Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1507/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART.151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2018 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2018 roku, znak [...], wydanym po rozpatrzeniu zażalenia R. K. wniesionego na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] października 2017 r., nr [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał ww postanowienie w mocy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

[...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, ww postanowieniem odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku garażu wraz ze zmianą jego sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem. Zamierzenie jest planowane do realizacji na nieruchomości położonej przy ul. L. P. [...] we [...], na działce nr ew. [...],[...], obręb O..

W ocenie organu uzgadniającego, realizacja ww inwestycji oznaczałaby "wprowadzenie pełnogabarytowego budynku o funkcji mieszkalnej w strefie zarezerwowanej, zgodnie z tradycyjną dyspozycją, dla zabudowy gospodarczej i pomocniczej związanej z funkcjonowaniem frontowego domu". Proponowana przez inwestora zabudowa tylnej, ogrodowej strefy działek budynkami mieszkalnymi o dwu lub więcej kondygnacjach prowadziłaby zatem do zatarcia historycznego sposobu zagospodarowania osiedla O., zachowanego w całości i bez istotnych zmian (za wyjątkiem północnych i południowych krańców).

Rozpoznając wniesione od powyższego postanowienia zażalenie, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził niezasadność podniesionych w nim zarzutów. Organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie w świetle przepisu art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, organ ochrony zabytków rozstrzyga czy ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie naruszają wartości zabytkowych chronionego obiektu lub obszaru. W przedmiotowej sprawie zabytkiem podlegającym ochronie jest historyczny układ urbanistyczny dawnej wsi i osiedla O. we [...]. Jak wskazał [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, typowe dla O. i innych międzywojennych osiedli w. jest kształtowanie wnętrza urbanistycznego poprzez jedną, frontową linię zabudowy budynków mieszkalnych, występowanie przedogródków i bardzo duży udział terenów zielonych, rekreacyjnych w tylnych częściach działek. Z. p., wolna od zabudowy bądź w nieznacznym stopniu zajęta przez nieduże budynki gospodarcze, wypełnia całe wnętrza kwartałów. Natomiast, jak wynika z przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, planowana inwestycja miałaby polegać na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku garażowego usytuowanego w tylnej części działki i zmianie jego sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem. Zatem realizacja wskazanej zabudowy zdecydowanie zaburzy panujący ład urbanistyczny chronionego ww terenu.

Minister podniósł także, iż przedłożenie interesu społecznego nad interes strony w omawianej sprawie podyktowane jest względami ochrony osiedla O. i jego historycznego układu urbanistycznego.

Wobec powyższych okoliczności, zdaniem organu II instananji, brak było podstaw do uwzględnienia wniesionego zażalenia i zasadnym było wydanie zaskarżonego postanowienia.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na powyższe postanowienie skardze powtórzono część zarzutów i argumentację zawartą w zażaleniu. Skarżący R.K. zarzucił naruszenie:

- art. 7, art. 77, art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 § 1 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji sporządzenie wadliwego postanowienia, podczas gdy rzetelna ocena nadesłanych do organu uzgadniającego dokumentów wskazuje, że przedmiotowa inwestycja prowadzona zgodnie z wnioskiem skarżącego o ustalenie warunków zabudowy nieruchomości położonej we [...] przy ul. P., obejmująca przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku garażu wraz ze zmianą jego sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem, nie naruszy przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;

- art. 7 k.p.a., albowiem w ocenie skarżącego [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków we [...] nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie ustalił, czy przebudowa, rozbudowa i nadbudowa już istniejącego budynku położonego w tyle działki, będzie prowadzić do zacierania historycznego sposobu zagospodarowania osiedla O.;

- art. 7 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie istoty sprawy i pominięcie zarówno przez [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków we [...] i Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego faktu, iż na innych nieruchomościach położonych na O. istnieją już takie przekształcone budynki (po przebudowie i nadbudowie budynku garażu), które uzyskały pozytywną decyzję o warunkach zabudowy;

- art. 7 k.p.a., polegające na pominięciu przez organ drugiej instancji, iż organ I instancji nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to nie przeprowadził oględzin przedmiotowego budynku;

- art. 10 § 1 k.p.a. oraz przepisu art. 81 k.p.a. skutkujące pominięciem przez organ wydający zaskarżone postanowienie, iż [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków we [...] , nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, gdyż nie poinformował skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów;

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we [...], w szczególności poprzez niewskazanie przez ww. organy administracji faktów, które zostały uznane za udowodnione, dowodów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej;

