Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1609/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 28 w zw. z art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi I. S. – K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VIISA/Wa 1609/16

UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz.2016, z póź. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-biurowego (kategoria obiektu budowlanego XIII) oraz hali magazynowej (kategoria obiektu budowlanego XVIII) na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...],[...] i [...] obręb M.

Ustalił, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje działki o numerze ewidencyjnym – [...],[...] i [...] obręb M..

W uzasadnieniu Starosta [...] podał, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne będzie realizowane na obszarze na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Terenu Górniczego "[...]", uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 1998 roku. Teren ten oznaczony jest na rysunku planu symbolem MN o przeznaczeniu podstawowym - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, usługi towarzyszące bezpośrednio związane z obsługą mieszkańców tej zabudowy z dopuszczeniem lokalizacji obiektów i urządzeń usługowych, nie służących bezpośrednio mieszkańcom. Uznano, że przedłożony przy wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projekt budowlany, spełnia ustalenia planu.

Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia w tym z : T.S A Oddziałem w W. w zakresie dostawy i warunków przyłączenia, Zakładem Usług Komunalnych w M. na zapewnienie dostawy wody i przyłączenia do sieci wodociągowej, Przedsiębiorstwem Gospodarki Komunalnej "[...]" sp. z o.o. w zakresie przyłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej oraz Urzędem Miejskim w [...], na wykonanie zjazdu z drogi gminnej wewnętrznej. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień sporządzenia projektu.

I. S.-K. wystąpiła do Wojewody [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]. 06. 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na działkach nr [...], [...], [...] obręb M..

Decyzji tej zarzuciła bezprawne pominięcie jej jako podmiotu, któremu przysługuje przymiot strony oraz rażące naruszenie prawa poprzez wydanie pozwolenia na budowę w sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] z dnia [...].06.1998r.

Podniosła, że wykorzystywanie ww. działek pod magazynowanie, parkowanie sprzętu budowlanego, dokonywanie usług w postaci obrotu tj. sprzedaż, kupno i wypożyczanie maszyn jest niedopuszczalne. Na działkach odbywa się naprawa maszyn i pokazy ich działania, wjeżdżają samochody ciężarowe z naczepami w celu załadunku i/lub wyładunku maszyn. Działki leżą w granicach Parku Krajobrazowego "[...]", a działalność realizowana jest na skalę przemysłową. W postępowaniu budowlanym wymagania wynikające z Rozdziału III MPZP (Uchwała nr [...] w [...] z dnia [...].06.1998) "zasady szczególne ochrony i kształtowania środowiska" nie zostały uwzględnione.

Plan określa dla terenów zabudowy jednorodzinnej (MN) przeznaczenie podstawowe i uzupełniające. Plan ogranicza lokalizację obiektów zaliczonych do inwestycji "szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi" oraz "mogących pogorszyć stan środowiska", a ewentualna uciążliwość nie może wykraczać poza granice tych terenów.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2016r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 § 1 w zw. art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 23) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), w wyniku wszczętego na wniosek I. S. – K. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. C. prowadzącemu działalność gospodarczą pn. "K." pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-biurowego oraz hali magazynowej na działkach gruntu o numerach ewidencyjnych: [...], [...] i [...], obręb M., stwierdził nieważność ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.,

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że przedmiotem weryfikowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji udzielającej pozwolenia na budowę jest hala magazynowa maszyn o powierzchni użytkowej 494,34m2 oraz przylegający do niej dwukondygnacyjny obiekt o powierzchni użytkowej 265,15m2 z częścią mieszkalną na drugiej kondygnacji oraz z przeznaczeniem pod usługi na parterze. Inwestycję zaplanowano do realizacji na działkach gruntu o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], w M..

Powierzchnia całej nieruchomości, obejmującej ww. działki, wynosi 3995m2. Powierzchnia zabudowy stanowić będzie 16,51% nieruchomości. Wjazd na teren działki budowlanej projektuje się od strony południowej z drogi wewnętrznej gminnej o numerze ewidencyjnym 19/4. Projekt przewiduje utwardzenie terenu pod drogi wewnętrzne do: budynku usługowo-mieszkalnego oraz hali magazynowej oraz wyodrębnienie, na działce budowlanej, czterech miejsc parkingowych od strony południowej.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Stosownie do § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych.

Do uciążliwości, zalicza się w szczególności: 1) szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych, 2) hałas i drgania (wibracje), 3) zanieczyszczenie powietrza, 4) zanieczyszczenie gruntu i wód (ust. 2).

Uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. Nr [...] w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "[...]" wraz ze zmianami planów zagospodarowania przestrzennego gminy [...] i gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r., Nr [...], poz. [...]) określono przeznaczenie działek [...], [...], [...], obręb [...], do których prawo własności posiada I. S. – K., jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem MN.

Powyższe działki sąsiadują z przedmiotową inwestycją od strony południowej. Przedziela je gminna działka drogowa wewnętrzna o nawierzchni gruntowej, o szerokości ok. 4,5m. Działka ta stanowi wspólną drogę dojazdową do nieruchomości inwestora i wnioskodawczym.

Z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmuje m.in. budowę obiektu magazynowego maszyn wraz z częścią biurową (razem o pow. użytkowej 628,28m2). W projekcie nie zawarto informacji o rodzajach i zasięgu uciążliwości związanych z użytkowaniem obiektu. Podano jedynie, że inwestycja oraz jej użytkowanie "nie wnosi znaczących szkód dla środowiska".

W ocenie organu parametry inwestycji, jej charakter, układ komunikacji wskazują, że może ona powodować w odniesieniu do nieruchomości wnioskodawczym uciążliwości w postaci hałasu.

Właścicielka nieruchomości w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na jej nieruchomość, nawet podnormatywnej uciążliwości hałasowej, jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (stwierdzenia nieważności).

Powołaną uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. określono podstawowe przeznaczenie działek inwestycyjnych o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...], obręb [...], na których zaprojektowana została budowa hali magazynowej z budynkiem usługowo-mieszkalnym. Na rysunku planu opisano ten teren symbolem MN, co oznacza przeznaczenie pod tereny zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej oraz usługi towarzyszące bezpośrednio związane z obsługą mieszkańców tej zabudowy (§ 14 ust. 1 planu), w ramach których dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń usługowych, nie służących bezpośrednio mieszkańcom (§ 14 ust. 2 planu).

Ponadto łączna wielkość obszaru zajmowanego przez obiekty i urządzenia w ust. 2 nie może przekroczyć 20% powierzchni danego terenu. Dopuszczono zachowanie na tym terenie istniejących siedlisk rolnych oraz przekształcenie obiektów gospodarczych na cele usługowe, magazynowe i produkcyjne, przy czym łączna wielkość obszaru zajmowanego przez obiekty nie może przekroczyć 20% powierzchni danego terenu. Określono, że maksymalny procent zabudowy działki mieszkaniowej nie może przekraczać: na działkach o pow. do 1500m2 - 15%; na działkach o pow. 1501 - 3000m2 - 10%; na działkach o pow. powyżej 3000m2 - 6%.

W planie przewidziano, że na każdej wydzielonej działce budowlanej obowiązuje wprowadzenie miejsc postojowych dla samochodów w liczbie: na działce mieszkaniowej minimum 1 stanowisko; na działce usługowej minimum 1 stanowisko na 50m2 powierzchni usługowej.

Z projektu budowlanego wynika, że na przedmiotowej nieruchomości projektuje się dwa przylegające do siebie budynki, dla których przewidziano funkcje: magazynową (o pow. 494m2) oraz usługowo-mieszkalną (o pow. 133,94m2 + 131,21 m2, razem 265,15m2). Wprawdzie zaprojektowano osobne wejście do części magazynowej oraz usługowo-mieszkalnej, niemniej pomiędzy obiektami jak i wszystkimi częściami o rożnym przeznaczeniu przewidziano wspólną komunikację.

Brak wyraźnego wyodrębnienia, odizolowania części mieszkalnej od części usługowej i magazynowej przesądza o tym, że jest to jeden budynek, o dominującym przeznaczeniu magazynowym.

Tymczasem plan miejscowy jako przeznaczenie podstawowe terenu o symbolu MN ustala zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz usługi bezpośrednio związane z obsługą mieszkańców tej zabudowy, a jako przeznaczenie uzupełniające: obiekty i urządzenia usługowe nie służące bezpośrednio mieszkańcom.

Plan nie dopuszcza na przedmiotowym terenie budowy nowych obiektów przeznaczonych na cele magazynowe. Pod to przeznaczenie zarezerwowano tereny oznaczone symbolami: P, S (§ 25 ust. 1 planu), które zgodnie z postanowieniami planu stanowią tereny zaplecza transportu ciężkiego, produkcji i magazynowania. Choć plan dopuszcza na terenie oznaczonym symbolem MN możliwość przekształcenia istniejących obiektów gospodarczych na cele magazynowe, to w niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje.

