Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 206/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134 par. 1, art. 151,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi E. W. i B. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.1. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...].10.2012 r. znak: [...] w sprawie określenia B. i E. W. (dalej: "skarżący", "podatnicy") zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości [...] zł. Jednocześnie określił skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości [...] zł.

1.2. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w 2006 r. B. W. prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu materiałami budowlanymi

i świadczenia usług transportowych pod firmą "S". Za 2006 r. podatnik złożył zeznanie podatkowe PIT-36 wspólnie z E. W. o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2006 r.

W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej stwierdzono, że B.

i E. W. w zeznaniu PIT-36 zaniżyli podatek należny o kwotę 212.084 zł.

Decyzją z dnia 2.10.2012 r. znak: [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. określił B. i E. W. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości [...] zł, tj. wyższej od zeznanego o 212.084 zł. Było to wynikiem korekty zarówno przychodów, jak i kosztów uzyskania przychodów. W zakresie przychodów korekta dotyczyła zwiększenia przychodów o kwotę 1.177,73 zł z tytułu niezaewidencjonowanej sprzedaży cementu w ilości 4,475 ton. W zakresie kosztów uzyskania przychodów korekta dotyczyła:

1) zaniżenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu spłaty odsetek od zaciągniętego kredytu w rachunku bieżącym w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w kwocie 18.797,61 zł,

2) zaniżenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu uiszczonej prowizji od wypłat gotówkowych w kwocie 100 zł,

3) zaniżenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu uiszczonej opłaty za korzystanie ze środowiska w kwocie 1.922,58 zł,

4) zawyżenia kosztów uzyskania przychodów w łącznej kwocie 586.392,13 zł poprzez nieudokumentowanie wydatków w sposób rzetelny i faktu ich poniesienia,

w tym:

a) w kwocie 370.548,49 zł wynikającej z faktur VAT na zakup prętów, blachy ocynkowanej i solarów wystawionych przez "B." Sp. z o.o. w T. (nr [...] z dnia 16.01.2006 r. na kwotę netto 16.652,10 zł, nr [...] z dnia 17.01.2006 r. na kwotę netto 17.024,34 zł, nr [...] z dnia 18.01.2006 r. na kwotę netto 19.404 zł, nr [...] z dnia 6.02.2006 r. na kwotę netto 23.949 zł, nr [...] z dnia 7.02.2006 r. na kwotę netto 22.648,50 zł, nr [...] z dnia 9.02.2006 r. na kwotę netto 33.460 zł, nr [...] z dnia 13.02.2006 r. na kwotę netto 31.185 zł, nr [...] z dnia 14.02.2006 r. na kwotę netto 23.100 zł, nr [...] z dnia 16.02.2006 r. na kwotę netto 34.440 zł, nr [...] z dnia 17.02.2006 r. na kwotę netto 33.829,60 zł, nr [...] z dnia 20.02.2006 r. na kwotę netto 33.700,80 zł, nr [...] z dnia 1.03.2006 r. na kwotę netto 25.643,05 zł, nr [...] z dnia 6.03.2006 r. na kwotę netto 23.658,60 zł, nr [...] z dnia 9.03.2006 r. na kwotę netto 31.853,50 zł),

b) w kwocie 215.843,64 zł wynikającej z faktur VAT na zakup oleju napędowego wystawionych przez K. Sp. z o.o. w B.

1.3. Rozpoznając złożone od powyższej decyzji odwołanie i odnosząc się do zarzutów w nim zawartych organ stwierdził, że w księdze przychodów i rozchodów za 2006 r. B. W. wykazał uzyskany przychód z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości łącznej 2.677.664,63 zł. W remanencie sporządzonym na dzień 31.12.2005 r. podatnik wykazał stan cementu w ilości 0,6 tony. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że w 2006 r. B. W. zakupił 2674,26 ton cementu. Z przedstawionego przez podatnika zestawienia dotyczącego sprzedaży cementu w 2006 r. wynika, że na podstawie faktur VAT sprzedano 2423,91 ton cementu, natomiast na podstawie paragonów fiskalnych zbyto 240,87 ton cementu. W remanencie końcowym sporządzonym na dzień 31.12.2006 r. wykazano 5,605 t cementu. Z rozliczenia zakupu i sprzedaży cementu za 2006 r., wynikał zatem niedobór sprzedaży cementu w ilości 4,475 tony. Ustalając średnią cenę cementu stwierdzono, że niezaewidencjonowany przychód netto z tego tytułu wynosi zatem 1.132,08 zł (4,475 t x 252,98 zł). Wartość niezaewidencjonowanego przychodu nie spowodowała uznania podatkowej księgi w zakresie przychodów za nierzetelną. Przywołując treść art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. organ wskazał, że ustalony przychód łączny za 2006 r. wyniósł 2.678.796,71 zł (2.677.664,63 zł + 1.132,08 zł).

