Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2276/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 3 pkt 2, art. 69
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 7, 77 § 1, art 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 133 § 1, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 10 sierpnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 1255/18 w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 15 października 2018 r., nr SKO-ZP-4160/70/18 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 1255/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w Koninie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia 29 maja 2018 r., nr 24/2018, Wójt Gminy B., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017 r. poz. 1073 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", ustalił na rzecz inwestora – M. G. warunki zabudowy dla inwestycji w postaci: Budowa budynku inwentarskiego – hali udojowej, rozbudowa budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego oraz budowa naziemnego zbiornika na gnojowicę o pojem. 3400 m3 na terenie działki nr ewid. [...] i [...] w miejscowości P., gmina B., powiat K..

Organ I instancji wskazał, że dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje plan miejscowy. Powołując się na treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stwierdził, że w tej części wieś Podkiejsze ma charakter luźnej zabudowy zagrodowej. Planowana przez wnioskodawcę inwestycja z przeznaczeniem na uzupełnienie zabudowy zagrodowej jest zgodna z ustaleniami, wytycznymi i analizami dotyczącymi tego terenu.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca – W. R..

Zaskarżoną decyzją SKO w Koninie utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał na przebieg postępowania oraz wynikającą z art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. istotę postępowania o ustalenie warunków zabudowy, a także stwierdził, że planowana zabudowa ma mieć charakter zabudowy zagrodowej i zabudowa ta jest związana z już istniejącym gospodarstwem rolnym. W niniejszej sprawie został też spełniony warunek z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. wyłączający tzw. "zasadę dobrego sąsiedztwa" z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W sprawie przeprowadzono analizę funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, z której wynika, że spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Przede wszystkim teren ma dostęp do drogi publicznej, posiada wystarczające uzbrojenie i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Organ wyjaśnił skarżącej, że w ramach ochrony interesów osób trzecich i z uwagi na treść art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., wymagający zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi, nie mają na etapie postępowania o wydanie warunków zabudowy zastosowania przepisy dotyczące procesu budowlanego – przepisy określające warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki. W judykaturze reprezentowany jest pogląd, który podzieliło Kolegium, zgodnie z którym ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nie wpływają na ocenę, czy planowana inwestycja będzie uciążliwa dla skarżącej i otoczenia. Dlatego SKO za chybione uznało zarzuty skarżącej odnoszące się do naruszenia przepisów techniczno-budowlanych.

Nie znajdują także uzasadnienia zarzuty dotyczące obniżenia wartości nieruchomości skarżącej. W ocenie SKO, zawarte w kwestionowanej decyzji obowiązki dotyczące ochrony osób trzecich są wystarczające i na tym etapie procesu inwestycyjnego nie mogą być one bardziej szczegółowe. Nie jest też konieczne ustalenie w postępowaniu o warunki zabudowy określenia konkretnego pasa zieleni izolacyjnej.

Wskazano, że decyzją z dnia 24 lutego 2016 r., nr INW.6220.1.2016, Wójt Gminy B. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji polegającej na "Rozbudowie istniejącego gospodarstwa chowu bydła o kolejny budynek inwentarski – obory wraz z niezbędną infrastrukturą do prawidłowego funkcjonowania na terenie istniejącego gospodarstwa rolnego, o łącznej obsadzie po przebudowie 216,75 DJP w miejscowości P., na działkach o nr ewidencyjnym [...],[...] i [...] w obrębie geodezyjnym P., gmina B.". Decyzja ta nadal istnieje w obrocie prawnym.

Według oświadczenia inwestora przedmiotowa inwestycja nie wpłynie na zwiększenie DJP w jego gospodarstwie. Obawy skarżącej co do zwiększenia obsady chowu bydła są nieuzasadnione, gdyż ewentualne zwiększenie obsady bydła będzie wymagać kolejnej decyzji środowiskowej, od której strona będzie mogła się odwołać.

