Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2691/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29  ust. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 156  par. 1   pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2010 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] S.A. w [...]kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, oraz art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. nr 98, poz.1071 ze zm.) - dalej k.p.a., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2009r. sygn. akt VII SA/Wa 427/09, po ponownym rozpatrzeniu wniosku S. S., stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...]z dnia [...] maja 1980r. nr [...] zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej Zakładowi Energetycznemu w [...]pozwolenia na remont 2 linii 30 kV [...]-[...]I i II w miejscowości [...],[...]i [...]- w części dotyczącej działki nr ew. [...] (obecnie [...]), w pozostałym zakresie umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że przy orzekaniu wziął pod uwagę wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnia 27 maja 2009 r., tj. zbadał kontrolowaną decyzję również pod kątem zaistnienia innych, niż rażące naruszenie prawa, przesłanek przewidzianych przepisem 156 § 1 k.p.a., w szczególności zwracając uwagę, czy decyzja została wydana przez właściwy organ, przywołując jednocześnie (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej: p.p.s.a.).

Określając charakter i zakres postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wyjaśnił, że jego istotą jest ustalenie czy badana decyzja jest wadliwa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a.

Będąca przedmiotem kontroli decyzja Wojewody [...], którą organ zatwierdził plan realizacyjny i udzielił Zakładowi Energetycznemu w [...]pozwolenia na remont 2 linii 30 kV [...]-[...]I i II w miejscowości [...],[...]i [...], wydana została na podstawie przepisów ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia [...]października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy, inwestor miał obowiązek wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością przewidzianą pod inwestycję.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że działka należąca do S. S., oznaczona obecnie nr ew. [...], obręb [...],[...][...]-[...], w dacie wydania kontrolowanej decyzji Wojewody [...]z dnia [...] maja 1980 r., należała do W. R., zaś w ewidencji gruntów była oznaczona numerem ew. [...]. W aktach postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem kontrolowanej decyzji brak jest zgody W. R. na realizację przedmiotowej inwestycji na jego nieruchomości. Z. i S. S. nabyli działkę nr [...]w dniu [...] listopada 1980r. (akt notarialny Rep. [...] z 1980 r.) tj. po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania organ ustalił, iż następcy prawni W. R. – synowie S. R. i M. R. potwierdzili, że ich ojciec nigdy nie udzielał zgody na budowę słupów energetycznych na swojej działce. Brak zgody właścicieli nieruchomości (działki nr [...]– obecnie nr [...]) na realizację inwestycji na ich działce, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, stanowi rażące naruszenie art. 29 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym inwestor miał obowiązek wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością.

Uwzględniając wskazania Sądu, organ ustalił jednocześnie, iż kontrolowana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzja została wydana przez właściwy organ. Właściwość wojewody w powyższej sprawie wynikała z art. 57 ust. 1 pkt 2 ówcześnie obowiązującego Prawa budowlanego w związku z § 2 pkt 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 1975 r. (Dz. U. z 1975 r. Nr 17, poz. 94, ze zm.) w sprawie określenia zadań i uprawnień należących do powiatowych rad narodowych i naczelników powiatów, które przejmują wojewódzkie rady narodowe i wojewodowie. Wskazał nadto, że w stosunku do działki nr [...] (obecnie [...]) kontrolowana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzja nie zawiera innych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Podsumowując swoje rozważania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż w pozostałej części umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji, gdyż w tym zakresie nie jest wadliwa i nie dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy.

Decyzją z dnia [...]lipca 2010 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku [...]Sp. z o.o. w [...]o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r.

W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem jej wzruszenia. Instytucja ta, jako naruszająca ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 k.p.a., może być stosowana jedynie w przypadku zaistnienia którejkolwiek przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 r. Nr 8 poz. 48 ze zm.), do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor jest obowiązany dołączyć odpis dokumentu stwierdzającego prawo inwestora do dysponowania nieruchomością.

