Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1580/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 2, 5 ust. 1, ust. 3 pkt 1, 115 ust. 1 i 4, 118
journal: Dz.U. 2019 poz 330
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
article: par. 5
journal: Dz.U. 2008 nr 23 poz 137
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby  wojskowej.
article: par. par. 13, 14, 14a
journal: Dz.U. 2004 nr 133 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2021 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Dowódcy [...] Dywizji Z. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Dowódca [...] Dywizji [...] (dalej Dowódca Dywizji) decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] czerwca 2020 r.) po rozpatrzeniu odwołania D. O. (dalej strona/skarżący) od rozkazu personalnego Dowódcy [...] Brygady [...] (dalej Dowódca Brygady) z dnia [...] marca 2020 r.

nr [...] pkt [...] (dalej rozkaz personalny z dnia [...] marca 2020 r.), dotyczącego zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] maja 2020 r.

i przeniesienia do rezerwy, uchylił rozkaz personalny Dowódcy Brygady z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] (pkt [...]) w części dotyczącej terminu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy, w pozostałym zakresie utrzymał

w mocy rozkaz personalny z dnia [...] marca 2020 r.

Ustalono, że skarżący na skutek rozstroju zdrowia przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim ([...] dni). Dnia [...] kwietnia 2019 r. Dowódca Brygady przesłał skarżącemu skierowanie do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. (RWKL w W.) celem określenia przydatności do zawodowej służby wojskowej. W dniu [...] listopada 2019 r., Dowódca Brygady wystosował pisemne zapytanie do Przewodniczącego RWKL w W., o udzielenie informacji dotyczącej zgłoszenia oraz poddania się badaniom, do których skarżący został zobowiązany przez komisję lekarską.

Przewodniczący RWKL w W. w dniu [...] stycznia 2020 r. pisemnie potwierdził stawiennictwo skarżącego w dniu [...] maja 2019 r. w rejestracji RWKL

w W., jednocześnie informując, że nie wykonał on żadnych konsultacji, czyli nie poddał się badaniom.

W dniu [...] lutego 2020 r. skarżący został poinformowany przez Dowódcę Brygady o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie w myśl art. 111 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 860; dalej ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych),

z pouczeniem przysługującego prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym przedkładania dowodów mogących mieć wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie.

Dowódca Brygady działając na podstawie art. 111 pkt 4 o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych rozkazem personalnym nr [...] (pkt [...]) z dnia [...] marca 2020 r. zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] maja 2020 r.

i przeniósł do rezerwy wskutek niepoddania się badaniom, do których został zobowiązany przez komisję lekarską.

Skarżący w ustawowym termin wniósł odwołanie do Dowódcy Dywizji zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Wskazał, że stawił się zgodnie z poleceniem do RWKL w W., a badaniom nie mógł się poddać ze względu na swój stan zdrowia (długotrwałe leczenie złamania [...])

o czym informował.

Dowódca Dywizji ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. uchylił rozkaz personalny Dowódcy Brygady [...] z dnia [...] marca

2020 r. w części dotyczącej terminu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej

i przeniesienia do rezerwy, który ustalił na dzień [...] czerwca 2020 r. a w pozostałym zakresie utrzymał ten rozkaz personalny w mocy.

Stwierdził, że z akt sprawy wynika, że zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej wynikało z niepoddania się badaniom zleconym przez komisję lekarską, na którą został skierowany z urzędu przez Dowódcę Brygady, celem określenia przydatności do zawodowej służby wojskowej, w związku z przebywaniem na długotrwałym zwolnieniu lekarskim powyżej [...] dni.

Wskazał, że podstawę prawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił m.in. art. 111 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 860) zgodnie z którym: "żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek odmowy przyjęcia skierowania do wojskowej komisji lekarskiej lub nieusprawiedliwionego niezgłoszenia się do tej komisji w określonym terminie i miejscu lub niepoddania się badaniom, do których został zobowiązany przez komisję lekarską" - co jest przesłanką do obligatoryjnego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oraz art. 115 ust 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym: "zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach o których mowa w art. 111 pkt 2, 4, 6-7, pkt 9 lit. a, pkt 10 i 16 oraz art. 112 ust. 1, następuje decyzją organu wymienionego wart. 114 ust. 4".

