Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 155/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 3 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.R. na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w przedmiocie przesłania staroście informacji o niezaleganiu ze świadczeniami alimentacyjnymi oraz wniosku o zwrot zatrzymanego prawa jazdy postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 lipca 2018 r. R.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w przedmiocie przesłania staroście informacji o niezaleganiu ze świadczeniami alimentacyjnymi oraz wniosku o zwrot zatrzymanego prawa jazdy.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tutejszego sądu z dnia 26 lipca 2018 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie (art. 37 k.p.a.).

Skarżący w piśmie z dnia 13 sierpnia 2018 r. wyjaśnił, że nie złożył ponaglenia w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 -, dalej zwanej k.p.a.) albowiem organy nie pouczyły go o takiej możliwości w trybie art. 9 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej zwanej P.p.s.a) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak na przykład zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie.

Takim środkiem zaskarżenia, stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. (w stosunku do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po 1 czerwca 2017 r.), jest ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35. Ponaglenie to strona składa do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu, przysługuje stronie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi na niezałatwienie sprawy w terminie jest dopuszczalne wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Uprzednie złożenie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a stanowi natomiast, iż w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a w przypadku nieuzupełnienia przez skarżącego braków formalnych skargi sąd skargę odrzuca.

W niniejszej sprawie R.R. został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie.

Odnosząc się do braku pouczenia skarżącego przez organ o wymogu wystąpienia z ponagleniem przed wniesieniem skargi na bezczynność wskazać należy, że organ nie miał takiego obowiązku. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że organ administracji publicznej nie jest obowiązany do informowania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2012 r., II OSK 1301/11, wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., II GSK 1507/12, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Omówiony wyżej brak formalny nie został w zakreślonym przez Sąd terminie uzupełniony, dlatego Sąd w oparciu o regulację art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.