Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 156/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Magda Froncisz SWSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2022 r. sprawy ze skargi G. O. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. Zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku G. O. z dnia 11 marca 2022 r; 2. Stwierdza że Komendant Miejski Policji w Tarnowie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. Zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie na rzecz skarżącego G. O. kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

G. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 11 marca 2022 r. skierowanego początkowo do Posterunku Policji w W. , a następnie do Wydziału Prewencji Komedy Miejskiej w Tarnowie o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. 2176).

Skarżący wniósł o

1) zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie do rozpatrzenia wniosku G. O. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności

2) stwierdzenie, że bezczynność organu - Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący w dniu 11 marca 2022r. złożył wniosek do Komisariatu Policji w W. dotyczący udzielenia informacji publicznej i przesłania kopii notatki z interwencji, która miała miejsce w dniu 22 grudnia 2021r. w miejscowości K. pod adresem [...] wobec osoby skarżącego - zarejestrowany pod numerem l. dz. TH-lp-5604/205/22. Wnioskowana notatka stanowi potwierdzenie podjęcia interwencji przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji w W. wobec osoby skarżącego, który do dnia dzisiejszego nie otrzymał w tym zakresie od organów policji żadnego dokumentu, a został pouczony, że niezwłocznie po dokonanej interwencji otrzyma drogą pocztową stosowne pismo.

Następnie skarżący otrzymał pismo z dnia 16 marca 2022r. stanowiące odpowiedź na złożony przez niego wniosek oraz pismo z dnia 28 marca 2022r.

Wobec wskazywanych tam informacji o przesłaniu dokumentacji o jaką wnioskowano do Zespołu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji Komedy Miejskiej w Tarnowie (gdzie z informacji otrzymanej pismem z dnia 28.03.2022r. zostało ono przesłane zgodnie z właściwością rzeczową) skarżący wniósł o udzielenie przez Zespół ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w Tarnowie, informacji publicznej i przesłanie kopii notatki z interwencji. Jako podstawę prawną do przekazania mu kopii przedmiotowej notatki oraz udzielenia informacji o stanie sprawy wskazano, iż wynika ona z ugruntowanego stanowiska wypracowanego przez Orzecznictwo Sądów Administracyjnych w powyższym zakresie, w tym dotyczące udzielania informacji publicznej - jak choćby w Wyroku WSA w Szczecinie z 13 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 164/21, gdzie podobnie Komendant początkowo uznał, że nie ma podstaw do udostępnienia informacji publicznych, ale ostatecznie przesłał odpowiedzi na zadane pytania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie potwierdził, że informacja o przyczynie interwencji i zastosowanej karze ma charakter informacji publicznej.

Następnie w odpowiedzi na pismo skarżącego złożone do organu niejako "właściwego" Komendant Miejski Policji w Tarnowie w piśmie z dnia 6 czerwca 2022r. numer TAP.0151.2.11.2022.PW wskazał, że żądane dane nie mogą zostać mu udostępnione, bowiem złożony wniosek ma służyć jedynie interesowi prywatnemu w sprawie indywidualnej.

Jak wskazuje skarżący całkowicie bez znaczenia jest cel w jakim wnioskodawca wnosił o udzielenie informacji publicznej. Potwierdza to liczne orzecznictwo sądowe. Skarżący nie zgadza się z pismem organu, którego bezczynność jest skarżona, że wniosek ma służyć wyłącznie interesowi prywatnemu w sprawie indywidualnej. Skarżący ma spore zastrzeżenia do działania organów i sposobie dokumentowania przez nich podejmowanych przez siebie czynności.

W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w Tarnowie wniósł o jej oddalenie i potwierdził, że pismem z dnia 1 czerwca 2022 r.( jak w pierwotnym wniosku z 11 marca 2022 r skierowanym do Komendanta Komisariatu Policji w W. ) G. O. zwrócił się do Komendy Miejskiej Policji w Tarnowie o przekazanie mu notatki z interwencji z dnia 22 grudnia 2021 r. określając jej zakres jako czynności wykonane "wobec mojej osoby" oraz podanie informacji o stanie sprawy. W dniu 6 czerwca 2022 r. Komendant Miejski Policji w Tarnowie poinformował G. O., że żądane dane nie mogą zostać mu udostępnione, gdyż mają służyć wyłącznie interesowi prywatnemu w sprawie indywidualnej. Wyjaśniono przy tym, że przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie, gdyż przedmiotem informacji publicznej są zagadnienia, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Podkreślono także, że wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej" i w takim przypadku organ powiadamia o tym wnioskodawcę w formie pisma.

