Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 634/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi K. C., A. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r.; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] ([...]) Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołań m.in. [...] i A. C. (zwanych dalej "skarżącymi") od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej "ENERCON E53" o mocy 800 kW, Hzw = 73,25 m n.p.t. na działce nr ew. 83 w miejscowości [...], gm. B. K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Wojewoda podał, że dnia [...] lutego 2010 r., M. Sp. z o.o. z siedzibą w J. (inwestor) złożyła wniosek o pozwolenie na budowę ww. przedsięwzięcia.

Z uzasadnienia Wojewody wynika, że sprawa o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego przedsięwzięcia była kilkukrotnie procedowana i Starosta W. dnia [...] lutego 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Od wyżej wymienionej decyzji Starosty [...] zostały wniesione odwołania, w których wskazano, że organ I instancji wydał decyzję na podstawie kserokopii dokumentów, które nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Ponadto podniesiono również zarzut niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z decyzją Burmistrza B. K. z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji, w zakresie zmiany typu generatora elektrowni wiatrowej z Vestas V-52 na Enercon E53.

Wojewoda zauważył, że zaskarżona decyzja została wydana po uprzednim złożeniu przez inwestora:

- wniosku o pozwolenie na budowę wraz z wymaganymi załącznikami;

- oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jak wynika z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno - budowlanej I instancji w toku prowadzonego postępowania winien sprawdzić:

- zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska;

- zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi;

- kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

- wykonanie oraz sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W ocenie Wojewody przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant sporządził informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wnioskodawca uzyskał niezbędne pozwolenia i opinie oraz uzgodnienia z Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] maja 2009 r., a także Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2009 r.

Zdaniem Wojewody projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami określonymi w ostatecznej decyzji Burmistrza B. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], o warunkach zabudowy, w stosunku do której, decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] (dalej "SKO") odmówiło stwierdzenia nieważności. Następnie SKO, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uznało, że zasadnie odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji i na mocy ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] utrzymało w mocy wcześniejszą decyzję własną.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniach, Wojewoda stwierdził, że w przedmiotowej sprawie inwestor przedłożył ostateczną decyzję Burmistrza B. K. z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia i projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją jest z nią zgodny. SKO decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], odmówiło stwierdzenia nieważności w/w decyzji, a także w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymało w mocy decyzję własną, decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], na którą skarga została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1084/16. Wojewoda zauważył, że w decyzji środowiskowej Burmistrza B. K. określono rodzaj przedsięwzięcia jako budowa elektrowni wiatrowej (generator typu Vestas V-52), a w zaskarżonym pozwoleniu na budowę jako typ generatora wskazano: "ENERCON E53", to jednak zmiana w toku procesu inwestycyjnego wyłącznie typu generatora nie powoduje, w jego ocenie, niezgodności projektu budowlanego z decyzją środowiskową. Wojewoda podkreślił, że jak wskazał w decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], "decyzje poprzedzające wydanie pozwolenia na budowę określały typ elektrowni wiatrowej oraz istotne parametry elektrowni, we wniosku pozwolenie na budowę oraz projekcie budowlanym jako typ elektrowni wskazano Enercon E-53, nie zmieniły się natomiast istotne parametry planowanego przedsięwzięcia, takie jak wysokość i przede wszystkim moc elektrowni".

W uznaniu Wojewody faktu tego nie zmienia również przedłożona przez skarżących w toku postępowania odwoławczego, decyzja SKO z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], stwierdzająca nieważność decyzji Burmistrza B. K. z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] zmieniającej decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zmiana, bowiem dokonana unieważnioną decyzją dotyczyła tylko i wyłącznie typu generatora i wynikała z wniosku inwestora, który umotywował go brakiem dostępności wcześniej projektowanej elektrowni Vestas na rynku polskim. Wojewoda zaznaczył, że dokonane przez SKO stwierdzenie nieważności decyzji zmieniającej z dnia [...] stycznia 2010 r., uzasadnione było wyłącznie brakiem uzgodnienia zmiany decyzji z pozostałymi stronami postępowania o wydanie warunków zabudowy.

