Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 884/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1 i 2,  art. 7,  art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 55-59
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Olga Białek, Sędziowie Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA - Władysław Kulon (spr.), , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku biurowo-hotelowo-gastronomicznego z parkingiem-garażem podziemnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. - (dalej DWINB), - podając w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., nr 267) - (dalej – k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania H. S. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W.- (dalej - PINB), z dnia [...] r. nr[...] , którą umorzono w całości postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku biurowo-hotelowo-gastronomicznego z parkingiem - garażem podziemnym przy ul. K. W. [...] we W.

Z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi wynika następujący stan faktyczny sprawy, w której zapadła zaskarżona decyzja.

Fundacja K. dla P. E. z siedzibą w K. wnioskiem złożonym do Prezydenta W. zainicjowała postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku biurowo-hotelowo-gastronomicznego z garażem podziemnym, zlokalizowanego przy ul. K. W. [...] we W., (dz. nr[...], [...] obecnie, po podziale [...] i [...]), [...], AM-[...]), obręb S. M., wraz z elementami zagospodarowania terenu i infrastruktury technicznej. Przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] r., nr [...] wydanego przez Prezydenta W. W trakcie postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na użytkowanie przeprowadzono oględziny zainwestowanej nieruchomości stwierdzając przystąpienie do użytkowania przedmiotowego budynku. W trakcie oględzin stwierdzono także, iż inwestycja została zrealizowana zgodnie z ustaleniami decyzji Prezydenta W. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r., oraz pozwoleniem na budowę. Nadto inwestor przedłożył organowi stosowne dokumenty związane z procesem inwestycyjnym. W dniu [...] r. Prezydent W. wydał decyzję nr [...] , którą udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku biurowo-hotelowego z garażami podziemnymi przy ul. K.W. [...] we W. Na skutek odwołania od wskazanej decyzji Wojewoda D. w dniu [...]r. wydał decyzję nr[...], którą umorzył postępowanie odwoławcze podając, że odwołująca się H. S. nie jest stroną postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie podzielił stanowiska organu odwoławczego i wyrokiem z dnia 8 grudnia 2004 r., (sygn. akt II SA/Wr 1619/02) uchylił decyzję Wojewody D. Rozpoznając sprawę po wyroku sądu administracyjnego DWINB, (jako organ właściwy ze względu na zmianę przepisów), w dniu [...] r. wydał decyzję nr[...], którą utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. udzielającą pozwolenia na użytkowanie. W ocenie DWINB spełnione zostały przesłanki obligujące do wydania pozwolenia na użytkowanie, z kolei zarzuty autorki odwołania uznano za bezzasadne. Podobnie jak miało to miejsce wcześniej, również i to rozstrzygnięcie w zakresie udzielenia pozwolenia na użytkowanie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 21 września 2006 r., (sygn. akt II SA/Wr 619/05), oddalił skargę H. S.. W ocenie Sądu zakres okoliczności istotnych w sprawie z wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na użytkowanie wyznaczał przepis art. 59 ust. 5 ustawy Prawo budowlane nakazujący właściwemu organowi zbadanie poprzez protokolarne stwierdzenie na miejscu budowy: zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, a także uporządkowania terenu budowy, a ponadto zbadanie, czy inwestor dołączył dokumenty wymienione w art. 57 ust. 1-3 Prawa budowlanego. Sąd wskazał, że ustalenie przez organ zgodności zrealizowanej budowy z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami wynikającymi z pozwolenia na budowę, w sposób wystarczający przekonywało o spełnieniu przez oddawany do użytkowania obiekt wymagań wynikających z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymogów ustanowionych w art. 35 Prawa budowlanego. Wyrażony został również pogląd, że organ nie powtarzał sprawdzania okoliczności istotnych dla wydania decyzji poprzedzających ani nie kontrolował ich legalności. W fazie udzielania pozwolenia na użytkowanie obiektu organ dokonał tylko oceny, czy obiekt jest zdatny do normalnej eksploatacji i użytkowania. Dla organu decyzyjnego wiążąca była ocena organu architektoniczno-budowlanego o zgodności zamierzenia budowlanego inwestora z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 34 i 35 Prawa budowlanego), która rozstrzygała o zgodności inwestycji z decyzją o pozwoleniu na budowę wraz z projektem budowlanym.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną H.S. wywiedzioną na powyższy wyrok w dniu 4 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II OSK 349/07) uchylił wyrok sądu I instancji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaistniała konieczność uzupełnienia materiału sprawy o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r., nr [...] oraz o decyzję o pozwoleniu na budowę, a także skonfrontowania materiału zebranego w postępowaniu instancyjnym z tymi decyzjami.

Ponownie rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 2 lutego 2010 r., (sygn. akt II SA/Wr 305/08), uchylił decyzję DWINB z dnia [...] r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku biurowo-hotelowego z garażami podziemnymi na nieruchomości przy ul. K.W. [...] we W. Na uzasadnienie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, odnośnie dokumentów przedłożonych przez inwestora, podał, że zgodnie z art. 57 ust. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu, w jakim on wówczas obowiązywał wynikało, że inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu obowiązany jest dołączyć oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 tejże ustawy tj. organów Inspekcji Ochrony Środowiska, Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Pracy i Państwowej Straży Pożarnej. Zawiadomienie inwestora o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania przedmiotowego obiektu z dnia 9 listopada 2001 r. dotyczyło budynku biurowo-hotelowego i w takim zakresie składały oświadczenia organy jednostek wymienionych w art. 56 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz Miejski Konserwator Zabytków, z wyłączeniem Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który w swoim postanowieniu z dnia [...] r. wypowiedział się w odniesieniu do wielofunkcyjnego budynku biurowo-hotelowego z garażem podziemnym. Oceniając przedłożone akta administracyjne Sąd wyraził stanowisko, że wynikało z nich, iż organy działające w trybie art. 56 Prawa budowlanego nie zgłaszając sprzeciwu lub uwag w sprawie nie zajęły stanowiska w odniesieniu do tej części inwestycji jaką stanowią garaże podziemne, ograniczając swoją wypowiedź do budynku biurowo- hotelowego. Uznano zatem, że takiego działania nie można było traktować, jak przyjęły organy jako niezgłoszenie sprzeciwu lub uwag i z tej przyczyny nie można było uznać, że inwestor spełnił warunek określony w przepisie art. 57 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 5 ustawy Prawo budowlane.

