Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 739/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1, ust 3 , ust. 4 ,art. 20 ust. 1 pkt 1b, ust. 2, ust. 3, art. 12 ust 7, art. 32 ust. 4, art. 36 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 1 lutego 2007r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej ulica Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 739/06

Uzasadnienie

Wspólnota Mieszkaniowa, ul. Ż. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] w B. z dnia [...] 2006 r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego "[...]" budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym garażem na działkach [...] w obrębie [...], przy ul. Ż. w B. wraz z instalacją gazową, zewnętrzną sanitarną, zagospodarowaniem i oświetleniem terenu.

Wojewoda zaskarżoną decyzję wydał na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r. poz. 1071, z późno zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207 z 2003 r. poz. 2016, z późno zm.).

Decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została poprzedzona decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2005 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla powyższej inwestycji. Inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez złożenie stosownego oświadczenia w dniu 30 stycznia 2006 r.

W ocenie organu inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, niezbędne do wydania pozwolenia na budowę. Zatem stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy organ pierwszej instancji nie mógł odmówić wydania zaskarżonej decyzji .

W piśmie z dnia 23 lutego 2006 r. skarżąca Wspólnota po zapoznaniu się z dokumentacją techniczną przyszłego obiektu wniosła uwagi. Architekt K. Ł. odniósł się do powyższych uwag Wspólnoty wnosząc pisemne wyjaśnienia. Następnie w dniu [...] 2006 r. nr [...] Prezydent Miasta B. wydał decyzję, w której zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenie na budowę dla planowanej inwestycji.

Wspólnota Mieszkaniowa wywodząc swój interes prawny z art. 28 ust. 2 i art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym zarzuciła organowi nieustosunkowanie się do uwag zawartych w piśmie z dnia 23 lutego 2006 r.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ustawy Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie natomiast do art. 5 ust. 1 pkt 9 powyższej ustawy obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Zdaniem odwołującej się Wspólnoty organ nie przekazał uwag inwestorowi zgodnie z procedurą administracyjną. Również stanowisko architekta stanowiące odpowiedź na uwagi wspólnoty narusza procedurę postępowania administracyjnego.

Z treści odwołania wynika, że Wspólnota oczekiwała, że organ stosownie do art. 35 ust. 3 w razie stwierdzenia naruszeń nałoży postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie terminu wyda decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wspólnota uważa, że skoro obiekt został zlokalizowany na terenie zabudowanym, to z opisu rozwiązań technicznych zagospodarowania terenu działki i posadowienia fundamentów powinny wynikać konkretne zalecenia nawiązujące do wcześniej wybudowanych obiektów. Brak powyższego narusza przepis art. 35 Prawa budowlanego.

W dalszej części odwołania Wspólnota zwróciła uwagę na problem odprowadzania wód opadowych, z którym wiąże się zalewanie jej nieruchomości, z uwagi na rzędne posadowienia istniejących budynków Wspólnoty i projektowanego budynku.

Skarżący zaproponowali, aby projektant określił graficznie tereny zielone, place postojowe, drogi wewnętrzne stosownym kolorem co umożliwi sprawdzenie zgodności bilansu zagospodarowania terenu i zażegnania ewentualnych sporów w przyszłości.

Dalej skarżąca uważa, że w opisie do ochrony środowiska brak jednoznacznego określenia dotyczącego zabezpieczenia sąsiednich nieruchomości od zanieczyszczeń, kurzu i bezpieczeństwa mieszkańców w konkretnych warunkach realizacji inwestycji uwzględniających bezpieczeństwo dla mieszkańców Wspólnoty oraz ciągu komunikacyjnego dla Szkoły Podstawowej nr [...] i ul. G.

Wspólnota zwróciła uwagę na brak zapewnienia oświetlenia dla Szkoły Podstawowej nr [...] graniczącej z działką nr [...].

