Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 659/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6231 Dozór techniczny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 9 ust. 1; art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 3; art. 12, 13, 14, 15 i 16
journal: Dz.U. 2000 nr 122 poz 1321
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędziowie NSA Stanisław Gronowski Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1954/12 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. R. na rzecz Ministra Infrastruktury i Rozwoju 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 20 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1954/12 oddalił skargę J. R. na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalistycznych na gaz LPG.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzją nr [...] z [...] grudnia 2003 r. nadał J. R., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...], uprawnienie do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalnych (toroidalnych) na gaz LPG.

W dniu [...] października 2009 r. do Oddziału Terenowego Transportowego Dozoru Technicznego w W. wpłynęło pismo przedsiębiorstwa A. S.A. w B., prowadzącego m.in. działalność w zakresie montażu instalacji LPG, w którym poinformowano o nieszczelnościach występujących w zbiornikach LPG do napędu pojazdów samochodowych produkowanych przez przedsiębiorstwo skarżącego. Nieszczelności stwierdzono w zbiornikach montowanych w pojazdach samochodowych w ramach działalności warsztatu montażu instalacji LPG. Informacja została przekazana do Transportowego Dozoru Technicznego z uwagi na zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, jakie powoduje użytkowanie nieszczelnych zbiorników LPG montowanych w pojazdach samochodowych.

W związku z powyższym inspektor Transportowego Dozoru Technicznego przeprowadził [...] października 2009 r. badanie kontrolne 3 zbiorników LPG wyprodukowanych przez skarżącego o numerach fabrycznych [...],[...],[...]. W związku z wynikami badań przedstawionymi w protokołach nr [...], [...] oraz [...] sporządzonych [...] października 2009 r. A. S.A. wycofało zbiorniki z eksploatacji, ponieważ według prawidłowo przeprowadzonej oceny ich stanu technicznego oraz oceny możliwych następstw ich eksploatacji uznano, że użytkowanie zbiorników zagrażało bezpieczeństwu i zdrowiu ludzi. Dodatkowo Transportowy Dozór Techniczny [...] grudnia 2009 r. przeprowadził w Laboratorium TDT badania szczelności zbiorników LPG wyprodukowanych w 2009 r. o numerach fabrycznych [...], [...], [...], które potwierdziły występowanie nieszczelności zbiorników na spoinach spawanych.

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzją z [...] grudnia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122, poz. 1321 ze zm., dalej: u.d.t.) w związku z art. 104 § 1 i art. 108 § 1 k.p.a. zawiesił J. R. uprawnienie do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalnych (toroidalnych) na gaz LPG. Ponadto skarżącemu wyznaczono termin zawieszenia do [...] stycznia 2010 r., zobowiązując do przedstawienia w tym terminie wyjaśnień, usunięcia nieprawidłowości i złożenia propozycji środków zaradczych w związku z uchybieniem polegającym na wprowadzaniu do obrotu na terenie Polski zbiorników LPG niewłaściwej jakości zagrażającej bezpieczeństwu oraz w sposób niezgodny z zobowiązującymi przepisami dozoru technicznego. Jednocześnie pouczono skarżącego, że w przypadku nie usunięcia powyższych uchybień w terminie do [...] stycznia 2010 r. i nie zaakceptowania przez Transportowy Dozór Techniczny usunięcia tych uchybień, uprawnienie nadane decyzją Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego zostanie cofnięte.

