Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 127/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone orzeczenie
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1,
journal: Dz.U. 2001 nr 98 poz 1070
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
article: art. 132 ust. 3 pkt 3, art. 135j ust. 1 pkt 3, art. 134 pkt 3, art. 133 ust. 8 pkt 1, art. 135n ust. 4 pkt 1, art. 135e, art. 135g, art. 132,
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.a, art. 151, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. sprawy ze skargi M. T. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku I. uchyla zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej wymierzenia M. T. kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, w pozostałej części skargę oddala, II. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie w uchylonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego M. T. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem nr [...] Komendant Powiatowej Policji w [...] na podstawie art. 133 ust. 1, art. 135j ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 134

pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277

ze zm.), po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności i materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko policjantowi mł. ASP. M.T. - p.o. asystenta Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w [...] oskarżonemu o to, że:

1. w dniu [...] w [...] będąc funkcjonariuszem policji i występując w sprawie sygn. akt: [...] jako oskarżony stawił się na Sali rozpraw Sądu Rejonowego - [...] w [...] i wbrew powszechnemu zakazowi wynikającemu z art. 54 § 1 Ustawy z dnia 27 lipca 2010 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98 poz. 1070 ze zm.) wniósł na teren Sądu stanowiącą jego indywidualne wyposażenie służbowe broń palną krótką wraz z amunicją, czym nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku właściwego przechowywania broni palnej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 Zarządzenia Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP.00.4.38 ze zm.)

2. w dniu [...] w [...] będąc funkcjonariuszem policji i występując

w prywatnej sprawie o sygn. akt: [...] stawił się na Sali rozpraw Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] w umundurowaniu służbowym i wbrew powszechnemu zakazowi wynikającemu z art. 54 § 1 Ustawy

z dnia 27 lipca 2010 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98 poz. 1070 ze zm.) wniósł na teren Sądu stanowiącą jego indywidualne wyposażenie służbowe broń palną krótką wraz z amunicją, czym nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku właściwego przechowywania broni palnej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 Zarządzenia Nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP.00.4.38 ze zm.) - postanowił uznać winnym popełnienia zarzucanych wyżej w punktach 1 i 2 czynów na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 i art. 134 pkt 3 ustawy o Policji i wymierzyć karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

W uzasadnieniu orzeczenia organ przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że skarżący mógł nie mieć możliwości zdeponowania broni w swoim wydziale. Jednak zdaniem organu nic nie stało na przeszkodzie, aby zdeponował broń w innej komórce organizacyjnej KMP w [...]. Na tym samym piętrze funkcjonuje Wydział dw. z [...], a dwa piętra niżej znany skarżącemu Wydział [...], gdzie dyżury pełnione są całodobowo, u Dyżurnego Komisariatu Policji [...] funkcjonującego w tym samym budynku lub u Dyżurnego OPP w [...], który również mieści się w tej samej siedzibie co KMP w [...].

Organ wskazał, iż skarżący miał ponadto możliwość zdeponowania broni

w budynku Sądu przy [...] w Wydziale Konwojowym KWP w [...]. Policjanci pełniący służbę na posterunku mają możliwość zdeponowania broni w specjalnie do tego wyznaczonym i przystosowanym miejscu mieszczącym się na posterunku przy wejściu do budynku oraz w Sekcji Policji Sądowej mieszczącej się na [...] piętrze budynku Sądu.

Ponadto organ wskazał, iż skarżący udając się do Sądu w dniu [...] r. miał świadomość w zakresie obowiązywania zakazu wnoszenia broni przez osoby występujące przed sądami jako strona. O okolicznościach tych został bowiem pouczony przez Sąd na rozprawie w dniu [...] r.

Zdaniem organu należy wyraźnie odróżnić sytuacje, kiedy policjant załatwiający prywatną sprawę, zwolniony z zajęć służbowych wnosi broń do sądu oraz sytuacje, kiedy wykonując czynności służbowe posiada przy sobie broń służbową.

Uzasadniając rodzaj wymierzonej kary organ wskazał, że kara ostrzeżenia

o niepełnej przydatności do służby jest współmierna do popełnionych czynów i stopnia zawinienia policjanta. Podejmując decyzję o wymierzeniu kary organ uwzględnił fakt, iż skarżący dopuścił się zarzucanych mu czynów świadomie, godząc się z możliwością ich popełnienia.

