Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1059/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240  par. 1  pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant Sekretarz sądowy Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] odmawiającą, po wznowieniu postępowania z wniosku B. K. (dalej: strona, skarżący, podatnik), uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] października 2012 r. , nr [...] w sprawie określenia za czerwiec 2007 r. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie 431.267 zł.

Skarżący wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej we W. z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r., o wszczęcie w trybie nadzwyczajnym postępowania w sprawie zakończonej ww decyzją Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2013 r. i zwrot kwoty 431.267 zł wraz z oprocentowaniem.

Uzasadniając wniosek strona wskazała, iż istnieją nowe dowody na okoliczność, że działka nr [...] - nabyta aktem notarialnym z dnia [...] lutego 1996 r., Rep. A nr [...] - przed nabyciem była zabudowana, których nie mogła przedstawić z uwagi na zaginięcie w 2003 r. dokumentacji podczas włamania do biura. Na poparcie swojego stanowiska strona dołączyła kopie następujących dowodów:

- wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] sierpnia 2004 r., sygn. akt [...] skazujący osobę za wtargnięcie do pomieszczeń przy ul. [...],

- oświadczenie J. K. z dnia [...] grudnia 2014 r.,

- operat szacunkowy z dnia [...] października 1995 r. sporządzony dla nieruchomości zabudowanej położonej na działce nr [...] w W. przy ul. [...],

- dokumentacja geologiczna z kwietnia 1996 r. określająca warunki gruntowo-wodne występujące w podłożu projektowanych budynków mieszkalnych w W. przy ul. [...],

- protokół z pomiarów sklerometrycznych fundamentów dawnego [...] w W. przy ul. [...] ([...]) z dnia [...] lutego 1996 r.,

- fotografie budowy na działce nr [...].

Po wznowieniu postępowania Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie stwierdził, by przedstawione przez skarżącego ww dowody skutkowały zmianą stanu faktycznego odnoszącego się do spornych nieruchomości i wpływały na zmianę stanowiska organu podatkowego w kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży nieruchomości (prawa użytkowania wieczystego), składającej się z działek gruntu o nr [...], [...], [...] i [...], położonej w W. przy ul. [...], obręb [...]. Organ podkreślił, że przedłożone dokumenty dotyczą działki nr [...] która została wydzielona z działki [...] i której dostawa nie była przedmiotem postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2013 r.

Organ powołując treść art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.- dalej O.p.) uznał, iż przedłożone dokumenty są, co prawda dowodami nowymi w stosunku do poprzednio powadzonego postępowania, gdyż nie były znane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji, istniały w dniu wydania decyzji i ujawnione zostały organowi podatkowemu dopiero po wydaniu tej decyzji czyli z chwilą złożenia wniosku o wznowienie postępowania tj. w dniu [...] grudnia 2014 r., lecz są one nieistotne dla przedmiotowej sprawy, gdyż nie zmieniają stanu faktycznego odnośnie spornej nieruchomości.

Po rozpatrzeniu odwołania – w którym skarżący zarzucał organowi nieuwzględnienie faktu, że działka nr [...] była w pełni uzbrojona i zabudowana – organ odwoławczy utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie.

Organ podkreślił, że przedłożone dokumenty: protokół z pomiarów sklerometrycznych fundamentów i ścian dawnego [...] w W. przy ul. [...] z dnia [...] lutego 1996 r., operat szacunkowy według poziomu cen na III kwartał 1995 r. oraz dokumentacja geologiczna z kwietnia 1996 r., dotyczą stanu działki gruntu nr [...] w latach 1995-1996, tj. przed jej podziałem geodezyjnym na działki nr [...], [...], [...], [...] i [...], tymczasem przedmiotem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2013 r. jest dostawa działek gruntu o nr [...], [...], [...] i [...] wydzielonych z działki gruntu nr [...]. Dostawa tych działek na rzecz B z o.o. z siedzibą w K., udokumentowana została fakturą VAT nr [...], z dnia [...] czerwca 2007 r. wystawioną przez komornika sądowego, w imieniu strony i jego żony.

Organ podkreślił, że przedmiotem postępowania, którego wznowienia żądał skarżący były ustalenia dotyczące charakteru działek sprzedawanych w 2007 r. a nie status działek w chwili ich nabycia. Dodano, iż skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wybudował wielorodzinny budynek mieszkalny wraz z garażami, który zgodnie z decyzją Urzędu Miejskiego w W. z dnia [...] października 1998 r. został dopuszczony do użytkowania, na działce gruntu nr [...] także wydzielonej z działki nr [...].

