Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3210/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 303, 302, 348, 351, 315, 318
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].10.2016 r. Nr [...], Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (zwany dalej Szefem Urzędu), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez obywatela [...] – M. M. ur. [...] r., od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej W. (zwanego dalej Komendantem PSG) z dnia [...].03.2016 r. Nr [...], zobowiązującej Cudzoziemca do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji oraz zakazującej mu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 6 miesięcy od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu określonego w niej terminu dobrowolnego powrotu oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 3 lat od dnia wykonania tej decyzji - na wypadek, gdyby Cudzoziemiec nie opuścił terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu, określonym w tej decyzji albo przekroczył granicę lub usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom

- uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu dobrowolnego powrotu i wyznaczył nowy termin - 15 dni od dnia doręczenia decyzji II. instancji,

oraz

- utrzymał w mocy tę decyzję w pozostałej części.

Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco.

Komendant PSG w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia stwierdził, że mimo, iż wobec M. M. została wydana ostateczna decyzja o odmowie udzielenia Cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej, nie opuścił on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie przewidzianym w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach i przebywał w naszym kraju bez środków wystarczających do pokrycia kosztów pobytu.

M. M. wjechał do Polski w dniu [...] kwietnia 2013 r. wraz z żoną – A.K. i dwojgiem małoletnich dzieci: A. M. ur. [...]. i B. M. ur. [...]. Tego samego dnia Cudzoziemiec wystąpił z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej obejmującym wyżej wskazanych członków jego rodziny.

W dniu [...] czerwca 2014 r. Szef Urzędu wydał decyzję o odmowie udzielenia Cudzoziemcom ochrony międzynarodowej. Rozstrzygnięcie to utrzymała następnie w mocy Rada do Spraw Uchodźców - decyzją z dnia [...] września 2014 r., którą Strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji (sygn. akt IV SA/Wa 2167/14), po czy wyrokiem z dnia [...] stycznia 2015r. (sygn. akt SA/Wa 2167/14) oddalił skargę strony na to rozstrzygnięcie.

W dniu [...] października 2014r. żona cudzoziemca – A. K. wystąpiła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej, obejmującym M. M. i dwoje wymienionych dzieci. W dniu [...] stycznia 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję odmawiającą udzielenia cudzoziemcom wnioskowanej ochrony. [...] czerwca 2015 r. Rada do Spraw Uchodźców uchyliła to rozstrzygnięcie w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ I. instancji. W dniu [...] grudnia 2015 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję o niedopuszczalności tego wniosku Cudzoziemki. Rozstrzygnięcie to utrzymała w mocy Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2016 r. W dniu [...] czerwca 2016 r. Strona zaskarżyła to rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę.

W dniu [...] czerwca 2016r. A. K. ponownie wystąpiła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej, obejmującym również M. M. i dwoje wskazanych dzieci. W związku z tym, w dniu [...] września 2016 r. wydano Cudzoziemcom TZTC z terminem ważności do dnia [...] marca 2017 r. To postępowanie również zakończyło się negatywnie dla Cudzoziemców.

Organ odwoławczy podzielił argumentacje I. instancji. Stwierdził tylko, że decyzja Komendanta PSG wymaga uchylenia w zakresie dotychczasowego terminu dobrowolnego powrotu i wyznaczył nowy termin - 15 dni od dnia doręczenia decyzji II. instancji

Nadmienił, że decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r. orzekającej o odmowie udzielenia panu M. M. ochrony międzynarodowej została doręczona stronie w dniu [...] września 2014 r. Cudzoziemiec zaskarżył to rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wstrzymał jego wykonanie, w związku z czym został wstrzymany również bieg 30-dniowego terminu do opuszczenia przez Skarżącego terytorium Polski. Bieg tego terminu rozpoczął się ponownie, począwszy od dnia wydania wyroku przez ten Sąd z dnia [...] stycznia 2015 r., którym oddalono skargę Strony.

Skarżący miał więc obowiązek opuszczenia terytorium naszego kraju do dnia [...] lutego 2015 r. Pozostając w Polsce po tym terminie, M. M. – jak podkreślił Szef Urzędu - wyczerpał dyspozycję art. 302 ust. 1 pkt 16a ustawy o cudzoziemcach. W myśl art. 303 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, jeżeli toczy się postępowanie w sprawie nadania temu cudzoziemcowi statusu uchodźcy, chyba że cudzoziemiec złożył kolejny wniosek w sprawie nadania mu statusu uchodźcy. Natomiast zgodnie z art. 305 ust. 2 tej samej ustawy, postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu nie zawiesza się w przypadku, gdy cudzoziemiec złożył kolejny wniosek w sprawie nadania statusu uchodźcy.

