Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 157/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6141 Państwowe szkoły wyższe
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 169 ust. 8, art. 207 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym
article: art. 157 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w e Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. przy udziale Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu Marii Walkiewicz sprawy ze skargi N. G. na decyzję Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego we W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyjęciu na studia I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego we W. na rzecz skarżącej kwotę 457 ( czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Rektor Uniwersytetu Ekonomicznego we W. utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału Gospodarki Regionalnej i Turystyki w J. G. nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału Gospodarki Regionalnej i Turystyki Uniwersytetu Ekonomicznego we W. z dnia [...] września 2009 r. o przyjęciu N. G. na I rok studiów niestacjonarnych zaocznych II stopnia w roku akademickim 2009/2010, Wydziału Gospodarki Regionalnej i Turystyki, na kierunek studiów ekonomia.

Decyzją Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału Gospodarki Regionalnej i Turystyki w J. G. Uniwersytetu Ekonomicznego we W. z dnia [...] września 2009 r. N.G. została przyjęta na I rok studiów niestacjonarnych II stopnia. Do złożonych dokumentów (paszport nr [...] nazwisko: [...]), dołączona została kserokopia dyplomu ukończenia studiów wyższych I stopnia wydanego w 2004 r. przez D. Instytut Oświaty Socjalnej nadający kwalifikacje psychologa.

Z uwagi na bliski początek roku akademickiego Uczelnia zwróciła się do Departamentu Obsługi Programów Międzynarodowych i Uznawalności Wykształcenia Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z prośbą o wydanie opinii na temat, przedłożonego w toku rekrutacji, dyplomu "bakaławra" wydanego przez D. Instytut Oświaty Socjalnej.

W odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia 20 listopada 2009 r. Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego stwierdzono, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji i Nauki z dnia 24 lutego 2006 roku w sprawie nostryfikacji dyplomów ukończenia studiów wyższych uzyskanych za granicą (Dz. U. nr 37, poz. 255 z późn. zm.) w celu stwierdzenia równoważności dyplomów ukończenia studiów wyższych na Ukrainie z polskimi odpowiednikami dyplom ten winien być poddany nostryfikacji. Ponadto w tym konkretnym przypadku przyrównanie posiadanego dyplomu ukończenia studiów wyższych I stopnia do polskiego odpowiednika nie jest możliwe, gdyż kształcenie na kierunku psychologia w Polsce odbywa się jedynie w systemie jednolitych studiów magisterskich. Oznacza to brak możliwości nostryfikacji dyplomu, co w konsekwencji nie uprawnia do podjęcia studiów II stopnia na terenie Polski. Mając na uwadze powyższe nie spełnione zostały zasady rekrutacji na studia stacjonarne i

niestacjonarne w roku akademickim 2009/2010 określone w § 3 Uchwały nr 46/2008 Senatu Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2008 r. Należy zatem uznać, że decyzja o przyjęciu na studia została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., co skutkuje jej nieważnością.

Po rozpatrzeniu odwołania, w ocenie Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego we W., podniesiony przez odwołującą się zarzut, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji i Nauki z dnia 24 lutego 2006 r. w sprawie nostryfikacji dyplomów ukończenia studiów wyższych uzyskanych za granicą, ukraińskie dyplomy podlegają nostryfikacji w celach innych niż kontynuacja kształcenia tj. do celów zawodowych, należy uznać za bezpodstawny, ponieważ ani w preambule powyższego rozporządzenia MEiN, ani w jego postanowieniach brak jest rozróżnienia na nostryfikacje dyplomów ukończenia studiów wyższych uzyskanych za granicą w celach kontynuacji kształcenia oraz w celach zawodowych.

Natomiast, gdy idzie o umowę zawartą między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów Ukrainy o wzajemnym uznawaniu akademickim dokumentów o

wykształceniu i równoważności stopni, to art. 5 tej umowy stanowi, że ukończenie na Ukrainie studiów, w wyniku których zostały uzyskane kwalifikacje "bakaławra" uprawnia do kontynuowania studiów na kolejnych poziomach kształcenia w szkole wyższej państwa drugiej Strony, ale zgodnie z obowiązującym prawem wewnętrznym każdego z państw Stron. Dlatego też, Dziekan Wydziału Gospodarki Regionalnej i Turystyki w J. G. stosując obowiązujące prawo wewnętrzne w Polsce tj. zgodnie