W dalszej części uzasadnienia wyroku wskazano, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest końcowym etapem procesu inwestycyjnego, na którym organ dokonuje sprawdzeń, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób zgodny z prawem oraz stwierdza tożsamość wybudowanego obiektu i przedmiotu określonego w decyzjach wydanych we wcześniejszych etapach procesu inwestycyjnego. Decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie musi dotyczyć tego samego obiektu, na który inwestor uzyskał pozwolenie na budowę. W rozpoznawanej sprawie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obiekt objęty zamierzeniem inwestycyjnym określony zostały jako budynek biurowo-hotelowo-gastronomiczny natomiast decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie określa go jako budynek biurowo-hotelowy z garażami podziemnymi. Zdaniem Sądu właściwy organ orzekający w tej sprawie winien wyjaśnić rozbieżności pomiędzy obiektem objętym pozwoleniem na budowę, a obiektem zrealizowanym, objętym decyzją o pozwoleniu na użytkowanie z uwzględnieniem przepisów prawa regulujących kwestię samowolnych działań inwestora i ich skutków, stosownie do przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Zwrócono również uwagę na zasadę zawartą w art. 10 § 1 k.p.a. wskazującą na konieczność zawiadomienia stron o kontroli obiektu i zapewnienie uczestnictwa w tej czynności.

Powyższy wyrok został oprotestowany skargą kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2011 r., (sygn. akt II OSK 1269/10).

PINB dla miasta W. przystępując do ponownego rozpoznania wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie po eliminacji wcześniejszych rozstrzygnięć przez sąd administracyjny, pismem z dnia 7 maja 2013 r. wezwał w trybie art. 57 ust. 4 ustawy Prawo budowlane inwestora Fundację K. dla P. E., do uzupełnienia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego poprzez dostarczenie określonych dokumentów wyznaczając w tym względzie termin. Inwestor przedłożył część żądanych dokumentów, natomiast co do stanowiska Państwowej Straży Pożarnej złożono wniosek o zmianę wyznaczonego terminu. Odnosząc się do przedmiotowego wniosku organ nadzoru budowlanego I instancji w dniu 28 czerwca 2013 r. wydał postanowienie nr[...], którym w oparciu o art. 77 § 2 w związku z art. 123 k.p.a. odmówiono zmiany wyznaczonego terminu przedłożenia dokumentów. Z kolei w dniu 18 czerwca 2013 r. do organu wpłynął wniosek H. S. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów w sprawie., do którego ustosunkowano się postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] odmawiającym przeprowadzenia dowodu z oględzin: garażu podziemnego zlokalizowanego na działce nr [...] , na okoliczność zabudowy tej działki przez Fundację K. bez wymaganego pozwolenia na budowę, garażu podziemnego zlokalizowanego pod budynkiem biurowo-hotelowo-gastronomicznym na działce nr [...] i [...] w celu protokolarnego stwierdzenia zgodności wykonania tego budynku z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia ba budowę, drogi dojazdowej tj. miejsca jej wybudowania i szerokości.

Wnioskami z dnia 3 i 9 lipca 2013 r. H. S. wystąpiła do PINB dla miasta W. o przeprowadzenie kolejnych czynności dowodowych, zaś w stosunku do tego żądania w dniu [...] r. wydano postanowienie nr[...], którym odmówiono przeprowadzenia dowodu z: umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego niezabudowanej działki nr [...] położonej we W. przy ul. K. W. [...] (rep. [...] nr[...] ), zawartej w dniu [...] r. pomiędzy Gminą W. a Fundacją K. dla P. E. w celu budowy garażu podziemnego stanowiącego jeden kompleks z budynkiem biurowo-hotelowo-gastronomicznym, realizowany na działkach sąsiednich będących w użytkowaniu wieczystym Fundacji, na okoliczność jej przedmiotu i treści, zaświadczenia nr [...] z dnia [...] r. Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. wydanego H. S., dotyczącego ustaleń miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta W. uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr [...] z dnia [...] r., obowiązujących w dniu 18 listopada 1988 r. dla działek nr[...], [...] i [...] Am-[...], obręb S. M.

H. S. wnioskiem z dnia 5 lipca 2013 r. wystąpiła do organu nadzoru budowlanego o uchylenie postanowień z dnia [...] r. i [...] r. dotyczących przeprowadzenia dowodów w sprawie i odmowy zmiany terminu wyznaczonego inwestorowi. Uzasadniając żądanie wnioskodawczyni wywodziła, iż Fundacji K. wygasła z dniem 17 marca 2008 r. legitymacja do występowania jako strona w postępowaniu, natomiast tylko dowód z oględzin pozwala na ustalenie, że obiekty zostały wykonane zgodnie z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzją o pozwoleniu na budowę. PINB dla miasta W. w dniu [...] r. wydał postanowienie nr[...], którym odmówił uchylenia swojego postanowienia z dnia [...] r., nr[...], oraz postanowienie nr[...], którym odmówił uchylenia postanowienia z dnia [...] r., nr[...].

