Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 182/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji w częściach
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 165 poz 1 art. 54
law: Rozporządzenie (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i  dobrostanu zwierząt
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii [...] z dnia 17 marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zakazu magazynowania pasz razem z materiałami chemicznymi 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz punkt 3 decyzji organu I instancji, 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii [...] na rzecz skarżącego A. T. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 29 stycznia 2008r. przez Inspektora Weterynaryjnego Powiatowego Inspektoratu Weterynaryjnego [...] w obiektach Zakładu Usługowo-Handlowego "A" A.T. w Ł., w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, decyzją z dnia 29 stycznia 2008 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 K.p.a., art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 22 lipca 2006 roku o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045), art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 29 kwietnia 2004 roku w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004r. str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdział 3, t.45,str.200) oraz w związku z załącznikiem II Rozporządzenia (WE) 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005r. ustanawiające wymagania dotyczące higieny pasz (Dz. Urz. UE L 35 z dn. 8.02.2005r. str.1) Powiatowy Inspektor Weterynaryjny [...] nakazał kontrolowanemu:

1.- wdrożyć w sposób skuteczny program zwalczania szkodników,

2.- zapewnić, aby drzwi magazynu pasz były szczelne,

3.- zapewnić, aby pasze przechowywane były w sposób zapobiegający pogorszeniu ich jakości – zaprzestać magazynowania pasz razem z artykułami chemicznymi.

Jako osobę zobowiązaną wskazano A. T. – właściciela zakładu Usługowo-Handlowego "A" oraz oznaczono termin wykonania obowiązku – do dnia 29 lutego 2008 roku.

W uzasadnieniu nakazu, w odniesieniu do kwestionowanego przez skarżącego pkt. 3 decyzji, podniesiono, że w trakcie kontroli stwierdzono, że pasze magazynowane są razem z artykułami chemii budowlanej, co stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa pasz i niesie ze sobą ryzyko pogorszenia ich jakości, a to – powoduje naruszenie ust. 2 pkt.b rozdziału pomieszczenia i wyposażenie załącznika II Rozporządzenia (WE) 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 roku, ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz (publ.jw).

Zdaniem organu, ponieważ przepisy stanowią, że rozkład, rozplanowanie, konstrukcja i rozmiar pomieszczeń oraz wyposażenie powinno służyć ograniczeniu do minimum ryzyka popełnienia błędu i eliminowania zanieczyszczenia, zanieczyszczenia krzyżowego lub w ujęciu ogólnym, jakiegokolwiek niekorzystnego wpływu na bezpieczeństwo i jakość produktów oraz, że pasze przechowywane winny być w miejscach do tego przeznaczonych, przystosowanych i odpowiednio utrzymanych w celu zapewnienia dobrych warunków przechowywania z dostępem ograniczonym wyłącznie do osób upoważnionych przez podmioty działające na rynku pasz, sformułowany w osnowie nakaz jest uzasadniony.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji z dnia 29 stycznia 2008 r. zarzucając organowi, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności – art. 107 K.p.a., które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia i uniemożliwiło merytoryczną kontrolę prawidłowości decyzji w toku instancji.

Naruszenie polegało na zaniechaniu wskazania na czym polega niekorzystny wpływ przechowywanych w tym samym pomieszczeniu, co pasze, materiałów chemii budowlanej na jakość i bezpieczeństwo pasz oraz na zaniechaniu wskazania dowodów, na podstawie których organ wywiódł swój wniosek, a przecież obowiązkiem organu jest zarówno wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia jak i wskazanie dowodów, na podstawie których wywodzi okoliczności mające znaczenie w sprawie.

Ponadto zarzucono rażące naruszenie art.7,77,75 i 84 K.p.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność czy wspólne przechowywanie artykułów chemii budowlanej i pasz zagrażają bezpieczeństwu i jakości pasz oraz – rażące naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez zaniechanie wezwania strony do wypowiedzenia się co do zgłoszonych żądań, zebranych materiałów i dowodów.

Niezależnie podniesiono zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego ( bez wskazania konkretnego przepisu) poprzez uznanie, że przechowywanie w jednym pomieszczeniu zabezpieczonych produktów chemicznych i pasz wpływa na pogorszenie jakości pasz.

Wniesiono o uchylenie decyzji przez organ I lub II instancji.

Uzasadniając zarzuty i wnioski odwołania podniesiono, że zaskarżona decyzja nie spełnia podstawowych standardów prawidłowego aktu administracyjnego, określonych w art. 107 K.p.a. Organ nie wyjaśnił bowiem, na czym miałby polegać negatywny wpływ substancji przechowywanych wraz z paszami, nie wskazał na czym miałoby polegać rzekome pogorszenie jakości i bezpieczeństwa pasz.

