Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 662/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 29
journal: Dz.U. 2006 nr 83 poz 578
law: Rozporządzenie MInistra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych skargę oddala.


UZASADNIENIE

Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...]października 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.) oraz § 7 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83, poz. 578 ze zm.), po ponownym rozpoznaniu wniosku A. F., odmówiła A. F. nadania uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności drogowej bez przeprowadzania egzaminu.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że A. F. wnioskiem z dnia [...]sierpnia 2008 r. wystąpił o wyznaczenie ponownego terminu egzaminu na uprawnienia budowlane w specjalności drogowej. Powołał się na ukończenie studiów wyższych magisterskich na Wydziale Melioracji Wodnych Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego Akademii Rolniczej w [...]i uzyskanie w dniu [...]czerwca 1980 r. tytułu zawodowego magistra inżyniera melioracji wodnych oraz odbycie praktyki na budowie w okresie pomiędzy grudniem 1985 r. a grudniem 1998 r.

Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...]Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: Komisja), oceniając wniosek A. F., ustaliła, że w latach 1999 - 2003, wobec wnioskodawcy było już prowadzone postępowanie kwalifikacyjne z jego wniosku z dnia [...]stycznia 1999 r. ale dotyczyło ono specjalności konstrukcyjno - budowlanej. Postępowanie z tego wniosku zostało zakończone prawomocną decyzją z dnia [...]sierpnia 2003 r. odmawiającą nadania wnioskodawcy uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej z ograniczeniem do dróg wewnętrznych. Przyczyną odmownej decyzji było niezdanie egzaminu przez wnioskodawcę. Obecny wniosek z dnia [...]sierpnia 2008 r., który złożył A. F. dotyczy "wyznaczenia ponownego terminu egzaminu". Jednakże Komisja zauważyła, że wniosek ten jako dotyczący uprawnień drogowych powinien być kwalifikowany w ramach innej specjalności aniżeli specjalność, w której wnioskodawca ubiegał się o nadanie uprawnień budowlanych w latach 1999 - 2003. Wówczas specjalność drogowa mieściła się w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Obecnie zaś specjalność drogowa jest samodzielną specjalnością wyodrębnioną wśród innych, niezależną od specjalności konstrukcyjno-budowlanej. W szczególności obecne przepisy wyznaczają odrębne przesłanki w zakresie wymaganego wykształcenia i praktyki, konieczne do uzyskania uprawnień w odniesieniu do obiektów drogowych.

Odrębna specjalność drogowa i mostowa zostały wprowadzone z dniem [...]lipca 2003 r. do art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez dodanie pkt 2 a) i pkt 2 b) - (ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw; Dz.U. Nr 80 poz. 718 ze zm.).

Ponieważ wniosek A. F. z dnia [...]sierpnia 2008 r. dotyczył specjalności drogowej a negatywny wynik egzaminu dotyczył specjalności konstrukcyjno-budowlanej, Komisja pismem z dnia [...]kwietnia 2011 r. wezwała wnioskodawcę do sprecyzowania, w jakiej specjalności ubiega się o nadanie uprawnień. Pismem doręczonym Komisji dnia [...]maja 2011 r. wnioskodawca doprecyzował, że ubiega się o nadanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności drogowej. Pismem doręczonym Komisji dnia [...] czerwca 2011 r. wnioskodawca rozszerzył żądanie nadania uprawnień budowlanych w specjalności drogowej, o żądanie nadania uprawnień do projektowania w ograniczonym zakresie w tej specjalności.

Mając to wszystko na uwadze, w ocenie Komisji zasadne było potraktowanie wniosku z dnia [...]sierpnia 2008 r. jako nowego wniosku o nadanie uprawnień budowlanych, jako że dotyczył on innej specjalności niż specjalność, której z kolei dotyczyło poprzednio prowadzone postępowanie w latach 1999 - 2003. Tym samym należało przeprowadzić w stosunku do wnioskodawcy postępowanie kwalifikacyjne w zakresie wnioskowanej specjalności drogowej, które to postępowanie poprzedza ewentualne późniejsze postępowanie egzaminacyjne.

Przystępując do kwalifikacji Komisja stwierdziła, że zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 2 lit. a) i pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane) do nadania uprawnień budowlanych do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie wymagane jest ukończenie wyższych studiów zawodowych, w rozumieniu przepisów o wyższych szkołach zawodowych, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności lub ukończenie studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku pokrewnym dla danej specjalności.

Następnie organ wskazał, że w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. Nr 83 poz. 578 ze zm.; dalej: rozporządzenie MTiB), określony został wykaz wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych, przy czym wykształcenie wnioskodawcy nie zostało wymienione w tym załączniku. Jako wykształcenie odpowiednie dla specjalności drogowej w rozporządzeniu wskazano: dla uprawnień bez ograniczeń - ukończenie studiów magisterskich na kierunku budownictwo, dla uprawnień w ograniczonym zakresie - ukończenie studiów zawodowych na kierunku budownictwo. Wykształcenia pokrewnego dla specjalności drogowej ww. rozporządzenie nie przewiduje.

Komisja, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1679/10, dokonała indywidualnej kwalifikacji wykształcenia wnioskodawcy w oparciu o § 29 rozporządzenia MTiB. Przepis ten stanowi, że wykształcenie uzyskane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, którego kierunek był określany w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu, podlega indywidualnemu rozpatrzeniu i zakwalifikowaniu przez właściwą komisję kwalifikacyjną na podstawie programu kształcenia jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności.