W planie miejscowym ustalono, że maksymalny procent zabudowy nieruchomości dla działek mieszkaniowych powyżej 3000m2, wynosi 6%. Natomiast maksymalny procent zabudowy dla działek mieszkaniowych o powierzchni do 1500m2, wynosi 15%. Plan nie określił innych wskaźników dla zabudowy o przeznaczeniu usługowym i przeznaczeniu mieszkaniowym.

Oprócz niezgodności funkcji budynku z ustaleniami planu, istnieje niezgodność w zakresie powierzchni zabudowy działki. Plan nie określa, czy maksymalny procent zabudowy odnosi się do "mieszkaniowej" działki: ewidencyjnej czy budowlanej. Pojęcie działki budowlanej jest szersze niż działki ewidencyjnej, gdyż obejmuje zarówno pojedynczą działkę gruntu jak i nieruchomość gruntową (art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, t.j. Dz. U z 2015, poz. 199 ze zm.).

Z projektu budowlanego wynika, że nieruchomość gruntowa na której przewiduje się przedmiotowy budynek składa się z trzech, podobnej wielkości działek, o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], posiadających łącznie powierzchnię 3995m2 (powierzchni poszczególnych działek nie podano).

Projektowana powierzchnia zabudowy wynosi 659,56m2 co stanowi 16,51% powierzchni terenu. Projektowana powierzchnia zabudowy nieruchomości gruntowej przekracza ponad dwukrotnie dopuszczony w planie dla działek o powierzchni pow. 3000m2, maksymalny procent zabudowy nieruchomości. Ponadto, ograniczając zakres pojęcia "działki mieszkaniowej" do działki ewidencyjnej, to najbardziej niekorzystna sytuacja występuje na działce nr [...], na której zaprojektowano niemal w całości przedmiotowy budynek. Jak wskazano, projektowana powierzchnia zabudowy wynosi 659,56m2, natomiast powierzchnia działki wynosi ok. 1125,75m2. Projektowana powierzchnia zabudowy nieruchomości gruntowej ponad trzykrotnie przekracza dopuszczony w planie, dla działek o powierzchni do 1500m2, maksymalny procent zabudowy nieruchomości.

Weryfikowana w trybie nadzwyczajnym decyzja rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, bowiem zatwierdzony nią projekt budowlany pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczalnego przeznaczenia obiektów na terenie oznaczonym w planie symbolem MN, jak i dopuszczalnej maksymalnej zabudowy działki budowlanej. Decyzja zezwala na ponadnormatywną zabudowę działki budowlanej oraz wprowadzenie na teren zabudowy jednorodzinnej dużych obiektów magazynowych, w których, ze względu na prowadzoną działalność lub sposób eksploatacji, mogą powstawać uciążliwości przekraczające dopuszczalne poziomy dla zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej.

K. C. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 roku,

Decyzji tej zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne i niezrozumiałe uzasadnienie decyzji w zakresie uznania, że planowana inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również poprzez przyjęcie że inwestycja może powodować uciążliwości w postaci hałasu na nieruchomości I. S. – K. oraz nieuzasadnione przyjęcie, iż projekt dotyczy obiektu budowalnego stanowiącego teren zaplecza transportu ciężkiego;

2. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., podczas gdy uchwała Rady Miejskiej w [...] [...] z [...] czerwca 1998 r. daje możliwość wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalno- biurowego wraz z halą magazynową, oraz poprzez przyjęcie - niezgodne z rzeczywistością - że odległość pomiędzy granicą działki I. S. – K., a granicą działki inwestycyjnej wynosi 4,5 metra oraz przez błędne przyjęcie, że działki [...], [...], [...] przekraczają maksymalną powierzchnię zabudowy wskazaną planie;

3. art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącego o zakończeniu postępowania toczącego się przed Wojewodą [...], co w konsekwencji uniemożliwiło skarżącemu skorzystanie z prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, złożenia do akt sprawy informacji o obszarze oddziaływania obiektu budowalnego zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...] [...] - gmina [...] stanowiący załącznik do projektu budowlanego;

4. art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia sprawy:

1. art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż zaskarżony projekt jest niezgody z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podczas;