Inwestycja objęta kontrolowaną decyzją z dnia [...] maja 1980 r. zaprojektowana została m.in. na działce o nr ew. [...] (obecnie [...]), z obrębu [...],[...][...]–[...], ówcześnie stanowiącej własność W. R.. Do wniosku o pozwolenie na budowę nie dołączono dokumentu, o którym mowa w art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego z 1974 r., potwierdzającego tytuł prawny inwestora do dysponowania powyższą nieruchomością na cele budowlane. W zgromadzonej dokumentacji brak jest również potwierdzenia posiadania przez inwestora zgody właściciela nieruchomości o nr ew. [...]na wykonanie na niej robót budowlanych, która byłaby równoznaczna z prawem do dysponowania nieruchomością.

Oznacza to, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę-remont wydana ówczesnemu inwestorowi (Zakład Energetyczny w [...]) nie legitymującemu się prawem do dysponowania nieruchomością, rażąco narusza art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego i § 21 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. Za taką oceną kontrolowanej decyzji przemawiają zdaniem organu także skutki nią wywołane, powodujące ograniczenie zabudowy działki o nr ew. [...]. Są one niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Sp. z o.o. w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 3, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez orzekanie na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącej organ zaniechał przesłuchania świadków tj. wykonawców linii energetycznej, którzy m.in. gromadzili dokumentację dotyczącą zgody właścicieli poszczególnych nieruchomości na realizację inwestycji, a oparł się wyłącznie na oświadczeniach następców prawnych właścicieli działki nr [...].

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podnosząc, jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1849/10 oddalił skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2010 r.

Wyrokiem z dnia 5 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1066/11 na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej [...] S.A. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

