Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 405/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Sędziowie: sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.), asesor WSA Wojciech Śnieżyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnego wykonania robót budowlanych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

U Z A S A DS N I E N I E

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Legnicy z dnia 24 lutego 2020 r. o znaku PINB.N2.4030.88.19.2016-2020, umorzono postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z postawieniem ściany i zamontowaniem drzwi na II p. klatki schodowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w L. (działka nr [...], obręb K.),

Decyzją nr 617/2020 z dnia 13 lipca 2020 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.) Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania A. D. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Na uzasadnienie organ wskazał, że na skutek wniosku z dnia 8 listopada 2016 r. dotyczącego wykonania stałej przegrody budowlanej (ścianki murowanej wraz z drzwiami) oddzielającej klatkę schodową od wejścia do mieszkania nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Legnicy uzyskując informację z wypisu z rejestru gruntów dnia 21 listopada 2016 r. zawiadomił o zamiarze przeprowadzenia kontroli budynku położonego na nieruchomości przy ul. [...] w L. Dnia 1 grudnia 2016 r. PINB d. m. Legnicy dokonał kontroli, z której został sporządzony protokół, w którym stwierdzono, że: "zarządca budynku przedstawił zdjęcie drzwi przed wymianą (drewniana zabudowa) zał. nr 2 oraz inwentaryzację II p. budynku przy ul. [...] z 1999 r. zał. nr 3. Do protokołu zarządca przedłożył umowę o zarządzanie nieruchomością, wydruk aktualnych właścicieli budynku, protokoły z przeglądów tzw. roczny i pięcioletni. Skarżący przedłożył kopie posiadanych dokumentów dot. struktury mieszkania nr [...] w tym akt notarialny tj. metraż mieszkania. Z uwagi na brak dostępu do mieszkania nr [...] umówiono kolejną wizję na dzień 8 grudnia 2016 r. Celem sprawdzenia zgodności pomieszczeń. Wykonano dokumentację fotograficzną stanowiącą załącznik nr 1 do niniejszego protokołu (9 zdjęć)". W dniu 8 grudnia 2016 r. dokonano kolejnej kontroli, z której został sporządzony protokół, w którym stwierdzono, że: "wg oświadczenia przedstawiciela zarządcy budynku ścianka z drzwiami została postawiona na przełomie 2015/2016 r. w miejsce drewnianej ścianki z drzwiami starego typu. Wymiany dokonano z uwagi na zły stan techniczny starych drzwi (przy remoncie klatki schodowej). uczestniczka postępowania wykonuje remont lokalu mieszkalnego nr [...] (komunalnego). Mieszkanie usytuowane jest po obu stronach korytarza wspólnego. Klucz do wymienionych drzwi jest w posiadaniu B., natomiast A. D. nie ma kluczy do własnego mieszkania nr [...] oraz do drzwi z klatki schodowej, wg oświadczenia A. D. mieszkanie nr [...] (własnościowe) zamknięte jest na wrzeciądz i kłódkę, do której nie posiada klucza. Stara ścianka drewniana z zamykanymi na klamkę drzwiami była wykonana ok. 40 lat temu wstecz przez ówczesnych najemców mieszkań, wg oświadczenia P. J. z ZGM. W dalszym ciągu brak dostępu do mieszkania nr [...]. Strona oświadcza, że przebieg wizji z dnia 1.12.2016 r. oraz z dnia 8.12.2016 nagrał. Przedłożył kopię aktu notarialnego :Rep. [...]" z dnia 9 października 1980 r., umowę sprzedaży lokalu i oddania w użytkowanie wieczyste części terenu na rzecz J. D. - zał. nr 1. Ze względu na brak dostępu do mieszk. nr [...] nie wykonano dokumentacji fotograficznej. Przedst. ZGM przedstawił kopię protokołu pomiaru mieszkania nr [...] z dnia 18 lutego 1967 r.". Na skutek skargi na działalność PINB d. m. Legnicy organ postanowieniem nr 167/2017 z dnia 30 stycznia 2017 r. wyznaczył organowi I instancji termin na załatwienie przedmiotowej sprawy.

Dnia 21 lutego 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Legnicy zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych związanych z postawieniem ściany i zamontowaniem drzwi na II p. klatki schodowej w budynku wielorodzinnym przy uL [...] w L. (działka nr [...], obręb K.). W dniu 3 marca 2017 r. PINB d. m. Legnicy powiadomił o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w przedmiotowej sprawie. Dnia 7 kwietnia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Legnicy decyzją o znaku: PINB.N2.4030.88.5.2016.2017 umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z postawieniem ściany i zamontowaniem drzwi na il p. klatki schodowej w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w L. (działka nr [...], obręb K.); jako bezprzedmiotowe. Od tej. decyzji w ustawowo przewidzianym terminie odwołał się A. D. współwłaściciel lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w L. Po zapoznaniu się z odwołaniem i aktami sprawy organ wydał decyzję nr 1412/2017 z dnia 1 września 2017 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na skutek skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu orzeczeniem z dnia 21 marca 2018 r. o sygn. akt II SA/Wr 694/17 decyzja została uchylona wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.