2. art. 28 ust 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane - poprzez przyjęcie, iż I. S. – K. przysługuje uprawnienie strony jako podmiotowi znajdującemu się w obszarze działania nieruchomości;

3. § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie niemające odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy;

4. § 14 uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...] poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz wykładnie polegającą na uwzględnieniu wyłącznie ust. 1 uchwały, pominięcie ust. 2 oraz ust. 3, kiedy przepisy § 14 ust. 2 oraz ust. 3 przewidują odstępstwo od ust. 1;

W uzasadnieniu inwestor podniósł, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "[...]" wraz ze zmianami planów zagospodarowania przestrzennego gmin [...] i [...], uchwalonego przez Radę Miejską w [...] uchwalą Nr [...] z [...] czerwca 1998 roku, ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] lipca [...] r. - działki o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] [...] obręb [...], których skarżący jest właścicielem, oznaczone są na planie symbolem MN.

Przeznaczenie terenów oznaczonych symbolem MN to m.in. § 14 pkt 1 - "Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna", oraz § 14 pkt 2 - "Jako uzupełniającą dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń usługowych, nie służących bezpośrednio mieszkańcom".

Inwestycja spełnia ustaenia planu zagospodarowania przestrzennego. Znajduje się tam zarówno część mieszkalna (mieszkalno - biurowa) jak i magazynowa, z zastrzeżeniem, iż część magazynowa jest integralną częścią działalności usługowej i pod te właśnie usługi jest przeznaczona. W projekcie, ani w przyszłych założeniach nie jest wskazywano, iż hala magazynowa przeznaczona jest pod magazynowanie ciężkich maszyn przemysłowych. Organ w uzasadnieniu nie wskazuje na jakiej podstawie doszedł do powyższego przekonania.

Organ nie odniósł się do § 14 pkt. 3, który stanowi, iż "łączna wielkość obszaru zajmowanego przez obiekty i urządzenia określone w pkt. 2 nie może przekroczyć 20% powierzchni danego terenu".

Pozwolenie na budowę dotyczące przedmiotowej nieruchomości zostało zakwalifikowane przez organ I instancji jako obiekty i urządzenia usługowe, niesłużące bezpośrednio mieszkańcom (§ 14 ust. 3 uchwały), a nie jak wskazuje to w uzasadnieniu Wojewoda [...] zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.

Zgodnie z powyższym pomimo zakwalifikowania nieruchomości jako teren zabudowy jednorodzinnej (MN) zgodnie z § 14 uchwały, nie jest to jednoznaczne z zabudową mieszkaniową jednorodzinną z § 14 ust 1 tiret pierwszy. Do przedmiotowej nieruchomości nie ma zastosowania § 14 ust 4 tiret drugi dotyczący działki mieszkaniowej, tylko § 14 ust. 3 tiret pierwszy dotyczący obiektów i urządzeń określonych w pkt 2 § 14.

W planie zagospodarowania przestrzennego nie ma zapisu zabraniającego sumowania (łączenia) działek pod inwestycję. Zgodnie z planem zagospodarowania terenu w projekcie budowlanym zamierzenie budowlane budowy budynku mieszkalno-biurowego oraz hali magazynowej obejmuje trzy działki - [...], [...], [...]. Powierzchnia zabudowy projektowanej hali magazynowej to 509,7 m2. Powierzchnia zabudowy projektowanego budynku mieszkalno - biurowego to 149,86 m2. Łączna powierzchnia zabudowy wynosi 659,56 m2. Natomiast łączna powierzchnia działek [...], [...], [...] wynosi 3995 m2.

W związku z powyższym, maksymalna powierzchnia zabudowy dla działek o powierzchni 3995 m2 wynosi 799 m2. Natomiast projektowana powierzchnia zabudowy to 659,56 m2, co stanowi 16,51%.

Odległość granicy inwestycji od działki nr [...] wynosi 5 m. Działka ta ma wymiary 5m x 55m i nie jest działka zabudowaną. Służy ona jako droga dojazdowa do pozostałych działek skarżącej – [...] oraz [...].

Zatem odległość od granicy inwestycji do działki [...] wynosi 10 m. Natomiast działka nr [...] oddzielona jest od granicy inwestycji działkami drogowymi nr [...] oraz [...] i również wynosi 10 m.

Wojewoda [...] nieprawidłowo przyjął iż odległości pomiędzy działkami [...], a działkami skarżącego wynoszą 4,5 m, w rzeczywistości ta odległość jest ponad dwa razy większa.