Zatem fakt złożenia przez żonę Skarżącego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, obejmującego również jej męża, nie wstrzymało biegu postępowania administracyjnego w sprawie zobowiązania M. M. do powrotu, skoro jest to kolejny wniosek o udzielenie Skarżącemu ochrony międzynarodowej.

Korzystając z kompetencji w zakresie korygowania podstaw prawnych decyzji I. instancji Organ odwoławczy stwierdził, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji bezzasadnie powołano art. 302 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, bowiem w dacie wydania tego rozstrzygnięcia Cudzoziemiec otrzymywał i otrzymuje dotychczas, świadczenia pieniężne z Departamentu Pomocy Socjalnej Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Szef Urzędu podkreślił zatem, że obecnie w sprawie została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 16a ustawy o cudzoziemcach, bowiem mimo wydania ostatecznej decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2014r. Nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., o odmowie udzielenia M. M. ochrony międzynarodowej i mimo oddalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na to rozstrzygnięcie, Cudzoziemiec nie opuścił dotychczas terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ podkreślił, że postanowienia art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach mają charakter obligatoryjny i zobowiązują organ administracji publicznej do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jeżeli organ ten stwierdzi, iż w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w tym przepisie. Taka konstrukcja normy prawnej ma przede wszystkim na celu dyscyplinowanie cudzoziemców w przedmiocie przestrzegania przepisów ustawy o cudzoziemcach ustanowionej dla zapewnienia kontroli ich wjazdu i pobytu. Wobec powyższego, zastosowanie zasady wynikającej z art. 7 k.p.a., iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny doznaje istotnego ograniczenia. Nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Ma bowiem zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego.

Rozpatrując sprawę pana M. M.w kontekście zagrożeń określonych w art. 348 pkt 1 i 351 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, Organ II. instancji poddał analizie wskazane przez Cudzoziemca i jego żonę w toku postępowań uchodźczych okoliczności, które stanowiły przyczynę opuszczenia przez nich [...] i stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa całej rodziny w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Są to - zdaniem strony - prześladowania ich przez władze [...] z powodu przynależności Cudzoziemca do partii "Z.". Cudzoziemiec twierdził, że został pobity i doznał wielokrotnie gróźb bezpośrednich, telefonicznych i listownych ze strony bliżej nieokreślonych osób, w tym m.in. groźby przemocy seksualnej wobec jego żony, która została pobita w domu w obecności dzieci, skutkiem czego doznały one traumy oddziaływującej na ich obecny stan psychiczny. Skarżący twierdził ponadto, że mimo zmiany miejsca zamieszkania jego rodzina była nadal prześladowana i nie mogła liczyć na pomoc ze strony milicji i aktualnych władz [...]. Swoje obawy przed prześladowaniami w kraju pochodzenia Cudzoziemcy potwierdzili podczas przesłuchań i w kolejnych wnioskach o udzielenie ochrony międzynarodowej, złożonych w latach 2014 - 2016. Podczas składania ostatniego wniosku K. A., stwierdzili, że obawiają się powrotu do [...], bo grozi im tam niebezpieczeństwo ze strony ludzi, którzy będą ich szukali, o czym dowiedziała się z listów otrzymanych od rodziny z kraju pochodzenia.

Po wnikliwej analizie przedstawionych przez M. M. i jego żonę okoliczności, budzących u Cudzoziemców obawy przed powrotem do kraju pochodzenia, dokonanej na tle posiadanej przez UdSC wiedzy o aktualnej sytuacji w [...] - Szef Urzędu nie uznał tych obaw za udowodnione lub chociażby uprawdopodobnione.

Podano, że przede wszystkim obecnie nie toczy się tam zewnętrzny ani wewnętrzny konflikt zbrojny, a stan przestrzegania praw człowieka należy uznać za zadawalający. Z informacji zawartych w opracowaniu Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC wynika, że poziom bezpieczeństwa na terenie [...] jest stabilny i w ostatnim czasie uległ znacznej poprawie. Całokształt zebranego materiału dowodowego nie daje podstaw do podnoszenia, że M. M. i jego żona mogliby w kraju pochodzenia obawiać się prześladowań z powodów politycznych, religijnych, etnicznych, narodowościowych czy innych.

