Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 125/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spraw.) Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skarg P.F. i Stowarzyszenia [...] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przydziału kwatery tymczasowej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) i § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Zastępcy Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w sprawie przydziału P.F. kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż P.F. policjantem w służbie stałej został mianowany w dniu [...] lipca 1993 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. podpisaną przez Zastępcę Komendanta Rejonowego Policji [...] została wymienionemu policjantowi przydzielona tymczasowa kwatera nr [...] przy ul. [...] w W.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. P.F. wystąpił do Komendanta [...] Policji o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji o przydziale tymczasowej kwatery jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 88 ust. 1 i 2 ustawy o Policji oraz wniósł o wydanie decyzji o przydziale zajmowanego mieszkania jako lokalu służbowego.

Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. wystąpiło do Komendanta [...] Policji o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek P.F.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Komendant [...] Policji wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendanta Rejonowego [...] oraz postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] dopuścił Stowarzyszenie [...] do udziału w postępowaniu nadzorczym.

W toku postępowania organ nadzorczy, na podstawie pisma z dnia [...] lipca 2010 r. Komendanta Rejonowego Policji [...] ustalił, iż wydając decyzję przydziałową z dnia [...] sierpnia 2003 r. Zastępca Komendanta Rejonowego Policji [...] nie dysponował pisemnym upoważnieniem osoby piastującej funkcję organu do wydania tej decyzji.

W związku z dokonanymi ustaleniami, Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] września 2010 r., wydaną na podstawie 156 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 i § 2 oraz 158 § 1 k.p.a., stwierdził nieważność decyzji Zastępcy Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie przydziału P.F. kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W. jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości.

Od powyższego rozstrzygnięcia P.F. odwołał się do Komendanta Głównego Policji, zarzucając naruszenie prawa poprzez nierozpoznanie całości wniosku strony tj.: wniosku o stwierdzenie nieważności spornej decyzji i wydanie decyzji o przydziale zajmowanego lokalu jako mieszkania służbowego. Odwołanie złożyło również Stowarzyszenie [...], w którym wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozpoznanie sprawy zgodnie z wnioskiem strony lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Pismem z dnia [...] października 2010 r. Komendant [...] Policji [...] przekazał Komendantowi Rejonowemu Policji [...] wniosek strony o przydział lokalu mieszkalnego w celu jego rozpatrzenia zgodnie z właściwością.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji utrzymał zaskarżoną decyzję mocy. W motywach rozstrzygnięcia z dnia [...] listopada 2011 r. organ przywołał treść art. 16 § 1, art. 156 § 1 pkt 1 i art. 19 k.p.a. oraz wskazał, że bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale P.F. kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W. podpisana została przez Zastępcę Komendanta Rejonowego Policji [...]. W przypadku zaś funkcjonariuszy Policji właściwość rzeczową w postępowaniu administracyjnym określa art. 6a ustawy o Policji, który w ust. 1 stanowi, że w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym na obszarze W. jest Komendant Rejonowy Policji w stosunku do policjantów pełniących służbę w Komendzie Rejonowej Policji. Ponadto na mocy art. 6 ust. 4a ustawy o Policji, na obszarze W. zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom Komendanta Powiatowego (miejskiego) Policji wykonuje właściwy terytorialnie Komendant Rejonowy Policji. W dacie wydania przedmiotowej decyzji obowiązywały również przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469), które w § 14 ust. 1 pkt 5 stanowiły, że decyzje w sprawach przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater wydają będący dysponentami lokali (...) komendanci powiatowi (miejscy) Policji - w stosunku do policjantów pełniących służbę w komendzie powiatowej (miejskiej) Policji, komisariatach Policji i innych podległych im jednostkach organizacyjnych Policji.

W świetle cytowanych wyżej przepisów uznać należało, iż organem właściwym do wydania decyzji o przydziale P.F. - funkcjonariuszowi KRP [...] - kwatery tymczasowej był komendant rejonowy tej jednostki.

Stosownie do treści art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej, którym w niniejszej sprawie był Komendant Rejonowy Policji [...], mógł w formie pisemnej upoważniać pracowników (funkcjonariuszy) kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie udzielone na podstawie wskazanego przepisu k.p.a. nazwane jest pełnomocnictwem administracyjnym i wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu. Czynności w prawnych formach działania administracji publicznej podejmuje zatem upoważniony pracownik (funkcjonariusz) kierowanej jednostki organizacyjnej, a nie sama osoba powołana na to stanowisko. Pracownik upoważniony do wykonywania kompetencji organu nie staje się przez to organem administracji publicznej. Wykonuje on tylko kompetencje organu, lecz sam ich nie posiada. Działanie pracownika bez upoważnienia właściwego organu administracji publicznej pociąga za sobą nieważność decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Z dokonanej zarówno przez organ I jak i II instancji analizy akt sprawy wynika, że Zastępca Komendanta Rejonowego Policji [...] nie był upoważniony do działania w imieniu organu, a w szczególności do podpisania decyzji o przydziale P.F. tymczasowej kwatery. Wobec powyższego uznać należało, że sporna decyzja została podpisana przez osobę nieupoważnioną. Słusznie zatem Komendant [...] Policji stwierdził, z mocy art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., nieważność decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. gdyż została ona wydana przez osobę nieposiadającą umocowania do jej wydania.

Odnosząc się do wniosku zainteresowanego dotyczącego wydania decyzji o przydziale przedmiotowego mieszkania jako lokalu służbowego organ II Instancji stwierdził, że brak jest podstaw do jego rozpatrzenia w tym postępowaniu. Właściwość organów w kwestii przydziału mieszkań regulują przepisy § 14 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem decyzje w sprawach przydziału lokali mieszkalnych wydają będący dysponentami lokali komendanci rejonowi Policji na obszarze W. - w stosunku do policjantów pełniących służbę w komendach rejonowych Policji na obszarze W. Słusznie zatem wniosek zainteresowanego w tej sprawie pismem z dnia [...] października 2010 r. został przekazany przez Komendanta [...] Policji do rozpatrzenia przez właściwego miejscowo Komendanta Rejonowego Policji.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. stała się przedmiotem skarg wniesionych przez P.F. oraz Stowarzyszenie [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W tożsamych skargach strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zdaniem skarżących wydana przez organ nadzorczy decyzja narusza art. 104 k.p.a., albowiem nie rozstrzyga co do całości żądania strony.

W uzasadnieniu skarg strony podniosły, iż na podstawie art. 88 ustawy o Policji, P.F. przysługiwało prawo do lokalu służbowego w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Realizując swoje uprawnienie skarżący wystąpił z wnioskiem o przydział lokalu służbowego "na stałe". Natomiast decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. podpisaną przez Zastępcę Komendanta Rejonowego Policji [...] została przydzielona skarżącemu kwatera tymczasowa nr [...] przy ul. [...] w W. Decyzja ta została wydana zarówno z naruszeniem przepisów o właściwości, jak słusznie podniosły organy nadzorcze, ale też z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, które wskazują przesłanki przydziału kwatery tymczasowej, nie znajdujące zastosowania do sytuacji skarżącego. Przez cały okres zajmowania przez P.F. lokalu, przedmiotowy lokal traktowany był przez Komendę [...] Policji, jako lokal mieszkalny, a nie kwatera tymczasowa. Wszczęte przez wymienionego postępowanie miało na celu nie tylko wyeliminowanie decyzji wadliwej z obrotu prawnego, ale przede wszystkim, jej wadliwej treści, powodującej rozbieżność między statusem prawnym zajmowanego przez skarżącego lokalu, a jego rzeczywistym funkcjonowaniem i przeznaczeniem. W tym celu skarżący zwrócił się do Komendanta [...] Policji, w pierwszej kolejności o stwierdzenie nieważności wadliwej decyzji o przydziale kwatery tymczasowej, oraz o uregulowanie statusu prawnego zajmowanego przez skarżącego lokalu mieszkalnego, poprzez wydanie decyzji o jego przydziale, jako lokalu służbowego. Rozstrzygnięcie złożonego podania tylko w zakresie stwierdzenia nieważności, stanowi naruszenie przepisów k.p.a., jak też prowadzi do stanu, w którym skarżący pozostaje bez tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, z wyłącznej winy organu administracji, który wydał wadliwą decyzję.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik skarżącego P.F. w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2011 r. uzupełnił skargę zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 k.p.a. poprzez zaakceptowanie wadliwego trybu rozpoznanie wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. i naruszenie zasady skargowości z art. 61 k.p.a. w zw. z 157 § 2 i 3 k.p.a., a także naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niezbadanie treści wniosku skarżącego.