W ocenie Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie skarga jest w całości nieuzasadniona.

W sytuacji, gdy wnioskodawca domaga się od organu udostępnienia informacji niebędących w posiadaniu adresata wniosku w dniu jego złożenia, realizacja żądania udostępnienia informacji publicznej nie jest możliwa. Prawidłowym w takich okolicznościach działaniem organu będzie pisemne poinformowanie wnioskodawcy, że organ żądanej informacji nie posiada (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 24/14, publ. LEX nr 1447649). Przyjmuje się też, że organ otrzymując wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie działania innego organu (podmiotu) nie jest uprawniony do zebrania żądanych informacji od podmiotu właściwego i przekazania ich wnioskodawcy w celu realizacji złożonego wniosku, gdyż w ten sposób doszłoby do naruszenia właściwości rzeczowej (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 139/21, publ. LEX nr 3290975). W takiej sytuacji, tj. wobec braku informacji, także art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania (por. np. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 139/21, publ. LEX nr 3290975).

Zdaniem organu istotnym jest także to, że nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Przedmiotem informacji publicznej są zagadnienia, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla innych celów np. handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji.

Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny (por. np. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 400/19, publ. LEX nr 2771558; Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1359/18, publ. LEX nr 2554828).

W praktyce orzeczniczej funkcjonuje zasada, że jeżeli żądane wiadomości, w ocenie adresata wniosku, nie stanowią informacji publicznej albo dostęp do żądanych informacji jest regulowany odrębnymi ustawami, to organ powiadamia o tym wnoszącego w formie pisma (por. np. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2314/19, publ. LEX nr 2804073; Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 60/21, publ. LEX nr 3214241).

W świetle powyższego - w ocenie Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie - nie doszło do bezczynności organu administracji, w tym do naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Komendant Miejski Policji w Tarnowie, do którego nieprawidłowo przesłano z Komisariatu Policji w Wojniczu pismo G. O. z dnia 25 marca 2022 r. wraz z jego wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia 11 marca 2022 r. nie był właściwy do ich załatwienia. Dlatego też prawidłowo korespondencję tą zwrócono adresatowi (pisma były adresowane: "Komisariat Policji w W. , ul. [...] [...]") wobec niestosowania art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w procedurze dostępu do informacji publicznej.

Poprawności takiego działania nie zmienia okoliczność przesłania przez G. O. odpisu pisma z dnia 25 marca 2022 r. do Komendy Miejskiej Policji w Tarnowie, gdyż jak jednoznacznie określono w tym piśmie, przekazanie następuje "do wiadomości", a więc wnioskodawca nie żądał przekazania informacji publicznej przez Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie.

Tym samym twierdzenie skargi G. O. o nierozpatrzeniu przez Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie jego wniosku z dnia 11 marca 2022 r. są całkowicie nieuprawnione, gdyż to sam wnioskodawca określił właściwy według niego organ administracji, od którego domagał się informacji, tj. Komendanta Komisariatu Policji w W. .

W zakresie działania Komendanta Komisariatu Policji w W. stwierdzono, że prawidłowo poinformował on G. O. o fakcie nieposiadania wnioskowanych danych i dokumentu, a tym samym nie naruszył postanowień ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Następnie wskazano, że organ administracji w krótkim i przypisanym terminie rozpatrzył wniosek skarżącego. Wyniki analizy sprawy, tj. uzyskanie wniosków po zestawieniu treści ostatnio wskazanego wystąpienia z treścią wniosku z dnia 11 marca 2022 r., przepisami prawa i orzecznictwem sądowym, doprowadziły do przyjęcia, że żądane dane miały służyć interesowi prywatnemu w sprawie indywidulanej i dlatego nie podlegały udostępnieniu.

W okolicznościach sprawy organ administracji nie miał wątpliwości, że G. O. jest w sporze z innym mieszkańcem z miejscowości zamieszkania i uniemożliwia mu użytkowanie drogi, której współwłaścicielem jest jego ojciec. Tym samym informacje, których się domagał od Policji w zakresie załatwienia interwencji z tym sporem związanej z całą pewności nie miały znaczenia dla większej ilości osób, czy grup obywateli, jak też nie były ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Ich celem - jak sam wskazał wnioskodawca - było przygotowanie się do złożenia wniosku "o wgląd w akta" (vide str. 2 wniosku z dnia 11 marca 2022 r.) i dotyczyły wyłącznie interesu wnioskodawcy.