W odwołaniu od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] M.T. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Orzeczeniu temu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na powołaniu się w związku z powyższym przepisem na ogólne zasady dotyczące przechowywania broni, które to nie dają podstaw do przypisania obwinionemu konkretnego naruszenia obowiązków, a szczególności naruszenia § 54 ust. 1 ustawy o ustroju sądów powszechnych, który jest przepisem ogólnym, a więc nie może znajdować zastosowania bezwzględnie do wszystkich podmiotów, a konkretnie wobec funkcjonariuszy Policji, którzy są uprawnieni do noszenia i posiadania przy sobie broni, natomiast sytuacje, w których zabrania się im noszenia broni, są dokładnie opisane w zarządzeniu Komendanta Policji.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135 g ustawy o Policji, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego i rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na jego niekorzyść,

a w szczególności uznanie, pomimo istnienia regulaminu w Sądzie Okręgowym

w [...] zezwalającego na wnoszenie broni do budynku Sądu funkcjonariuszom Policji, oraz zarządzenia Komendanta Głównego Policji nie zakazującego wnoszenia funkcjonariuszom broni, oprócz wskazanych w nim sytuacji, iż skarżący wnosząc broń, naruszył ciążące na nim obowiązki.

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie

art. 135 j ustawy o Policji poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, w szczególności wobec braku wnikliwej analizy przepisów dotyczących posiadania broni przez Policjantów, co doprowadziło do wniosków rażąco niesprawiedliwych dla skarżącego.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem nr [...], na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1, art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), utrzymał

w mocy zaskarżone orzeczenie.

W motywach uzasadnienia organ wskazał, że analiza zgromadzonego

w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje,

że obwiniony dopuścił się zarzucanych mu czynów, polegających na wniesieniu broni palnej służbowej wraz z amunicją do budynków Sądów i na salę rozpraw w dniach

[...] r.

W ocenie organu odwoławczego odmienna ocena zdarzenia, przyjęta przez skarżącego nie może stanowić przesłanki do uchylenia przedmiotowego orzeczenia dyscyplinarnego. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie nie znalazł okoliczności mających wpływ na zmianę rozstrzygnięcia. Organ wskazał jednocześnie,

iż wymierzona kara dyscyplinarna ostrzeżenia o nieprzydatności do służby na zajmowanym stanowisku jest z punktu widzenia rodzaju i stopnia naruszenia ciążących na skarżącym obowiązków współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych. W dniu [...] M.T. zaskarżył orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego,

a mianowicie art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez zastosowanie tego artykułu w związku z § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, a następnie uznanie, iż skarżący nie dopełnił ciążących na nim obowiązków właściwego przechowywania broni palnej, w sytuacji, gdy przepisy zarządzenia nie odnoszą się do sytuacji faktycznych ustalonych w niniejszej sprawie. Zdaniem strony nie można zatem uznać, że skarżący swoimi zachowaniami naruszył przepisy tego zarządzenia.

Ponadto M.T. zarzucił naruszenie przepisów postępowania,

a mianowicie art. 135 e w zw. z art. 135 g ustawy o Policji poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, dokonanie jego oceny niezgodnie z zasadami logiki oraz rozstrzygnięcie istotnych wątpliwości na niekorzyść skarżącego, co doprowadziło do błędnego uznania, iż obwiniony miał świadomość, że swoim postępowaniem narusza przepisy prawa, lub wykazał się w tym zakresie niedbalstwem.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o oddalenie skargi, powtarzając argumentację wskazaną

w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola

ta sprawowana jest tylko pod względem zgodności z prawem.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu, Sąd w pierwszej kolejności bada, czy stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia został ustalony prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami i czy przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne było niewadliwe, a następnie czy do tak ustalonego stanu faktycznego organy orzekające zastosowały właściwe przepisy.

Podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia stanowią przepisy Rozdziału 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) regulujące odpowiedzialność dyscyplinarną i karną policjantów.

W ramach przeprowadzonej kontroli zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego Sąd doszedł do wniosku, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego jak i z zasadami szczegółowymi regulującymi przebieg postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów.

Nie jest sporny fakt, że funkcjonariusz policji M.T. w dniu [...] r., występując w sprawie sygn. akt: [...] jako oskarżony, wniósł na salę rozpraw Sądu Rejonowego [...] broń palną krótką wraz z amunicją stanowiącą jego indywidualne wyposażenie. Taka sama sytuacja zdarzyła się w dniu [...] w którym funkcjonariusz policji występując w prywatnej sprawie o sygn. akt: [...] stawił się na sali rozpraw Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wyposażeniem służbowym.

Natomiast należało rozważyć, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów istniała podstawa sformułowania wobec skarżącego zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej niedopełnienia obowiązków służbowych.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji - policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy).

