Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 36/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi U. P. i R. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak: [...], w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2688/12, po ponownym rozpatrzeniu odwołania U. J. i R. J., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] odmawiającej na wniosek U. J. R. J., A. L., T. L., L. P. i J. P. stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na budowę stacji paliw wraz z czterostanowiskową myjnią bezdotykową na działce nr [...],[...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]- uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Wojewoda [...] odmówił na wniosek U. J., R. J., A. L., T. L., L. P. i J. P. stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r.

Wskazał również, że jest związany wskazówkami i wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2688/12.

Stosownie do art. 28 kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.

W myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1623), stanowiącego przepis szczególny w stosunku do art. 28 kpa, stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest zatem wykazanie w dacie wystąpienia z wnioskiem, że planowania inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienie do zagospodarowania nieruchomości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010 r. II OSK 1572/09, z dnia 24 kwietnia 2009 r. II OSK 626/08). Tylko wskazanie konkretnego przepisu prawa w powiązaniu ze wskazaniem konkretnego naruszonego uprawnienia, które powoduje ograniczenie w zagospodarowaniu działki osoby skarżącej może być podstawą do rozważenia wad projektu i pozwolenia na budowę (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1410/07).

Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy wydruków z elektronicznych ksiągi wieczstych U. J. jest właścicielką działki nr [...], J. i L. P. są właścicielami działki nr [...], A. L. jest właścicielką działki nr [...].

Pismem z dnia 13 lipca 2012 r. Główny Urząd Nadzoru Budowlango wezwał wnioskodawców o wykazanie posiadania tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się obszarze oddziaływania inwestycji poprzez przesłanie stosownego dokumentu, tj. wypisu z księgi wieczystej, aktu notarialnego, orzeczenia sądu, w odpowiedzi na co pełnomocnik U. J. i R. J. przesłał odpis z księgi wieczystej, z której wynika, że U. J. jest właścicielką działki nr [...].

Z powyższego, zdaniem organu wynika, że R. J. oraz T. L. nie wykazali posiadania tytułu prawnego do jakiejkolwiek nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Analiza akt sprawy wykazała, że działki nr [...],[...] i [...], w stosunku do których poszczególni wnioskodawcy wykazali się tytułem prawnym, również nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia.

Z projektu zagospodarowania działki wynika, że inwestycja obejmuje budowę pawilonu usługowego, stanowisk z dystrybutorami wraz z zadaszeniem, myjnię czterostanowiskową, podziemnych zbiorników LPG, podziemnych zbiorników paliwowych, śmietnika, zbiornika retencyjnego. Pawilon usługowy został zaprojektowany w odległości ok. 21 m od granicy działki nr [...], a działki nr [...] i [...], jak wskazał organ, znajdują w jeszcze większym oddaleniu od tego obiektu. Myjnia czterostanowiskowa została zaplanowana w odległości 4 m od granicy działki nr [...] i [...], działka nr [...] znajduje się w większej odległości od tego obiektu. Zbiornik podziemny LPG o pojemności 5 m3 jest usytuowany w odległości 5 m od granicy działki nr [...] i ok. 30 m od znajdującego się na niej budynku mieszkalnego, zaś zbiornik podziemny LPG o pojemności 10 m3 - w odległości 5,2 m od granicy tej działki i ok. 28,5 m od znajdującego się na niej budynku mieszkalnego, działki nr [...] i [...] znajdują się w jeszcze większym oddaleniu od wskazanych zbiorników. Podziemne zbiorniki paliwowe zostały zaprojektowane w odległości ok. 26 m od granicy działki nr [...] i ponad 50 m od znajdującego się na niej budynku mieszkalnego, działki nr [...] i [...] znajdują w jeszcze większym oddaleniu od wskazanych zbiorników. Śmietnik znajduje się w odległości 6 m od granicy działki nr [...], działki nr [...] i [...] znajdują w większej odległości od śmietnika.

Zdaniem organu, z uwagi na usytuowanie planowanych obiektów, jak również ich wysokość i charakter inwestycji, projektowana inwestycja nie ogranicza zagospodarowania działek nr [...],[...] i [...] .

3. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgodnie z § 323 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach, stosownie zaś do § 324 tego rozporządzenia, budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstawać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania, należy kształtować i zabezpieczać tak, aby poziom hałasów i drgań przenikających do otoczenia z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w odrębnych przepisach dotyczących ochrony środowiska, a także nie powodował przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań w pomieszczeniach innych budynków podlegających ochronie przeciwhałasowej i przeciwdrganiowej określonego w Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach.

Zgodnie z tabelą 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r., Nr 120, poz. 826), dopuszczalny poziom hałasu dla terenów mieszkaniowo - usługowych wynosi 55 dB w porze dziennej i 45 dB w porze nocnej.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przy piśmie z dnia 9 września 2013 r. przesłał wyniki przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2013 r. kontroli pomiaru hałasu emitowanego przez przedmiotową stację paliw wraz z czterostanowiskową myjnią bezdotykową, z którego to protokołu z pomiaru hałasu wynika, że równoważny poziom hałasu powstającego w związku z użytkowaniem stacji benzynowej i myjni w porze dziennej LAeqD = 50,2 dB, natomiast w godzinach 6 -22 tj. w porze nocnej, myjnia ręczna, będąca głównym źródłem hałasu, nie pracuje, a zatem nie zostały przekroczone dopuszczalne normy hałasu.

Organ stwierdził również, iż w celu realizacji zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2688/12, wystąpił do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], a także do [...] o przesłanie wykazów o ilości i rodzajach gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza oraz zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, sposobach gospodarowania odpadami oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów. [...] WIOŚ w piśmie z dnia 1 lipca 2013 r. wskazał, że w bazie “podmiotów przedkładających sprawozdania dotyczące korzystania ze środowiska, z pominięciem tych podmiotów, które deklarują tylko emisję z procesów spalania paliw w silnikach spalinowych" prowadzonej przez WIOŚ w [...], nie figuruje [...]. Natomiast Urząd Marszałkowski Województwa [...] w [...] pismem z dnia 9 lipca 2013 r. poinformował, że do dnia 8 lipca 2013 r. nie zarejestrowano w wojewódzkiej bazie danych dotyczących wytwarzania i gospodarowania odpadami zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów firmy [...]. Inwestor przesłał zaś dokumenty, m.in., protokół kontroli nr [...] przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniach 9 kwietnia 2010 r. - 29 kwietnia 2010 r., obejmującej gospodarkę wodną, ściekową, emisje do powietrza, gospodarkę odpadami oraz ochronę przed hałasem. W trakcie kontroli nie stwierdzono jakichkolwiek naruszeń i nieprawidłowości.

Zdaniem organu, ewentualne oddziaływanie inwestycji na działkę nr [...] pozostaje bez wpływu na kwestię interesu prawnego wnioskodawców, ponieważ nie posiadają oni tytułu prawnego do wskazanej nieruchomości. Działki nr [...],[...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, a tym samym wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]lipca 2009 r. nr [...].

Skoro zatem wnioskodawcy nie są stroną wskazanego postępowania, to, zdaniem organu, należało uchylić decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] i umorzyć postępowanie organu pierwszej instancji.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron

1. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli U. J. i R. J.; zarzucając naruszenie:

1) art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 8 kpa w zw. z art. 11 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla ustalenia czy skarżący są stronami w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz nieprzeprowadzenie w tym zakresie zupełnego postępowania dowodowego, tym samym prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej;

2) art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 79 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie udziału w czynnościach mających na celu ustalenie poziomu hałasu powstającego w związku z użytkowaniem inwestycji, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej –

- domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.

