Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 60/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7a ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 33, art. 92a, art. 92c
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 17 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2021 roku sprawy ze skargi E. Ś. i M. Ś. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. e.o.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy lub organ II instancji) z [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 4 pkt 22, art. 7a ust. 7, art. 14 ust. 1, art. 33, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140, dalej: u.t.d.), lp. 1.5 oraz lp 1.9 załącznika nr 3 do u.t.d. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E.Ś. i M.Ś., utrzymującą w mocy decyzję Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: Ł. WITD lub organ I instancji) z [...] nr [...]; [...] o nałożeniu kary pieniężnej w łącznej wysokości 9.600,00 złotych.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

W siedzibie przedsiębiorcy E.Ś., wspólnika spółki cywilnej Zakład Robót Komunalnych Ax. s.c. E.Ś., M.Ś. w dniu 20 lutego 2019 r. przeprowadzono kontrolę. Kontrolą objęto okres od 21 lutego 2018 r. do 21 lutego 2019 r., a jej przedmiotem było przestrzeganie obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d.

Do kontroli okazano licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, udzieloną przez Starostę Z. w dniu 2 marca 2004 r., ważną do 2 marca 2024 r., licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, udzieloną przez Starostę Z. w dniu 11 listopada 2008 r., ważną do dnia 10 grudnia 2023 r. oraz zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, wystawione przez Starostę Z. w dniu 12 lutego 2016 r., ważne na czas nieokreślony.

W następstwie przeprowadzonej kontroli, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Ł. WITD decyzją z dnia [...] nałożył na M.Ś., wspólnika spółki cywilnej Zakład Robót Komunalnych Ax. s.c. E.Ś., M.Ś., karę pieniężną w wysokości 3.200,00 (słownie: trzy tysiące dwieście) złotych, a odrębną decyzją z [...] ww. organ nałożył na E.Ś., wspólnika spółki cywilnej Zakład Robót Komunalnych Ax. s.c. E.Ś., M.Ś., karę pieniężną w wysokości 6.400,00 (słownie: sześć tysięcy czterysta) złotych.

W związku ze złożeniem przez M.Ś. i E.Ś. odwołań od powyższych decyzji Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] uchylił te decyzje i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia obu decyzji organu I instancji było wydanie dwóch odrębnych rozstrzygnięć nakładających kary pieniężne oddzielnie na każdego ze wspólników, podczas gdy sprawę należało rozpoznać w toku jednego postępowania z udziałem obojga wspólników, kończąc je wydaniem jednej decyzji administracyjnej adresowanej do wszystkich wspólników.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Ł. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] nałożył na E.Ś. i M.Ś., wspólników spółki cywilnej Zakład Robót Komunalnych Ax. s.c. E.Ś., M.Ś., karę pieniężną w wysokości 9.600,00 złotych.

Wspólnicy pismem 30 czerwca 2020 r. odwołali się od powyższej decyzji, zaskarżając ją w całości, zarzucając przy tym organowi I instancji brak konsekwencji rozważań prawnych, które z jednej strony traktują spółkę jako całość, z drugiej wspólników ją tworzących odrębnie.

Organ odwoławczy, po analizie stanu faktycznego sprawy i zgromadzonego w niej materiału dowodowego, uznał, że nałożona na wspólników kara pieniężna została ustalona prawidłowo, tj. zgodnie z przepisami u.t.d.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania, GITD stwierdził, iż każda sprawa związana z działalnością gospodarczą wspólników spółki cywilnej podejmowaną w ramach tej spółki dotyczy wszystkich jej wspólników i toczy się z ich udziałem, a co za tym idzie wszyscy wspólnicy odpowiadają solidarnie za zobowiązania wynikające z umowy spółki. W ocenie GITD, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, stwierdzając naruszenie obowiązku terminowego zgłoszenia zmiany danych pojazdów będących w prawnej dyspozycji przedsiębiorstwa w stosunku do posiadanych przez jego wspólników uprawnień, dodając, że zgodnie z art. 92a u.t.d. strony ponoszą wspólnie odpowiedzialność za stwierdzone uchybienia, nawet jeżeli niedochowanie obowiązku zgłoszenia wystąpiło odnośnie uprawnienia (licencji bądź zaświadczenia) uzyskanego tylko przez jedno z nich. Skoro zatem strony prowadzą działalność w zakresie przewozów drogowych wspólnie, to wspólnie odpowiadają też za niedochowanie obowiązków określonych przepisami u.t.d., nawet jeżeli każde z nich uzyskało odrębne uprawnienia w zakresie wykonywania przewozów drogowych.

Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że w sprawie nie znajdował zastosowania art. 92b u.t.d., bowiem ustawodawca możliwość jego zastosowania odnosi się tylko do przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Ponadto strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć, oraz na które nie miała wpływu, wobec czego brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Skarżący nie przedstawił także żadnych dowodów oraz okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c u.t.d., podkreślając, że to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania tego przepisu, gdyż to on wywodzi z niego skutki prawne.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] wnieśli E.Ś. i M.Ś., wspólnicy spółki cywilnej Zakład Robót Komunalnych Ax. z siedzibą w A., zaskarżając to rozstrzygnięcie w całości, podnosząc ponadto:

- brak konsekwencji rozważań prawnych, które z jednej strony traktują spółkę jako całość, z drugiej wspólników ją tworzących odrębnie;

- brak akceptacji strony, aby można było traktować wykonywanie przewozu drogowego pojazdu zarejestrowanego na jednego z małżonków tworzących spółkę cywilną i wpisanego do licencji jednego z małżonków jako naruszenie prawa, zwłaszcza że w przedmiotowej sprawie skarżący pozostają we wspólnocie zarówno majątkowej, jak i podatkowej, gdyż są małżonkami i łączy ich wspólność ustawowa, w której skład wchodzą składniki majątkowe przedsiębiorstwa, a do reprezentowania spółki uprawniony jest każdy ze wspólników i odpowiedzialność za zobowiązania ponoszą solidarnie;

- że w świetle art. 860 § 1 k.c. odróżnić należy wspólników spółki cywilnej będących odrębnymi przedsiębiorcami, spółkę cywilną będącą stosunkiem zobowiązaniowym łączącym wspólników oraz przedsiębiorstwo prowadzone przez wspólników (małżonków) w ramach realizacji wspólnego celu gospodarczego określonego w umowie spółki.

Skarżący dodali ponadto, że w ich ocenie, nie muszą mieć odrębnych licencji, również wpisy pojazdów do nich nie muszą być tożsame.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, wskazując, że aktualne pozostaje stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W jej następstwie postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

W świetle powyższych kryteriów skarga okazała się niezasadna, gdyż podniesione w niej zarzuty nie znajdują usprawiedliwionych podstaw, a Sąd nie dopatrzył się w toku kontroli sprawowanej na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a innego rodzaju naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, które uzasadniałyby wyeliminowanie zapadłych w sprawie rozstrzygnięć z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę zakwestionowanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym zobowiązujące do terminowego zgłaszania zmian w zakresie posiadanych zezwoleń i licencji na wykonywanie przewozów drogowych.

Przypomnieć należy, że z poczynionych w toku postępowania administracyjnego ustaleń wynikało, iż skarżący prowadząc jako wspólnicy przedsiębiorstwo w formie spółki cywilnej, legitymowali się: licencją nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, udzieloną przez Starostę Z. w dniu 2 marca 2004 r., ważną do dnia 2 marca 2024 r.; licencją nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, udzieloną przez Starostę Z. w dniu 11 grudnia 2008 r., ważną do dnia 10 grudnia 2023 r. oraz zaświadczeniem nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, wystawione przez Starostę Z. w dniu 12 lutego 2016 r., ważne na czas nieokreślony.

Jednocześnie w toku przeprowadzonych czynności kontrolnych i zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że:

1. Pojazd o nr rej. [...] wykonywał przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy od dnia 3 grudnia 2018 r. Jednocześnie z analizy wydanego w dniu 1 sierpnia 2018 r. dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu wynika, iż jest on własnością skarżącej E.Ś. Z kolei na podstawie dokumentów przedstawionych przez przedsiębiorcę oraz informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w Z. ustalono, iż przedsiębiorca zgłosił ww. pojazd do dysponowanej przez skarżącą licencji nr [...] w dniu 9 stycznia 2019 r., a zatem z niedochowaniem wymaganego przepisami 28-dniowego terminu.

2. Pojazd o nr rej. [...] wykonywał przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy od dnia 3 grudnia 2018 r. Z analizy wydanego w dniu 1 sierpnia 2018 r. dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu wynika, iż jest on własnością skarżącej. Ponadto, na podstawie dokumentów przedstawionych przez przedsiębiorcę oraz informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w Z. ustalono, iż przedsiębiorca zgłosił ww. pojazd do dysponowanej przez skarżącą licencji nr [...] w dniu 9 stycznia 2019 r., a zatem z niedochowaniem wymaganego przepisami 28-dniowego terminu.