Ponadto SKO wskazało, że organ I instancji przed ustaleniem warunków zabudowy uzyskał wymagane prawem uzgodnienia, a do inwestora należy decyzja jaki rodzaj inwestycji realizuje pod warunkiem uzyskania wszystkich stosownych decyzji i pozwoleń. Zarzuty skarżącej w gruncie rzeczy dotyczą postępowania środowiskowego oraz pozwolenia na budowę i nie są przedmiotem niniejszego postępowania.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, domagając się jej uchylenia. W skardze wskazała, że przedmiotowa inwestycja powinna być poprzedzona decyzją środowiskową (art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej dalej "ustawą środowiskową"), ponieważ jej parametry pozwalają na zwiększenie (rozwój) produkcji polegającej na chowie bydła. Ponadto w trakcie postępowania odwoławczego organ podejmował czynności procesowe, o których nie informował skarżącej; zaś Wójt w odpowiedzi na te czynności nie odniósł się do zarzutów i dotyczących zaktualizowania danych i zaktualizowania map, na które nie naniesiono istniejących budynków, zarzutu rozdrobnienia procedur tym samym skutecznego omijania wymagalnych prawem kompleksowej oceny oddziaływania na środowisko, faktu, że dubluje decyzję o warunkach zabudowy, gdyż do terenu, na którym usytuowana ma być inwestycja istnieje drugi dokument, którym w tym samym miejscu planuje inwestycje budowy 216,75 DJP. Żadna z tych decyzji nie została wycofana z obiegu prawnego. Trudno zorientować się co w danym miejscu w terenie będzie realizowane, czy obora dla 216,75 DJP, czy hala udojowa.

W odpowiedzi na skargę SKO w Koninie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

W piśmie procesowym z dnia 12 marca 2021 r. uczestnik postępowania – J. R. argumentował, że przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowej.

Ponadto w swoim piśmie procesowym z dnia 12 marca 2021 r. inwestor wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 7 maja 2021 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 1255/18, uwzględniając skargę, wskazał, że decyzje organów obu instancji wymykają się spod kontroli sądowej, co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, uzasadnienie decyzji organu I instancji jest nadzwyczaj lakoniczne i w zasadzie niczego nie wyjaśnia. A mianowicie, jak się mają parametry zabudowy, aktualna obsada inwentarza (DJP) do stwierdzenia, że planowana inwestycja nie zwiększy tej obsady. Tym samym decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Po drugie, organ II instancji nie dostrzegł tych uchybień i jednocześnie nie ustalił jaki jest stan zabudowy na przedmiotowej nieruchomości (relacja budynek inwentarski, a hala udojowa) przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Nie ustaliło także aktualnego na moment wydania decyzji przez organ I instancji stanu (ilości w DJP) bydła na nieruchomości inwestora i nie wyjaśniło na podstawie jakich przesłanek przyjęło, że obsada ta nie ulegnie zmianie (zwiększeniu) w przypadku realizacji planowanej inwestycji. W ocenie Sądu, organy nie ustaliły i nie wyjaśniły jednoznacznie charakteru planowanej zabudowy, a w szczególności, czy prowadzi ona do zwiększenia obsady bydła na tej nieruchomości.

Powyższy brak ustaleń i wyjaśnień może mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy, gdyż ilość krów w DJP determinuje konieczność, lub jej brak, przeprowadzenia postępowania środowiskowego i ewentualnego uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej. Wbrew temu co zdaje się sugerować organ odwoławczy z akt sprawy nie wynika bowiem, by dla planowanej inwestycji została wydana uprzednio decyzja środowiskowa. Co prawda, inwestor uzyskał ww. decyzję środowiskową z 24 lutego 2016 r. Jednak z jej zakresu wynika, że nie dotyczy ona planowanej zabudowy.