1.4. Organ stwierdził również, iż w podatkowej księdze przychodów

i rozchodów za 2006 r. B. W. zaniżył koszty uzyskania przychodów w 2006 r. w łącznej kwocie 20.820,19 zł, w tym:

a/ nie zaksięgował spłaty odsetek od zaciągniętego kredytu w rachunku bieżącym w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, prowadzonym przez BS oraz prowizji w łącznej kwocie 18.897,61 zł

b/ nie zaksięgował w miesiącu grudniu 2006 r. opłaty za korzystanie ze środowiska w kwocie 1.922,58 zł dokonanej na podstawie polecenia przelewu bankowego z dnia 18.12.2006 r. na konto Urzędu Marszałkowskiego w K.

Ponadto skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę

370.548,49 zł wynikającą z wyżej wymienionych faktur VAT na zakup prętów, blachy ocynkowanej i solarów wystawionych przez "B." Sp. z o.o. w T. Organ w tym zakresie uznał, że podatnik nie udokumentował w sposób rzetelny faktu poniesienia przedmiotowych wydatków. Wniosek taki wyprowadzono po analizie treści zeznań T.F. - Prezesa Zarządu Firmy "B." i ich zestawieniu z ustaleniami wynikającymi z pozostałego materiału dowodowego (m.in. faktem, że Spółka B. została zarejestrowana w urzędzie skarbowym od 25 listopada 2005 r., lecz złożyła tylko jedną deklarację CIT-2 i VAT-7 za miesiąc styczeń 2006 r., nie dokonywała wpłat zobowiązań podatkowych, wysyłane do Spółki wezwania nie były odbierane, Spółka została wykreślona z rejestru VAT w dniu 30 listopada 2006 r. pod wskazywanym adresem Spółka nie prowadziła działalności gospodarczej – a umowa najmu dot. lokalu pod adresem T., ul. P. została rozwiązana z dniem 30 kwietnia 2006 r., umowa najmu placu przy ul. S. w T. od firmy P Sp. z o.o. skutkowała wystawieniem dla

B. tylko jednej faktury, bo B. "zniknęła" prawdopodobnie pod koniec marca 2006 r.).

Odbywający karę pozbawienia wolności od dnia 17 listopada 2006 r. do dnia 11 czerwca 2016 r. T. F. oświadczył m.in., że Spółka B. nie posiadała innych adresów prowadzenia działalności gospodarczej, nie posiadała własnego taboru samochodowego, zaplecza technicznego do załadunku/wyładunku towarów ani nie zatrudniała pracowników. Świadek wskazał, że dokonywał zakupów towarów handlowych, będących następnie przedmiotem odsprzedaży, w firmach m.in. "S-B" K., H-S, M. E. Jednakże udzielone przez w/w firmy informacje wskazywały, że "B." Sp. z o.o. w T. nie dokonywała zakupu towarów w S.-B. w R. oraz M. E. w D. Uznano natomiast za koszt uzyskania przychodu zakup przez B. W. blachy ocynkowanej

w kwocie netto 51.240 zł od Firmy B. Sp. z o.o. w T. Jak bowiem wynika z akt sprawy, Spółka B. dokonała z Firmą H-S Sp.j. jednorazowej transakcji zakupu blachy ocynkowanej na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 2.02.2006 r.