Kolejną decyzją z [...] stycznia 2010 r. Nr [...] Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego cofnął skarżącemu uprawnienie do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalnych (toroidalnych) na gaz LPG nadane skarżącemu decyzją z [...] grudnia 2003 r. W uzasadnieniu organ podał między innymi, że w trakcie postępowania strona nie usunęła uchybień określonych w decyzji [...] grudnia 2009 r. o zawieszeniu uprawnień w terminie do [...] stycznia 2010 r. Usunięcie uchybień wymienionych w decyzji z [...] grudnia 2009 r. w istocie miało polegać na: naprawie stanu rzeczy wynikającego z wprowadzenia na rynek polski wadliwych zbiorników, wprowadzeniu działań mających na celu zwiększenie nadzoru nad wytwarzaniem oraz wdrożeniu środków organizacyjnych oraz technicznych w systemie kontroli jakości wytwarzania, które eliminowałyby wprowadzanie do obrotu nieszczelnych zbiorników stwarzających zagrożenie w trakcie eksploatacji. Złożony przez skarżącego [...] stycznia 2010 r. dokument nazwany "Procedura wycofywania zbiorników wprowadzonych omyłkowo z odbiorem UDT z rynku polskiego w [...]" przedstawiał plan działań jakie przyjęła strona w celu realizacji wycofywania zbiorników i opisowy stan ich zaawansowania jedynie w sposób bardzo ogólny opisywał działania podjęte przez stronę w celu wycofania wadliwych zbiorników z rynku polskiego. Zdaniem organu, działania podjęte przez stronę nie gwarantowały szybkiego i skutecznego wycofania zbiorników LPG z rynku. Podobnie dokument zatytułowany "Podjęte środki zaradcze w celu zapobiegania wprowadzenia na rynek nieszczelnych zbiorników LPG", zawierał jedynie ogólne określenia doraźnych i planowanych przedsięwzięć, a jego zawartość nie daje podstawy do stwierdzenia że uchybienie usunięto. W związku z powyższym organ uznał, że skarżący naruszył wymagania określone w art. 14 ust. 1 i 2 u.d.t.

Po wniesieniu przez skarżącego odwołania, Minister Infrastruktury decyzją z [...] kwietnia 2010 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonane przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Wyjaśnił, że z badania zbiorników sporządzono protokoły nr [...],[...] oraz [...]. Zbiorniki zostały poddane powtórnym badaniom w Laboratorium Transportowego Dozoru Technicznego w K. Przeprowadzono próby szczelności polegające na zanurzeniu każdego zbiornika w wodzie po napełnieniu zbiornika azotem pod ciśnieniem 0,6 MPa. Wyniki tych prób potwierdziły istnienie nieszczelności w zbiornikach. Minister Infrastruktury podkreślił, że strona w trakcie całego postępowania nie wyraziła chęci zapoznania się z protokołami z badań. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że zbiorniki zostały odebrane przez inspektorów Transportowego Dozoru Technicznego, organ odwoławczy zauważył, że ze względu na ich wielką ilość, zbiorniki takie odbierane są po przeprowadzeniu przez Transportowy Dozór Techniczny badań na losowo wybranej próbie zbiorników. Badania szczelności powinny być przeprowadzane przez wytwarzającego podczas produkcji, na każdym wytworzonym zbiorniku. Występowanie nieszczelności w zbiornikach przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu, świadczy o niewłaściwej kontroli jakości wytwarzanych zbiorników. Wobec zagrożeń dla zdrowia, a nawet życia ludzkiego, jakie stwarza każdy nieszczelny zbiornik, stwierdzenie strony, że trzy zbiorniki stanowią jedynie znikomą część całej produkcji jest całkowicie bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 3 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1586/10 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymującą nią w mocy decyzję z [...] stycznia 2010 r. Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z [...] grudnia 2009 r. o zawieszeniu uprawnień do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalnych na gaz LPG nie odpowiada wymogom określonym w art. 11 u.d.t., gdyż nie zawierała wykazu uchybień stanowiących podstawę zawieszenia oraz terminu ich usunięcia.