W tym celu Komisja wezwała wnioskodawcę pismem z dnia [...]kwietnia 2011 r. do złożenia dokumentu zawierającego zestawienie przedmiotów wraz z liczbą godzin zajęć zrealizowanych na studiach, które ukończył wnioskodawca. Wnioskodawca w tym zakresie nie wykonał wezwania twierdząc, że posiada wykształcenie odpowiednie do nadania mu żądanych uprawnień, a Komisja nie jest uprawniona do porównywania jego wykształcenia i powinna oprzeć się na oświadczeniu wnioskodawcy. Wnioskodawca przedstawił natomiast kopię zaświadczenia z dnia [...]września 2010 r. wystawionego przez Prodziekana ds. dydaktyki Wydziału Inżynierii i Kształtowania Środowiska Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w [...] (nr pisma [...]), w którym stwierdzono, że "zakres programu realizowanego w okresie studiów przygotowywał absolwentów Melioracji Wodnych do uzyskiwania uprawnień w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz instalacyjnej". Dalej stwierdzono, że program studiów na Wydziale Melioracji Wodnych w latach 1975-80 w zakresie specjalności konstrukcyjno-budowlanej był szczególnie ukierunkowany na specjalizacje: obiekty budowlane melioracji wodnych, obiekty gospodarki wodnej, drogi, konstrukcje budowlane, konstrukcje drewniane.

Z uwagi na brzmienie § 29 rozporządzenia MTiB obligującego Komisję do porównania programów kształcenia oraz treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1679/10, w którym Sąd polecił uzupełnić materiał dowodowy o dowody umożliwiające zastosowanie § 29 rozporządzenia MTiB oraz polecił ocenić ponownie wykształcenie i praktykę zawodową wnioskodawcy, Komisja celem zastosowania ww. § 29 rozporządzenia MTiB, nie mogła poprzestać na opinii zawartej w zaświadczeniu z dnia [...]września 2010 r. wystawionym przez Prodziekana ds. dydaktyki Wydziału Inżynierii i Kształtowania Środowiska SGGW w [...] (nr pisma [...]). Przedmiotowe zaświadczenie nie zawiera bowiem żadnego uzasadnienia, w którym dokonane byłoby porównanie programów kształcenia.

W związku z powyższym, Komisja zwróciła się bezpośrednio do władz Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w [...]o przedstawienie programu nauczania wraz z liczbą godzin zajęć zrealizowanych na studiach ukończonych przez wnioskodawcę pismami z dnia [...]maja 2011 r., z dnia [...]czerwca 2011 r. i z dnia [...] sierpnia 2011 r. Pełną odpowiedź Komisja otrzymała w pismach z dnia [...]czerwca 2011 r. nr pisma [...] i z dnia [...] października 2011 r. nr pisma [...].

Na podstawie informacji o programie nauczania i liczbie zrealizowanych godzin zajęć ma studiach na Wydziale Melioracji Wodnych Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego Akademii Rolniczej w [...]z okresu, w którym studia te odbywał wnioskodawca, Komisja dokonała indywidualnej kwalifikacji wykształcenia wnioskodawcy porównując je do minimalnych wymagań programowych zawartych w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, a także trybu tworzenia i warunków, jakie musi spełniać uczelnia, by prowadzić studia międzykierunkowe oraz makrokierunki (Dz.U. Nr 164 poz. 1166 ze zm.; dalej: rozporządzenie MNiSW) - załącznik nr 14 część A. Standardy kształcenia dla kierunku studiów: budownictwo; studia pierwszego stopnia. Z uwagi na fakt, że wnioskodawca ubiega się o uprawnienia w ograniczonym zakresie w specjalności drogowej, Komisja porównała uzyskane przez niego wykształcenie do minimalnych wymagań programowych przewidzianych ww. rozporządzeniem na kierunku odpowiednim tj. budownictwo na studiach pierwszego stopnia (inżynierskich/zawodowych), ponieważ takie studia należy ukończyć, aby skutecznie ubiegać się o uprawnienia w ograniczonym zakresie w specjalności drogowej zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia MTiB.

Z porównania treści kształcenia w zakresie przedmiotów zrealizowanych, Komisja stwierdziła, że na studiach odbytych przez wnioskodawcę, w ogóle nie realizowano zajęć z przedmiotu: budownictwo komunikacyjne. Przedmiot ten dla specjalności drogowej ma znaczenie wiodące, bowiem w opisie treści i efektów kształcenia dotyczącym tego przedmiotu, zawartym w załączniku nr 14 część A do rozporządzeniu MNiSW, wskazano, że obejmuje on nauczanie w zakresie: transportu lądowego, elementów kształtowania i projektowania dróg kołowych, nawierzchni drogowych, odwodnienia dróg, elementów eksploatacji i utrzymania dróg, komunikacji zbiorowej, elementów inżynierii ruchu, nawierzchni kolejowych, elementów drogi kolejowej, komunikacyjnych obiektów inżynierskich - mostów, wiaduktów, estakad, przepustów i tuneli. Efektem kształcenia powinna być: umiejętność projektowania prostych obiektów komunikacyjnych; rozumienia zasad organizacji i nadzoru nad robotami budowlanymi związanymi z powstawaniem i utrzymaniem elementów infrastruktury komunikacyjnej. Wiedza i umiejętności z zakresu przedmiotu: budownictwo komunikacyjne mają znaczenie przede wszystkim dla specjalności drogowej. Tymczasem z programu nauczania na studiach ukończonych przez wnioskodawcę wynika, że nie uzyskał on przygotowania teoretycznego z opisanego wyżej zakresu kształcenia.

Ponadto, kształcenie, które odbył wnioskodawca nie obejmowało jeszcze innych przedmiotów mających znaczenie dla specjalności drogowej, ale już w mniejszym stopniu aniżeli przedmiot: budownictwo komunikacyjne. I tak, Komisja nie znalazła w programie studiów odbytych przez wnioskodawcę przedmiotu: instalacje budowlane. Częściowo, zdaniem Komisji, przedmiot ten był nauczany w ramach przedmiotu: zaopatrzenie rolnictwa w wodę - w zakresie obejmującym instalacje wodociągowe i instalacje kanalizacyjne. Komisja nie odnalazła jednak w programie nauczania przesłanym przez uczelnię oraz w kartach egzaminacyjnych ze studiów wnioskodawcy, przedmiotu obejmującego kształcenie w zakresie: instalacji elektrycznych, instalacji alarmowych i sygnalizacyjnych, instalacji ogrzewczych oraz instalacji gazowych i instalacji wentylacyjnych. A taki zakres kształcenia wskazany powyżej w ramach przedmiotu: instalacje budowlane został zawarty w opisie treści kształcenia i efektów kształcenia w załączniku nr 14 część A do rozporządzenia MNiSW.