Tym samym organy nie dokonały koniecznych ustaleń niezbędnych do oceny, czy w przypadku planowanej zabudowy konieczne było uprzednie uzyskanie przez inwestora decyzji środowiskowej, a jeżeli tak, to czy inwestor ją uzyskał (art. 71 ust. 2, art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej oraz § 2 pkt 51 i § 3 pkt 104 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Tak więc organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a.

Sąd wyjaśnił, że pomimo stwierdzonych wad decyzji organu I instancji w zakresie jej uzasadnienia – uchylił jedynie decyzję organu odwoławczego, gdyż nie można wykluczyć, że ta wadliwość decyzji organu I instancji może być usunięta w toku postępowania odwoławczego z uwagi na możliwość zastosowania przez SKO art. 136 w zw. z art. 15 K.p.a., tj. przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. W innym wypadku istnieje możliwość wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Tym niemniej w tym konkretnym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy – z uwagi na jego specyfikę i brak stosowania zasady dobrego sąsiedztwa – nie można wykluczyć, że organ odwoławczy zdoła w trybie art. 136 K.p.a. dokonać stosownych ustaleń i wyjaśnić jaki jest stan przedmiotowej zabudowy przed wydaniem zaskarżonych decyzji, jaki on będzie w wyniku realizacji planowanej inwestycji, a także, czy wydanie kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy powinno być poprzedzone postępowaniem środowiskowym i wydaniem decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, czy też nie ma takiej potrzeby.

Natomiast Sąd nie dostrzegł innych wad decyzji związanych z procedurą zmierzającą do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

W wytycznych dla organu Sąd wskazał, że SKO ponownie rozpoznając sprawę związane będzie wskazaną wyżej wykładnią. W pierwszej kolejności oceni, czy w trybie art. 136 K.p.a. możliwe jest uzupełnienie materiału dowodowego i wyjaśnienie jaki jest stan analizowanej zabudowy przed wydaniem zaskarżonych decyzji, jaki on będzie w wyniku realizacji planowanej inwestycji (w szczególności wyjaśni charakter budynku inwentarskiego – hali udojowej), a także, czy wydanie kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy powinno być poprzedzone postępowaniem środowiskowym i wydaniem decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Następnie opierając się na ewentualnych własnych ustaleniach wyda właściwą decyzję. Jeżeli Kolegium stanie na stanowisku, że niemożliwe jest uzupełnienie materiału dowodowego we wskazanym zakresie w trybie art. 136 K.p.a. uchyli zaskarżoną decyzję organu I instancji do ponownego rozpatrzenia ze stosowanymi wskazaniami.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył M. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie na rzecz uczestnika kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. zawnioskowano o dopuszczenie w poczet materiału dowodowego i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do mniejszej skargi kasacyjnej:

- decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.;

- pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 4 lutego 2019 r. i 18 lutego 2021 r. na okoliczność ustalenia: czy w przedmiotowej sprawie konieczne było uprzednie uzyskanie przez inwestora decyzji środowiskowej, jaki był stan zabudowy przed wydaniem decyzji przez organ I instancji oraz odnośnie charakteru budynku hali udojowej w kontekście możliwego zwiększenia się obsady inwentarza w DJP.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, gdyż przedstawiona ocena stanu faktycznego przez Sąd I instancji budzi uzasadnione podejrzenie, że kontrola legalności postępowania organu administracji publicznej przeprowadzona przez Sąd I instancji została ograniczona jedynie do wybranych dowodów przeprowadzonych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co skutkowało tym, iż Sąd I instancji przyjął, że z akt sprawy nie wynika jednoznacznie czy w przedmiotowej sprawie konieczne było uprzednie uzyskanie przez inwestora decyzji środowiskowej, jaki był stan zabudowy przedmiotowej nieruchomości przed wydaniem decyzji przez organ I instancji oraz, że organ nie wyjaśnił charakteru budynku hali udojowej w kontekście możliwego zwiększenia się obsady inwentarza w DJP, mimo że z materiału zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego, wynika wprost, iż dla przedmiotowej inwestycji nie było konieczności uzyskania uprzedniej decyzji środowiskowej, charakter hali udojowej wynika z samej definicji i nazwy tego budynku, a stan zabudowy na przedmiotowej nieruchomości przed wydaniem decyzji przez organ I instancji wynikał z załączonych map zwłaszcza, że obora znajdując się obecnie na przedmiotowej nieruchomości została oddana do użytkowania dopiero w dniu 21 marca 2019 r., a więc już po wydaniu decyzji przez organ I instancji;