- art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ich niezastosowanie, albowiem w ocenie skarżącego zaskarżone postanowienie w sposób nieuprawniony narusza jego prawo własności.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący min. wskazał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym decyzjom (postanowieniom) mającym uznaniowy charakter stawiane są szczególne wymagania. Organ administracji jest bowiem obowiązany podać w uzasadnieniu faktycznym postanowienia m.in. dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.). Dopełnienie tego obowiązku nabiera szczególnej wagi wówczas, gdy organ administracji działa w granicach uznania administracyjnego.Brak natomiast prawidłowego uzasadnienia takiego postanowienia uniemożliwia - w przypadku jego zaskarżenia - ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego, gdyż to swobodne uznanie nie może być wszakże tożsame z dowolnością. W ocenie skarżącego, zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji nie sprostali w niniejszym postępowaniu szczególnym wymogom, jakie są stawiane uzasadnieniu postanowienia o charakterze uznaniowym.

Organy ochrony zabytków winny były dokonać szczegółowej analizy architektury sąsiednich budynków i całości obszaru, w ramach układu urbanistycznego osiedla O., czego nie uczyniły. Niezasadny jest pogląd organów, iż zabudowa tylnej, ogrodowej strefy działek budynkami mieszkalnymi o dwu lub więcej kondygnacjach prowadzi do zacierania historycznego sposobu zagospodarowania osiedla. Skoro bowiem organy ochrony zabytków przyznały, że w analizowanym obszarze znajdują się budynki, które posiadają zabudowę naruszającą kompozycję architektoniczną całości przedmiotowego obszaru, to należało wyjaśnić ze szczególną uwagą, dlaczego podobnej zabudowy odmawia się skarżącemu. Koniecznym było zatem wzięcie pod uwagę całości obszaru, a nie tylko jego fragmentu i dokonanie jego dokładnej analizy. Wyjaśnienie tej okoliczności jest o tyle istotne, że nie powinno powodować wrażenia nierównego traktowania obywateli. Skarżący wskazał, iż rozbudowa będzie dotyczyć stosunkowo niewielkiej powierzchni o wymiarach [...]x [...]m, tj. [...] m2 i jej funkcją będzie klatka schodowa umożliwiająca wejście na pierwsze piętro. W wyniku nadbudowy planowane jest powstanie jedynie niewielkiego budynku o wysokości do [...] metrów od poziomu terenu, podczas gdy większość budynków położonych na terenie O. wybudowanych na początku XX wieku i w okresie międzywojennym ma wysokość ponad [...] metrów nad poziomem terenu. Wobec powyższego brak jest jakichkolwiek podstaw i dowodów świadczących o tym, iż w wyniku planowanej przebudowy, rozbudowy, nadbudowy budynku powstanie pełnogabarytowy budynek o funkcji mieszkalnej w strefie zarezerwowanej, zgodnie z tradycyjną dyspozycją, dla zabudowy gospodarczej i pomocniczej, związanej z funkcjonowaniem frontowego domu. Budynek nadal bowiem będzie pełnił funkcję pomocniczą związaną z funkcjonowaniem frontowego budynku, a zmiana funkcji na mieszkalną będzie dotyczyła jego części.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył co następuje. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna.

Procesową podstawą prawną działania organu był art. 106 k.p.a. Organ działał zatem w trybie uzgodnienia. Stosownie do poglądu ukształtowanego w orzecznictwie sądowym i doktrynie, uzgodnienie jest stanowczą formą wyrażenia przez organ współdziałający stanowiska, różniącą się zasadniczo w zakresie wywoływanych skutków od niewiążącej opinii - rzutuje w sposób bezwzględny na treść decyzji, która ma być wydana po uzgodnieniu przez organ decydujący w postępowaniu głównym. Postanowienie wydawane jest jednak w odrębnym postępowaniu, choć zainicjowanym w ramach postępowania głównego, bez wszczęcia którego nie miałoby ono racji bytu. Jest to zatem postępowanie wpadkowe, organ uzgadniający działa jedynie w zakresie wąskiej kompetencji, co powoduje - co do zasady - że błędów popełnionych przez organ działający w postępowaniu głównym nie można zwalczać poprzez zarzuty kierowane do organu współdziałającego, który działa wyłącznie odnośnie do projektu decyzji przedstawionej do zaopiniowania przez organ wydający decyzję w postępowaniu głównym. NSA w wyroku z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1064/09, (wyrok dostępny pod adresem- www.orzeczenia.nsa.gov.pl,- dalej: CBOSA), wskazał na "służebny - względem postępowania głównego - charakter postępowania przed organem współdziałającym, które jest tylko pomocniczym stadium postępowania w sprawie załatwianej przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że ani przedmiot tego postępowania, ani rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego i nie mogą funkcjonować w oderwaniu od sprawy głównej". Z kolei w wyroku z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2399/13, (CBOSA), przedstawiono pogląd, że "w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zwrot "po uzgodnieniu" należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji (zob. wyrok NSA z 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 638/06, CBOSA). Dlatego też uzgodnienie winno obejmować przygotowany konkretny projekt decyzji, a nie sam wniosek inwestora (zob. wyroki WSA: w [...] z 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 305/13, Lex nr 1331981, w P. z 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 19/15, CBOSA)".

