Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 619/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2013 r. sprawy ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

W. Sp. z o.o. (Skarżąca, Spółka) – z siedzibą w W. (dawniej S. sp. z o.o.), 30 lipca 2012 r. złożyła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

We wniosku Skarżąca przedstawiła stan faktyczny, wskazując, że w zakresie działalności ma między innymi górnictwo ropy naftowej i gazu ziemnego, działalność usługową wspomagającą eksploatację ropy naftowej i gazu ziemnego.

Skarżąca wyjaśniła, że 6 czerwca 2011 r. Minister Środowiska udzielił firmie S. sp. z o.o. koncesję nr [...] na poszukiwanie złóż ropy naftowej i gazu ziemnego w obszarze "W". Ponadto 6 czerwca 2011 r. pomiędzy Skarbem Państwa reprezentowanym przez Ministra Środowiska a S. sp. z o.o. została zawarta umowa o ustanowienie użytkowania górniczego w celu poszukiwania złóż ropy naftowej i gazu ziemnego w obszarze "W". Dnia 1 lipca 2011 r. w W. zawarto umową pomiędzy S. sp. z o.o., a S. sp. z o.o. o przeniesienie prawa użytkowania górniczego oraz praw i obowiązków wynikających z umowy o ustanowienie użytkowania górniczego dla koncesji W. nr [...].

Wnioskiem z 4 lipca 2011 r. S. sp. z o. o. i S. sp. z o.o. wystąpiły do Ministra Środowiska o przeniesienie koncesji nr [...] na rzecz S. sp. z o.o. z jednoczesnym wyrażeniem zgody na przeniesienie praw i obowiązków wynikających z umowy w sprawie ustanowienia użytkowania górniczego z 6 czerwca 2011 r.

S. sp. z o. o. na rzecz, której została przeniesiona koncesja wyraziła zgodę na wszystkie wynikające z niej warunki oraz wykazała, że jest w stanie spełnić wymagania związane z wykonywaniem zamierzonej działalności. Minister Środowiska decyzją z [...] lipca 2011 r. wyraził zgodę na przeniesienie prawa użytkowania górniczego w obszarze "W." na rzecz S. sp. z o.o. Spółki są powiązane kapitałowo. Jedynym wspólnikiem w obydwu spółkach jest ten sam podmiot.

W związku z powyższym Skarżąca wniosła o potwierdzenie, że fakt nabycia koncesji i przyjęcia przeniesienia Prawa Użytkowania górniczego oraz praw i obowiązków wynikających z Umowy o Ustanowienie Użytkowania Górniczego nie powoduje powstania przychodu do opodatkowania i w związku z. tym nie ma obowiązku zwiększania podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych z tego tytułu?

Zdaniem Skarżącej przejmując od S. spółkę z o.o. koncesję nr [...] na poszukiwanie złóż ropy naftowej i gazu ziemnego w obszarze "W." oraz przeniesienia Prawa Użytkowania Górniczego oraz wszelkich praw i obowiązków wynikających z Umowy Użytkowania Górniczego nie powstał przychód do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Według Spółki brak jest przesłanek do tego, żeby koncesję traktować jako przychód, zgodnie z ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), dalej "u.p.d.o.p.". Koncesja jako akt administracyjno-prawny nie może być przedmiotem czynności cywilnoprawnej. Jest wydawana przez organy koncesyjne i dostępna jedynie dla przedsiębiorców spełniających ściśle określone warunki, które Skarżąca spełnia. W związku z tym istnieje duże prawdopodobieństwo, że Spółka otrzymałaby koncesję również występując bezpośrednio do Ministra Środowiska. Koncesja jako akt upoważniający koncesjonariusza do prowadzenia ściśle określonej działalności gospodarczej nie jest źródłem przychodów sam w sobie, natomiast daje możliwości generowania przychodów i kosztów jak każda inna działalność gospodarcza.

Fakt nabycia prawa użytkowania górniczego oraz koncesji przysługujących wcześniej S. Sp. z o.o. nie powoduje po stronie Skarżącej powstania przychodu do opodatkowania, gdyż koncesja nie stanowi określonej wartości i nie można powiedzieć o przysporzeniu majątkowym z tytułu nabycia określonych praw.

W art. 12-14 u.p.d.o.p., nie ma wyszczególnionej koncesji jako źródła przychodu. Zdaniem Spółki fakt nabycia koncesji oraz prawa nabycia użytkowania górniczego nie powoduje powstanie przychodu i w związku z tym nie ma obowiązku zwiększania podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych z tego tytułu.