Organ wywiódł, iż przeznaczenie pod ciężki transport skutkować będzie uciążliwością dla nieruchomości znajdujących się w obszarze działania obiektu (uciążliwość w postaci hałasu). Takie rozumowanie organu doprowadziło do niewłaściwego przyjęcia, iż I. S. – K. (niesąsiadująca bezpośrednio z działkami [...], [...], [...]) jest stroną postępowania.

Inwestora nie zawiadomiono o zakończeniu postępowania toczącego się przed Wojewodą [...], co w konsekwencji uniemożliwiło złożenie do akt sprawy informacji o obszarze oddziaływania obiektu budowalnego zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...] [...] - gmina [...] stanowiący załącznik do projektu budowlanego.

W sposób nieuzasadniony - nie przeprowadzając w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego - przyjął, iż zgodnie z art. 28 ust 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawo budowalne I. S. – K. przysługuje uprawnienie strony jako podmiotowi znajdującemu się w obszarze działania nieruchomości.

Budynek posadowiony na działkach [...], [...] oraz [...] ma charakter budynku mieszkalno - biurowego wraz z halą magazynową wobec, którego można zastosować § 14 ust. 2 oraz 3 uchwały.

Dodatkowo skarżący wskazał, że choć nie była wymagana w projekcie budowlanym informacja o obszarze oddziaływania obiektu to, taka została utworzona i w formie załącznika dołączona do projektu. Wynika z niej, że inwestycja nie wpłynie na pogorszenie się warunków użytkowania terenu, nie spowoduje również zagrożeń dla środowiska naturalnego.

Zakres oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działek należących do inwestora, na których realizowane jest przedsięwzięcie budowlane, dlatego też nie ma możliwości uznania I. S. – K. za stronę w postępowaniu.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2016r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpatrzeniu odwołania K. C. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., stwierdzającej, po wszczęciu postępowania na wniosek I. S. – K., nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. C. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-biurowego oraz hali magazynowej na działkach nr ewid. [...], [...],[...], położonych w M. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

Organ administracji publicznej rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, ma obowiązek w pierwszej kolejności zbadać, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony.

Zgodnie z treścią przepisu art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2016 r., poz. 290), który, jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia.

Koniecznymi cechami interesu prawnego jest bowiem to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji .

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06 wskazał, że sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a.

Położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu (wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 1367/10; wyrok NSA z dnia 15 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1082/05; wyrok NSA z dnia 17 marca 2011 r.5 sygn. akt II OSK 513/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2420/10; wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 76/12).

I. S.-K. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Wnioskodawczyni swój interes prawny do udziału w niniejszym postępowaniu nieważnościowym wywodzi z tytułu przysługującego jej prawa własności działek nr ewid [...], [...] oraz działki nr ewid. [...] , położonych w miejscowości M..

Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek mieszkalno- biurowy oraz hala magazynowa znajdują się w odległości ok. 21 m od granicy działki nr [...] (droga wewnętrzna) oraz w odległości ok. 25 m od granic działek budowlanych nr [...] i [...].

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w żadnym wypadku nie obejmuje swym zakresem działek o nr ewid. [...], [...], [...].

Położenie wskazanych działek względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania ww. działek należących do, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa.

Projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działkach nr [...], [...], [...].

Mając na uwadze treść § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm), GINB stwierdził, że wysokość projektowanego budynku (w najwyższym miejscu wynosi 8,95 m) oraz wskazana wyżej odległość dzieląca go od nieruchomości skarżącej sprawiają, że działki o numerach ew. [...], [...], [...], nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym na podstawie przepisu § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Ponadto nieruchomości należące do skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granic działek budowlanych oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi ), § 57 (dotyczący nasłonecznienia pokoi mieszkalnych), oraz § 271 (usytuowanie budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe).

Sporna inwestycja nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zgodnego z prawem korzystania z nieruchomości skarżącej.

Wnioskodawczym I. S.-K. nie wykazała, aby miała interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa Budowlanego w kwestionowaniu decyzji S. M. z dnia [...] czerwca 2015 r.

Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt. II OSK 1572/09, to na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Zgodnie z brzmieniem art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. O bezprzedmiotowości postępowania można mówić, gdy brak jest któregoś z elementów stosunku materialno-prawnego, co skutkuje tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., zostało wszczęte na wniosek I. S. – K., która nie posiada przymiotu strony, co obligowało do umorzenia postępowania zainicjowanego wnioskiem podmiotu nieuprawnionego, z uwagi na brak podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty.