Zdaniem organu twierdzenia skarżącego, że żądane informacje mają służyć "uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji - w tym przypadku funkcjonariuszy policji podejmujących interwencję" są niewiarygodne. Przede wszystkim G. O. sam określił wskazany cel uzyskania informacji, a mając wątpliwości lub konkretne zarzuty co do poprawności zachowania policjantów względem jego osoby podczas interwencji przeprowadzonej w dniu 22 grudnia 2021 r. powinien zastosować właściwe tryby postępowań służących wyjaśnieniu takich zdarzeń, tj. złożyć zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez policjantów albo też skargę powszechną do właściwego organu Policji, a nie wykorzystywać ustawę o dostępie do informacji publicznej, której celem nie jest zaspokajanie potrzeb wnioskodawcy do otrzymania informacji we własnej sprawie.

Jak wskazuje organ, odmienna interpretacja przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. przyjmująca, że każdy dokument i czynność policyjna, do której nie ma zastosowania art. 1 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, podlega udostępnieniu bez względu na to, czy ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji i bez wynikającego z wniosku interesu obiektywnego, doprowadziłaby nie tylko do wypatrzenia celu instytucji jaką jest dostęp do informacji publicznej, ale sparaliżowałaby funkcjonowanie formacji Policji w zakresie realizacji podstawowych zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa publicznego. Przecież nie trudno sobie wyobrazić sytuację, że dziesiątki tysięcy osób, wobec których lub z których udziałem policjanci każdego dnia podejmują bardzo liczne interwencje będą chcieli otrzymywać informację o tych czynnościach tylko po to, aby "wiedzieć" co się działo albo też przygotowywać sposób postępowania wobec innych osób, z którymi np. są w konflikcie. Wtedy organy policyjne musiałaby ograniczyć działania związane bezpośrednio z zapewnieniem bezpieczeństwa obywatelom i skupić się na przekazywaniu informacji wnioskodawcom. W ocenie Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie interpretacja taka nie jest prawidłowa.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 t.j. z dnia 2022.02.09 dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

Na zasadzie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Artykuł 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 t.j. z dnia 2022.04.27 dalej u.d.i.p) przewiduje stosowanie do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej przepisów p.p.s.a.

Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, że żądana informacja stanowi informację publiczną i że adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia takiej informacji. W tym kontekście wskazać należy, że stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. tylko informacja publiczna w rozumieniu u.d.i.p. podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Artykuł 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, wśród których znalazła się m.in. informacja o trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.b. u.d.i.p.).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżony organ – Komendant Miejski Policji w Tarnowie jest podmiotem, który w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. mieści się w zakresie podmiotowym stosowania tej ustawy, w związku z czym zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzi również druga przesłanka zastosowania przepisów ustawy. Żądana informacja dotyczy udzielenia informacji publicznej i przesłania kopii notatki z interwencji, która miała miejsce w dniu 22 grudnia 2021r. w miejscowości K. pod adresem [...] wobec osoby skarżącego - zarejestrowany pod numerem l. dz. TH-lp-5604/205/22. Notatki służbowe mają walor informacji publicznej. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem w orzecznictwie każda informacja przedstawiciela władzy publicznej utrwalona w jakiejkolwiek formie ma walor informacji publicznej ( wyrok NSA z 14 września 2012r., sygn. akt I OSK 11771/12). Notatki urzędowe powstałe w toku czynności prowadzonych przez funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy. Wskazuje się przy tym, że notatka służbowa, która może zostać udostępniona, to nie każda notatka, ale notatka "oficjalna" sporządzona przez uprawnionego do czynności funkcjonariusza, a nie "projekt (brudnopis, szkic)" takiej notatki. O ile bowiem dokument będący wytworem pracy funkcjonariusza publicznego nie został przez niego podpisany i nie jest wyrazem oficjalnego stanowiska organu, a nadto nie został włączony do akt konkretnej sprawy, nie można uznać, że stanowi on informację publiczną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 4 marca 2014 r., sygn. II SAB/Lu 2/14). Również w wyroku z dnia 5 września 2012 r., II SAB/Łd 73/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że akta prowadzonych przez organ Policji spraw, bez względu na ich rodzaj i charakter, zawierają informację o jego działalności. Notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, protokoły z przesłuchań świadków w sprawie o wykroczenie oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą o wykroczenie posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i pkt 4 lit. a, b i c, będąc rodzajem informacji o sposobie załatwiania (rozstrzygania) spraw, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP).