Kształcenie wnioskodawcy nie obejmowało również przedmiotów takich jak: wytrzymałość materiałów, mechanika budowli oraz fizyka budowli. Komisja nie znalazła w programie nauczania przesłanym przez uczelnię oraz w kartach egzaminacyjnych ze studiów wnioskodawcy, przedmiotów odpowiadających wymienionym przedmiotom przewidzianym w załączniku nr 14 część A do rozporządzenia MNiSW.

Komisja zwróciła również uwagę, że zgodnie z przepisem § 11 ust. 2 rozporządzenia MNiSW, programy nauczania na studiach inżynierskich powinny zawierać przedmioty techniczne, rolnicze lub leśne, stanowiące nie mniej niż 50 % ogólnej liczby godzin zajęć. W odniesieniu do kierunku budownictwo znaczenie będą miały przedmioty techniczne. Ogólna liczba godzin na studiach odbytych przez wnioskodawcę wynosi minimum 2500 (zał. nr 14 część A do rozporządzenia MNiSW). Liczba godzin odbytych przez wnioskodawcę z zajęć z przedmiotów technicznych wynosi 1110, a więc nie stanowi 50 % ogólnej liczby godzin zajęć w wymiarze minimalnym.

Na podstawie powyżej opisanej analizy programu nauczania na studiach odbytych przez wnioskodawcę w latach 1975 - 80 na Wydziale Melioracji Wodnych w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego Akademii Rolniczej w [...]w odniesieniu do standardów kształcenia przewidzianych dla kierunku budownictwo studia inżynierskie w rozporządzeniu MNiSW, określającego minimalne wymagania dla poszczególnych kierunków studiów, Komisja doszła do wniosku, ze wykształcenie posiadane przez wnioskodawcę nie stanowi wykształcenia odpowiedniego dla specjalności drogowej dla uprawnień w zakresie ograniczonym. Treść i zakres kształcenia na studiach odbytych przez wnioskodawcę nie odpowiada bowiem minimalnym wymogom programowym przewidzianym dla kierunku budownictwo studia inżynierskie, stanowiącym z kolei wykształcenie odpowiednie dla uprawnień, których nadania domaga się wnioskodawca.

Niezależnie od powyższego, Komisja orzekając w niniejszej sprawie, miała na uwadze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2003 r., sygn. akt IV SA 2651/01 wydany w podobnym stanie faktycznym. Wnioskodawca w tejże sprawie posiadający identyczne wykształcenie jak A. F. (studia magisterskie na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW AR w [...]ukończone w roku 1982), ubiegał się o uprawnienia w specjalności konstrukcyjno- budowlanej w ograniczonym zakresie. Jego wykształcenie było indywidualnie kwalifikowane w odniesieniu do wykształcenia uzyskiwanego na kierunku budownictwo. Kierunek budownictwo jest bowiem odpowiedni zarówno dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej jak i drogowej. Dlatego też wymieniony wyrok NSA Komisja wzięła pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy z wniosku A. F.. W sprawie zakończonej prawomocnie przedmiotowym wyrokiem NSA, wydana została opinia z dnia [...]października 2000 r. dziekana Wydziału Inżynierii Lądowej Politechniki [...], czyli wydziału prowadzącego studia na kierunku budownictwo. W opinii znalazło się wyjaśnienie zawierające porównanie programów nauczania obowiązujących na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW AR w [...]oraz na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki [...]na studiach inżynierskich (zawodowych). Z opinii wyraźnie wynika, że programy studiów nie pokrywają się, a różnice programowe są na tyle istotne, że nie można twierdzić, aby wykształcenie uzyskane na studiach na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW AR w [...]odpowiadało wykształceniu uzyskiwanemu na studiach na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki [...]. Komisja zwróciła uwagę, że w programie nauczania na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki [...], załączonym do opinii z dnia [...]października 2000 r. dziekana tego wydziału, znajdują się przedmioty przewidziane w standardach nauczania dla kierunku budownictwo, określonych w załączniku nr 14 część A późniejszego rozporządzenia MNiSW, których to przedmiotów brakowało w programie nauczania zrealizowanym na studiach, które odbył A. F..

Mając to wszystko na uwadze, Komisja stwierdziła, że wykształcenie wnioskodawcy A. F. nie spełnia przesłanek art. 14 ust. 3 pkt 2 lit. a) i pkt 4 lit. a) Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 2 lit. b) i c) oraz pkt 4 lit. b) Prawa budowlanego, do nadania uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie wymagane jest odbycie łącznie praktyki w wymiarze: dwa lata projektowania oraz trzy lata na budowie. Odbyta przez wnioskodawcę praktyka na budowie nie może zostać zaliczona do praktyki wymaganej wskazanymi wyżej przepisami, gdyż nie została odbyta co najmniej po ukończeniu trzeciego roku studiów na właściwym kierunku. Wg bowiem § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia MTiB, praktyka zawodowa powinna zostać odbyta po uzyskaniu dyplomu, z tym że zalicza się również praktykę odbytą po ukończeniu trzeciego roku studiów. Z przepisu tego wynika, że praktyka powinna zostać odbyta po ukończeniu co najmniej trzeciego roku studiów odpowiednich dla danej specjalności. Ponieważ wnioskodawca w ocenie Komisji nie odbył studiów świadczących o uzyskaniu przez niego wykształcenia odpowiedniego, również praktyka odbyta przez wnioskodawcę nie może ulec zaliczeniu.

Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, zgodnie z § 7 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia MTiB, izba wydaje decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu, jeżeli wykształcenie lub praktyka zawodowa osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w § 3, Komisja orzekła jak w sentencji.

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. F., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...]Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...]października 2011 r., znak: [...].