Analiza znajdujących się w aktach sprawy dokumentów prowadzi do wniosku, że istniejąca zabudowa działki gruntu nr [...] (przed podziałem geodezyjnym) obejmująca fundamenty i ściany piwnic, po wydzieleniu działek stanowiła zabudowę działki nr [...], której dostawa nie była przedmiotem postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną, której dotyczy wniosek skarżącego. Wynika to w szczególności z mapy ewidencji gruntów przesłanej przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w powiecie w. przy piśmie z dnia [...] maja 2008 r. oraz opisu w pkt 2 dokumentacji geologicznej.

Odnośnie działek [...], [...], [...] i [...] uznano, że był to grunt niezabudowany. Organ podkreślił, że w decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym rozważano kwestię zabudowy działki gruntu nr [...] i stwierdzono, że wprawdzie na przedmiotowej działce był posadowiony obiekt budowlany (barak), jednak celem ekonomicznym transakcji było nabycie gruntu, a nie przedmiotowego baraku. Dokonując takiej oceny uwzględniono stan techniczny budynku oraz pomniejszenie w operacie szacunkowym określającym wartość rynkową nieruchomości do celów sprzedaży na licytacji na dzień [...] marca 2006 r. wartości działki gruntu o koszt rozbiórki posadowionego na działce budynku. W tej sytuacji uznano, że przedmiotem dostawy był grunt niezabudowany przeznaczony pod budowę. Z kolei odnosząc się do załączonych kserokopii zdjęć organ uznał, iż nie można stwierdzić jakiej nieruchomości one dotyczą. Nie można przyjąć, że dotyczą one nieruchomości - działek, których prawo wieczystego użytkowania było przedmiotem sprzedaży, o której mowa w decyzji ostatecznej. Charakter gruntów będących przedmiotem tej sprzedaży został dokładnie wyjaśniony w toku postępowania podatkowego poprzez przeprowadzenie dowodów, łącznie z oględzinami z udziałem skarżącego, stąd kserokopie zdjęć w żaden sposób nie dowodzą, że w dniu sprzedaży działki były zabudowane.

Odnosząc się do żądania przesłuchania świadka organ wskazał, że dowód ten mógłby być wnioskowany, gdyby toczyło się postępowanie zwykłe. Ale nie może zostać uwzględniony w postępowaniu nadzwyczajnym.

Organ zaznaczył, że nie miał obowiązku analizowania czy był plan zagospodarowania przestrzennego. Zaznaczył, że dla klasyfikacji terenu niezabudowanego wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a przedmiotowe grunty zostały oznaczone symbolem Bp – zurbanizowane tereny niezabudowane.

W skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz w następstwie dokonanych ustaleń uchylenie: decyzji z dnia [...] kwietnia .2016 r., decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. wraz ze sprostowaniem z dnia [...] stycznia 2013 r., uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z [...] października .2012 r. w sprawie określenia podatku VAT za czerwiec 2007 r., umorzenie całego postępowania, wydanie wyroku o zwrocie podatku wraz z oprocentowaniem od dnia otrzymania wezwania przez Urząd Skarbowy w dniu [...] maja 2008 r.

Ponadto wniesiono o załączenie do przedmiotowej skargi całych akt postępowania od samego początku tj. od dnia [...] kwietnia 2007 r. tj. od wniosku kierowanego do Urzędu Skarbowego czy VAT jest należny od sprzedaży działki [...] zakupionej dnia [...] lutego 1996 r. Rep. A nr [...] jako zabudowanej i w pełni uzbrojonej, gdzie już w 2007 r. skarżący miał wskazać, że podatek VAT od sprzedaży działek powstałych po podzieleniu działki [...] jest nienależny.

Skarżący wniósł również o uwzględnienie – jako uzupełnienie skargi - treści odwołania z [...] maja 2016 r. od decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. wraz z protokołem z [...] czerwca 2016 r. oraz pismem uzupełniającym z [...] kwietnia 2016 r. i protokołem z dnia [...]kwietnia 2016 r. a zwłaszcza zawartymi w tych dowodach wnioskami.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, iż organ w zaskarżonej decyzji przedstawił dowody i okoliczności opisane we wniosku podatnika o wznowienie postępowania z [...] grudnia 2014 r. zatajając jednakże fakty wynikające z tych, które świadczą, że działka nr [...] była zabudowana i w pełni uzbrojona.

