Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 920/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 4,  art. 33,  art. 87 ust. 2,  art. 92a,  art. 92c,  art. 93
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 134,  art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8  art. 3 ust. 1 i 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Inspektora Transportu z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Główny Inspektor Transportu Drogowego, (dalej jako: GITD) utrzymał w całości w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" nakładającą na Z. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: "[...]" Z. K., karę pieniężną za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego.

Wymienioną decyzją z "[...]" Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając w oparciu o przepis art. 33 ust. 1, 3 i 10, art. 87, art. 92a ust. 1 i ust. 6, art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265) oraz lp. 1.3. i lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, jak również o przepisy art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985), art. 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 92, poz. 879 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia "[...]", nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 10000 zł. Kara ta stanowi sumę kar pieniężnych za stwierdzone - podczas kontroli w dniu "[...]" w miejscowości "[...]" (droga krajowa nr "[...]") należącego do skarżącego zespołu pojazdów (samochód ciężarowy m-ki "[...]", o nr rej. "[...]" oraz przyczepa m-ki "[...]", o nr rej. "[...]") - naruszenia polegające na: wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Naruszenia te, wraz z przypisanymi im karami pieniężnymi, zostały szczegółowo wymienione i opisane w powyższej decyzji organu pierwszej instancji.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podniósł, że przewóz wykonywany w dniu kontroli był przewozem na potrzeby własne, nieodpłatnym i okazjonalnym, ponieważ przewożone pojazdy były jego własnością i nie służyły do zarobkowego przewozu rzeczy. Przewożone pojazdy miały wspomagać podstawową działalność skarżącego, w której transport nie jest dziedziną wiodącą. Dodatkowo podniósł, że nie przewidział, iż będzie przewoził pojazdy, ponieważ celem wyjazdu był zakup deszczowni. Ponadto stwierdził, że nałożona na niego kara jest niewspółmierna do popełnionego czynu. W ocenie skarżącego, przedstawione przez niego w toku postępowania dowody i argumenty powinny skutkować odstąpieniem od jego ukarania.

Utrzymując w całości w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - GIND wskazał, że zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 zł (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym). Kara pieniężna za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia wynosi 8000 zł, zgodnie z lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem

niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące nakładana jest kara pieniężna w wysokości 3000 zł, według lp. 6.1.1 załącznika nr 3.

Odnosząc się do naruszenia z lp. 1.3 załącznika nr 3 organ wskazał, że podczas kontroli drogowej w dniu "[...]" kierowca K. P. nie okazał zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne, ani licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Kierujący pojazdem przedłożył do kontroli dwie umowy sprzedaży przewożonych pojazdów. Będąc przesłuchanym w charakterze świadka K. P. – kierujący pojazdem - zeznał, że jest pracownikiem firmy "[...]" Z. K., zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na stanowisku mechanika pojazdów samochodowych. Wyjaśnił, że w chwili zatrzymania do kontroli wykonywał przewóz drogowy dwóch pojazdów, tj. samochodów osobowych marki "[...]" oraz marki "[...]" z miejscowości "[...]" i "[...]" (Niemcy) na bazę firmy do miejscowości "[...]"; przy czym jeden z pojazdów przewożony jest prawdopodobnie celem lakierowania, a drugi w celach handlowych. Podał, że wcześniej tym samym pojazdem samochodowym z dołączoną przyczepą sporadycznie przewoził z Niemiec także inne pojazdy. Wskazano, że protokół został podpisany przez kierującego pojazdem bez zastrzeżeń. Podniesiono, że w toku postępowania ustalono, że przewożone samochody zostały kupione na terenie Niemiec przez Z. K., a skoro przysługiwał mu tytuł prawny do przewożonych samochodów, to tym samym przesłanka przewozu na potrzeby własne (art. 4 pkt 4 lit. c ustawy o transporcie drogowym) została spełniona. Ponadto organ ustalił na podstawie danych Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, że do dnia "[...]" skarżący nie był zarejestrowany w tej bazie, co oznacza, że nie posiadał zaświadczenia na międzynarodowe niezarobkowe przewozy drogowe, ani licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. Podniesiono, że przedmiotowy przewóz nie miał charakteru przewozu okazjonalnego, gdyż przeczą temu zeznania świadka, umowy sprzedaży okazane do kontroli, a także ustalenia poczynione przez organ I instancji. Przewóz był wykonywany pomocniczo w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż pojazdy zostały nabyte w celu ich dalszej odsprzedaży, co wynika z faktu, że obydwa pojazdy zostały wystawione do sprzedaży w komisie należącym do skarżącego, a jeden z pojazdów został zbyty. Wskazano, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia działalności jako działalności pomocniczej, wobec czego należy uznać, iż wydana przez organ pierwszej instancji decyzja w zakresie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8000 zł tytułem naruszenia z lp.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym jest prawidłowa.

