Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 817/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 111 § 2, art. 155
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 138 § 2, art. 155
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 22 § 2. art. 32
journal: Dz.U. 2013 poz 1030
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zwrot wydatków w ramach dofinansowania ze środków unijnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M.M. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Zarządu Województwa [...], w imieniu którego działał Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., z dnia [...] września 2013 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu własnego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Organ I instancji orzekł o solidarnej odpowiedzialności M.M. i L.S. – byłych wspólników Szkoły Języków Obcych D. sp. j. za zwrot wydatków w kwocie 3.909,47 zł podlegających zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi:

- dla kwoty 51,00 zł od dnia [...] listopada 2009 r.,

- dla kwoty 3.858,47 zł od dnia [...] grudnia 2009 r. do dnia zapłaty.

WUP, w wyniku ponownej weryfikacji wniosków o płatność złożonych przez beneficjenta w ramach projektu nr [...] stwierdził wydatki niekwalifikowalne w kwocie 3.909,47 zł i skierował pisma zawierające korektę informacji o wynikach weryfikacji wniosków o płatność wzywając o zwrot środków. Wobec niedokonania zwrotu środków, organ I instancji wszczął postępowanie w przedmiocie ustalenia kwoty wydatków niekwalifikowalnych podlegających zwrotowi oraz ustalenia odpowiedzialności wspólników byłej spółki za jej zobowiązania.

Zgodnie z oceną kwalifikowalności wydatków przeprowadzoną przez organ I instancji na kwotę 3.909,47 zł składa się:

1. kwota 51,00 zł stanowiąca koszt przejazdu taksówką w K. na trasie os. [...] – ul. [...] celem przesyłki dokumentów w dniu [...] stycznia 2009 r.; wobec braku istnienia i wykazania przez beneficjenta szczególnych okoliczności uzasadniających konieczność przewozu dokumentacji za pośrednictwem taksówki, wydatek ten został uznany za zbędny, nieracjonalny i nieefektywny;

2. kwota 100,00 zł stanowiąca koszt paliwa w związku z wyjazdami w obrębie miasta K.; wydatek ten nie został przewidziany w budżecie projektu (gdzie zaplanowano wydatki na podróże służbowe i delegacje dot. wyjazdów do powiatów [...], [...], [...] i [...]), a beneficjent nie przedstawił argumentów świadczących o konieczności poniesienia wydatku, co oznacza, że jest nieracjonalny i nieefektywny;

3. kwota 275,00 zł stanowiąca koszt paliwa w związku z wyjazdami w obrębie miasta K. celem złożenia pism w WUP, wizyt w księgowości i dojazdu do biura; wydatek ten nie został przewidziany w budżecie projektu, co oznacza, że wydatek ten jest nieracjonalny i nieefektywny;

4. kwota 199,00 zł stanowiąca koszt zakupu radiomagnetofonu w dniu [...].10.2009 r.; wydatek ten został uznany za nieracjonalny i niezwiązany z realizacją celów projektu z uwagi na to, że działania szkoleniowe w projekcie zakończyły się w lipcu 2009 r.;

5. kwota 377,75 zł stanowiąca koszt rozliczanego w ramach kosztów pośrednich projektu czynszu najmu za maj 2009 r. lokalu przy ul. [...] w K., w którym mieściło się biuro projektu; zgodnie z prawidłową metodologią kosztów pośrednich kwota kwalifikowalna powinna wynosić 235,91 zł; beneficjent przedstawił do rozliczenia kwotę 613,53 zł, co oznacza, że kwota 377,75 zł jest niekwalifikowalna jako niezgodna z wnioskiem o dofinansowanie projektu;

6. kwota 65,00 zł stanowiąca koszt przejazdu taksówką, rozliczona w ramach kosztów pośrednich, celem przewozu wniosku o płatność; wydatek ten został uznany za niespełniający wymogu niezbędności;