Przytoczone w odwołaniu nieprawidłowości w ocenie Wspólnoty naruszają art. 35, art. 36 ust. 1 pkt. 1, art. 81 pkt 1a, 1b, i 1c oraz art. 18 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo budowlane i świadczą o wadliwości decyzji organu I instancji.

Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] 2006 r. znak [...] przyjął, że podnoszony w odwołaniu problem odprowadzenia wód opadowych z działek o nr ew. [...] został wyjaśniony przez projektanta, który oświadczył, że budynek zaprojektowano zgodnie z zaleceniami podanymi w dokumentacji geotechnicznej opracowanej przez firmę "S." s.c. – G. D., W. D. Z przeprowadzonych badań wynika, że woda gruntowa występująca na iłach eliminuje ich destrukcyjne oddziaływanie. Średni nawiercony poziom wody gruntowej występuje około 40 cm poniżej spodu ław fundamentowych, stąd ławy fundamentowe nie powstrzymują swobodnego spływu wody gruntowej w kierunku B..

Lokalne głębsze posadowienie stóp fundamentowych nie jest przeszkodą dla spływu wody gruntowej oraz nie ogranicza przepływu wody i nie zmienia warunków wodnych na działkach sąsiednich. Stąd, zdaniem autora projektu, trudno zgodzić się z twierdzeniem, iż wody opadowe z powyższych działek będą zalewały działki Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. Ż.

Wojewoda stwierdził, że właściwa jakość projektu jest powiązana z odpowiedzialnością zawodową i cywilną jego autorów oraz osób sprawdzających i opiniujących. Organ administracji architektoniczno – budowlanej nie posiada uprawnień do badania prawidłowości sporządzenia części architektoniczno – budowlanej projektu budowlanego. Wynika to z faktu, że pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant i osoba sprawdzająca. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego osoby te dołączają do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Sprawdzenie zgromadzonych dokumentów nie pozwala na potwierdzenie postawionego w odwołaniu zarzutu naruszenia § 19 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U Nr 75 poz. 690, z późno zm.) przy lokalizacji dwóch miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Ich odległość od placu zabaw dla dzieci oraz od granicy działki, zgodnie z przytoczonymi przepisami nie może być mniejsza niż odpowiednio 7m i 3m (i jest zachowana), a nie jak podaje strona skarżąca 10m i 6m.

Podniesiony przez skarżącą Wspólnotę fakt występujących rozbieżności w podaniu różnych odległości usytuowania spornego budynku od ulicy Ż. (wg projektu zagospodarowania terenu - 16,60m, wg projektu dróg-18,80m) został wyjaśniony przez projektanta. Wyjaśnia on, że w projekcie zagospodarowania terenu podano odległość projektowanego budynku od granicy działki, a w projekcie dróg podano jego odległość od korony drogi.

Zgodę na lokalizację wjazdu na teren działki z ulicy Ż. wyraził Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. na warunkach określonych w decyzji z dnia [...] 2006 r. znak: [...]. Ponieważ ustalono zjazd o parametrach zjazdu publicznego, ze względu na dokonaną przez ZDMiKP nadinterpretację przepisów, inwestor wystąpił z wnioskiem o jej uchylenie i wydanie nowego zezwolenia na budowę zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku ZDMiKP decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] uchylił decyzję pierwotną w całości, a decyzją nr [...] z dnia [...] 2006 r. określił nowe warunki dla zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego.

W ocenie Wojewody nowy zaprojektowany zjazd odpowiada podanym warunkom w decyzji z dnia [...] 2006 r.

Organ odwoławczy uważa, że brak jest również podstaw do kwestionowania rzetelności sporządzenia bilansu terenu w granicach opracowania projektu zagospodarowania terenu. W opracowaniu tym wykazano, że powierzchnia zabudowy wynosi 1319,33 m2, co stanowi 39,73% powierzchni działki, a powierzchnia zieleni 1092,67m2 tj. 32,91% powierzchni działki + ,,.zielony dach", co odpowiada warunkom określonym w decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] – 2005 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie przedstawia wiarygodnego wyliczenia dowodzącego istnienia nieprawidłowości w tym zakresie.