Odnosząc się do naruszenia z lp. 6.1.1 załącznika nr 3 wyjaśniono, że podczas kontroli drogowej stwierdzono wykonywanie przez skarżącego niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, podlegającego przepisom rozporządzeń Rady (EWG) nr 3821/85 oraz (WE) nr 561/2006. Dokonano oględzin pojazdu, które wykazały, iż w pojeździe nie zamontowano urządzenia rejestrującego aktywność kierowcy, prędkość jazdy oraz przebytą drogę. Także kierujący pojazdem potwierdził, że w prowadzonym przez niego pojeździe nie było zainstalowanego urządzenia rejestrującego. Wskazano, że zgodnie z art. 3 ust. 1 zd. pierwsze rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie

Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy.

Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony. Przy czym Państwa Członkowskie mogą wyłączyć niektóre pojazdy z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia (ust. 2). Takie wyłączenie jest zawarte w art. 29 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców. Jednakże przewóz wykonywany przez stronę nie podlegał pod wyłączeniu z obowiązku zamontowania i używania tachografu, gdyż nie spełniał żadnej z przesłanek określonych we wskazanych powyżej przepisach. Wprawdzie zgodnie z art. 3 pkt h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 ton używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy, jednakże z akt sprawy wynika w sposób bezsprzeczny, że przewóz strony nie miał charakteru prywatnego, lecz wykonywany był w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży pojazdów. Zatem obowiązkiem skarżącego było zamontowanie w pojeździe urządzenia rejestrującego przed podjęciem działalności polegającej na wykonywaniu przewozu rzeczy. Wyjaśniono także, że ustawa o transporcie drogowym znajduje zastosowanie – wbrew przekonaniu strony – także do pojazdów specjalnych, o ile wykonywane są nimi przewozy objęte przepisami ustawy. Wskazano, że przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton w transporcie drogowym rzeczy lub niezarobkowym przewozie rzeczy. Jednakże masa kontrolowanego zespołu pojazdów przekroczył 3,5 tony. Wyjaśniono ponadto, że kary za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Nie ma także możliwości ich miarkowania. Wskazano, że postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo. Nie stwierdzono także podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż strona nie przedłożyła żadnych dowodów na istnienie okoliczności, z których wynikałoby, że nie miała ona wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Przy czym nieznajomość przepisów prawa do takich okoliczności nie należy.

