Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 214/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 93 ust 3
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art 7 ust 1
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi D. P., E. P., S. K., M. K., E. T., K. B., L. B., H. A. i P. F. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej decyzją z [...] listopada 2012 r. (Nr [...]), zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez D. P., E. P., S. K., M. K., E. T., K. B., L. B., H. A., E. P., P. F., uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r., ([...]), i stwierdził wydanie decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., ([...]), o ustaleniu lokalizacji drogi ekspresowej [...] - Trasy [...] - I etap relacji - odcinek: węzeł "[...]" - Węzeł "[...]", oraz uchylającej ją w części i umarzającej postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2004 r., ([...]), z naruszeniem prawa, w części dotyczącej działki nr [...] położonej w obrębie B., gmina S.

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., [...], po rozpatrzeniu wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2004 r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi [...] Trasy [...] na odcinku węzeł "[...]" - węzeł "[...]", ustalił lokalizację drogi ekspresowej [...] - Trasy [...] -1 etap realizacji - odcinek: węzeł "[...]" - [...]".

Na skutek złożonych odwołań od ww. decyzji, decyzją z dnia [...] listopada 2004r., Minister Infrastruktury uchylił ww. decyzję organu I instancji w części obszaru Miasta [...], umarzając postępowanie organu I instancji w tym zakresie i utrzymując decyzję Nr [...] w pozostałej części w mocy.

Wyrokiem z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt: IV SA/Wa 77/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił pkt 3 decyzji Ministra Infrastruktury w części dotyczącej rozstrzygnięcia co do działki nr [...], położonej w gminie S., obręb B., w pozostałej zaś części skargi oddalił.

Natomiast wyrokiem z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. akt: II OSK 633/06, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na ww. wyrok WSA w Warszawie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zgodnie z ww. rozstrzygnięciem WSA w Warszawie, Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w części określającej przebieg linii rozgraniczającej przez teren działki nr [...], położonej w gminie S., obręb B. i ustalił nowy przebieg linii rozgraniczającej przez teren tej działki, a także uchylił w pkt 5 zatwierdzającym podział nieruchomości, w wykazie działek ewidencyjnych gminy S. wytłuszczony numer [...] działki ewidencyjnej i ustalił w to miejsce wytłuszczony numer [...] działki ewidencyjnej.

Skarżący pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2011 r. wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...].

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności Minister decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o ustaleniu lokalizacji drogi ekspresowej [...] - Trasy [...] -1 etap relacji - odcinek: węzeł "[...]" - węzeł "[...]", uchylonej w części decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2004 r. znak: [...] i umarzającą postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymującą decyzję organu I instancji w mocy. Decyzją nie została objęta kontrola decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...], uchylająca w części ww. decyzję Wojewody [...] i orzekająca w tym zakresie co do istoty, gdyż nie dotyczy ona skarżących, a jej zakres ograniczył się tylko do uchylenia decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej określenia linii rozgraniczającej i podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb B., i orzeczenia co do istoty w tym zakresie. Wobec powyższego, Minister odrębnym rozstrzygnięciem umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] grudnia 2006 r.

Od decyzji Ministra z dnia [...] czerwca 2012 r. skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. uznał, że zarzuty w nim zawarte nie zasługują na uwzględnienie.

Organ podkreślił, że brak akceptacji przez skarżących skutków gospodarczych i społecznych, wywołanych nowym układem komunikacyjnym, nie może stanowić o naruszeniu prawa przez ww. decyzję. Na organie wydającym decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi nie ciąży obowiązek wskazania szczegółowych rozwiązań dotyczących sposobu, w jaki zostanie zapewniony dostęp do drogi publicznej. Ponadto, Wojewoda [...] w punkcie 4 decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. określił wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich wskazując m.in., że inwestycja nie może ograniczać dostępu do drogi publicznej oraz powinna zapewniać ochronę przed uciążliwościami, powodowanymi przez hałas i wibracje. Rozwiązania, zapewniające spełnienie powyższych wymagań, winny znaleźć odzwierciedlenie w projekcie budowlanym, który podlegał ocenie w odrębnym postępowaniu.

Organ zważył, że z uwagi na art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z późn. zm.) oraz ze względu na fakt, że nieruchomości objęte liniami rozgraniczającymi teren nr [...] i [...] (powstałe w wyniku podziału działki [...]) staną się częścią pasa drogowego, uznać należy, że nieruchomościom położonym przy ulicy [...] i [...] został zapewniony dostęp do drogi publicznej.

Sporna inwestycja nie ingeruje w uprawnienia nabyte przez skarżących w warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę na nieruchomościach nr [...] i [...], gdyż przedmiotowe działki znajdują się poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji.