Wojewoda również nie dopatrzył się naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 Prawa budowlanego) w zakresie konieczności zapewnienia oświetlenia graniczącej z działką nr [...] Szkoły Podstawowej nr [...].

Organ wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że kwestie te reguluje § 13, § 57 i § 60 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zgodnie z § 13 ust. 1 odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, z zachowaniem przepisów § 57 i 60. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli odległość od obiektu przesłaniającego jest nie mniejsza niż jego wysokość - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35m włącznie. Wysokość obiektu przesłaniającego należy liczyć zgodnie z zasadą podaną w ust. 2 § 13.

Z materiału dowodowego wynika, że odległość projektowanego budynku od budynku Szkoły wynosi 23m, zaś jego maksymalna wysokość 14,03m. Z powyższego już wynika, że przepis § 13 nie został naruszony.

Przeprowadzona analiza wpływu projektowanej inwestycji na nasłonecznienie istniejących pomieszczeń szkolnych w godzinach 10.00 - 12.00, stanowiąca załącznik do zebranego w sprawie materiału dowodowego wykazała, iż spełniony został również warunek określony w § 60 cytowanego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w szkole, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w godzinach 8.00 - 16.00.

Projektowany budynek mieszkalny nie przesłania istniejącej w sąsiedztwie Szkoły Podstawowej.

Wojewoda stwierdził, że o naruszeniu interesów osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone zostały pod tym względem konkretne przepisy, warunki techniczne i normy obowiązujące w budownictwie. Skoro zaś w niniejszej sprawie nie naruszono przepisów, to nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto wspomniany interes musi być interesem indywidualnym strony postępowania, musi dotyczyć jej bezpośrednio. Posiadania takiego indywidualnego interesu skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie wykazała, która w większości spraw poruszanych w odwołaniu występuje nie we własnym, lecz domniemanym interesie osób trzecich.

Zdaniem organu skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie wykazała również naruszenia jej interesu.

W świetle powyższego stanu faktycznego i prawnego Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Wspólnota Mieszkaniowa od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r. nr [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

• art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego przez zaniechanie wszechstronnego zbadania sprawy;

• art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207 z 2003 r. poz. 2016 z późniejszymi zmianami) przez przyjęcie, że nie zachodziły okoliczności nakładające obowiązek usunięcia nieprawidłowości wskazanych przez Skarżącego, a także art. 36 ust. 1 pkt 1 przez nieuwzględnienie szczególnych warunków wynikających z lokalizacji planowanej inwestycji;

• art. 20 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że opracowany projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa;

• art. 81 ust 1 pkt 1a, 1b, 1c przez przyjęcie, że organy administracyjno – architektoniczne i nadzoru budowlanego prawidłowo wykonały swoje obowiązki;

• art. 18 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że inwestor zorganizował pracę budowy z uwzględnieniem zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia;

• § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zmianami) przez przyjęcie, że została zachowana m.in. odległość 10,00 m od placu zabaw dla dzieci Wspólnoty Mieszkaniowej ul. Ż.,

• § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zmianami) przez przyjęcie, że została zachowana m.in. odległość 6,00 m od granicy działki Wspólnoty Mieszkaniowej,

• § 3 ust. 4a, ust. 9, ust 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zmianami) - nie przewidziano pomieszczeń gospodarczych dla poszczególnych mieszkań dla przyszłych mieszkańców budynku wielorodzinnego.

W świetle powyższych zarzutów Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Nadto skarżąca w uzasadnieniu skargi zwróciła uwagę, że już w postępowaniu przed organem I instancji zasygnalizowała zgłoszenie zastrzeżeń co do warunków gruntowo - wodnych nieruchomości, na której realizowana jest inwestycja, a w odwołaniu do organu II instancji wymieniła szczegółowo naruszenie poszczególnych norm Prawa budowlanego. Słuszność jej zarzutów potwierdza fakt, że w toku rozpatrywania odwołania zmieniono decyzję uzgadniającą projekt budowlany z Zarządem Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. sankcjonując projektowe warunki dla zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego.