W dniu 3 lipca 2013 r. do PINB dla miasta W. wpłynął wniosek Fundacji K. dla P. E. z dnia 26 czerwca 2013 r., którym cofnięto wniosek z dnia 7 listopada 2001 r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W związku z powyższym w dniu [...] r. wydano decyzję nr[...], którą umorzono w całości postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku biurowo-hotelowo-gastronomicznego z parkingiem - garażem podziemnym przy ul. K. W. [...] we W.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ decyzyjny wskazał, że wobec cofnięcia wniosku zaistniały przesłanki z art. 105 § 1 k.p.a., ponieważ postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Powołując się na komentarze dotyczące art. 105 k.p.a. organ wskazał, że postępowanie administracyjne może toczyć się wyłącznie w sytuacji, gdy ma swój "przedmiot". Przytoczono dualistyczne poglądy doktryny co do samego przedmiotu postępowania, wskazując przy tym, iż dla interpretacji przepisu art. 105 § 1 k.p.a. przedmiot postępowania wyznacza ogólne przesłanki prowadzenia postępowania administracyjnego. Przyjmując za przedmiot postępowania sprawę administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., tj. sprawę indywidualną rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej, w zakresie należącym do jego właściwości zauważono, że wśród warunków koniecznych istnienia przedmiotu postępowania administracyjnego, które należy wywodzić z przywołanego przepisu, a który nie został spełniony w niniejszej sprawie (czyniąc prowadzone przez tut. organ postępowanie bezprzedmiotowym) trzeba wyróżnić okoliczność, iż sprawa musi mieć charakter indywidualny, tzn. dotyczyć imiennie oznaczonego podmiotu oraz konkretnych jego praw lub obowiązków. Brak cechy "indywidualności" określonej sprawy, tj. niekonkretność adresata bądź praw lub obowiązków odnoszonych do konkretnej osoby, czyni postępowanie administracyjne bezprzedmiotowym. Odnosząc się do rozpoznawanej sprawy PINB wskazał, iż postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego inicjowane jest wyłącznie przez inwestora i to właśnie ten podmiot jest adresatem decyzji udzielającej bądź odmawiającej pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Podano, że organ nie dysponuje możliwością wszczęcia takiego postępowania z urzędu. Odnosząc się do cofnięcia przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oceniono, że czyni to postępowanie w takiej sprawie bezprzedmiotowym co musi skutkować jego umorzeniem. Jeśli podmiot, który ma być adresatem decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, będący jednocześnie inicjatorem postępowania wycofa swój wniosek, postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Uznając, że cofnięcie przez inwestora Fundację K. dla P. E. wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie skutkuje umorzeniem postępowania, za bezprzedmiotowe uznano rozważanie w uzasadnieniu decyzji meritum sprawy i złożonych przez inwestora dokumentów.

PINB dla miasta W. wskazując jednak na zapadłe w sprawie wyroki sądów administracyjnych podjął się w uzasadnieniu decyzji analizy zagadnień związanych z przedmiotową inwestycją. W szczególności podano, że w zakresie odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego poprzez samowolną zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, polegającą na wprowadzeniu funkcji handlowej wyeliminowano nieprawidłowość, gdyż w parterze budynku znajduje się lokal gastronomiczny. Odnośnie nielegalnego przystąpienia do użytkowania budynku biurowo-hotelowo-gastronomicznego z garażem podziemnym przeprowadzono postępowanie potwierdzające ten fakt, jednak obowiązujące wówczas przepisy nie przewidywały możliwości wymierzenia kary natomiast organ skierował do Prokuratury Rejonowej dla W. S.-M. zawiadomienie celem podjęcia stosownych kroków, zaś dalsze lub ponowne podejmowanie przez organ działań w powyższej sprawie byłoby bezprzedmiotowe.

W dalszej części uzasadnienia decyzji PINB odniósł się do twierdzeń kierowanych do organu w trakcie postępowania przez H. S. dotyczących braku przymiotu strony inwestora Fundacji K. dla P. E. z powodu przeniesienia prawa użytkowania wieczystego na O. I. Spółkę z o.o. Organ nie podzielił poglądów uczestniczki postępowania wskazując, że ,,przymiot strony w przypadku Fundacji K. nie wynika z okoliczności posiadania tytułu prawnego do nieruchomości, na której przedmiotowy budynek został wzniesiony, lecz z okoliczności wykonania robót budowlanych polegających na jego budowie. Przymiot strony przysługuje zatem Fundacji K. jako uczestnikowi procesu budowlanego - inwestorowi posiadającemu pozwolenie na budowę. Wskazać przy tym trzeba, iż w świetle przepisów Prawa budowlanego to inwestor jest inicjatorem postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego i to właśnie on występuje z wnioskiem o zajęcie stanowiska do organów, o których mowa w art. 56 ust. 1 ww. ustawy. Ponadto, to właśnie na nim ciąży obowiązek dostarczenia organowi nadzoru budowlanego wymaganych prawem dokumentów. Udział inwestora w komentowanym postępowaniu jest zatem bezdyskusyjny, tym bardziej, że sam się od tego nie uchyla i uczestniczy w tymże postępowaniu w sposób czynny". Organ nie podzielił także wykładni H. S. co do art. 30 § 4 k.p.a., podając, że jest to ,,(...)przepis dotyczący następstwa prawnego i nie ma zastosowania w sprawie, gdyż zgodnie z jego treścią nowa strona wstępuje w toku postępowania na miejsce strony dotychczasowej. Nowa strona postępowania O. I. sp. z o.o. (obecny właściciel przedmiotowej nieruchomości) wstąpiła natomiast w toku postępowania obok strony, jaką jest inwestor. Okoliczność bycia inwestorem robót budowlanych nie jest prawem zbywalnym ani dziedzicznym (z zastrzeżeniem art. 40 Prawa budowlanego) i nie dotyczy go następstwo prawne. Przymiot strony w przypadku O. I. sp. z o.o. wynika zatem z okoliczności posiadania tytułu prawnego do nieruchomości objętej przedmiotem postępowania. Powyższa spółka jest zatem następcą prawnym Fundacji "K." dla P.E. jako podmiotu posiadającego tytuł prawny do nieruchomości, a niejako inwestora. Okoliczności te są natomiast rozłączne".

