Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 725/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 215
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skargi ,,A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2012 r. nr Sygn. akt [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę.


UZASADNIENIE

ZASKARŻONYM POSTANOWIENIEM SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE (DALEJ SKO) UTRZYMAŁO W MOCY POSTANOWIENIE SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO Z DNIA 7 WRZEŚNIA 2011 R., W PRZEDMIOCIE SPROSTOWANIA OCZYWISTEJ OMYŁKI PISARSKIEJ.

W UZASADNIENIU POSTANOWIENIA SKO WSKAZAŁO, ŻE DECYZJĄ Z DNIA 12 LIPCA 2011 R. SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE ROZPATRUJĄC SPRAWĘ, W ZWIĄZKU Z ODWOŁANIEM A SP. Z O.O. OD DECYZJI PREZYDENTA MIASTA Z DNIA 17 GRUDNIA 2010 R., W SPRAWIE OKREŚLENIA WYSOKOŚCI ZOBOWIĄZANIA W PODATKU OD NIERUCHOMOŚCI ZA 2005 R., UTRZYMAŁO W MOCY DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI. PODSTAWĄ PRAWNĄ DECYZJI BYŁY PRZEPISY ART. 233 § 1 PKT 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ ORAZ PRZEPISY ART. 21 USTAWY PRAWA GEODEZYJNE I KARTOGRAFICZNE A TAKŻE PRZEPISY ART. 2 UST. 1, ART. 6 UST. 3, ART. 7 UST. 1 PKT 4A USTAWY O PODATKACH I OPŁATACH LOKALNYCH.

NASTĘPNIE POSTANOWIENIEM Z DNIA 7 WRZEŚNIA 2011 R. SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE NA PODSTAWIE ART. 215 ORDYNACJI PODATKOWEJ, POSTANOWIŁO SPROSTOWAĆ Z URZĘDU OCZYWISTĄ OMYŁKĘ W TEJ DECYZJI, W TEN SPOSÓB, IŻ SŁOWA "ART. 7 UST. 1 PKT 4A" ZASTĄPIŁO SŁOWAMI "ART. 7 UST. 1 PKT 2".

W UZASADNIENIU POSTANOWIENIA PODANO, IŻ POMYŁKA W NUMERACJI ART. 7 UST. 1 USTAWY O PODATKACH I OPŁATACH LOKALNYCH, POLEGAJĄCA NA WSKAZANIU PKT 4A ZAMIAST PKT 2 MA CHARAKTER OCZYWISTY. OCZYWISTOŚĆ TEJ POMYŁKI POTWIERDZA CAŁOŚĆ UZASADNIENIA DECYZJI, W KTÓREGO TREŚCI KOLEGIUM KONSEKWENTNIE WSKAZUJE NA PRZEPIS ART. 7 UST. 1 PKT 2 USTAWY O PODATKACH I OPŁATACH LOKALNYCH.

PODNIESIONO RÓWNIEŻ W UZASADNIENIU ZASKARŻONEGO POSTANOWIENIA, ŻE ZGODNIE Z ART. 215 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ ORGAN PODATKOWY MOŻE Z URZĘDU LUB NA ŻĄDANIE STRONY PROSTOWAĆ W DRODZE POSTANOWIENIA BŁĘDY RACHUNKOWE ORAZ INNE OCZYWISTE OMYŁKI W WYDANYCH PRZEZ TEN ORGAN DECYZJACH.

W ROZPATRYWANEJ SPRAWIE DOKONANO SPROSTOWANIA OCZYWISTEJ OMYŁKI POLEGAJĄCEJ NA BŁĘDNYM PODANIU W PODSTAWIE PRAWNEJ ROZSTRZYGNIĘCIA ZAMIAST PKT 2, PKT 4A ART. 7 UST. 1 USTAWY O PODATKACH I OPŁATACH LOKALNYCH.