- art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu pierwszej instancji tj. okolicznościach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, poprzez przyjęcie, iż organ II instancji nie ustalił stanu zabudowy nieruchomości przed wydaniem decyzji przez organ I instancji oraz nie wyjaśnił charakteru budynku hali udojowej, pomimo że do takich wniosków nie prowadzi należyta analiza akt sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, wnioskując o nieuwzględnianie skargi kasacyjnej. Ponadto skarżąca w kolejnych pismach procesowych z 24 listopada 2021 r. i 27 marca 2022 r. podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.

W replice na odpowiedź na skargę kasacyjną (pismo z dnia 8 listopada 2021 r.) M. G.przedstawił swoje stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2022 r. stanowiącym uzupełnienie skargi kasacyjnej M. G. przedstawił dodatkową argumentację w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2022 r. M. G. wniósł o zezwolenie na jego udział jako inwestora wraz z pełnomocnikiem w posiedzeniu, które zostało wyznaczone na dzień 10 sierpnia 2022 r. oraz o przeprowadzenie niniejszego posiedzenia w trybie jawnym.

W związku z zarządzeniem z dnia 16 listopada 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), skierował sprawę na posiedzenie niejawne, albowiem, z uwagi na znaczną ilość stron, przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie jest możliwe.

W tym miejscy wskazania, że w trakcie trwającego postępowania sądowoadministracyjnego w miejsce zmarłych uczestników postępowania S. S. i A. S. jako ich następców prawnych uwzględniono ich dzieci, tj. A. S., R. J., A. C. i M. M..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności w związku z pismem M. G., w którym wnioskuje o rozpatrzenie niniejszej sprawy "w trybie jawnym", należy wskazać, że przepisy obowiązującego prawa umożliwiają rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym. Taka możliwość wynika z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. W związku z zarządzeniem z dnia 16 listopada 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie ww. przepisu, skierował sprawę na posiedzenie niejawne, albowiem, z uwagi na znaczną ilość stron, przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie jest możliwe. Ponadto pouczono strony postępowania, w tym pełnomocnika M. G., o możliwości przedstawienia na piśmie stanowiska w sprawie, w terminie 7 dni. M. G. w zakreślonym terminie nie skorzystał z możliwości wypowiedzenia się w sprawie w związku z zarządzeniem z 16 listopada 2021 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. W tych warunkach brak jest podstaw do stwierdzenia, że rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym narusza prawo M. G. wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 90 § 1 i 2 p.p.s.a. Obowiązująca procedura, pomimo skierowania sprawy na posiedzenie niejawne, zapewnia stronom postępowania możliwość czynnego udziału poza rozprawą, poprzez informowanie stron o podjętych czynnościach przez Sąd Administracyjny oraz zapewnienie możliwości wypowiedzenia się stronom postępowania w sprawie przed rozpoznaniem sprawy na posiedzeniu niejawnym. Dlatego przedmiotowy wniosek nie podlegał uwzględnieniu.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej (i jej uzupełnienia) Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że postępowanie administracyjne wymaga ponownego przeprowadzenia, w pierwszej kolejności, przez organ odwoławczy w zależności od tego, czy wymagane będzie tylko uzupełnienie materiału dowodowego w rozumieniu art. 136 K.p.a.