W skardze wywiedzionej do Sądu na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, ustawy o czasie pracy kierowców oraz rozporządzenia (EWG) 3821/85, wnosząc o uchylenie decyzji obydwu instancji. Skarżący podniósł, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oparta została na błędnych ustaleniach faktycznych. Wyjaśnił, że w dniu kontroli nie wykonywał przewozu na potrzeby własne, przewożone auta nie były towarem handlowym, a przewóz nie miał charakteru zarobkowego. Podał, że celem wyjazdu do Niemiec był zakup deszczowni, która miała służyć w prowadzonym przez skarżącego gospodarstwie rolnym, a wyjazd miał charakter okazjonalny, a nie zarobkowy. Przewożone pojazdy zostały zakupione tylko i wyłącznie do użytku własnego, w celu obniżenia kosztów przy działalności rolniczej. W ocenie skarżącego nie ma znaczenia fakt, iż wykonuje on działalność gospodarczą polegającą m.in. na sprzedaży hurtowej i detalicznej pojazdów samochodowych. Podał, że obniżenie kosztów przy działalności rolniczej nie jest równoznaczne z nabyciem pojazdów w celu ich odsprzedaży, gdyż obniżenie kosztów to ograniczenie wydatków związanych z działalnością takich jak najem maszyn, dzierżawa pomieszczeń, koszty paliwa czy też koszty usług telekomunikacyjnych. Zakwestionował ustalenia organu co do charakteru przewozu w oparciu o okoliczność, że strona otrzymała fakturę VAT za nocleg w hotelu w dniu z "[...]" na "[...]", z czego organ wywnioskował, że w ramach wykonywanego przewozu strona działała jako przedsiębiorca. Wyjaśnił, że faktura ta nie została przez niego zaliczona do tzw. faktur kosztowych, a dopiero ujęcie tego dokumentu w dokumentach księgowych świadczy o jego przeznaczeniu. Wskazano ponadto, że obydwa pojazdy zostały zakupione przez niego jako przez osobę fizyczną, nie zostały zaewidencjonowane jako środek trwały, jeden z nich jest w dalszym ciągu w posiadaniu skarżącego, a dugi został sprzedany po upływie 6 miesięcy od daty zakupu za pośrednictwem innej firmy. Zatem przewóz wykonywany w dniu kontroli był przewozem niehandlowym, wykonywanym na własne potrzeby i nie był w żaden sposób związany z jakąkolwiek działalnością gospodarczą skarżącego. Wprawdzie skarżący prowadzi działalność gospodarczą także w postaci handlu pojazdami, ale to nie oznacza, że każdy przewóz pojazdów ma charakter przewozu na potrzeby własne i jest wykonywany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto zarzucił, że pojęcia niehandlowego przewozu drogowego nie zostało zdefiniowane w rozporządzeniu nr 561/2006, lecz nie można go utożsamiać z pojęciem przewozu na potrzeby własne, gdyż przewóz niehandlowy to niezwiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą, w celach prywatnych, wykonywany nieodpłatnie. Zatem niewłaściwe zastosowano przepis rozporządzenia Rady nr 3821/85 oraz ustawy o czasie pracy kierowców.

W odpowiedzi na skargę GIND, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – p.p.s.a.), w tym także na decyzje wydawane przez organy inspekcji transportu drogowego.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012r. poz. 1265, dalej jako: u.t.d.) niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne – oznacza każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Z ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji wynika, że przewóz wykonywany w dniu kontroli tj. "[...]" spełniał powyższe wymogi. Przewóz ten wykonywany był pojazdem stanowiącym własność skarżącego, pojazd był prowadzony przez jego pracownika, a przedmiotem przewozu z Niemiec były używane samochody, również stanowiące własność skarżącego. Ponadto skarżący prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na sprzedaży hurtowej i detalicznej pojazdów samochodowych. Należy przy tym wskazać, że nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym twierdzenia skarżącego, że przedmiotowe samochody przewoził jako osoba fizyczna dla prywatnych celów, czy też jako rolnik. Za tym, że przewóz był wykonywany w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego przemawia treść zeznań kierowcy prowadzącego pojazd. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że osoba ta nie jest zatrudniona u skarżącego w charakterze kierowcy, gdyż powołany wyżej przepis tego nie wymaga (wystarczający jest sam fakt zatrudnienia). Ponadto obydwa samochody przewożone w dniu "[...]" były oferowane przez skarżącego do sprzedaży w ramach prowadzonej przez niego działalności, a jeden z nich został faktycznie zbyty. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że zbycie nastąpiło za pośrednictwem innej firmy. Natomiast fakt ich oferowania do sprzedaży przeczy także twierdzeniom skarżącego, że samochody zakupił na potrzeby prowadzonej przez niego działalności rolniczej. Przy czym skarżący dokładnie nie wyjaśnił, w jaki sposób miałyby celom tej działalności służyć, posługując się jedynie ogólnikowym stwierdzeniem o obniżeniu kosztów działalności, polegających – jak podał - na ograniczeniu wydatków na najem maszyn, dzierżawę pomieszczeń, koszty paliwa, czy też sług telekomunikacyjnych. Dodatkowo należy także wskazać, że fakt pobrania faktury za nocleg w hotelu, wystawionej na przedsiębiorstwo skarżącego świadczy o tym, że nie traktował przedmiotowego przewozu jako prywatny. Przy czym okoliczność, że nie zaliczył wydatków z faktury do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej miałaby znaczenie w sprawie podatkowej, zaś przedmiotowa sprawa do takich nie należy.