Analizując pozostałe twierdzenia H. S. odnośnie podziałów działek objętych inwestycją i realizacji części garażu podziemnego na działce nr [...] w warunkach samowoli budowlanej, wskazano na rozstrzygnięcie tych zagadnień w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 02 lutego 2010 r. Z kolei zarzut uczestniczki postępowania w zakresie nielegalnego przystąpienia do użytkowania budynku biurowo-hotelowo-gastronomicznego z parkingiem - garażem podziemnym organ obalił wskazując na istnienie w obrocie prawnym od 17 marca 2008 r. do 31 sierpnia 2011 r. pozwolenia na użytkowanie ww. budynku udzielonego przez DWINB decyzją z dnia [...] r., nr[...]. PINB ustosunkował się także do wniosków H.S. związanych z koniecznością przedłużenia terminu na zapoznanie się z materiałem dowodowym wykazując dotychczasową inicjatywę strony w toku postępowania oraz przyjmując, że zadośćuczynienie temu wnioskowi spowodowałoby nieuzasadnione przedłużenie terminu załatwienia sprawy.

W odwołaniu od powyższej decyzji H.S. poza oprotestowaniem decyzji PINB z dnia [...] r., nr [...] oprotestowała również postanowienia z dnia [...] r., nr [...] oraz z dnia [...] r., nr [...] i z dnia [...] r., nr [...] i [...]. Autorka odwołania nie zgodziła się ze stanowiskiem organu kwestionując możliwość wycofania przez Fundację K. wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, ponieważ użytkowanie wieczyste nieruchomości zostało przeniesione w drodze umowy na O. I. Sp. z o.o., na którą przeszły dotychczasowe prawa i obowiązki inwestora. Dodatkowo na skutek wyroku sądu administracyjnego budynek użytkowany jest bez pozwolenia na użytkowanie.

DWINB w dniu [...] r. wydał postanowienie nr [...] zobowiązujące organ I instancji do uzupełnienia materiału dowodowego, a następnie w dniu [...] r. decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji przytoczył dotychczasowy tok postępowania, podzielając słuszność stanowiska PINB dla miasta W. Zaskarżona decyzja została uznana za prawidłową, zaś co do argumentacji podniesionej w odwołaniu uznano, ze nie może mieć ona wpływu na decyzję, ze względu na wycofanie przez inwestora - Fundację K. dla P. E. wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budyniu biurowo-hotelowo-gastronomicznego z garażem podziemnym, zlokalizowanego przy ul. K. W. [...] we W. DWINB odnosząc się do stwierdzonej przez podległy mu instancyjnie organ administracyjny bezprzedmiotowości postępowania odwołał się do orzecznictwa administracyjnego, z którego wywiódł, iż ,,istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że nastąpiło takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej". Przypomniano, że wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie został wycofany przez inwestora, a organ nie dysponuje możliwością wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie z urzędu. Zdaniem DWINB istotą postępowania z wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, jest poza złożeniem ww. wniosku, wypełnienie przez niego obowiązków nakazanych w art. 57 ustawy Prawo budowlane, polegających na przedłożeniu wymaganej dokumentacji. Zatem cofnięcie przez inwestora wniosku o udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu czyni niemożliwym przeprowadzenie postępowania w tym zakresie, bowiem tylko inwestor może przedłożyć stosowną dokumentację. Podobnie jak organ I instancji, organ odwoławczy nie zgodził się z przekonaniem H. S., iż wycofanie wniosku inwestora, a tym samym brak żądania ze strony inwestora w zakresie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, jest nieistotne dla trybu określonego w ww. przepisie.