Szef Urzędu podkreślił, że brak jest również podstaw do twierdzenia, że po powrocie do [...] Skarżący zostanie bezpodstawnie zatrzymany i poddany przemocy fizycznej czy psychicznej. Odnosząc się natomiast do informacji dotyczących problemów Strony z bliżej nieustalonymi osobami, mającymi prześladować Skarżącego i jego żonę, Organ odwoławczy uznał, że aczkolwiek przedstawione przez Cudzoziemców zdarzenia mogły mieć miejsce, to jednak noszą one znamiona działań przestępczych o charakterze kryminalnym.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, niewiarygodne są twierdzenia Skarżącego i jego małżonki, dotyczące braku możliwości uzyskania przez Cudzoziemców ochrony i pomocy ze strony władz [...], bowiem praca tamtejszej policji i prokuratury jest skuteczna i pozytywnie oceniana przez społeczeństwo. Podkreślono, że szeroka analiza i ocena argumentacji przedstawionej przez Skarżącego i jego żonę, znajduje się w uzasadnieniach wydanych decyzji administracyjnych wyroków WSA w Warszawie, o odmowie udzielenia Cudzoziemcom ochrony międzynarodowej.

W ocenie Organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza też prawa M. M. do poszanowania jego życia rodzinnego.

Skarżący nie jest małżonkiem obywatelki polskiej ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący nie wykazał również innych związków o charakterze rodzinnym w naszym kraju, które mogłyby zostać zerwane lub w znacznym stopniu ograniczone w wyniku zobowiązania go do powrotu. W dniu [...] października 2016r. Szef Urzędu wydał również decyzję Nr [...], o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej W. o zobowiązaniu do powrotu żony skarżącego - pani K. A. wraz z dziećmi. Zdaniem Szefa Urzędu, nie zachodzi więc obawa, że w przypadku wykonania przez pana M. M. zaskarżonej decyzji dojdzie do rozdzielenia rodziny.

Wskazano, że Cudzoziemiec przebywa w naszym kraju od roku 2013, a więc nie tak długo. Nie posiada w Polsce majątku trwałego ani źródeł dochodu stanowiących podstawę jego egzystencji. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że centrum życiowe M. M. i członków jego rodziny zostało przeniesione do Polski oraz, że jego powrót do kraju pochodzenia w drastyczny sposób pogorszy egzystencję rodziny. Zwrócono uwagę, że organy administracyjne państwa goszczącego cudzoziemców, nie są zobowiązane do bezwzględnego respektowania wyboru przez nich miejsca pobytu. Skarżący i jego żona wjeżdżając do Polski, mieli świadomość niepewności ich pobytu w naszym kraju, bowiem żaden organ polski nie zagwarantował im wcześniej możliwości pozostania w Rzeczypospolitej Polskiej. Tak więc pan M. M. i jego żona ponoszą odpowiedzialność za negatywne skutki dalszego, nieuzasadnionego przedłużania swego pobytu w Polsce.

Szef Urzędu podzielił stanowisko I. instancji, że zaskarżona decyzja nie narusza praw dzieci Skarżącego, określonych w Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu. Do przedmiotowego odwołania została dołączona m.in. sporządzona w dniu [...] września 2016 r. na prośbę rodziców opinia wychowawcy o córkach Skarżącego. Z opinii tej wynika, że dziewczynki uczęszczają do pięciogodzinnego Oddziału Przedszkolnego Zespołu Szkół w O. oraz, że pojawiły się postępy w ich nauce, lecz wymagają wciąż zindywidualizowanej pracy w szkole i w domu. Okoliczność ta – zdaniem Szefa Urzędu - nie może jednak uzasadniać udzielenia M. M. i członkom jego rodziny zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy pobyt tolerowany.

Szef Urzędu podał, że z tej opinii wynika również, iż dziewczynki próbują - jak dotychczas - nawiązywać relacje z innymi dziećmi. Szef Urzędu wyraził przekonanie, że z pewnością szybciej i lepiej będą się one rozwijały w kraju pochodzenia, gdzie znajdą identyfikację narodowościową i swoje miejsce oraz uznanie wśród rówieśników, jak również właściwy dla nich poziom szkolnej nauki.