7. kwota 1.141,90 zł stanowiąca koszt obsługi prawnej w grudniu 2009 r.; wydatek został poniesiony po zakończeniu realizacji projektu;

8. kwota 200,00 zł stanowiąca koszt paliwa w związku z wyjazdami w obrębie miasta K. w listopadzie 2009 r. do WUP, księgowości i biura; wydatek ten nie został przewidziany w budżecie projektu, co oznacza, że jest nieracjonalny i nieefektywny;

9. kwota 1.499,82 zł stanowiąca koszt usług księgowych w grudniu 2009 r.; wydatek ten został poniesiony po zakończeniu projektu.

Rozpoznając odwołanie od wyżej opisanej decyzji organ II instancji ([...]) przypomniał, że beneficjent realizował projekt nr [...] pt. "[...]" na podstawie umowy o dofinansowanie projektu zawartej w dniu [...] czerwca 2008 r. w okresie od [...].05.2008 r. do [...].11.2009 r.

W związku z realizacją przedmiotowego projektu, w wyniku kontroli, wobec beneficjenta została wydana decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. zobowiązująca do zwrotu kwoty 54.321,50 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych.

W dniu [...] kwietnia 2013 r. beneficjent został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego w wyniku jego rozwiązania bez przeprowadzenia likwidacji.

W dniu [...] maja 2013 r. WUP, w związku z kontrolą przeprowadzoną przez Departament Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] i zaleceniami pokontrolnymi, dokonał ponownej weryfikacji wniosków o płatność złożonych w ramach przedmiotowego projektu.

W wyniku ponownej weryfikacji wniosków o płatność WUP stwierdził nie kwalifikowalność kolejnych wydatków (ponad kwotę określoną w decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r.) wykazanych we wnioskach o płatność:

- nr [...] w kwocie 51,00 zł,

- nr [...] w kwocie 1.016,75 zł,

- nr [...] w kwocie 2.841,72 zł.

Wobec powyższego WUP wysłał korektę informacji dla beneficjenta o wynikach weryfikacji wniosku o płatność do wspólników nieistniejącej już wówczas spółki. Wobec braku dokonania zwrotu organ I instancji wszczął w dniu 28 czerwca 2013 r. postepowanie w sprawie wydania wobec wspólników byłego beneficjenta jako osób trzecich decyzji w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności za należności beneficjenta w kwocie 3.909,47 zł z tytułu wydatków uznanych za niekwalifikowalne w ramach przedmiotowego projektu.

W ocenie IZ PO KL organ I instancji dopuścił się w toku postępowania naruszenia art. 9, art. 10 i art. 61 § 4 k.p.a.

W przedmiotowej sprawie, z uwagi na fakt, że spółka będąca beneficjentem nie istniała w dniu ponownej weryfikacji wniosków o płatność oraz w dniu wszczęcia postępowania, stronami postępowania mogli być, zdaniem IZ PO KL, wszyscy wspólnicy beneficjenta.

W odwołaniu Odwołująca podniosła, że w roku 2009 wspólnikami beneficjenta były ona oraz R.E., zaś w pierwszym kwartale roku 2010 nastąpiła zmiana w strukturze właścicielskiej beneficjenta, polegająca na tym, że R. E. wystąpiła ze spółki, a w jej miejsce jako wspólnik wszedł L. Z. Wydatki objęte niniejszym postępowaniem zostały poniesione w roku 2009, zatem w czasie, gdy wspólnikiem była R. E.

Zgodnie z art. 22 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką. Z ww. przepisu prawa wynika, że wystąpienie ze spółki nie zwalnia z odpowiedzialności, określonej w art. 22 ksh, za zobowiązania powstałe wcześniej.

Natomiast w myśl art. 32 ksh osoba przystępująca do spółki odpowiada za zobowiązania spółki powstałe przed dniem jej przystąpienia. Zatem odpowiedzialność z art. 32 ksh jest odpowiedzialnością za zobowiązania istniejące wcześniej, a niemające związku z przystępującym i niedotyczące go, gdyby nie przystąpił do spółki.