Wspólnota uważa, że nie było podstaw do przyjęcia przez organ wyjaśnień projektanta w związku z uwagami do projektu wniesionymi w piśmie do Prezydenta Miasta B., Wydział Administracji Budowlanej z dnia 23 lutego 2006 r. Organ nie wypowiedział się dlaczego dał wiarę wyjaśnieniom inwestora, a odmówił wiarygodności twierdzeniom skarżącego. Skarżąca uważa, że wykazała interes strony, gdyż wykazała jakie przepisy prawa zostały naruszone i czyjego interesu dotyczyły.

Odpowiadając na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji z dnia [...] 2006 r., w uzasadnieniu której przedstawił motywy podjętego rozstrzygnięcia i wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Nadto Wojewoda stwierdził, że przywołana i załączona do skargi dokumentacja geologiczna podłoża gruntowego z grudnia 1997 r. wykonana przez [...] dla sąsiednich działek nr [...] przy ul. Ż. nie może stanowić materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie.

Również żaden przepis prawa budowlanego nie przewiduje obowiązku wyposażenia budynku wielorodzinnego w pomieszczenia gospodarcze do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych.

Organ administracji architektoniczno – budowlanej wydając pozwolenie na budowę może nałożyć na inwestora jedynie te obowiązki, które wyczerpująco wymienia art. 36 Prawa budowlanego. Mogą one być nałożone "w razie potrzeby", a więc pod warunkiem spełnienia przesłanek uzasadniających ich nałożenie w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyrażenie "w razie potrzeby" powinno być rozumiane jako odnoszące się generalnie do wymienionych w tym przepisie obowiązków. Prezydent Miasta B. w wydanej decyzji, wbrew twierdzeniu skarżącego, określił szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych (ust. 1 pkt 1 art. 36).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast art. 77 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie przez organ nie doszło do naruszenia art. 7 i 77 kpa.

Zarzuty podniesione w skardze odnoszą się do nieprawidłowości zauważonych przez skarżącego w projekcie budowlanym powstającego obiektu oraz procedury postępowania przyjętej przez organ w związku z uwagami wniesionymi przez Wspólnotę w piśmie z dnia 23 lutego 2006 r.

Wbrew twierdzeniom skarżącej na skutek pisma z dnia 23 lutego 2006 r. organ podjął czynności w celu wyjaśnienia spostrzeżeń Wspólnoty zawartych w tym piśmie.

Uwagi powyższe organ jeszcze w dniu 23 lutego 2006 r. przekazał architektowi K,. Ł., który jest odpowiedzialny za sporządzony projekt. Architekt ustosunkował się w wyjaśnieniach z dnia 3 marca 2006 r. do uwag Wspólnoty.

Uwagi wniesione przez Wspólnotę w piśmie z dnia 23 lutego 2006 r. nie stanowiły podstawy do uruchomienia procedury zawartej w art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ dopełnił obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W wyniku sprawdzenia wymogów formalnych nie stwierdził naruszeń w zakresie określonym w ust. 1.

Projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania ternu z dnia [...] 2005 r., zachodzi również zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt jest kompletny i spełnia wymagania z art. 35 ust. 1 pkt 3. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osobę uprawnioną legitymującą się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Spełnienie powyższych wymogów dowodzi, iż nie było zatem podstaw do uruchomienia trybu postępowania zawartego w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Spełnienie wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, wiąże organ zgodnie z art. 35 ust. 4 w ten sposób, iż nie może on odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Szczególnie należy zwrócić uwagę, na to że tylko wymagania wymienione w art. 35 ust. 1 mogą skutkować nałożeniem w drodze postanowienia obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości.