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna, po zapoznaniu się z aktami sprawy, stwierdziła, iż odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie organ podkreślił, że strona na żądanie organu I instancji potwierdziła, iż jej zamiarem jest uzyskanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności drogowej, a nie konstrukcyjno-budowlanej. W tej sytuacji Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna prawidłowo uznała pismo strony z dnia [...]sierpnia 2008 r. za "nowy" wniosek w sprawie.

Rozpoznając go Krajowa Komisja przypomniał, że warunki uzyskania uprawnień budowlanych zostały określone w ustawie, tj. w art. 14 ust. 3 Prawa budowlanego. Do dnia 1 stycznia 2006 roku warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych bez ograniczeń było posiadanie m.in. odpowiedniego wykształcenia wyższego, a wiec zarówno wyższego zawodowego, jak i magisterskiego. W dniu 1 stycznia 2006 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364). Powyższa ustawa nadała nowe brzmienie art. 14 ust. 3 Prawa budowlanego, podwyższając wymogi uzyskania uprawnień budowlanych. Zmiana art. 14 ust. 3 polegała głównie na tym, iż osoby ubiegające się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń powinny posiadać wykształcenie wyższe magisterskie, a osoby ubiegające się o uprawnienia w ograniczonym zakresie wykształcenie wyższe zawodowe. W ustawie zmieniającej art. 14 ust. 3 Prawa budowlanego, znalazły się przepisy przejściowe, które dotyczą tzw. "spraw w toku". Jednym z nich jest art. 5 tej ustawy. Stanowi on, że "W stosunku do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki, stosuje się przepisy dotychczasowe."

Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, Krajowa Komisja zwróciła uwagę, że zastosowanie tego przepisu do konkretnej sprawy wywołuje przede wszystkim taki skutek, że osoba posiadająca tytuł zawodowy technika, mimo zmiany art. 14 ust. 3, będzie mogła ubiegać się o uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie, oraz że osoba posiadająca wyższe wykształcenie zawodowe, a nie magisterskie, będzie mogła uzyskać uprawnienia bez ograniczeń. Inaczej mówiąc art. 5 ma istotne znaczenie dla osób, które przed 1 stycznia 2006 r. uzyskały średnie lub wyższe zawodowe wykształcenie techniczne.

Przez przepisy dotychczasowe w rozumieniu art. 5 należy rozumieć także przepis art. 16 w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2006 r., w tym także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 96, poz. 817). Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie zostało natomiast wydane na podstawie art. 16 ust. 1 i 1a ustawy - Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym po 28 lipca 2005 r.

Warunkiem skorzystania z przepisu art. 5 jest po pierwsze uzyskanie przed 1 stycznia 2006 r. wykształcenia wymaganego na podstawie przepisów dotychczasowych, a więc na podstawie art. 14 ust. 3 w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury, po drugie rozpoczęcie przed tą datą praktyki zawodowej. Ww. warunki muszą zostać spełnione łącznie.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, organ zauważył, że strona uzyskała przed 1 stycznia 2006 r. tytuł magistra inżyniera melioracji wodnych i rozpoczęła przed tą datą praktykę zawodową. Jednakże wykształcenie uzyskane na kierunku melioracje wodne nie jest wykształceniem wymaganym na podstawie przepisów dotychczasowych, kierunek ten nie został, bowiem wskazany w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. W tej sytuacji wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.

Do wniosku strony należy, zatem stosować przepisy obecnie obowiązujące.

Zgodnie, zatem z treścią załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, strona, ubiegając się o uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w specjalności drogowej, winna legitymować się wykształceniem magisterskim uzyskanym na kierunku budownictwo.

Wynika z tego, że wnioskodawca, legitymując się tytułem magistra inżyniera na kierunku melioracje wodne, nie posiada odpowiedniego wykształcenia dla specjalności drogowej. Indywidualna kwalifikacja wykształcenia uzyskanego przez stronę również nie prowadzi do wniosku, że wnioskodawca posiada wykształcenie odpowiednie dla specjalności drogowej. Szczegółowej analizy programu nauczania na kierunku studiów ukończonych przez stronę dokonał organ I instancji.

W odwołaniu oraz w zażaleniu na przewlekłość postępowania, które wpłynęło do Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w dniu [...]stycznia 2012 r., wnioskodawca przede wszystkim zakwestionował zasadność porównywania programu nauczania obowiązującego na kierunku "melioracje wodne" z programem obowiązującym obecnie na kierunku "budownictwo". Według skarżącego organy Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa nie są uprawnione do porównywania jego "studiów z 1980 r. z aktualnymi kryteriami". Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że strona ubiega się aktualnie o uprawnienia budowlane i dlatego też organ musi stosować prawo obecnie obowiązujące. Stosowanie do tego kierunek budownictwo-zgodnie z treścią załącznika nr 1 do w/w rozporządzenia — został niejako z mocy prawa zakwalifikowany jako odpowiedni dla specjalności drogowej. Stąd też należy uznać, że racjonalny prawodawca, redagując treść tego załącznika, uznał - mając właśnie na uwadze standardy nauczania obowiązujące na określonych kierunkach studiów - że absolwenci kierunku budownictwo jako jedyni mają właściwe przygotowanie teoretyczne do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności drogowej. Skoro tak, to zasadne jest porównywanie programów nauczania na kierunkach studiów zlikwidowanych przed wejściem w życie rozporządzenia, których absolwenci ubiegają się obecnie o uprawnienia w specjalności drogowej, z programem studiów na kierunku budownictwo. Sam prawodawca uznał bowiem, że program nauczania na tym kierunku jest wzorcowy dla tej specjalności. Naturalną prawno logiczno konsekwencją tego stanowiska jest konieczność odniesienia programu nauczania na kierunku ukończonym przez stronę do zakresu przedmiotowego nauczania na kierunku budownictwo. Za takim stanowiskiem przemawia także zasada równego traktowania obywateli, cechą relewantną jest w tym przypadku fakt ubiegania się przez nich o uprawnienia budowlane w tej samej specjalności. Skoro bowiem na gruncie obowiązującego prawa osoby ubiegające się dziś o uprawnienia budowlane w specjalności drogowej muszą odbyć naukę obejmującą przedmioty przewidziane na kierunku budownictwo, to tym samym absolwenci studiów ukończonych w innym stanie prawnym, którzy jednakże obecnie chcą uzyskać uprawnienia budowlane w tej specjalności, powinni legitymować się zbliżonym wykształceniem.