Postanowieniem z dnia 5 listopada 2018 r. organ I instancji nałożył na Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w L. obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej wykonanych robót budowlanych związanych z przedmiotową ścianą i drzwiami na II p. na klatce schodowej. Dnia 20 grudnia 2018 r. została przedłożona opinia techniczna wykonanych robót budowlanych, z której nie wynika aby stwarzały one jakiekolwiek zagrożenie, czy zostały wykonane niezgodnie z przepisami i zasadami sztuki budowlanej. W dniu 8 stycznia 2019 r. do PINB wpłynęło pismo A. D., w którym odnosi się do oceny technicznej zamieszczonej w aktach sprawy. Dnia 12 marca 2019 r. organ wydał postanowienie nr 350/2019, którym uchylił postanowienie PINB d. m. Legnicy z dnia 5 listopada 2018 r., dot. obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej. W dniu 16 kwietnia 2019 r. przeprowadzono oględziny, z których został sporządzony protokół, w którym stwierdzono, że: ściana z drzwiami (...) na II p budynku została postawiona na przełomie 2015-2016 r. Ściana jest murowana, otynkowana, z osadzoną ościeżnicą stalową o szer. 90cm wys. 200 cm, zamontowano drzwi 90 prawe, otwierane do wewnątrz. Ściana o grubości 12cm, nie stwierdzono zarysowań ani uszkodzeń podczas pracy ściany. Przedstawiciel zarządcy budynku zobowiązał się do przedłożenia protokołów kontroli tzw. rocznych i pięcioletniego. A. D. stwierdził, że postawienie tej ściany pozbawia jego mieszkanie atrybutu samodzielności. Odnośnie stwierdzenia co do stanu technicznego ściany A. D. oświadczył, że nie potrafi ocenić jej stanu technicznego. Zarówno przedstawiciel zarządcy oraz OGM-Z, twierdzą, że postawienie ściany nie pozbawia atrybutu samodzielności mieszkania nr [...]. Twierdzą, że ściana została odtworzona z uwagi na zły san techniczny poprzedniej drewnianej zabudowy z drzwiami. Wykonano dokumentację fotograficzną (3 zdjęcia). Dnia 29 kwietnia 2019 r. PINB zawiadomił o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i zamiarze podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. W dniu 24 maja 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Legnicy wydał decyzję, którą umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z postawieniem ściany i zamontowaniem drzwi na II p. klatki schodowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w L. (działka nr [...], obręb K.). Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji organ wydał decyzję, którą uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu PINB dnia 28 stycznia 2020 r. uzyskał uzupełnienie opinii technicznej wykonania ściany sporządzonej przez Z. M. Dnia 28 stycznia 2020 r. PINB powiadomił o możliwości zapoznania się, ze zgromadzonym materiałem dowodowym i zamiarze podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a w dniu 24 lutego 2020 r. wydał decyzję, którą umorzył postępowanie administracyjne w sprawie samowolnego wykonania robót budowlanych związanych z postawieniem ściany i zamontowaniem drzwi na II p. klatki schodowej w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w L. (działka nr [...], obręb K.).

Od tej decyzji w przewidzianym terminie na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia odwołanie wniósł A. D.