W kontekście tych poglądów orzecznictwa należy stwierdzić, że objęta wnioskiem skarżącego notatka z interwencji odpowiada definicji informacji publicznej, albowiem powstała w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych przez funkcjonariusza policji i stanowi zapis przeprowadzonych czynności. Nie ulega wątpliwości, że opracowany i podpisany przez funkcjonariusza policji dokument stanowić może podstawę do poczynienia ustaleń niezbędnych dla oceny zasadności wszczęcia postępowania w konkretnej sprawie. W tym znaczeniu notatka służbowa ma charakter oficjalny. Skoro wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej, to organ był zobowiązany do jej udostępnienia w terminie 14 dni od daty złożonego wniosku, względnie zareagowania na wniosek w inny przewidziany prawem sposób.

Samo stwierdzenie bezczynności organu nie przesądza jeszcze, że żądana informacja powinna być w całości udostępniona skarżącemu w sposób i w formie przez niego wskazanej. Wniosek będzie podlegał ocenie przez pryzmat ograniczeń w udzieleniu konkretnych informacji, tj. z uwzględnieniem art. 5 u.d.i.p. Art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z powyższego wynika, że ust. 1 art. 5 u.d.i.p. w zakresie informacji niejawnych odsyła wprost do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a jeżeli chodzi o inne tajemnice - do ustaw określających takie tajemnice. Z kolei wskazaną w ust. 2 art. 5 u.d.i.p. przesłankę prywatności osoby fizycznej należy rozpatrywać w świetle konstytucyjnego prawa do prywatności uregulowanego w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją oraz do ustawy o ochronie danych osobowych. W związku z tym, biorąc pod uwagę treść notatki, która zawiera dane osobowe osób prywatnych, jak również relację tychże osób odnośnie okoliczności będących przedmiotem zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, rolą Komendanta Policji będzie rozważanie, czy w i jakim zakresie informacja publiczna może zostać udostępniona skarżącemu. Należy również wyjaśnić, czy wszystkie dane mogą zostać ujawnione, czy też całość lub część z nich objęta jest tajemnicą, a jeśli tak, to jakiego rodzaju, i w związku z tym, które dane podlegają ochronie, czy do zastosowania tej ochrony wystarczy zanonimizowanie danych czy też koniecznym będzie odmowa udzielenia informacji na podstawie art. 5 u.d.i.p.

Ponieważ Komendant Miejski Policji w Tarnowie do dnia rozpoznania przez Sąd niniejszej skargi na bezczynność nie zakończył postępowania w żadnej z prawem przewidzianych form, należy stwierdzić, że podmiot ten pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącego z 11 marca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym w skardze. Wniosek ten został ponowiony przez skarżącego pismem z dnia 1 czerwca 2022 r w którym przypomniano, że wniosek z dnia 11 marca 2022 r skierowany pierwotnie do Komisariatu Policji w W. został przekazany zgodnie z właściwością rzeczowa do "zespołu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w Tarnowie". Odpowiedź organu zawarta w piśmie z 6 czerwca 2022 r. (k – 10 akt adm.) nie polegała na udostępnieniu informacji publicznej, lecz zawierała ogólny wywód że żądane dane nie mogą zostać udostępnione bowiem "maja służyć wyłącznie interesowi prywatnemu w sprawie indywidualnej", a nie "uniwersalnemu dobru publicznemu". Zdaniem organu brak "interesu obiektywnego" a jest wyłącznie "subiektywny" a w końcu, że "żądane wiadomości nie stanowią informacji publicznej". Te poglądy wyrażone przez organ, choć poparte wybranymi tezami z orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie przystają jednak do okoliczności rozpatrywanej konkretnej sprawy. Z tego względu Sąd zobowiązał Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni, w sprawie z wniosku G. O. z dnia 11 marca 2022 r, powtórzonego w piśmie z dnia 1 czerwca 2022 r. (pkt 1 sentencji wyroku).

Oceniając natomiast charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1 a p.p.s.a., Sąd nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w skardze, że miała ona charakter rażącego naruszenia prawa (pkt 2 sentencji wyroku). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1415/19, "za rażące naruszenie prawa należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Za wyczerpujące powyższe pojęcie przyjdzie uznać stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia". Postępowaniu Komendanta Miejskiego Policji w Tarnowie nie może zarzucić rażącego naruszenia prawa. Organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi. W zaistniałej sytuacji nie można uznać, że wniosek został zignorowany, a zaniechanie ze strony organu było wyrazem złej woli, bądź lekceważenia skarżącego.

O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku).