Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2626/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA E. Zielińska-Śpiewak, Sędziowie NSA H. Kuśmirek (spr.), As. G. Czerwiński, Protokolant Dorota Zamiela, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2004 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz J. W. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sadowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt 7/IV SA 2626

U Z A S A D N I E N I E

Wójt Gminy L. decyzją z dnia [...].07.1992 r. nr [...] udzielił J. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w C., na działce nr [...].

Wnioskiem z dnia 19.11.2001 r. właścicielka sąsiedniej nieruchomości K. T. wystąpiła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji – na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].03.2002 r. nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 kpa stwierdził nieważność decyzji Wójta Gminy L. z [...].07.1992 r. w części dotyczącej nałożonego w pkt 2 warunku zlokalizowania budynku 2,30m od granicy północnej.

Organ administracyjny uznał, iż dopuszczalne było usytuowanie obiektu 1m od granicy tak jak przewidziano w planie realizacyjnym.

Natomiast w części tekstowej decyzji umieszczony został warunek lokalizacji obiektu w odległości 2,30m od granicy. Inwestor nie mógł spełnić jednocześnie warunku decyzji i planu realizacyjnego. Organ uznał więc iż w tej części decyzja dotknięta jest wadą z art. 156 § 1 pkt 5 kpa.

Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, wniesionego przez K. T., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].05.2002 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził nieważność kwestionowanej decyzji Wójta Gminy L. z [...].07.1992 r.

Organ odwoławczy powołał się na przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia z 03.07.1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który określał odległości usytuowania budynków od granic działki. Wskazane w decyzji odległości na 1m lub 2,30m od granicy – nie znajdują potwierdzenia w przepisach rozporządzenia. Wydanie decyzji pozostającej w rażącej sprzeczności z powyższymi przepisami, stanowi przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Skargę na powyższą decyzję złożył inwestor – J. W.

Skarżący powołał się na poprzednio obowiązujące przepisy, które dopuszczały takie usytuowanie obiektu, w przypadkach gdy na sąsiedniej nieruchomości budynki były wzniesione 4m od granicy i 8m od ściany obiektu inwestora. W momencie budowy działka nr [...] była niezabudowana.

Wzniesiony przez skarżącego budynek nie ogranicza światła do pomieszczeń domu sąsiedniego, a odległość miedzy budynkami wynosi 15m.

Wszystkie działania budowlane skarżącego odbyły się zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy przypomnieć, iż przepis art. 156 § 1 kpa stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji administracyjnej. Przesłanki stwierdzenia nieważności z racji ich wyczerpującego wyliczenia, nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco.

Rażące naruszenie prawa, które jako podstawę stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji przyjął organ odwoławczy oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego lub materialnego o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi wiec w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji lub treść decyzji stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Organ odwoławczy uznał, iż decyzja z [...].07.1992 r. Wójta Gminy L. rażąco naruszyła przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 17, poz. 62) w zakresie usytuowania projektowanej inwestycji.

Mający w sprawie zastosowanie § 12 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 § 12 ( a więc 4m bądź 3m od granicy działki) mogą ulec zmniejszeniu, z tym, że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8m. Jak wynika z akt sprawy w chwili wydawania kwestionowanej decyzji sąsiednia działka nie była zabudowana. Stąd nie można przyjąć, iż projektowany budynek 1m od granicy działki narusza w sposób rażący przepis § 12 ust. 2 powyższego rozporządzenia, jak przyjął organ odwoławczy.

W takim jednak przypadku skoro sąsiednia nieruchomość stanowiła działkę budowlaną organ administracyjny winien rozważyć czy inwestycja nie naruszała w sposób rażący interesu właścicieli sąsiedniej nieruchomości (art. 5 ust. 1 pkt 6) ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.).

Warunek takiego usytuowania obiektu budowlanego (1m od granicy) może bowiem uniemożliwić prawidłową i optymalną zabudowę nieruchomości sąsiednich, także w bliżej nieokreślonej perspektywie czasu.

Ze skargi J. W. wynika jedynie, iż wybudowany w późniejszym okresie na działce sąsiedniej budynek mieszkalny usytuowany został w odległości 15m od jego budynku.

Nie podzielając więc poglądu organu odwoławczego o rażącym naruszeniu § 12 w/w rozporządzenia wydaną decyzję, Sąd administracyjny uznał również , iż sprawa nie została należycie wyjaśniona – naruszenie art. 7 i 77 kpa.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji wyroku.