Uwagi wniesione przez skarżącą Wspólnotę w piśmie z dnia [...] 2006 r. nie stanowiły podstawy do uruchomienia procedury na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Uwagi Wspólnoty były za zasadach ogólnych zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego materiałem dowodowym, który należało zweryfikować. Co też zostało uczynione przez organ. Świadczy o tym przekazanie jeszcze w dniu 23 lutego 2006 r. uwag Wspólnoty architektowi, który swoje stanowisko przedstawił organowi.

Powyższe działanie architekta było jego obowiązkiem wynikającym z art. 20 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, gdyż do po podstawowych obowiązków projektanta należy zgodnie z powyższym przepisem wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań.

Architekt po analizie uwag Wspólnoty nie dostrzegł potrzeby dokonania zmian w projekcie budowlanym. Nie świadczy to jednak o naruszeniu przez organ procedury postępowania przy wydawaniu zaskarżonych decyzji.

Zaskarżona decyzja organu II instancji wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa.

Istota zasady dwuinstancyjności postępowania odwoławczego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147).

W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że organ odwoławczy jest obowiązany uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji (np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1988 r., SA/Lu 151/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 72, w którym przyjęto, że: "1. Jeżeli nie występują przesłanki określone w art. 78 § 2 k.p.a. organ administracji nie może - przed wydaniem decyzji - odmówić oceny dowodów przedłożonych przez stronę, powołując się na fakt zakończenia postępowania dowodowego".

W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, ale przed wydaniem decyzji ostatecznej przez organ II instancji uległ zmianie w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny.

Zostały mianowicie dostarczone nowe dowody w postaci decyzji z dnia [...] 2006 r. nr [...] Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej zezwalającej inwestorowi na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z ulicy Ż. , działki nr Ew.: [...], do budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. Ż., działki nr Ew.: [...]. Zezwolono na lokalizację miejsc parkingowych prostopadle do ulicy Ż., bezpośrednio przy krawędzi jezdni, pod warunkiem, że miejsca te będą ogólnie dostępne dla wszystkich użytkowników dróg publicznych, a biegnący za nimi chodnik będzie chodnikiem o charakterze publicznym. Zaprojektowany zjazd oraz miejsca parkingowe odpowiadają podanym warunkom.

Na wniosek inwestora została uchylona decyzja wyrażająca zgodę na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu publicznego (decyzja Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej z dnia [...] 2006 r. nr [...]).

W związku z wniesionym odwołaniem od decyzji organu I instancji wyjaśnienia co do zarzutów Wspólnoty złożył również architekt K. Ł. Przedłożył dokumentację techniczną potwierdzająca okoliczność, że projektowany budynek nie narusza przepisów w zakresie oświetlenia i doświetlenia szkoły zlokalizowanej w sąsiedztwie.

Wojewoda orzekając o utrzymaniu w mocy orzeczenia organu I instancji dysponował pełnym materiałem dowodowym w tym zakresie łącznie z linijką światła.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja organu II instancji nie narusza przepisów prawa, a nowe dowody przedstawione w toku postępowania odwoławczego potwierdzają zgodność z prawem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Organy administracji architektoniczno – budowlanej nie mają podstaw do badania zgodności projektu architektoniczno – budowlanego z przepisami, w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Wynika to z faktu, że pełną odpowiedzialność za projekt architektoniczno – budowlany ponosi projektant i osoba sprawdzająca.

Organ administracji architektoniczno – budowlanej wydając pozwolenie na budowę może nałożyć na inwestora jedynie te obowiązki, które wyczerpująco wymienia art. 36 Prawa budowlanego. Mogą one być nałożone "w razie potrzeby", a więc pod warunkiem spełnienia przesłanek uzasadniających ich nałożenie w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyrażenie "w razie potrzeby" powinno być rozumiane jako odnoszące się generalnie do wymienionych w tym przepisie obowiązków. Prezydent Miasta Bydgoszczy w wydanej decyzji, wbrew, twierdzeniu skarżącego, określił szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych (ust. 1 pkt 1 art. 36).

Zatem stanowisko organu w tym zakresie odpowiada przepisom prawa.

Wspólnota nie wykazała określoną normą prawą, że jej interes prawny został naruszony.

Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję z urzędu na podstawie art. 134 P.p.s.a. nie dopatrzył się naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zatwierdzony przez organ pierwszej instancji projekt budowlany został opracowany w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uzyskał on niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty wymagane przepisami szczególnymi.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego do obowiązków projektanta należy sporządzenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego i z obowiązku tego projektant się wywiązał. Dopiero w oparciu o tą informację kierownik budowy obowiązany jest sporządzić lub zapewnić sporządzenie, przed rozpoczęciem budowy, planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, uwzględniając między innymi warunki prowadzenia robót budowlanych (art. 21a ust. 1 Prawa budowlanego).

Nie został naruszony również § 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie zachowania odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, od placu zabaw dla dzieci oraz od granicy działki budowlanej.

Przepis powyższy stanowi, że :

1. Odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż:

1) 7 m - w przypadku 4 stanowisk włącznie,

2) 10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie,

3) 20 m - w przypadku większej liczby stanowisk, z uwzględnieniem § 276 ust. 1.

2. Odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż:

1) 3 m - w przypadku 4 stanowisk włącznie,

2) 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie,

3) 16 m - w przypadku większej liczby stanowisk.

3. Odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się do sytuowania wjazdów do zamkniętego garażu w stosunku do okien budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także placów zabaw i boisk dla dzieci i młodzieży.

Od strony południowej budynku zaprojektowano dwa miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych. Te dwa miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych usytuowano w odległości 7m od budynku mieszkalnego, ponad 7m od placu zabaw oraz 3m od granicy działki skarżącej Wspólnoty. Zgodę na lokalizację wjazdu na teren przedmiotowej nieruchomości z ulicy Ż. wyraził Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. na warunkach określonych decyzją Nr [...] z dnia [...] 2006 r. dla zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego.

Od strony południowo zachodniej zaprojektowano 11 miejsc postojowych na parking oraz śmietnik.

Zgodnie z projektem budynek nie będzie oddziaływał negatywnie na środowisko. Nie występuje emisja gazów i pyłów do otaczającego środowiska. Odzwierciedla to informacja do Planu Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia (BIOZ) opracowana przez architekta K. Ł. Przygotowanie projektu budowlanego zostało poprzedzone sporządzeniem dokumentacji geotechnicznej na terenie działki budowlanej [...] przy ul. Ż. w B. na podstawie zlecenia z dnia [...] 2005 r. projektanta obiektu. Przedmiotem opracowania było badanie podłoża gruntowego w miejscu planowanej budowy zespołu budynków mieszkalnych. W opracowaniu zawarte zostały wnioski i zalecenia uprawnionego geodety, które zostały uwzględnione w projekcie budowlanym przez projektanta. Podstawę opracowania stanowiło rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126, poz. 893).

Opracowanie wykonane przez S. opowiada przepisom rozporządzenia w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Powyższa dokumentacja geotechniczna została opracowana na potrzeby tylko i wyłącznie projektowanego obiektu budowlanego, na zlecenie projektanta tego obiektu. Załączenie dokumentacji geologicznej do projektu odpowiada artykułowi 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, zgodnie z tym przepisem projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno –inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych.

Załączona przez Wspólnotę dokumentacja geologiczna z 1997 r. sporządzona przez [...] dla projektowanych budynków mieszkaniowych wielorodzinnych przy ulicy Ż. nie dotyczy spornego zaprojektowanego budynku. Dokumentacja ta została sporządzana na potrzeby innych budynków przy ul. Ż. w dacie kiedy jeszcze nie obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126, poz. 893).

Z tego względu zarzuty skarżących co do geotechnicznych warunków posadowienia projektowanego obiektu nie zasługują na uwzględnienie.

W świetle powyższego Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.