W wyniku rozpoznania skarg kasacyjnych J. R. oraz Ministra Infrastruktury, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 1572/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Sądu pierwszej instancji odnośnie do naruszenia art. 11 u.d.t. Zdaniem NSA, z treści powołanego przepisu nie wynika, aby osnowa decyzji miała zawierać wykaz uchybień stanowiących podstawę zawieszenia uprawnień. W myśl art. 11 ust. 1 u.d.t., w przypadku nieprzestrzegania warunków określonych w uprawnieniu lub wytwarzania materiałów, elementów lub urządzeń technicznych niewłaściwej jakości, mającej wpływ na bezpieczeństwo eksploatacji tych urządzeń, organ właściwej jednostki dozoru technicznego zawiesza uprawnienie. Zgodnie z art. 11 ust. 2 u.d.t. organ właściwej jednostki dozoru technicznego, zawieszając uprawnienie, wyznacza termin usunięcia uchybień stanowiących podstawę zawieszenia, po którego upływie, w razie ich nieusunięcia, cofa uprawnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w decyzji zawieszającej uprawnienie organ nie tylko wyznaczył termin zawieszenia, lecz również określił termin usunięcia uchybień do [...] stycznia 2010 r., co jednoznacznie wynika z pkt III decyzji z [...] grudnia 2009 r. oraz decyzji zmieniającej z [...] stycznia 2010 r. W decyzji organ wskazał również na uchybienia polegające "na wprowadzeniu do obrotu na terenie Polski zbiorników LPG niewłaściwej jakości zagrażającej bezpieczeństwu oraz w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami dozoru technicznego". W samej osnowie decyzji uchybienia te zostały określone dość ogólnikowo, lecz zostały sprecyzowane w jej uzasadnieniu, poprzez stwierdzenie, że badania kontrolne "wykazały nieszczelność zbiorników na połączeniu spawanym wynikającą z wad produkcyjnych", a wyniki badań zostały przedstawione w protokołach kontroli wystawionych [...] października 2009 r.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej J. R. dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 44 ust. 1 u.d.t. w związku z § 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. Nr 120, poz. 1021 ze zm.). NSA przypomniał, że zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.d.t. do zakresu działania Transportowego Dozoru Technicznego należy wykonywanie dozoru technicznego nad zbiornikami, w tym cysternami wykorzystywanymi w ruchu kolejowym, drogowym i żegludze śródlądowej. Z kolei według art. 44 ust. 1 pkt 3 tej ustawy do zakresu działania Transportowego Dozoru Technicznego należy wydawanie decyzji w sprawach wynikających z wykonywania dozoru technicznego nad urządzeniami technicznymi, o których mowa w pkt 1. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko WSA, że chociaż w pkt 1 lit. a), d), e) zostały wymienione urządzenia techniczne, a w pkt 1 lit. c) zbiorniki, to uwzględniając zasadę racjonalnego ustawodawcy nie można przyjąć, aby przypisana Transportowemu Dozorowi Technicznemu kompetencja do wydawania decyzji nie obejmowała zbiorników tylko dlatego, że nie zostały literalnie zaliczone do urządzeń technicznych. W sytuacji gdy Transportowy Dozór Techniczny wykonuje nadzór techniczny nad zbiornikami, to konsekwencją tego nadzoru jest uprawnienie do wydawania decyzji o jakich mowa w art. 44 ust. 1 pkt 3 u.d.t. Zdaniem NSA trudno przyjąć, aby jeden organ (Transportowy Dozór Techniczny) wykonywał dozór techniczny, a inny (bliżej w ustawie nieokreślony) w ramach tego dozoru był uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedstawionemu stanowisku nie przeczy treść art. 4 pkt 1 lit. a) u.d.t., zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach technicznych – należy przez to rozumieć urządzenia, które mogą stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska wskutek rozprężenia cieczy lub gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego. Okoliczność, że sam zbiornik bez pozostałych elementów (tzw. osprzętu) nie może być napełniony gazem nie oznacza, iż nie może on stwarzać zagrożenia, o jakim mowa w art. 4 pkt 1 u.d.t. z chwilą uzupełnienia go o tzw. osprzęt i wypełnienia zbiornika gazem. Definicja urządzenia technicznego nie może być zatem utożsamiana tylko z kompleksowym urządzeniem (tzn. zbiornikiem wraz z osprzętem), lecz również z poszczególnymi elementami urządzenia, a więc również samym zbiornikiem. Z tych samych przyczyn NSA nie podzielił poglądu, że urządzeniami technicznymi w rozumieniu § 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu są wyłącznie kompletne urządzenia, a więc zbiornik wraz z osprzętem, a nie tylko sam zbiornik, mimo że bez osprzętu nie może być wypełniony gazem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po ponownym rozpoznaniu sprawy, opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę J. R.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. był związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten przesądził, że definicja urządzenia technicznego nie może być utożsamiana tylko z kompleksowym urządzeniem (tzn. zbiornikiem wraz z osprzętem), lecz również z poszczególnymi elementami urządzenia, w tym samym zbiornikiem.

Zdaniem Sądu przepisy ustawy o dozorze technicznym należy interpretować z uwzględnieniem zasady określonej w przepisie art. 2 ust. 1 u.d.t., że dozorem technicznym są określone ustawą działania zmierzające do zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania urządzeń technicznych. Bezpieczne funkcjonowanie urządzeń technicznych znajduje swoje odzwierciedlenie także w treści przepisu art. 6 u.d.t. W myśl tego przepisu urządzenia techniczne powinny być projektowane, wytwarzane, naprawiane, modernizowane oraz eksploatowane zgodnie z ich przeznaczeniem, w sposób zapewniający bezpieczeństwo ich eksploatacji – zgodnie z przepisami ustawy i przepisami odrębnym. W ocenie Sądu pierwszej instancji brak było uzasadnionych podstaw prawnych i faktycznych do uchylenia zaskarżonych decyzji z powodu naruszenia art. 6, 19, 20 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 oraz art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.d.t. i § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1469).

