Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 153/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-02-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
659
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego E. K. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie skargi F. O. na bezczynność Miasta w przedmiocie wznowienia postepowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SAB/Gd 60/11 w przedmiocie przewlekłości postępowania w sprawie niegospodarności na wywłaszczonej nieruchomości postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Radca prawny E. K. wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu skarżącego złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania sądowego i jednocześnie wniosła o zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Referendarz sądowy rozpoznając wniosek stwierdził, że:

Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest na podstawie § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r. poz. 1801) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 16 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Nie ulega wątpliwości, że z treści przepisu wynika, iż aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż tylko oświadczenie tej treści pozwala w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (por. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08 – Lex nr 527807 czy postanowienie SN z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt III SPP 27/11 – Lex nr 1106755). Podkreślić jednocześnie należy, że brak oświadczenia unormowanego w § 16 rozporządzenia nie stanowi braku formalnego podlegającego uzupełnienie w trybie art. 49 p.p.s.a. Brak takiego oświadczenia wywołuje natomiast skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (patrz postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. o sygn. akt I OZ 390/08 – Lex nr 493827). W przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie złożył oświadczenia, o którym mowa w § 16 rozporządzenia. Tym samym nie można ustalić w jakiej części wnioskodawcy należy się wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną z urzędu, co przesądza o braku możliwości uwzględnienia jego wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 16 rozporządzenia należało orzec jak na wstępie postanowienia.