Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 6/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-04-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przywrócono termin do dokonania innej czynności
Powołane przepisy: article: art. 72,  art. 86,  art. 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Betta po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. wniosku o przywrócenie terminu do wykonania zarządzenia z dnia 21 stycznia 2010 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego postanawia: przywrócić termin.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia [...] r. skierowano do skarżącego wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. Pismo zostało przesłane na adres miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego.

Ze zwrotnego poświadczenia odbioru wynika, iż w dniu 27 stycznia 2010 r. przesyłkę wydano A. S. jako dorosłemu domownikowi skarżącego. Wpis objęty przedmiotowym zarządzeniem został uiszczony w dniu 4 lutego 2010 r. Postanowieniem z dnia [...] r. odrzucono skargę, wskazując w uzasadnieniu orzeczenia, iż skarżący uchybił siedmiodniowemu terminowi wykonania zarządzenia, gdyż ten upłynął 3 lutego 2010 r. Odpis postanowienia doręczono stronie skarżącej 16 marca 2010 r.

23 marca 2010 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W jego uzasadnieniu wskazał, że korespondencja została wydana osobie nieuprawnionej do jej odbioru, która przekazując przesyłkę skarżącemu wskazała nieprawidłowy – późniejszy termin jej odbioru. Na dowód swych twierdzeń skarżący załączył kserokopię umowy o pracę zawartej z J. S., z treści której nie wynika udzielenie jej upoważnienia do odbioru w imieniu pracodawcy korespondencji.

Skarżący podkreślił również, że przepisy regulujące kwestię doręczania przesyłek w postępowaniu sądowoadminsiatrcyjnym, w przypadku ich skierowania na adres prowadzenia działalności gospodarczej, pozwalają na jej odbiór wyłącznie osobiście przez adresata lub przez osobę do tego upoważnioną.

Wykazując zachowanie terminu do złożenia przedmiotowego wniosku, skarżący oświadczył, że o uchybieniu terminu dowiedział się dopiero z uzasadnienia postanowienia o odrzuceniu skargi, pozostając do tego momentu w przekonaniu, iż dochował terminu do wykonania zarządzenia w przedmiocie uiszczenia wpisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ppsa).

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie, gdy wniosek ten zostanie złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w powołanym art. 87 § 1 ppsa, tj. w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny. Mając na uwadze okoliczności sprawy, Sąd uznał, że warunek ten został spełniony.

Przystępując do oceny zasadności złożonego wniosku należy zauważyć, że skarżący wnosząc skargę wskazał adres miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, poprzedzając go oznaczeniem "A" M. P.. Z treści odpowiedzi na skargę wynika z kolei, że nie jest to jednocześnie adres miejsca zamieszkania skarżącego.

Zgodnie z brzmieniem art. 69 ppsa doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Stosownie do art. 67 § 1 ppsa jeżeli strona jest osobą fizyczną, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej – jej przedstawicielowi ustawowemu. Dozwolone wypadki doręczenia zastępczego osobie fizycznej zostały określone w art. 72 ppsa, który – w przypadku niezastania adresata w mieszkaniu - pozwala na doręczenie pisma dorosłemu domownikowi, a w przypadku jego nieobecności administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te podejmą się oddania pisma adresatowi. Z brzmienia przepisu wynika, że doręczenie przesyłki dorosłemu domownikowi może nastąpić jedynie w przypadku łącznego zaistnienia następujących warunków: pismo doręczane jest na adres domowy, zostanie stwierdzona nieobecność adresata, dorosły domownik zobowiąże się do przekazania pisma adresatowi. W świetle okoliczności niniejszej sprawy, nie budzi wątpliwości, że przesłanki zastosowania wskazanej zastępczej formy doręczenia nie zostały spełnione, gdyż pismo doręczano na adres prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego. Bez względu na możliwość przypisania J. S. tej cechy, przekazanie przesyłki dorosłemu domownikowi w miejscu innym niż mieszkanie (dom) adresata, stanowi naruszenie powołanego art. 72 ppsa.

Treść przedstawionej umowy o pracę potwierdza z kolei oświadczenie skarżącego, że J. S. jako pracownik skarżącego nie była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji w jego imieniu. Nie posługiwała się również narzędziami – pieczęcią firmową, których użycie pozwalałoby na przyjęcie, że takie upoważnienie zostało jej udzielone w formie ustnej.

Mając na uwadze powyższe nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, Sąd uznał, że spełniona została przesłanka przywrócenia terminu, sformułowana w art. 87 § 2 ppsa, wyrażająca obowiązek jedynie uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w niedochowaniu terminu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.