Kompetencje organów ochrony zabytków, przedmiot, zakres i formy ochrony zabytków określają przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w świetle art. 53 ust. 4 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym następuje m in. po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, którego zgoda jest wymagana w odniesieniu do obszarów objętych ochroną konserwatorską. Zatem podstawą orzekania przez Ministra w niniejszej sprawie był m. in. art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. Zgodnie z tymi przepisami, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy o ochronie zabytków. W niniejszej sprawie nie było okolicznością sporną, że planowany do przebudowy, rozbudowy i nadbudowy budynek gospodarczo-garażowy wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania znajduje się w obszarze historycznego układu urbanistycznego osiedla O., który został ujęty w gminnej ewidencji zabytków założonej Zarządzeniem Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2014 roku, w sprawie założenia gminnej ewidencji zabytków [...].

Osiedle O. zostało zachowane w całości i bez radykalnych zmian, jeśli nie liczyć wytyczenia nowych ulic na północnych i południowych krańcach ww założenia, zabudowanych w latach 1980-2000 budynkami w układzie szeregowym lub wolnostojącym. Podnoszona przez skarżącego zabudowa, mająca miejsce także w drugiej linii zabudowy, powstała przed 2000 rokiem (budynki przy ul P. [...],[...]) a zatem w innych niż obowiązujące obecnie warunki formalno-prawne, tj. przed wejściem w życie ww ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (z dnia 23 lipca 2003) i przed założeniem gminnej ewidencji zabytków. Przy czym ówcześnie obowiązujący przepis art. 40 ustęp 4 pkt 4 ustaw z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 1994 Nr 89 poz. 415), stanowił, iż decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy podlegały także, wbrew stanowisku Ministra, uzgodnieniu z działającym w imieniu wojewody, wojewódzkim konserwatorem zabytków, w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Natomiast to, co istotne, ówcześnie powyższy teren nie był wpisany do gminnej ewidencji zabytków, która została założona dopiero ww zarządzeniem Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2014 roku. Zatem omawiany obszar osiedla O., nie podlegał ochronie konserwatorskiej, co ma miejsce obecnie.

Zgromadzony w sprawie i szczegółowo przeanalizowany przez organy materiał dowodowy nie pozostawia zdaniem Sądu wątpliwości co do faktu, że zamiana sposobu użytkowania (funkcja mieszkalna) i łącząca się z nią rozbudowa, przebudowa i nadbudowa budynku gospodarczego (garażowego) na terenie, którego historyczną funkcją było utrzymanie zielonego zaplecza działki wolnego od zabudowy lub przeznaczonego pod niską zabudowę pomocniczą (w tyle ogrodu), jest niedopuszczalna z punku widzenia ochrony zabytkowego układu osiedlowego. W ocenie Sądu, nawet niewielka rozbudowa, jak traktuje planowaną inwestycję skarżący, doprowadzi do zmiany tradycyjnego podziału funkcji obowiązującego w omawianym kompleksie. Powyższe bowiem spowoduje, iż dotychczasowy układ zabudowy od frontu domami mieszkalnymi, z częścią zieleni w części środkowej parceli i ewentualną zabudową gospodarczą (w tym garaże) w części tylnej działki spowoduje, iż ten oczywisty podział zaniknie. Usytuowanie w tyle nieruchomości kolejnego domu mieszkalnego, bez względu na jego parametry zabudowy, zaburzy dotychczasowy ład urbanistyczny.