Powyższe okoliczności pozwalały na zakwalifikowanie stwierdzonego w dniu kontroli przewozu, jako przewozu drogowego na potrzeby własne. Stosownie zaś do art. 33 ust. 1 u.t.d. przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Art. 87 ust. 2 u.t.d. stanowi, że podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33. W toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w rozpoznawanej sprawie ustalono, że skarżący nie posiadał przedmiotowego zaświadczenia, ani też zaświadczenia na międzynarodowe niezarobkowe przewozy drogowe. Konsekwencję braku zaświadczenia stanowi treść lp. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonujący wykonywanie przewozu bez zaświadczenia karą w wysokości 8000 zł.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące, należy wskazać, że zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE. L 1985 Nr 370, str. 8) urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Wyłączenie pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dotyczy przewozu drogowego:

a) pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km;

b) pojazdami o dopuszczalnej maksymalnej prędkości nie przekraczającej 40 km/h;

c) pojazdami będącymi własnością sił zbrojnych, służb obrony cywilnej, straży pożarnej i sił odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego, lub wynajmowanych przez nie bez kierowcy, gdy przewóz wykonywany jest w związku z zadaniami powierzonymi tym służbom i pozostaje pod ich kontrolą;

d) pojazdami używanymi w razie wypadków lub do prowadzenia działań ratunkowych, w tym pojazdami używanymi w niehandlowym przewozie pomocy humanitarnej;

e) pojazdami specjalistycznymi używanymi do celów medycznych;

f) pojazdami specjalistycznymi pomocy drogowej poruszającymi się w promieniu 100 km od swej bazy;

g) pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu;

h) pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy;

i) pojazdami użytkowymi o statusie pojazdów zabytkowych zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, w którym są użytkowane, wykorzystywanymi do niehandlowych przewozów osób lub rzeczy.