Ma rację Sąd I instancji, że wydane w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji nie zawierają w swojej treści wyjaśnienia, czy planowana inwestycja związana jest z możliwością zwiększenia się obsady inwentarza w DJP oraz jaki jest stan zagospodarowania nieruchomości związany z prowadzeniem gospodarstwa rolnego.

W tym zakresie nie jest wystarczające stwierdzenie przez oba organy, że planowana inwestycja nie wpłynie na zwiększenie DJP w gospodarstwie wnioskodawcy, bo tak twierdzi wnioskodawca. Skoro kwestia zwiększenia DJP była podnoszona przez skarżącą w trakcie postępowania, to organy powinny były to wyjaśnić, dając temu wyraz w uzasadnieniach decyzji, stosownie do wymogu z art. 107 § 3 K.p.a. Istnienia tej wady nie wyjaśnia argumentacja skargi kasacyjnej i jej uzupełnienia, że organy dysponowały stosownym materiałem dowodowy. Poza tym jeżeli organy dysponowały materiałem dowodowym, to tym bardziej w oparciu o zasady postępowania z art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a. powinny były dokonać ich oceny, czemu z kolei powinny dać wyraz w uzasadnieniach swoich decyzji. Nie stanowi w tym zakresie wystarczającego wyjaśnienia wypowiedź organu odwoławczego, że obawy strony co do zwiększenia obsady chowu bydła nie znajdują uzasadnienia bowiem ewentualne zwiększenie obsady bydła będzie wymagać kolejnej decyzji środowiskowej, od której strona będzie mogła się odwołać. Choć prawdą jest, że co do zasady zwiększenie obsady bydła wymaga decyzji środowiskowej, jednak w odniesieniu do konkretnej inwestycji uwzględnienia wymaga charakterystyka inwestycji, tj. np. czy jej wielkość będzie umożliwiała zwiększenie DJP w zakresie chowu zwierząt. Co symptomatyczne, z akt przedmiotowej sprawy wynika, że inwestor dokonuje lub planuje dokonać rozbudowy gospodarstwa rolnego etapami, co może sugerować, że dąży do zwiększenia DJP. Choć inwestor twierdził, że faktycznie produkcja wynosi 90 DJP, jednocześnie uzyskał decyzję środowiskową na rozbudowę istniejącego gospodarstwa dla chowu o łącznej obsadzie po przebudowie 216,75 DJP, jak również później wnioskował o ustalenie warunków zabudowy dla pięciu silosów zbożowych 100 ton oraz sześciu silosów paszowych do 60 ton. Wynika z tego, że planowana inwestycja powinna być zbadana pod kątem, czy może służyć obsłudze gospodarstwa rolnego o większej obsadzie DJP niż wskazywał inwestor na potrzeby przedmiotowej sprawy. Dlatego Sąd I instancji wykazał, że istnieją w okolicznościach niniejszej sprawy podstawy do stwierdzenia, że nie ustalono aktualnego na moment wydania decyzji przez organ I instancji stanu (ilości w DJP) bydła na nieruchomości inwestora i nie wyjaśniło na podstawie jakich przesłanek przyjęło, że obsada ta nie ulegnie zmianie (zwiększeniu) w przypadku realizacji planowanej inwestycji; a przede wszystkim żaden organ nie wyjaśnił parametrów budowy budynku inwentarskiego – hali udojowej, a także specyfiki tego budynku. W skardze kasacyjnej tej oceny skutecznie nie podważono, a wręcz przyznano, że na rok 2020 średnia DJP w gospodarstwie rolnym inwestora wyniosła 169,07.