Minister zauważył, że uwagi skarżących co do konieczności nabycia nieruchomości władnących w przypadku nabycia nieruchomości obciążonych należy uznać za bezzasadne z uwagi na brak takiego charakteru przez wskazane przez nich działki. Jednocześnie podkreślił, że powyższa kwestia jest bez znaczenia, gdyż w wyniku objęcia liniami rozgraniczającymi teren inwestycji części działki nr [...] oraz działki nr [...], nieruchomościom pozostałym w dotychczasowym władaniu, jak już wskazano powyżej, zapewniono dostęp do drogi publicznej.

Minister wyjaśnił, że przepisy ustawy nie nakładały na organ orzekający w sprawie ustalenia lokalizacji drogi obowiązku wskazania konkretnych rozwiązań w zakresie ochrony środowiska (w tym ochrony przed hałasem). Wszelkie szczegółowe rozwiązania techniczne spełniające wymagania m.in. z zakresu ochrony środowiska powinny być wskazane w projekcie budowlanym dla przedmiotowej inwestycji, który w świetle przepisów ustawy nie podlegał ocenie w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r.

Minister wskazał, iż z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że w celu prawidłowego odwodnienia trasy, na terenie poza granicami W., dla bezpośredniej ochrony wód podziemnych przewidziano budowę zbiorników retencyjno-sedymentacyjnych, pozwalających na zatrzymanie ponadnormatywnej ilości zanieczyszczeń. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji drogowej, wydawana w trybie przepisów ustawy nie zobowiązywała organu orzekającego do wskazywania lokalizacji konkretnych rozwiązań w zakresie ochrony środowiska (w tym lokalizacji zbiorników infiltracyjnych lub ekranów akustycznych).

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że decyzja lokalizacyjna nie narusza art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi wydana na podstawie przepisów ustawy nie zawiera konkretnych rozwiązań w zakresie ochrony środowiska, w związku z czym nie narusza żadnego z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska.

Minister odrzucił twierdzenia skarżących, iż działka nr [...] nie jest objęta decyzją lokalizacyjną, a inwestycja została na niej zrealizowana.

Zdaniem Ministra decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi została opublikowana w prasie lokalnej. Jeżeli strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym, może to stanowić przesłankę wznowienia postępowania.

Brak w liniach rozgraniczających teren nieruchomości nr [...], obręb B., gmina S., stanowi przeszkodę powodującą niewykonalność na powyższej działce decyzji Wojewody [...], a zatem przedmiotowa decyzja jest obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 5 kpa.

W związku z faktem, że decyzja o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej jest decyzją ostateczną, Minister uchylił własną decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], i orzekł o wydaniu decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., znak: [...], oraz uchylającej ją w części i umarzającej postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...], z naruszeniem prawa w części dotyczącej działki nr [...] położonej w obrębie B., gmina S.

W dniu 31 grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wpłynęła skarga D. P., E. P., S. K., M. K., E. T., K. B., L. B., H. A., E. P., P. F.

Zdaniem skarżących decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem wywołuje skutki gospodarcze lub społeczne niemożliwe do zaakceptowania, poczynione przez organy praworządnego państwa. Zarzucili organowi, że przeprowadzona w sprawie analiza akt w zakresie dostępu nieruchomości skarżących do drogi publicznej, jest wybiórcza i stronnicza. Ponadto podnieśli, że decyzja lokalizacyjna opiewała na dwa pasy ruchu w jedną stronę, a pozwolenie na budowę na trzy pasy w jedną stronę. Postępowanie z udziałem społeczeństwa prowadzono na etapie decyzji lokalizacyjnej dla 2 pasów ruchu, projekt opiewa na 3. Zatem w mniemaniu skarżących jest to inna droga z innym oddziaływaniem i innym obciążeniem.

Uznali za błędne twierdzenia organu, że decyzja lokalizacyjna nie obejmowała lokalizacji zbiorników sedymentacyjno-infiltracyjnych, zlokalizowanych w obrębie Węzła [...] (wyraźnie to precyzuje załącznik graficzny do w/ w decyzji) jak i dróg wewnętrznych. Zdaniem skarżących stanowiło to naruszenie §108.5 oraz §108.4.2 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. Ich zdaniem decyzja lokalizacyjna wyraźnie określała miejsce i lokalizacje zbiorników, tym samym nie pozostawia dowolności ich lokalizacji w odległości 2m od zabudowy. Stwierdzili zatem, że lokalizacja zbiorników jest niezgodna z raportem oddziaływania na środowisko, z ustawą Prawo ochrony środowiska (art. 174.2) i przepisami wykonawczymi do niej.