Jego zdaniem z brzmienia wyżej przytoczonych przepisów wynika, że podjęcie decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, leży w gestii właściwego organu wojskowego, który w ramach przyznanych mu kompetencji posiada wyłączne prawo do kształtowania polityki kadrowej, zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych. Dodatkowo, zaznaczenia wymaga fakt, że zgodnie z art. 5 ust. 6a ustawy pragmatycznej "żołnierz zawodowy jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez wojskową komisję lekarską, w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym

i dodatkowym".

Jego zdaniem Dowódca Brygady nie naruszył prawa, lecz korzystając

ze swych ustawowych uprawnień, kierując się dobrem Sił Zbrojnych, rozumianym jako celowość m.in. zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej (zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), stosując odpowiednie przepisy podjął rozstrzygniecie w sprawie, na skutek czego uznał, iż zaskarżony rozkaz personalny jest prawidłowy.

Wobec powyższego orzeczono jak w zaskarżonym orzeczeniu.

Skargę na powyższe orzeczenie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie

- art. 80 Kpa, art. 7 Kpa, art. 77 Kpa, art. 107 § 3 Kpa;

- art. 111 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Skarżący wskazuje, że stawił się w rejestracji w dniu [...] maja 2019 r., natomiast nie poddał się badaniom i do godz. 10.00 nie zdał karty obiegowej. Podniósł, że zleconym badaniom nie mógł się poddać ze względu na stan zdrowia (długotrwałe leczenie złamania [...]) o czym informował. Podniósł, że po zakończeniu leczenia, pismem z dnia [...] lutego 2020 r., wykazał gotowość stawienia się przed komisją lekarską i poddania badaniom.

Wskazał, że dochował najwyższej staranności, bo nie poprzestał na trwaniu

w przekonaniu, że organ kierujący go na komisję zna jego stan zdrowia i poinformuje o nim Rejonową Wojskową Komisję Lekarską, ale sam udał się tam aby nie zostać posądzony o symulowanie. Podniósł, że jak wskazywał w orzecznictwie WSA

w Warszawie błędne jest rozumowanie, iż skoro zwolnienia lekarskie na bieżąco przesyłane były przez żołnierza do swojej "macierzystej jednostki wojskowej", to automatycznie jego niezgłoszenie się do komisji jest usprawiedliwione chorobą (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Warszawie, z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 569/09).

W przedmiocie "nieusprawiedliwionego niepoddania się badaniom" powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyjaśnił, że określenie "nieusprawiedliwione niepoddanie się badaniom" oznacza, że osoba której to dotyczy, bez uzasadnionej przyczyny mając świadomość ciążącego na niej obowiązku i nie podlegając żadnym znaczącym ograniczeniom - czyli ze swojej winy - obowiązku tego nie wykonała. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej, które dla żołnierza zawodowego jest skutkiem najcięższym wymaga w tej sytuacji zbadania, czy jego zaniechanie było rzeczywiście "nieusprawiedliwione". Powołując się na orzeczenie NSA stwierdził, że nie można przekonania, iż spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 111 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych opierać na domniemaniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 78/07).

Wskazał, że skoro nie mógł wykonać badań ze względu na swój stan zdrowia a rozstrój zdrowia był na tyle poważny, że pozwolił mu na wykonanie badań dopiero blisko [...] miesięcy później, to nie można przyjmować, że samo niepoddanie się badaniom stanowi obligatoryjną przesłankę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, skoro nie było one zawinione i było usprawiedliwione stanem zdrowia.

Jego zdaniem organy nie weryfikowały okoliczności podawanych przez skarżącego, przyjmując, że zajście okoliczności niepoddania się badaniom bez względu na przyczynę takich okoliczności stanowi o powinności zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Taka wykładania art. 111 ust. 4 jest niedopuszczalna, zaakceptowanie jej prowadziłoby do wykluczenia usprawiedliwionej niemożności wykonania badań co nie ma umocowania w treści wskazanego przepisu.