W dalszej części uzasadnienia odnosząc się do twierdzeń odwołania wyjaśniono, że zostały one obszernie wyjaśnione przez organ stopnia powiatowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wyraził jednak ocenę prawną, że O. I. sp. z o.o. jest obecnym właścicielem nieruchomości, zatem uprawnienie spółki do uznania jej za stronę postępowania wynika z okoliczności posiadania tytułu prawnego do nieruchomości. Co do pojęcia ,,inwestor", podano z kolei, iż okoliczność bycia inwestorem nie jest prawem zbywalnym, ani dziedzicznym (z zastrzeżeniem art. 40 ustawy Prawo budowlane) i nie dotyczy go następstwo prawne. W ocenie DWINB inwestorem robót nadal jest wnioskodawca - Fundacja K. dla P. E., która wycofała wniosek o pozwolenie na użytkowanie. W tych okolicznościach stwierdzono, że zakończenie postępowania z wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, decyzją umarzającą postępowanie jest słuszne. Nadto oceniając niezaskarżalne postanowienia PINB dla miasta W. wydane w toku postępowania dowodowego stwierdzono, iż żądania w zakresie ich uchylenia są bezpodstawne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na omówioną decyzję DWINB H.S. wniosła o stwierdzenie jej nieważności i nieważności poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, względnie uchylenie decyzji organów obu instancji. W stosunku do zaskarżonej decyzji podniesiono zarzut jej wydania z kwalifikowaną wadą prawną, rażącym naruszeniem przepisów k.p.a., a mianowicie: art. 156 § 1 pkt. 2 , art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 28, 30 § 1 i 4 i w związku z art. 155 § 1 i art. 158 k.c., oraz art. 56 ust. 1 i art. 57 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 3 pkt. 11 ustawy Prawo budowlane polegającym na przyjęciu, że "inwestor - Fundacja K. dla P. E. pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. wycofał swój wniosek z dnia 07 listopada 2001 r., złożony w Wydziale Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miejskiego W. w dniu 09 września 2001 r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, skutkiem czego bezprzedmiotowe stało się postępowanie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie i w związku z tym podlegało ono umorzeniu podczas gdy wskutek zawarcia w dniu [...] r. z O. I. Sp. z o.o. we W. umowy sprzedaży i przeniesienia prawa użytkowania wieczystego działek o Nr [...] i Nr [...] (repertorium [...] nr [...]r.) Fundacja K. utraciła status inwestora w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Skarżąca podniosła, że Fundacja z dniem sprzedaży nieruchomości przestała być właścicielką budynku biurowo-hotelowo-gastronomicznego z garażem podziemnym, który wybudowała na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Fundacji K. dla P. E. pozwolenia na budowę budynku biurowo-hotelowo-gastronomicznego z garażem podziemnym wraz z elementami zagospodarowania terenu i infrastruktury technicznej przy ul. K. W.[...] we W.

W szczegółowych motywach skargi rażące naruszenie prawa uzasadniono faktem, iż Fundacja K." dla P.E. nie posiada od dnia 17 marca 2008 r. tytułu prawnego do nieruchomości budynkowej położonej przy ul. K. W. [...], w tym także prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż zawarła z O.I. Sp. z o.o. we W. w tym dniu umowę sprzedaży tej nieruchomości budynkowej i przeniesienia prawa użytkowania wieczystego działek o nr [...] i Nr[...]. Zdaniem autorki skargi w związku z tym postępowanie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku przez jego właściciela O. I. nie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku Fundacji K. i Fundacja nie ma podstaw do żądania czynności od organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2010 r. (sygn. akt II SA/Wr 305/08), zarzucono nieuwzględnienie przez organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku. Zdaniem skarżącej w sprawie zaistniała nowa okoliczność pominięta przez organy, że właścicielem nieruchomości jest O. I. Sp. z o.o. Z kolei naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. uzasadniono utrzymaniem w mocy decyzji PINB z dnia [...] r., nr[...] , która została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a.. Skarżąca uważa, że w sytuacji gdy w następstwie uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 2 lutego 2010 r. (sygn. akt II SA/Wr 305/08) decyzji DWINB z dnia [...] r., nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...] udzielającej Fundacji K. pozwolenia na użytkowanie budynku biurowo-hotelowego z garażami podziemnymi oraz zawarcia umowy sprzedaży przez Fundację tych dwóch obiektów w dniu 17 marca 2008 r. - nowa właścicielka Spółka O. I. Sp. z o.o. bez pozwolenia użytkuje budynek z garażem podziemnym pod tym budynkiem oraz garaż podziemny usytuowany poza obrysem tego budynku, a połączony funkcjonalnie z garażem podziemnym pod tym budynkiem.

Skarżąca podała nadto, iż błędne zastosowano art. 105 § 1 k.p.a. przyjmując, że cofnięcie przez inwestora - Fundację K. wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu czyni niemożliwym przeprowadzenie postępowania w tym zakresie, gdyż tylko inwestor może przedłożyć stosowną dokumentację. Wskazano również na naruszenie przepisów ogólnych k.p.a.: art. 6, art. 7, art. 10 § 1 poprzez niewyjaśnienie stanu prawnego nieruchomości położonej przy ul. K. W. [...] we W.na dzień wydania zaskarżonej decyzji oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez odmowę uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej w tym przeprowadzenia wnioskowanych czynności i dowodów. Ze względu na nieprzeprowadzenie dowodów przez organy administracyjne skarżąca zwarła w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodów w dokumentów związanych ze sprzedażą i przeniesieniem prawa użytkowania wieczystego nieruchomości.

Odpowiadając na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia 25 stycznia 2013 r. skarżącą uzupełniła skargę podnosząc dodatkowo zarzut naruszenia art. 105 § 2 k.p.a. i art. 9 k.p.a. polegający na ich niezastosowaniu i umorzeniu postępowania na wniosek inwestora Fundacji K. bez powiadomienia przez organ pozostałych uczestników przed wydaniem decyzji, podczas gdy zgodnie z dyspozycją tego przepisu organ może umorzyć postępowanie jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie wszczęto postępowanie, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Argumentując dodatkowo podniesiony zarzut, skarżąca szeroko opisała jego zasadność podając w szczególności, że strony postępowania nie wyrażały zgody na umorzenie postępowania. Nadto samo umorzenie postępowania uznano za bezpodstawne ,,z przyczyn nie mających uzasadnienia w zgromadzony materiale dowodowym" oraz podano, że organ bezprawnie uchylił się od merytorycznego udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

Na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. skarżąca i jej pełnomocnik poparli skargę i wnioski w niej zawarte, zaś pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe skarżącej uznając, iż nie są one niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości potrzebnych do rozstrzygnięcia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i została oddalona.

Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w niniejszej sprawie jest zaskarżona decyzja DWINB, którą utrzymano w mocy decyzję PINB dla miasta W. w przedmiocie umorzenia w całości postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku biurowo-hotelowo-gastronomicznego z parkingiem - garażem podziemnym przy ul. K. W. [...] we W. Przypomnieć należy, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., który uprawnia organ odwoławczy do utrzymania w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadnieniem dla takiego rozstrzygnięcia będzie okoliczność, że w ocenie organu odwoławczego decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z poszanowaniem przepisów postępowania, a zatem nie ma potrzeby ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji. Wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest możliwe wyłącznie, gdy organ I instancji prawidłowo zastosował w sprawie przepisy prawa materialnego i przepisów procedury administracyjnej, zaś organ II instancji dochodzi do analogicznych ustaleń.

Następnie należy wskazać, że materialną podstawą działań organów nadzoru budowlanego były przepisy art. 55-59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), przewidujące uzyskanie przez inwestora pozwolenia na użytkowanie przed faktycznym przystąpieniem do użytkowania obiektu, w sytuacji gdy obowiązek taki wynikał z decyzji o pozwoleniu na budowę, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi jednoznacznie wynika wielowątkowy charakter sprawy towarzyszącej uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie inwestycji zrealizowanej w oparciu o decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. Otóż już w początkowym stadium postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na użytkowania stwierdzono przystąpienie do użytkowania obiektu bez stosownej decyzji. Ze względu na obowiązujące w tym czasie przepisy prawa materialnego na inwestora nie nałożono kary, (jak przewidują to obecne przepisy Prawa budowlanego). Następnie Prezydent W. decyzją z dnia [...] r. udzielił pozwolenia na użytkowanie, a złożenie odwołania od tej decyzji spowodowało wydanie przez Wojewodę D. decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Decyzja organu II instancji została jednak uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2004 r. (sygn. akt II SA/Wr 1619/02). Ponownie rozpoznając odwołanie organ administracyjny, (wobec zmiany kompetencji DWINB), utrzymał w mocy decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wywiedzioną w tym względzie skargę wyrokiem z dnia 21 września 2006 r. (sygn. akt II SA/Wr 619/05). Kolejne rozstrzygnięcia sądów, a to uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OSK 349/07), wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2006 r. oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2010 r. (sygn. akt II SA/Wr 305/08), uchylający decyzję DWINB z dnia [...] r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r., nr[...], a także oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej na ostatni z przywołanych wyroków spowodowały, że w obrocie prawnym przestało funkcjonować pozwolenie na użytkowanie zrealizowanych obiektów, zaś samo postępowanie w sprawie powróciło na etap złożonego przez Fundację K. dla P. E. wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie.

Oceniając z punktu widzenia przywołanego wcześniej kryterium legalności poczynania PINB dla miasta W. w zakresie ponownego badania wniosku, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że nie miały miejsca nieprawidłowości. Organ decyzyjny zawiadomił strony postępowania o toczącym się postępowaniu, wzywał do przedłożenia dokumentów wyznaczając w tym względzie termin, a także we właściwej formie rozpoznawał składane mu wnioski procesowe. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że słusznie organ decyzyjny, wobec formalnego wszczęcia postępowania w sprawie w 2001 r., nie ograniczył katalogu stron postępowania wyłącznie do inwestora w myśl art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego mając na względzie fakt, iż przepis ów wszedł w życie z dniem 11 lipca 2003 r., a więc znacznie później od daty wszczęcia postępowania w sprawie. Podobnie ocenić należy wydane w toku postanowienia odnoszące się do zmiany wyznaczonego inwestorowi terminu na przedłożenie dokumentów oraz wniosków H.S. w zakresie przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Szczególnie w stosunku do postanowień związanych z wnioskami uczestniczki postępowania podnieść należy, że charakter decyzji zapadłej przed organem I instancji, jak też sama przesłanka warunkująca jej treść w postaci cofnięcia wniosku, powodują że faktycznie żądania H. S. pozostawały poza wpływem na treść ostatecznego rozstrzygnięcia.

Przechodząc do umorzenia postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości jaką organy administracyjne wywiodły z cofnięcia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przez inwestora Fundację K. dla P. E. należy poddać analizie słuszność stanowiska PINB dla miasta W. i DWINB w kontekście twierdzeń i zarzutów skarżącej podnoszonych zarówno w odwołaniu jak też w skardze na decyzję administracyjną. Otóż poza sporem pozostaje brak legalnej definicji inwestora w przepisach prawa materialnego. Ustawodawca w przepisach Prawa budowlanego skoncentrował się bardziej na prawach i obowiązkach inwestora wskazując go w art. 17 Prawa budowlanego jako uczestnika procesu budowlanego i w art. 18 ust. 1 tej samej ustawy zobowiązując go do zorganizowania procesu budowlanego, z uwzględnieniem zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Art. 40 Prawa budowlanego traktuje z kolei o przeniesieniu pozwolenia na budowę, wydanego (w dorozumieniu inwestorowi), zaś art. 57 wskazuje jakie dokumenty winien przedłożyć inwestor występując z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Już chociażby pobieżna analiza wskazanych przepisów Prawa budowlanego prowadzi do oczywistej konkluzji, że w klasycznie przebiegającym procesie inwestycyjnym jego finalizacja następuje poprzez udzielenie pozwolenia na użytkowanie, zaś z wnioskiem w tym względzie wystąpić może wyłącznie inwestor. Sądowi w składzie orzekającym znane są orzeczenia sądów administracyjnych, gdzie organy orzekały w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie np. na wniosek właścicieli lokali zamiast upadłego inwestora, jednakże zdają się to być sytuacje skrajne, warunkowane raczej ogólnymi zasadami procesowymi niż konkretną wykładnią przepisów prawa materialnego, która raczej oscyluje w kierunku wyłącznego uprawnienia inwestora do zainicjowania postępowania w tym względzie -(por. II OSK 1695/12, II SA/Kr 220/08, - orzeczenia zamieszczone w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych, nsa.gov.pl).