Także z informacji pochodzących od CHO i AM sp. z o.o. (firm, które później były wskazywane przez T.F. jako dostawcy towaru dla "B.") wynikało, że podmioty te nie dokonywały sprzedaży na rzecz "B." sp. z o.o. w T. Ponadto organ wskazał, że przesłuchany w dniu 1.07.2010 r. i w dniu 9.03.2012 r. B.W. zeznał, iż za towar płacił T. F. gotówką, lecz nie posiada (oprócz faktur), innych dokumentów dotyczących zawartych transakcji (zamówień, dowodów WZ, potwierdzeń zapłaty). Ponadto B. W., będąc jedynym odbiorcą od "B." Sp. z o.o. w T., nie pamiętał czy interesował się certyfikatami jakości, aprobatami technicznymi na kupowany towar. Nie okazał również dowodu zapłaty (przelewu) za fakturę VAT Nr [...] z dnia 9.03.2006 r. na kwotę netto 31.853,50 zł zawierającą adnotację o sposobie zapłaty w formie przelewu (przelew 14 dni do 23.03.2006 r.). Organ podkreślił przy tym, że w tym samym okresie B. W. kupował pręty żebrowane od innej Firmy - "P." W. Ł., gdzie transakcje odbywały się w zupełnie inny sposób - zamówienia, zapłata wyłącznie w formie przelewu.

W obliczu powyższych ustaleń organ stwierdził, że B. W. bezpodstawnie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki na zakup prętów, blachy ocynkowanej i solarów w kwocie 370.548,49 zł, wynikającej z wymienionych w decyzji faktur wystawionych przez "B." Sp. z o.o. w T. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono bowiem, że posiadane przez B.W. faktury zakupu od tej Spółki nie dokumentują czynności faktycznie dokonanych. Organ wskazał przy tym, że - poza okazanymi do kontroli fakturami zakupu prętów, blachy ocynkowanej i solarów od "B." Sp. z o.o. w T. - brak było jakichkolwiek innych dowodów, które mogłyby potwierdzić fakt dokonania tych transakcji. Powołując się nadto na treść przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., organ stwierdził, że zdarzenia gospodarczego o skutkach podatkowych nie stanowi samo wystawienie faktury, lecz obrót handlowy tą fakturą udokumentowany.

1.5. Dyrektor Izby Skarbowej w K. podniósł także, że organ I instancji nie uznał za koszty uzyskania przychodów wydatków w łącznej kwocie 215.843,64 zł dotyczących faktur wystawionych przez K. w B. za zakup oleju napędowego (faktury: nr [...]z dnia 17.03.2006 r. na kwotę netto 1.625,64 zł - 589 litrów, nr [...] z dnia 31.03.2006 r. na kwotę netto 568 zł - 200 litrów, nr [...] z dnia 29.04.2006 r. na kwotę netto 18.240 zł - 6000 litrów, nr [...] z dnia 08.05.2006 r. na kwotę netto 29.800 zł - 10.000 litrów, nr [...] z dnia 01.06.2006 r. na kwotę netto 44.400 zł - 15.000 litrów, nr [...] z dnia 28.06.2006 r. na kwotę netto 33.660 zł - 11.000 litrów, nr [...] z dnia 24.07.2006 r. na kwotę netto 31.000 zł - 10.000 litrów, nr [...] z dnia 11.08.2006 r. na kwotę netto 30.600 zł - 10.000 litrów, nr [...] z dnia 11.09.2006 r. na kwotę netto 17.700 zł - 6.000 litrów, nr [...] z dnia 13.11.2006 r. na kwotę netto 8.250 zł - 3.000 litrów). Jednakże w ocenie organu II instancji w toku prowadzonego postępowania podatkowego nie udało się zgromadzić materiału pozwalającego na jednoznaczne stwierdzenie, że faktury zakupu oleju napędowego od K. w B. były fakturami fikcyjnymi i nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Wobec tego, wydatki w kwocie 215.843,64 zł należało uznać w Firmie "S." B. W. za koszty uzyskania przychodów. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją znak: [...] z dnia [...].01.2014 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji

i określił skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości [...] zł.

1.6. Końcowo organ II instancji zaznaczył, że w niniejszej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. został przerwany w wyniku zastosowania w dniu

12 października 2012 r. środka egzekucyjnego – zajęcia rachunku bankowego

w banku B.