KOLEGIUM PODTRZYMUJE STANOWISKO WYRAŻONE W ZASKARŻONYM POSTANOWIENIU, IŻ BYŁA TO OCZYWISTA OMYŁKĄ, KTÓRĄ MOŻNA BYŁO PROSTOWAĆ NA PODSTAWIE ART. 215 ORDYNACJI PODATKOWEJ. JEDNOCZEŚNIE KOLEGIUM NIE PODZIELA ZARZUTU ZAŻALENIA, IŻ SPROSTOWANIE DOTYCZYŁO BŁĘDNEGO ZASTOSOWANIA PRZEPISU PRAWA MATERIALNEGO. W ROZPATRYWANEJ SPRAWIE, JAK WYNIKA Z UZASADNIENIA ZASKARŻONEJ DECYZJI, PODSTAWĄ PRAWNĄ ROZSTRZYGNIĘCIA BYŁ PKT 2 UST. 1 ART. 7 USTAWY O PODATKACH I OPŁATACH LOKALNYCH, A NIE PKT 4A TEGO PRZEPISU.

SKARGĘ NA POWYŻSZE POSTANOWIENIE WNIOSŁO A SPÓŁKA Z O.O.

WNOSZĄC O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO POSTANOWIENIA STRONA SKARŻĄCA ZARZUCIŁA POSTANOWIENIU, MAJĄCE WPŁYW NA TREŚĆ ROZSTRZYGNIĘCIA, NARUSZENIE NASTĘPUJĄCYCH PRZEPISU ART. 215 § 1 USTAWY ORDYNACJI PODATKOWEJ POLEGAJĄCE NA UZNANIU PRZEZ ORGAN ADMINISTRACYJNY, IŻ WSKAZANIE W TREŚCI WYDANEJ DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ Z DNIA 12 LIPCA 2011 ROKU, SYGN. AKT SKO 748/11 JAKO PODSTAWY PRAWNEJ ROZSTRZYGNIĘCIA NIEPRAWIDŁOWYCH I NIEISTNIEJĄCYCH PRZEPISÓW PRAWA NALEŻY KWALIFIKOWAĆ JAKO OCZYWISTĄ OMYŁKĘ, MOŻLIWĄ DO USUNIĘCIA POPRZEZ WYDANIE POSTANOWIENIA O SPROSTOWANIU W TRYBIE ART. 215 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA.

W UZASADNIENIU SKARGI STRONA SKARŻĄCA PODNIOSŁA, ŻE ZGODNIE Z TREŚCIĄ ART. 215 § 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, KTÓRY STANOWI PODSTAWĘ SKARŻONEGO POSTANOWIENIA, ORGAN PODATKOWY MOŻE, Z URZĘDU LUB NA ŻĄDANIE STRONY, PROSTOWAĆ W DRODZE POSTANOWIENIA BŁĘDY RACHUNKOWE ORAZ INNE OCZYWISTE OMYŁKI W WYDANEJ PRZEZ TE ORGAN DECYZJI.

W OPINII SKARŻĄCEGO OKOLICZNOŚĆ WSKAZANIA PRZEZ ORGAN ADMINISTRACYJNY W DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ Z DNIA 12 LIPCA 2011 ROKU, SYGN. AKT 748/11 NIEISTNIEJĄCYCH PRZEPISÓW PRAWA JAKO PODSTAWY PRAWNEJ W/W DECYZJI TRUDNO ZAKWALIFIKOWAĆ JAKO OCZYWISTĄ OMYŁKĘ I TYM SAMYM BRAK MOŻLIWOŚCI SPROSTOWANIA TEGO RODZAJU "OMYŁKI" W TRYBIE ART. 215 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA. SPROSTOWANIE OCZYWISTYCH OMYŁEK NIE MOŻE BOWIEM PROWADZIĆ DO ZMIANY WYDANEGO UPRZEDNIO ROZSTRZYGNIĘCIA - W NINIEJSZEJ SPRAWIE DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ, NIE MOŻE RÓWNIEŻ DOTYCZYĆ BŁĘDNIE ZASTOSOWANEGO PRZEPISU PRAWA MATERIALNEGO, JAK TO MIAŁO MIEJSCE W NINIEJSZEJ SPRAWIE.