Sąd uznał za niezasadny zarzut niewłaściwego zastosowania art. 8 ust. 6 u.d.t. w związku z regulaminem nr 67 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów zjednoczonych (EKG ONZ), stanowiącym załącznik do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań sporządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 104, poz. 1135.). Wobec stwierdzenia, że badane zbiorniki były urządzeniami technicznymi, obowiązkiem producenta było przestrzeganie wszystkich procedur dotyczących urządzeń technicznych. Stosownie do art. 14 ust. 1 u.d.t. urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym mogły być dopuszczone do eksploatacji tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez właściwą jednostkę dozoru technicznego. Z tej przyczyny WSA nie podzielił zarzutów skarżącego, dotyczących wydana decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego rażąco narusza przepisy prawa, w tym przepisy o właściwości.

Sąd nie podzielił także zarzutów skargi dotyczących ustaleń w zakresie występowania nieszczelności w zbiornikach na gaz LPG wytwarzanych w zakładzie produkcyjnym skarżącego. W ocenie WSA organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i brak było podstaw do kwestionowania działań organów dozoru technicznego. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w przebiegu przeprowadzonych badań uszkodzonych zbiorników oraz postępowania podjętego przez Transportowy Dozór Techniczny, mającego na celu weryfikację zgłoszonej przez firmę A. informacji o nieszczelności trzech zbiorników zakupionych u skarżącego. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że strona w toku postępowania administracyjnego została poinformowana o stwierdzonej nieszczelności i tej okoliczności nie kwestionowała, w tym nie składała wniosków dowodowych na tę okoliczność.

Sąd pierwszej instancji uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. W trakcie postępowania skarżący był każdorazowo informowany o podejmowanych czynnościach, zaś doręczenie skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji umożliwiło mu zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia, a złożenie odwołania skutkowało ponownym rozpoznaniem i rozpatrzeniem sprawy w jej całokształcie.

J. R. zaskarżył opisany wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji lub uchylenie decyzji organów obu instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Skarżący zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

– art. 4 pkt 1 lit. a) w związku z art. 9 ust. 1 u.d.t. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zbiornik LPG w postaci zbywanej przez skarżącego wypełnia opisaną w tym przepisie definicję urządzenia technicznego, podczas gdy zbiornik niezainstalowany w pojeździe i nie napełniony nie może stwarzać zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska wskutek rozprężenia cieczy lub gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego, ponieważ nie jest on wypełniony gazem, a zatem zarzut naruszenia tego przepisu podniesiony w wyroku i zaskarżonej decyzji nie jest zasadny; zbiorniki LPG w formie produkowanej przez skarżącego stanowią jedynie element urządzenia technicznego, który nie może być utożsamiany z urządzeniem technicznym zgodnie z brzmieniem art. z art. 9 ust 1 u.d.t.;

– art. 4 pkt 2 u.d.t. poprzez błędną wykładnię, że istniały warunki techniczne dozoru technicznego przed dniem [...] lipca 2011 r., podczas gdy Transportowy Dozór Techniczny nie umiał skarżącemu wskazać, gdzie są ujęte zasady pracy inspektorów Transportowego Dozoru Technicznego u producenta zbiorników LPG, liczności próbek, etc. mające zasadniczy wpływ na jakość i koszty procesu badawczego;

– art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 44 ust. 1 pkt 3 u.d.t. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd, iż Transportowy Dozór Techniczny miał prawo wydawania decyzji w sprawach wynikających z wykonywania dozoru technicznego nad zbiornikami LPG produkowanymi przez skarżącego, podczas gdy zbiorniki LPG nie stanowią urządzeń technicznych wymienionych w art. 44 ust 1 pkt 1 u.d.t. zgodnie z literalną wykładnią tego przepisu;

– art. 14 ust. 1 u.d.t. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uzasadnieniu prawidłowości wydania decyzji Transportowego Dozoru Technicznego cofającej skarżącemu uprawnienia do wytwarzania zbiorników LPG brakiem wcześniejszej decyzji dopuszczającej urządzenia do eksploatacji wydanej przez Transportowy Dozór Techniczny, podczas gdy skarżący nie jest podmiotem eksploatującym urządzenia techniczne zawierające wyprodukowane przez siebie zbiorniki LPG, a wyłącznie podmiotem wytwarzającym elementy tych urządzeń technicznych i nie powinien być adresatem decyzji dopuszczające urządzenia do eksploatacji;

– art. 12, 13, 14, 15 i 16 u.d.t. poprzez ich błędną wykładnię powodującą wydawanie przez Transportowy Dozór Techniczny decyzji dopuszczającej zbiorniki LPG do eksploatacji w niewłaściwym trybie – decyzja bez względu na formę dozoru technicznego powinna być wystawiona wyłącznie na urządzenie w stanie gotowości do pracy;

– art. 6, 13 i art. 8 ust. 1 i 6 u.d.t. w związku z regulaminem nr 67 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) stanowiącym załącznik do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów i kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań sporządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 104, poz. 1135) poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że wobec braku ustalonych w aktach wykonawczych do u.d.t. warunków technicznych dozoru technicznego dla zbiorników LPG skarżący, jako producent zbiorników posiadający homologację potwierdzającą zgodność z regulaminem nr 67, nie spełnia warunków dla wprowadzenia zbiorników do obrotu.

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji pomimo wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie:

– art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu poprzez nie wyznaczenie stronie siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się co do tego materiału, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uniemożliwienie stronie odniesienia się do dowodów, złożenia dalszych wniosków dowodowych, odniesienia się do wyników kontroli, niekorzystnych dla skarżącego, zgromadzonych przez organ przed wydaniem decyzji, ewentualnego podjęcia dalszych czynności mających na celu dostosowanie się do wymagań Transportowego Dozoru Technicznego i przedstawienia ich wyników przed wydaniem decyzji;

– art. 79 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu poprzez niepowiadomienie strony na siedem dni przed terminem o planowanym przeprowadzeniu doraźnego badania zbiorników [...] października 2009 r. oraz dowodu z opinii biegłego (laboratoryjne badanie zbiorników [...] grudnia 2009 r.) co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w jednej i drugiej czynności, zadawania pytań biegłemu oraz składania dodatkowych wyjaśnień, jednocześnie strona nie miała wpływu na treść protokołów z tych czynności które stanowią istotne dowody w sprawie;

ewentualnie:

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji pomimo wystąpienia innych naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

– art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu poprzez nie wyznaczenie stronie siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się co do tego materiału, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uniemożliwienie stronie odniesienia się do dowodów, złożenia dalszych wniosków dowodowych, odniesienia się do wyników kontroli, niekorzystnych dla skarżącego, zgromadzonych przez organ przed wydaniem decyzji, ewentualnego podjęcia dalszych czynności mających na celu dostosowanie się do wymagań Transportowego Dozoru Technicznego i przedstawienia ich wyników przed wydaniem decyzji;

– art. 79 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu poprzez niepowiadomienie strony na siedem dni przed terminem o planowanym przeprowadzeniu doraźnego badania zbiorników [...] października 2009 r. oraz dowodu z opinii biegłego (laboratoryjne badanie zbiorników [...] grudnia 2009 r.) co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w jednej i drugiej czynności, zadawania pytań biegłemu oraz składania dodatkowych wyjaśnień, jednocześnie strona nie miała wpływu na treść protokołów z tych czynności, które stanowią istotne dowody w sprawie.

Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niż podniesione przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

Stosownie do art. 174 pkt 1 p.p.s.a., podstawę skargi kasacyjnej może stanowić naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji).

Wynikające z art. 183 § 1 p.p.s.a. związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia jej podstaw. Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia jak i uzasadnienia (art. 176 p.p.s.a.)

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 – dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto zgodnie z art. 190 p.p.s.a. "Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny".