Po zapoznaniu się z odwołaniem i analizie materiału dowodowego Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W zapadłym w sprawie wyroku z dnia 21 marca 2018 r. o sygn. akt II SA/Wr 694/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że organy obu instancji powinny prawidłowo i jednoznacznie zakwalifikować wykonane roboty budowlane, mając na uwadze przepisy obowiązujące w latach 2015-2016 tj. sprzed zmiany Prawa budowlanego, która weszła w życie dnia 1 stycznia 2017 r., ponadto należało rozważyć połączenie przedmiotowej sprawy z wykonaniem robót budowlanych w lokalu mieszkalnym nr [...]. Po pierwsze, jak wynika z akt sprawy roboty budowlane polegające na wykonaniu ściany o grubości 12 cm z bloczków betonowych z otworem drzwiowym wraz z zamontowaniem stolarki drzwiowej na II piętrze budynku przy ul. [...] w L. zostały wykonane na przełomie lat 2015-2016 w związku z remontem klatki schodowej przez Wspólnotę Mieszkaniową. O dacie powyższej budowy świadczą oświadczenia zarządcy budynku zamieszczone w protokołach z kontroli i oględzin. Również WSA we Wrocławiu w zapadłym wyroku w niniejszej sprawie, stwierdził, że: "z akt sprawy wynika bezspornie, że roboty stanowiące przedmiot postępowania wykonane zostały na przełomie 2015-2016 r. Organ zaznacza, że obecne postępowanie oraz postępowanie dotyczące lokalu mieszkalnego nr [...] w tym budynku, mają całkowicie inny zakres, jeżeli chodzi o przedmiot, jak również zostały wykonane w innym okresie czasu (dot. lokalu mieszkalnego nr [...] rozpoczęto w grudniu 2016 r.), w związku z tym niezasadnym byłoby łączenie obu postępowań w jedno. Po drugie wykonane roboty budowlane polegające na demontażu starej stolarki drzwiowej dwuskrzydłowej, wykonaniu nowej ściany na II p. budynku i zmniejszeniu otworu drzwiowego stanowiły przebudowę budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w L. Zakres robót budowlanych potwierdzają zdjęcia zamieszczone w protokole z dnia 1 grudnia 2016 r. (zdjęcie stanu poprzedniego), jak i zdjęcia zamieszczone w pozostałych protokołach z kontroli oględzin oraz zamieszczone w opinii technicznej sporządzonej przez Z. M., obrazujące aktualny stan ściany i drzwi. Jak stanowi art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej Pb) poprzez "przebudowę" należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Nowa ściana, zmniejszony otwór drzwiowy zmieniły parametry użytkowe budynku poprzez zmianę szerokości wejścia do lokali mieszkalnych nr [...] i [...] w przedmiotowym budynku, jak i parametry techniczne zwiększenie powierzchni przegrody budowlanej (ściany klatki schodowej na II p. budynku). Zatem biorąc pod uwagę przepisy Prawa budowlanego z 2015-2016 r. (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn zm.; tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.) takie roboty budowlane polegające na przebudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego nie były zwolnione z uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie zostały wymienione w art. 29 Pb, który zwalniałby od uzyskania decyzji o pozowaniu na budowę, ani nie zostały wymienione w art. 30 Pb, co zobowiązywałoby do dokonania zgłoszenia takiego zamierzenia budowlanego. Mając na uwadze, iż dokonane roboty budowlane nie stanowiły budowy, o której mowa w art. 3 pkt 6 Pb, to w tej sprawie nie mogły mieć zastosowania art. 48 i 49 Pb Prawa budowlanego. W związku z tym, sprawę należało ocenić na gruncie przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego. Roboty budowlane zostały zakończone, zatem zgodnie z art. 51 ust. 7 Pb, należało je ocenić na podstawie przesłanek występujących w art. 50 ust. 1 Pb, jak już ustalono w postępowaniu inwestor tj. Wspólnota Mieszkaniowa nie posiadała pozwolenia na budowę obejmującego roboty budowlane, jak również nie zgłaszała takiego przedsięwzięcia (wynika to z oświadczeń zebranych w sprawie i ustaleń poczynionych na podstawie dokumentów przekazanych przez zarządcę nieruchomości, a w szczególności z powszechnie dostępnego Rejestru Wniosków, Decyzji i Zgłoszeń prowadzonego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego), powyższe jednakże nie uzasadnia wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1-3 w zw. z art. 51 ust. 7 Pb. Dopiero w przypadku ustalenia, że roboty budowlane odpowiadają przesłankom wyrażonym w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub 4 Pb zasadnym jest nałożenie obowiązków na podstawie tego przepisu (wykonanie robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach). Na gruncie rozpatrywanej sprawy, jak ustalono na podstawie dokonanych oględzin, protokołów z kontroli stanu technicznego obiektu budowlanego, opinii technicznej z dnia 13 grudnia 2018 r. sporządzonej przez Z. M. oraz jej uzupełnienia z dnia 20 stycznia 2020 r., przebudowa budynku przy ul. [...] w L. polegająca na postawieniu ściany i zamontowaniu drzwi na II p. klatki schodowej nie stwarza zagrożeń wymienionych w art. 50 ust. 1 pkt 2 Pb, nie widać żadnych rys świadczących o nadmiernym przeciążeniu stropów, nie wpływa na bezpieczeństwo ludzi ani nie zagraża środowisku. Oceniając natomiast inwestycję na podstawie obowiązujących przepisów, w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej rozporządzenie) oraz określonych warunków prawidłowej budowy z art. 5 Pb, dokonana przebudowa ich nie narusza. Organ zaznacza, że roboty budowlane nie naruszają: § 9, § 61 i 62 - wykonane drzwi mają odpowiednie wymiary, umożliwiają warunki prawidłowego ruchu, § 75, § 239 rozporządzenia, również wykonana ściana nie narusza § 216, § 232 i 242 rozporządzenia w zakresie zapewnienia wymiarów przedsionka i klas odporności ogniowej. Konkludując, mając na uwadze, iż nie wystąpiły przesłanki umożliwiające wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 Pb w zw. z naruszeniem art. 50 ust. 1 Pb, całe postępowanie należało umorzyć uznając je za bezprzedmiotowe, gdyż jak już wyjaśniono wcześniej nie można było w sprawie rozpoznać sprawy również na podstawie art. 48, czy też art. 49b Pb. Dlatego w tym momencie postępowania nie ma żadnego przepisu prawa materialnego umożliwiającego podjęcie władczej ingerencji przez organ I instancji. W związku z tym koniecznym stało się zastosowanie przez organ art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kpa i utrzymanie w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż prowadzone postępowanie należało uznać na podstawie art. 105 § 1 kpa, jako bezprzedmiotowe i je umorzyć, oznacza to, że materiał dowodowy w sprawie wskazuje na brak możliwości wydania decyzji co do istoty postępowania. O możliwości zakończenia postępowania poprzez jego umorzenie, prowadzonego na gruncie przepisów 50-51 Pb wypowiedział się m. in. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 stycznia 2020 r. o sygn. akt II OSK 3713/18, w którym stwierdzono, że: "przepisy art. 50 -51 p. b. nie wskazują, jak organ nadzoru budowlanego powinien zakończyć postępowanie naprawcze, gdy uzna, że nie doszło do naruszenia przepisów, a wykonane roboty budowlane są zgodne ze sztuką budowlaną i obowiązującymi normami. Dlatego dopuszcza się w takiej sytuacji wydanie decyzji formalnej na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.".