2.1. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. E. i B. W. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

2.2. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1. art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez wydanie rozstrzygnięcia wbrew znajdującym się w aktach (zbieżnych w swej treści) dowodów z przesłuchania strony z dnia 1.07.2010 r. i T. F. z dnia 21.01.2011 r. i 13.08.2013 r. potwierdzających rzeczywisty przebieg transakcji obrotu stalą pomiędzy "B." Sp. z o.o. a stroną, przy równoczesnym braku w aktach sprawy choćby jednego dowodu przeciwnego,

2. art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 § 1 tej ustawy - poprzez subiektywne eliminowanie treści zebranych materiałów dowodowych przeczących dokonanej przez organ podatkowy kwalifikacji fikcyjności transakcji sprzedaży towarów przez "B." Sp. z o.o. na rzecz strony,

3. art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że strona pozbawiona jest prawa do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów poniesionych przez nią wydatków na nabycie towarów handlowych od "B." Sp. z o.o., służących osiągnięciu ujawnionych przez nią przychodów - w sytuacji gdy podmiot ten faktycznie dostarczył stronie nabyte towary oraz przy braku świadomości strony o możliwości ewentualnego uczestnictwa w jakimkolwiek przestępczym procederze związanym z tymi dostawami.

2.3. W uzasadnieniu złożonej skargi podatnicy podnieśli, że zaskarżona decyzja nie jest poparta zebranym materiałem dowodowym. W ich ocenie organy podatkowe błędnie przyjęły, że dostawy towarów na rzecz strony, wykazane fakturami wystawionymi przez "B." Sp. z o.o., nie miały charakteru rzeczywistych transakcji, a ponadto nie były należycie udokumentowane. Zdaniem skarżących to, że "B." Sp. o.o. nie dokonywała zakupów od wskazanych firm, nie oznacza, że nie mogła ona dokonywać dostaw towarów na rzecz skarżącego. Nabyty przez "B." Sp. z o.o. towar mógł bowiem pochodzić i pochodził od innych podmiotów, w szczególności mógł pochodzić od "FHU S." T. F. Wyciągnięty przez organy wniosek byłby uprawniony dopiero po wykazaniu, że podmiot ten w ogóle nie dokonywał nabycia towarów następnie dostarczanych stronie. Skarżący argumentowali ponadto, że B. W. nie był zobowiązany do posiadania dowodów KP, zamówień, ofert handlowych dostawców, dowodów co do sposobu nawiązania współpracy handlowej. Nie miał także obowiązku dokonywania płatności poprzez obrót bezgotówkowy.

2.4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas przedstawianą argumentację

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "ustawa p.p.s.a."), sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając sprawę w wyżej określonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Ponadto Sąd uznał, że ustalony przez organ stan faktyczny sprawy ma oparcie

w zgromadzonym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd przyjął za podstawę dalszych rozważań.

3.2. W niniejszej sprawie poza sporem było to, że w 2006 r. B.W. prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu materiałami budowlanymi i świadczenia usług transportowych pod firmą "S" B. W. Bezsporne było również to, że za 2006 r. podatnik złożył zeznanie podatkowe o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) wspólnie z E W. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do kwestii zasadności stwierdzenia przez organ, że B. W. zaniżył kwotę należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok, zawyżając koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez siebie działalności o kwotę 370.548,49 zł wynikającą z wymienionych już wyżej faktur VAT na zakup prętów, blachy ocynkowanej i solarów wystawionych przez "B." Sp. z o.o. w T.

3.3. W ocenie Sądu ustalenia organu poczynione w zakresie spornej kwestii są prawidłowe. Ustaleń tych organy dokonały w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego. Naczelną zasadą tego postępowania jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 Ordynacji podatkowej, której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 tej ustawy. Zgodnie z powyższą zasadą organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w tym zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W niniejszej sprawie proces decyzyjny organów podatkowych spełnił powyższe wymagania. Na potwierdzenie wniosku, że zakwestionowane faktury nie stanowiły podstawy dla obniżenia podatku należnego organy podatkowe obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji pełną i prawidłową argumentację. Szczegółowa analiza w tym zakresie została zawarta

w pkt. 1.4. uzasadnienia, a Sąd w pełni podziela ten wywód.

