Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 732/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-12-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. i K. małżonków T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych - w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

B. i K. małżonkowie T. wnioskiem z dnia 7 grudnia 2009 r. zwrócili się do Sądu o przyznanie im prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując, iż nie stać ich na poniesienie kosztów postępowania sądowego.

Sąd zważył, co następuje:

W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Innymi słowy - nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuacje, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 558).

Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3).

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy podkreślić należy, że skarżący w dniu 1 grudnia 2009 r. wezwani zostali do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jednego egzemplarza odpisu skargi. Mimo prawidłowego pouczenia o terminie wykonania wezwania i skutkach braku odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazanego braku nie uzupełnili. Zgodnie z przywołanym przepisem skarga obarczona choćby jednym brakiem formalnym nie może być przedmiotem rozpoznania Sądu, co oznacza jej bezzasadność w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Bezzasadność skargi należy bowiem łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale i możliwością jej wniesienia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.