W rozpoznanej przez organy sprawie z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie wystąpił inwestor - Fundacja K., a nawet pozwolenie takie uzyskał. Decyzja ta nie ostała się jednak w obrocie prawnym na skutek prawomocnego wyroku sądu administracyjnego. Rezultatem ingerencji sądu była nie tylko eliminacja pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia, ale także powrót sprawy na etap wniosku o udzielnie pozwolenia na użytkowanie. Nie umknęły uwadze organów nadzoru budowlanego zdarzenia o charakterze cywilnoprawnym związane z przedmiotową, zainwestowaną nieruchomością, a mianowicie sprzedaż obiektów i przeniesienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Z tej też przyczyny słusznie nie uwzględniono wnioskowanych przez H. S. czynności dowodowych w tym zakresie, skoro organ w oparciu o posiadane dokumenty wiedzę w tym względzie niewątpliwie posiadał. Zadaniem jakie stanęło więc przed nadzorem budowlanym było nie tylko ustalenie stron postępowania przy uwzględnieniu omówionej już zmiany treści art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, ale także ocena zmian właścicielskich. PINB dla miasta W. przyjął rozwiązanie polegające na uznaniu za strony postępowania poza inwestorem Fundacją K. dotychczasowych uczestników postępowania oraz nowego właściciela nieruchomości O. I. Sp. z o.o. Stanowisko to zostało podzielone przez organ odwoławczy i spotkało się z aprobatą składu orzekającego. Słusznie za stronę uznano Fundację K., jako podmiot na rzecz, którego wydana była decyzja o pozwoleniu na budowę, który to podmiot inwestycję zrealizował i który wreszcie złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W toku prowadzonego postępowania Fundacja jako inwestor uczestniczyła w nim czynnie realizując skierowane do niego wezwania organu I instancji. Słusznie organy uznały, że Fundacja K. ma w dalszym ciągu uprawnienia do uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu. Niewątpliwie w dalszym ciągu przysługuje jej przecież atrybut inwestora. Nie utraciła go ona na skutek przeniesione pozwolenia na budowę, bo takiego nie prowadzono, skoro wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja o pozwoleniu na budowę, mimo pojawienia się w postępowaniu nowej strony Fundacja K. posiadała uprawnienia do reprezentowania swoich interesów w toku postępowania dotyczącego inwestycji, którą zrealizowała. Zasadne jest przyjęcie więc tezy, że nowy właściciel nieruchomości, jakkolwiek posiadł uprawnienia do nieruchomości nie przejął łącznie z tym zdarzeniem uprawnień inwestora. W orzecznictwie administracyjnym przyjęto, że ,,(...) o pozwolenie na użytkowanie może występować tylko ten inwestor, który uzyskał pozwolenie na budowę. Wiąże się to z odpowiedzialnością inwestora za realizacje inwestycji zgodnie z prawem (por. wyrok NSA z 7.11.2006 r. II OSK 1281/05, baz Lex nr 317393).

W ocenie Sądu organy prawidłowo za stronę postępowania uznały także nowego właściciela zainwestowanej nieruchomości. Niewątpliwie ma on uprawnienia do ochrony swoich praw właścicielskich w toku prowadzonego postępowania. Słusznie organy administracyjne zaznaczały, że zbycie nieruchomości nie rodzi skutków prawnych w postaci przeniesienia wraz z innymi uprawnieniami przymiotu czy uprawnień inwestora. Automatyzm wskazywany przez skarżącą nie ma zastosowania do tej kwestii regulowanej przepisami Prawa budowlanego. Zaznaczyć trzeba, że między poprzednim a aktualnym właścicielem zainwestowanej nieruchomości zawiązał się stosunek cywilny, natomiast Fundacja K. posiada interes prawny do udziału w postępowaniu, gdyż może ono zrodzić następstwa o charakterze cywilnym, z kolei nowy właściciel nieruchomości, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie ma zastosowania art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, również, (czego nie kwestionuje nawet skarżąca), ma interes prawny w uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie obiektu.

Co do uprawnienia Fundacji K. dla P. E. do cofnięcia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie wskazać należy, że jako inwestor i strona postępowania oczywiście uprawnienia takie posiadała, zaś organ wobec cofnięcia wniosku musiał postępowanie umorzyć.

