonie Gminy wprowadzono do tego planu jakiekolwiek zmiany w okresie od jego uchwalenia (1993r.) do dnia 28.05.1996 r. Gdyby zmiany takie były przeprowadzone w rejonie działki nr [...] w Z., musiałyby zostać powołane w podstawie prawnej badanej decyzji Wójta Gminy [...]. Kolegium stwierdziło również, że fakt wybudowania budynku nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego. Bezpodstawny jest także zarzut "błędu" w ustaleniu, że działka nr [...] w Z. położona jest w terenie o symbolu "[...]" podlegającym zakazowi nowej zabudowy. Podstawą do takiego stwierdzenia była wierzytelna kopia planu miejscowego oraz zgodny z operatem ewidencji gruntów wyrys z mapy ewidencyjnej. Konfrontacja sytuacji uwidocznionej na tym wyrysie z sytuacją topograficzną na kopii planu miejscowego (m.in. układ dróg) wskazuje na właściwe usytuowanie przedmiotowej działki w granicach terenu "[...]", tzn. w terenie podlegającym zakazowi nowej zabudowy.

Ponadto w uzasadnieniu podano, że pismo Zastępcy Wójta Gminy z dnia [...].01.2004 r. nie było przesłanką ustaleń stanu faktycznego, a jedynie ustalenia takie potwierdzało. Również kopia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiąca dowód w sprawie, uwierzytelniona za zgodność z oryginałem - nie wykazuje znamion zniszczenia, które mogłyby uniemożliwić identyfikację działki. Nadto - gdyby zakładać nawet, że identyfikacja taka została dokonana z błędem 20-30 m, jaki dopuszcza ekspertyza mgr inż. J. M., należy zauważyć, że w promieniu co najmniej kilkuset metrów od rejonu położenia działki nr [...] nie ma terenów przeznaczonych (w ówcześnie obowiązującym planie miejscowym) pod zabudowę jednorodzinną, nowo-lokalizowaną, a jedynie adaptacja zabudowy istniejącej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

sygn. akt II SA/Kr 832/08

Krakowie złożyli L. i Z. R., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Skarżący powtórzyli wszystkie zarzuty i ich uzasadnienie zawarte w złożonym wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Dodatkowo zarzucili naruszenie prawa materialnego, a to art. 18 w zw. z art. 17 ust. 5 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez fakt niepodpisania zaskarżonej decyzji przez wszystkich członków trzyosobowego składu orzekającego, która to wada zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 kpa skutkuje nieważnością decyzji wydanej przez SKO w [...]. Zdaniem skarżących decyzja nie została podpisana przez członka składu R. S.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 31 lipca 2007 r. sygn. akt. II SA/Kr 1189/05, stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2004 r. z powodu braku na oryginale zaskarżonej decyzji podpisu jednego z członków trzyosobowego składu orzekającego R. S.

Rozpatrując ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 kpa w związku z art. 40 ust. 1 i art. 46 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2004 r. znak: [...].

W uzasadnieniu Kolegium podało, że ponieważ do pozostałych zarzutów pełnomocnika strony skarżącej w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego się nie odniósł, Kolegium rozpatrzyło sprawę w oparciu o dotychczas zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, biorąc pod uwagę argumentację stron skarżących reprezentowanych przez pełnomocnika.

W ocenie Kolegium fakt położenia działki nr [...] w Z. poza terenem przeznaczonym w planie miejscowym do zainwestowania na cele wskazane

sygn. akt II SA/Kr 832/08

wnioskiem T. B. nie budzi wątpliwości. Kolegium uznało za bezpodstawny zarzut "błędu" w ustaleniu, że działka nr [...] w Z. położona jest w terenie o symbolu "[...]" podlegającym zakazowi nowej zabudowy i wskazało, że podstawą do takiego ustalenia była wierzytelna kopia planu miejscowego oraz zgodny z operatem ewidencji gruntów wyrys z mapy ewidencyjnej. Zdaniem Kolegium konfrontacja sytuacji uwidocznionej na tym wyrysie z sytuacją topograficzną na kopii planu miejscowego (m. in. układ dróg) wskazuje na właściwie usytuowanie przedmiotowej działki w granicach terenu "[...]", tzn. w terenie podlegającym zakazowi nowej zabudowy. Również kopia planu miejscowego, stanowiąca dowód w sprawie, uwierzytelniona za zgodność z oryginałem - nie wykazuje znamion zniszczenia, które mogłyby uniemożliwić identyfikację działki. Nadto - zakładając nawet, że identyfikacja taka została dokonana z błędem 20 - 30 m (jaki dopuszcza ekspertyza mgr. inż. J. M.) - należy zauważyć, że w promieniu co najmniej kilkuset metrów od rejonu położenia działki nr [...] nie ma terenów przeznaczonych w ówcześnie obowiązującym planie miejscowym pod zabudowę jednorodzinną, nowo - lokalizowaną, a jedynie adaptacja zabudowy istniejącej.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli L. i Z. R., podnosząc zarzuty zawarte w skardze na decyzję Kolegium z dnia [...] lipca 2004 r., za wyjątkiem zarzutu braku podpisu.

Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności obydwu decyzji Kolegium oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania.

Zdaniem skarżących materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na dokonanie ustaleń co do położenia działki skarżących z powodu różnicy skal map ewidencyjnych i mapy topograficznej, a także brakiem odpowiednich punktów odniesienia w sytuacji terenowej, pozwalających na w miarę dokładną identyfikację położenia działki. W ocenie skarżących w niniejszej sprawie nie zostały przeprowadzone żadne dowody, które pozwoliłyby na stwierdzenie ponad wszelką wątpliwość, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem ustaleń planu miejscowego, a ustaleń takich nie można było dokonać także w oparciu o pismo Zastępcy Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. Skarżący podkreślili, że jedynym dokumentem, w oparciu, o który byłoby dokonanie jakichkolwiek ustaleń jest sporządzenie opinii biegłego geodety lub planisty, który ustaliłby, jakie jest faktyczne

sygn. akt II SA/Kr 832/08

przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w chwili obecnej, a jakie było w chwili wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto skarżący podnieśli, że w chwili wydania decyzji Wójt Gminy [...] dysponował mapą, z której wynikało, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenach, które dopuszczają możliwość zabudowy. Mapa ta została dołączona jako dowód do akt administracyjnych i znajduje się w nich do dnia dzisiejszego, a wszystkie sąsiednie nieruchomości położone są na terenach, co do których miejscowy plan gospodarowania przestrzennego dopuszcza możliwość zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Stosownie do art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest uzasadniona i skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającej jej decyzji tego samego organu.

Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest ustalenie, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Zgodnie z utrwalonym już w orzecznictwie sądowym stanowiskiem, wyrażonym m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r. w sprawie III SA 565/95, "o rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność". Skoro zaś o rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji, gdy treść decyzji w sposób oczywisty i bez

sygn. akt II SA/Kr 832/08

dokonywania skomplikowanych operacji logicznych pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu prawa, to organ dokonujący takiego stwierdzenia nieważności jest zobowiązany do dochowania szczególnej staranności w ustalaniu stanu faktycznego i prawnego będącego podstawą stwierdzenia nieważności. Dzieje się tak dlatego, że tryb stwierdzenia nieważności jest nadzwyczajnym trybem kontroli aktów administracyjnych stanowiącym wyjątek od zasady trwałości aktów administracyjnych, w stosunku do których nie przysługują środki zaskarżenia w zwykłym trybie kontroli instancyjnej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] Sączu dokonało stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie tylko bez dochowania podwyższonego standardu staranności, lecz naruszając podstawowe zasady rządzące postępowaniem administracyjnym. W ocenie Sądu ustalenie stanu faktycznego, na podstawie którego Kolegium orzekło o nieważności decyzji Wójta Gminy [...], w żaden sposób nie spełnia wymogów określonych w art. 7 i 77 § 1 kpa, w konsekwencji czego zasadny jest zarzut skarżących, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na dokonanie ustaleń co do położenia oraz przeznaczenia działki skarżących w ogólnym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z powodu różnicy skal map ewidencyjnych i mapy topograficznej, a także brakiem odpowiednich punktów odniesienia w terenie, pozwalających na dokładną identyfikację położenia działki..

