Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 823/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi B. Ś. i M. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 457 ( czterysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz O. – na wniosek R.H. i P.P. ustalił warunki zabudowy działki nr [...] położonej przy ul. [...] w O.-G., dla inwestycji polegającej na rozbudowie zakładu wylęgu drobiu – poprzez dobudowę magazynów opakowań jaj, wiaty parkingowej i budynku biurowego.

Skarżący w niniejszej sprawie – B.Ś. i M.Ś., współwłaściciele działki sąsiedniej nr [...], zwrócili się o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z powodu naruszenia § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588, dalej powoływane jako "rozporządzenie"), § 2 pkt 3 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U.

nr 164, poz. 1589) w związku z art. 59 i art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 roku, a także art. 7, 11, 77, 107 § 3 kpa.

W szczególności autorzy wniosku podnosili, że Burmistrz O. przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie sporządził wymaganej prawem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków z art. 61 ust. 1-5 ustawy z 2003 roku, opierając się wyłącznie na dokumentacji dołączonej przez wnioskodawców, a ponadto w decyzji nie zawarto obligatoryjnych elementów (udział powierzchni biologicznie czynnej, wysokość projektowanej zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, określenie sposobu odprowadzania ścieków).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – po rozpatrzeniu wniosków inwestorów P.P. i R.H. – ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...] – na podstawie

art. 156 § 2 i 158 § 2 kpa, orzekło o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...] stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza Miasta O. z dnia [...] i orzekło o wydaniu tej decyzji z naruszeniem prawa.

Na skutek skargi B.Ś. i M.Ś., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 29 października 2007 roku sygn. akt II SA/Gl 201/07 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. W ocenie Sądu decyzja ta zapadła z naruszeniem art. 156 § 2 kpa poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Burmistrza O. z dnia [...] wywołała nieodwracalne skutki prawne z uwagi na uzyskanie przez inwestorów na jej podstawie pozwolenia na budowę i przystąpienia do realizacji inwestycji.

Sąd wydający wyrok w sprawie sygn. akt II SA/Gl 201/07, w jego uzasadnieniu sformułował pod adresem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które w następstwie wyroku, będzie ponownie rozpatrywać wnioski P.P. i R.H., od decyzji tego organu z dnia [...], wskazania co do dalszego postępowania oraz ocenę prawną dotyczącą zastosowania art. 61 ust. 2 i 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z zm., dalej powołana jako ustawa). Zdaniem Sądu w prowadzonym postępowaniu ponownym należy wyjaśnić, czy przy ustalaniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji, wymagane było zachowanie zasady tzw. dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, a to z uwagi na rodzaj inwestycji. Mianowicie, z mocy art. 61 ust. 2 ustawy przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z zm.). Nadto Sąd wskazał, że z mocy art. 61 ust. 4 ustawy, wyjątek od zasady z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, dotyczy także zabudowy zagrodowej, w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie, a w związku z tym należy rozważyć czy sporna inwestycja dotyczy zabudowy zagrodowej w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku, a więc czy chodzi o rozbudowę rodzinnego gospodarstwa rolnego.

Sąd podkreślił, że w przeciwnym wypadku rodzaj inwestycji, jak i zapis poprzedniego planu o symbolu F23RPO, obowiązującego dla części działki nr [...], wymagać będzie analizy całości planu z [...] roku dla oceny, czy w istocie nie chodzi o cele produkcyjne i czy na tej części działki przewidziano usytuowanie spornej inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy i art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło decyzję własną z dnia [...] nr [...] i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta O. z dnia [...] nr [...].

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania i odwołał się do wyroku WSA z dnia 29 października 2007 roku, sygn. akt II SA/Gl 201/07. W wyroku tym – jak podkreślił organ – Sąd zalecił w pierwszym rzędzie wyjaśnienie czy przy ustalaniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji, wymagane było zachowanie tzw. dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt ustawy, a to z uwagi na regulacje zawarte w art. 61 ust. 2 oraz art. 61 ust. 4 ustawy. Dalej organ wywiódł, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia

7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym oraz do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie (art. 61 ust. 4).

