Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 841/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 i 2 , art. 8 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 3, art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego; oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 2, art. 39 ust. 1 i 2, art. 41 w zw. z art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 115, poz. 728 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] stycznia 2011r., którą przyznano A. K. pomoc w formie zasiłku celowego w wysokości 20 zł na zakup nafty.

Kolegium Odwoławcze wskazało, że pismem z dnia 31 grudnia 2011r. A. K. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznanie zasiłku celowego na zakup nafty do lampy naftowej. Nie określił wysokości oczekiwanej pomocy, podał tylko, że załącza wycenę z dwóch sklepów.

Organ odwoławczy stwierdził, że w trakcie postępowania ustalono, że wnioskodawca nie posiada własnego stałego dochodu. Zajmuje bez tytułu prawnego pomieszczenie gospodarcze w lokalu użytkowym, który kiedyś wynajmował. Na podstawie ostatnio przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz przedłożonej dokumentacji stwierdzono, że wnioskodawca spełnia warunki określone w ustawie o pomocy społecznej do otrzymania świadczenia na zakup nafty w kwocie 20 zł.

W odwołaniu odwołujący się zakwestionował wysokość udzielonej pomocy.

Utrzymując decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że udzielona w wysokości 20 zł pomoc zabezpieczy wnioskowany cel w minimalnym zakresie. W przypadku, gdyby pomoc była niewystarczająca, wnioskodawca ma możliwość zakupu nafty z innych środków pomocy, którą otrzymał, np. z przyznanego zasiłku celowego. Kolegium odwoławcze podkreśliło, iż pomoc społeczna w postaci zasiłku celowego nie ma charakteru obligatoryjnego, lecz jest to świadczenie, którego przyznanie zależy każdorazowo do uznania administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. K. podniósł, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organów i domagał się świadczenia w wyższej kwocie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Organ zaznaczył, że w skardze nie podniesiono okoliczności, które stanowiły podstawę do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd podziela ustalony przez organy administracji I i II instancji stan faktyczny i przyjmuje go za podstawę dla dalszych rozważań co do istoty sprawy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest w szczególności przepis art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 115, poz. 728 ze zm., dalej "u.p.s."). Zgodnie z jego treścią w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Przyznaje się go w szczególności na pokrycie w części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw, a także kosztów pogrzebu. Zasiłek celowy przysługuje osobom spełniającym kryteria dochodowe określone w art. 8 ust. 1 u.p.s.

Rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w ramach uznania administracyjnego. Przepis art. 39 ust. 1 u.p.s. upoważnia organ do przyznania tej formy pomocy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby, której zaistnienie ocenia się w okolicznościach konkretnej sprawy. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 K.p.a., załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Decyzja powinna zatem uwzględniać zasady ogólne określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w zakresie meritum rozstrzygnięcia – zasady ustawy o pomocy społecznej.

Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s.). Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej Państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.).

Mając na względzie okoliczności niniejszej sprawy, organy przyjęły, że udzielona pomoc na zakup nafty na charakter niezbędnej potrzeby o jakiej mowa w treści art. 39 ust. 1 u.p.s. Sporna jest natomiast jej wysokość. Skoro wnioskodawca nie wskazał oczekiwanej wysokości pomocy, organy w oparciu o przekazane przez wnioskodawcę dokumenty dotyczące ceny za litr nafty (6,99 zł, 5,90 zł) przyjęły, że kwota 20 zł zabezpieczy powyższą potrzebę w minimalnym stopniu. W pozostałym zakresie skarżący może zakupić naftę w przyznanego mu zasiłku okresowego, który w swojej istocie przyznany został właśnie na pokrycie tego rodzaju wydatków.

Sąd nie podziela zarzutów podnoszonych w trakcie postępowania administracyjnego dotyczących wysokości przyznanego zasiłku celowego.

Jak słusznie zauważyło Kolegium w zaskarżonej decyzji, kwestię tę ustawodawca pozostawił uznaniu organu. Przy czy uwzględnić należy, że organy pomocy społecznej udzielają wsparcia w ramach środków jakimi dysponują.

W ocenie Sądu organy orzekające nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Wskazać należy, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze motywując wysokość zasiłku celowego, który przyznano skarżącemu, powołało się na okoliczność, że skarżący objęty jest stałą pomocą Ośrodka Pomocy Społecznej – korzysta z zasiłku okresowego. Sądowi z urzędu znane jest, że skarżący w okresie od stycznia do maja 2011 r., uzyskał pomoc w formie: zasiłku okresowego w wysokości [...] zł na okres od stycznia do kwietnia 2011 r. (decyzje z [...] i [...] stycznia 2011 r.), zasiłku celowego w wysokości [...] zł na styczeń 2011 r., na wykup leków, zasiłku celowego w wysokości [...] zł na styczeń 2011 r. na zakup żywności, zasiłku celowego w wysokości [...] zł na zakup środków czystości, [...] zł – na zakup obuwia, [...] zł – na zakup odzieży i [...] zł – na zakup niezbędnych przedmiotów użytku domowego oraz decyzją z [...] maja 2011 r. również w formie zasiłku celowego na zakup żywności w wysokości [...] zł na maj 2011 r. (akta sprawy o sygn. akt II SA/Po 42/12).

Reasumując, w ocenie Sądu organ odwoławczy w sposób dostateczny wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki, jakimi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a to pozwala na stwierdzenie, że nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić, jak Sąd orzekł w sentencji wyroku.