Krajowa Komisja wskazała, że punktem odniesienia do oceny programu studiów ukończonych przez stronę nie tylko może, ale nawet powinien być program studiów na kierunku budownictwo, co jednak nie oznacza, że programy te muszą być identyczne. Odwołanie się do minimalnych wymagań programowych obwiązujących m. kierunku budownictwo zgodnie z rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 lipca 2007r. w sprawie standardów nauczania dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, a także trybu tworzenia i warunków, jakie musi spełniać uczelnia, by prowadzić studia międzykierunkowe, zapewnia obiektywne kryteria weryfikacji wykształcenia strony.

Zgodnie z załącznikiem 14 do w/w rozporządzenia, program nauczania na kierunku budownictwo studia pierwszego stopnia obejmuje takie przedmioty jak: budownictwo ogólne i budownictwo komunikacyjne. W programie studiów ukończonych przez stronę można wyróżnić jedynie przedmiot zatytułowany "Materiały budowlane i elementy budownictwa ogólnego". Przedmiot "budownictwo ogólne", tak dawniej, jak i dziś dotyczy w istocie rzeczy zagadnień technicznych związanych z budynkami, czyli obiektami kubaturowymi, a jak powszechnie wiadomo drogi do takich obiektów nie należą. Obiekty drogowe są domeną budownictwa komunikacyjnego. Przedmiot ten bezpośrednio i wprost swym zakresem odnosi się do specjalności drogowej. Szeroko pojęte obiekty drogowe, ich konstrukcja, eksploatacja i utrzymanie są tu głównym, a w zasadzie jedynym elementem nauczania. Przedmiot ten w całości poświęcony jest tej materii, jest, zatem kluczowy, gdy chodzi o teoretyczne przygotowanie absolwenta do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności drogowej. Organ podkreślił, że przedmiot ten jest nauczany jedynie na kierunku budownictwo i stąd też kierunek ten, jako jedyny został uznany przez prawodawcę za odpowiedni dla tejże specjalności. Jednocześnie budownictwo komunikacyjne jest dziedziną na tyle specyficzną, że branża ta, tak na poziomie programów nauczania jak i uprawnień budowlanych, zastała wyłączona z budownictwa ogólnego. Oznacza to, że samo przygotowanie w zakresie budownictwa ogólnego i to jedynie w zakresie wybranych elementów, a więc w zakresie podstawowym, nie jest wystarczające. Jak słusznie zauważył organ I instancji w programie nauczania na kierunku "Melioracje Wodne" brak jest przedmiotu, w którym istotą i trzonem nauki byłby elementy kształtowania i projektowania dróg, nie wyłączając dróg kolejowych, zasady nadzorowania i kierowania robotami budowlanymi związanymi z powstawaniem, utrzymaniem i eksploatacją elementów infrastruktury komunikacyjnej. Już choćby z tego względu organ odwoławczy nie może uznać wykształcenia strony za pokrewne, ani tym bardziej za odpowiednie dla specjalności drogowej.

Organ wskazał, że pozostałe przedmioty, takie jak mechanika budowli, wytrzymałość materiałów, hydrologia, hydromechanika, geotechnika, gleboznawstwo, a nawet odwadniania terenów i budowli mają charakter uniwersalny w tym znaczeniu, że mogą się odnosić zarówno do budownictwa: ogólnego, przemysłowego, wodnego, wysokościowego i komunikacyjnego. Ich brak lub obecność w programie nauczania nie ma tym samym kluczowego znaczenia. Niemniej w programie nauczania na kierunku ukończonym przez stronę nawet budownictwo ogólne ograniczone jest do określonych elementów, a takie przedmioty jak wytrzymałość materiałów i fizyka budowli w ogóle nie występują.

Organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom strony, regulacja rzek, odwadnianie budowali nie wchodzi w zakres specjalności drogowej. W znacznej części są to dziedziny objęte specjalnością konstrukcyjno-budowlaną, aby to sprawdzić wystarczy odwołać się do załącznika nr 2 ww. rozporządzenia, gdzie określono specjalizacje techniczno-budowlane dla tej specjalności takie jak geotechnika, obiekty budowlane melioracji wodnych, budowle hydrotechniczne (regulacja rzek). Przedmioty przyrodnicze, powołane w odwołaniu, nie mają kluczowego znaczenie, gdy chodzi o uprawnienia budowlane w specjalności drogowej. Mają większe znaczenie w takich dziedzinach jak budownictwo wodne, w szczególności w zakresie obiektów budowlanych melioracji wodnych.

Powołanie się na rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie jest bezprzedmiotowe, gdyż - w świetle § 18 rozporządzenia - drogowe obiekty inżynieryjne są co do zasady wyłączone ze specjalności drogowej.

Reasumując organ stwierdził, że strona nie posiada wykształcenia pokrewnego lub odpowiedniego dla specjalności drogowej. Tym samym wnioskodawca nie spełnia warunku określonego w art. 14 ust. 3 pkt 2 lit. a i pkt 4 lit. a ustawy - Prawo budowlane. W tej sytuacji nawet odbycie wymaganej praktyki zawodowej nie może prowadzić do nadania żądanych uprawnień budowlanych, gdyż przesłanki określone w art. 14 ust. 3 pkt 2 i 4 ustawy - Prawo budowlane muszą być spełnione łącznie. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym organ nie mógł zatem uwzględnić odwołania strony.