Dlatego organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

I. S.-K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

I. art. 28 KPA w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 2 pkt 20 ustawy prawo budowlane poprzez błędną ich wykładnię;

II. art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 KPA poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że nieruchomości należące do skarżącej nie leżą w obszarze oddziaływania inwestycji;

III. art. 157 § 2 KPA poprzez przyjęcie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nie mogło zostać wszczęte przez Wojewodę [...] z urzędu;

IV. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 7 KPA poprzez brak badania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

V. art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. § 3 ust. 1 pkt 52 i pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.

VI. art 156 § 1 pkt 2 KPA poprzez nieuzasadnione uchylenie decyzji wydanej przez Wojewodę [...] z dnia [...] marca 2016 r. i umorzenie postępowania organu I instancji.

Skarżąca domagała się uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że zgodnie z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. działki o numerach [...], [...] i [...], jak również działki należące do skarżącej, są przeznaczone pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną oraz usługi towarzyszące bezpośrednio związane z obsługą mieszkańców tej zabudowy (§ 14 ust. 2 MPZP). Dodatkowo, łączna wielkość obszaru zajmowanego przez obiekty i urządzenia nie może przekroczyć 20% powierzchni danego terenu. Dopuszczono również zachowanie na tym terenie istniejących siedlisk rolnych oraz przekształcenie obiektów gospodarczych na cele usługowe, magazynowe, produkcyjne, przy czym łączna wielkość obszaru zajmowanego przez obiekty nie może przekroczyć 20% powierzchni danego terenu. Maksymalny procent zabudowy działki mieszkaniowej nie może przekraczać:

- na działkach o pow. do 1500 m2 - 15%

- na działkach o pow. 1501-3000 m* - 10%

- na działkach o pow. powyżej 3000 m2 - 6 %

Nadto działki nr [...],[...] i [...], jak również działki należące do skarżącej, są położone na obszarze Parku Krajobrazowego [...].

Inwestycję od nieruchomości skarżącej oddziela jedynie droga gruntowa gminna, o szerokości 4,5 m. Droga ta stanowi wspólną drogę dojazdową do nieruchomości skarżącej oraz do nieruchomości, na których jest realizowana inwestycja.

Przedmiotowa inwestycja, z uwagi na jej charakter (tj. głównie funkcję magazynową) spowoduje ograniczenie w korzystaniu nieruchomości należących do skarżącej. Działki skarżącej zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Tylko jedna z tych trzech działek jest zabudowana. Skarżąca chcąc zabudować pozostałe dwie działki dozna ograniczeń wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wiodącą funkcją budynku realizowanego na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. będzie funkcja magazynowa. Nie można uznać, że jest to funkcja mieszcząca się w usługach towarzyszących bezpośrednio związanych z obsługą mieszkańców tej zabudowy. Realizowany budynek nie jest budynkiem mieszkalnym z wbudowaną funkcją usługową, lecz jest budynkiem usługowym z wbudowaną funkcją mieszkalną. Działalność, która ma być realizowana w budynku, jest działalnością uciążliwą, z uwagi na załadunek i rozładunek towarów magazynowych, konieczność wykorzystywania do tych czynności ciężkiego sprzętu, który będzie powodować hałas i drgania w sposób przekraczający dopuszczalne normy. Planowana funkcja obiektu odbiega znacznie od tej, która jest przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co powoduje istotną niezgodność z planem. Zabudowa przekracza (kilkukrotnie) dopuszczalny maksymalny procent zabudowy tych działek.

Skarżąca będzie zmuszona zastosować dodatkowe środki techniczne mające na celu ochronę przed hałasem i drganiami.

Działki inwestora, znajdują się na obszarze parku krajobrazowego Dolina [...]. Organ II instancji w zaskarżonej decyzji pominął konieczność zbadania, czy skarżąca jest stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę przez pryzmat przepisów ochrony środowiska, przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym.

Funkcja usługowa obiektu jest funkcją dominującą, a nie towarzyszącą zabudowie mieszkalnej. Inwestycja przekracza również w sposób znaczny maksymalną powierzchnię zabudowy działki.