Wskazał, że organy nie zebrały materiału dowodowego w przedmiocie wyjaśnień skarżącego co do niemożności poddania się badaniom ze względu na stan zdrowia, a dysponując jego wyjaśnieniami w ogóle nie dokonały ich oceny, nie odnosząc się do nich. Organ nie podważył argumentacji skarżącego i okoliczności przez niego wskazywanych. Uznał jednak, że każde niepoddanie się badaniom, bez względu na powód, okoliczności i brak winy, powoduje zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Rozumowania takiego, wobec argumentacji jak powyżej nie sposób zaakceptować.

W związku z powyższym wnosił o uchylenie orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Dowódcy Dywizji z dnia [...] czerwca 2020 r. uchylająca decyzję Dowódcy Brygady w części dotyczącej terminu zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy oraz utrzymująca w mocy tę decyzję w pozostałym zakresie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby

w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Z akt sprawy wynika, że zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej wynikało z niepoddania się badaniom zleconym przez komisję lekarską, na którą został skierowany z urzędu przez Dowódcę Brygady, celem określenia przydatności do zawodowej służby wojskowej, w związku z przebywaniem na długotrwałym zwolnieniu lekarskim powyżej [...] dni.

W myśl przepisu art. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzem zawodowym może być osoba posiadająca wyłącznie obywatelstwo polskie, o nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości, posiadająca odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną

i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zdolność psychiczną i fizyczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie komisji jest decyzją. Do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się z urzędu między innymi żołnierzy zawodowych, gdy nie wykonują zadań służbowych

z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące (art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). W takiej sytuacji do wojskowej komisji lekarskiej kieruje żołnierza zawodowego dowódca jednostki wojskowej (art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), w trybie określonym przepisami rozdziału 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.; dalej rozporządzenie). Zgodnie z § 13 ust. 1 i § 14 rozporządzenia, dowódca jednostki wojskowej kieruje żołnierza zawodowego do właściwej komisji lekarskiej oraz przekazuje tej komisji posiadane informacje i dokumenty, które dotyczą stanu zdrowia żołnierza zawodowego i mogą mieć znaczenie dla ustalenia związku choroby lub ułomności z zawodową służbą wojskową. Wzór skierowania określa załącznik do rozporządzenia i obejmuje między innymi określenie organu kierującego, datę skierowania, określenie właściwej komisji, danych osobowych oraz dotyczących służby żołnierza zawodowego, rozpoznanie, termin stawiennictwa, uzasadnienie. Nadto skierowanie zawiera część nazwaną jako "odcinek zwrotny", obejmującą nazwę wojskowej komisji lekarskiej, datę, nazwę i adres organu kierującego, a także potwierdzenie stawiennictwa

z podaniem stopnia, nazwiska, imienia, imienia ojca, daty urodzenia osoby stawiającej się, daty stawiennictwa (z podaniem dnia i nazwy RWKL) oraz podpis przewodniczącego komisji.

Zgodnie z przepisem § 14a rozporządzenia, przewodniczący wojskowej komisji lekarskiej przesyła organowi kierującemu,

- w terminie 14 dni od dnia stawienia się żołnierza zawodowego do wojskowej komisji lekarskiej potwierdzenie zgłoszenia się tego żołnierza do komisji,

- na wniosek organu kierującego zawiadomienie o niezgłoszeniu się żołnierza zawodowego do tej komisji w określonym terminie i miejscu,

- zawiadomienie o niepoddaniu się żołnierza zawodowego w terminie wyznaczonym przez komisję badaniom lekarskim lub specjalistycznym, do których przeprowadzenia został przez nią zobowiązany.