Ponadto skarżący wskazał, iż organ naruszył przepis art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji bez uzyskania wymaganych prawem stanowisk innych organów tj. Inspektoratu Budowlanego, Urzędu Miasta, Wodociągów, Gazowni, Ciepłowni itp. co do pozwolenia budowlanego, warunków zabudowy, uzbrojenia tych gruntów w czynne sieci. Skarżący nie zgadza się także ze stwierdzeniem organu, iż wynikające z przesłanych dokumentów okoliczności znane były Sądowi przy wydawaniu orzeczenia w następstwie rozpatrywanej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2013 r.

Skarżący nie zgadza się również ze stwierdzeniami zaskarżonej decyzji, że zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania.

Skarżący podniósł także, iż organ "nie uzupełnił materiału dowodowego o nowe dokumenty i materiały w sprawie", a wnioski o uzupełnienie były przez skarżącego złożone, co oznacza, że organ nie wywiązał się z ustawowych obowiązków.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane sprawie.

Na rozprawie w dnia 15 grudnia 2016 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny

i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej zaś wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom proceduralnym.

Istota poddanego kognicji Sądu sporu sprowadzała się zasadniczo do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w sytuacji skarżącego zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania podatkowego, określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, który wydał decyzję. Decyzja, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania dotyczyła podatku od towarów i usług za 2007 r.

Sąd zauważa, że jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest - określona w art. 128 O.p. - zasada trwałości decyzji podatkowej. Zgodnie z tą zasadą, decyzje, od których nie przysługuje odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Przywołana zasada służy stabilizacji i pewności obrotu prawnego, zapewniając podmiotom stosunku prawno - podatkowego ochronę praw nabytych. Uchylenie lub zmiana decyzji posiadających atrybut ostateczności może nastąpić tylko w następstwie zainicjowania jednego z trzech postępowań, określanych mianem postępowań "nadzwyczajnych" i obejmujących: wznowienie postępowania (art. 240-246 O.p.), stwierdzenie nieważności decyzji (247-252 O.p.) oraz uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej (art. 253-256 O.p).

Przystępując do rozstrzygnięcia powstałego między stronami sporu, Sąd uznaje za konieczne odniesienie się do samej istoty instytucji procesowej, jaką jest wznowienie postępowania podatkowego. Instytucja wznowienia postępowania, jest instytucją stwarzającą prawnie określoną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych taksatywnie w art. 240 § 1 pkt 1-11 O.p. Wznawiając postępowanie (art. 243 § 1 O.p.) właściwy organ podatkowy, tj. organ, który wydał w sprawie "zwykłej" decyzję w ostatniej instancji, bada pierwotnie, czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania, określone w art. 240 § 1 O.p. (samo wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania o tym bowiem jeszcze nie przesądza).

W przypadku, gdy organ ten stwierdzi zaistnienie jednej z przesłanek zawartych w art. 240 § 1 O.p., uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie (art. 245 § 1 pkt 1 O.p.). W sytuacji natomiast, kiedy organ ten nie stwierdzi wystąpienia przesłanek wskazanych w w/w przepisie, wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej (art. 245 § 1 pkt 2 O.p.). Trzecia ewentualność określona została w pkt 3 art. 245 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, organ odmówi uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo wydanie nowej decyzji orzekającej, co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70. Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją "zwykłego" postępowania podatkowego, tj. kolejną jego instancją. W następstwie tego postępowania nie następuje merytoryczna kontrola ostatecznej decyzji podatkowej we wszelkich jej aspektach. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być tym samym powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszyłoby to zasadę trwałości decyzji podatkowej. Instytucja wznowienia nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Organy w tym nadzwyczajnym postępowaniu nie mogą kierować się innymi przesłanki, jak tylko wymienionymi w przepisie art. 240 § 1 O.p.

Mający zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Brzmienie cytowanego przepisu wskazuje, że o zaistnieniu powołanej przesłanki wznowienia można mówić wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie cztery warunki: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) okoliczności (dowody) te nie były znane organowi, który wydał decyzję: 3) okoliczności (dowody) istniały w dniu wydania decyzji; 4) są one istotne dla sprawy. Przy czym należy zaznaczyć, iż nowe dla sprawy, tj. nieznane organowi wydającemu decyzję okoliczności faktyczne lub dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej.

W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził zaistnienia dowodów bądź okoliczności, które spełniałyby łącznie każdy z czterech wskazanych wyżej warunków. W tym zakresie Sąd podziela w całej rozciągłości stanowisko organu podatkowego.