Wojewoda za niezasadny uznał zarzut skarżących dotyczący zmiany parametrów technicznych elektrowni wiatrowej. W jego opinii parametry elektrowni ENERCON E53 mieszczą się w granicach określonych w decyzji środowiskowej. Decyzja ta dopuszczała moc elektrowni wiatrowej do 850 kW, tymczasem pozwolenie na budowę określa tę moc na 800 kW, czyli o 50 kW mniejszą niż określona w decyzji środowiskowej. Podobnie, jeśli chodzi o ilość obrotów na minutę to w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przyjęto ilość obrotów od 14,0 do 31,4 na minutę, tymczasem realizowana elektrownia Enercon wykazuje obroty w ilości 22 - 29,5 obr/min., czyli nie przewyższa maksymalnie określonej ilości obrotów na minutę, a jest od niej również mniejsza o 1,9 obr/min. Podobnie jest z wysokością planowanej elektrowni wiatrowej, gdzie w decyzji środowiskowej całkowitą wysokość określono na 100 m, a w zaskarżonej decyzji wskazano, że wysokość będzie wynosić 73,25 m n.p.t., czyli o 26,75 m mniej niż wysokość maksymalna. Jeżeli zaś chodzi o dopuszczalne poziomy hałasu to zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., (Dz. U. z 2014 r., poz.112 j.t. z późn. zm.) w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, wynoszą one: 55 dB w dzień i 45 dB w nocy dla zabudowy zagrodowej i mieszkaniowo usługowej. W przedmiotowej inwestycji najbliższe zabudowania gospodarcze i mieszkaniowe znajdują się odległości 420 m od elektrowni wiatrowej i wartość hałasu wynosi tam 43,6 dB, co jest wartością zgodną z w/w rozporządzeniem.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżących Wojewoda zauważył, że brak możliwości orzekania na oryginałach dokumentów wynikał z faktu przekazania ich do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wraz ze skargą na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2015 r. Organ I instancji dysponował jednak kopiami tych dokumentów, potwierdzonymi urzędowo za zgodność z oryginałem.

Wojewoda podał, że w przedmiotowej sprawie Starosta W. nie pominął też kwestii wpływu projektowanej inwestycji na uprawnienia właścicieli nieruchomości sąsiednich. Organ I instancji ustalił prawidłowo obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji i zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz zapewnił im udział w tym postępowaniu, a skarżący mieli możliwość wypowiedzenia się i zgłoszenie swoich uwag.

W ocenie Wojewody postępowanie przed Starostą W. zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem interesów wszystkich stron. Stan faktyczny i prawny sprawy wskazuje, że nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.

Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zaskarżyli skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie, a w konsekwencji wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy projekt był sprzeczny z warunkami określonymi treścią ostatecznej decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia budowlanego, a organ nie dysponował jej aktualizacją dla konkretnych parametrów inwestycji o jakich zatwierdzenie wnioskował inwestor, jak również spójną z decyzją określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizacje przedsięwzięcia budowlanego decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego,

- art. 88 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 w zw. z 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. z 2016 r., poz. 353 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie i uznanie zgodności parametrów zmodyfikowanej inwestycji z treścią decyzji Burmistrza B. K. z dnia [...] sierpnia 2009 r. [...] określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizacje przedsięwzięcia budowlanego i uznanie, że uprawnione jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy inwestor decydując się na zmianę parametrów inwestycji, a zatem uznając istotność zmiany pierwotnego projektu, występuje o zmianę zarówno pierwotnej decyzji ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania jak również pierwotnego pozwolenia na budowę, a nie przedstawia w tym zakresie zmienionej decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizacje przedsięwzięcia budowlanego dla nowego projektu pomimo zobowiązania do jej zmiany i przedłożenia zawartego w treści decyzji o ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania;

2) naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 7 Kpa, art. 8 Kpa, art. 20 Kpa, art. 80 Kpa, art. 107 § 3 Kpa, art. 156 § 2 Kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania – M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w J. - za pismem z dnia [...] września 2018 r. wniosła o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Poddawszy zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji ocenie legalności w zakresie wyznaczonym przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd doszedł do przekonania, że przy ich wydaniu doszło do naruszenia prawa.

Postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej "ENERCON E53" o mocy 800 kW, Hzw = 73,25 m n.p.t. na działce nr ew. 83 w miejscowości R. , gm. B. K. toczyło się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.).

Stosownie do art. 107 § 1 Kpa decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Decyzja, w stosunku, do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Zgodnie zaś z § 3 powołanego artykułu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Z powyższego wynika, że decyzja winna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Stanowi ono integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, zarówno stronie, jak i sądowi administracyjnemu kontrolującemu zgodność z prawem rozstrzygnięcia organu. ,,Uzasadnienie ma objaśnić tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie" (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 488). W uzasadnieniu faktycznym organ administracji publicznej powinien, zatem dokładnie wskazać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności uzasadnić, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe i jakie wywiódł z nich skutki prawne. Rozstrzygnięcie organu, które tych obligatoryjnych elementów nie zawiera należy uznać za wadliwe, a taki zarzut - zdaniem Sądu orzekającego - można postawić zarówno decyzji organu II instancji jak i decyzji organu I instancji. Problematyka niniejszej sprawy jest skomplikowana, o czym świadczy fakt, że sprawa z wniosku inwestora z dnia [...] lutego 2010 r. została rozpatrzona dopiero ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2017 r. Wymaga podkreślenia, że jak podał Wojewoda w zaskarżonej decyzji, w wyniku uchylenia przez Wojewodę decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] decyzji Starosty Włocławskiego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organ I instancji ponownie sprawdził dokumenty zgodnie z uwagami i zastrzeżeniami zawartymi w w/w decyzji Wojewody z dnia [...] sierpnia 2010 r.

W dniu [...] marca 2015 r., decyzją Nr [...] Starosta W. odmówił wydania pozwolenie na budowę. Wskutek odwołania się inwestora od powyższej decyzji, Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], uchylił decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Zatem sprawa była kilkukrotnie rozpoznawana przez organy obu instancji. Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie natomiast z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1405) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem: decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, 961, 1165, 1250 i 2255) oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W niniejszej sprawie ustalono, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Burmistrza B. K. z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 850 kW, stacji transformatorowej i linii przesyłowej, wydana w oparciu o wniosek inwestora z dnia [...] listopada 2008 r. W decyzji tej wskazano, że projektuje się zainstalowanie generatora typu Vestas V-52.

Zauważyć należy również, że decyzją Burmistrza B. K. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy elektrowni wiatrowej typu Vestas V-52 o mocy 850 kW, stacji transformatorowej i linii przesyłowej wydaną w oparciu o wniosek inwestora z dnia [...] listopada 2008 r. Decyzją tegoż organu z dnia [...] stycznia 2010 r. zmieniono za zgodą stron decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. w ten sposób, że wskazano jako rodzaj inwestycji budowę elektrowni wiatrowej typu Enercon E-53. Jednakże decyzją SKO z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], stwierdzono nieważność decyzji Burmistrza B. K. z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] zmieniającej decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. SKO decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2016 r.

Przenosząc powyższe na kanwę rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że uzasadnienie decyzji winno być w tych obszarach szczególnie jasne i precyzyjnie wskazywać, jaki stan faktyczny i w oparciu, o jakie dowody organ przyjął je za podstawę rozstrzygnięcia i w oparciu, jaki stan faktyczny i w oparciu, o jakie dowody organ przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia oraz jakie skutki prawne dla ustalonego stanu faktycznego i w oparciu, o jakie przepisy z nich wywiódł. W niniejszej zaś sprawie dokładne ustalenie stanowiska organu II instancji w tym zakresie jest bardzo utrudnione, jeśli wręcz niemożliwe. Podkreślenia wymaga nadto, że rolą organu odwoławczego jest ponowne rozpoznanie sprawy, co do meritum w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, z odniesieniem się do zarzutów odwołania. Nadto zasada dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko dokonania kontroli rozstrzygnięcia I-instancyjnego, ale przeprowadzenia postępowania przez organ II instancji w pełni merytorycznego, czemu organ wydając sporną decyzję nie sprostał.