W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdza, że "położenie działki nr [...] w Z. poza terenem przeznaczonym w planie miejscowym do zainwestowania na cele wskazane wnioskiem T. B. nie budzi wątpliwości". W ocenie Sądu takie wątpliwości istnieją, co wynika z następujących okoliczności:

1 .W decyzji I - instancyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że w postępowaniu dowodowym dokonało porównania uwierzytelnionej kopii planu miejscowego (tekst i rysunek w skali 1:10.000) z mapą stanowiącą załącznik do zaskarżonej decyzji oraz z mapą ewidencyjną, a z porównania tych dokumentów wynika, że objęta decyzją działka położona jest w terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem "[...]", stanowiącym teren rolniczy i zabudowy zagrodowej z zakazem nowej zabudowy, a nie w terenie "[...]". Sąd stwierdził natomiast, iż w aktach administracyjnych, po pierwsze - brak jest mapy stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, który stanowi integralną

sygn. akt II SA/Kr 832/08

część takiej decyzji, a po drugie, brak jest wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którego wynikałby dla terenu oznaczonego symbolem"[...]" zakaz nowej zabudowy.

2. W decyzji z dnia [...] marca 2008 r. podstawą ustaleń Kolegium, co do przeznaczenia przedmiotowej działki, była natomiast kopia z miejscowego planu oraz mapa ewidencyjna. Konfrontacja sytuacji uwidocznionej na wyrysie z mapy ewidencyjnej z sytuacją topograficzną na kopii planu miejscowego (m.in. układ dróg) wskazał - zdaniem organu - na właściwe usytuowanie przedmiotowej działki w granicach terenu "[...]", tzn. w terenie podlegającym zakazowi nowej zabudowy. W ocenie Sądu, na podstawie porównania ww. dokumentów (k.2 i 32 akt administracyjnych), sformułowanie powyższego wniosku jest całkowicie nieuzasadnione. Jak słusznie podnieśli skarżący, ze względu na brak tożsamych punktów odniesienia oraz zupełnie odmienne skale ww. map nie jest w ogóle możliwe ich porównanie. Przede wszystkim nie jest to możliwe " w oparciu o sieć dróg " - ze względu na nieczytelność kopii z miejscowego planu i brak możliwości zlokalizowania na niej dróg uwidocznionych na wyrysie z mapy ewidencyjnej. Ponadto, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ponownie rozpoznając sprawę, również nie dysponowało wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którego wynikałby dla terenu oznaczonego symbolem"[...]" zakaz nowej zabudowy.

3. Kolegium stwierdza, że w obszarze oznaczonym symbolem "[...]" obowiązuje zakaz nowej zabudowy, podczas gdy z legendy do kopii z planu miejscowego (k. 31 akt adm.) nic takiego nie wynika, a wręcz dopuszczalne są "uzupełnienia plombowe".

4. Kolegium powołuje się na ustalenia z ekspertyzy J. M. (str. 4 decyzji), jednak w aktach sprawy brak takiego dokumentu.

Stwierdzić, wobec powyższego, należy, że organ nie dokonał porównania treści decyzji z obowiązującymi, w dniu jej wydania, ustaleniami ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podziela bowiem pogląd wyrażony w wyroku NSA z 21.01.1986 r. (IISA 2037/85, ONSA 1986/1/6), iż podstawę kontroli zgodności decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią łącznie rysunek planu oraz jego tekst. W rozpatrywanej sprawie natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzekło

sygn. akt II SA/Kr 832/08

jedynie na podstawie, jak określono w zaskarżonej decyzji, uwierzytelnionej za zgodność z oryginałem "kopii planu miejscowego", niemającej podstawy prawnej w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.). Znajdujący się w aktach administracyjnych, na karcie 31-32, rysunek nie jest wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie zawiera informacji zamieszczanych w planie o przeznaczeniu terenów i ich granicach (zaznaczono jedynie obszar o symbolu "[...]", nieznane jest przeznaczenie terenów sąsiednich i ich granice, brak układu dróg). W aktach sprawy brak również wypisu z tekstu planu, a - jak zaznaczono już wyżej - opis legendy "kopii planu miejscowego" nie zawiera zakazu zabudowy, na który powołał się organ. Reasumując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż decyzja wzizt rażąco narusza prawo ponieważ wydana została niezgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bez zbadania ustaleń tego planu. Oparto się jedynie na ww. kopii planu, dla wydania której brak upoważnienia w przepisach kpa, a nadto, co do której wydający ją organ stwierdził, iż po kilku latach używania papierowej planszy, na której został sporządzony rysunek planu (z 1993 r.) "rysunek wyblakł, a linie i opisy tuszem stały się całkowicie niewidoczne". Organ pomimo wyjaśnień wójta gminy co do wątpliwości odnośnie położenia działki [...] w Z. w terenie "[...]" (k.33-34 akt adm.) oraz zarzutów skarżących nie zapoznał się z oryginałem planu, czy też jego wyrysem i wypisem, poprzestając na kopii planu, którą bezpodstawnie uznał za "dowód w sprawie". Posługując się jednak ww. kopią nie zauważył, iż w załączonej do niej legendzie, odnośnie terenu o symbolu "[...]" brak bezwzględnego zakazu budowy. Do tej kwestii w ogóle się nie odniesiono i to pomimo wskazania przez wójta gminy we wspomnianym piśmie z dnia 7 maja 2004 r. (k.34 akt adm.), że "opis terenu na mapie jest rozbieżny z zapisem części opisowej Planu. Według legendy dopuszczalne są uzupełnienia plombowe, a opis nie zawiera tego zapisu. Ponieważ i mapa i opis były dokumentami, które zatwierdzono i opieczętowano, więc posługiwano się obydwoma dokumentami. Skoro legenda na mapie dopuszczała w terenie [...] uzupełnienia plombowe, więc posadowienie budynku w tym obszarze nie może stanowić naruszenia prawa, a tym bardziej rażącego naruszenia prawa."