Powyższy stan faktyczny uniemożliwia zakwalifikowanie wykonanego przewozu drogowego do którejkolwiek sytuacji, przewidzianej przepisem art. 3, wyłączającej obowiązek instalacji urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, okresy aktywności kierowcy i przebytą przez pojazd drogę, tj. tachografu analogowego bądź cyfrowego. Odnosząc się przy tym do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego tożsamości pojęcia niehandlowego przewozu drogowego, o którym mowa w powołanym wyżej art. 3 pkt h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z pojęciem przewozu drogowego na potrzeby własne (niezarobkowego przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 4 u.t.d.) wskazać należy, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2013r. (Sygn. akt II GSK 516/12, dostępny w Internecie) stwierdzono, że niehandlowy przewóz rzeczy, o którym mowa w art. 3 lit. h rozporządzenia nr 561/2006, to przewóz rzeczy pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony niepozostający w związku z prowadzoną przez przewoźnika działalnością gospodarczą lub inną działalnością zarobkową, w szczególności zaś – niewykonywany w ramach działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Takie rozumienie pojęcia "niehandlowego przewozu rzeczy", a w szczególności uznanie, że wyklucza się ono wzajemnie z pojęciem "przewozu niezarobkowego" pozwala przyjąć, że – w przypadku prawidłowego stwierdzenia, iż dany przewóz jest przewozem niezarobkowym w rozumieniu art. 4 pkt 4 u.t.d. – zbędne jest czynienie jakichkolwiek ustaleń służących badaniu, czy przewóz ten ma jednocześnie charakter niehandlowego przewozu rzeczy, o którym mowa w art. 3 lit. h rozporządzenia nr 561/2006. Skoro zatem z wyżej wskazanych względów zasadnie przyjęto, że przedmiotowy przewóz był wykonywany w ramach niezarobkowego przewozu drogowego - przewozu na potrzeby własne – to brak było podstaw do uznania, że przewóz ten podlega wyłączeniu z obowiązku wyposażenia pojazdu w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Okoliczność zaś, że w pojeździe brak było przedmiotowego urządzenia nie budzi wątpliwości.

Skoro zatem w chwili kontroli pojazd skarżącego nie był wyposażony w wymagany przepisami rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 przyrząd kontrolno - pomiarowy, zasadnie organ przyjął, że skarżący wykonuje przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a tym samym podlega karze na zasadzie art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz lp. 6.1.1 załącznika nr 3, określającego wysokość tej kary na 3000 zł. Podkreślić również należy, że przywołane przepisy u.t.d. i rozporządzeń unijnych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia naruszenia tych przepisów, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej.

Słusznie również organy przyjęły, że w sprawie nie ma zastosowania przepis art. 92c u.t.d. zgodnie z którym postępowania administracyjnego wobec podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem nie wszczyna się, a wszczęte umarza, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 92c u.t.d.

Powyższe uzasadniało zatem wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej w łącznej wysokości 10.000 zł, na podstawie właściwych przepisów załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Należy przy tym podkreślić, że kary pieniężne wymierzane na podstawie ustawy o transporcie drogowym są regulacją administracyjną. Przepisy uzależniają nałożenie kary jedynie od stwierdzenia samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2005 r., VI SA/Wa 1674/05, LEX nr 192566). Organ administracyjny dokonuje w toku postępowania administracyjnego jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustali naruszenie prawa, ma obowiązek zastosować ściśle określone sankcje. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności z powodu których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, organ administracji nie jest bowiem upoważniony do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz ma za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2005 r., VI SA/Wa 1920/05, LEX nr 190933). Organy administracyjne stosując przepisy prawa administracyjnego nie relatywizują stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności bądź nieumyślności zachowania strony W postępowaniu z zakresu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ustalają jedynie czy doszło do naruszenia tych przepisów, a w przypadku stwierdzenia naruszeń mają obowiązek nałożenia stosownej kary i od obowiązku tego odstąpić nie mogą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2005r., VI SA/Wa 73/05, LEX nr 190705). Stwierdzając zaś naruszenie warunków wykonywania transportu i wymierzając karę pieniężną nie mają możliwości miarkowania wysokości tej kary, lecz są związane stawkami ustalonymi przez ustawodawcę w załączniku do ustawy o transporcie drogowym.

W tym stanie rzeczy skoro przewóz drogowy wykonywany był przez skarżącego z naruszeniem przepisów prawa, to zaskarżoną decyzją prawidłowo nałożono na skarżącego karę przewidzianą ustawą. Jak wskazano bowiem wyżej regulacje zawarte w art. 92 u.t.d. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia naruszenia, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Nie budzi także zastrzeżeń postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organy administracji, które wyczerpująco zebrały materiał dowodowy i zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, w myśl wymogów określonych w art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.