Poczynienie tych uwag o charakterze ogólnym było niezbędne z uwagi na sposób skonstruowania części zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W tym miejscu należy zauważyć, że ta sprawa była już rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 24 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 1572/11 uchylił wyrok WSA w W. uwzględniający skargę. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny w sposób wiążący ustalił wykładnię art. 4 pkt 1 lit. a) u.d.t. Zgodnie z powołanym wyrokiem, definicja urządzenia technicznego nie może być utożsamiana tylko z kompleksowym urządzeniem (tzn. zbiornikiem wraz z osprzętem), lecz również z poszczególnymi elementami urządzenia, a więc również z samym zbiornikiem. NSA wywiódł, że okoliczność, iż sam zbiornik bez pozostałych elementów (tzw. osprzętu) nie może być napełniony gazem nie oznacza, że nie może on stwarzać zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska wskutek rozprężenia cieczy lub gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego, z chwilą uzupełnienia go o tzw. osprzęt i wypełnienia zbiornika gazem.

Sąd pierwszej instancji, kierując się treścią art. 190 p.p.s.a., uwzględnił powyższą wykładnię rozpoznając sprawę ponownie, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia "art. 4 pkt 1 lit. a) w związku z art. 9 ust. 1 u.d.t. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zbiornik LPG w postaci zbywanej przez skarżącego wypełnia opisaną w tym przepisie definicję urządzenia technicznego, podczas gdy zbiornik niezainstalowany w pojeździe i nie napełniony nie może stwarzać zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska wskutek rozprężenia cieczy lub gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego, ponieważ nie jest on wypełniony gazem, a zatem zarzut naruszenia tego przepisu podniesiony w wyroku i zaskarżonej decyzji nie jest zasadny; zbiorniki LPG w formie produkowanej przez Skarżącego stanowią jedynie element urządzenia technicznego, który nie może być utożsamiany z urządzeniem technicznym zgodnie z brzmieniem art. z art. 9 ust 1 u.d.t." całkowicie pomija wykładnię ustaloną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 lipca 2012 r., która była dla Sądu pierwszej instancji wiążąca.

Z uzasadnienia omawianego zarzutu wynika, że skarżący dąży do wykazania, iż zbiornik na gaz LPG nie jest urządzeniem technicznym i nie mają do niego zastosowania przepisy ustawy o dozorze technicznym. Takie stanowisko strony w sposób oczywisty pozostaje w sprzeczności z wykładnią art. 4 pkt 1 lit. a) u.d.t. ustaloną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak już podniesiono w myśl art. 190 p.p.s.a. nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z tym, że omawiany zarzut został postawiony z naruszeniem zakazu ustanowionego w art. 190 p.p.s.a., należało uznać, że nie jest on usprawiedliwiony.

Podobnie trzeba ocenić zarzut naruszenia art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 44 ust. 1 pkt 3 u.d.t. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd, że Transportowy Dozór Techniczny miał prawo wydawania decyzji w sprawach wynikających z wykonywania dozoru technicznego nad zbiornikami LPG produkowanymi przez skarżącego, podczas gdy zbiorniki LPG nie stanowią urządzeń technicznych wymienionych w art. 44 ust 1 pkt 1 u.d.t. zgodnie z literalną wykładnią tego przepisu. Skarżący podnosząc ten zarzut pominął, że Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z 24 lipca 2012 r. podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie do wykładni art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 44 ust. 1 pkt 3 u.d.t., zgodnie z którą Transportowy Dozór Techniczny, jako organ wykonujący dozór techniczny nad zbiornikami jest uprawniony do wydawania decyzji, o jakich mowa w art. 44 ust. 1 pkt 3 u.d.t. Ta ocena prawna była wiążąca dla WSA, który ponownie rozpoznawał sprawę, a próba jej podważenia przez skarżącego na obecnym etapie postępowania nie mogła, z uwagi na regulację zawartą w art. 190 p.p.s.a., prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Ponownie pdkreślenia wymaga, że w świetle tego ostatnio powołanego przepisu nie jest dopuszczalne kwestionowanie wykładni prawa ustalonej przez Naczelny Sąd Administracyjny, co próbował uczynić skarżący (s. 7 skargi kasacyjnej)