W świetle powyższych przepisów i w tym stanie faktycznym należy zważyć, iż organ uprawniony do skierowania żołnierza zawodowego do wojskowej komisji lekarskiej oraz jest władny i obligowany w skierowaniu ustalić termin i miejsce stawienia się żołnierza zawodowego przed właściwą komisją. W razie potrzeby, gdy nastąpią okoliczności uniemożliwiające żołnierzowi stawienie się przed komisją

w ustalonym terminie, organ kierujący może również zmienić wcześniej ustalony termin (w takim trybie, w jakim został on ustalony). Żołnierz jest zatem zobligowany stawić się przed wojskową komisją lekarską w terminie określonym w skierowaniu przez organ kierujący. Stawienie się żołnierza przed komisją rozpoczyna drugi odrębny "etap" postępowania toczącego się już przed komisją i wówczas to komisja określa jakie badania, w jakim terminie należy wykonać, jakie dokumenty przedłożyć itp.

W przepisie art. 118 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawodawca zawarł dla Ministra Obrony Narodowej delegację do określenia

w drodze rozporządzenia szczegółowych warunków i trybu zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, przy czym zastrzegł, iż rozporządzenie to powinno przewidywać, że postępowanie związane ze zwolnieniem żołnierza

z zawodowej służby wojskowej jest w stosunku do niego jawne. W wykonaniu powyższej delegacji Minister Obrony Narodowej wydał w dniu 29 stycznia 2008 r. rozporządzenie w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 dalej rozporządzenie). Zgodnie z przepisem § 5 rozporządzenia, w razie odmowy przyjęcia skierowania do wojskowej komisji lekarskiej lub nieusprawiedliwionego niezgłoszenia się do komisji w określonym terminie miejscu, albo niepoddania się badaniom lekarskim, do których żołnierz został zobowiązany, dowódca jednostki, nie później niż w terminie czternastu dni

od określonej daty stawienia się przed komisją bądź na badania zlecone przez komisję, występuje do organu zwalniającego, za pośrednictwem organu właściwego do wyznaczenia na stanowisko służbowe, z wnioskiem o zwolnienie żołnierza

z zawodowej służby wojskowej.

Oznacza to, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej, które dla żołnierza zawodowego jest skutkiem najcięższym, wymaga w tej sytuacji zbadania przez właściwe organy czy jego zaniechanie było rzeczywiście "nieusprawiedliwione".

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 111 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek odmowy przyjęcia skierowania do wojskowej komisji lekarskiej lub nieusprawiedliwionego niezgłoszenia się do tej komisji w określonym terminie i miejscu, albo niepoddania się badaniom, do których został zobowiązany przez komisję lekarską.

Wskazana w powyższym przepisie sankcja w postaci zwolnienia z zawodowej służby wojskowej może nastąpić tylko po zaistnieniu wymienionych w nim przesłanek, przy czym nie jest dopuszczalne dokonywanie ich rozszerzającej wykładni. Jedną z tych przesłanek, którą organ zastosował w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, stanowi nieusprawiedliwione niezgłoszenie się żołnierza do wojskowej komisji lekarskiej w określonym terminie i miejscu. Określenie "nieusprawiedliwione niezgłoszenie się do komisji w określonym terminie i miejscu" oznacza, że osoba której to dotyczy, bez uzasadnionej przyczyny, mając świadomość ciążącego na niej obowiązku i nie podlegając żadnym znaczącym, niezależnym od jej woli ograniczeniom - czyli ze swojej winy - obowiązku tego nie wykonała.

Zgodnie z przepisem art. 115 ust. 1 i 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadku, o którym mowa w art. 111 pkt 2, 4, 6-6c, 7, 9 lit. a, 10 i 16 oraz art. 112 ust. 1 w odniesieniu

do żołnierzy zawodowych korpusu szeregowych zawodowych następuje decyzją dowódcy jednostki, z dniem określonym w tej decyzji.

Oznacza to, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej, które dla żołnierza zawodowego jest skutkiem najcięższym, wymaga w tej sytuacji zbadania przez właściwe organy czy jego zaniechanie było rzeczywiście "nieusprawiedliwione".

Przechodząc do analizy tego konkretnego wypadku należy wskazać, że z akt sprawy wynika, że zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej wynikało z niepoddania się badaniom zleconym przez komisję lekarską, na którą został skierowany z urzędu przez Dowódcę Brygady, celem określenia przydatności do zawodowej służby wojskowej, w związku z przebywaniem na długotrwałym zwolnieniu lekarskim powyżej 90 dni.