W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE WNIOSŁO O ODDALENIE SKARGI, PODTRZYMUJĄC DOTYCHCZASOWE STANOWISKO W SPRAWIE.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU USTALIŁ I ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

NA WSTĘPIE ROZWAŻAŃ NALEŻY WSKAZAĆ, ŻE ZGODNIE Z ART. 1 § 1 I 2 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2002 R. - PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269 ZE ZM.), SĄDY ADMINISTRACYJNE SPRAWUJĄ WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI POPRZEZ KONTROLĘ DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ, PRZY CZYM KONTROLA TA SPRAWOWANA JEST POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM.

NA WSTĘPIE NALEŻY WSKAZAĆ, ŻE ZGODNIE Z ART. 1 § 1 I 2 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 ROKU - PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269 Z PÓŹN. ZM.), SĄD ADMINISTRACYJNY SPRAWUJE KONTROLĘ ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ PRZEZ BADANIE ZGODNOŚCI ZASKARŻONYCH DECYZJI I POSTANOWIEŃ Z PRAWEM. W WYNIKU TAKIEJ KONTROLI DECYZJA LUB POSTANOWIENIE MOGĄ ZOSTAĆ UCHYLONE W RAZIE STWIERDZENIA, ŻE NARUSZONO PRZEPISY PRAWA MATERIALNEGO W STOPNIU MAJĄCYM WPŁYW NA WYNIK SPRAWY LUB DOSZŁO DO TAKIEGO NARUSZENIA PRZEPISÓW PRAWA PROCESOWEGO, KTÓRE MOGŁOBY W ISTOTNY SPOSÓB WPŁYNĄĆ NA WYNIK SPRAWY, EWENTUALNIE W RAZIE WYSTĄPIENIA OKOLICZNOŚCI MOGĄCYCH BYĆ PODSTAWĄ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA (ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. A), B) I C) USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 ROKU PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI - DZ. U. NR 153, POZ. 1270 Z PÓŹN. ZM., OKREŚLANEJ DALEJ JAKO P.P.S.A.).

Z PRZEPISU ART. 134 § 1 USTAWY P.P.S.A. WYNIKA, ŻE SĄD ROZSTRZYGA W GRANICACH DANEJ SPRAWY NIE BĘDĄC JEDNAK ZWIĄZANY ZARZUTAMI I WNIOSKAMI SKARGI ORAZ POWOŁANĄ PODSTAWĄ SKARGI. JEGO WYKŁADNIA WSKAZUJE, ŻE SĄD MA NIE TYLKO PRAWO, ALE I OBOWIĄZEK DOKONANIA OCENY ZGODNOŚCI Z PRAWEM ZASKARŻONEGO AKTU ADMINISTRACYJNEGO, NAWET WÓWCZAS GDY DANY ZARZUT NIE ZOSTAŁ W SKARDZE PODNIESIONY. Z DRUGIEJ JEDNAK STRONY GRANICĄ PRAW I OBOWIĄZKÓW SĄDU WYZNACZONĄ W ART. 134 § 1 P.P.S.A., JEST ZAKAZ WKRACZANIA W SPRAWĘ NOWĄ. GRANICE TE ZAŚ WYZNACZONE SĄ DWOMA ASPEKTAMI MIANOWICIE: LEGALNOŚCIĄ DZIAŁAŃ ORGANU PODATKOWEGO ORAZ CAŁOKSZTAŁTEM ASPEKTÓW PRAWNYCH TEGO STOSUNKU PRAWNEGO, KTÓRY BYŁ OBJĘTY TREŚCIĄ ZASKARŻONEGO ROZSTRZYGNIĘCIA. POWYŻSZE OZNACZA, ŻE SĄD NARUSZYŁBY TEN PRZEPIS JEDYNIE WÓWCZAS, GDYBY PRZEKROCZYŁ OKREŚLONE WYŻEJ GRANICE DANEJ SPRAWY, ALBO GDYBY OGRANICZYŁ SIĘ W OCENIE LEGALNOŚCI TYLKO DO ZARZUTÓW I WNIOSKÓW SKARGI.