W interpretacji indywidualnej z [...] października 2012 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., stanowisko Skarżącej, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie przychodów uznał za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu powołał się na art. 12 ust. 1 - 3 i 3c i ust. 4b, ust. 1 pkt 2, u.p.d.o.p., a także art. 46 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r., nr 220, poz. 1447 ze zm.) i wskazał, że z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż na rzecz Spółki została przeniesiona koncesja, udzielona innej spółce powiązanej kapitałowo ze Skarżącą oraz prawo użytkowania górniczego, w zakresie którego również pierwotnie została zawarta umowa między Skarbem Państwa, reprezentowanym przez Ministra Środowiska a spółką powiązaną ze Skarżącą. W ocenie organu zarówno koncesja jak i prawo użytkowania górniczego stanowią przysporzenie w majątku Spółki bez obowiązku realizacji świadczenia wzajemnego. Nie zmienia tego stanowiska ani fakt, że Spółka posiada w zakresie swojej działalności górnictwo ropy naftowej i gazu ziemnego, ani też stwierdzenie Spółki, że ..(...) istnieje prawdopodobieństwo, że Spółka W. otrzymałaby koncesję również występując bezpośrednio do Ministra Środowiska".

Organ wskazał, że koncesja to akt administracyjny, który nadaje określonemu podmiotowi uprawnienie do wykonywania określonej działalności, w zakresie i na warunkach określonych w koncesji oraz w odrębnych przepisach prawnych. Podmiot ten (koncesjonariusz) musi spełniać warunki podmiotowe i przedmiotowe, które są określone w ustawach regulujących określony rodzaj działalności gospodarczej koncesjonowanej. Jednocześnie przesłanki odmowy udzielenia koncesji, cofnięcia oraz jej zmiany i ograniczenia zakresu zostały poddane uznaniu administracyjnemu organu koncesyjnego. W ustawie o swobodzie działalności gospodarczej oraz innych aktach prawnych regulujących działalność koncesjonowaną określona została procedura wydania koncesji .

W sprawie Spółka nie podjęła kroków w kierunku bezpośredniego uzyskania koncesji. Przeniosła na nią. uzyskaną już koncesję i prawo użytkowania górniczego, inna spółka. Wprawdzie zostało to usankcjonowane decyzją o przeniesieniu koncesji i praw na spółkę przez Ministra Środowiska, ale spółka nie poniosła w związku z tym kosztów związanych z uzyskaniem koncesji oraz praw z tytułu użytkowania górniczego. Uzyskała jednocześnie szczególne zezwolenie na prowadzenie prac poszukiwawczych ropy naftowej i gazu na określonym terenie. Uzyskała zatem korzyść majątkową wyrażającą się zarówno w braku wydatkowania środków na koncesję i prawo użytkowania wieczystego jak również w możliwości prowadzenia działalności reglamentowanej.

W ocenie organu zasadnym jest przyjęcie, że Spółka uzyskała nieodpłatne świadczenia. W wyniku przeniesienia na Spółkę koncesji oraz prawa użytkowania górniczego, uzyskała ona konkretną korzyść, wymierną ekonomicznie, polegającą na uzyskaniu uprawnień do prowadzenia prac poszukiwawczych i wydobywczych, stanowiących przedmiot prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Korzyść tę Spółka uzyskała bezpłatnie. Z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika, aby strony umowy przewidywały wynagrodzenie z tytułu zgody na przeniesienie koncesji oraz prawa użytkowania górniczego na Spółkę. Spełnione zatem zostały przesłanki uznania przeniesienia na Spółkę koncesji oraz prawa użytkowania górniczego za nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p.

Pismem z 12 listopada 2012 r. Skarżąca wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i o zmianę interpretacji indywidualnej zgodnie z jej wnioskiem.

W odpowiedzi na to wezwanie, Minister Finansów pismem z 20 grudnia 2012 r., stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze złożonej na ww. interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:

- prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 2 oraz ust. 5 i 6 u.p.d.o.p. poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że nieodpłatne uzyskanie koncesji na poszukiwanie złóż ropy naftowej i gazu ziemnego udzielone na podstawie ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228. poz. 1947 ze zm.), dalej "Prawo górnicze" stanowi nieodpłatnie świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., a tym stanowiło źródło przychodu Skarżącej;

- przepisu prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8. poz. 60 ze zm.), dalej "O.p." w zw. z art. 14h O.p. oraz art. 14 c ust 2 O.p. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia powodów uznania uzyskania koncesji poszukiwawczej, jako źródła przychodu, a także wysokości tego przychodu lub sposobu jego ustalenia oraz brak rozróżnienia rodzajów koncesji, co wiąże się z niewłaściwą oceną ich charakteru jako możliwego źródła przychodów, a także uniemożliwiło Skarżącej odniesienie się do argumentów organu podatkowego;

- naruszenie przepisu prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 14c ust. 2 O.p. poprzez brak wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, tj. wskazania wysokości rzekomo uzyskanego przychodu wraz ze wskazaniem przepisów, które taką wysokość przychodu by uzasadniały.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić, jako niezasadną.

Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W świetle art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), kontroli sądów administracyjnych podlegają także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Zdaniem Sądu zaskarżona interpretacja indywidualna, ocenia z punktu widzenia legalności, odpowiada prawu, a zarzuty podniesione w skardze nie mogły zostać uznane za zasadne.

Sąd, ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutów o charakterze procesowym, a w szczególności zarzutu naruszenia art. 14c O.p. przez brak wskazania przez Ministra Finansów prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym w zakresie wskazania wysokości rzekomo uzyskanego przez Skarżącą przychodu stwierdza, że nie jest on zasadny.

Sąd zauważa bowiem, że osoba składająca wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, stosownie do art. 14b § 3 O.p. obowiązana jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega więc na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska wnioskodawcy). Opisany we wniosku stan faktyczny może prezentować zarówno zdarzenia już zaszłe, jak też odnosić się np. do działań planowanych przez wnioskodawcę, które wystąpią w przyszłości.

W myśl bowiem art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Rola organu ogranicza się do prawidłowego zidentyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego przez wnioskodawcę, dokonania wyboru przepisów prawnych znajdujących zastosowanie w sprawie, przeprowadzenia ich wykładni i zajęcia jednoznacznego stanowiska. Treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza zatem przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego, gdyż wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz przepisy art. 14b-14h i art. 14j O.p. prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku.

Minister Finansów, jako organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnych, mając powyższe na względzie, nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności powinien wyrazić stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę - art. 14b § 3 i art. 14c § 1 O.p. (wyrok WSA w Warszawie z 9 lutego 2005r. sygn. akt III SA/Wa 3151/08, Lex nr 485050).

Należy też wskazać, że w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego sądy administracyjne, które kontrolują prawidłowość indywidualnych interpretacji prawa podatkowego nie mogą wykroczyć poza granice danej sprawy, które wyznaczają: (a) stan faktyczny przedstawiony we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego, (b) stan prawny (przepisy prawa) wskazany przez wnioskodawcę oraz (c) zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie wnioskodawcy (por. wyrok NSA z 16 września 2011 r. sygn. akt II FSK 497/10, LEX nr 960450). NSA w wyroku z 1 marca 2012r. sygn. akt II FSK 1456/10 wskazał natomiast, że nowe, w stosunku do przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji lub w pismach uzupełniających ten wniosek, okoliczności stanu faktycznego, wpływające istotnie na jego treść i obraz, a przedstawione dopiero w skardze do sądu administracyjnego, albo jeszcze później - w skardze kasacyjnej do administracyjnego sądu odwoławczego, wykraczają poza zakres sprawy administracyjnej w przedmiocie udzielenia interpretacji indywidualnej, a zatem nie mogą zostać w niej uwzględnione.

Sąd wskazuje, że z wniosku Skarżącej spółki o interpretację indywidualną wynika, że uczyniła ona przedmiotem interpretacji indywidualnej wyłącznie zagadnienie prawidłowości swojego stanowiska w zakresie braku opodatkowania p.d.p. czynności prawnej polegającej na nabyciu od innego podmiotu, który ją uzyskał, powiązanego ze Skarżącą kapitałowo, koncesji na poszukiwanie złóż ropy naftowej i gazu oraz przyjęciu od tegoż podmiotu prawa użytkowania górniczego oraz praw i obowiązków wynikających z umowy o ustanowienie użytkowania górniczego.

W związku z tym w ramach wyłącznie wyżej opisanego zagadnienia mógł zająć wiążące stanowisko Minister Finansów.

Należy też wskazać, że Skarżąca we wniosku o interpretację indywidualną nie pytała o wysokość ewentualnego przychodu oraz sposób jego wyliczenia, zaś w stanie faktycznym nie odwoływała się do okoliczności faktycznych wiążących się z tym zagadnieniem. Wniosła jedynie o potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska, że nabycie ww. koncesji i przyjęcie przeniesienia ww. prawa nie rodzi przychodu, więc nie ma obowiązku zwiększania podstawy opodatkowania p.d.p. z tego tytułu i w związku z tym przedstawiła stan sprawy.