Na marginesie organ odwoławczy dodał, że wykształcenie strony uzyskane na kierunku melioracje wodne mogłoby być uznane, jako pokrewne dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Na podstawie takiego wykształcenia strona mogłaby się -ubiegać o uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

Nadto podkreślił, że strona stawiła się w dniu [...]stycznia 2012 w siedzibie organu celem zapoznania się z aktami sprawy. W dniu tym obywało się także posiedzenia składów orzekających. Przedmiotem posiedzenia miała być także sprawa A. F.. Jednakże w trakcie przeglądania akt strona złożyła deklaracje przekazania kolejnych dowodów w sprawie. Wobec powyższego skład orzekający odstąpił od orzekania. W rezultacie strona wraz z zapowiedzianymi dokumentami złożyła zażalenie na przewlekłość postępowania. Tymczasem odroczenie wydania orzeczenia w dniu [...]stycznia 2012 r. podyktowane było oczekiwaniem na nowe dowody zapowiedziane przez stronę. Organ również zauważył, iż w zażaleniu strona w dużej mierze powtarza argumentację podniesioną w odwołaniu. Do kwestii tych organ odwoławczy odniósł się powyżej. Organ nie udostępnił natomiast projektu decyzji, gdyż projekt nie jest dokumentem, ani dowodem w sprawie, w sensie prawnym pojęcie takie nie istnieje, dlatego też organ nie dołącza do akt projektu, tylko decyzję administracyjną. Z tych względów na dzień [...]stycznia 2012 r. projektu decyzji nie było w aktach sprawy.

Z kolei projekty budowlane, o których strona wspomina w zażaleniu na przewlekłość postępowania mogą być oczywiście dowodem w sprawie. Potwierdzają one jednak fakt odbycia praktyki, tymczasem w niniejszej sprawie spór dotyczy wykształcenia strony.

Jeśli chodzi o pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skierowane do wojewodów, organ zauważył, iż podnoszone tam kwestie dotyczą innego stanu prawnego. Jak już wyjaśniono wniosek strony rozpatrywany jest na podstawie przepisów obecnie obowiązujących. Przedmiotowe pismo dotyczy natomiast rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zastosowanie tego rozporządzenia do wniosku strony jest niemożliwe. Kwestię przepisów, na podstawie których należy rozpatrzyć żądanie strony, badał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1679/10 potwierdził prawidłowość stanowiska organu odwoławczego w tym zakresie.

Na powyższą decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. F..

W skardze zarzucił nieprawidłowości i nierzetelność działania organów uprawnionych do wydawania decyzji w zakresie uprawnień budowlanych, o które ubiega się skarżący. Wskazał na szereg naruszeń prawa, w szczególności dotyczących podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wskazał na brak zaufania do organów. Wskazał, że złożył odpowiednie oświadczenie, że jego wykształcenie jest w każdym zakresie odpowiednie lub pokrewne do specjalności drogowej. I na tym cały ten koszmar powinien być zakończony. Podkreślił, że otrzymał zaświadczenie Wydziału, iż jego studia dają podstawę do uprawnień kontr. budowlanych, w tym drogowych.

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Komisji Kwalifikacyjnej [...]Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...]października 2011 r. w przedmiocie odmowy nadania A. F. uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności drogowej bez przeprowadzania egzaminu.

Zauważyć należy, iż orzeczenie to zapadło na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1679/10, co nie jest bez znaczenia dla jego legalności, albowiem zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Powyższe zaś oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W jej zakresie może mieścić się zarówno uznanie jak i krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie przez organ konkretnych przepisów w danym przypadku uznane zostało przez sąd administracyjny za poprawne lub za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem. Podkreślić należy także, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (zob. szerzej na ten temat J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s 219 i n.).

Powołane przepisy w sposób jednoznaczny wyznaczają aktualny kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, jak również organu administracji publicznej.