Odpowiedzialność wspólników za zobowiązania spółki istnieje także wówczas, gdy spółka uległa likwidacji. Likwidacja nie stanowi bowiem przeszkody do kierowania roszczeń z tytułu odpowiedzialności za długi spółki przeciwko wspólnikom.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie IŻ PO KL, stronami przedmiotowego postępowania powinny być M.M., R.E. i L.Z.; R.E. jest na mocy art. 22 ksh odpowiedzialna za zobowiązania spółki (beneficjenta) powstałe przed jej wystąpieniem ze spółki, zaś L.Z. jest odpowiedzialny za zobowiązania spółki powstałe przed jego przystąpieniem do spółki z uwagi na brzmienie art. 32 ksh.

Wobec powyższego, zdaniem IZ PO KL, R. E. powinna być powiadomiona o wszczęciu z urzędu przedmiotowego postępowania i mieć zapewniony zgodnie z art. 10 kpa czynny udział w postępowaniu.

Pominięcie w postępowaniu ww. stanowi naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji.

Ponadto, w podstawie prawnej decyzji organ I instancji błędnie przywołał art. 111 pwufp zamiast art. 113 ust. 1 pwufp. Zgodnie z art. 111 pwufp "Do rozliczenia środków przekazanych do dnia 31 grudnia 2009 r. na realizację programów, projektów i zadań finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ufp 2009 stosuje się przepisy dotychczasowe. Rozliczenie tych środków powinno nastąpić nie później niż do dnia 30 czerwca 2010 r.", zaś zgodnie z art. 113 ust. 1 pwufp "Dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów". Z brzmienia ww. przepisów prawa wynika, że podstawą prawną zastosowania nieobowiązującej już ufp 2005 jest art. 113 ust. 1 pwufp, który wprost mówi o właściwych przepisach w przypadku dochodzenia zwrotu środków udzielonych przed dniem 1 stycznia 2010 r.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji nie wyjaśnił także wskazanych w decyzji dat początkowych naliczania odsetek dla kwoty 51,00 zł i dla kwoty 3.858,47 zł. W aktach sprawy brakuje bowiem dokumentów umożliwiających weryfikacje prawidłowości określenia okresu naliczania odsetek. Kwestia ta wymaga należytego wyjaśnienia.

Następnie przytoczono treść art. 138 § 2 kpa oraz wskazano, że zdaniem IZ PO KL zasadne jest odniesienie się do zarzutu Odwołującej dotyczącego tego, że w sprawie dotyczącej oceny wydatków w ramach przedmiotowego projektu było już prowadzone przez organ I instancji postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., co zdaniem Odwołującego oznacza, że w zakresie, w jakim decyzja z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie uznaje innych niż w niej wymienionych wydatków za niekwalifikowalne, decyzja ta jest źródłem praw nabytych co do uznania wszystkich pozostałych wydatków objętych kontrolą a niewymienionych w treści decyzji za kwalifikowalne. Z tego względu, zdaniem Odwołującej, prowadzenie postępowania byłoby możliwe wyłącznie w oparciu o art. 155 kpa po uzyskaniu zgody beneficjenta. Zarzut ten jest, w opinii IZ PO KL, nietrafny. Należy bowiem zwrócić uwagę na zakres postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Zgodnie z treścią postanowienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] lipca 2011 r. postępowanie zostało wszczęte w sprawie wydania wobec beneficjenta decyzji administracyjnej w przedmiocie zwrotu kwoty 54.321,50 zł. Z treści postanowienia wynika jednoznacznie, że przedmiotem postępowania były środki wykorzystane w ramach przedmiotowego projektu w ściśle określonej wysokości, a decyzja z dnia [...] sierpnia 2012 r. kończąca to postępowanie również opiewa na kwotę 54.321,50 zł. Natomiast przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej kwoty 3.909.47 zł, która to kwota nie wchodzi w zakres uprzednio prowadzonego postępowania.

Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła M.M., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 140 k.p.a. w związku z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do wszystkich zarzutów formalnych (procesowych) podniesionych przez Skarżącą w odwołaniu, co wskazuje również, że zarzuty te nie zostały rozważone przez organ odwoławczy, zaś organ ten nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego załatwienia sprawy oraz wydania rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia skarżonej decyzji wynika, iż organ II instancji poza zakresem rozpoznania pozostawił zarzut:

a) naruszenia art. 1, art. 6, art. 7 i art. 16 k.p.a. poprzez ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej oceny wydatków dokonanych przez Beneficjenta-Spółkę pod firmą Szkoła Języków Obcych D. spółka jawna w K. mimo, iż w przedmiotowej sprawie zostało już przeprowadzone postępowanie administracyjne znak [...] zakończone decyzją nr [...] Zarządu Województwa [...], która jakkolwiek nie została Beneficjentowi doręczona, to w ocenie tutejszego organu I i II instancji uznawana jest (niezasadnie) za wiążącą;

b) naruszenie art. 107 § 1, art. 108 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej (w tej sytuacji byłego wspólnika rozwiązanej już spółki jawnej), mimo iż dotychczas nie została wydana adresowana do Beneficjenta decyzja określająca wysokość zobowiązania Beneficjenta z tytułu wydatkowania środków (określonych decyzją organu I instancji) w ramach projektu oraz orzekająca o odpowiedzialności Beneficjenta z tego tytułu;

c) naruszenia przepisów regulujących proces kontroli w ramach PO KL, a mianowicie postanowień rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r., rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 08 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie EFRR, rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1081/2006 z dnia 05 lipca 2006 r., art. 35e ustawy z dnia 06 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz Narodowych Strategicznych Ram Odniesienia 2007-2013, Wytycznych w zakresie procesu kontroli w ramach obowiązków instytucji Zarządzającej Programem Operacyjnym, oraz art. 77 i nast. ustawy z dnia 02 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej;

d) naruszenia art. 107 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1, art. 108 art. 115 o.p. poprzez zawarcie w decyzji I instancji rozstrzygnięcia o solidarnej odpowiedzialności osób trzecich mimo, iż w obrocie prawnym nie została uprzednio wydana i skutecznie doręczona Beneficjentowi decyzja ustalająca wydatki na łączną kwotę 3.909.47 zł za niekwalifikowalne, a takowego rozstrzygnięcia brak było w decyzji I instancji,

2) art. 1, art. 6, art. 7 i art. 16 k.p.a. jak również art. 155 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, iż o braku tożsamości sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz decyzją organu I instancji z dnia [...] września 2013 r. świadczy różna kwota wydatków uznanych za niekwalifikowalne, podczas gdy dla ustalenia tożsamości sprawy administracyjnej konieczne jest dokonanie porównania czy pomiędzy sprawą zakończoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. a sprawą zakończoną decyzją z dnia [...] września 2013 r. istniała tożsamość pod względem podmiotowym oraz przedmiotowym;

3) art. 140 w zw. z art. 19 i art. 20 k.p.a. oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezbadanie czy organ I instancji był kompetentny do rozpoznawania sprawy w I instancji, jak również niewskazanie w uzasadnieniu decyzji II instancji, iż organ II instancji uznał organ I instancji za właściwy do wydania rozstrzygnięcia;

4) art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zawarcie w treści uzasadnienia decyzji elementów rozstrzygnięcia co do meritum sprawy w sytuacji, gdy organ odwoławczy skorzystał z uprawnienia do wydania decyzji uchylającej oraz przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia i uprawniony był jedynie do wskazania okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie wedle norm prawem przepisanych, w tym uiszczonego wpisu sądowego oraz kosztów zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zważywszy na treść skargi oraz kwestionowane nią rozstrzygnięcie istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do odpowiedzi na trzy pytania:

1) czy organ miał uzasadnione podstawy faktyczno-prawne aby, w związku z realizacją przez skarżącą projektu nr [...], wydać ponowną decyzję, będącą następstwem powtórnej kontroli realizacji wniosku, oraz kto powinien być jej adresatem,

2) czy w toku postępowania odwoławczego doszło do naruszenia art. 138 § 2kpa,

3) czy były podstawy do zobowiązania do zwrotu kwoty wydatków w wysokości 3.909,47 zł wraz z odsetkami.

Ad1. Z akt sprawy wynika, iż w związku z realizacją projektu nr [...] przeprowadzono kontrolę w następstwie której wydana została decyzja z dnia [...] sierpnia 2012 r., zobowiązująca beneficjenta do zwrotu kwoty 54.321.50 zł wraz z odsetkami. Podkreślenia wymaga, że postępowanie zakończone ww. decyzją zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., a jego przedmiotem był zwrot wydatków w ściśle określonej kwocie 54.321,50 zł związanej z konkretnymi uchybieniami beneficjenta jakich dopuścił się przy realizacji projektu.

Ponowna weryfikacja wniosku, zakończona decyzją z dnia [...] września 2013 r. (I instancja w sprawie niniejszej), dotyczyła niekwalifikowalności innych wydatków nieobjętych wcześniejszą decyzją, zamykających się kwotą 3.909,47 zł wraz z odsetkami.

W ocenie sądu nie było formalnych przeszkód prawnych, które uniemożliwiałyby wydanie decyzji z dnia [...] września 2013 r. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej, ani też do sugerowanej przez skarżącą sytuacji przewidzianej w art. 155 kpa. Decyzja z dnia [...] września 2013 r. nie zmieniała ani nie uchylała rozstrzygnięcia z dnia [...] sierpnia 2012 r. Poza tym decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. skarżąca nie nabyła żadnego prawa, a jedynie obowiązek zwrotu określonej nią kwoty.

Stwierdzenie niekwalifikowalności wydatków nową decyzją, ponad kwotę określoną we wcześniejszej decyzji o ile wydatki te są rzeczywiście niekwalifikowalne, nie narusza zatem ani art. 155 kpa, ani nakazu reformationis in peius, (pod warunkiem oczywiście, że chodzi o takie wydatki, których niekwalifikowalność nie była oceniona we wcześniejszej decyzji) ani innych przepisów kpa wymienionych w skardze.

Podkreślenia wymaga również, że jeszcze przed wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. beneficjent został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego w wyniku jego rozwiązania. Ma to istotne znaczenie, bowiem w dniu ponownej weryfikacji wniosku o płatność, a następnie w dniu wydania ww. decyzji należało określić kto winien być stroną toczącego się postępowania. Zarówno z odwołania skarżącej jak i z ustaleń organu wynika, że w roku 2009 wspólnikami beneficjenta były M.M. i R.E., natomiast w I kwartale 2010 r. ze spółki wystąpiła E.D., zaś w jej miejsce wspólnikiem został L.Z. Nie ulega również wątpliwości, że wydatki które uznano za niekwalifikowalne, na mocy rozstrzygnięcia kwestionowanego skargą, zostały poniesione w roku 2009, a więc wówczas, kiedy wspólnikiem beneficjenta była R.E.

Powyższe oznacza jednak, iż stronami postępowania prowadzonego w obu instancjach sprawy niniejszej powinni być wszyscy wspólnicy beneficjenta. Wynika to z treści art. 22 § 2 Kodeksu spółek handlowych (dalej: ksh) zgodnie z którym każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką, przy czym chodzi oczywiście o wspólników zarówno obecnych jak i byłych.