z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 24 lutego 2006 r. w sprawie nostryfikacji dyplomów ukończenia studiów wyższych uzyskanych za granicą (Dz. U. nr 37, poz. 255 z poźn. zm.) oraz posiłkując się stanowiskiem zawartym w piśmie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego Departament Obsługi Programów Międzynarodowych i Uznawalności Wykształcenia z dnia 20 listopada 2009 r. zasadnie uznał, że stwierdzenie równoważności ukraińskich dyplomów ukończenia studiów wyższych objętych umową zawartą z Gabinetem Ministrów Ukrainy o wzajemnym uznawaniu akademickim dokumentów o wykształceniu i równoważności stopni z ich polskimi odpowiednikami odbywa się w drodze nostryfikacji. W przypadku studiów psychologicznych przyrównanie zagranicznego dyplomu ukończenia studiów wyższych I stopnia do jego polskiego odpowiednika, nie jest jednak możliwe, gdyż kształcenie na kierunku psychologia jest w Polsce prowadzone w systemie jednolitych studiów magisterskich i odwołująca się mogłaby podjąć studia uzupełniające na kierunku psychologia.

Dziekan Wydziału Gospodarki Regionalnej i Turystyki w J. G. uznał, iż brak jest możliwości nostryfikacji dyplomu co w konsekwencji nie uprawnia Odwołującej się do podjęcia studiów II stopnia na terenie Polski i ostatecznie stwierdził nieważność decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia 29 września 2009 r. o przyjęciu Odwołującej się na I rok studiów niestacjonarnych II stopnia w roku akademickim 2009/2010 Wydziału Gospodarki Regionalnej i Turystyki na kierunek studiów : Ekonomia.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu N. G. podniosła następujące zarzuty:

- naruszenia art. 10 § 1 k.p.a poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału

postępowaniu, w szczególności poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżącej o

wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji

Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia 29 września 2009 r. o przyjęciu skarżącej na I

rok studiów niestacjonarnych II stopnia oraz zaniechanie zawiadomienia skarżącej

przed wydaniem decyzji o możliwości zajęcia swojego stanowiska i wypowiedzenia

się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego,

- naruszenie art. 156 § 1 ust. 7 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, gdy przepisy szczególne nie przewidują sankcji nieważności w przypadku

decyzji w przedmiocie rekrutacji na studia,

- naruszenie art. 5 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów Ukrainy o wzajemnym uznawaniu akademickim dokumentów o

wykształceniu i równoważności stopni (M. P. z 2006 r., Nr 79, poz. 783) poprzez

bezpodstawną odmowę uznania uzyskanego przez skarżącą na Ukrainie tytułu

"bakaławra", a w konsekwencji odmowę przyjęcia na studia II stopnia w celu

kontynuowania nauki w Polsce,

- naruszenia § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z 24 lutego 2006 r. w sprawie nostryfikacji dyplomów ukończenia studiów wyższych uzyskanych za granicą, poprzez przyjęcie, że skarżąca była zobowiązana do dokonania nostryfikacji

dyplomu uzyskanego na Ukrainie, podczas, gdy zgodnie z przytoczonym przepisem

osoba ubiegająca się o przyjęcie na studia wyższego stopnia może być zwolniona z

postępowania nostryfikacyjnego.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi, że nie obowiązuje przepis prawa materialnego (w szczególności ustawy o szkolnictwie wyższym), który przewidywałby sankcję nieważności dla decyzji rekrutacyjnej wydanej przez organy uczelni, w przypadku stwierdzenia jej określonej wady. Z powyższego wynika, iż decyzja o stwierdzeniu nieważności wydana została bez podstawy prawnej i jako taka podlega uchyleniu. Z ostrożności procesowej skarżąca podaje, że w jej ocenie nie zaistniała również żadna inna przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wskazana w art. 156 k.p.a., w szczególności nie zachodzi przesłanka określona w § 1 ust. 2, albowiem istniała podstawa prawna do wydania decyzji rekrutacyjnej, nie doszło również przy jej wydawaniu do rażącego naruszenia prawa.