Wskazanym wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r. Sąd uchylił wcześniejsze rozstrzygnięcia organów obu instancji. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd stwierdził, że "Postępowanie to zainicjowane zostało wnioskiem skarżącego z [...]sierpnia 2008 r. zatytułowanym "wniosek o wyznaczenie terminu egzaminu", w którym skarżący wskazał, że w związku z uzyskaniem negatywnego wyniku egzaminu i otrzymaniem decyzji z [...]sierpnia 2003 r. o odmowie nadania uprawnień budowlanych, zwraca się z prośbą o wyznaczenie ponownego terminu egzaminu na uprawnienia budowlane. Wobec tak brzmiącego wniosku, nawiązującego do poprzednio prowadzonego postępowania z wniosku skarżącego z 1999 r. o nadanie uprawnień budowlanych w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, słusznie Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna uznała, że wniosek ten wymaga doprecyzowania. W konsekwencji, na skutek pisma skarżącego uzupełniającego pierwotne podanie, Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna zasadnie przyjęła, że podanie to dotyczy nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności drogowej, wprowadzonej do art. 14 ustawy – Prawo budowlane ustawą zmieniającą z 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Dodać w tym miejscu warto, że w ustawie tej w art. 7 ust. 1 przewidziano, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2. To zaś oznacza, iż sprawa z wniosku skarżącego z 1999 r. z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ww. ustawą i obowiązujących od 11 lipca 2003 r. nie mogła być załatwiona. Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna błędnie jednak przyjęła, iż sprawa winna być prowadzona w oparciu o przepisy obowiązujące do 31 grudnia 2005 r. Błędnie bowiem uznała, iż w okolicznościach sprawy zastosowanie znajduje art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364), na co słusznie zwróciła uwagę -i zweryfikowała w tym zakresie orzeczenie wydane w I instancji- Krajowa Komisja Kwalifikacyjna. Wniosek o nadanie uprawnień został złożony [...]sierpnia 2008 r. i co do zasady sprawę z tego wniosku należało rozpatrzeć w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy samorządu zawodowego, o ile przepisy przejściowe nie stanowią inaczej. Tym samym należało ocenić, czy ww. przepis przejściowy (tj. art. 5 wskazanej ustawy zmieniającej), będzie miał w tym przypadku zastosowanie, czy też nie. Zgodnie z jego treścią, w stosunku do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, które przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 1 stycznia 2006 r.) uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki, stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosując ten przepis Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna zupełnie nie dostrzegła, iż posługuje się on sformułowaniem "wykształcenie wymagane", a skoncentrowała się jedynie na tym (na co wskazuje uzasadnienie decyzji), że przepis ten odnosi się do wykształcenia uzyskanego "przed dniem wejścia w życie ustawy". W konsekwencji błędnie oceniła, że przepis ten obejmuje skarżącego, albowiem uzyskał on wykształcenie w 1980 r., tj. przed 1 stycznia 2006 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna prawidłowo wskazała, iż warunkiem skorzystania z omawianego przepisu art. 5, jest po pierwsze uzyskanie przed 1 stycznia 2006 r. wykształcenia wymaganego na podstawie przepisów dotychczasowych, a więc na podstawie art. 14 ust. 3 w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych budownictwie, po drugie - rozpoczęcie przed tą datą praktyki zawodowej, a warunki te muszą zostać spełnione łącznie. Skarżący, tytuł magistra inżyniera melioracji wodnych (na który wskazuje ubiegając się o uprawnienia) uzyskał przed 1 stycznia 2006 r. i przed tą datą rozpoczął praktykę zawodową. Zaznaczyć jednak należy, iż wykształcenie uzyskane przez skarżącego nie jest wykształceniem wymaganym na podstawie przepisów dotychczasowych. Kierunek melioracje wodne nie został bowiem wskazany w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. Prawidłowo zatem Krajowa Komisja Kwalifikacyjna uznała, iż wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustawy, a to oznacza, że do wniosku skarżącego należy stosować obecnie obowiązujące przepisy. W tym zakresie należy uznać uzasadnienie decyzji Krajowej Komisji z [...] lipca 2010 r. za prawidłowe i za zasadnie korygujące decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej. (...). Powyższe oznacza, iż postępowanie organu samorządu zawodowego I instancji pozbawione było prawidłowego postępowania wyjaśniającego. Opierało się bowiem na nieprawidłowym stanie prawnym, tj. na przepisach rozporządzenia, które nie mogło być w tym przypadku zastosowane. (...) Nadto, nawet przy założeniu, że Krajowa Komisja Kwalifikacyjna dysponowała w sprawie całym materiałem dowodowym, niezbędnym do prawidłowej oceny wniosku skarżącego, zauważyć należy, iż ona również nie przeprowadziła wymaganego prawem postępowania, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W tym kontekście należy wyjaśnić, iż istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do ustalenia, czy wykształcenie jakim legitymuje się skarżący wystarczające jest do uzyskania uprawnień do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności drogowej. Stosownie do treści art. 14 ust. 3 pkt 4 lit a ustawy – Prawa budowlane z 1994 r., uzyskanie uprawnień budowlanych, w zakresie wnioskowanym przez skarżącego, wymaga ukończenia wyższych studiów zawodowych, w rozumieniu przepisów o wyższych szkołach zawodowych, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności lub ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku pokrewnym dla danej specjalności. Z uwagi na to, iż wykształcenie skarżący zdobywał w latach 1975-1980, a kierunek studiów jaki ukończył był określany w sposób odbiegający do przyjętego w rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83, poz. 578 ze zm.), należało do rozpatrzenia ww. kwestii spornej zastosować § 29 wskazanego rozporządzenia. Stosownie do treści tego przepisu, wykształcenie, uzyskane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, którego kierunek lub zawód techniczny był określany w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu, podlega indywidualnemu rozpatrzeniu i zakwalifikowaniu przez izbę, na podstawie programu kształcenia, jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności. Chociaż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż przepis § 29 Krajowa Komisja Kwalifikacyjna brała pod uwagę rozpatrując sprawę (albowiem wskazuje na "indywidualną kwalifikację wykształcenia"), to jednak nie można uznać, aby przeprowadziła prawidłowe postępowanie z jego uwzględnieniem. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna nie dokonała bowiem indywidualnej kwalifikacji wykształcenia skarżącego, o czym świadczy brak w uzasadnieniu analizy porównawczej przedmiotów wykładanych na kierunku studiów ukończonym przez skarżącego w latach 1975-1980 z przedmiotami obecnie wykładanymi na kierunku wymaganym dla specjalności, o którą skarżący się ubiega. Taka analiza w sprawie nie została bezspornie przeprowadzona. (...) Orzekając ponownie w sprawie, biorąc pod uwagę ocenę Sądu, Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna przeprowadzi ponownie postępowanie dowodowe i oceni raz jeszcze wykształcenie i praktykę zawodową skarżącego, przy czym winno to nastąpić po uprzednim uzupełnieniu materiału dowodowego o dowody umożliwiające zastosowanie powyżej cyt. § 29. Na koniec i niezależnie od powyższego Sąd zauważa, iż organ, wzywając stronę do sprecyzowania podania, winien mieć na względzie i winien kierować się przy tym zasadą wynikającą z art. 9 k.p.a. (...)".

W ocenie Sądu, organy ponownie rozpatrujące niniejszą sprawę, po ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2010 r. zastosowały się do wskazań w nim zawartych, przeprowadziły postępowanie administracyjne z poszanowaniem podstawowych zasad prawa administracyjnego, zawartych w art. 7 i art. 77 K.p.a., a swoje stanowiska uzasadniły zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a.

I tak, zauważyć należy, że ponieważ wniosek A. F. z dnia [...]sierpnia 2008 r. dotyczył specjalności drogowej a negatywny wynik egzaminu dotyczył specjalności konstrukcyjno-budowlanej, Komisja pismem z dnia [...]kwietnia 2011 r. wezwała skarżącego do sprecyzowania, w jakiej specjalności ubiega się o nadanie uprawnień. Pismem doręczonym Komisji dnia [...]maja 2011 r. skarżący doprecyzował, że ubiega się o nadanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności drogowej. Kolejnym pismem doręczonym Komisji dnia [...] czerwca 2011 r. skarżący rozszerzył żądanie nadania uprawnień budowlanych w specjalności drogowej, o żądanie nadania uprawnień do projektowania w ograniczonym zakresie w tej specjalności.