Nie od rzeczy będzie tu przypominanie także art. 32 ksh, który przewiduje, że osoba przystępująca do spółki odpowiada za jej zobowiązania powstałe przez dniem jej przystąpienia.

W tym stanie rzeczy uznać należało, że stronami w niniejszej sprawie oprócz M.M. powinni być także R.E. oraz L.Z., co oznacza, iż trafne były rozważania organu odwoławczego odnośnie błędnej reprezentacji strony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a w konsekwencji także i odwoławczym, ze wszystkimi tego następstwami.

Ad 2. Artykuł 138 § 2 kpa stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zdaniem sądu powyższy przepis nie został naruszony w postępowaniu odwoławczym. Brak należytej reprezentacji stron postępowania sam w sobie jest wystarczającym powodem uchylenia rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w którym reprezentacja ta była wadliwa. Poza tym próba naprawienia tej wadliwości dopiero na etapie postępowania odwoławczego, bez przekazywania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, byłaby de facto pozbawieniem podmiotu który nie występował jako strona w I instancji jednej instancji.

Nie ulega również wątpliwości, że organ II instancji w sposób właściwy wskazał jakie okoliczności winny być wzięte pod uwagę przy powtórnym rozpatrzeniu sprawy. Oprócz kwestii tego kto powinien być stroną wskazał bowiem również na konieczność zgromadzenia dokumentów umożliwiających weryfikację prawidłowości określenia okresu naliczania odsetek. Wykazał zatem tym samym, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Ad 3. Kwestia istnienia podstaw do zobowiązania do zwrotu wydatków w wysokości 3.909,47 zł wraz z odsetkami zostanie rozstrzygnięta wówczas, kiedy organ I instancji ponownie rozpatrzy sprawę, a następnie wyda decyzję kończącą postępowanie przed tym organem.

Na obecnym etapie postępowania podkreślić należy, iż wątpliwości organu II instancji budziła jedynie wysokość odsetek związana ze sposobem ich określenia, oraz brakiem należytego uzasadnienia w tym zakresie. To nie oznacza jednak, iż organ I instancji (właściwy do rozstrzygnięcia sprawy niniejszej wbrew sugestiom skargi) nie będzie zobligowany do ponownej oceny kwalifikowalności wydatków opiewających na kwotę 3.909,47 zł. Będzie bowiem zobowiązany do rozpoznania sprawy w jej całokształcie.

Jeśli chodzi o skargę, to jest ona niezasadna. W ocenie sądu żaden z przepisów wymienionych przez skarżącą nie został naruszony, a już na pewno nie w taki sposób w jaki sugeruje to strona.

Ze względu na to o czym była mowa powyżej Sąd nie uznaje za niezbędną na obecnym etapie postępowania ocenę wszystkich zarzutów skarżącej. Większość z nich, poza wskazaniem szeregu przepisów prawa (np. unijnego), nie została w sposób przekonujący uzasadniona. Sąd nie uwzględnił również wniosków skarżącej zawartych w pismach z dnia [...] listopada 2013 r. i [...] czerwca 2014 r.

Jeśli chodzi o dowody, których przeprowadzenie strona wnioskowała, to będą one mogły być ponowione w postępowaniu przed organem I instancji, a zatem i poddane stosownej ocenie (najpierw przez ten organ).

Jeśli chodzi natomiast o wniosek o połączenie sprawy niniejszej ze sprawą o sygn. akt V SA/Wa 1312/14 (na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a.) celem ich łącznego rozpoznania, to uznać należy, iż powyższy przepis ma charakter fakultatywny (Sąd może...) i nie obliguje sądu do połączenia spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, o ile pozostają one ze sobą w związku. Oznacza to, że zarówno sprawa niniejsza jak i sprawa o sygn. akt V SA/Wa 1312/14 mogą być rozpoznane oddzielnie i to bez szkody dla któregokolwiek z nich.

Mając powyższe na względzie sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.