Zdaniem odwołującego się jedynie w formie opinii biegłego można ustalić, czy skład chemiczny, sposób przechowywana i rozmieszczenie substancji przechowywanych wraz z paszami może prowadzić do pogorszenia ich jakości.

W ocenie odwołującego się decyzja organu ma charakter wybitnie uznaniowy, nie jest poparta wiedzą specjalistyczną, nie wskazuje, jakie związki chemiczne mogą pogarszać jakość pasz, ignoruje fakt, że materiały chemii budowlanej są zapakowane i zabezpieczone.

Organ nie umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, co, zdaniem odwołującego się, uzasadnia uchylenie decyzji.

Zarzucono również naruszenie konstytucjonalnie gwarantowanej wolności i swobody prowadzenia działalności gospodarczej poprzez postawienie nieudowodnionego zarzutu pogorszenia jakości pasz ze względu na sposób ich przechowywania.

Zasadność stawianych zarzutów odwołujący się dowodził przytaczając tezy orzeczeń sądów administracyjnych.

Zaskarżoną decyzją z dnia 17 marca 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że odwołujący się, jako właściciel Zakładu Usługowo-Handlowego "A" musi utrzymywać europejskie standardy z zakresu bezpieczeństwa, czystości i jakości pasz.

Odnosząc się do zarzutów strony w kwestii prawidłowości przechowywania pasz wskazano, że pasza dla zwierząt musi być przechowywana zgodnie z przepisami rozporządzenia cytowanego w decyzji organu I instancji, ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego (WE 178/2002) oraz rozporządzenia WE 183/2005 ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz.

Zdaniem organu przechowywane wspólnie produkty chemiczne mają wpływ na pasze, a te – muszą być przechowywane w miejscach przeznaczonych, przystosowanych i odpowiednio utrzymanych w celu zapewnienia dobrych warunków przechowania.

Nadto pomieszczenie dla przechowywania pasz musi służyć ograniczeniu do minimum ryzyka popełnienia błędu i eliminowaniu zanieczyszczenia i jakiegokolwiek niekorzystnego wpływu na bezpieczeństwo i jakość (pasz).

Składowanie wspólnie pasz i materiałów chemii budowlanej nie spełnia ww. kryteriów i narusza przepisy art.5 ust. 2 rozporządzenia WE 183/2005. Narusza również zasady dobrej praktyki, a strona – zgodnie z art. 6 cyt. rozporządzenia winna przedstawić HACCP.

W Zakładzie brak analizy zagrożeń krytycznych produktów kontroli.

Formalne zarzuty strony są nieuzasadnione, gdyż w toku postępowania sporządzono Listę Kontrolną SPIWET 29 protokół kontroli zgodności nr 5/2007 i 5/2008. Przedstawionych do zapoznania się dokumentów strona nie kwestionowała.

Z tej przyczyny zarzuty strony organ uznał za bezzasadne i dodał, że strona, prowadząc działalność gospodarczą winna znać stosowne przepisy prawa i bezwzględnie ich przestrzegać a ponadto – udowodnić, że warunki przechowywania pasz są prawidłowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy nakaz zaprzestania magazynowania pasz razem z materiałami chemicznymi.

Zarzucono decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym – przepisów art. 107 K.p.a. poprzez zaniechanie wskazania, na czym polega niekorzystny wpływ wspólnego (w pomieszczeniu) przechowywania pasz z materiałami chemicznymi i zaniechanie wskazania dowodów, na podstawie których organ wysnuł taki wniosek;

Nadto zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania - art.7, 10, 77, 75 i 80 K.p.a. oraz art.6 rozporządzenia (WE)183/2005 poprzez:

- brak opinii biegłego,

- uznaniu, że art. 6 rozporządzenia stanowi lex specialis w stosunku do KPA,

- zaniechanie wezwania strony do wypowiedzenia się co do zgłoszonych żądań, zebranych dowodów i materiałów.

Nadto zarzucono rażące naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez uznanie, że przechowywanie pasz i zabezpieczonych produktów chemicznych wpływa na pogorszenie jakości pasz.

Wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji w zaskarżonej części (dot. wspólnego magazynowania wymienianych produktów), wstrzymanie wykonania w tej części decyzji, zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Uzasadniając zarzuty i wnioski skargi A. T. podniósł, że zaskarżona decyzja nie spełnia podstawowych wymogów sformułowanych w przepisach KPA.