W przedmiotowej sprawie nową okolicznością wskazaną przez skarżącego jako podstawę wznowienia postępowania mają być przedłożone dokumenty, tj.: protokół z pomiarów sklerometrycznych fundamentów i ścian dawnego [...] w W. przy ul. [...] z dnia [...] lutego 1996 r., operat szacunkowy według poziomu cen na III kwartał 1995 r. oraz dokumentacja geologiczna z kwietnia 1996 r. Jednak przedłożone dokumenty dotyczą stanu działki gruntu nr [...] w latach 1995-1996, tj. przed jej podziałem geodezyjnym na działki nr [...], [...], [...], [...] i [...], tymczasem przedmiotem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2013 r., której uchylenia w trybie wznowienia domaga się strona jest dostawa działek gruntu o nr [...], [...], [...] i [...] wydzielonych z działki gruntu nr [...].

Należy podkreślić, że przedmiotem postępowania, którego wznowienia żądał skarżący były ustalenia dotyczące charakteru działek sprzedawanych w 2007 r. a nie status działek w chwili ich nabycia.

Nie jest sporne, że skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wybudował wielorodzinny budynek mieszkalny wraz z garażami, na działce gruntu nr [...] także wydzielonej z działki nr [...]. Decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r. wydana w postepowaniu zwykłym nie dotyczyła jednak nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...].

Należy zauważyć, że na działce oznaczonej geodezyjnie nr [...], po podziale geodezyjnym nieruchomości, znajdował się tymczasowy pawilon zaplecza budowy (barak). Jednak w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. rozważano kwestię zabudowy działki gruntu nr [...] i stwierdzono, że wprawdzie na przedmiotowej działce był posadowiony obiekt budowlany (barak), jednak uznano, że celem ekonomicznym transakcji było nabycie gruntu, a nie przedmiotowego baraku. Dokonując takiej oceny uwzględniono stan techniczny budynku oraz pomniejszenie w operacie szacunkowym określającym wartość rynkową nieruchomości do celów sprzedaży na licytacji na dzień [...] marca 2006 r. wartości działki gruntu o koszt rozbiórki posadowionego na działce budynku. W tej sytuacji uznano, że przedmiotem dostawy był grunt niezabudowany przeznaczony pod budowę. Stanowisko to znalazło aprobatę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 30 lipca 2013 r. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 877/14 oddalił skargę kasacyjną skarżącego.

Odnośnie pozostałych działek o numerach geodezyjnych [...], [...] i [...] wskazać należy, że w wyniku prowadzonego zwykłego postępowania podatkowego wykazano, iż są to działki niezabudowane, a dołączone do wniosku o wznowienie postępowania dowody nie zmieniają ustalonych okoliczności faktycznych.

W wyniku oględzin wskazanych działek przeprowadzonych [...] listopada 2011 r. (protokół wraz z dokumentacją fotograficzną) ustalono, że: działka nr [...] jest niezabudowana, na działce nr [...] znajdują się: trzepak, plac betonowy pod kontenery śmieciowe utwardzony tłuczniem, krawężnik, parking samochodowy wraz z pachołkami - wybudowany przez mieszkańców Wspólnoty, na co wskazał H. P., parkujący swój samochód na działce [...], płyty betonowe szt. 2 dla zabezpieczenia kanalizacji, przewód wysokiego napięcia - wg oświadczenia skarżącego wbudowany w ziemię, mający służyć do zasilania stacji trafo, część wybetonowanego placu, służącego kiedyś jako podmurówka pod ogródek piwny, na działce nr [...] znajdują się: dwa stanowiska parkingowe, wyłożone kostką brukową i krawężnikami, znak drogowy miejsce dla inwalidy, wskaźnik ostrzegawczy.

Należy podkreślić, że zasadniczą kwestią, dla której w ramach wznowieniowego postępowania odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowej i nie stwierdzono istnienia przesłanek wnioskowanych przez skarżącego jest fakt, że decyzja ostateczna nie dotyczy sprzedaży prawa wieczystego działki nr [...] przed podziałem, lecz części tego gruntu (4 działek z 5 po podziale), stąd powoływanie się przez skarżącego na dowody dotyczące działki przed podziałem jest nietrafne.

Nie można zarzucić organowi dowolności w ocenie, że odnosząc się do załączonych kserokopii zdjęć organ uznał, iż nie można stwierdzić jakiej nieruchomości one dotyczą. Nie można przyjąć, że dotyczą one nieruchomości - działek, których prawo wieczystego użytkowania było przedmiotem sprzedaży, o której mowa w decyzji ostatecznej. Charakter gruntów będących przedmiotem tej sprzedaży został dokładnie wyjaśniony w toku postępowania podatkowego poprzez przeprowadzenie dowodów, łącznie z oględzinami z udziałem skarżącego, stąd kserokopie zdjęć w żaden sposób nie dowodzą, że w dniu sprzedaży działki były zabudowane.