Odnosząc się do odwołania wniesionego przez A. D. oraz skargi dotyczącej działań Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Legnicy, organ odwoławczy wyjaśnia, że wykonane drzwi na klatce schodowej między mieszkaniami nr [...] i [...] nie narusza przepisów Prawa budowlanego, w związku z tym kwestie związane z ewentualną utratą przez mieszkanie atrybutu samodzielności, powinny być rozwiązywane na gruncie przepisów związanych z gałęzią prawa cywilnego i rozstrzygane przez powołane do tego sądy powszechne. Na gruncie tej sprawy drzwi zostały wykonane na powierzchni przynależnej do wszystkich współwłaścicieli budynku, również pomieszczenie znajdujące się za nimi stanowi część wspólną (będącą własnością właściciela lokalu mieszkalnego nr [...] w odpowiednich częściach ułamkowych) zatem odstęp do mieszkania zapewniony jest z części wspólnych budynku, a nie innego lokalu mieszkalnego, czy też części w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w L. nie należącej w żadnej mierze do władającego lokalem. Pozostałe argumenty nie miały związku z prowadzonym postępowaniem, jak również poczynionymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi.

Mając powyższe na uwadze postanawiam orzec jak w sentencji.

Skargę na ostateczną decyzję w sprawie wniósł A. D. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.s.a. zaskarżył decyzję w całości i zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka B. K. (po mężu K.(1)), oraz zaniechanie uzyskania materiałów źródłowych jak rzut odpowiedniej kondygnacji budynku, (odpowiedniego piętra) do decyzji Prezydenta m. Legnica z dnia 5.12.1979 r znak: GT.8225/25/W.62/3/79, która stała się podstawą do umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, a które to dokumenty stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu na dzień 9 października 1980 r, przez co nie zebrano i nie uwzględniono w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności zasady prawdy obiektywnej - zasady zaufania obywateli do organów państwa - art. 8 k.p.a., zasady legalizmu - art. 6 k.p.a. oraz zasady szybkości postępowania - art. 12 k.p.a., naruszenie przepisów prawa budowlanego a w szczególności art. 138 kpa; naruszenie przepisów ustawy o własności lokali, stanowiących odrębną nieruchomość jako mieszkanie samodzielne a w szczególności art. 2 naruszenie prawa materialnego (w tym ustrojowego). W związku z przedstawionymi zarzutami skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania i wydanie decyzji zgodnej z prawem tj. wydanie nakazu rozebrania stałej przegrody budowlanej (ścianki murowanej wraz z drzwiami) oddzielającej klatkę schodową od bezpośredniego wejścia do mieszkania nr [...]. Wnosi też o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym: koszty dojazdów na wezwanie organu 600 km x 0,8358 = 501,48 zł; koszty opłat pocztowych w wysokości 95,00 zł; koszty porady prawnej - 150 zł; koszt wpisu od skargi - 500 zł

łącznie = 1.246,48 zł. Ponadto strona skarżąca wniosła o przyznanie od DWINB Wrocław na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 6 000 zł za nieuzasadnioną przewlekłość postępowania (trzy lata x 2000 zł).

W szerokim uzasadnieniu skargi wskazano (między innymi), na historyczny przebieg powojennych zmian legalizacyjnych, dotyczących odrębnych własności lokali, z uwzględnieniem daty nabycia lokalu, którego współwłaścicielem jest skarżący. Skarżący wskazuje na szkic części kondygnacji II piętra i wyjaśnia, że w latach 60 najemca lokalu nr [...], w ramach dobrosąsiedzkich stosunków poprosił o zgodę najemcę lokalu nr [...] o postawienie tymczasowej ścianki na części podestu klatki schodowej. Tymczasowa ścianka została postawiona, lecz bez wiedzy i zgody zarządcy budynku, którym był ZGM L. i mogła być rozebrana w każdym czasie na żądanie najemcy mieszkania nr [...], bądź zarządcy. Te fakty może potwierdzić świadek B. K. (K.(1)). Po wyprowadzeniu się świadka w inne miejsce, mieszkanie nr [...] było pustostanem. Strona dodaje, że przepisy ustawy prawo budowlane z 31.01.1961 r. (Dz. U. z 1961.7.46) w art. 1 ust. 4 pkt 3) stanowiły o "tymczasowych obiektach budowlanych" - należy przez to rozumieć obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytku, które po upływie okresu, oznaczonego w pozwoleniu na budowę, ulegają rozbiórce lub przeniesieniu, oraz obiekty budowlane nie połączone trwale z terenem i przeznaczone do częstej rozbiórki i składania, jak np.: strzelnice, uliczne kioski, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, cyrki wędrowne, urządzenia rozrywkowe i trybuny na wolnym powietrzu itp., analogicznie jak przepisy w aktualnym stanie prawnym w art. 3 pkt. 5. W roku 2015 w budynku miał miejsce pożar i nowy zarządca budynku firma P. Sp. z o.o. przy usuwaniu skutków pożaru m.in. polecił jednocześnie wykonanie remontu klatki schodowej i w miejsce ścianki tymczasowej postawiono ścianę stałą murowaną z cegły grub. 12 cm wraz z drzwiami, której postawienie jest przedmiotem sporu. Jednocześnie nowy najemca mieszkania nr [...] (zaznaczonego na szkicu kolorem brązowym) postanowił zmienić sposób użytkowania całości w ten sposób że: do pokoju nr 2 zamurowany zostanie otwór drzwiowy jako wejście z klatki schodowej, wykonany zostanie nowy otwór drzwiowy w ścianie pomiędzy pokojem nr 1, a pokojem nr 2, w miejsce pomieszczenia dotychczasowej kuchni wykonana zostanie łazienka z w. c, z kuchni do pokoju nr 1 zostaną przeniesione niezbędne instalacje jak gaz dla wykonania w tym pomieszczeniu tzw. aneksu kuchennego z części podestu klatki schodowej stworzono tzw. korytarz czy przedpokój mieszkania nr [...]. Ponieważ DWINB nie chciał połączenia sprawy remontu mieszkania nr [...] z mieszkaniem Nr [...], stąd też przedstawiony opis braku możliwości wejścia do mieszkania nr [...] jest fałszywy i nieprawdziwy tak samo jak i inne okoliczności, które miały pasować do uzasadnienia zaskarżonej decyzji DWINB. Strona informuje, że sprawę tę przedstawiła szczegółowo organowi drugiej instancji w zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa pismem z dnia 10.12.2018 r., które winno znajdować się w aktach sprawy w skardze na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lipca 2020 roku (nr 622/2020), doręczoną mi dnia 21 lipca 2020 r., która również została zaskarżona oddzielną skargą. Dalej skarżący przytacza stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu zaprezentowane w wydanej decyzji.

