Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1984/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-12-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

D. K. (dalej: skarżący) – reprezentowany przez pełnomocnika procesowego - w treści skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...], zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący, powołując się na zasadność podniesionych w skardze zarzutów wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowego, biorąc pod uwagę wysoką wartość kwestionowanego łącznego zobowiązania podatkowego, wyrządziłoby stronie znaczną szkodę i doprowadziłoby do następstw trudnych, a wręcz niemożliwych, do odwrócenia. Egzekucja należności podatkowych, przy uwzględnieniu majątku skarżącego oraz uzyskiwanych dochodów z prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa budowlanego, doprowadziłoby do niewypłacalności i w konsekwencji do upadłości przedsiębiorstwa oraz pozbawienia źródła dochodów skarżącego, jak i zatrudnianych przez niego pracowników.

W piśmie procesowym z dnia 2 grudnia 2013 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący oświadczył, że z uwagi na działanie urzędu skarbowego, a przede wszystkim przez trwające kilkanaście miesięcy postępowanie kontrolne, zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej. Działania kontrolujących spowodowały bowiem bezpowrotną utratę wszystkich największych odbiorców jego usług (stał się podmiotem niewiarygodnym). Dodał, że wyrejestrowanie działalności skutkowało zwolnieniem zatrudnionych przez niego pracowników. Wskazał dalej, że jest osobą bezrobotną i nie posiada żadnych środków na utrzymanie. Przez to, że nie stać go na wykupienie prywatnego ubezpieczenia, zmuszony jest do zarejestrowania się w Urzędzie Pracy. W ocenie skarżącego, egzekucja należności pozbawi go możliwości rozpoczęcia nowej działalności gospodarczej, jak i podjęcia zatrudnienia celem pozyskania środków na swoje utrzymanie.

Do pisma procesowego skarżący załączył wydruk z księgi przychodów i rozchodów za 2013 rok, w której ostatnie zapisy księgowe, w tym kwota przychodu, nastąpiły we wrześniu. Łączny przychód skarżącego za miesiące od stycznia do września 2013 r. wyniósł 224.119,81 zł, a dochód 30.172,67 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Jak wynika z powyższej regulacji, powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez sąd zostałby wzruszony. Chodzi o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

W ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny. Zaskarżona decyzja korzysta bowiem z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia.

Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, a jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, wskazane okoliczności winny być stosownie udokumentowane.

Sąd, rozpoznając przedmiotowy wniosek, nie dopatrzył się wystąpienia przesłanek, które uzasadniałyby jego pozytywne rozpoznanie. Skarżący, motywując przedmiotowy wniosek, odwołuje się bowiem do ogólnikowych twierdzeń, użytych w regulacji prawnej, a mianowicie, że konieczność wykonania decyzji stwarza dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i może spowodować trudne (a wręcz niemożliwe) do odwrócenia skutki. W motywach wniosku zawartego w skardze skarżący wskazał, że owe skutki doprowadzą do niewypłacalności i w konsekwencji do upadłości przedsiębiorstwa oraz pozbawienia źródła dochodów skarżącego, jak i zatrudnianych przez niego pracowników. Jak natomiast wynika z pisma procesowego z dnia 2 grudnia 2013 r., skarżący działalności gospodarczej już nie prowadzi, a skutki o jakich mowa wyżej, upatruje w braku możliwości rozpoczęcia nowej działalności gospodarczej oraz podjęcia przez niego zatrudnienia.

Przypomnieć należy, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest nieodwracalność skutków tego wykonania lub względnie realna groźba wystąpienia poważnej szkody majątkowej, co wnioskodawca winien uzasadnić w sposób wyczerpujący, przedkładając także stosowne dokumenty świadczące o jego sytuacji finansowo-majątkowej. Przy czym, ocena ewentualnego wystąpienia tych skutków nie następuje poprzez pryzmat zarzutów kierowanych do skarżonej decyzji, gdyż prowadziłoby to do merytorycznego rozpoznania sprawy. Zatem subiektywne przekonanie skarżącego co do zasadności wniesionej przez niego skargi, jak to miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie ma znaczenia dla oceny przedmiotowego wniosku.

W ocenie Sądu przedstawiona na poparcie wniosku argumentacja w żaden sposób nie wskazuje w jaki sposób wykonanie decyzji spowoduje niemożność rozpoczęcia przez skarżącego działalności gospodarczej czy podjęcia zatrudnienia.

W odniesieniu natomiast do przyszłych skutków zastosowania środków egzekucyjnych do majątku skarżącego, co do którego Sąd nie ma żadnej wiedzy, wskazać informacyjnie należy, że reguły, w tym ograniczenia postępowania egzekucyjnego w administracji wynikają z ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). Zatem, przy założeniu, że skarżący uzyskiwałby wynagrodzenie ze stosunku pracy, potrącenia w wyniku zajęcia tak uzyskanej kwoty, zgodnie z art. 9 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 87 § 3 pkt 2 i art. 871 § 1 pkt 1 kodeksu pracy, nie mogłyby być wyższe niż połowa wynagrodzenia, z uwzględnieniem, że kwota minimalnego wynagrodzenia jest wolna od potrąceń. Trudno zatem uznać, że w tym przypadku dłużnik poniósłby niepowetowaną szkodę. Jeśli zaś chodzi o twierdzenie skarżącego, że wykonanie decyzji spowoduje niemożność rozpoczęcia nowej działalności gospodarczej, to jak już powiedziano, brak jest w tej kwestii jakiejkolwiek argumentacji.

Reasumując, z uwagi na niewykazanie wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie było podstaw do uznania, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.