Art. 132 ust. 3 powołanej ustawy wylicza natomiast przykłady naruszenia dyscypliny służbowej, stanowiąc, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest

w szczególności:

1) odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego,

2) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy,

3) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (...).

W świetle postanowień art. 132 a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

Przełożony dyscyplinarny - w oparciu o zebrany materiał dowodowy w sprawie - uznał, że skarżący w sposób zawiniony naruszył obowiązujące przepisy prawa tj. art. 54 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2010 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001r. Nr 98 poz. 1070 ze zm.), albowiem wbrew ustawowemu zakazowi wniósł na teren Sądu stanowiącą jego indywidualne wyposażenie służbowe broń palną krótką wraz z amunicją. Tym samym nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku właściwego przechowywania broni palnej, co z kolei stanowi naruszenie przepisów art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy, o Policji w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 Zarządzenia Nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP.00.4.38 ze zm.)

W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jak i z orzeczenia organu I instancji wynika, że powyższy wniosek organu został poprzedzony wnikliwą

i rzetelną analizą zgromadzonego materiału w tym zakresie, a organy rozważyły wszystkie istotne - dla ustalenia winy skarżącego - okoliczności sprawy oraz zastosowane przepisy prawa.

Sąd zważył, że zgodnie z art. 54 § 1 Ustawy z dnia 27 lipca 2010 r. Prawo

o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98 poz. 1070 ze zm.), do budynków sądowych nie wolno wnosić broni ani amunicji, a także materiałów wybuchowych i innych środków niebezpiecznych. Nie dotyczy to osób wykonujących w budynkach sądowych obowiązki służbowe wymagające posiadania broni.

Powyższa ustawowo uregulowana zasada obowiązywała odpowiednio w sądzie administracyjnym, z uwagi na brak innej regulacji w tym zakresie i w tym czasie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym.

Jest to przepis prawa powszechnie obowiązującego, co rodzi domniemanie jego znajomości przez każdego obywatela RP.

Bezsporne jest, że M.T. w dniach [...] przebywał w budynkach sądowych wskazanych wyżej sądów jako osoba prywatna.

Nie jest słuszny zarzut skarżącego, że jako funkcjonariusz policji był wyłączony spod obowiązywania ww. zasady. Skarżący nie dokonał w swych rozważaniach rozróżnienia celu, w związku z którym udał się do budynku sądu w tych poszczególnych dniach i sprawach, że był to cel prywatny. Zapis w Regulaminie wewnętrznym bezpieczeństwa i porządku na terenie Sądu Okręgowego w [...], że zakaz wnoszenia broni do budynku Sądu nie obowiązuje funkcjonariuszy Policji - na który wskazał skarżący - również wymaga rozróżnienia sytuacji funkcjonariusza na służbie, i funkcjonariusza występującego na Sali rozpraw w prywatnej sprawie.

W ocenie Sądu, skarżący winien mieć wiedzę co do zasad wstępu do budynków sądowych na podstawie nie tylko ww. przepisu, ale też na podstawie wiedzy życiowej z racji wykonywanego zawodu. Policja jest instytucją, która stoi na straży praworządności i przeznaczona jest do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jest instytucją, z którą związane jest publiczne zaufanie, dlatego też postępowanie funkcjonariuszy Policji winno być szczególnie odpowiedzialne i etyczne. Każda osoba decydując się na służbę w szeregach Policji, musi zdawać sobie z powyższego sprawę.

W świetle obowiązujących przepisów nieuzasadniony jest również wywód skarżącego, że skoro Przewodniczący składów orzekających na obu rozprawach nawet nie zagrozili obwinionemu, iż przy ponownym stawieniu się z bronią na rozprawę zostanie nałożona na niego grzywna, to jest to równoznaczne, że Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów w tym zakresie.

Sąd zwrócił nadto uwagę, na obowiązującą skarżącego treść przepisów zarządzenia Nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz.Urz.KGP.00.4.38) zmienionego zarządzeniem Nr 248 Komendanta Głównego Policji z dnia 3 marca 2010 r.

Organ I jak i II instancji wskazał na naruszenie § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia dotyczącego zasad przechowywania broni przez policjanta, a - zdaniem Sądu -należało by tu wskazać przede wszystkim na treść § 8 w związku z § 11 pkt 3 lit. a i następne dotyczących zasad posiadania broni przez policjanta w różnych okolicznościach. Niemniej jednak, istotne jest dla Sądu, że z przepisów tego zarządzenia wynika, iż funkcjonariusz policji - co do zasady - ma obowiązek (a zarazem uprawnienie) noszenia broni tylko podczas pełnienia służby i ma możliwość przechowywania swojej broni poza jednostką Policji, w miejscu zamieszkania.