Następnie skarżący stwierdza, że w tym stanie faktycznym i prawnym, mieszkanie nr [...] nie spełnia podstawowych wymogów nie tylko samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu ustawy o własności lokali, ale także mieszkania w rozumieniu § 3 pkt. 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 nr 75 poz. 690 ze zmian.), gdzie przez "mieszkanie — rozumie się przez to zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mających odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, spełniający niezbędne warunki do stałego pobytu ludzi i prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego".

Ponieważ organ II instancji w swoim uzasadnieniu odniósł się nie tylko wybiórczo ale i tendencyjnie do zaistniałego sporu twierdząc, że nie zachodzą okoliczności aby sprawę rozpatrywać na gruncie Prawa budowlanego, skarżący przedstawia stanowisko odmienne. W tym stanie faktycznym i prawnym, skarżący w całości podtrzymuje zawarte stanowisko w odwołaniu do DWINB z dnia 4.03.2020, ale także dodatkowo uzasadnia: po pierwsze- ściana murowana grub. 12 cm powstała jako oddzielna robota budowlana, co wynika z akt sprawy i wymagało to bezwzględnego uzyskania pozwolenia na budowę, w związku z tym każda robota budowlana, rozpatrywana pod kątem przepisów Prawa budowlanego, musi przede wszystkim jako generalna zasada spełniać bezwzględnie warunki określone w art. 3 pkt. 11 Prawa budowlanego dotyczącego prawa do dysponowania nieruchomością czy częścią na cele budowlane, bądź skorzystania z procedury określonej w art. 47 Prawa budowlanego, a takiej zgody zarządca nie przedstawił, czego w tej sprawie nie dostrzega zarówno PINB Legnica jak i DWINB Wrocław. Skarżący przytacza orzecznictwo sądów administracyjnych, na poparcie swojego stanowiska. Strona wnioskuje, że skoro z całego postępowania wynika, że wybudowana ściana powstała bez podstawy prawnej (pozwolenia na budowę) to zastosowanie winien mieć przepis art. 48 ust. 1 pkt. 1, zgodnie z zasadą że ab inito semper nullum - (co jest) od początku nieważne, zawsze (jest) nieważne, a nie próby stosowania art. 50 Pr. Bud. ponieważ dotyczy on wstrzymania robót, które są kontynuowane a także innych sytuacji legalnych gdy roboty budowlane wykonywane są inaczej niż w dokumentacji budowlanej. W innych przypadkach powinien zostać wydany nakaz rozbiórki. Nadto, zdaniem skarżącego, jeżeli własność jest uważana za jeden z filarów, na których się opiera konstrukcja systemu prawa, to wśród przepisów Konstytucji traktujących o własności (art. 20, 21, 64) należy szczególną uwagę zwrócić na art. 64, który brzmi następująco: "1. Każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. 2. Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. 3. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności." Bezwzględna ochrona, która przynależy prawu własności, wynika z natury stosunku prawnego własności i tu ma źródło obowiązek biernego poszanowania cudzego prawa własności. Jeżeli wbrew temu nastąpi naruszenie prawa własności, uruchamia się stosowne roszczenia ochronne, adresowane do konkretnej osoby z potencjalnego kręgu osób trzecich, gdzie ochrona własności realizowana jest poprzez cały system środków prawnych, w tym roszczenie "o przywrócenie stanu zgodnego z prawem".