Należy również wskazać, że podanie przez Kolegium w podstawie prawnej

sygn. akt II SA/Kr 832/08

decyzji stwierdzającej nieważność decyzji wzizt przepisu art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. nie jest prawidłowe, ponieważ przepis ten został uchylony z dniem 11 lipca 2003 r., a więc nie mógł być podstawą prawną stwierdzenia nieważności w roku 2004, a tym bardziej w 2008 r. Wprawdzie w rozważaniach zawartych w uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdza nieważność na podstawie "rażącego naruszenia prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, to jednak ujęcie art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. w wyliczeniu przepisów stanowiących podstawę prawną obu decyzji Kolegium, stanowi uchybienie, tym bardziej, iż - mimo obowiązku wynikającego z art. 107 §3 kpa -organ nie wyjaśnił podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia, ograniczając się jedynie do przytoczenia ww. przepisu.

Ponadto naruszeniem art. 10 kpa jest brak doręczenia zaskarżonej decyzji Kolegium następcom prawnym zmarłego uczestnika postępowania E. M.

Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego nieodwracalnych skutków prawnych, Sąd uważa, iż zrealizowanie inwestycji nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego, a jedynie skutek faktyczny.

Podsumowując, należy stwierdzić, że ustalenie podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej zostało dokonane bez zgromadzenia materiału dowodowego, z powołaniem się na dowody nieznajdujące się w aktach oraz w oparciu o kopię, która nie mogła być dowodem w sprawie. Organ nie wyjaśnił kluczowej kwestii, takiej jak rzeczywiste przeznaczenie działki w ogólnym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dla której wydano decyzję wzizt. Stwierdzenie nieważności decyzji wzizt w wyniku oceny, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, pomimo braku przeanalizowania treści tej decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Wobec powyższego Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 ww. ustawy, zasądzając na rzecz skarżących kwotę 455 złotych, na którą złożyły się kwota 200 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu, 15 złotych tytułem zwrotu

sygn. akt II SA/Kr 832/08

opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 240 złotych tytułem zwrotu niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego ustalona na podstawie art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. art. 16 ust. 2 i 3 ustawy Prawo o adwokaturze oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz. 1348 ze zm.).

Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ma na celu, przy zapewnieniu udziału w postępowaniu wszystkim jego stronom, wyjaśnienie i rozważenie całokształtu okoliczności rozpatrywanej sprawy. Postępowanie winno zostać uzupełnione w celu usunięciu wszystkich braków, o których wyżej mowa, przy pełnym zastosowaniu wymogów postępowania administracyjnego, szczególnie wynikających z przepisów art.7, 76 i 77 kpa. Organy administracyjne mają bowiem obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy. Obowiązek ten wynika z art. 7 kpa i znajduje szczegółowe uzupełnienie w treści art. 77 kpa, który nakazuje zbieranie i rozpatrywanie całego materiału dowodowego. Jedynie wówczas gdy na podstawie materiału dowodowego (łącznie: rysunku i tekstu ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) możliwe będzie ustalenie, iż zachodzi sprzeczność decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz, iż sprzeczność tą można zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, możliwe będzie stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.