Należy też dostrzec, że inwestor w skardze kasacyjnej próbuje swoją argumentację formułować wokół "stanu faktycznego", który w jego ocenie to "stan istniejący". I w tym zakresie inwestor wskazuje, że istniejące zagospodarowanie nieruchomości wynika z przedstawionych dokumentów. Jednak zasadniczo organy w swoich decyzjach nie wyjaśniły tego stanu zagospodarowania nieruchomości. Podobnie, jak przy problematyce dotyczącej DJP, jeżeli były dowody, to należało je ocenić, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Poza tym należy zwrócić uwagę, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy uwzględnieniu podlega nie tylko stan faktyczny na nieruchomości, lecz także jej stan prawny, co wprost wynika z treści art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. A zatem właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dokonuje analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wynika z tego, że, jeżeli mowa o stanie prawnym nieruchomości, to organ planistyczny powinien uwzględnić jakie już decyzje zostały wydane dla przedmiotowego gospodarstwa rolnego i w oparciu o tą wiedzę dokonać stosownej oceny. Nie jest w tym zakresie wystarczające twierdzenie inwestora, że w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie została ukończona budowa obory i nie doszło do faktycznego użytkowania tego obiektu budowlanego, który jak wynika z akt sprawy, już został zrealizowany (obora oddana do użytkowania w dniu 21 marca 2019 r.), co doprowadziło do sytuacji, w której mamy do czynienia z gospodarstwem rolnym, gdzie może być prowadzona hodowla bydła w obsadzie 216,75 DJP, stosownie do wymogów wynikających z decyzji Wójta z dnia 24 lutego 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Dla tej oceny nie mają więc znaczenia przywołane we wniosku dowodowym: - pismo PINB w K. z 21 marca 2019 r. o niewniesieniu sprzeciwu do użytkowania obory i zbiornika na gnojownicę o poj. 1400 m3; oraz - pism ARiMR z 4 lutego 2019 r. i 18 lutego 2021 r., bo wynika z nich, że inwestor zwiększył obsadę DJP w stosunku do wskazywanej podczas niniejszego postępowania jako aktualnej obsady stada 90 DJP. Poza tym sąd administracyjny, w tym Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady nie przeprowadza postępowania dowodowego, tym bardziej gdy przedmiotem oceny Sądu były istniejące braki postępowania wyjaśniającego. Dlatego w tego rodzaju sytuacji wnioskowane dowody powinny być przedmiotem oceny przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ administracyjny. Takie też stanowisko strony skarżącej kasacyjnie dodatkowo potwierdza, że istnieje konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, skoro wskazuje się na potrzebę przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego.

W konsekwencji przedstawionej powyżej oceny należało stwierdzić, że w ramach zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie podważono oceny Sądu I instancji, który stwierdził, że decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 p.p.s.a., a organ II instancji nie dostrzegł tych uchybień i błędnie zaakceptował wadliwą już z przyczyn formalnych decyzję organu I instancji. Taka bowiem ocena wynika z akt sprawy, na podstawie których Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok.

W tym też miejscu wyjaśnienia inwestorowi wymaga, że w zaskarżonym wyroku wskazano wyłącznie na uchybienia procesowe organów administracyjnych, natomiast w żadnym wypadku Sąd Administracyjny nie przesądził kwestii merytorycznych, tj. jaki dokładnie jest stan zagospodarowania nieruchomości, jaka jest obsada w DJP gospodarstwa rolnego, czy planowana inwestycja zwiększa obsadę w DJP i czy jest związana i może mieć wpływ na zwiększenie obsady DJP, a w konsekwencji czy jest wymagane dla planowanej inwestycji uzyskanie decyzji środowiskowej.

Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W odniesieniu zaś do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należy wskazać, że art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczy elementów konstrukcyjnych uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. W skardze kasacyjnej za pomocą tego zarzutu nie argumentowano na okoliczność wad konstrukcyjnych uzasadnienia zaskarżonego wyroku, lecz w zakresie merytorycznej oceny, jaka została zawarta w tym uzasadnieniu, co jak oceniono powyżej, nie zostało skutecznie podważone w skardze kasacyjnej i jej uzupełnieniu. Podkreślić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wskazania co do dalszego postępowania.

Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.