Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 178/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-03-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi "X." Sp. z o.o. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od marca 2007 r. do listopada 2007 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. "X." Sp. z o.o. w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], w części dotyczącej zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od marca 2007 r. do listopada 2007 r.

W petitum skargi skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Argumentując zgłoszone żądanie Spółka podniosła, że zajęcie rachunków bankowych jest bardzo dolegliwym środkiem egzekucyjnym, który pozbawia ją środków finansowych niezbędnych do prowadzenia bieżącej działalności i naraża na znaczne szkody. Zdaniem wnioskodawczyni dokonane zajęcie może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia przez nią działalności, a co za tym idzie utraty pracy przez zatrudnione w Spółce osoby. Wskazano, że aktualnie Spółka jest w trakcie realizacji trzech projektów inwestycyjnych, realizowanych ze środków Unii Europejskiej, których łączna wartość wynosi [...] zł, a kwota dofinansowania [...] zł. Strona stwierdziła, że utrata jej płynności finansowej, jaka będzie wynikiem natychmiastowej egzekucji zobowiązań wynikających z nieostatecznej decyzji, spowoduje cofnięcie finansowania i brak możliwości realizacji aktualnie prowadzonych projektów. Z powyższego wywiodła, że dalsze wykonywanie zaskarżonych postanowień powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez stronę skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania prawne natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że złożony przez skarżącą Spółkę wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem strona nie przedstawiła w istocie żadnych dokumentów, które uprawdopodabniałyby zasadność wstrzymania zaskarżonego aktu. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia zostały ogólnie opisane, jak w analizowanej w sprawie. Sąd musi mieć konkretną wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I GSK 1030/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem skarżąca Spółka nie przedstawiła żadnych dokumentów, z których wynikałaby jej sytuacja finansowa oraz wskazujących jakie dochody uzyskuje z działalności gospodarczej, co uniemożliwia w istocie dokonanie oceny, że podane przez nią okoliczności powodują powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenie Spółki, że zajęcie rachunku bankowego pozbawi ją środków finansowych nie zostało w żaden sposób potwierdzenie, np. wyciągiem z konta lub kont bankowych Spółki, w celu ujawnienia i porównania stanu posiadanych środków w relacji do wysokości zaległości podatkowej. Odnosząc się do kwestii realizacji trzech projektów europejskich, należy zwrócić uwagę, że z zestawienia podanych kwot, czyli łącznej wartości projektu wynoszącej [...] zł i kwoty dofinansowania [...] zł, można wysnuć wniosek, że Spółka winna posiadać lub mieć zabezpieczone środki w kwocie ok. [...] zł, jako wkład własny w realizację tych projektów. W tym kontekście Spółka nie wyjaśniła, czy i skąd ewentualnie pochodzą powyższe środki. Reasumując, w ocenie Sądu, Spółka nie wykazała w żaden sposób swojej realnej sytuacji finansowej, która potwierdziłaby, że egzekucja spornej zaległości rzeczywiście zagraża jej bytowi lub utrzymaniu zatrudnienia pracowników. W konsekwencji Sąd rozpoznając wniosek uznał, iż skarżąca, wnosząc o przyznanie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanego postanowienia, nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Na marginesie Sąd zauważa, że zgodnie z art. 165 P.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Zatem na podstawie tego przepisu Sąd, który wydał np. postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia może rozpoznać sprawę na nowo i w zależności od okoliczności sprawy - uchylić (zmienić) to postanowienie lub oddalić wniosek o jego zmianę (uchylenie). Warunkiem uchylenia (zmiany) postanowienia niekończącego postępowania w sprawie jest zmiana okoliczności sprawy, przez co należy rozumieć zmianę okoliczności faktycznych, jakie Sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.