Generalną przesłanką skargi jest samowolne naruszenie cudzego posiadania, przy czym naruszenie posiadania stanowi takie zachowanie się określonej osoby, którego skutkiem jest wkroczenie w sferę władztwa posiadacza. Na tym też skarżący odnosi się do wykonanej ściany jako stałej przegrody, bowiem postawiona ściana pozbawia mieszkania nr [...] (na szkicu zaznaczone kolorem żółtym), atrybutu samodzielnego lokalu mieszkalnego zgodnie z art. 2 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 24.06.1994 r o własności lokali, co jest niezgodne także z umową sprzedaży przedmiotu własności osobistej. Ponadto ściana została postawiona na ułamkowej nieruchomości wspólnej jaką jest podest klatki schodowej, przez co nastąpiło samowolne ograniczenie tej współwłasności o powierzchnię od drzwi mieszkania nr [...] do spornej ściany, zaś mieszkanie nr [...] przez tę ścianę staje się mieszkaniem przejściowym, a nie mieszkaniem samodzielnym. Gdyby twierdzenie DWINB było prawdziwe, że ścianę posadowiono w miejsce starej ścianki drewnianej, to mieszkanie nr [...] nie byłoby mieszkaniem samodzielnym od samego początku i nie nadawałoby się do sprzedaży, nawet pod rządami poprzednich przepisów, gdyż samodzielność bała sine qua non - warunkiem nieodzownym, bez którego czynność prawna nie mogła zaistnieć. Strona wskazuje, iż lokal nie może być uznany za samodzielny jeżeli w obrębie jego trwałych ścian znajduje się pomieszczenie, które miałoby stanowić własność lub współwłasność innych osób, bądź część nieruchomości wspólnej, tym bardziej, że narusza to także prawa własności i współwłasności określone w umowie sprzedaży (tu skarżący cytuje kolejne orzeczenia) i po trzecie - z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 1998 r. (II CKU 6/98) wynika, że w trybie roszczenia negatoryjnego możliwe jest nakazanie rozebrania obiektu budowlanego, chyba że wybudowanie tego obiektu nastąpiło zgodnie z pozwoleniem na budowę. Przyjmuje się mianowicie, że interesy osób trzecich są chronione w postępowaniu administracyjnym z zakresu prawa budowlanego, a sąd powszechny nie jest władny do kontroli decyzji administracyjnych. Strona dodaje, że Sąd Najwyższy dopuścił możliwość żądania usunięcia urządzeń przesyłowych lub żądania nakazania ich usunięcia bądź usytuowania w inny sposób, nieutrudniający właścicielowi korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Skarżący dodaje, że "związanie sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Sąd administracyjny po to wyraża swoją ocenę, by przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie był już przedmiotem rozpoznania. Natomiast pominięcie przez wojewódzki sąd administracyjny związania oceną prawną w danej sprawie na mocy art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi naruszenie prawa, w szczególności zasady demokratycznego państwa prawnego zawartej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Podsumowując tę kwestię strona stwierdza, że gdyby organ nadzoru budowlanego I jak i II instancji, posiadał kompletną wiedzę w tym zakresie to winien wiedzieć, że dopuszczalność postępowania legalizacyjnego (art. 50 do 51 pr. Budowl.) jest możliwa wyłącznie w sytuacji przy spełnieniu określonych warunków, gdzie nie naruszono przepisów prawa w tym prawa własności, jak również techniczno-budowlanych. Organy nadzoru nie wszczęły nawet takiej procedury, wiedząc że nigdy nie uzyskają zgody z podpisem skarżącego do dysponowania tą częścią współwłasności (klatka schodowa) do dokonania jakiejkolwiek zabudowy, to tym samym zamiast nakazać rozbiórkę spornej ściany wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę, dokonują nieudolnej próby poprzez nadinterpretację legalizację jej wybudowania. Wobec niewłaściwego zastosowania przepisów prawa co do których jak wykazano, gdyby prawidłowo przeprowadzone było postępowanie od początku, bez żadnych uchybień, zaniedbań i zaniechań zgodnie ze współczesną wiedzą w tym zakresie, a nie "sztuką budowlaną" już dawno mogło to doprowadzić do właściwego rozstrzygnięcia sprawy.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 2188), sądy administracyjne powołane są do sprawowania wymiaru sprawiedliwości w zakresie kontroli działalności administracji publicznej, a kontrola ta w świetle § 2 tego artykułu jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Sąd sprawuje tę kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych do niego orzeczeń. Dalej można wskazać, że wedle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. – dalej u.p.p.s.a) sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W kontrolowanym postępowaniu istotne dalej jest, że w sprawie zapadł już prawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 marca 2018 r. (II SA/Wr 694/17) zaszła więc konieczność oceny sprawy z uwzględnieniem art. 153 p.p.s.a. Stanowi on, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez sąd oraz organ administracji publicznej, będą one obowiązane podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli nie zostanie on uchylony, nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy prawa. W wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1328/10, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Kontrola legalności przez sąd administracyjny zaskarżonego aktu, wydanego w ramach związania wynikającego z przywołanej normy sprowadza się zatem w głównej mierze do oceny, czy organy podporządkowały się ocenie wyrażonej w poprzednim wyroku.