Pomiędzy Polską a Ukrainą zawarta została o wzajemnym uznawaniu akademickim

dokumentów o wykształceniu i równoważności stopni (M. P. Nr 79, poz. 783). Jak

wynika z preambuły umowa została zawarta między innymi w celu ułatwienia obywatelom obu państw kontynuowania nauki w uczelniach państw Stron. Skarżąca N. G. ukończyła na Ukrainie studia licencjackie na kierunku psychologii i chciała podjąć studia II stopnia w Polsce na innym kierunku, aby uzyskać tytuł magistra. W treści decyzji wydawanych w toku niniejszego postępowania wskazywano między innymi, że w Polsce nie prowadzi się studiów dwustopniowych na kierunku psychologii, przez co niemożliwe jest uznanie dyplomu "bakaławra" (studiów I stopnia) uzyskanego na Ukrainie na kierunku psychologia. Takie stanowisko byłoby uzasadnione tylko i wyłącznie w sytuacji, gdyby skarżąca chciała podjąć w Polsce studia uzupełniające na kierunku psychologii, powołując się na swój dyplom. Studia takie w Polsce nie są prowadzone, zatem zasadna byłaby wówczas odmowa. Jednakże na kierunkach, na których przewiduje się studia dwustopniowe, warunkiem przyjęcia na studia II stopnia jest uprzednie ukończenie studiów i stopnia, przy czym nie przewiduje się wymogu, aby były to studia na tym samym kierunku. Z pierwotnie wydanej decyzji rekrutacyjnej wynikało, że skarżąca spełniała warunki określone w Uchwale senatu uczelni o zasadach rekrutacji - uczelnia posiadała pełną wiedzę na temat kierunku

studiów ukończonych przez skarżąca na Ukrainie, uzyskanego dyplomu oraz zakresu

przedmiotów, które wchodziły w zakres studiów.

Skarżąca podnosi, że uzyskanie przez skarżącą dyplomu studiów I stopnia na Ukrainie na kierunku psychologia nie upoważnia jej do podjęcia działalności zawodowej, natomiast istnieją podstawy do podjęcia prze nią studiów II stopnia na takiej podstawie.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego we W. wniósł o odrzucenie skargi. Strona przeciwna wskazuje, że zgodnie z art. 207 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164, poz. 1365 z późń. zm.), decyzje wydane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne. W takim przypadku stosuje się odpowiednio przepisy art. 127 § 3 k.p.a., przewidujące możliwość wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego skarżąca nie wykorzystała przysługującego jej środka zaskarżenia.

W piśmie procesowym z dnia 19 kwietnia 2010 r. strona skarżąca kontestuje stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, motywując to tym, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów o właściwości. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o przyjęciu na studia powinna zostać wydana w I instancji przez organ wyższego stopnia, czyli Uczelnianą Komisję Rekrutacyjną lub przez Rektora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu ustawy kontrola ta sprawowane jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późń. zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z zupełnie innych powodów, aniżeli tych, które zostały w niej zawarte. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja wydana w nadzwyczajnym trybie weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. Niewątpliwie stwierdzenie nieważności decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.) jest odstępstwem od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych.

W myśl postanowień art. 157 § 1 k.p.a. organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia. Właściwość rzeczową organu w sprawach o stwierdzenie nieważności należy oceniać według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania weryfikowanej decyzji (wyrok NSA z dnia 7 lipca 1993 r., I SA 116/93, ONSA 1994, nr 3, poz. 109). Jak podkreślił NSA w postanowieniu z dnia 23 września 2003 r., II SA 1484/03: "W przypadku wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności należy wziąć pod uwagę, że uruchamia on nowe postępowanie w sprawie. Ów nadzwyczajny tryb postępowania rządzi się swoistymi regułami odmiennymi niekiedy od reguł przyjmowanych w trybie zwykłym. Należy w związku z tym odróżnić przepisy, które odnoszą się do określenia właściwości organu rozstrzygającego kwestię nieważności od przepisów, stanowiących wzorzec oceny, czy podjęta w określonym czasie decyzja spełnia przesłanki nieważności. Przy wyznaczaniu organu właściwego w sprawie, regułą jest stosowanie przepisów obowiązujących w momencie orzekania o nieważności. Oznacza to, że organ wyższego stopnia, o którym mowa w art. 157 § 1 k.p.a., określany jest według nowego stanu prawnego. Jeżeli więc nastąpiła zmiana w podziale kompetencji organów, wskutek np. zmian w podziale administracyjnym, wyznacza się w świetle aktualnie obowiązujących przepisów organ pierwszej instancji i w zależności od regulacji odpowiednio organy stopnia wyższego. Natomiast przy ocenie ważności decyzji bierze się pod uwagę stan normatywny z momentu jej wydania. Z tego punktu widzenia ocena, czy dana decyzja została wydana przez organ właściwy uwzględnia przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania tej decyzji".

Postępowanie rekrutacyjne kandydatów na studia jest unormowane w ustawie z dnia 7 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) - dalej ustawa. Zgodnie z treścią art. 169 ust.1 pkt 1 ustawy, do odbywania studiów w uczelni może być dopuszczona osoba, która ma świadectwo dojrzałości w przypadku ubiegania się o przyjęcie na studia pierwszego stopnia lub jednolite studia magisterskie oraz spełnia warunki rekrutacji ustalone przez uczelnię. Senat uczelni ustala warunki i tryb rekrutacji oraz formy studiów na poszczególnych kierunkach. Podjętą w tej sprawie uchwałą uczelnia podaje do wiadomości publicznej nie później niż do dnia 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy, i przesyła ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego (art. 169 ust. 2). Zasady rekrutacji na studia stacjonarne i niestacjonarne w roku akademickim 2009/2010 na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu, określała uchwała Senatu nr 46/2008 z dnia 29 maja 2008 r.