W uzasadnieniu powyższego pisma procesowego pełnomocnik skarżącego podniósł, iż przepis art. 61 § 1 k.p.a. wyznacza granice skargowości przyjmując, że wszczęcie postępowania na żądanie strony może nastąpić w zakresie objętym wnioskiem. Wprawdzie organ nadzorczy I instancji wszczął postępowanie zgodnie z wnioskiem strony na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. lecz wydał decyzję z dnia [...] września 2010 r. na zupełnie innej podstawie prawnej – art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Tym samym doszło do zasadniczej rozbieżności merytorycznej pomiędzy treścią żądania skarżącego, a treścią rozstrzygnięcia organu I i II instancji. W istocie organy nadzorcze orzekające w sprawie nie zbadały treści wniosku skarżącego i nie odniosły się do jego argumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie skargi podlegają oddaleniu jako nieuzasadnione.

Na wstępie należy ponieść, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności jest formą nadzoru mającą na celu weryfikację ostatecznych decyzji administracyjnych. Tak więc postępowanie o stwierdzenie nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym wszczynanym na wniosek strony lub z urzędu i służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami wymienionymi w art.156 § 1 k.p.a. Dlatego też, stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej bezwzględnie wymaga bezspornego ustalenia, że eliminowana decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w powołanym art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast organ nadzorczy nie jest zaś władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy, co postulują w skardze strony. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., organ orzekający w tym zakresie jest obowiązany ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji.

W niniejszej sprawie P.F. we wniosku z dnia [...] maja 2010 r. wszczynającym postępowanie nadzorcze zawarł w istocie dwa żądania: na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] oraz wydanie decyzji o przydziale zajmowanego lokalu mieszkalnego jako "lokalu służbowego".

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż organ nadzoru — Komendant [...] Policji zasadnie przyjął, iż wniosek skarżącego wszczyna dwa odrębne postępowania. Jedno w trybie nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji o przydziale kwatery tymczasowej i drugie w trybie zwykłym o przydział zajmowanego dotychczas lokalu, nadając mu status lokalu służbowego na stałe. Wobec powyższego Komendant [...] Policji, jako organ niewłaściwy w sprawie przydziału P.F. lokalu mieszkalnego (o czym wyczerpująco w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) słusznie przyjął, iż nie może rozpoznać wniosku strony kompleksowo (ze względu na konkurencyjność trybów postępowania, inny przedmiot sprawy i odrębna właściwość organów do rozpoznania tych spraw) i wniosek w części dotyczącej przydziału lokalu mieszkalnego przekazał do rozpoznania organowi właściwemu w sprawie.

Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji należy wskazać, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Przepis art. 19 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości. Obliguje to organ administracji do przestrzegania w postępowaniu administracyjnym ustalonej normą prawną właściwość do rozstrzygania określonej kategorii spraw (właściwości rzeczowej). Naruszenie powołanego przepisu, polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Nieważność powoduje przy tym naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydaniu decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia.