W realiach badanej sprawy – zdaniem składu orzekającego – trzeba mieć zatem na względzie, że ocenie Sądu, stanowisko obu organów o bezprzedmiotowości postępowania (uprzednio przyjęte przez organy w tamtym postępowaniu) uznać należy, co najmniej za przedwczesne, z uwagi na nierozważenie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., a także art. 80 K.p.a. Nie można również pomijać, że uzasadnienia obu decyzji zawierają poważne braki w zakresie motywowania stanowisk organów, co uniemożliwia ocenę poprawności ich rozumowania i narusza art. 107 § 3 oraz art. 11 K.p.a., a w konsekwencji prowadzi także do naruszenia art. 105 § 1 K.p.a. Sąd dopatrzył się również naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego, przez dokonanie błędnej wykładni zastosowanych w sprawie przepisów ustawy – Prawo budowlane. Dalej sąd wskazał, że tej sprawie nie sposób zaakceptować stanowiska organów co do zasadności umorzenia postępowania już choćby z tego względu, że organ odwoławczy nie był w stanie jednoznacznie określić, czy roboty objęte postępowaniem polegające na postawieniu ścianki murowanej oddzielającej część klatki schodowej na poziomie II piętra budynku wielomieszkaniowego (a nie jednorodzinnego – jak podano to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), w wyniku których powstał korytarz wewnętrzny stanowiący dojście do lokalu nr [...] i nr [...] stanowią remont czy przebudowę części wspólnej budynku (klatki schodowej), czy może remont albo przebudowę lokalu mieszkalnego nr [...] – co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie. Wynika to wyraźnie z uzasadnienia decyzji odwoławczej w której organ ten rozważa kwalifikacje robót jako przebudowy lub też jako remontu. Wskazując na dostrzeżone uchybienia w zakresie przepisów postępowania administracyjnego sąd w skazał, że nie budzi wątpliwości, że to organ administracji powinien wnikliwie rozpatrzeć wszystkie okoliczności sprawy, podejmując w tym celu wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jedna z naczelnych zasad procedury administracyjnej, określona w art. 7 i art. 75 K.p.a., tj. zasada oficjalności, wymaga, aby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnieni i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Dopiero właściwie ustalony stan faktyczny sprawy stanowi przesłankę dokonania subsumcji, tj. przyjęcia, że ustalone fakty wypełniają hipotezę określonej normy prawa materialnego, w tym przypadku przepisów prawa budowlanego. W świetle przywołanych regulacji umorzenie postępowania przed organem nadzoru budowalnego jest możliwe, jeżeli organ te w sposób bezsporny i jednoznaczny wykaże, że roboty stanowiące przedmiot postępowania jako nie objęte przepisami prawa budowlanego – nie wymagające pozwolenia na budowę czy też zgłoszenia – nie mogą też być kwalifikowane jako samowola budowlana do których zastosowane znajdują odpowiedni tryb legalizacji lub naprawczy. Jak wskazał sąd w motywach tego wyroku, w sprawie organy nadzoru budowlanego nie wyjaśniły jednak wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, skoro problemy rodziło zakwalifikowanie przez nie wykonanych robót, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Jak już zauważono, świadczą o tym zawarte w uzasadnieniu organu odwoławczego dywagacje dotyczące uznania tych robót albo za remont albo za przebudowę. Prowadzenie tego rodzaju dywagacji jest całkowicie nieuprawnione, gdyż w świetle przepisów Prawa budowlanego pojęć tych nie można używać zamiennie. Pomiędzy remontem polegającym na odtworzeniu stanu pierwotnego a przebudową powodującą zmianę parametrów użytkowych lub technicznych budynku, występują istotne różnice, które powinny być przez organ uwzględnione przy wyjaśnianiu stanu faktycznego sprawy a potem, przy dokonywaniu prawnej oceny i kwalifikacji wykonanych robót. Zdaniem sądu rolą organu odwoławczego była analiza materiału dowodowego pod kątem zakwalifikowania wykonanych robot zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, co dopiero pozwoliłoby na ustalenie, czy zwolnione one były z obowiązku uzyskania zgody na ich wykonanie. Dalej sąd wskazał, że stanowisko DWINB o umorzeniu postępowania w sprawie nie zasługuje na akceptację także ze względu na zastosowaną przez ten organ błędną wykładnię przepisów prawa materialnego przez przyjęcie, że do oceny, czy doszło do naruszenie przepisów Prawa budowlanego w zakresie konieczności uzyskania zgody na wykonanie spornych robót, zastosowanie mają przepisy art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji tej ustawy, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. – czyli przepisy z daty orzekania. Tymczasem z akt sprawy wynika bezspornie, że roboty stanowiące przedmiot postępowania wykonane zostały na przełomie 2015-2016 r. Tym samym ocena, czy dla ich wykonania – oczywiście po uprzednim prawidłowym ich zakwalifikowaniu – konieczne było pozwolenie na budowę lub zgłoszenie, powinna była być dokonana przy uwzględnieniu przepisów obowiązujących w dacie ich wykonania. Sąd podziela stanowisko, że należy odróżniać zdarzenie prawne jakim jest samowola budowlana od likwidacji skutków tej samowoli. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie wskazuje się, że naruszenia przepisów ustawy - Prawo budowlane, powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji (por. wyrok z dnia 18 października 2017 r. II SA/Kr 822/17 i przywołane w nim orzeczenia NSA z dnia 2 grudnia 2010 r. II OSK 1974/10 oraz uchwała NSA z dnia 16 grudnia 2013 r. II OPS 2/13). W tych okolicznościach Sąd uznał, że organ odwoławczy błędnie przyjął, że do przedmiotowych robót znajdują zastosowanie zwolnienia z obowiązku uzyskania zgody na ich wykonanie wprowadzone ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia przedsiębiorców (Dz.U z 2016 r. poz. 2255) a więc przepisy art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ. Tym samym zaskarżona decyzja wydana została także z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Na koniec sąd wskazał, że prowadząc ponowne postępowanie, organ pierwszej instancji uwzględni przedstawioną ocenę prawną i zalecenia. Organ rozważy także i odniesie się do wniosku skarżącego o rozpatrzenie niniejszej sprawy łącznie ze sprawą dotyczącą wykonania robót w lokalu nr [...], na którą to sprawę wskazywano w argumentacji niniejszej skargi.