Podstawą przyjęcia na studia pierwszego stopnia lub jednolite studia magisterskie stanowią wyniki egzaminu maturalnego. Senat uczelni ustala w trybie określonym w ust. 2, jakie wyniki egzaminu maturalnego stanowią podstawę przyjęcia na studia. W przypadku, gdy wstęp na studia nie jest wolny, rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej lub inny organ wskazany w statucie. Komisje rekrutacyjne podejmują decyzje w sprawach przyjęcia na studia (art. 169 ust. 7). Od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od daty doręczenia decyzji uczelnianej komisji rekrutacyjnej, powołanej w trybie określonym przez statut. Podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, określonych zgodnie z ust. 2. Decyzję podejmuje rektor po rozpatrzeniu wniosku uczelnianej komisji rekrutacyjnej. Decyzja rektora jest ostateczna (art. 169 ust. 8). Uchwała uczelnianej komisji odwoławczej, rozpatrującej odwołanie kandydata, nie stanowi rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, w rozumieniu przepisów k.p.a., lecz wyraża jedynie stanowisko tej komisji, co do zasadności odwołania. Przepis art. 169 ust. 8 ustawy zawiera niewątpliwie normę o charakterze kompetencyjnym, z której wynika, jaki organ jest władny wydać decyzję w wyniku rozpatrzenia odwołania (por. wyrok NSA z 18 marca 2009 r., I OSK 1538/08, LEX nr 529946).

Z mocy wyraźnego brzmienia przepisu art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym do wydanych w postępowaniu rekrutacyjnym decyzji komisji rekrutacyjnych oraz decyzji rektora, wydanych po rozpatrzeniu wniosku uczelnianej komisji rekrutacyjnej, do której złożono odwołanie w związku z odmową przyjęcia na studia stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego.

Decyzje o przyjęciu i odmowie przyjęcia na studia akademickie, o których mowa w art. 169 ust. 7 ustawy są jednolicie uznawane za indywidualne akty administracyjne. Obok autonomicznej regulacji zawartej w uchwale senatu uczelni, kształtującej warunki i tryb rekrutacji na studia, zgodnie z brzmieniem art. 207 ust. 1 ustawy należy stosować do nich, jako do decyzji o charakterze administracyjnym, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 207 ust. 1 ustawy nakazuje stosować wskazaną procedurę administracyjną "odpowiednio". Nakaz odpowiedniego stosowania przepisów postępowania administracyjnego, w opinii Sądu, należałoby rozumieć w ten sposób, że wszystkie gwarancje, jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej na podstawie k.p.a., winny mieć także zastosowanie do adresata decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich, chyba że szczególne cechy sprawy wprost to uniemożliwiają ( por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000 r. sygn. akt. SK 18/99, OTK 2000/7/258).

Mając na względzie powyższe regulacje należy uznać, że organem właściwym do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o przyjęciu na studia, po zapoznaniu się ze stanowiskiem uczelnianej komisji rekrutacyjnej, jest rektor uczelni. Decyzja rektora jest ostateczna, co oznacza, że stronie przysługuje, na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wykładnia art. 207 ust. 1 i ust. 3 ustawy prowadzi do wniosku, że rektor jest uprawniony do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia w indywidualnej sprawie studenckiej. Przyjęcie odmiennego stanowiska powodowałoby sytuację, w której nie byłoby organu właściwego do stwierdzenia nieważności orzeczeń w podobnych sprawach, bowiem nadzór ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego nie obejmuje decyzji administracyjnych wydawanych przez rektora (art. 36 ust. 1).

W ocenie Sądu wydanie przez Dziekana Wydziału Gospodarki Regionalnej i Turystyki, w I instancji, decyzji sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału Gospodarki Regionalnej i Turystyki Uniwersytetu Ekonomicznego we W. z dnia [...] września 2009 r. o przyjęciu N. G. na I rok studiów niestacjonarnych II stopnia w roku akademickim 2009/2010, powoduje, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości w świetle postanowień art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w pkt I sentencji.

Na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem posiada ona przymiot wykonalności. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji oznacza zatem, że zaskarżona decyzja nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w.w. ustawy.