Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2085/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 45 ust. 2 pkt 11
journal: Dz.U. 2011 nr 116 poz 675
law: Ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Janusz Walawski (spraw.) Protokolant referent stażysta Aleksandra Olczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Straży Granicznej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, działając na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 11 oraz art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 12 października

1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. nr 116, poz. 675 z późn. zm.) i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz § 2 pkt 2 lit. a) i § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca

2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r. nr 91, poz. 814 z późn. zm.), w dniu [...] sierpnia 2012 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym zwolnił z dniem [...] września 2012 r. M. J. ze służby stałej w Straży Granicznej.

Rozkazowi personalnemu został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ podał m.in., że zwolnienie funkcjonariusza ze służby nastąpiło w związku upływem ponad 12 miesięcy, a nie ustała przyczyna zawieszenia tj. wszczęcie postępowania przygotowawczego w związku z zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 231 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. Postępowanie sądowe jest w toku.

Komendant Główny Straży Granicznej, działając jako organ odwoławczy, na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] września 2012 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji.

Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że odwołanie M. J. nie zasługuje na uwzględnienie, podając m.in., że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że ww. na dzień wydania zaskarżonego rozkazu personalnego był zawieszony w czynnościach służbowych z uwagi na toczące się postępowanie karne w związku z zarzutem popełnienia przestępstwa umyślnego, popełnionego podczas pełnienia służby, określonego w art. 231 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. Postępowanie do dnia wydania decyzji nie zostało zakończone.

Pozostawienie w służbie funkcjonariusza zawieszonego w czynnościach, który nie realizuje zadań służbowych od ponad roku, powoduje tzw. "blokadę etatu", co jest sprzeczne z interesem Policji. Za jego zwolnieniem przemawia interes społeczny, ponieważ będąc zwieszonym w czynnościach służbowych otrzymuje on 50% uposażenia, w sytuacji gdy nie wykonuje czynności służbowych.

Przewidziane w art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie przesądza o winie funkcjonariusza. Ustawodawca przewidział bowiem sytuację, gdy zarzuty stawiane funkcjonariuszowi okażą się niezasadne, gdy postępowanie karne zakończy się wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze względu na okoliczności wskazane w art. 17 § 1 pkt 1 – 3 i art. 6 Kpk. Wówczas zgodnie z dyspozycją art. 46a ust. 1 ustawy o Straży Granicznej funkcjonariusz może być przywrócony do służby.

Nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, w ocenie organu odwoławczego było zasadne i spowoduje możliwość wykorzystania zajmowanego etatu zgodnie z interesem społecznym oraz potrzebami służby.

Zarzut naruszenia art. 36 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej jest chybiony, bowiem Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia, podpisując zaskarżony rozkaz personalny działał w granicach udzielonego mu przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w dniu [...] kwietnia 2011 r. upoważnienia nr [...].

Decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

We wniesionej skardze, skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z "obrazą art. 16c ust. 1 i 3 w zw. z art. 2a ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz pieczęciach państwowych (tj. Dz. U. z 2005 r. nr 235, poz. 2000 r. z późn. zm.) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tj. z 2011 r. nr 116, poz. 675 ze zm.) w zw. z art. 156 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.)."

Skarżący podnosząc powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Komendant Główny Straży Granicznej wniósł w odpowiedzi na skargę o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana według tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.

Treść tego przepisu wskazuje, że decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Świadczy o tym zawarte w analizowanym przepisie sformułowanie "można zwolnić". Decyzja taka wprawdzie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżącego zawieszono w czynnościach służbowych od dnia [...] września 2010 r. do czasu zakończenia postępowania karnego. Nie ulega więc wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie upłynął okres 12 miesięcy zawieszenia, o którym mowa w art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej, a więc została spełniona pierwsza z przesłanek. Niekwestionowanym jest, że nie ustąpiła przyczyna będąca podstawą zawieszenia. W czasie wydania decyzji o zwolnieniu M. J. ze służby postępowanie karne nie zostało zakończone. Rozważeniu więc podlega, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego przy stosowaniu powyższego przepisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się takiego naruszenia w treści zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Straży Granicznej miał na względzie interes funkcjonariusza celnego, jednak wydając zaskarżone rozstrzygnięcie przyznał prymat interesowi społecznemu. Istotnym jest, że powyższe rozstrzygnięcie nie naruszyło zasady proporcjonalności. Organy Straży Granicznej przeprowadziły postępowanie dowodowe, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a swoje rozstrzygnięcia wydały w oparciu o przepisy prawa i po przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego.

Zdaniem Sądu, uprawniona była ocena organów, iż zarzucane skarżącemu czyny, przedłużające się postępowanie karne związane z koniecznością udzielenia pomocy prawnej organów (służb) innych państw i długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych uniemożliwiające wykonywanie zadań przypisanych służbie, przemawiały za zwolnieniem funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej.

W tym stanie rzeczy organ Straży Granicznej mógł zwolnić skarżącego ze służby. Zaskarżona decyzja odpowiada kryteriom uznania administracyjnego. Motywy rozstrzygnięcia zostały w pełni wyjaśnione, decyzja nie nosi zatem znamion dowolności.

Wobec tego, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.