Sąd podnosi ponadto, że podnoszony przez Skarżącą zarzut, iż nie jest możliwe określenie wartości rynkowej prawa w momencie pierwotnego nabycia (dotyczący przeniesienia praw do koncesji i użytkowania górniczego), jest w sprawie bez znaczenia, ponieważ przedmiotem wniosku, a w konsekwencji udzielonej interpretacji, nie było ustalenie sposobu obliczenia wartości rynkowej ww. umowy w celu jej opodatkowania.

Sąd nie dopatrzył się zatem wadliwości, która powodowałaby konieczność wyeliminowania zaskarżonej interpretacji indywidualnej z obrotu prawnego, tylko z tego powodu, że w uzasadnieniu tejże interpretacji Minister Finansów w jednym zdaniu podniósł, że "wartość nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń i wartość nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie otrzymanych rzeczy i praw stanowiących przychody podatkowe ustala się na podstawie art. 12 ust. 5- 6a u.p.d.p. oraz odwołał się do treści art. 12 ust. 6 pkt 1-4 u.p.d.p. Organ ten nie dokonywał ani wykładni tego przepisu, ani szerzej nie wypowiadał się w tym zakresie.

Zamieszczenie zatem powyższej wzmianki w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej pozostaje zatem bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, której przedmiotem – autonomicznie zakreślonym przez Skarżącą - było potwierdzenie prawidłowości stanowiska Skarżącej, że nabycie ww. koncesji i przyjęcie przeniesienia ww. prawa nie rodzi przychodu, więc nie ma obowiązku zwiększania podstawy opodatkowania p.d.p. z tego tytułu.

W ocenie Sądu również podniesione na etapie skargi okoliczności faktyczne, dotyczące: rodzaju koncesji, jej zmiany z koncesji poszukiwawczej na koncesję na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż węglowodorów i że w związku z tym na Skarżącą nałożono dodatkowo inne warunki; potrzebę uzyskania koncesji wydobywczej, na podstawie której zawarte zostaną umowy o ustanowienie użytkowania wieczystego i rozpocznie się etap wydobywczy; ponoszenie przez Skarżącą ryzyka gospodarczego i jedynie hipotetyczna możliwość uzyskania przychodów z planowanej inwestycji, w dalszej perspektywie czasowej, bądź z uwagi na nieopłacalność eksploatacji w ogóle Spółka ich nie osiągnie - nie mogą stanowić podstawy do uznania, że zaskarżona interpretacja indywidualna narusza treść art. 14c § 2 O.p., czy też jest sprzeczna z przepisem art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p.

Powyższe okoliczności faktyczne nie zostały zamieszczone przez Skarżącą we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, wiec nie były znane Ministrowi Finansów, który udzielał interpretacji indywidualnej odnosząc się do faktów podanych przez Skarżącą.

Z poglądów prezentowanych w dotychczasowym orzecznictwie sądowym (m.in. w ww. wyrokach), które Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, wynika ponadto, że zmiana stanu faktycznego, który był zawarty we wniosku o interpretację indywidualną dopiero w skardze, nie może wpłynąć na uznanie, że zaskarżona interpretacja indywidualna jest wadliwa.

Sąd, mając powyższe rozważania na względzie, jest zdania, że Minister Finansów prawidłowo zastosował treść art. 14c § 2 O.p. w ramach nakreślonego przez Spółkę we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej zagadnienia interpretacyjnego oraz jej stanowiska, nie uchybiając przy tym przepisom prawa procesowego, a w szczególności art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p.

Zdaniem Sądu, Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji indywidualnej zasadnie przyjął – po analizie przedstawionego przez Skarżącą we wniosku o interpretację indywidualną stanu faktycznego sprawy i nakreślonego przez nią zagadnienia interpretacyjnego oraz wyrażonego stanowiska - że nieprawidłowe jest stanowisko Skarżącej.

W przypadku przeniesienia na skarżącą praw do ww. koncesji oraz przeniesienia na nią prawa użytkowania górniczego, gdy Skarżąca nie podjęła kroków w celu samodzielnego uzyskania koncesji i nie poniosła w związku z tym kosztów uzyskania tejże koncesji – przyjęcie przez Ministra w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że Skarżąca uzyskała konkretną, wymierną ekonomicznie korzyść wyrażającą się w braku wydatkowania środków na koncesję i na prawo użytkowania wieczystego oraz że uzyskanie tej korzyści było bezpłatne – należy uznać za prawidłowe.