Zdaniem skarżącego organ nie wykazał, a w szczególności – powołując biegłego, na czym polega negatywny wpływ substancji przechowywanych wraz z paszami na jakość pasz. Ponieważ powszechną praktyką w obiektach handlowych wielkopowierzchniowych jest sprzedawanie w jednym pomieszczeniu nie tyle pasz, co środków żywności obok artykułów chemicznych, to, zdaniem skarżącego, jedynie opinia biegłego mogłaby dowieść, czy skład chemiczny przechowywanych z paszami substancji i sposób ich przechowywania (opakowania, rozmieszczenie) mają niekorzystny wpływ na jakość i bezpieczeństwo pasz.

Z obowiązku samodzielnego zebrania materiału dowodowego, w tym – powołania biegłego, nie zwalnia organu zacytowany przez stronę art. 6 Rozporządzenia UE.

Ponowiono również zarzut naruszenia art. 10 KPA i wolności i swobody prowadzenia działalności gospodarczej.

Jako potwierdzenie słuszności stawianych zarzutów strona przytoczyła tezy konkretnych orzeczeń sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii [...] wniósł o jej oddalenie i uznając podniesione w niej zarzuty za chybione podał, że składowanie pasz razem z materiałami chemicznymi jest niedopuszczalne z mocy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w punkcie 3 (tj. w części zaskarżonej) narusza przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powołany w decyzji organu I instancji art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 22 lipca 2006 roku o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045), stanowi, iż powiatowy lekarz weterynarii, w zakresie zadań określonych w przepisach rozporządzenia nr 882/2004, rozporządzenia nr 183/2005, rozporządzenia nr 999/2001 oraz w przepisach wydanych w trybie tych rozporządzeń, wydaje decyzje administracyjne lub wykonuje inne czynności związane:

1) z rejestracją, zawieszaniem, cofaniem rejestracji i dokonywaniem zmian w rejestracji zakładów oraz zatwierdzaniem, zawieszaniem, cofaniem zatwierdzenia, warunkowym zatwierdzaniem i dokonywaniem zmian w zatwierdzaniu zakładów, w tym:

a) prowadzeniem rejestru zakładów, o którym mowa w art. 9 ust. 3,

b) przyjmowaniem oświadczeń, o których mowa w art. 17 ust. 2 i art. 18 ust. 3

- rozporządzenia nr 183/2005;

2) ze sprawowaniem urzędowej kontroli pasz i wykonywaniem innych zadań określonych w rozporządzeniu nr 882/2004, w tym stosowaniem środków, o których mowa w art. 54 tego rozporządzenia.

Co istotne, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy wymienione w art. 1 pkt 1 albo ustawa stanowią inaczej (art. 3 cyt. ustawy z dnia 22 lipca 2006 roku o paszach).

Oznacza to, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji, w której nałożono na skarżącego m.in. obowiązek zapewnienia przechowywania pasz w sposób zapobiegający pogorszeniu ich jakości – zaprzestania magazynowania pasz razem z artykułami chemicznymi wymaga od organów poczynienia ustaleń dokonanych na podstawie oceny całego materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 k.p.a.)

Ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego - w kontekście mających zastosowanie w sprawie przesłanek prawa materialnego, winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym - stosownie do treści art. 107 K.p.a. - jej integralną część, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3 art. 107 K.p.a.). Tak więc, uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji winno zawierać ocenę zebranego materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych w sprawie przepisów prawa oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle wskazanych w nim norm prawa materialnego.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w punkcie 3 nie odpowiada powyższym wymogom z następujących względów.

Przepis ust. 1 art. 54 rozporządzenia Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 roku w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004r. str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdział 3, t.45, str.200) uprawnia właściwe organy, w sytuacji gdy wykryją niezgodności, do podejmowania działań zapewniających, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Katalog tych środków został wymieniony w art. 54 ust. 2 cyt. rozporządzenia.

Skoro więc organ I instancji nałożył na skarżącego obowiązki wskazane w decyzji z 29 stycznia 2008 r., utrzymanej następnie w mocy przez organ odwoławczy, winien był precyzyjne powołać podstawę prawną rozstrzygnięcia, a nie w ogólnikowy sposób wskazywać art. 54 rozporządzenia Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady. Podstawa prawna decyzji administracyjnej musi być powołana dokładnie, tj. ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów zarówno prawa formalnego, jak i materialnego, z powołaniem źródeł jego publikacji (wyrok NSA z 8 kwietnia 1999 r., III SA 8192/98). Jeżeli przepis stanowiący podstawę prawną decyzji jest podzielony na wewnętrzne jednostki redakcyjne (ustępy, punkty lub paragrafy albo innego rodzaju jednostki redakcyjne), to konieczne jest wskazanie w decyzji odpowiedniej jednostki redakcyjnej tego przepisu (por. teza druga wyroku NSA z 24 maja 1983 r., II SA 20/83 - ONSA 1983, nr 1, poz. 36).