We wniesionej skardze M. M. zarzucił:

• istotne naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów w wyniku wzięcia pod uwagę, przy rozpatrywaniu sprawy w zakresie zagrożenia naruszeniem praw dziecka w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, jedynie dowodów potwierdzających przyjętą przez Organ tezę i nie odniesienie się do pozostałych dowodów. W efekcie zaś tych naruszeń błędne uznanie, że w najlepszym interesie dziecka pozostaje zobowiązanie do powrotu do kraju pochodzenia;

• istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i 2 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach poprzez nie sprawdzenie, czy zobowiązanie Cudzoziemca do powrotu może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, mógłby zostać poddany nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu, w wyniku niezebrania i nie dokonania wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz konsekwentnie błędne uznanie, że w przypadku tego powrotu nie dojdzie do naruszenia prawa dzieci, określonych w Konwencji o prawach dziecka - w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu;

• istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 k.p.a., 77 § 1 i 2 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 348 pkt 1 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach poprzez nie sprawdzenie, czy zobowiązanie Cudzoziemca do powrotu może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, mógłby zostać poddany nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu w wyniku nie zebrania i nie dokonania wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i konsekwentnie błędne uznanie, że w przypadku powrotu Cudzoziemca do kraju pochodzenia nie dojdzie do zagrożenia prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego oraz poddania torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo .karaniu i w efekcie odmówienia mu zgody na pobyt humanitarny w Polsce;

• istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których Organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w zakresie w jakim orzekł, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesyłki warunkujące udzielenie zgody na pobyt humanitarny.

M. M. wniósł o uchylenie decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organy administracji.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach.

W ocenie Sądu, Organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy uznały, że w stosunku do obywatela [...] – M. M., istnieją podstawy do zobowiązania go do powrotu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że Organy obu instancji – wbrew zarzutom skargi - dokonały prawidłowej oceny zarówno jej stanu faktycznego, jak i prawnego.

W myśl art. 303 ust. 1 w zw. z art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, okolicznościami stanowiącymi negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, a więc uniemożliwiającymi wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu - są takie, gdy cudzoziemiec:

1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub

2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub

3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa w art. 187 pkt 6 lub 7, lub

4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały łub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub

5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub

6) udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru Schengen, i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa w art. 314, lub

8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub

9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub

10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub

11) może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub

12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170.

13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz. Urz. UE L 180 z 29.062013) zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013".

Z kolei art. 348 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu:

1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.:

a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub

b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub

c) mógłby być zmuszony do pracy, lub

d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub

2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub

3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.

Natomiast zgodnie z art. 351 cyt. ustawy, zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu:

1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.:

a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub

b) mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub

c) mógłby on być zmuszony do pracy, lub

d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej - w przypadku gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349, lub

2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu właściwego do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i od cudzoziemca, lub

może nastąpić jedynie do państwa, do którego wydanie go jest niedopuszczalne na mocy orzeczenia sądu albo z uwagi na rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy wydania cudzoziemca.

Należy mieć przy tym na względzie, że postanowienia art. 302 ust. 1 ustawy o Cudzoziemcach mają charakter obligatoryjny i zobowiązują organ administracji publicznej do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jeżeli organ ten stwierdzi, iż w sprawie zachodzą przesłanki w tym przepisie wymienione.

W ramach przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że Szef Urzędu zasadnie ustalił w toku postępowania odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach.

W tym zakresie, Sąd w całości podziela argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i uznaje ją za własną.

Stwierdzić też należy, że zaskarżona decyzja wydana została w wyniku ponownego wnikliwego rozpoznania tej sprawy w jej całokształcie, w myśl postanowień art. 15 k.p.a. Poczyniono prawidłowe ustalenia faktyczne, związane bezpośrednio z okolicznościami relewantnymi, z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, znajdującymi zastosowanie w tej sprawie. Nie doszło też do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jakkolwiek Organ odwoławczy nie wykazał, z jakich przyczyn uznał za zbędne wnioski dowodowe Strony. Uchybienie to nie mogło prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest rezultatem prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, właściwie zinterpretowanych przez Organ.

Stwierdzić zatem należy, że w momencie wydawania rozstrzygnięć przez Organy I. i II. instancji, wobec Cudzoziemca zachodziła przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Z uwagi zaś na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 302 ust. 1 cyt. ustawy ("Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy"), podjęcie w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, kwestionowanego obecnie rozstrzygnięcia, było obligatoryjne.

Niewątpliwie więc, wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, uwzględniając słuszny interes strony - doznawała istotnego ograniczenia.

Nadmienić też należy, że zgodnie z art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni i liczony jest od dnia doręczenia decyzji.

Trafnie zatem dostrzegł Szef Urzędu, że w decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej W. orzeczono o terminie dobrowolnego powrotu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji (użyto przy tym sformułowania: "niniejszej decyzji"). Natomiast zgodnie z art. 315 ust. 1 cyt. ustawy, termin dobrowolnego powrotu powinien być liczony od dnia doręczenia decyzji - bez rozróżnienia, czy chodzi o decyzję organu pierwszej, czy też drugiej instancji.

Z art. 315 ust. 1 wynika bowiem, że nawet w przypadku wniesienia odwołania, w przypadku gdy Organ odwoławczy uzna, że cudzoziemiec powinien opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powinien mieć on również prawo do dobrowolnego opuszczenia Polski w wyznaczonym mu terminie (z wyjątkami wynikającymi z art. 315 ust. 2 ustawy, które w przedmiotowej sprawie nie zachodziły). Możliwość dobrowolnego wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu stwarza dla cudzoziemca sytuację korzystniejszą w stosunku do osób, które podlegają przymusowemu wydaleniu (por. art. 320 ust. 1 lub 336 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). Sankcją zaś za niewykonanie decyzji w terminie, jest orzeczenie wobec cudzoziemca zakazu ponownego wjazdu na terytorium Polski i innych państw obszaru Schengen (w tej sprawie orzeczono go na okres 3 lat).

Ponadto, w myśl art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Natomiast art. 318 ust. 2 pkt 2 tej ustawy stanowi, że zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której określono termin dobrowolnego powrotu - na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie:

a) nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

b) przekroczy łub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa.

Jak stanowi zaś art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-3, 6, 10,12, 13, 15 lub 16.

W rozpatrywanej sprawie, prawidłowo zatem termin dobrowolnego powrotu został określony na nowo, poprzez przyjęcie za początek jego biegu daty doręczenia decyzji Organu II. instancji.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że Skarżący w sposób nieuprawniony twierdzi, iż zarzucone przez niego naruszenia przepisów postępowania, skutkujące – jego zdaniem - ustaleniem błędnego stanu faktycznego i niewyczerpującym zebraniem materiału dowodowego oraz dowolną oceną zgromadzonego materiału - doprowadziły do niezastosowania konkretnych przepisów prawa materialnego.

Cudzoziemiec nie wskazał w przedmiotowej skardze, z jakiego konkretnie powodu uważa, że materiał dowodowy co do konsekwencji zobowiązania go do powrotu do kraju pochodzenia, nie został zebrany w sposób wyczerpujący oraz dlaczego uznał, że w niewystarczającym stopniu zbadano przesłanki udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Nie wskazał także, jakie dodatkowe czynności powinny zostać podjęte przez Organy administracji, aby materiał ten można było uznać za pełny i wystarczający do rozstrzygnięcia jego sprawy, a zbadanie wskazanych przesłanek za rzetelne.

Brak wskazania tej argumentacji w kontekście faktu, że postępowanie w przedmiocie ponownego wniosku żony Cudzoziemca o objęcie ochroną międzynarodową jej i całej rodziny oraz postępowanie w przedmiocie zobowiązania jej do powrotu, zakończyło się przed WSA negatywnie (skarg Cudzoziemki nie uwzględniono) - czyni skargę nieuzasadnioną.

Nawiązując do okoliczności wskazanych w art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stwierdzić należy, że Organy obu instancji należycie wyjaśniły tę kwestię, przesłuchując Skarżącego (i jego żonę), których to zeznania nie wskazywały na realne ryzyko wystąpienia zagrożeń wymienionych w art. 348 pkt 1 ustawy. Na ocenę zeznań Skarżącego w tej kwestii, zasadniczy wpływ miały również ustalenia dokonane w toku postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej zarówno Skarżącemu, jak i jego żonie.

Należy stwierdzić, iż uznanie, że decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać art. 2 do 7 Konwencji rzymskiej, uwarunkowane jest stwierdzeniem zindywidualizowanego skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw (powinny zostać wskazane fakty, które czynią obawy uzasadnionymi). W sprawie Cudzoziemców, takie fakty wskazujące na realne zagrożenie nie zostały wskazane, co potwierdziły postępowania administracyjne i sądowe tyczące objęcia ich ochroną międzynarodową. Zgoda na pobyt tolerowany (pobyt ze względów humanitarnych) nie może być traktowana jako konsekwencja ogólnej niestabilności sytuacji w kraju pochodzenia, niedostatków praworządności, czy nawet ogólnego braku bezpieczeństwa. Przedmiotem oceny jest bowiem sytuacja cudzoziemca, a nie jego kraju pochodzenia.

Kwestia zagrożenia dla określonych praw konwencyjnych Strony (mających umocowanie w przepisach Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności), była już – jak wspomniano - przedmiotem kompleksowej oceny Organów w innym postępowaniu (postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej), zakończonym odmownie, które to rozstrzygnięcie za prawidłowe uznał WSA, prawomocnym wyrokiem (z 29 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2167/14).