Przewodniczący RWKL w W. potwierdził stawiennictwo skarżącego

w dniu wskazanym tj. dniu [...] maja 2019 r., ale jednocześnie poinformował, że nie wykonał on żadnych konsultacji, czyli nie poddał się zleconym badaniom.

Skarżący wskazał, że skoro nie mógł wykonać badań ze względu na swój stan zdrowia a rozstrój zdrowia był na tyle poważny, że pozwolił mu na wykonanie badań dopiero blisko [...] miesięcy później, to nie można przyjmować, że samo niepoddanie się badaniom stanowi obligatoryjną przesłankę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, skoro nie było one zawinione i było usprawiedliwione stanem zdrowia.

W ocenie Sądu kwestia stawiennictwa się w RWKL w W. jest potwierdzona natomiast sporna pozostaje kwestia, czy nie poddanie się zleconym badaniom było usprawiedliwione czy też nieusprawiedliwione. W przedmiocie "nieusprawiedliwionego niepoddania się badaniom" skarżący powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 78/07), który wyjaśnił, że określenie "nieusprawiedliwione niepoddanie się badaniom" oznacza, że osoba której to dotyczy, bez uzasadnionej przyczyny mając świadomość ciążącego na niej obowiązku i nie podlegając żadnym znaczącym ograniczeniom - czyli ze swojej winy - obowiązku tego nie wykonała. W tym konkretnym przypadku to skarżący bez uzasadnionej przyczyny mając świadomość ciążącego na nim obowiązku i nie podlegając żadnym znaczącym ograniczeniom - czyli ze swojej winy - obowiązku tego nie wykonał. W ocenie Sądu przekonanie skarżącego, w tym stanie faktycznym, że to on decyduje w jakim czasie i jakie badania może wykonać jest błędne. Regułą jest, że do wojskowej komisji lekarskiej w celu ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej nie kieruje się żołnierzy zdrowych, lecz takich, których przebywanie na długotrwałych zwolnieniach lekarskich wymaga zbadania ich stanu zdrowia pod kątem ich przydatności do służby. To komisja lekarska podejmuje decyzję jakie badania i w jakim czasie należy wykonać i to ona orzeka o stanie zdrowia. Zalecone badania, postępy leczenia i prognozy co do dalszego postępowania nie należą do skarżącego tylko są w wyłącznej kompetencji wojskowej komisji lekarskiej.

Przyjęcie jako prawidłowego toku rozumowania skarżącego prowadziłoby wprost do sytuacji, w której w praktyce niemożliwa byłaby ocena przez wojskową komisję lekarską przydatności żołnierza przebywającego na długotrwałych zwolnieniach lekarskich do zawodowej służby wojskowej. Przydatność żołnierza przebywającego na długotrwałych zwolnieniach lekarskich do zawodowej służby wojskowej dotyczy określenia jego stanu zdrowia na dzień badania przez komisję, ale także wskazania ewentualnych perspektyw zakończenia leczenia i sytuacji na przyszłość.

Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko organu, że nie poddanie się badaniom było nieusprawiedliwione.

W tym kontekście jako chybiony jawi się zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego, gdyż okoliczność, czy choroba skarżącego miała wpływ na możliwość przeprowadzania się zleconym badaniom, nie ma w sprawie decydującego znaczenia. Kluczowe jest bowiem stwierdzenie, iż skarżący nie usprawiedliwił swojego zaniechania istniejącą kontuzją, bowiem jeżeli możliwe było stawiennictwo przed komisją to w tym stanie faktycznym brak uzasadnienia dla nie poddania się badaniom.

Wobec tego wbrew zatem zarzutowi skarżącego, zasadne było zastosowanie przepisu art. 111 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, obligującego organ wojskowy do zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Prawidłowo również organ odwoławczy dokonał w zaskarżonej decyzji zmiany daty, by decyzja zwalniająca mogła posiąść przymiot ostateczności.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.