Przechodząc do analizy przepisu, w oparciu o który orzekł PINB dla miasta W., a mianowicie art. 105 § 1 k.p.a. traktującego o umorzeniu postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny postępowanie stało się bezprzedmiotowe, należy zauważyć, że niewątpliwie na skutek wniosku inwestora cofającego wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie prowadzone postępowanie stało się właśnie bezprzedmiotowe. Dla porządku przypomnieć trzeba wyrażone w tym względzie stanowiska organów decyzyjnych. PINB wskazał, że postępowanie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie może być prowadzone wyłącznie na wniosek, z kolei DWINB powołując się na orzecznictwo wywiódł, że ,,Bezprzedmiotowość postępowania oznacza powstanie sytuacji, w której sprawa administracyjna przestaje istnieć. Aby taki stan rzeczy zaistniał nastąpić musi takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowałoby, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo materialne łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej". Oba twierdzenia nie tylko w sposób właściwy odzwierciedlają istniejący stan prawny, ale też precyzyjnie odnoszą się do stanu faktycznego sprawy. Skoro wnioskodawca cofnął wniosek, natomiast organ mógł kontynuować postępowanie tylko w przypadku takiej woli wnioskodawcy, przestała dla niego istnieć sprawa w znaczeniu administracyjnym, którą należało zakończyć merytorycznym rozstrzygnięciem. Wyczerpały się w ten sposób przesłanki z art. 105 § 1 k.p.a. i organ zobowiązany był do zakończenia postępowania rozstrzygnięciem o charakterze procesowym. Poglądy organów decyzyjnych w sposób precyzyjny potwierdzają nie tylko możliwość, ale nawet konieczność umorzenia postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości.

Obszerne zarzuty odwołania i skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Skarżąca konstruuje zarzuty naruszenia procedury administracyjnej na nieuprawnionym uwzględnieniu inwestora przez organy za stronę postępowania i zakończeniu postępowania jego umorzeniem. Ponieważ w zasadzie wszystkie twierdzenia wynikają z tego faktu można odnieść się do nich na pewnym poziomie ogólności. Zdaniem Sądu, Fundacja K. jako inwestor mimo zbycia nieruchomości słusznie została uznana przez organy za stronę postępowania i miała z tego powodu prawo do cofnięcia wniosku. W tej sytuacji chybiony jest zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a., art. 28, 30 § 1, art. 4 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy. Nie miało miejsca naruszenie ustawy p.p.s.a., ponieważ stanowisko skarżącej o ujawnieniu przez nią nowej okoliczności w postaci nowego właściciela nieruchomości nie tylko organowi było znane, ale także kwestia ta nie została, jak zdaje się twierdzić strona, przesądzona przez sąd administracyjny wskazaniami co do dalszego postępowania, ponieważ organ niemerytorycznym rozstrzygnięciem umarzającym postępowanie orzekł z innego powodu, tj. wobec cofnięcia wniosku. Nie badał on zatem aspektów techniczno-budowlanych zrealizowanego zamierzenia inwestycyjnego. Co więcej, wobec złożenia wniosku orzeczenia takiego wydać nie mógł. Podobnie potraktować należy wnioski dowodowe strony dotyczące badania umów sprzedaży, czy funkcjonalnego powiązania wykonanego obiektu. Zasadnie organ odmówił tych działań, stosując przy tym właściwą formę procesową. Posiadał on bowiem wiedzę o czynnościach cywilnoprawnych i okoliczności tej nie musiał dodatkowo dowodzić, a katalog stron postępowania ustalono z uwzględnieniem tego faktu. Techniczne zagadnienia sprawy okazały się z kolei zbędne do analizowania, jako że inwestor cofnął wniosek. Podobne stanowisko w stosunku do wniosków dowodowych zajął Sąd uznając, że na poziomie postępowania sądowoadministracyjnego nie są one niezbędne do rozpoznania skargi. Akta administracyjne i wydane decyzje nie dają podstaw do potwierdzenia aby organy naruszyły przepisy at. 6, 7, 77 k.p.a. Skarżąca czynnie uczestniczyła w postępowaniu składając wnioski procesowe czy przeglądając akta. Organy administracyjne nie godząc się na prowadzenie wskazywanych dowodów czy odmawiając zmiany terminu rozpoznania sprawy każdorazowo w sposób formalny odnosiły się do tych wniosków, a uzasadnienia swojego stanowiska prezentowały w sposób czytelny i co bardziej istotne spójny z obowiązującymi przepisami. Dodać jedynie należy, że składanie szerokich wniosków dowodowych w zakresie uznanym przez organ za bezcelowy przed wydaniem rozstrzygnięcia, prowadziło wprost do niewykonania postanowienia DWINB z dnia [...] r., nr [...] wyznaczającego termin załatwienia sprawy. Postanowienie to zostało zresztą wydane na skutek skargi H. S. na bezczynność organu.

Na koniec zaznaczyć wypada, że niesłuszny jest również zarzut zawarty w uzupełnieniu skargi dotyczący braku zgody stron postępowania na cofnięcie wniosku, co miało prowadzić do bezprawnego umorzenia postępowania. Istotnie, art. 105 § 2 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca cofnął wniosek, zaś organ nie badał kwestii ewentualnej zgody pozostałych stron postępowania, ponieważ obowiązku takiego nie miał. Otóż jak wynika jednoznacznie z orzecznictwa administracyjnego ,,przepis art. 105 § 2 k.p.a. ma zastosowanie wyłącznie do postępowań administracyjnych, które mogą być prowadzone także z urzędu, a w przypadku postępowań prowadzonych tylko na wniosek wyłącznie wówczas, gdy wniosek o wszczęcie postępowania złożony został przez więcej niż jeden podmiot, a sprzeciw pochodzi od jednego z pozostałych wnioskodawców" - (por LEX nr 1338794). W niniejszej sprawie postępowanie z oczywistych przyczyn nie mogło być prowadzone z urzędu, natomiast wniosek został złożony wyłącznie przez inwestora.

Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu stopnia powiatowego odpowiadają prawu, a zarzuty skarżącej nie zasługiwały na uwzględnienie. Zdaniem Sądu w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie dotychczasowe rozważania i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. - skargę oddalił.