Od tego czasu, w sprawie tej nie zaszły żadne nowe okoliczności faktyczne, które czyniłyby tę ocenę nieaktualną.

W trakcie rozpatrywania sprawy M. M., Organ II. instancji przeanalizował wskazane przez niego i jego żonę - w toku postępowań uchodźczych - okoliczności, które stanowiły przyczynę opuszczenia przez nich [...] i stanowią - w ich mniemaniu - zagrożenie dla bezpieczeństwa całej rodziny w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, tj. prześladowania Skarżącego i jego żony przez władze [...] z powodu jego przynależności do partii "Z.".

Szef Urzędu opierając się na zeznaniach Cudzoziemca i jego żony oraz informacjach dot. sytuacji w [...], wskazał, że obecnie nie toczy się w tym kraju zewnętrzny ani wewnętrzny konflikt zbrojny a stan przestrzegania praw człowieka należy uznać za zadawalający, poziom bezpieczeństwa na obszarze [...] jest stabilny i w ostatnich latach uległ znacznej poprawie. Całokształt zebranego materiału dowodowego nie dawał podstaw do podnoszenia, że M. M. i jego żona mogliby obawiać się w kraju pochodzenia prześladowań z powodów politycznych, religijnych, etnicznych, narodowościowych czy innych. Brak było również podstaw do twierdzenia, że po powrocie do [...], Skarżący zostanie bezpodstawnie zatrzymany i poddany przemocy fizycznej czy psychicznej.

Co do podnoszonych przez Cudzoziemca problemów ze strony bliżej nieustalonych osób, które miały prześladować jego i jego żonę, Organ odwoławczy trafnie uznał, że zdarzenia te wprawdzie mogły mieć miejsce, jednak noszą one znamiona działań przestępczych o charakterze kryminalnym. Za niewiarygodne uznano twierdzenia Skarżącego i jego małżonki, dotyczące braku możliwości uzyskania przez nich ochrony i pomocy ze strony władz [...], bowiem z pozyskanych materiałów wynika, że praca tamtejszej policji i prokuratury jest skuteczna i pozytywnie oceniana przez społeczeństwo.

Prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, pozwalał zatem na stwierdzenie, że rzeczywistym powodem wyjazdu Cudzoziemca z kraju pochodzenia było dążenie Strony do poprawy sytuacji życiowej. Podnoszony przez niego brak poczucia bezpieczeństwa, wynikający z sytuacji w kraju pochodzenia, nie mógł stanowić przesłanki, pozwalającej na uwzględnienie wniosku Strony przez Organy administracji. Takim twierdzeniom Skarżącego, przeczy dokumentacja Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia, dotycząca ogólnej sytuacji w kraju pochodzenia Cudzoziemca, wykluczająca wystąpienie takiego zagrożenia.

Informacje odnoszące się do kraju pochodzenia Skarżącego wskazują, że sytuacja panująca w [...] jest stabilna, państwo co do zasady wywiązuje się ze wszystkich zobowiązań, w tym także w zakresie przestrzegania praw człowieka.

Niewątpliwie Skarżący prowadzi obecnie w Polsce życie rodzinne - w rozumieniu art. 8 Konwencji rzymskiej - z przebywającymi w naszym kraju żoną i dziećmi. Jednakże również i im odmówiono udzielenia ochrony międzynarodowej i wydano ostateczną decyzję w sprawie zobowiązania do powrotu. W związku z tym Cudzoziemiec wraz z nimi może opuścić terytorium Polski i kontynuować prowadzenie życia rodzinnego w kraju pochodzenia. W związku z tym, poprzez zobowiązanie go do powrotu, nie zostało naruszone prawo do poszanowania jego życia rodzinnego.

W sposób uprawniony przyjęto także, iż poprzez zobowiązanie Skarżącego do powrotu nie zostało też naruszone prawo do poszanowania jego życia prywatnego.

Skarżący wjechał do Polski jako osoba dorosła, w kwietniu 2013 r., w celu złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Cały pobyt Skarżącego w Polsce związany był wyłącznie z postępowaniami w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej. Ważna jest bowiem nie tylko długość tego pobytu, ale również charakter pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym w okresie, w którym nawiązywał on więzi z tym krajem. W czasie tych ponad 3 lat, Cudzoziemiec nie zdążył jeszcze nawiązać silnych więzi (w tym ekonomicznych) z Polską, co podniesiono i wykazano w zaskarżonej decyzji.