Jak wynika z dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ograniczył się do zbadania i wykazania, że sporna zabudowa spełnia warunki określone w art. 61 ust. 4 ustawy, a tym samym ustalenie dla niej warunków zabudowy nie wymagało spełnienia wymagań art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Kolegium wskazało na definicję zabudowy zagrodowej zawartą w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r., nr 75, poz. 690 z zm.) i stwierdziło, że inwestycja objęta decyzją

Burmistrza Miasta O. z [...] roku stanowiła "rozbudowę zakładu wylęgu drobiu w O. – G.", a więc rozbudowę budynku inwentarskiego stanowiącego zgodnie z wyżej powołanym § 3 pkt 3 rozporządzenia element zabudowy zagrodowej. Zabudowa ta wchodzi w skład rodzinnego gospodarstwa rolnego, bowiem spełnia warunki art. 5 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 roku o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2003 roku, nr 64, poz. 592 z zm.). Zgodnie z tymi przepisami za gospodarstwo rolne prowadzone przez rolnika indywidualnego uważa się gospodarstwo, w którym łączna powierzchnia użytków rolnych jest nie większa niż 300 ha. Z kolei rolnikiem indywidualnym jest osoba fizyczna, będąca właścicielem lub dzierżawcą nieruchomości rolnej, prowadząca osobiście gospodarstwo rolne, zamieszkała w gminie, na obszarze której położona jest jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład tego gospodarstwa oraz posiadająca kwalifikacje rolnicze przez które rozumie się także osobiste prowadzenie gospodarstwa rolnego (lub prace w gospodarstwie) przez okres co najmniej 5 lat. Ponieważ inwestorzy – R.H. i P.P. prowadzą działalność rolniczą w zakładzie wylęgu drobiu od ponad 5 lat i są jego współwłaścicielami, to spełniają warunek uznania ich za rolników indywidualnych. Warunek ten spełniali w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy z [...] roku, a ponieważ powierzchnia ich gospodarstwa nie przekracza 300 ha to stanowi ono rodzinne gospodarstwo rolne. Oznacza to, że inwestycja pod nazwą "rozbudowa zakładu wylęgu drobiu w O.-G." stanowiła rozbudowę zabudowy zagrodowej, o której mowa w art. 61 ust. 4 ustawy. Do zabudowy zagrodowej, o której mowa w tym artykule, zgodnie z jego treścią nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

Średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w Gminie O. wynosi [...] ha, a powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestorów na terenie O. [...] ha. Tym samym zamierzona inwestycja mieści się w regulacjach art. 61 ust. 4 ustawy, co oznacza, że Burmistrz Miasta O. ustalając warunki zabudowy kwestionowaną decyzją z [...] roku nie miał obowiązku uwzględniania art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, a brak ustaleń wynikających z tego artykułu nie stanowi wady przewidzianej art. 156

§ 1 pkt 2 kpa, uzasadniającej stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Kierując się powyższymi ustaleniami i ich oceną prawną Kolegium uchyliło swoją własną decyzją z [...] i orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta O. z [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach B.Ś. i M.Ś. (małżonkowie) wnieśli o uchylenie decyzji ostatecznej zarzucając, że została ona wydana z naruszeniem art. 11, 12 § 1, 35 § 3, 36 § 1 i 107 § 3 kpa.

Nadto wskazali na naruszenia:

– art. 61 ust. 4 ustawy i § 3 ust. 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych (...) poprzez bezzasadne przyjęcie, że zabudowania objęte decyzją z [...] roku stanowią element zabudowy zagrodowej,

– art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 4 poprzez uznanie przedsięwzięcia prowadzonego przez inwestorów za rodzinne gospodarstwo rolne mimo, że żaden z nich nie jest rolnikiem indywidualnym bowiem nie mieszka na terenie gminy na obszarze której położona jest jedna z nieruchomości wchodzących w skład tego gospodarstwa,

– § 3 ust. 1 oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań (...) poprzez niedokonanie wymaganej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a także nie załączenie jej wyników do decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w decyzji ostatecznej.

W szczególności Kolegium pominęło milczeniem zarzut skarżących dotyczący braku po stronie inwestorów przymiotu rolnika indywidualnego z uwagi na brak zamieszkania na terenie Gminy O. (art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 4 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego).

Pismem procesowym z dnia [...] inwestor – uczestnik postępowania R.H. wniósł o oddalenie skargi.

Wyraził pogląd (powołując się na wyrok NSA z 23 sierpnia 2007 roku – II OSK 1118/06, Lex 952065), że bezprzedmiotowym jest rozpatrywanie inwestycji z punktu widzenia definicji rodzinnego gospodarstwa rolnego zawartej w ustawie o kształtowaniu ustroju rolnego. Istotne jest, że inwestycja kwalifikuje się do zabudowy zagrodowej, nie może ona natomiast być utożsamiana wyłącznie z rodzinnym gospodarstwem rolnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z zm., dalej ppsa) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Oznacza to, że organ odwoławczy, który wydał zaskarżoną decyzję, jak i obecny skład orzekający – wiąże wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 roku, sygn. akt II SA/Gl 201/07 w zakresie wyrażonych w nim ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania.

