Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 44/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się


UZASADNIENIE

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] października 2006 r. nr [...] o odmowie uznania A. K. za osobę bezrobotną wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d, lit. e ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001).

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym może być osoba, która nie jest właścicielem lub posiadaczem (samoistnym lub zależnym) nieruchomości rolnej w rozumieniu Kodeksu cywilnego, o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe, lub nie podlega ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Stosownie natomiast do treści art. 195, 206 Kodeksu cywilnego własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom, regułą jest korzystanie przez współwłaścicieli z całej wspólnej rzeczy. Każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. W związku z powyższym, w ocenie organu, A. K. będąc współwłaścicielem w 1/7 gospodarstwa rolnego o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe nie może uzyskać statusu osoby bezrobotnej. Podkreślił także, że z dowodów zgromadzonych przez Powiatowy Urząd Pracy w W. jednoznacznie wynika, że A. K. nadal jest współwłaścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni użytków rolnych powyżej 2 ha przeliczeniowe. Ponadto skarżący nie przedstawił orzeczenia sądowego o zniesieniu współwłasności co w przypadku otrzymania nieruchomości poniżej określonej w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy powierzchni mogłoby zmienić stan faktyczny i prawny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K. zakwestionował decyzję ostateczną oraz decyzję ją poprzedzającą, a także wniósł o jej uchylenie. Skarżący stwierdził, że jest wyłącznie współwłaścicielem gospodarstwa rolnego, do którego należy 6 osób, a każda z nich ma swoją rodzinę. W chwili obecnej zamierza rozpocząć postępowanie sądowe o podział gospodarstwa rolnego i zniesienie współwłasności. Dodał, że współwłaściciele są skłóceni i brak jest porozumienia co do podziału ziemi. Nie posiada żadnego sprzętu mechanicznego ani nie hoduje zwierząt co powoduje trudności w utrzymaniu siebie i rodziny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w zaskarżonej decyzji stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić, że Sąd rozpoznawał sprawę w trybie uproszczonym w związku z zaistnieniem przesłanek z art. 119 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr. 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżący. Zezwala na to treść art. 134 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 63 § 3 kpa podanie, także wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy czy też odwołanie, wniesione pisemnie (ustnie do protokołu) powinno być podpisane przez wnoszącego. Podpis warunkuje przyjęcie, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnosząca podanie. Brak podpisu strony, gdy nie zostanie usunięty uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego podania, tj. w przypadku odwołania czy też wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy niemożność jego rozpoznania. Tę ostatnią problematykę reguluje art. 64 § 2 kpa stanowiący, że jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania (odwołania) bez rozpoznania.

W rozpatrywanej sprawie pismo datowane 24 października 2006 r. stanowiące odwołanie nie zawiera podpisu strony. Mimo to organ właściwy do rozpatrzenia odwołania nie wezwał strony, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 kpa), do uzupełnienia braku i odwołanie powyższe rozpoznał, mimo że nie wywoływało ono skutków prawnych.

W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O wykonalności wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.