Skarżący nie posiada w Polsce majątku trwałego ani źródeł dochodu, stanowiących podstawę jego egzystencji. Brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że centrum życiowe jego i członków jego rodziny zostało przeniesione do Polski oraz, że jego powrót do kraju pochodzenia w drastyczny sposób pogorszy egzystencję rodziny. Szef Urzędu podkreślił przy tym, że M. M. i jego żona ponoszą odpowiedzialność za negatywne skutki dalszego, nieuzasadnionego przedłużania ich pobytu w Polsce.

Trafnie stwierdził więc szef Urzędu, że wobec Cudzoziemca nie zachodzą przesłanki z art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, co w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zostało poparte poglądami orzecznictwa i wyrokami sądowymi, tyczącymi Cudzoziemca i jego rodziny.

Co się zaś tyczy zarzuconego naruszenia artykułów: 7, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, to również z tym zarzutem nie można się zgodzić.

Zaskarżona decyzja nie narusza też praw małoletnich dzieci Skarżącego B. M. i A. M., określonych w Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu.

W aktach sprawy znajdują się informacje o gotowości dzieci do podjęcia nauki w szkole podstawowej z dnia [...] marca 2016 r., z których wynika, że B. M. i A. M. próbują się integrować z dziećmi, ale nadal słabo mówią po polsku. Z Opinii wychowawcy o dziecku z dnia [...] września 2016 r. wynika, że dziewczynki uczęszczają do pięciogodzinnego Oddziału Przedszkolnego Zespołu Szkół w O. oraz, że pojawiły się postępy w ich nauce i porozumiewaniu oraz, że próbują one nawiązywać relacje z innymi dziećmi, lecz wymagają wciąż zindywidualizowanej pracy w szkole i w domu.

Wbrew temu co twierdzi Skarżący, fakt nieuwzględnienia przez Organ II. instancji argumentacji Strony, zgodnie z którą te dokumenty potwierdzają wysoki stopień integracji jego dzieci z polskim społeczeństwem, nie oznacza, że dokumenty w tej kwestii zostały przez Organ pominięte.

W skardze wskazano, że córki Cudzoziemców po 3 latach pobytu w Polsce znają język polski i są bardzo dobrymi uczennicami, zaaklimatyzowały się w przedszkolu, gdzie mają wielu kolegów i przyjaciół. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wyłania się jednak taki obraz. Wynika z niego, że jego córki są dziećmi zadbanymi, ale mają problemy z porozumiewaniem się w języku polskim, problemy komunikacyjne, trudności z aklimatyzacją oraz z opanowaniem części materiału. Będąc w przedszkolu tęsknią za rodzicami.

W tym kontekście, żądanie Cudzoziemca by Organy wystąpiły o opinię w zakresie procesu integracji dzieci oraz żądanie przeprowadzenia badania psychologicznego dzieci w obecności psychologa, nie zasługiwało na uwzględnienie. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Szefa Urzędu, że materiał dowodowy sprawy był wystarczający do wydania decyzji.

Wprawdzie Szef Urzędu nie wyartykułował tego w swej decyzji, ale wnioski w tym zakresie są jednoznaczne.

Należy mieć bowiem na względzie, ze przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wzięto pod uwagę, całokształt okoliczności sprawy (okoliczności pobytu, wiek dzieci, ich postępy w nauce, znajomości języka i stopień integracji). Materiał dowodowy jednoznacznie potwierdzał - wbrew temu co Strona twierdzi w skardze - że stopień asymilacji nie jest bardzo zaawansowany, o czym świadczą wskazane Informacje... z marca 2016 r. oraz Opinia wychowawcy... z września 2016 r., w których użyto takich sformułowań jak: "ma trudności z nawiązywaniem relacji koleżeńskich"; "próbują nawiązać relacje z innymi dziećmi. Podobnie rzecz się ma z rzekomą dobrą znajomością języka polskiego, przez małoletnie cudzoziemki - w cytowanej Informacji... stwierdzono: "Ma trudności z nawiązywaniem kontaktów koleżeńskich (głownie bawi się ze swoją siostrą - bliźniaczką), być może z powodów językowych. B. jest narodowości [...] i nie dysponuje wystarczającym zasobem słów w języku polskim"; A. ma problemy z wysławianiem się w języku polskim. Posiada bierni zasób słów. Mówi mało zrozumiale". Wprawdzie w Opinii wychowawcy... z września 2016 r. zasygnalizowano pojawienie się postępów w ich nauce i porozumiewaniu się, co jest naturalnym procesem rozwojowym, ale należy zgodzić się z oceną Szefa Urzędu, że nie świadczy to automatycznie o wysokim poziomie integracji z polskim społeczeństwem.

Jak zostało już wskazane, w związku z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu, cała rodzina Skarżącego powinna opuścić terytorium Polski, a zatem nie istnieje ryzyko pozbawienia jego małoletnich dzieci kontaktu z rodzicami i opieki rodziców, co niewątpliwie mogłoby wpłynąć niekorzystnie na ich rozwój psychofizyczny.

Trafnie przyjęły więc Organy, że powrót do kraju pochodzenia małoletnich córek Cudzoziemca, nie będzie miał negatywnego wpływu na ich rozwój psychofizyczny, o ile będą one nadal przebywały razem z rodzicami, z którymi to - a nie ze swoimi kolegami lub przyjaciółmi z przedszkola - są mocno związane.

Z uwagi zaś na relatywnie krótki okres pobytu całej rodziny w Polsce, wiek małoletnich Cudzoziemek (niespełna 6 lat) oraz całokształt okoliczności sprawy, nie można twierdzić, że zachodzi realne ryzyko, iż poprzez wydanie zaskarżonej decyzji wystąpiłoby kwalifikowane naruszenie praw dzieci. Fakt pobytu w Polsce córek Cudzoziemca przez znaczną cześć ich świadomego życia wynika z decyzji podjętej przez ich rodziców, którzy z tak małymi dziećmi zdecydowali się opuścić kraj pochodzenia i przebywają od tego czasu poza jego granicami, w warunkach niepewności.

Wobec tego, mimo wskazanego uchybienia, w niniejszej sprawie zarzut naruszenia artykułów: 7, 80 i 77 § 1 k.p.a. nie był uzasadniony. Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a materiał dowodowy zebrany został w sposób wyczerpujący i w całości rozpatrzony. Organy administracji publicznej oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności, na które powoływał się Cudzoziemiec zostały udowodnione. Należy też zgodzić się z Szefem Urzędu, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji, a przyjęta w niej ocena zgromadzonych dowodów nie nosi cech dowolności.

Jak już wspomniano, Organy obu instancji na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w toku postępowań o udzielenie Cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej, jak również na podstawie przesłuchania Skarżącego i jego żony oraz dokumentów zebranych w toku postępowania oceniły, czy zachodzą wobec niego okoliczności uzasadniające udzielenie mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, w oparciu o art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Poczynione, wnikliwe ustalenia pozwoliły na udzielenie odpowiedzi odmownej.

Zakwestionowany zatem w skardze fakt nieprzychylenia się przez Szefa Urzędu do wniosku Cudzoziemca o wystąpienie o dodatkową opinię dot. integracji jego małoletnich dzieci - do placówki oświatowo - opiekuńczej, do której uczęszczają oraz brak przeprowadzenia ich badania psychologicznego, nie świadczy o oparciu się przez Organ jedynie na dowodach, potwierdzających przyjętą wcześniej tezę odnośnie braku konieczności pozostania dzieci Cudzoziemca w Polsce – jak zarzucono w skardze.

Przeciwnie, świadczy o tym, że Organ uznał posiadany materiał dowodowy za wystarczający do podjęcia decyzji w sprawie. Nie każdy bowiem wniosek dowodowy (zgodnie z treścią art. 78 § 1 k.p.a.) musi zostać uwzględniony. Raz jeszcze wskazania wymaga, że materiał dowodowy, którym dysponował Organ odwoławczy został uzupełniony o materiały złożone przez Stronę, tj. przedmiotową Informację... oraz Opinię wychowawcy.... Okoliczności związane z integracją dzieci Cudzoziemca zostały więc stwierdzone już innymi dowodami, które Szef Urzędu uwzględnił.

Jakkolwiek więc pewnym uchybieniem ze strony Organu odwoławczego był brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji powodów, dla których odstąpił od przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez Skarżącego, to uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Kwestię tę Szef Urzędu wyczerpująco wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, a argumentację tę Sąd podzielił.

Wobec tego - wbrew twierdzeniom Skarżącego - w niniejszej sprawie nie doszło do takiego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., które miałoby istotny wpływ na jej wynik, a tylko taki kwalifikowany rodzaj uchybienia przepisom postępowania, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c P.p.s.a. - stanowi podstawę do uchylenia decyzji.

Sąd nie dostrzegł także takiego naruszenia prawa w zaskarżonych decyzjach, które prowadziłoby do uwzględnienia skargi z urzędu.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.