W rozpatrywanej sprawie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie, Sąd wojewódzki związany jest wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1066/11. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji winien przede wszystkim uwzględnić wcześniejsze etapy postępowania, które rozpoczęło się wnioskiem S. S. z dnia [...]maja 2002 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]grudnia 1980 r., stanowiącej aneks do decyzji tego organu z dnia [...] maja 1980 r. Zauważył przy tym, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2010 r. znak [...] zapadły trzy wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 21 stycznia 2005 r. sygn. akt IV SA 3561/03, z dnia 6 czerwca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 351/06, z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 427/09, które winny być ocenione z punktu widzenia wskazań zawartych w art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Rozwijając powyższą ocenę Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z akt sprawy wynika, że S. S. najpierw kwestionował w trybie nieważniościowym decyzję Wojewody [...]z dnia [...]grudnia 1980 r. a następnie w tym samym trybie decyzję tego organu z dnia [...] maja 1980 r. (aneks) zmieniającą tę pierwszą decyzję, ponieważ jak twierdzi obie decyzje zostały wydane bez zgody właściciela działki nr ew. [...] (obecnie [...]) na postawienie na niej słupa (słupów) energetycznych. Wiadomo, że właścicielem ww. działki był wcześniej W.R. a od [...] listopada 1980 r. właścicielami są Z. i S. S.. Nie wiadomo natomiast od kiedy sporny słup, czy słupy energetyczne stoją na tej działce i czy zostały one (czy on) postawione na podstawie jednej z ww. decyzji Wojewody [...]z 1980 r. Nie jest to takie pewne, skoro jak wynika z osnowy decyzji z dnia [...] maja 1980 r. dotyczy ona: remontu 2 linii 30 kV [...]–[...], nie można więc wykluczyć, że sporny słup energetyczny (słupy) fizycznie stał już wcześniej na tej działce (od kiedy i na jakiej podstawie). Również we wniosku Dyrektora Zakładu energetycznego w [...]z dnia [...]kwietnia 1986 r. mowa jest "o wydanie decyzji zatwierdzającej i zezwalającej na remont linii 30 kV [...]–[...] ". Nie wyjaśniono też, w jakim zakresie decyzja Wojewody [...]z dnia [...]grudnia 1980 r. została zmieniona decyzją z dnia [...] maja 1980 r. i jakie to miało następstwa w stosunku do działki nr ew. [...]i dla całej inwestycji energetycznej. Organy prowadzące postępowanie powinny też wyjaśnić, w oparciu o powyższe decyzje na ile to był "remont" linii energetycznej, a w jakim zakresie "budowa" w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. i czy na remont była również wymagana zgoda właściciela nieruchomości w rozumieniu art. 29 ust. 5 tej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu ww. wyroku ocenił również oświadczenia S. i M. R. wskazując, że trudno je potraktować jako dowód w sprawie, gdyż nie wynika z nich nawet, w jakim wieku byli autorzy tych oświadczeń, gdy została wydana kwestionowana decyzja z dnia [...] maja 1980 r. Kierując się zasadą dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., należało w charakterze świadków przesłuchać, na ile to możliwe, pracowników Zakładu Energetycznego w [...], ówczesnego inwestora oraz pracowników organu, który wydał kwestionowaną decyzję w 1980 r. Kontrolując prawidłowość postępowania administracyjnego i decyzji sprzed trzydziestu lat, należy także zwrócić uwagę na aspekt historyczny sprawy oraz stan i kompletność zachowanych akt, które nie są kompletne, co wynika z braku ciągłości ich numeracji. W takiej sytuacji brak określonego dokumentu w aktach, które nie zostały zszyte i ponumerowane, nie musi oznaczać, że dokumentu tego nigdy nie było, jak doszedł do wniosku organ, gdyż brak dowodu nie może być dowodem. Ponadto, w dokumentach znajdują się co najmniej trzy pisma mogące świadczyć o tym, że Zakłady Energetyczne Okręgu [...]Przedsiębiorstwo Państwowe Zakład Wykonawstwa Sieci Energetycznych Oddział Projektowy w [...]był zobowiązany do wykazania się organowi (Wojewódzkie Biuro Planowania Przestrzennego w [...]), że dysponuje zgodą właścicieli nieruchomości na realizację planowanej inwestycji energetycznej (vide - pismo ww. Zakładu Energetycznego z dnia [...]grudnia 1980 r. znak [...] do Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego, odpis oświadczenia W. K. z dnia [...]grudnia 1980 r. - użytkownika działki nr [...],[...], której właścicielem była K. A., złożonego w obecności trzech świadków, jak również odpis właścicieli/użytkowników gruntów).

Będąc związanym wskazaną wyżej oceną prawną Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja została wydana w wyniku uchylenia przez Sąd pierwszej instancji wcześniejszej decyzji z dnia [...]grudnia 2008 r. (jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji) odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] maja 1980 r. w części dotyczącej rozstrzygnięcia co do działki nr [...] (obecnie nr [...]) i umarzającej postępowanie w pozostałej części. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że organ zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego i ustalenia, czy ówczesny właściciel ww. nieruchomości udzielił zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z oceną Sądu zawartą w cytowanym wyroku, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy, gdyż nie podjął działań mających na celu dokładne wyjaśnienie kwestii posiadania przez inwestora zgody właściciela nieruchomości na budowę projektowanego obiektu, od czego uzależniona była ocena prawidłowości wydania przez organ decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd wskazał także, że organ nie zbadał czy w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły pozostałe przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 1980 r., ograniczając się jedynie do oceny zaistnienia przesłanki wymienionej w pkt 2 tego przepisu. W świetle treści ww. oceny przedstawionej przez Sąd w wyroku z dnia 27 maja 2009 r. oraz wskazań zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2012 r. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. w zw. z art.. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Jak podał NSA w uzasadnieniu ww. wyroku w odniesieniu do poprzedniej kontroli sądowej, uzupełniono materiał dowodowy jedynie o dwa oświadczenia spadkobierców W. R.: S. i M. R., których wiarygodność ocenił NSA w wyżej wskazanym rozstrzygnięciu. Tą oceną związany jest Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Sąd wskazał również kierunek, w którym winno być uzupełnione postępowanie wyjaśniające i dowody, które winien przeprowadzić organ celem należytego wyjaśnienia czy poprzedni właściciel działki o nr [...]– W. R. wyraził zgodę na realizację inwestycji na jego nieruchomości.