3.4. Podkreślenia wymaga, że organ – w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy - zasadnie stwierdził, iż podatnik nie udokumentował w sposób rzetelny faktu poniesienia zakwestionowanych wydatków. W skarżonej decyzji - powołując się na zeznanie złożone w dniu 21 stycznia 2011 r. przez T.F. (Prezesa Zarządu Firmy "B." Sp. z o.o. w T.) - słusznie podniesiono, że Spółka "B." nie posiadała własnego taboru samochodowego, nie dysponowała zapleczem technicznym do załadunku/wyładunku towarów, nie zatrudniała żadnych pracowników. T. F. oświadczył ponadto, że dokonywał zakupów towarów handlowych w firmach m.in. "S-B" K., H-S, M. E.. Jednakże, jak trafnie zaakcentował organ, postępowanie dowodowe wykazało, że "B." Sp. z o.o. w T. nie dokonywała zakupu towarów w Firmie S-B w R oraz M. E. w D. Spółka B. dokonała natomiast jednorazowej transakcji zakupu blachy ocynkowanej z Firmą H – S Sp. jawna. Dostawa ta udokumentowana została fakturą VAT nr [...] z dnia 2.02.2006 r. Takie ustalenie pozwoliło organowi stwierdzić, że za koszt uzyskania przychodów może być uznany jedynie zakup blachy ocynkowanej w kwocie netto 51.240 zł dokonany przez B. W. od Firmy B. Sp. z o.o. w T.

Organy – na podstawie informacji uzyskanych od CHO i AM sp. z o.o. (firm wskazywanych jako dostawcy towaru dla "B." w trakcie kolejnego przesłuchania T. F. w dniu 13 sierpnia 2013 r.) - ustaliły również, że podmioty te nie dokonywały sprzedaży na rzecz "B." sp. z o.o. w T. Oznacza powyższe, że organ zasadnie przyjął, iż "B." nie mógł sprzedać skarżącemu zafakturowanych towarów skoro ich wcześniej nie nabył. Podkreślić przy tym należy, że organ sprawdził wszystkich potencjalnych kontrahentów wskazywanych przez T.F. Nie sposób natomiast w tym zakresie zaakceptować wniosku skarżącego, że nabyty przez "B."

Sp. z o.o. towar mógł pochodzić i pochodził od innych podmiotów, w szczególności od "FHU S." T. F. W ocenie Sądu organ nie był bowiem zobligowany do poszukiwań kontrahentów T. F. Zobligowany był natomiast do sprawdzenia wskazywanych przez świadka podmiotów i okoliczności ich współpracy z firmą "B.". Z tego obowiązku organ się wywiązał, a z otrzymanych informacji wyciągnął właściwe wnioski.

Potwierdzeniem wniosków organów jest również gotówkowy (a więc niestandardowy w obrocie między przedsiębiorcami, zwłaszcza w odniesieniu do znacznych kwot) sposób zapłaty za towar wskazany w zakwestionowanych fakturach. Na taki sposób regulowania zobowiązań wskazał B. W. przesłuchany w dniu 1.07.2010 r. i w dniu 9.03.2012 r. Zeznał on wówczas, iż za towar płacił T. F. gotówką i nie posiada (oprócz faktur), innych dokumentów dotyczących zawartych transakcji (zamówień, dowodów WZ, potwierdzeń zapłaty). B. W. nie okazał również dowodu zapłaty (przelewu) za fakturę VAT Nr [...] z dnia 9.03.2006 r. na kwotę netto 31.853,50 zł, mimo że dokument ten zawierał zaakceptowaną przez strony adnotację

o sposobie zapłaty w formie przelewu ("przelew 14 dni do 23.03.2006 r."). Podkreślenia przy tym wymaga akcentowana przez organ okoliczność, że w tym samym okresie, w którym miały miejsce sporne transakcje B.W. kupował pręty żebrowane od innego podmiotu – firmy "P" W. L., a zapłat za te dostawy dokonywał wyłącznie w formie przelewu. O faktycznym niezaistnieniu transakcji między wskazanymi na kwestionowanych fakturach podmiotami świadczy również to, że podatnik nie pamiętał czy interesował się certyfikatami jakości, aprobatami technicznymi na kupowany towar. Nieprzykładanie uwagi do jakości nabywanego towaru nie jest bowiem praktyką stosowaną przez rzetelnych przedsiębiorców, gdyż ci dbają o to, by dostarczany im towar nie był uszkodzony - taki towar mogą bowiem później łatwiej i drożej sprzedać. O rzeczywistym niezrealizowaniu spornych transakcji może także świadczyć fakt, że wykazana na fakturach firma B. miała dostarczać towar tylko do jednego klienta (firmy B. W.). Z powyższych dowodów wynika zatem, co prawidłowo stwierdził organ, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń. Za bezzasadny należało zatem uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej.