Tymczasem uzasadnienie decyzji Wojewody zawiera chaotycznie przedstawiony stan faktyczny, nie przytaczając przepisów prawa i uzasadnienia ich zastosowania. Odnosząc się do zarzutów odwołań Wojewoda głównie stwierdza, że parametry techniczne elektrowni mieszczą się w granicach określonych w decyzji środowiskowej. Odniesienie się do zarzutów skarżących jest lakoniczne i nieprawidłowo uargumentowane. Poza tym akta sprawy nadesłane do Sądu są niekompletne (brak jest m.in. wniosku inwestora wraz z załącznikami z dnia [...] lutego 2010 r.).

Ponownie rozpatrując sprawę, organ wyda decyzję uwzględniającą powyższe wskazania Sądu.

Z opisanych przyczyn zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzją organu I instancji naruszono również wynikającą z art. 8 Kpa zasadę budowania zaufania do organów władzy państwowej. Nie może ulegać wątpliwości, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w opisanym zakresie decyzja Wojewody wymyka się w istocie kontroli Sądu. Należy też podkreślić, że na organach ciążą obowiązki prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie (art. 8 Kpa) oraz zasady przekonywania (art. 11 Kpa), które wyrażają się w obowiązku stosownego uzasadnienia decyzji. Strona musi, zatem dokładnie wiedzieć, przede wszystkim, jakie jest stanowisko organu oraz z czego konkretnie ono wynika. Uzasadnienie winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 11 Kpa zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. W okolicznościach badanej sprawy tego nie uczyniono.

W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 15 i art. 107 Kpa, co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Podkreślenia wymaga również i to, że uszło uwadze organów to, iż został naruszony przepis art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem: decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, 961, 1165, 1250 i 2255) oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przedmiotowej sprawie, bowiem przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] sierpnia 2009 r. została wydana decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r. o warunkach zabudowy, w oparciu o dwa wnioski z dnia [...] listopada 2008 r., z których jeden dotyczył ustalenia warunków zabudowy, a drugi przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Zasadne jest przytoczenie poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z 7 października 2015 r., sygn. akt II OSK 323/14, który sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni popiera. NSA stwierdził, że skoro, zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem (m.in.) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, to organ wydający takie decyzje ma obowiązek sprawdzić, czy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy bądź decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji inwestor nie powinien uzyskać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w przypadku wątpliwości w tym zakresie wskazać na potrzebę wyjaśnienia tej kwestii przez właściwy organ. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji nie jest bowiem właściwy do rozstrzygnięcia kwestii unormowanych w Dziale V - ,,Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000" ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i nie może wkraczać w kompetencje przysługujące organom właściwym w tych sprawach. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że inwestor powinien dysponować decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w tego typu przedsięwzięciu.

Poza tym należy stwierdzić, że nie ma racji Wojewoda argumentując, że zmiana w toku procesu inwestycyjnego wyłącznie typu generatora nie powoduje niezgodności projektu budowlanego z decyzją środowiskową.

Należy podzielić ocenę skarżących zawartą w skardze w poniższej tabeli a odnoszącą się do parametrów elektrowni wiatrowych.

Moc Wysokość wieży (m) Średnica Liczba obrotów Hałas (db) (zależy Powierzchnia

ramion od wysokości wieży wirnika

wirnika i odległości od

źródła)

Vestas V52 850 44/49/55/60/65 52 14,0-31,4 104,2 2,124

ENERCON E53 800 50/60/73 52,9 11,0-29,5 102,5 2,198

Z powyższego wynika, że ewidentnie istnieją różnice pomiędzy obydwoma generatorami, a rzeczą organów było ich precyzyjne wyjaśnienie i porównanie, a nie jedynie ogólnikowe założenie, że ich parametry techniczne mieszczą się w granicach decyzji środowiskowej, ponieważ w wyniku tej analizy zaistniałaby konieczność weryfikacji rozstrzygnięć poprzedzających wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Rozpoznając ponownie sprawę organy powinny zwrócić uwagę na powyższą argumentację oraz na to, że SKO decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza B. K. z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...], na którą powołał się organ I instancji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt. 1 sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji rozstrzygnięcia na podstawie art. 200 p.p.s.a.