3. Pojazd o nr rej. [...] wykonywał przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy od dnia 3 grudnia 2018 r. Jednocześnie z analizy wydanego w dniu 1 sierpnia 2018 r. dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu wynika, iż jest on własnością skarżącej. Ponadto, na podstawie dokumentów przedstawionych przez przedsiębiorcę oraz informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w Z. ustalono, iż przedsiębiorca zgłosił ww. pojazd do dysponowanej przez skarżącą licencji nr [...] w dniu 9 stycznia 2019 r., a zatem z niedochowaniem wymaganego przepisami 28-dniowego terminu.

4. Pojazd o nr rej. [...] wykonywał przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy od dnia 3 grudnia 2018 r. Jednocześnie z analizy wydanego w dniu 1 sierpnia 2018 r. dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu wynika, iż jest on własnością skarżącej. Dodatkowo, na podstawie dokumentów przedstawionych przez przedsiębiorcę oraz informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w Z. ustalono, iż przedsiębiorca zgłosił ww. pojazd do dysponowanej przez skarżącą licencji nr [...] w dniu 9 stycznia 2019 r., a zatem z niedochowaniem wymaganego przepisami 28-dniowego terminu.

5. Pojazd o nr rej. [...] wykonywał przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy od dnia 3 grudnia 2018 r. Jednocześnie z analizy wydanego w dniu 1 sierpnia 2018 r. dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu wynika, iż jest on własnością skarżącej. Ponadto, na podstawie dokumentów przedstawionych przez przedsiębiorcę oraz informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w Z. ustalono, iż przedsiębiorca zgłosił ww. pojazd do dysponowanej przez skarżącą licencji nr [...] w dniu 9 stycznia 2019 r., a zatem z niedochowaniem wymaganego przepisami 28-dniowego terminu.

6. Pojazd o nr rej. [...] wykonywał przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy od dnia 3 grudnia 2018 r. Jednocześnie z analizy wydanego w dniu 1 sierpnia 2018 r. dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu wynika, iż jest on własnością skarżącej. Ponadto na podstawie dokumentów przedstawionych przez przedsiębiorcę oraz informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w Z. ustalono, iż przedsiębiorca zgłosił ww. pojazd do dysponowanej przez skarżącą licencji nr [...] w dniu 9 stycznia 2019 r., a zatem z niedochowaniem wymaganego przepisami 28-dniowego terminu.

7. Pojazd o nr rej. [...] wykonywał przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy od dnia 5 grudnia 2018 r. Jednocześnie z analizy wydanego w dniu 1 sierpnia 2018 r. dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu wynika, iż jest on własnością skarżącej. Na podstawie dokumentów przedstawionych przez przedsiębiorcę oraz informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w Z. ustalono, iż przedsiębiorca zgłosił ww. pojazd do dysponowanej przez skarżącą licencji nr [...] w dniu 9 stycznia 2019 r., a zatem z niedochowaniem wymaganego przepisami 28-dniowego terminu.

8. Przedsiębiorca na dzień 24 stycznia 2019 r. nie zgłosił do organu wydającego licencję nr [...], dysponowaną przez skarżącego M.Ś., zmiany danych polegających na sprzedaży pojazdu o nr rej. [...], podczas gdy z wykazu przedstawionego przez przedsiębiorcę, ww. pojazd został sprzedany w dniu 29 września 2018 r. (kopia faktury VAT [...] z dnia 29 września 2018 r.).

9. Przedsiębiorca na dzień 24 stycznia 2019 r nie zgłosił do organu wydającego licencję nr [...] pojazdów o nr rej.: [...], [...], [...], podczas gdy z przedstawionych przez przedsiębiorcę wykazów, powyższymi pojazdami asenizacyjnymi wykonywano pracę w miesiącu grudniu 2018 r. w związku z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa Zakład Robót Komunalnych Ax. s.c., E.Ś., M.Ś.

W konsekwencji powyższego stwierdzono łącznie 11 naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym, z których wymierzono za każde karę 800 zł, a zatem stanowiło to podstawę do wymierzenia kary w łącznej wysokości 8800 zł.

10. Ponadto ustalono, że do dnia rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca nie zgłosił zmiany polegającej na wycofaniu (sprzedaży) pojazdu o nr rej. [...] w dniu 21 maja 2018 r. organowi wydającemu zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, którym dysponuje skarżąca, co stanowiło podstawę do nałożenia kary w wysokości 800 zł.

Łącznie zatem wymierzono karę za 12 naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym w kwocie 9600 zł, którą nałożono na skarżących solidarnie, jako wspólników ww. przedsiębiorstwa prowadzonego w formie spółki cywilnej, co wyjaśnił organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji.