W wyroku tym polecono w pierwszym rzędzie wyjaśnić kwestie, czy przy ustalaniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji, wymagane było zachowanie zasady tzw. dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z uwagi na rodzaj inwestycji. Sąd stwierdził, że art. 61 ust. 2 i 61 ust. 4 wyłączają stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1, a w związku z tym wyjaśnienia wymaga czy zamierzona inwestycja z uwagi na rodzaj inwestycji podlega regulacji tych przepisów.

Jak wynika z zaskarżonej decyzji organ orzekający skupił się na regulacji art. 61 ust. 4 ustawy i po wykazaniu, że inwestycja dla której decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta O. ustalił warunki zabudowy jest inwestycją o której mowa w tym artykule, pominął przeprowadzenie wskazanego przez Sąd postępowania mającego na celu wyjaśnienie czy inwestycja ta podlega regulacji art. 61 ust. 2 ustawy.

W zakresie art. 61 ust. 4 ustawy w omawianym wyroku wskazano na § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych (...), definicję "zabudowy zagrodowej". Przez "zabudowę zagrodową" należy rozumieć budynki mieszkalne, gospodarcze i inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach rolnych.

Ponieważ z mocy art. 61 ust. 4 ustawy, wyjątek od zasady z art. 1 pkt 1, dotyczy zabudowy zagrodowej – w wyroku z dnia 29 października 2007 roku – wyrażono pogląd, iż w art. 61 ust. 4 chodzi o zabudowę zagrodową w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku, co w niniejszej sprawie wymaga ustalenia "czy chodzi o rozbudowę rodzinnego gospodarstwa hodowlanego".

W świetle na wstępie powołanego art. 153 ppsa ten ostatni pogląd Sądu wyrażony w omawianym wyroku, czyni nieskutecznym twierdzenia uczestnika postępowania R.H., zawarte w piśmie z dnia [...], iż pojęcie "zabudowy zagrodowej" z § 3 pkt 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 roku ne może być utożsamiane wyłącznie z rodzinnym gospodarstwem rolnym. Także odwołanie się przez tego uczestnika do wyroku NSA z dnia 23 sierpnia 2007 roku – II OSK 1118/06, Lex 352065, nie mogło odnieść pożądanego przez uczestnika skutku, bowiem wyrażone w tej sprawie poglądy nie wiążą obecnego składu Sądu (odwrotnie niż w przypadku wyroku sygn. akt II SA/Gl 201/07) bowiem dotyczyły one innej sprawy.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, to zdaniem składu orzekającego, mimo zastosowania przez organ orzekający wskazanego w wyroku z dnia 29 października 2007 roku art. 61 ust. 4 i § 3 ust. 3 rozporządzenia rozumianego w sposób określony w tym wyroku, kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a mianowicie art. 6 ust. 1 i 5 ust. 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia § 3 ust. 3 rozporządzenia, a następnie art. 61 ust. 4 ustawy.

Artykuł 61 ust. 4 ustawy stanowi, iż przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

Z kolei stosownie do § 3 ust. 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 roku przez "zabudowę zagrodową" należy rozumieć budynki mieszkalne, gospodarcze i inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz o gospodarstwach leśnych.

Rodzinne gospodarstwo rolne definiuje art. 5 ust. 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego stanowiąc, że jest to gospodarstwo prowadzone przez rolnika indywidualnego w którym łączna powierzchnia użytków rolnych jest nie większa niż 300 ha.

Warunki do uznania osoby fizycznej za rolnika indywidualnego zostały określone w art. 6 ust. 1 tej ustawy przy czym redakcja powyższego artykułu wskazuje na konieczność łącznego spełnienia wymagań tego przepisu dla uzyskania przymiotu rolnika indywidualnego.

Za rolnika indywidualnego uważa się osobę fizyczną, będącą właścicielem lub dzierżawcą nieruchomości rolnych o łącznej powierzchni użytków rolnych nieprzekraczającej 300 ha, prowadzącą osobiście gospodarstwo rolne, posiadającą kwalifikacje rolnicze, zamieszkałą w gminie, na obszarze której położona jest jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład tego gospodarstwa.

