Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 1148/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art 2 ust 1, art 4 ust 1 pkt 1, art 1 ust 1, art 6, art 13 ust 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Eugeniusz Wasilewski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lipca 2016 r. sprawy ze skargi D. S. na bezczynność Wójta Gminy J. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy J. do rozpatrzenia tiret 5 wniosku skarżącego D. S. z dnia [...] listopada 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy J. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Wójta Gminy J. na rzecz skarżącego D. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 r. D. S., na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058), dalej: "u.d.i.p.", wystąpił do Urzędu Gminy J. o udostępnienie informacji w następującym zakresie:

"- jakie wynagrodzenie otrzymał wójt J. za pracę w październiku 2015 r.; proszę wyszczególnić wynagrodzenie zasadnicze, dodatki, nagrody, ryczałty itp.,

- jakie wynagrodzenie otrzymał zastępca wójta J. za pracę w październiku 2015r.; proszę wyszczególnić wynagrodzenie zasadnicze, dodatki, nagrody, ryczałty itp.,

- jakie wynagrodzenie otrzymała sekretarz gminy za pracę w październiku 2015 r.; proszę wyszczególnić wynagrodzenie zasadnicze, dodatki, nagrody, ryczałty itp.

- jakie wynagrodzenie otrzymała J. G. w związku z pełnieniem obowiązków kierownika Referatu [...] w październiku 2015 r.; proszę wyszczególnić wynagrodzenie zasadnicze, dodatki, nagrody, ryczałty itp.,

- proszę wyszczególnić dni kiedy wójt, zastępca wójta lub sekretarz nie byli obecni w pracy w październiku 2015 r.; proszę wskazać, czy nieobecność była spowodowana urlopem, odbiorem nadgodzin czy zwolnieniem lekarskim".

Wnioskodawca zaznaczył, że odpowiedzi na wniosek należy udzielić w formie pliku komputerowego na adres [...].

Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Wójt Gminy J. przekazał wnioskodawcy dane dotyczące wynagrodzeń osób wskazanych w pkt 1 - 3 wniosku, jednocześnie - odnośnie pkt 4 wniosku - poinformował, że J. G. nie pełni obowiązków kierownika Referatu [...] w Urzędzie Gminy.

Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Wójt Gminy J. poinformował wnioskodawcę, że zakres informacji objęty tiret piątym wniosku, dotyczący wyszczególnienia dni "kiedy wójt, zastępca wójta lub sekretarz nie byli obecni w pracy w październiku 2015 r. wraz ze wskazaniem, czy nieobecność była spowodowana urlopem, odbiorem nadgodzin czy zwolnieniem lekarskim", nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Organ wskazał, że okoliczności związane z przebywaniem pracownika samorządowego na urlopie czy zwolnieniu lekarskim stanowią informację dotyczącą spraw wynikających z indywidualnego stosunku pracy pracownika samorządowego i należą do spraw z zakresu prawa pracy oraz zaliczane są do prawnie chronionych dóbr osobistych funkcjonariusza publicznego. Informacje te nie mają związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej. Ponadto informacje zawarte w ewidencji czasu pracy, jako dokumencie prywatnym pracodawcy, nie stanowią informacji publicznej.

Pismem z dnia 7 grudnia 2015 r. D. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wójta Gminy J. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej określonej w tiret piątym wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. Skarżący wniósł o:

- zobowiązanie Wójta Gminy J. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi,

- zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie,

- wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.,

- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej ani nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia, zgodnie z art. 16 u.d.i.p., czym naruszył 14-dniowy termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał liczne orzeczenia sądów administracyjnych.

Skarżący zaznaczył, że zwłoka w załatwieniu niniejszej sprawy uzasadnia wniosek o zobowiązanie organu do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy J. wniósł o oddalenie skargi w całości oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych.

Organ wskazał, że nie ma racji skarżący twierdząc, że w sprawie powinna zostać wydana decyzja administracyjna o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., organ wydaje decyzję odmowną w odniesieniu do tych informacji, które stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy. Wobec faktu, iż organ poinformował skarżącego na piśmie (datowanym na [...] listopada 2015 r.), że informacje objęte tiret piątym wniosku nie posiadają waloru informacji publicznej, nie mógł wydać decyzji o odmowie jej udostępnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art.

3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej).

Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w jej posiadaniu (art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p.).

W rozpoznawanej sprawie nie było kwestionowane, że Wójt Gminy J. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są organy władzy publicznej.

Kwestia sporna dotyczyła natomiast charakteru informacji objętej tiret piątym wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2015 r. Wójt Gminy J. - jak wynika z treści pisma z dnia [...] listopada 2015 r. stanowiącego odpowiedź na ww. wniosek, a także z odpowiedzi na skargę - uznał, iż wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej, a zatem przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym stanowisko organu nie jest trafne.

W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się z funkcjonowaniem i działalnością podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną.

Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wyraża zatem ogólną zasadę jawności o sprawach publicznych, natomiast art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, nie tworząc jednak zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji posiadających przymiot informacji publicznej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OPS 8/13, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią zatem treść danych i dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty wykonujące zadania publiczne, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju danych i dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu wykonującego zadania publiczne, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną jest więc zarówno treść danych (dokumentów) bezpośrednio wytworzonych przez ww. podmioty jak i tych, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) i d) u.d.i.p. stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o ich organizacji oraz o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Zgodnie z dyspozycją art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy informację publiczną stanowi również informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym m.in. o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych.

W przedmiotowej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji o dniach, w których wójt, zastępca wójta lub sekretarz gminy nie byli obecni w pracy w październiku 2015 r. oraz informacji, czy nieobecność ta była spowodowana urlopem, odbiorem nadgodzin, czy zwolnieniem lekarskim.

Wnioskowaną informację należało zakwalifikować jako informację publiczną. Informacja ta dotyczy bowiem okresu nieobecności w pracy osób pełniących funkcje publiczne w strukturze samorządu terytorialnego oraz przyczyn tej nieobecności we wskazanym okresie.

Wójt, co należy zaznaczyć, jest organem wykonawczym gminy i realizuje zadania określone przepisami prawa, w tym kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz (art. 26 ust. 1, art. 30 ust. 1 i 2, art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - Dz. U. z 2016 r., poz. 446). Wójt jest też zwierzchnikiem służbowym osób zatrudnionych w Urzędzie Gminy. Zgodnie natomiast z art. 26a ust. 1 ww. ustawy wójt, w drodze zarządzenia, powołuje oraz odwołuje swojego zastępcę lub zastępców i określa ich liczbę.

Z kolei do kompetencji sekretarza gminy należy kierowanie urzędem gminy. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1202), w urzędzie gminy, starostwie powiatowym i urzędzie marszałkowskim tworzy się odpowiednio stanowisko sekretarza gminy, powiatu i województwa, zwanego dalej "sekretarzem".

Sekretarz podlega bezpośrednio kierownikowi urzędu (ust. 3). Kierownik urzędu może upoważnić sekretarza do wykonywania w jego imieniu zadań, w szczególności z zakresu zapewnienia właściwej organizacji pracy urzędu oraz realizowania polityki zarządzania zasobami ludzkimi (ust. 4). Z powyższego wynika, że osoba zatrudniona na stanowisku sekretarza ma z założenia być swoistym pierwszym urzędnikiem w gminie (powiecie, województwie). Wynika to zarówno z art. 5 ust. 4 ww. ustawy, jak i z przepisów ustrojowych. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym wójt może powierzyć prowadzenie określonych spraw gminy w swoim imieniu swojemu zastępcy lub sekretarzowi gminy.

Zaznaczyć należy, że absencja ww. pracowników samorządowych w urzędzie, spowodowana zwłaszcza zdarzeniem z natury rzeczy nieprzewidywalnym i nieplanowanym - jak choroba, ale także planowanym urlopem wypoczynkowym, czy odbiorem nadgodzin, wywiera wpływ na funkcjonowanie urzędu, determinuje organizację pracy urzędu oraz wymaga zapewnienia zastępstwa. Wnioskowana informacja ma związek z zasadami organizacji pracy w urzędzie miasta oraz wypełnianiem funkcji publicznej przez osoby w nim zatrudnione. Żądana informacja dotyczy pracowników samorządowych, którzy z istoty przypisanych im kompetencji w gminie pełnią funkcje publiczne, a zatem stanowi informację publiczną. Okoliczność, że wnioskowana informacja dotyczy uprawnień pracowniczych przysługującym ww. pracownikom samorządowym nie ma wpływu na odmienną ocenę w tym zakresie (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/OI 57/14; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 18/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt VIII SAM/a 621/13; publ. j.w.).

W świetle powyższego uzasadnione jest stanowisko, że informacje objęte wnioskiem skarżącego mieszczą się w zakresie art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. i jako takie posiadają walor Informacji publicznej. Przy czym jako całkowicie nietrafne należy ocenić stanowisko organu, iż "ewidencja czasu pracy jest dokumentem prywatnym pracodawcy". Chodzi tu bowiem o prowadzoną przez urząd gminy ewidencję czasu pracy pracowników samorządowych - osób pełniących funkcje publiczne.

Uwzględniając powyższe przyjąć należy, że w niniejszej sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek skarżącego winien być zatem rozpatrzony zgodnie z przepisami tej ustawy.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną i następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udzielenia informacji w sposób I w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób i w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób i w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).

Udostępnianie informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom przewidzianym w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W sytuacji uznania, że udostępnianie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej (np. ze względu na prywatność osoby fizycznej), podmiot obowiązany winien odmówić udostępnienia Informacji. Odmowa ta - stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - winna przyjąć procesowej formę decyzji administracyjnej.

Uwzględniając wszystko powyższe Sąd stwierdził po stronie Wójta Gminy J. stan bezczynności w zakresie realizacji wniosku skarżącego, który nie ustał do daty wyrokowaniu i Mymi bowiem błędnie przyjmując, iż wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej, nie zrealizował wniosku skarżącego w sposób przewidziany prawem, tj. nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, nie wydał też decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia.

Z tego względu Sąd zobowiązał Wójta Gminy J. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2015 r. we wskazanym zakresie w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy w sposób przewidziany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Uznając, że po stronie Wójta Gminy J. zachodzi stan bezczynności, Sąd nie stwierdził jednak, aby bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prnwo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. LEX nr 1218894). W rozpoznawanej sprawie wadliwemu zachowaniu organu, wynikającemu w istocie z błędnej interpretacji przepisów prawa, które spowodowało zwłokę w udzieleniu informacji publicznej, nie można przypisać cech lekceważącego traktowania zarówno skarżącego, jak i obowiązków nałożonych ustawą. Regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne i wymagają dokonywania ich wykładni. Z tych względów Sąd nie stwierdził przesłanek do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. i oddalił wniosek skarżącego w tym zakresie.

Końcowo zauważyć należy, że w ramach przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, określonych w art. 149 p.p.s.a., Sąd nie jest władny do zobowiązania organu administracji do ukarania pracownika organu winnego niezałatwienia sprawy w terminie. Zatem wniosek skarżącego w tym zakresie również podlegał oddaleniu.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na zasadzie art. 151 p.p.s.a. jak w punkcie 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. jak w punkcie 4 sentencji wyroku.