W ocenie Sądu w toku postępowania wznowieniowego dowiedziono, iż przedłożone dokumenty są, co prawda dowodami nowymi w stosunku do poprzednio powadzonego postępowania, gdyż nie były znane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji, istniały w dniu wydania decyzji i ujawnione zostały organowi podatkowemu dopiero po wydaniu tej decyzji czyli z chwilą złożenia wniosku o wznowienie postępowania, lecz są one nieistotne dla przedmiotowej sprawy, gdyż nie zmieniają stanu faktycznego odnośnie spornej nieruchomości.

Odnoszą się do zarzutów co do braku uwzględnienia przez organ wniosków dowodowych, wskazać należy, iż zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania. O ile w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień związanych z tym postępowaniem, o tyle w przypadku wznowienia postępowania organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy zaistnieją przesłanki z art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowej (por. wyrok WSA w Kielcach z 18.07.2012 r., sygn. I SA/K 176/12).

Biorąc zatem pod uwagę ww. zakres kompetencji organu dotyczący weryfikacji decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania w ocenie Sądu zarzut naruszenia zasady prowadzenia postępowania jest bezpodstawny W postępowaniu zgromadzono wszystkie możliwe dowody, które umożliwiły wyjaśnienie w pełni stanu faktycznego w kontekście weryfikacji przesłanek zmiany decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania.

Za bezzasadny należy uznać zarzut skargi nie przesłuchania świadków (w tym także strony). Zauważyć należy, że organ na str. 12 decyzji wskazał, iż dowód mógłby być wnioskowany, gdyby toczyło się postępowanie zwykłe, albo gdyby zaistniały przesłanki do merytorycznej "zmiany" decyzji w toku wznawianego postępowania z uwagi na zaistnienie przesłanek ustawowych. Brak przesłuchania świadka, subiektywnie istotny z punktu widzenia podatnika, nie mieści się w katalogu przesłanek wznowienia postępowania. Wbrew zarzutom skarżącego organ podatkowy odniósł się i wprost wskazał, iż powyższe ograniczenie w gromadzeniu dowodów w toku wznawianego postępowania dotyczy także wniosków dowodowych (przesłuchanie wskazanych świadków, "powołanie i ściągnięcie z Komisariatu Policji w J. protokołu z oględzin jak i protokołu przesłuchania podatnika") zgłoszonych przez skarżącego do protokołu zapoznania z materiałem dowodowym zebranym w sprawie z dnia [...] kwietnia 2016 r.

W przedmiotowej sprawie skarżący kwestionuje fakt, iż przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślenia ponownie wymaga, że postępowanie nadzwyczajne dotyczące wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, nie jest ze swej istoty postępowaniem merytorycznym i w postępowanie takie wbrew oczekiwaniu skarżącego nie może się przerodzić, bowiem stanowiłoby to naruszenie, wyrażonej w przepisie art. 127 Ordynacji podatkowej, zasady dwuinstancyjności postępowania ( vide wyrok WSA w Lublinie z dnia 03.10.2008 r. sygn. akt I SA/Lu 283/08).

Odmienna ocena stanu faktycznego odnośnie spornej nieruchomości od tej, którą prezentuje skarżący daje podstawę do wskazania, że nie można uznać by okoliczności na które powołał się skarżący w ww. wniosku o wznowienie postępowania stanowiły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, które miałyby wpływ na zmianę stanu faktycznego skutkującego uzasadniającym uchylenie wcześniej wydanej decyzji w trybie wznowienia postępowania. Zatem zarzut naruszenia art. 240 w tym art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, jest bezpodstawny.

W ocenie składu orzekającego z treści złożonych przez skarżącego wniosków oraz zarzutów skargi i pism procesowych wynika, że skarżący w istocie domaga się przeprowadzenia powtórnego postępowania instancyjnego w sprawie a nie wznowienia postępowania. Nie jest to jednak możliwe w postępowaniu dotyczącym wznowienia, w którym ustawodawca jasno określił przesłanki, które muszą być spełnione, aby przeprowadzenie postępowania w trybie nadzwyczajnym było możliwe. Organ nie może w ramach postepowania wznowieniowego – jak domaga się skarżący - przeprowadzać ponownie postępowania podatkowego.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2016 r., poz. 718 ze zm.) skargę oddalił.