Decyzja o pozwoleniu na budowę nie mogła być wydana bez uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (zwanej dalej również decyzją środowiskową), której uzyskanie było obligatoryjne gdyż działki posadowione są na obszarze ochrony przyrody (tj. Parku Krajobrazowego [...][...] i obszaru Natura 2000).

Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i decyzja ta powinna zostać uzyskana przed wydaniem pozwolenia na budowę. Mając na uwadze treść § 3 ust. 1 pkt 52 i pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, budowa magazynu oraz miejsc parkingowych w obrębie parku krajobrazowego oraz na obszarze Natura 2000 jest przedsięwzięciem mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 roku (Dz. Urz. Woj. [...]., Nr [...], poz. [...]) w sprawie Parku Krajobrazowego "[...]" na obszarze parku zakazana jest realizacja inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.)

Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, skarga nie mogła być uwzględniona.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ma charakter nadzwyczajny, a jego funkcja polega na możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczeń administracyjnych obciążonych kwalifikowanymi wadami, wyliczonymi enumeratywnie w art. 156 kpa.

W przedmiotowej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. C. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-biurowego oraz hali magazynowej na działkach gruntu o numerach ewidencyjnych: [...], [...] i [...], obręb [...], złożyła I. S. – K., która posiada prawo własności działek gruntu o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...], obręb [...]. Wnioskodawczyni wskazała, że kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę oraz stwierdzenia nieważności takiej decyzji są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). Obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że ilekroć w ustawie mowa jest o obszarze oddziaływania obiektu, należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu.

Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów t zakazów zawartych w przepisach odrębnych (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 631/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego nie może być wyłączną przesłanką uznania, że jakaś działka znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, okoliczność, że sąsiaduje ona bezpośrednio z działką, na której ma być realizowana inwestycja budowlana.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie wskazał powołując art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, że dla ustalenia, czy dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, nie jest istotne gdzie jest usytuowana nieruchomość w stosunku do planowanej inwestycji i jaki ma charakter, lecz to, czy w związku z budową obiektu będą występować ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, wynikające z przepisów odrębnych (art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego).

Analiza obszaru oddziaływania inwestycji na etapie wydawania decyzji dla tej inwestycji obejmuje przede wszystkim badanie oddziaływania konkretnych obiektów budowlanych na otaczające tereny, nie zaś ocenę przyszłego funkcjonowania obiektu.

Wnioskodawczyni I. S.-K. - nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. I. S. – K.. Interes prawny do udziału w niniejszym postępowaniu nieważnościowym wywodziła z tytułu j prawa własności działek nr ewid [...], [...] (Księga Wieczysta Nr [...]) oraz działki nr ewid. [...] (Księga Wieczysta Nr [...]), położonych w miejscowości M..

Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek mieszkalno- biurowy oraz hala magazynowa znajdują się w odległości ok. 21 m od granicy działki nr ewid. [...] (droga wewnętrzna) oraz w odległości ok. 25 m od granic działek budowlanych nr ewid. [...] i [...].

Zasadnie zatem organ odwoławczy uznał, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie obejmuje swym zakresem działek o nr ewid. [...], [...], [...]. Położenie tych działek względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą ograniczenia w możliwości zagospodarowania działek należących do I. S.- K., które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa.

Biorąc pod uwagę treść przepis §13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm) słusznie GINB stwierdził, że wysokość projektowanego budynku (wynosząca 8,95 m w najwyższym miejscu) oraz odległość dzieląca go od nieruchomości skarżącej sprawiają, że działki o numerach ew. [...], [...], [...], z całą pewnością nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym na podstawie przepisu § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Ponadto nieruchomości należące do skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granic działek budowlanych oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi ), § 57 (dotyczący nasłonecznienia pokoi mieszkalnych), oraz § 271 (usytuowanie budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe).

W ocenie Sądu, przymiot strony w tym postępowaniu nie może wynikać jedynie z kwestionowania zgodności inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy sporna inwestycja nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zgodnego z prawem zagospodarowania i korzystania z nieruchomości skarżącej.

Tym samym wnioskodawczym nie wykazała, że posiada interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa Budowlanego w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.

Zgodnie z brzmieniem art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W rozpatrywanej sprawie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., zostało wszczęte na wniosek I. S. – K., która nie posiada przymiotu strony. Powyższe ustalenie obligowało organ odwoławczy do umorzenia postępowania zainicjowanego wnioskiem podmiotu nieuprawnionego, z uwagi na brak podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty.

W ocenie Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Dlatego zasadnie organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.