2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2688/12, uchylił decyzję Wojewody [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na budowę stacji paliw wraz z czterostanowiskową myjnią bezdotykową na działce nr [...] , [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...] - i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3.1. Zaskarżona decyzja została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2688/12, wydanym w sprawie ze skargi U. J. i R. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. Wyrokiem tym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, i stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 80 kpa, organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla przedmiotowej sprawy okoliczności. Sąd nie przesądził rozstrzygnięcia organu administracji jakie winno zapaść w przedmiotowej sprawie w wyniku ponownego rozpoznania przez niego sprawy, ale wskazał, że organ niewłaściwie przeprowadził analizę "obszaru oddziaływania obiektu", o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Gdy chodzi o potencjalne uciążliwości dla terenów sąsiednich, z uwagi na charakter przedsięwzięcia (stacja paliw i myjnia) istotne znaczenie mogą odgrywać emisje gazów i pyłów do powietrza oraz dźwięku (gdy chodzi o inne oddziaływania np. kwestie zagrożenia zanieczyszczenia powierzchni ziemi i wód podziemnych. W toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę mają podlegać wyjaśnieniu również m.in. kwestie dotrzymywania standardów jakości środowiska, (jako jedno z wymagań ochrony środowiska, w myśl art. 144 ust. 1). Gdy chodzi o dopuszczalne poziomy hałasu wyznaczono je w zależności od funkcji terenu (art. 113 ust. 2 pkt 1). Stąd dla ustalenia, czy zachowane są wymagane standardy istotne znaczenie ma określenie przewidywanego rzeczywistego poziomu dźwięku jak i rodzaju terenu, na którym miałby on występować, a ponadto organ pominął kwestie oceny wpływu projektowanej inwestycji na uprawnienia właściciela działki sąsiedniej.

3.2. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie stwierdził, iż wyrokiem tym jest związany, stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

3.3. Prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgodnie z art. 28 kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postepowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Interes prawny w postępowaniu administracyjnym wynika z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, w oparciu o który można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1623), który to przepis jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 kpa, stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu określa art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego – jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Jeśli zaś art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 kpa, to oznacza, że "interes prawny lub obowiązek", o którym mowa w art. 28 kpa jest wyprowadzany z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest zatem wykazanie w dacie wystąpienia z wnioskiem, że planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienie do zagospodarowania nieruchomości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010 r. II OSK 1572/09, z dnia 24 kwietnia 2009 r. II OSK 626/08). Tylko wskazanie konkretnego przepisu prawa w powiązaniu ze wskazaniem konkretnego naruszonego uprawnienia, które powoduje ograniczenie w zagospodarowaniu działki osoby skarżącej może być podstawą do rozważenia wad projektu i pozwolenia na budowę.

Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy U. J. jest właścicielką działki nr [...], słusznie zatem stwierdził organ, iż R. J. nie wykazał posiadania tytułu prawnego do jakiejkolwiek nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Skoro więc skarżący R. J. nie wykazał, pomimo wezwania przez organ, żadnego tytułu prawnego do jakiejkolwiek nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji, dlatego też, słusznie organ stwierdził, a Sąd stanowisko to podzielił, iż skarżący R. J. nie posiada w tym postępowaniu przymiotu strony.

Skarżąca U. J. jest właścicielką działki nr [...], jednakże, z akt sprawy wynika, że działka nr [...] nie znajduje się w obszarze odziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił odległości poszczególnych obiektów przedmiotowego przedsięwzięcia od granic nieruchomości sąsiednich, w tym od nieruchomości skarżącej U. J., i przeanalizował je pod katem wymogów określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), w tym § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, § 23 ust. 1, § 323 ust. 1, rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 z późn. zm) - § 17 i § 76, oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826). Uznał, biorąc pod uwagę usytuowanie planowanych obiektów oraz ich wysokość, charakter inwestycji, że projektowana inwestycja nie ogranicza zagospodarowania działek nr [...],[...] i [...].

3.4. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak również z akt sprawy wynika, że organ wykonał wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2688/12, uzupełnił materiał dowodowy i przeanalizował go stosownie do przepisów mających znaczenie w sprawie, a następnie stanowisko swoje w sposób właściwy uzasadnił w zaskarżonej decyzji, nie naruszając art. 77, 77 § 1 i 107 § 3 kpa.

Dodatkowo zauważyć należy, że obecność lub nieobecność stron w czasie dokonywania pomiaru hałasu nie ma żadnego wpływu na wynik tego pomiaru.

Zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe, ponieważ nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a zatem nie posiada ona przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r.

Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego był art. 138 § 1 pkt 2 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

Skoro zatem skarżący nie są stroną przedmiotowego postępowania, ponieważ R. J.i nie jest właścicielem żadnej nieruchomości, natomiast U. J. jest właścicielką działki, która nie znajduje się obszarze oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia, to jak słusznie stwierdził organ, należało uchylić decyzję organu pierwszej instancji i postępowanie umorzyć.

IV. Odnosząc się wobec powyższego do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne.

V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.