POSIADAJĄC TAK OKREŚLONY ZAKRES SWOJEJ KOGNICJI SĄD UZNAŁ, ŻE W USTALONYM STANIE FAKTYCZNYM SKARGA NIE ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE, BOWIEM ZASKARŻONE POSTANOWIENIE NIE NARUSZA PRAWA, CO UZASADNIAŁOBY WYELIMINOWANIE GO Z OBROTU PRAWNEGO.

PRZEPIS ART. 215 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ STANOWI, ŻE ORGAN PODATKOWY MOŻE Z URZĘDU LUB NA ŻĄDANIE STRONY, PROSTOWAĆ W DRODZE POSTANOWIENIA BŁĘDY RACHUNKOWE ORAZ INNE OCZYWISTE OMYŁKI W WYDANEJ PRZEZ TEN ORGAN DECYZJI I NIE ZAWIERA PRZY TYM DEFINICJI TYCH POJĘĆ, W ZWIĄZKU Z CZYM, STOSUJĄC TEN PRZEPIS, NALEŻY MIEĆ NA UWADZE POTOCZNE ZNACZENIE TYCH POJĘĆ. INNĄ OCZYWISTĄ OMYŁKĄ BĘDZIE ZATEM BŁĄD POLEGAJĄCY NA TYM, ŻE W DECYZJI PRZEZ PRZEOCZENIE, NIEWŁAŚCIWY DOBÓR SŁÓW CZY TEŻ OMYŁKĘ (BŁĄD) PISARSKĄ ZOSTAŁO WYRAŻONE COŚ, CO W SPOSÓB OCZYWISTY I WIDOCZNY JEST SPRZECZNE Z MYŚLĄ WYRAŻONĄ NIEDWUZNACZNIE PRZEZ ORGAN W SENTENCJI, JAK I W UZASADNIENIU DECYZJI. DECYZJĘ STANOWIĄ BOWIEM OBYDWA ELEMENTY TJ. SENTENCJA I UZASADNIENIE (ART. 210 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ).

ODNOSZĄ POWYŻSZE DO ROZPOZNAWANEJ SPRAWY NALEŻY WSKAZAĆ, ŻE OCZYWISTĄ OMYŁKĄ BYŁO WPISANIE W PODSTAWIE PRAWNEJ PRZEPISU "ART. 7 UST. 1 PKT 4A" USTAWY O PODATKACH I OPŁATACH LOKALNYCH ZAMIAST PRZEPISU "ART. 7 UST. 1 PKT 2", PRZY CZYM W UZASADNIENIU DECYZJI ORGAN WSKAZUJE KONSEKWENTNIE PRZEPIS ART. 7 UST. 1 PKT 2 A SPRAWA DOTYCZY PODATKU OD NIERUCHOMOŚCI I M. IN. KWESTII ZWOLNIENIA OD TEGO PODATKU "BUDOWLI INFRASTRUKTURY PORTOWEJ".

SKORO ZATEM Z TREŚCI DECYZJI WYNIKA BEZ ŻADNYCH WĄTPLIWOŚCI, ŻE PRZEDMIOTEM POSTĘPOWANIA W SPRAWIE JEST PODATEK OD NIERUCHOMOŚCI I KWESTIA "BUDOWLI INFRASTRUKTURY PORTOWEJ", TO NIE BUDZI WĄTPLIWOŚCI SĄDU OCZYWISTOŚĆ BŁĘDU I MOŻLIWOŚĆ JEJ SPROSTOWANIA W TRYBIE ART. 215 ORDYNACJI PODATKOWEJ.

MAJĄC NA UWADZE POWYŻSZE, WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU NA MOCY ART. 151 P.P.S.A. ODDALIŁ SKARGĘ.