Podkreślić należy, że sądowe zawiadomienia o terminach rozpraw są kierowane do stron ze znacznym wyprzedzeniem czasowym, co daje możliwość stronie nie tylko merytorycznego przygotowania się do sprawy, ale też ułatwia organizację dnia, w którym zaplanowane zostało posiedzenie.

Z akt wynika, że faktycznie w dniu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący nie miał możliwości zdeponowania broni

w swoim wydziale, jak i w budynku tego Sądu.

Jednakże Sąd podziela stanowisko organu, że nic nie stało na przeszkodzie, aby skarżący zdeponował broń w innej komórce organizacyjnej KMP w [...] lub w budynku Sądu przy ul. [...] gdzie policjanci pełniący służbę na posterunku mają możliwość zdeponowania broni w specjalnie do tego wyznaczonym i przystosowanym miejscu mieszczącym się na posterunku przy wejściu do budynku oraz w Sekcji Policji Sądowej tego Sądu.

Ponadto, zdaniem Sądu, skarżący nie przedstawił takich okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że nie miał żadnych możliwości pozostawienia broni w miejscu zamieszkania. Zwłaszcza, że zgodnie z § 9 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, policjanta zwalnia się od zajęć służbowych w przypadku wezwania do stawienia się przed organem właściwym

w sprawach powszechnego obowiązku obrony, Policją, prokuraturą organem prowadzący postępowanie administracyjne, sądowe lub w sprawie o wykroczenie -

w charakterze strony lub świadka - w postępowaniu prowadzonym przed tymi organami.

Reasumując, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organy orzekające prawidłowo zastosowały przepis art. 132 powołanej ustawy o Policji. Zgromadzony

w sprawie materiał dowodowy, uzupełniony - wobec zarzutów skarżącego - także

w trakcie postępowania przed Sądem, daje w pełni podstawy do stwierdzenia,

że skarżący, któremu zarzucono popełnienie opisanych powyżej przewinień dyscyplinarnych nie dopełnił obowiązków służbowych i dopuścił się przekroczenia uprawnień określonych w przepisach prawa. Popełnienie przez skarżącego wymienionych przewinień dyscyplinarnych zostało udowodnione i uzasadnione

w orzeczeniu w sposób wystarczający.

Natomiast Sąd stwierdził, że organy obu instancji naruszyły zasady postępowania administracyjnego oraz zasady regulujące postępowanie dyscyplinarne w stosunków do policjantów w zakresie dotyczącym uzasadnienia wyboru zastosowanej wobec skarżącego kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

W art. 134 ustawy określone zostały kary dyscyplinarne. Zgodnie z tym przepisem karami dyscyplinarnymi są:

1) nagana;

2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania;

3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

5) obniżenie stopnia;

6) wydalenie ze służby.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 134 h ust. 1, 2,3 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego:

1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po spożyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka;

2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej;

3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji;

4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.

Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego:

1) nieumyślność jego popełnienia;

2) podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków;

3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności

zawodowych;

4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.

Przedstawiona powyżej gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu.

Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby. Sąd nie dopatrzył się w części merytorycznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji szczegółowego uzasadnienia zastosowania wobec M.T. kary dyscyplinarnej określonej w art. 134 pkt 3 ustawy o Policji. Brak jest rozważań organów w kontekście ww. art. 134 h ustawy. W szczególności organy nie rozważyły możliwości złagodzenia zastosowanego środka dyscyplinującego lub przedstawienia argumentacji przemawiającej za jego nie zastosowaniem.

Sąd zwrócił uwagę, ze wymierzona skarżącemu kara dyscyplinarna związana jest z ewentualnymi dalej idącymi skutkami prawnymi dla strony, dlatego też jej zastosowanie winno być rzetelnie i wnikliwie rozważone.

Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. W przedmiotowej sprawie, Sąd dopuścił dowód z pism złożonych przy piśmie skarżącego z dnia [...] r. Na uwagę zasługuje pismo Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] r. z którego wynika powszechność nieznajomości, wśród funkcjonariuszy policji, przepisów dotyczących postępowania z bronią.

Dowody te jednak nie mają wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.

Reasumując, orzeczenie co do kary należało uchylić, dlatego na podstawie

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa należało orzec jak w punkcie I wyroku, natomiast na podstawie art. 152 ppsa orzeczono jak w punkcie II. W pozostałym zakresie Sąd orzekł na podstawie art. 151 ppsa.

O kosztach postępowania w punkcie III Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 200 ppsa w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U.

Nr 163, poz. 1349 ze zm.).