Zgodnie art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Wybór upoważnionego pracownika na mocy wskazanego przepisu należy do organu. Upoważnienie może być nadane do odwołania, na czas oznaczony albo w odniesieniu do określonych konkretnie spraw. Pracownik upoważniony do wykonywania kompetencji organu nie staje się przez to organem administracji publicznej. Wykonuje on tylko kompetencje organu. Działanie pracownika bez upoważnienia właściwego organu administracji publicznej pociąga za sobą nieważność decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

W niniejszej sprawie objęta kontrolą nadzorczą decyzja Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale P.F. kwatery tymczasowej została podpisana przez [...] J.T. - Zastępcę Komendanta Rejonowego Policji [...]. Z materiału dokumentacyjnego wynika natomiast, że wymieniony funkcjonariusz Policji nie dysponował wymaganym upoważnieniem organu - Komendanta Rejonowego Policji [...]. Nie budzi zatem wątpliwości, iż przedmiotowa decyzja z powodu kwalifikowanej wady prawnej (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.) nie mogła ostać się w obrocie prawnym, czego zresztą strony skarżące nie kwestionują.

Zarzut pełnomocnika skarżącego, iż organy nadzorcze w niniejszej sprawie nie badały ziszczenia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., o co postulował we wniosku wszczynającym postępowanie nadzorcze skarżący, jest zasadny, jednakże wytknięta wada procesowa nie mogła mieć wpływu na końcowy wynik sprawy.

Przepisy k.p.a., w odróżnieniu od instytucji wznowienia postępowania, gdzie nakazane jest wydanie postanowienia wszczynającego postępowanie wznowieniowe, nie przewidują szczególnego trybu w zakresie wszczęcia postępowania nadzorczego. Oznacza to, iż zasady wszczynania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji są identyczne jak w postępowaniu w trybie zwykłym. Jednakże trzeba zwrócić uwagę, iż przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest tylko i wyłącznie rozstrzyganie sprawy, zgodnie z wnioskiem strony, co charakteryzuje postępowanie zwykłe, ale przede wszystkim sprawdzenie, czy decyzja objęta kontrolą nadzorczą jest obarczona kwalifikowanymi wadami prawnymi. O kwestii nieważności aktu administracyjnego organ może orzec dopiero po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, które inicjuje wniosek strony lub działanie organu z urzędu. Jeżeli organ stwierdzi wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., a nie występują przesłanki z art. 156 § 2 k.p.a. (w niniejszej sprawie upływ czasu i nieodwracalność skutków prawnych nie zaistniały), nie ma innej możliwości jak stwierdzić nieważność objętej kontrolą decyzji administracyjnej. Nie ma zatem większego znaczenia w sprawie, czy dochodzi do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., jak to ma miejsce w analizowanym przypadku, czy też na podstawie innej przesłanki określonej w pkt 2-7 § 1 art. 156 k.p.a. Wprawdzie stanowi wadę procesową brak oceny zaistnienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co postulował skarżący, jednakże brak tych rozważań nie ma wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy i wyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu prawnego. Stwierdzenie zaistnienia jednej lub więcej podstaw stwierdzenia nieważności decyzji wywołuje w istocie ten sam skutek.

W niniejszej sprawie, po wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc decyzji o przydziale skarżącemu decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. kwatery tymczasowej, pozostaje niezrealizowany jego wniosek z dnia [...] stycznia 2002 r. o przydział lokalu mieszkalnego, co rodzi po stronie organu Policji obowiązek uregulowania prawa skarżącego do lokalu mieszkalnego. Zatem nie ma większego znaczenia dla strony, która z przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. doprowadziła do stwierdzenia nieważności decyzji Zastępcy Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r., albowiem z punktu widzenia interesu prawnego skarżącego istotne jest to, że przedmiotowa decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Reasumując, w świetle postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd jest władny uchylić zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W analizowanym przypadku powyżej wskazana nieprawidłowość organów nadzorczych obu instancji (brak badania przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) nie mogła mieć w sprawie istotnego znaczenia.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.