Trzeba w tym miejscu wskazać, iż w świetle art. 4 ustawy o ochronie zabytków, ochrona zabytków polega w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków, a także uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska. Co istotne, ochrona ta winna być zapewniona bez względu na stan zachowania zabytku nieruchomego, w tym: układu urbanistycznego, ruralistycznego i zespołów budowlanych; dzieła architektury i budownictwa, (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit.b i c ustawy o ochronie zabytków). Należy przy tym podkreślić, że oceny, czy dane przedsięwzięcie objęte projektem decyzji o warunkach zabudowy, daje się pogodzić z zasadami ochrony zabytków określonymi w art. 4 ustawy o ochronie zabytków, dokonuje wojewódzki konserwator zabytków. W orzecznictwie akcentuje się znaczenie okoliczności, że jest to organ wyspecjalizowany w zakresie ochrony zabytków (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2017 r., II OSK 1541/15, CBOSA). Mając na uwadze specjalistyczną wiedzę posiadaną przez ten organ, a także wysoce ocenny charakter przesłanek z art. 4 ustawy o ochronie zabytków, należy przypomnieć, że sądowa kontrola administracji prowadzona jest pod kątem legalności, a nie celowości. Sąd administracyjny nie przejmuje przy tym sprawy administracyjnej do rozpoznania, a ocenia jedynie, czy w sprawie nie doszło do istotnych naruszeń prawa uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonego aktu prawnego z obrotu prawnego (art. 145 p.p.s.a.). W przypadku postanowień uzgodnieniowych wydawanych przez wyspecjalizowane organy w rzeczonej kontroli sądowej chodzi przede wszystkim o zadbanie, czy organ wyspecjalizowany w sposób logiczny i przekonujący umotywował swoje stanowisko w świetle akt sprawy oraz relewantnych przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe uwagi ogólne należy stwierdzić, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miała kwestia, czy orzekające w sprawie organy w należyty sposób uzasadniły, że rozbudowa, przebudowa i nadbudowa wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku wpisanego do rejestru zabytków naruszy zasady ochrony zabytków określone m. in. w powołanym wyżej art. 4 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków.

W ocenie Sądu, organy te w sposób wystarczający wykazały i umotywowały, że projektowana inwestycja polegająca na przebudowie, nadbudowie budynku garażu wraz ze zmianą jego sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem, zmieni w istotny sposób wygląd przedmiotowego chronionego obszaru urbanistycznego. Powyższy układ podlega ochronie konserwatorskiej z uwagi na nieliczne już obecnie zachowane prawie 100 letnie kompleksy architektoniczne. Ta okoliczność, zdaniem Sądu także stanowi, iż zarzut naruszenia art. 64 Konstytucji (naruszenie prawa własności), nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Zdecydowanie interes społeczny ma pierwszeństwo przed interesem indywidualnym strony, co w omawianej sprawie niewątpliwie podyktowane jest względami ochrony osiedla O. i jego historycznego układu urbanistycznego.

W tym miejscu, na marginesie wskazać także należy, iż znajdująca się na terenie powyższego układu urbanistycznego w drugiej linii zabudowy, zabudowa budynkami mieszkalnymi (ul. P. [...] i [...]), na którą wskazuje skarżący, nie stanowi przedmiotu rozpoznania w sprawie niniejszej a tym samym Sąd nie poddaje analizie, w jakich okolicznościach ona powstała. Nadto, jeśli nawet na skutek uzyskania stosownych zgód wbrew obowiązującemu porządkowi prawnemu, powyższa zabudowa została zrealizowana, to powyższe naruszenie nie może usprawiedliwiać kolejnego, poprzez wydanie decyzji (uzgodnienia jak w sprawie niniejszej) z naruszeniem obowiązującego porządku prawnego.

Reasumując, zdaniem Sądu, organ orzekający w niniejszej sprawie prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy, zaś zaskarżone postanowienie zostało wydane w sposób prawidłowy, po przeanalizowaniu całości zgromadzonego materiału dowodowego, zgodności ustalonego stanu faktycznego z normami prawnymi obowiązującymi w tym zakresie, w odniesieniu do zarzutów przedstawionych w skardze, a postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z poszanowaniem wszystkich obowiązujących przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Wskazana w zaskarżonej decyzji argumentacja jest racjonalna, logiczna i przekonująca. W ocenie Sądu organy dokonując wyboru rozstrzygnięcia nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Organ w sposób wyraźny określił kryteria swojego rozstrzygnięcia. Tym samym mając na względzie, że ochrona zabytków polega m. in. na podejmowaniu przez organy konserwatorskie działań mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków oraz udaremnienie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków, Sąd uznał wydane w sprawie rozstrzygniecie za prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Z kolei, Sąd działając z urzędu nie dostrzegł innych naruszeń prawa, które pozwalałyby na uwzględnienie skargi.

Zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. A także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały zatem przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, bowiem do Sądu zostało zaskarżone postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2018 roku (o numerze wskazanym na wstępie), utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie) o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając zatem powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.