Nie ulega wątpliwości, że określone w art. 5 ust. 2 Rozporządzenia (WE) 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz (Dz. Urz. UE L 35 z dn. 8.02.2005r. normy stanowią, że: str.1) podmioty działające na rynku pasz są zobowiązane przestrzegać przepisów załącznika II dotyczących podejmowanych działań.

Organy obu instancji, powołując wyniki przeprowadzonej kontroli z dnia 29 stycznia 2008 r. wskazywały, że w zakładzie skarżącego pasze są magazynowane razem z artykułami chemii budowlanej, co stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa pasz i ryzyko pogorszenia ich jakości. Stanowi to naruszenie wymogu określonego punkcie 2 lit.b załącznika II Rozporządzenia (WE) 183/2005 – rozdziału "Pomieszczenia i wyposażenie". Przepis ten określa, iż rozkład, rozplanowanie, konstrukcja i rozmiar pomieszczeń oraz wyposażenie powinno służyć ograniczeniu do minimum ryzyka popełnienia błędu i eliminowaniu zanieczyszczenia, zanieczyszczenia krzyżowego lub, w ujęciu ogólnym, jakiegokolwiek niekorzystnego wpływu na bezpieczeństwo i jakość produktów. Ponadto podniesiono, że pasze przechowuje się w miejscach do tego przeznaczonych, przystosowanych i odpowiednio utrzymanych w celu zapewnienia dobrych warunków przechowywania, z dostępem ograniczonym wyłącznie do osób upoważnionych przez podmioty działające na rynku pasz (załącznik nr II cyt. rozporządzenia, pkt 2 rozdziału "Przechowywanie i Transport").

Z uzasadnień decyzji organów obu instancji nie wynika jednak, jakie dowody i fakty doprowadziły do przyjęcia poglądu, iż magazynowanie w zakładzie skarżącego pasz z materiałami chemicznymi stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa pasz i ryzyko pogorszenia ich jakości. Wyjaśnienie tej kwestii jest tym bardziej istotne, jeśli uwzględni się pozostałe ustalenia poczynione przez inspektora weterynaryjnego podczas kontroli przeprowadzonej w zakładzie skarżącego w dniu 29 stycznia 2008 r., udokumentowanej w protokole kontroli zgodności nr 5/2008. Wynika z niego m.in., że pomieszczenia, wyposażenie, pojemniki, skrzynie i pojazdy przeznaczone do przetwarzania i przechowywania pasz, a także ich bezpośrednie otoczenie utrzymywane są w czystości (punkt 30); w zakładzie stosowane są odpowiednie materiały opakowaniowe (punkt 57); pasze są przechowywane i transportowane w odpowiednich pojemnikach (punkt 58); pojemniki i urządzenia wykorzystywane podczas transportu, przechowywania, przenoszenia, przeładunku i ważenia pasz utrzymywane są w czystości (punkt 62); zaś ryzyko psucia się produktów ograniczono do minimum, oraz prowadzone są kontrole celem ograniczenia możliwości pojawienia się szkodników (punkt 64).

Nie ulega wątpliwości, że decyzja wydana przez organ inspekcji weterynaryjnej w celu skorygowania stwierdzonych nieprawidłowości powinna dokładnie i konkretnie określać czynności, które jej adresat jest zobowiązany wykonać. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej musi być bowiem sformułowane w sposób umożliwiający następnie wykonanie decyzji dobrowolne lub przy zastosowaniu środków egzekucyjnych. Wykonania decyzji, czy też ściślej określonych w niej obowiązków, nie powinny uniemożliwiać ani przeszkody natury faktycznej, ani prawnej. Powyższe oznacza, iż decyzja administracyjna, aby można ją było uznać za prawidłową powinna nakładać na adresata obowiązki, których wykonanie jest fizycznie i prawnie możliwe. Obowiązki te powinny być określone w sposób precyzyjny i czytelny oraz uzasadnione zgodnie z wymogami, jakie stawia art. 107 § 3 K.p.a.

Wobec tego, co wyżej powiedziano, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy inspekcji weterynaryjnej jeszcze raz wnikliwie przeanalizują przy zastosowaniu dostępnych środków dowodowych przewidzianych w przepisach K.p.a., czy magazynowanie w zakładzie skarżącego pasz z materiałami chemicznymi stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa pasz i ryzyko pogorszenia ich jakości, a w konsekwencji czy naruszone zostały cytowane wyżej przepisy załącznika II rozporządzenia (WE) 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz. Ponadto organy zapewnią skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwią mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy, wobec uwzględnienia przez Sąd skargi.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji w uchylonej części wydano na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.