Powyższe ustalenia faktyczne nie były kwestionowane przez skarżących ani w odwołaniu ani też w skardze na decyzję GITD. Ich prawidłowość nie budzi także wątpliwości Sądu, dlatego Sąd przyjął, iż stan faktyczny sprawy został ustalony w zgodzie z przepisami postępowania.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Jednocześnie, w myśl art. 7a ust. 1 u.t.d., zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2019 r. poz. 700, 730, 848 i 1590), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11. Zgodnie zaś z ust. 2 ww. przepisu, wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera m.in.: (...) 6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego. Ponadto ust. 7 ww. przepisu przewiduje, iż po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: 1) markę, typ; 2) rodzaj/przeznaczenie; 3) numer rejestracyjny; 3a) kraj rejestracji; 4) numer VIN; 5) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem.

Przenosząc treść powyższych przepisów na grunt niniejszej sprawy, trzeba wyraźnie wskazać, iż nakładają one na przewoźnika jasno określone obowiązki dotyczące zachowania aktualności wszelkich danych związanych z udzielonymi mu licencjami, w tym w zakresie wykorzystywanych przez niego pojazdów. W tym wyznaczają także 28-dniowy termin zgłoszenia tych zmian od dnia ich powstania. Podobny obowiązek dotyczy także wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne, o czym wprost stanowi art. 33 ust. 1 i 7 u.t.d., z którego to wynika, że przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej (ust. 1); Przepis art. 14 ust. 1 stosuje się odpowiednio (ust. 7).

Dodać należy, że z nieprzestrzeganiem powyższych obowiązków ewidencyjnych przez przewoźnika ustawodawca powiązał sankcję w postaci wymierzanej, w drodze decyzji administracyjnej, kary pieniężnej. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Jednocześnie , w myśl ust. 5 pkt 1 ww. przepisu, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 15000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Co do zasady zatem, stwierdzenie wystąpienia przez organ kontrolujący określonych naruszeń obliguje ten organ do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną, o ile nie wystąpiły tzw. przesłanki egzoneracyjne, o których mowa w art. 92b i 92c u.t.d. Wskazać jednocześnie należy, że organ nakładający karę nie ma dowolności w ustaleniu jej wysokości, ponieważ swoisty taryfikator kar został ustalony m.in. w załączniku nr 3 do u.t.d.

Biorąc pod uwagę, że stan faktyczny sprawy co do stwierdzonych w jej ramach naruszeń przepisów o transporcie drogowym został ustalony prawidłowo, ziściła się ogólna przesłanka wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d.

Zważywszy na to, że w sprawie ustalono wystąpienie jedenastu tożsamych naruszeń związanych z niezgłoszeniem przez przedsiębiorcę w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie - za każdą zmianę, zgodnie z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. przedsiębiorcy wymierzona została kara w wysokości 800 zł za każde z naruszeń, tj. 8800 zł. Ponadto stwierdzono także naruszenie opisane w lp. 1.9 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który wydał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym1), w wymaganym terminie - za które wymierzono kolejne 800 zł. Łączna kara za wszystkie stwierdzone naruszenia wyniosła więc 9600 zł. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że z uwagi na formę prowadzenia przez skarżących przedsiębiorstwa, tj. spółkę cywilną, odpowiedzialność administracyjna za stwierdzone naruszenia ponoszona jest przez wszystkich jej wspólników wspólnie, a zatem nie można przyjąć innego wniosku niż ten wynikający wprost z art. 864 k.c., że za zobowiązania spółki wspólnicy odpowiadają solidarnie.

W ocenie Sądu przy ustalaniu ww. kary nie doszło do naruszenia ani przepisów prawa materialnego ani przepisów prawa procesowego w stopniu, który rodziłby konieczność usunięcia zapadłych w sprawie rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Co więcej, jej ustalenie i wymiar oparto na obiektywnych i rzetelnie wyjaśnionych przyczynach, które sprowadzają się przede wszystkim do niedopełnienia przez skarżących, prowadzących wspólne przedsiębiorstwo, obowiązków dokonania terminowych zgłoszeń w zakresie posiadanych licencji i zezwoleń (zaświadczeń) na prowadzony transport, w tym w zakresie potrzeb własnych. Skarżący tych ustaleń w żadnej mierze nie kwestionowali ani w postępowaniu administracyjnym, ani w toku postępowania sądowoadministracyjnego, nie przedstawiając żadnych twierdzeń i dowodów na poparcie ewentualnej tezy, że ustalenia organów dotyczące stwierdzonych naruszeń są błędne. Jednocześnie dodać należy, że rozpoznając sprawę organy prawidłowo przyjęły, iż w jej okolicznościach nie zachodziły kodeksowe przesłanki odstąpienia od nałożenia kary lub przedawnienia jej nałożenia, jak również przesłanki egzoneracyjne określone przepisami u.t.d., co zostało szczegółowo i należycie wyjaśnione. W tych warunkach stwierdzone podstawy ustalenia odpowiedzialności za naruszenia przepisów u.t.d. zostały określone w pełni zasadnie.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, które zasadniczo stanowią powielenie treści wniesionego w sprawie odwołania, należy stwierdzić, że ich istota jest o tyle niezrozumiała, iż działające w sprawie organy zachowały się dokładnie tak, jak tego oczekują skarżący. Skarżący zarzucają bowiem, że organy działały niekonsekwentnie, z jednej strony traktując prowadzone przez nich przedsiębiorstwo w formie spółki cywilnej jako całość, z drugiej zaś ich samych, czyli wspólników tej spółki odrębnie, uznając w związku z tym, że wykonywanie przewozu drogowego pojazdem zarejestrowanym na jedno z małżonków tworzących spółkę cywilną i wpisanego do licencji jednego z małżonków jest naruszeniem prawa, oraz niesłusznie domagając się, aby każdy ze wspólników miał własną licencję na prowadzenie działalności. Tymczasem zarzuty skarżących są całkowicie chybione, biorąc pod uwagę nie tylko okoliczności faktyczne sprawy, ale także sam jej przebieg, w szczególności zaś fakt, że pierwotnie wydane w sprawie decyzje nakładające odrębne kary na poszczególnych wspólników spółki zostały uchylone w toku kontroli instancyjnej właśnie z uwagi na błędne przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że charakter odpowiedzialności skarżących jako wspólników spółki jest indywidulany i odpowiadają oni odrębnie za naruszenia dotyczące zaniechania zgłoszeń w zmianach danych dotyczących posiadanych przez nich indywidulanie licencji (zezwoleń/zaświadczeń), co było sprzeczne z istotą odpowiedzialności wynikającej z charakteru prowadzonego przez skarżących przedsiębiorstwa.

W toku kontrolowanego obecnie przez Sąd postępowania administracyjnego oraz zapadłych w nim rozstrzygnięć organy ustaliły, że skarżący posiadali: licencje nr [...] na wykonywanie transportu drogowego dysponowaną przez E.Ś. oraz licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego dysponowaną przez M.Ś., a także będące w dyspozycji E.Ś. zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne. Wbrew temu jednak, co twierdzą skarżący, organy nie wymagały, aby każde ze skarżących posiadał odrębne licencje, które zawierałyby tożsame wpisy dotyczące pojazdów wykorzystywanych do wykonywania transportu lub przewozów. Wręcz przeciwnie, przyjęły, że ww. dokumenty były wykorzystywane na potrzeby wspólnie prowadzonego przedsięwzięcia gospodarczego, czyli przedsiębiorstwa, którego skarżący są wspólnikami. Zasadnie zatem, ponownie rozpoznając sprawę zakończoną decyzją organu I instancji z [...] o nałożeniu kary pieniężnej, utrzymaną następnie w mocy zaskarżoną decyzją GITD, prowadzone było jedno postępowanie administracyjnej, mimo że umowę spółki cywilnej zawarły dwie osoby, czyli skarżący. Słusznie bowiem wskazał organ odwoławczy, a Sąd tę argumentację w pełni podziela i przyjmuje za własną, że skarżący prowadzą działalność gospodarczą wspólnie, co skutkuje tym, że odpowiedzialność na podstawie art. 92a u.t.d. również ponoszą wspólnie, nawet jeżeli niedochowanie obowiązków ewidencyjnych (zgłoszeniowych) dotyczyło uprawnienia (licencji bądź zaświadczenia) uzyskanego tylko przez jedno z nich. Taka jest bowiem istota solidarnej odpowiedzialności, o jakiej mowa w przywołanym wcześniej art. 864 k.c. Z uwagi jednak na to, że spółka cywilna nie ma osobowości prawnej, lecz jest umową, przez którą wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego, stronami postępowania w niniejsze sprawie byli oboje wspólnicy, czyli małżonkowie Ś., dlatego każdemu z nich należało doręczyć decyzję o wymierzeniu kary za obiektywnie stwierdzone i de facto niekwestionowane naruszenia przepisów u.t.d., co też miejsce. Nie oznacza to jednak, że na każdym ze wspólników spoczywa obowiązek uiszczenia odrębnej kary w wysokości 9600 zł. Jest to bowiem jedna kara, która obciąża ich solidarnie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniesiona w sprawie skarga podlegała oddaleniu.

d.cz.