Prawidłowe było również wskazanie przez Ministra Finansów w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że w takim przypadku zostały spełnione przesłanki do uznania, że przeniesienie na Spółkę koncesji oraz prawa użytkowania górniczego stanowi nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.p.

Zdaniem Sądu zgodzić się należy ze Skarżącą, że Minister Finansów przez stwierdzenie, że wymierna korzyść Skarżącej polega na uzyskaniu uprawnień do prowadzenia prac poszukiwawczych i wydobywczych, stanowiących przedmiot prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej – w sposób nieuprawniony posłużył się poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Go 453/11.

Tym niemniej Sąd ocenia, że wadliwość ta nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż po pierwsze Minister Finansów trafnie zauważył, że w stanie faktycznym sprawy wystąpiły przesłanki do uznania, że ma zastosowanie przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.p., a po drugie przedmiotem interpretacji nie było ustalenie konkretnej wysokości przysporzenia majątkowego po stronie Skarżącej, lecz wskazanie czy możliwe jest opodatkowanie przeniesienia na Skarżącą praw do ww. koncesji oraz przeniesienia na nią prawa użytkowania górniczego.

Sąd stwierdza ponadto, że Minister Finansów w treści uzasadnienia zaskarżonej interpretacji indywidualnej w sposób należyty – zgodny z art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. - wyjaśnił na czym polega nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.p. Trafne było wskazanie, że u.p.d.p. zaliczając "nieodpłatne świadczenie" do czynników kształtujących podstawę opodatkowania, nie precyzuje, jak konkretnie należy je rozumieć. Prawidłowe było też odwołanie się do wykładni gramatycznej ww. pojęcia.

Znaczenie pojęcia "nieodpłatne świadczenie" określa ponadto bogate orzecznictwo sądowe. Jako przykład należy powołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 1999r. sygn. akt I SA/Gd 1290/98, w którym stwierdzono, że "przez nieodpłatne świadczenie należy rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne (tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu) przysporzenie majątku tej osoby, mające konkretny wymiar finansowy" (Legalis).

Trafne było więc wskazanie przez Ministra Finansów, że istotą "nieodpłatnego otrzymania" jest brak świadczenia wzajemnego, co w konsekwencji wyraża się w zaistnieniu stanu, w którym po stronie przyjmującego dochodzi do zwiększenia aktywów bądź zmniejszenia pasywów.

Minister Finansów prawidłowo w związku z tym wywiódł, że powstanie przychodu ze świadczeń nieodpłatnych, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.p. należy zatem rozważyć zawsze wtedy, gdy podatnik .p.d.p. otrzymuje bez obowiązku świadczenia wzajemnego rzeczy lub prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy i praw (w szczególności z środków pieniężnych). Warunkiem uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód - co wynika z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.p. - jest jego otrzymanie przez podatnika, zaś aby mówić o otrzymaniu świadczeniodawca musi wyrazić pozytywną wolę tego świadczenia przez zobowiązanie się do jego spełnienia; nie wystarczy samo zawarcie umowy o nieodpłatne świadczenie, lecz konieczne jest jej wykonanie.

O uzyskaniu korzyści majątkowej przez dany podmiot można mówić również wówczas, gdy w wyniku nieodpłatnego świadczenia, nie musi wydatkować swoich środków w celu nabycia prawa czy rzeczy, bowiem nie następuje ubytek w jego majątku na skutek wydatków poniesionych na ten cel.

W ocenie Sądu powyższe rozważania wskazują, że na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty skargi o naruszeniu art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.p. oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. oraz art. 14c § 1 i 2 O.p.

W stanie faktycznym sprawy, wyrażonym we wniosku o interpretację indywidualną, organ udzielający zaskarżonej interpretacji zasadnie przyjął, że zarówno przeniesienie na Skarżącą koncesji oraz prawa użytkowania górniczego stanowią przysporzenie w majątku Skarżącej, bez obowiązku realizacji świadczenia wzajemnego. Spełniona została więc przesłanka do uznania ww. czynności za nieodpłatne świadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.p. Zdaniem Sądu organ wydający zaskarżoną interpretację w sposób należyty uzasadnił swoje stanowisko, po odwołaniu się do właściwych norm prawnych oraz po dokonaniu ich wykładni – w zakresie przedstawionego do interpretacji zagadnienia prawnego - potwierdzenie prawidłowości stanowiska Skarżącej, że nabycie ww. koncesji i przyjęcie przeniesienia ww. prawa nie rodzi przychodu, więc nie ma obowiązku zwiększania podstawy opodatkowania p.d.p. z tego tytułu.

Sąd, mając na względzie powyższe, nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a Sąd oddalił skargę.