Dalej wskazać należy, że – niezależnie od ww. uchybień organ oceniając zaistnienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. winien wziąć pod uwagę, że wyrokiem z dnia 21 stycznia 2005 r., sygn. akt IV SA 3561/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]sierpnia 2003 r. znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]grudnia 1980 r. w części dotyczącej zatwierdzenia planu realizacyjnego i udzielenia pozwolenia na budowę linii napowietrznej na działce o aktualnym nr ew. [...]położonej w miejscowości [...]. Sąd zajął stanowisko, że brak zgody poprzedniego jak i obecnego właściciela działki o nr ew. [...] (obecnie [...]) nie mógł być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]grudnia 1980 r. albowiem decyzja ta nie zmieniała decyzji z dnia [...] maja 1980 r. w części dotyczącej działki skarżącego. Rozpoznając sprawę ponownie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]grudnia 2005 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2005 r., którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]grudnia 1980 r., zatwierdzającej aneks do planu realizacyjnego przebudowy linii napowietrznych oraz udzielającej Zakładowi Wykonawstwa Sieci Elektrycznych – Oddział w [...]pozwolenia na budowę. Powyższa decyzja została również zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 6 czerwca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 351/06 oddalił skargę.

Zgodnie treścią art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Biorąc pod uwagę, że przedmiotem kontroli Sądu w ww. sprawach były decyzje wydane w sprawach dotyczących tej samej inwestycji organ winien uwzględnić zaprezentowaną w nich ocenę prawną.

Dodatkowo oceniając zaistnienie przesłanki wymienionej w pkt 2 organ – jak wskazał NSA - winien wziąć pod uwagę - aspekt historyczny tej sprawy oraz stan i kompletność zachowanych akt, które nie są kompletne co wynika z braku ciągłości ich numeracji.

Jednocześnie przy ocenie zaistnienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ weźmie pod uwagę, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680). A zatem uznanie, że doszło do rażącego naruszenia prawa musi być poprzedzone wykazaniem ponad wszelką wątpliwość, że do takiego naruszenia w ogóle doszło. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy – podnieść należy, że o ile organ nie ustali ponad wszelką wątpliwość czy W. R. wyraził zgodę na realizację inwestycji, przy jednoczesnym braku wyraźnego ustalenia okoliczności przeciwnej, to w dalszej kolejności zobowiązany będzie do oceny czy naruszenie prawa, jeśli takie miało miejsce miało charakter rażący.

I wreszcie nie może ujść uwadze organu - na co wskazał NSA w ww. wyroku z dnia 5 października 2012 r. - że nie zostało ustalone od kiedy sporny słup, czy słupy energetyczne stoją na tej działce i czy zostały one (czy on) postawione na podstawie jednej z ww. decyzji Wojewody [...]z 1980 r. Nie jest to takie pewne, skoro jak wynika z osnowy decyzji z dnia [...] maja 1980 r. dotyczy ona: remontu 2 linii 30 kV [...]–[...], nie można więc wykluczyć, że sporny słup energetyczny (słupy) fizycznie stał już wcześniej na tej działce (od kiedy i na jakiej podstawie). Również we wniosku Dyrektora Zakładu energetycznego w [...]z dnia [...]kwietnia 1986 r. mowa jest "o wydanie decyzji zatwierdzającej i zezwalającej na remont linii 30 kV [...]–[...]".

Konkludując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji została wydana co najmniej przedwcześnie, z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. w zw. z ww. przepisami k.p.a a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 210 ww. ustawy.