Odnosząc się do dotychczasowych rozważań, zdaniem sądu, organy, ponownie rozpoznając sprawę, jak wynika z części wstępnej uzasadnienia, wywiązały się z nałożonych na nie w wytycznych sądu obowiązków i zastosowały się do zaleceń sądu. Postępowanie dowodowe zostało uzupełnione w stopniu dostatecznym dla prawidłowego rozpoznania sprawy, organ dokonał subsumcji stanu faktycznego pod właściwe przepisy prawa materialnego, którym w kontrolowanym przypadku są przepisy Prawa budowlanego. Ocenił nadto, że inwestor (wspólnota mieszkaniowa) w świetle obowiązujących w dacie wykonywanych robót (polegających na przebudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego) unormowań Prawa budowlanego z lat 2015-2016 r. nie zostały zwolnione z uzyskania pozwolenia na budowę. Nie zostały bowiem ujęte w art. 29 Pb, a także nie zostały wymienione w art. 30 Pb, dotyczącym obowiązku zgłoszenia organom architktoniczno-budowlanym planowanego zamierzenia budowlanego. Dalej organ, dokonując kwalifikacji wykonanych robót budowlanych wskazał, że nie stanowiły one budowy, o której mowa w art. 3 pkt 6 Pb, w konsekwencji sprawie nie mogły znaleźć zastosowania art. 48 i 49 Pb Prawa budowlanego. W związku z tym, organ uznał, że sprawę należy oceniać na gruncie przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego. Jak organ ustalił i co jest niesporne między stronami, roboty budowlane zostały już zakończone, zatem zgodnie z art. 51 ust. 7 Pb, należało je ocenić na podstawie przesłanek występujących w art. 50 ust. 1 Pb. Dalej organ podniósł, że inwestor, którym była Wspólnota Mieszkaniowa nie dysponowała pozwoleniem na budowę obejmującego roboty budowlane, a także nie dokonała ich zgłoszenia Dopiero w przypadku ustalenia, że roboty budowlane odpowiadają przesłankom wyrażonym w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub 4 Pb zasadnym jest nałożenie obowiązków na podstawie tego przepisu (wykonanie robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach). Na podstawie dokonanych oględzin, protokołów z kontroli stanu technicznego obiektu budowlanego, opinii technicznej z dnia 13 grudnia 2018 r. sporządzonej przez Z. M. oraz jej uzupełnienia z dnia 20 stycznia 2020 r., organ ustalił, że przebudowa budynku przy ul. [...] w L. polegająca na postawieniu ściany i zamontowaniu drzwi na II p. klatki schodowej nie stwarza zagrożeń o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 Pb, nie zaobserwowano rys świadczących o nadmiernym przeciążeniu stropów, nie sposób także uznać, że wykonanie robót wpływa na bezpieczeństwo ludzi czy zagraża środowisku. Dokonując oceny inwestycji na pod kątem obowiązujących przepisów, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej rozporządzenie) oraz z art. 5 Pb, organ podsumował, że dokonana przebudowa ich nie narusza. Poszerzając te wywody organ odnosi się szczegółowo do zastosowanych rozwiązań. Konkludując, organ wskazuje, że skoro nie wystąpiły przesłanki umożliwiające wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 Pb w zw. z naruszeniem art. 50 ust. 1 Pb, całe postępowanie należało umorzyć uznając je za bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, że nie mogą one odnieść zamierzonego skutku. W pierwszym rzędzie trzeba powiedzieć, że skarżący dokonuje w skardze posługuje się w sposób nieuprawniony zamiennie pojęciami "prawo własności" i "posiadanie", które to pojęcia w języku prawnym nie są synonimami. Posiadanie jest to bowiem pewien stan faktyczny, a nie prawny, taki jak np. własność. Nadto skarżący zapomina, że organy nadzoru budowlanego nie mają kompetencji, aby orzekać w przedmiocie prawa własności, bowiem są to kwestie leżące w gestii prawa cywilnego (prawa prywatnego) i do rozwiązywania tego typu problemów wyłączne kompetencje mają sądy powszechne.

Dalej trzeba powiedzieć, że organy nie mogły naruszyć przepisów ustawy o własności lokali, bowiem przepisy tej ustawy nie stanowiły podstawy orzekania przez organy nadzoru budowlanego.

Mając na uwadze dotąd powiedziane skargę należało oddalić, jako bezzasadną po myśli art. 151 ppsa.