3.5. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że strona pozbawiona jest prawa do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów poniesionych przez nią wydatków na nabycie towarów handlowych od "B." Sp. z o.o., służących osiągnięciu ujawnionych przez nią przychodów - w sytuacji gdy podmiot ten faktycznie dostarczył stronie nabyte towary oraz przy braku świadomości strony o możliwości ewentualnego uczestnictwa w jakimkolwiek przestępczym procederze związanym

z tymi dostawami.

Odpowiadając na powyższy zarzut wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że aby dany wydatek można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zaistnieć muszą kumulatywnie dwa warunki. Celem poniesienia wydatku powinno być osiągnięcie przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodu i wydatek ten nie może znajdować się w określonym w art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f. katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Tak więc, podatnik uzyskuje uprawnienie do zaliczenia określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodów w sytuacji wykazania jego związku ze źródłem przychodu, ale także udowodnienia, że wydatek ten został faktycznie poniesiony, a związany z nim zakup (usługi, towaru) dokonany. Dowód w postaci rachunku, faktury czy paragonu odzwierciedlać zatem musi rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych.

Trafnie w tym zakresie organ wskazał, że faktura, która wykazuje zdarzenie gospodarcze sprzeczne z jej treścią nie może stanowić podstawy do zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Zdarzenia gospodarczego o skutkach podatkowych nie stanowi bowiem samo wystawienie faktury, lecz obrót handlowy tą fakturą udokumentowany.

Wbrew zarzutom skarżących, przedstawione wyżej okoliczności

(pkt. 3.4. uzasadnienia) świadczą bezspornie, że faktury VAT, dokumentujące zakup prętów, blachy ocynkowanej i solarów od B. Sp. z o.o. w T. przez firmę B. W. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. faktu dokonania operacji gospodarczej zgodnie z ich treścią. Tymczasem faktura stanowi podstawę zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Aby stanowiła prawidłowy dokument księgowy, stwierdzający fakt poniesienia wydatku zaliczonego do kosztów uzyskania przychodów, musi być dowodem rzetelnym, tj. przedstawiającym rzeczywisty przebieg operacji gospodarczej. Warunek taki zachodzi zaś wtedy, gdy dana faktura odzwierciedla zdarzenie gospodarcze dokonane między podmiotami wymienionymi na fakturze, której przedmiotem jest towar bądź usługa opisana w tym dokumencie pod względem ilościowym, jakościowym, wartościowym itp. Innymi słowy między rzeczywistą sprzedażą, a jej opisem w fakturze istnieć musi pełna zgodność pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym.

Jak wykazał organ, faktury zakupu prętów, blachy ocynkowanej i solarów od "B." Sp. z o.o w T. nie dokumentowały nabycia tych materiałów od wymienionego w nich podmiotu. Zatem zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie mogą one stanowić podstawy do uznania za koszt podatkowy wykazanych w nich kwot.

6. Końcowo podnieść należy, że bezzasadny okazał się także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 § 1 tej ustawy - poprzez subiektywne eliminowanie treści zebranych materiałów dowodowych przeczących dokonanej przez organ podatkowy kwalifikacji fikcyjności transakcji sprzedaży towarów przez "B." Sp. z o.o. w T. na rzecz strony. W ocenie Sądu organ podjął wszelkie niezbędne działania prowadzące do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie wykroczył przy tym poza reguły swobodnej oceny dowodów. Ponadto wydał zaskarżoną decyzję na podstawie obowiązujących przepisów prawa, w oparciu o prawidłowo zebrany i oceniony materiał dowodowy. W tym kontekście stwierdzić także należy, że w postępowaniu podatkowym nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów istotnych dla załatwienia sprawy, jeżeli nie dostarczył ich sam podatnik (por. wyrok NSA sygn, akt II FSK 835/05 z dnia 30.05.2006 r.).

3.7. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., skargę oddalono.