Wskazali także na naruszenie art43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Jest to ich zdaniem jedyny przepis, regulujący wzajemne oddziaływanie dróg publicznych z sąsiednimi zabudowaniami. Przepis ten nakazuje lokalizację zbiorników infiltracyjno- sedymentacyjnych ścieków w odległości minimum 8m, a nie jak w ich przypadku 2m od zabudowań. Jak podkreślili skarżący, powoduje to stałe zalewanie piwnic ich nieruchomości, a stojąca w nich woda uniemożliwia korzystanie z nich zgodnie z ich przeznaczeniem.

Skarżący podnieśli, że z uwagi na ochronę swoich praw nabytych w decyzji o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę naniesień na działkach [...],[...], mają prawo żądać wykonania zjazdu do nieruchomości przy ul. [...] i [...], którego nie wykonano. Zarzucili, że nieruchomość przy ul. [...] i [...] została pozbawiona dostępu do drogi publicznej.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podtrzymuje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. i wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu argumentacja przedstawiona w skardze nie podważa zasadności decyzji i nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Dokonując oceny przedmiotowej skargi Sąd miał na uwadze, że naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący", gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie jest każde naruszenie prawa, ale tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

Odnosząc się kolejno do zarzutów skargi, Sąd podziela stanowisko Ministra, że brak akceptacji przez skarżących skutków gospodarczych i społecznych, wywołanych nowym układem komunikacyjnym nie może stanowić o naruszeniu prawa przez decyzję. Decyzja lokalizacyjna nie zmienia układu drogowego w obszarze nieruchomości położonych przy ul. [...] oraz ul. [...] i tym samym nie ogranicza ich dostępu do drogi publicznej. Zgodnie z art. 7 ust, 1 pkt 1-5 ustawy, decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, określenie linii rozgraniczających teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o których mowa w art 12 ust. 1.

Jak zasadnie wskazał organ, z powyższego przepisu nie wynika, że na organie wydającym decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi ciąży obowiązek wskazania szczegółowych rozwiązań dotyczących sposobu, w jaki zostanie zapewniony dostęp do drogi publicznej. Ponadto, Wojewoda [...] w punkcie 4 decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. określił wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich wskazując m.in., że inwestycja nie może ograniczać dostępu do drogi publicznej oraz powinna zapewniać ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas i wibracje. Rozwiązania zapewniające spełnienie powyższych wymagań winny znaleźć odzwierciedlenie w projekcie budowlanym, który podlegał ocenie w odrębnym postępowaniu.

Stosownie do art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z późn. zm.), obowiązującej na dzień wydania inkryminowanej decyzji, podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. Za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu, stanowiącej drogę wewnętrzną.

Minister trafnie zaznaczył, że powyższe przepisy oraz fakt, że nieruchomości objęte liniami rozgraniczającymi teren nr [...] i [...] (powstałe w wyniku podziału działki [...]) staną się częścią pasa drogowego, uznać należy, że nieruchomościom położonym przy ulicy [...] i [...] został zapewniony dostęp do drogi publicznej. Sporna inwestycja nie ingeruje w uprawnienia, nabyte przez skarżących w warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę na nieruchomościach nr [...] i [...], gdyż przedmiotowe działki znajdują się poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji.

Sąd podziela również stanowisko Ministra, że trudno dopatrywać się ustanowienia na działkach nr [...],[...] i [...] oraz odpowiednio na działkach nr [...],[...], jakichkolwiek obciążeń w stosunku do działek nr [...] i [...]. Nieruchomość położona przy ul. [...] stanowi nieruchomość składającą się z działek nr [...],[...],[...] i [...] i odpowiednio nieruchomość położona przy ul. [...] stanowi nieruchomość składa się z działek nr [...],[...],[...]. Utwardzoną część powierzchni działki lub działek, służącą jako dojście/dojazd do zlokalizowanych na nieruchomości budynków bądź obiektów budowlanych, nie można uznać za drogę wewnętrzną. Ponadto powyższa kwestia jest bez znaczenia, gdyż w wyniku objęcia liniami rozgraniczającymi teren inwestycji części działki nr [...] oraz działki nr [...], nieruchomościom pozostałym w dotychczasowym władaniu zapewniono dostęp do drogi publicznej.

Za bezzasadny Sąd uznaje również zarzut, że nieruchomości skarżących znajdują się w obszarze ponadnormatywnego oddziaływania hałasu. Jak trafnie stwierdził Minister, przepisy ustawy nie nakładały na organ orzekający w sprawie ustalenia lokalizacji drogi obowiązku wskazania konkretnych rozwiązań w zakresie ochrony środowiska (w tym ochrony przed hałasem). Zgodnie z dyspozycją art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy, Wojewoda [...] w punkcie 3 sentencji decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. zawarł warunki wynikające m.in. z potrzeb ochrony środowiska wskazując, że projektowana inwestycja winna spełniać warunki, zawarte w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia drogowego na środowisko, także dotyczące ochrony przed hałasem. Nadto wszelkie szczegółowe rozwiązania techniczne, spełniające wymagania m.in. z zakresu ochrony środowiska powinny być wskazane w projekcie budowlanym dla przedmiotowej inwestycji, który w świetle przepisów ustawi nie podlegał ocenie w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r.