W związku z stanem faktycznym sprawy przywołania wymaga także art. 6 ust. 3

pkt 2 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Zgodnie z tym artykułem uważa się, że osoba fizyczna posiada kwalifikacje rolnicze jeżeli osobiście prowadziła gospodarstwo rolne lub pracowała w gospodarstwie rolnym przez okres co najmniej 5 lat.

Sposób dokumentowania osobistego prowadzenia gospodarstwa rolnego, posiadania kwalifikacji rolniczych oraz zamieszkania został określony odpowiednio art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego.

W niniejszej sprawie organ orzekający uznał, że inwestorzy spełniają warunki do uznania ich za rolników indywidualnych, a wobec bezspornej powierzchni użytków rolnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego) prowadzone przez nich gospodarstwo za gospodarstwo rodzinne.

Należy podzielić zarzuty skarżących, ze powyższe ustalenie zostało dokonane z naruszeniem prawa. W aktach sprawy brak bowiem potwierdzeń o których mowa w art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 4. Nie powołano się także na takie potwierdzenia

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wydaje się w świetle pisma uczestnika

postępowania R.H. z dnia [...], a także wskazanych w aktach administracyjnych i sądowych adresów uczestników postępowania, że żaden z nich nie zamieszkuje na terenie gminy O., na której znajduje się gospodarstwo hodowlane. W związku z powyższym – w ocenie składu orzekającego – ustalenie spełnienia wymagań przewidzianych dla rolnika indywidualnego nastąpiło z naruszeniem zasad postępowania dowodowego (potwierdzenia o których mowa w art. 7 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego), a następnie art. 6 ust. 1 tej ustawy.

Oznacza to, że uczestnicy co najmniej przedwcześnie, o ile nie bezzasadnie, zostali uznani za prowadzących gospodarstwo rodzinne. Tym samym brak było podstaw do uznania, że projektowane zamierzenie inwestycyjne "rozbudowa zakładu wylęgu drobiu w O.-G." stanowi element zabudowy zagrodowej w rozumieniu § 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku, a więc też że jest zabudową zagrodową, o której mowa w art. 61 ust. 4 ustawy i to bez związku z kryteriami powierzchniowymi wskazanymi w tym przepisie.

W tym miejscu należy podkreślić, że ustalenie iż inwestorzy są rolnikami indywidualnymi w sposób wskazany w art. 7 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego powinno nastąpić na dzień [...], w którym została wydana decyzja Burmistrza O., bowiem to ta decyzja objęta jest postępowaniem w niniejszej sprawie w przedmiocie jej nieważności.

Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 4 ustawy. To naruszenie skutkowało przyjęciem, że ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji nie wymagało spełnienia przez nią wymagań art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, a więc i postępowania (analiza graficzna i słowna) wykazującego zachowanie zasady "dobrego sąsiedztwa".

W postępowaniu ponownym – w omawianym zakresie – organ powinien ustalić stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego spełnienie przez inwestorów warunków do uznania ich za rolników indywidualnych, a ustalenie to powinno odbyć się przy uwzględnieniu regulacji art. 7 tej ustawy.

W przypadku wykazania w postępowaniu ponownym, że sporna inwestycja nie jest objęta art. 61 ust. 4 ustawy, organ orzekający będzie zobowiązany do przeprowadzenia postępowania zmierzającego do ustalenia czy dotyczy jej regulacja art. 61 ust. 2 tej ustawy.

Na potrzebę wyjaśnienia tej kwestii (dotychczas pominiętej przez organ orzekający) wskazał Sąd w wyroku II SA/Gl 201/97.

Dopiero wykluczenie stosowania do spornej inwestycji art. 61 ust. 4 ustawy oraz art. 61 ust. 2 ustawy, przesądzi o potrzebie przyjęcia, że dla tej inwestycji wydanie decyzji o warunkach zabudowy w dniu [...] wymagało analizy terenu dla zbadania przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Z tego też powodu zarzuty skargi dotyczące braku takiej analizy i nie spełnienia przez inwestycję zasady "dobrego sąsiedztwa" są obecnie przedwczesne.

Zarzuty naruszenia art. 35 § 3 i 36 § 1 kpa jest słuszny, jednakże te naruszenia nie miały wpływu na treść decyzji, podobnie jak art. 11, 12 § 1 i 107 § 3 kpa.

Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację na podstawie art. 145

§ 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 i 200 ppsa orzeczono, jak w sentencji.

SW