Skarżący podniósł także zarzut naruszenia art. 12, 13, 14, 15 i 16 u.d.t. poprzez ich błędną wykładnię powodującą wydawanie przez Transportowy Dozór Techniczny decyzji dopuszczającej zbiorniki LPG do eksploatacji w niewłaściwym trybie – decyzja bez względu na formę dozoru technicznego powinna być wystawiona wyłącznie na urządzenie w stanie gotowości do pracy.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu przede wszystkim trzeba zauważyć, że nie poddaje się on kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego z powodu niewskazania konkretnych jednostek redakcyjnych poszczególnych przepisów, które zostały zdaniem skarżącego naruszone. Powołane przepisy podzielony zostały na jednostki redakcyjne – ustępy, punkty i litery, zaś skarżący nie określił dokładnie przepisów, których naruszenie zarzuca Sądowi pierwszej instancji. Dodatkowo należy podnieść, że Sąd pierwszej instancji, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w ogóle nie dokonał wykładni art. 12, 13, 15 i 16 u.t.d., a więc zarzut błędnej wykładni tych przepisów w istocie nie pozostaje w związku ze stanowiskiem tego Sądu.

Mając na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do konkretyzowania zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, ani nie jest rzeczą tego Sądu domyślanie się w tym zakresie intencji strony, należało uznać, że również ten zarzut nie stanowi usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest także zarzut naruszenia art. 4 pkt 2 u.d.t. poprzez jego błędną wykładnię. Jak już wspomniano obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną, która podnosi zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię jest wykazanie, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zabrakło nie tylko wymienionych ostatnio elementów, ale w ogóle jakiegokolwiek uzasadnienia omawianego zarzutu.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1 u.d.t. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uzasadnieniu prawidłowości wydania decyzji Transportowego Dozoru Technicznego cofającej skarżącemu uprawnienia do wytwarzania zbiorników LPG brakiem wcześniejszej decyzji dopuszczającej urządzenia do eksploatacji wydanej przez Transportowy Dozór Techniczny, podczas gdy skarżący nie jest podmiotem eksploatującym urządzenia techniczne zawierające wyprodukowane przez siebie zbiorniki LPG, a wyłącznie podmiotem wytwarzającym elementy tych urządzeń technicznych i nie powinien być adresatem decyzji dopuszczające urządzenia do eksploatacji, stwierdzić należy, że zasadniczym powodem cofnięcia skarżącemu uprawnienia do wytwarzania zbiorników LPG było niewykonanie przez niego obowiązków określonych w ostatecznej decyzji z 17 grudnia 2009 r. o zawieszeniu tych uprawnień. Uchybienia, których usunięcie nakazano skarżącemu polegały na "wprowadzeniu do obrotu na terenie Polski zbiorników LPG niewłaściwej jakości zagrażającej bezpieczeństwu oraz w sposób niezgodny z przepisami dozoru technicznego". We wspomnianej decyzji wskazano, że badania kontrolne "wykazały nieszczelność zbiorników na połączeniu spawanym wynikającą z wad produkcyjnych" oraz powołano się na okoliczność, że zbiorniki są dopuszczone do sprzedaży bez wymaganych przepisami prawa badań technicznych oraz decyzji dopuszczającej do eksploatacji wydanej przez właściwą jednostkę dozoru technicznego. Podważanie na obecnym etapie postępowania zasadności nałożenia na skarżącego, w drodze ostatecznej decyzji, obowiązków jest niedopuszczalne.

Podkreślenia wymaga, że skarżący w skardze kasacyjnej nie zakwestionował ustaleń dokonanych przez organy orzekające w sprawie i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji dotyczących niewykonania wspomnianych obowiązków. Zgodnie z art. 11 ust. 2 u.d.t. w przypadku nieusunięci w terminie uchybień stanowiących podstawę zawieszenia uprawnień, organ właściwej jednostki dozoru technicznego cofa uprawnienia. W związku z tym ustalenie przez Dyrektora Drogowego Dozoru Technicznego, że skarżący nie wykonał obowiązków nałożonych decyzją z 17 grudnia 2009 r. a tym samym nie usunął uchybień stanowiących podstawę zawieszenia uprawnień, było wystarczającą podstawą do ich cofnięcia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 u.d.t., który w istocie zmierzał do podważenia legalności ostatecznej decyzji z 17 grudnia 2009 r.

Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. 6, 13 i art. 8 ust. 1 i 6 u.d.t. w związku z regulaminem nr 67 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) stanowiącym załącznik do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów i kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań sporządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958 r., poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że wobec braku ustalonych w aktach wykonawczych do u.d.t. warunków technicznych dozoru technicznego dla zbiorników LPG skarżący, jako producent zbiorników posiadający homologację potwierdzającą zgodność z regulaminem nr 67, nie spełnia warunków dla wprowadzenia zbiorników do obrotu. Jak już stwierdzono kwestia dopuszczenia zbiorników, produkowanych przez skarżącego, do sprzedaży bez wymaganych przepisami prawa badań technicznych oraz decyzji dopuszczającej do eksploatacji wydanej przez właściwą jednostkę dozoru technicznego została rozstrzygnięta decyzją ostateczną z [...] grudnia 2009 r. Ustalenia wspomnianej decyzji były wiążące dla organu orzekającego o cofnięciu uprawnień skarżącemu oraz stanowiły punkt odniesienia w procesie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji. Kwestionowanie na obecnym etapie postępowania stanowiska dotyczącego procedury wprowadzenia zbiorników do obrotu należało uznać za spóźnione.

Przystępując do oceny zarzutów podniesionych w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy przypomnieć, że kontroli sądowej została poddana decyzja o cofnięciu skarżącemu uprawnień do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalistycznych na gaz LPG. Zarzuty naruszenia przepisów procesowych mogły zatem odnosić się wyłącznie do uchybień związanych z przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Tymczasem skarżący stawiając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegający na rażącym naruszeniu art. 79 § 1 k.p.a. oraz ewentualny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 79 § 1 k.p.a. podniósł, że doszło do naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu poprzez niepowiadomienie strony na siedem dni przed terminem o planowanym przeprowadzeniu doraźnego badania zbiorników [...] października 2009 r. oraz dowodu z opinii biegłego (laboratoryjne badanie zbiorników [...] grudnia 2009 r.) co miało ewentualnie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w jednej i drugiej czynności, zadawania pytań biegłemu oraz składania dodatkowych wyjaśnień, jednocześnie strona nie miała wpływu na treść protokołów z tych czynności, które stanowią istotne dowody w sprawie. W związku z tak skonstruowanymi zarzutami należy zauważyć, że zarówno doraźne badanie zbiorników, które miało miejsce [...] października 2009 r., jak i laboratoryjne badanie zbiorników w dniu [...] grudnia 2009 r. były czynnościami podejmowanymi w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] grudnia 2009 r. Ewentualne uchybienia organu zaistniałe w tym postępowaniu nie mogły mieć żadnego wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień. Tym samym zarzucane naruszenia przepisów postępowania nie uzasadniały uchylenia zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji pomimo wydania jej z rażącym naruszeniem prawa – "art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu poprzez nie wyznaczenie stronie siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się co do tego materiału, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uniemożliwienie stronie odniesienia się do dowodów, złożenia dalszych wniosków dowodowych, odniesienia się do wyników kontroli, niekorzystnych dla skarżącego, zgromadzonych przez organ przed wydaniem decyzji, ewentualnego podjęcia dalszych czynności mających na celu dostosowanie się do wymagań Transportowego Dozoru Technicznego i przedstawienia ich wyników przed wydaniem decyzji" oraz ewentualnego zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on niezasadny.

Sąd pierwszej instancji trafnie podniósł, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. należy oceniać jako naruszenie przepisów postępowania, które nie zawsze ma wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu przypomnieć należy, że uwzględnienie skargi z powodu naruszenia przepisów postępowania, innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jest możliwe tylko wówczas, gdy stwierdzone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831/05 (ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 157 oraz glosa aprobująca W. Tarasa OSP 2007, z. 3, poz. 36) stwierdził, że do strony stawiającej zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Innymi słowy, strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, np. złożenie dokumentu, zgłoszenie wniosku o zawieszenie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela stanowisko przedstawione w powołanym wyroku.

Podnieść należy, że Sąd pierwszej instancji słusznie zauważył, że skarżący nie wskazał, iż naruszenie przez organy obu instancji art. 10 § 1 k.p.a. pozbawiło go możliwości dokonania w tym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, która mogłaby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Należy również podzielić stanowisko WSA kwestionujące pogląd skarżącego, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. zawsze jest równoznaczne z rażącym naruszeniem prawa. Ocena naruszenia norm procesowych musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy. W tej sprawie, jak trafnie podniósł Sąd pierwszej instancji, strona była każdorazowo informowana o podejmowanych czynnościach, zaś doręczenie skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji umożliwiło mu zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia, a złożenie odwołania skutkowało ponownym rozpoznaniem i rozpatrzeniem sprawy w jej całokształcie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.