Bezzasadny jest też podniesiony przez skarżących zarzut dotyczący kwestii wprowadzania zanieczyszczeń do środowiska oraz niezapoznania się przez Ministra z operatem dotyczącym zbiornika Nr [...]. Przepisy ustawy nie nakładają na organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi obowiązku badania zgodności z prawem, w tym z przepisami technicznymi, przyjętych na etapie zatwierdzania projektu budowlanego rozwiązań. Rację mają organy podnosząc, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji drogowej nie zobowiązywała organu orzekającego do wskazywania lokalizacji konkretnych rozwiązań w zakresie ochrony środowiska (w tym lokalizacji zbiorników infiltracyjnych lub ekranów akustycznych). W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Minister wskazał, iż z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że w celu prawidłowego odwodnienia trasy, na terenie poza granicami W., dla bezpośredniej ochrony wód podziemnych, przewidziano budowę zbiorników retencyjno-sedymentacyjnych, pozwalających na zatrzymanie ponadnormatywnej ilości zanieczyszczeń. Na załączniku graficznym nr 3, stanowiącym integralną część decyzji, wskazano jedynie obszary, na których przewiduje się lokalizację zbiorników sedymentacyjno- retencyjnych. Przedmiotowe wskazanie nie przesądza o ich kształcie i wielkości na etapie realizacji inwestycji, a tym bardziej nie stanowi określenia rozwiązań technicznych.

Sąd podziela też stanowisko organów, że nie można uznać, iż decyzja narusza art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, wydana na podstawie przepisów ustawy, nie zawiera konkretnych rozwiązań w zakresie ochrony środowiska, w związku z czym trudno uznać, aby naruszała którykolwiek z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska.

Trafnie uznał organ, że w świetle brzmienia art. 7 ust. 1 ustawy, działka nr [...] była objęta decyzją lokalizacyjną, a inwestycja została na niej zrealizowana. Przepisy ustawy nie nakładały bowiem na organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi obowiązku wskazania w treści decyzji numerów działek, znajdujących się w liniach rozgraniczających teren. W związku z powyższym trudno doszukiwać się naruszenia przepisów prawa. Organ- stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy - określił linie rozgraniczające teren w formie załącznika graficznego nr 1, będącego integralną częścią decyzji, stanowiącego mapy w skali 1:2000. Na przedmiotowym załączniku graficznym, w liniach rozgraniczających teren inwestycji znajduje się działka nr [...] położona w miejscowości B., gmina S.

Sąd uznał też, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi została opublikowana w prasie lokalnej. Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy, wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Obwieszczenie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., znak: [...], informujące o wydaniu decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. zostało opublikowane na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w P. w dniach od [...] czerwca do [...] sierpnia 2004 r., na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w S. w dniach od [...] czerwca do [...] lipca 2004 r., na tablicy ogłoszeń Urzędu W. od dnia [...] czerwca 2004 r., w prasie "[...]" w dniu [...] czerwca 2004 r.

"[...]" w czasie dokonywania ogłoszeń była prasą ogólnopolską, dlatego nawet doręczenie decyzji pozostałym stronom postępowania z uchybieniem przepisów postępowania, nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż sytuacja, w której strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym, może stanowić co najwyżej przesłankę wznowienia postępowania.

Zdaniem Sądu w sprawie nie naruszono art 43 ust. 1 ustawy o drogach. Wskazana w tym przepisie odległość 20 m obiektu budowlanego od drogi ekspresowej dotyczy sytuacji, w której budowany ma być obiekt budowlany, niebędący drogą, zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowo-administracyjnym, przepis ten nie dotyczy sytuowania drogi względem istniejącego obiektu budowlanego.

Co do zalewania pomieszczeń piwnicznych nieruchomości, należącej do K. K. jak trafnie wskazał organ, zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy, jeżeli nabywana jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa tej części nieruchomości. Powyższa kwestia nie może być przedmiotem niniejszego postępowania, gdyż ma ona charakter cywilnoprawny.

Zdaniem Sądu, rację miał organ stwierdzając, że brak w liniach rozgraniczających teren nieruchomości nr [...], obręb B., gmina S., stanowi przeszkodę, powodującą niewykonalność na powyższej działce decyzji Wojewody [...] a zatem przedmiotowa decyzja jest obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 5 kpa.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Ponieważ decyzja o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej jest decyzją ostateczną, Minister trafnie uchylił własną decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], i orzekł o wydaniu z naruszeniem prawa (w części dotyczącej działki nr [...] położonej w obrębie B., gmina S.) decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., znak: [...], oraz uchylającej ją w części i umarzającej postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...].

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.