W tym też kierunku zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne.

Przystępując do kwalifikacji wykształcenia skarżącego organ prawidłowo stwierdził, że zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 2 lit. a) i pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.) do nadania uprawnień budowlanych do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie wymagane jest ukończenie wyższych studiów zawodowych, w rozumieniu przepisów o wyższych szkołach zawodowych, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności lub ukończenie studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku pokrewnym dla danej specjalności. W załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie określony został wykaz wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych, przy czym wykształcenie wnioskodawcy nie zostało wymienione w tym załączniku. Jako wykształcenie odpowiednie dla specjalności drogowej w rozporządzeniu wskazano: dla uprawnień bez ograniczeń - ukończenie studiów magisterskich na kierunku budownictwo, dla uprawnień w ograniczonym zakresie - ukończenie studiów zawodowych na kierunku budownictwo. Wykształcenia pokrewnego dla specjalności drogowej ww. rozporządzenie nie przewiduje.

Organ, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2010 r. dokonał indywidualnej kwalifikacji wykształcenia skarżącego w oparciu o § 29 powołanego rozporządzenia, który stanowi, że wykształcenie uzyskane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, którego kierunek był określany w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu, podlega indywidualnemu rozpatrzeniu i zakwalifikowaniu przez właściwą komisję kwalifikacyjną na podstawie programu kształcenia jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności.

W tym celu organ wezwał skarżącego do złożenia dokumentu zawierającego zestawienie przedmiotów wraz z liczbą godzin zajęć zrealizowanych na studiach, które ukończył skarżący. Skarżący w tym zakresie nie wykonał wezwania twierdząc, że posiada wykształcenie odpowiednie do nadania mu żądanych uprawnień, a Komisja nie jest uprawniona do porównywania jego wykształcenia i powinna oprzeć się na jego oświadczeniu. Przedstawił natomiast kopię zaświadczenia z dnia [...]września 2010 r. wystawionego przez Prodziekana ds. dydaktyki Wydziału Inżynierii i Kształtowania Środowiska Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w [...] (nr pisma [...]), w którym stwierdzono, że "zakres programu realizowanego w okresie studiów przygotowywał absolwentów Melioracji Wodnych do uzyskiwania uprawnień w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz instalacyjnej" oraz że program studiów na Wydziale Melioracji Wodnych w latach 1975-1980 w zakresie specjalności konstrukcyjno-budowlanej był szczególnie ukierunkowany na specjalizacje: obiekty budowlane melioracji wodnych, obiekty gospodarki wodnej, drogi, konstrukcje budowlane, konstrukcje drewniane.

Z uwagi na brzmienie § 29 rozporządzenia obligującego organ do porównania programów kształcenia zwrócił się on bezpośrednio do władz Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w [...]o przedstawienie programu nauczania wraz z liczbą godzin zajęć zrealizowanych na studiach ukończonych przez skarżącego (pisma: z dnia [...]maja 2011 r., z dnia [...]czerwca 2011 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2011 r.). Pełną odpowiedź organ otrzymał w pismach z dnia [...]czerwca 2011 r., nr pisma [...] i z dnia [...] października 2011 r., nr pisma [...].

Na podstawie otrzymanych informacji o programie nauczania i liczbie zrealizowanych godzin zajęć ma studiach na Wydziale Melioracji Wodnych Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego Akademii Rolniczej w [...]z okresu, w którym studia te odbywał skarżący, organ dokonał indywidualnej kwalifikacji wykształcenia skarżącego porównując je do minimalnych wymagań programowych zawartych w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, a także trybu tworzenia i warunków, jakie musi spełniać uczelnia, by prowadzić studia międzykierunkowe oraz makrokierunki (Dz. U. Nr 164 poz. 1166 ze zm.; dalej: rozporządzenie MNiSW) - załącznik nr 14 część A. Standardy kształcenia dla kierunku studiów: budownictwo; studia pierwszego stopnia. Z uwagi na fakt, że skarżący ubiegał się o uprawnienia w ograniczonym zakresie w specjalności drogowej, prawidłowo porównał uzyskane przez niego wykształcenie do minimalnych wymagań programowych przewidzianych ww. rozporządzeniem na kierunku odpowiednim tj. budownictwo na studiach pierwszego stopnia (inżynierskich/zawodowych), ponieważ takie studia należy ukończyć, aby skutecznie ubiegać się o uprawnienia w ograniczonym zakresie w specjalności drogowej zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia MTiB.

Organ po dokonaniu szczegółowej analizy porównawczej przedmiotów wykładanych na kierunku studiów ukończonym przez skarżącego w latach 1975-1980 z przedmiotami obecnie wykładanymi na kierunku wymaganym dla specjalności, o którą skarżący się ubiega, prawidłowo uznał, że skarżący nie posiada odpowiedniego wykształcenia dla specjalności drogowej i zasadnie odmówił A. F. nadania uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności drogowej bez przeprowadzania egzaminu.

Należy powtórzyć za organem, że wykształcenie uzyskane przez stronę na kierunku melioracje wodne mogłoby być uznane, jako pokrewne dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej, ale w żadnym wypadku jako pokrewne dla specjalności drogowej.

Zauważyć także należy, iż przy należytym rozpatrywaniu niniejszej sprawy organy nie mogły poprzestać na zaświadczeniu Prodziekana ds. dydaktyki Wydziału Inżynierii i Kształtowania Środowiska Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w [...]z dnia [...]września 2010 r., albowiem nie zawierało ono uzasadnienia w zakresie porównania programów kształcenia, wykazu przedmiotów objętych zakresem studiów. Nie mogło być również wzięte pod uwagę, oświadczenie sporządzone przez skarżącego, w którym wskazał, iż jego wykształcenie jest w każdym zakresie odpowiednie lub pokrewne dla specjalności drogowej, gdyż to subiektywne oświadczenie nie koresponduje z ustaleniami dokonanymi przez organ, w zakresie porównania zdobytego wykształcenia i wymaganego (różnice programowe).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku..