Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 399/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par  1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 par 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 93 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1668
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

SENTENCJA

Dnia 23 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Asesor WSA Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej "A" w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium socjalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komisji Stypendialnej "A" w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej "A" w Ł. na rzecz M. W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", w związku z art. 86 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 93 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1668, ze zm.), zwanej dalej "ustawą", w związku z § 7 ust. 2 , § 15 ust. 1 i 2 oraz § 16 ust. 4 Regulaminu przyznawania świadczeń z funduszu stypendialnego dla studentów Uniwersytetu Medycznego w Ł. (zarządzenie nr 53/2019 z dnia 15 lipca 2019 r. Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł.), zwanego dalej "Regulaminem", Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu Medycznego w Ł. utrzymała w mocy decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego w Ł. nr [...] z dnia [...] o odmowie przyznania stypendium socjalnego M. W. na rok akademicki 2019/2020.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że do Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego w Ł. wpłynął wniosek M. W. o przyznanie świadczenia z funduszu stypendialnego w formie stypendium socjalnego na rok akademicki 2019/2020. Decyzją nr [...] z dnia [...]

Komisja Stypendialna odmówiła przyznania M.W. stypendium socjalnego na rok akademicki 2019/2020. Powyższą decyzję Komisja Stypendialna podjęła, działając na podstawie art. 86 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 93 ust 2 pkt 1 ustawy oraz z § 7 ust. 2, § 15 ust. 1 i 2 Regulaminu.

Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia M. W., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł odwołanie, w którym zarzucił rażące naruszenie prawa tj. normy art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy oraz § 7 ust.2 Regulaminu - przez błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym uznaniu, jakoby norma ta stanowiła o 6 letnim okresie przysługiwania uprawnienia do ubiegania się o świadczenia z funduszu pomocy materialnej - podczas gdy z literalnego jej brzmienia wprost wynika, że reguluje ona uprawnienia do otrzymywania świadczenia, nie dłużej niż przez okres 6 lat i bez zakreślenia granic czasowych okresu studiowania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i po orzeczeniu co do istoty sprawy przyznanie M. W. stypendium socjalnego na rok akademicki 2019/2020.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż we wniosku o przyznanie stypendium socjalnego na rok akademicki 2019/2020 wskazał, iż podjął w roku akademickim 2012/2013 studia na Politechnice Ł., zaś wskazane świadczenie socjalne po raz pierwszy otrzymał w roku akademickim 2018/2019.

Podniósł nadto, że w świetle obowiązującego prawa, spełnia on wymogi do przyznania mu prawa otrzymywania świadczenia. Zdaniem M. W. uprawnienie do otrzymywania wnioskowanego świadczenia wynika wprost z normy art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy oraz §7 ust. 2 Regulaminu.

Zgodnie z normą art. 93 ust. 1 ustawy, student kształcący się równocześnie na kilku kierunkach studiów może otrzymywać świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, tylko na jednym, wskazanym przez niego kierunku.

Przywołując treść art. 93 ust. 1, ust..2 i ust. 4 ustawy skarżący wskazał, iż w kwestii tej wypowiedział się Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego pismem z dnia 2 sierpnia 2019 r., znak [...] stwierdzając, że "regulacja zawarta w art. 93 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, z myślą i w trosce o studentów medycznych kierunków studiów, zawiera limit 6 lat do czasu uzyskania tytułu zawodowego (...) i dalej "Kwestią zasadniczą jest bowiem umożliwienie studentom ukończenia studiów ze wsparciem ze środków z budżetu państwa, a wprowadzony 6-letni limit ma jedynie na celu zapobiec nadużywaniu przez studentów uprawnienia do otrzymywania ww. świadczeń".

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu Medycznego w Ł. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż zasady przyznawania świadczenia z funduszu stypendialnego w formie stypendium socjalnego określają przepisy art. 87, 88 i 93 ustawy oraz § 7 i § 11 Regulaminu.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy oraz § 11 ust. 1 Regulaminu, stypendium socjalne może otrzymać student znajdujący się w trudnej sytuacji materialnej.

Z kolei w myśl art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz § 7 ust. 2 Regulaminu, świadczenia z funduszu stypendialnego przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat.

Zgodnie z interpretacją zamieszczoną na stronie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego świadczenia przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Zdaniem Ministerstwa, oznacza to łączny okres (nieprzekraczający 6 lat kalendarzowych, tj. 72 miesięcy), w którym danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenia w ramach studiów - niezależnie od ich rodzaju i długości trwania, jak też uczelni, na których są odbywane. Tym samym dla biegu tego okresu nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenia oraz czy je pobiera. 6-letni okres przysługiwania świadczeń rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy (na pierwszym kierunku studiów), co następuje z chwilą złożenia ślubowania. Termin ten biegnie również wówczas, gdy osoba znajduje się na urlopie od zajęć, ale pozostaje na studiach. W przypadku przerwania studiów (skreślenia z listy studentów) i ponownego ich podjęcia, liczenie wskazanego okresu powinno być kontynuowane, a nie rozpoczynać się od nowa. Podobnie w przypadku ukończenia studiów pierwszego stopnia i podjęcia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich, sumują się wyłącznie okresy studiowania na tych studiach, natomiast przerwę pomiędzy tymi studiami wyłącza się.

Do 6-cio letniego okresu przysługiwania świadczeń wlicza się także okresy studiowania sprzed wejścia w życie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tj. sprzed 1 października 2018 r.).

Powyższa interpretacja Ministerstwa została również bez zastrzeżeń przyjęta przez doktrynę. W komentarzu do Prawa o szkolnictwie wyższym, pod redakcją naukową Jerzego Woźnickiego wskazano (s. 279): O stypendium socjalne, stypendium dla osób niepełnosprawnych, zapomogi, stypendium rektora i ministra za znaczące osiągnięcia naukowe lub artystyczne studenci mogą ubiegać się na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednakże maksymalny okres ich pobierania wynosi łącznie 6 łat.

Zgodnie ze stanowiskiem MNiSW: " omawiany artykuł określa łączny okres (nieprzekraczający 6 lat), w którym danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenia w ramach studiów -niezależnie od ich rodzaju i długości trwania, jak też uczelni, na których są odbywane. Tym samym dla biegu tego terminu nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenia oraz czy je pobiera. W przypadku przerwania studiów i ponownego ich podjęcia, liczenie wskazanego okresu powinno być kontynuowane, a nie rozpoczynać się odnowa (okresy studiowania sumują się) ". Świadczenia nie będą zatem przysługiwały studentowi, który na studiach pierwszego stopnia studiuje łącznie ponad 6 łat.

Organ odwoławczy podniósł, iż takie samo stanowisko Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego przekazane zostało w dniu 2 sierpnia 2019 r. Konferencji Rektorów Akademickich Uczelni Medycznych. Stwierdzono, że okres kształcenia na jednolitych studiach magisterskich oraz łącznie na studiach pierwszego i drugiego stopnia - co do zasady trwa nie dłużej niż 10 semestrów, z wyłączeniem medycznych kierunków studiów, na których studenci kształcą się dłużej (tj. do 12 semestrów). Z tego właśnie względu, z myślą i w trosce o studentów medycznych kierunków studiów, na których kształcenie trwa przeważnie 6 lat, uwzględnione zostało w art. 93 ust. 2 ww. ustawy rozwiązanie, zgodnie z którym student ma prawo ubiegać się o stypendium socjalne, stypendium dla osób niepełnosprawnych, stypendium rektora i zapomogę oraz stypendium ministra - do czasu uzyskania tytułu zawodowego magistra albo licencjata lub inżyniera (lub tytułów równorzędnych), jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Oznacza to że, ww. stypendia i zapomogi nie są przyznawane wszystkim studentom łącznie przez okres 6 lat, lecz jedynie do daty ukończenia studiów.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż przywołane wyżej przepisy stosuje się wobec wszystkich studentów. Nie mają one zatem charakteru dyskryminującego. Wręcz przeciwnie, w pełni respektują zasadę równego traktowania wszystkich osób odbywających studia wyższe, gdyż ww. świadczenia przysługują studentom do ukończenia studiów na określonym poziomie, zaś osoby przedłużające naukę na studiach powyżej 6 lat, tracą prawo do świadczeń bezzwrotnej pomocy materialnej. Kwestią zasadniczą jest bowiem umożliwienie studentom ukończenia studiów ze wsparciem ze środków z budżetu państwa, a wprowadzony 6-letni limit ma jedynie na celu zapobiec nadużywaniu przez studentów uprawnienia do otrzymywania ww. świadczeń poprzez:

1. przedłużanie okresu kształcenia na jednolitych studiach magisterskich lub studiach drugiego stopnia,

2. podejmowanie kolejnych studiów pierwszego stopnia, bez ukończenia poprzednio podjętych studiów pierwszego stopnia na innym kierunku.

Na podstawie informacji dostępnych w systemie POL-on, Odwoławcza Komisja Stypendialna stwierdziła, że M. W. studiował na następujących kierunkach:

- biotechnologia (Politechnika [...], Wydział Biotechnologii i Nauk o Żywności) w okresie od 1 października 2012 r. do 8 lipca 2013 r.,

- zarządzanie i inżynieria produkcji (Politechnika [...], Wydział Zarządzania i Inżynierii Produkcji) w okresie od 23 lipca 2013 r. do 1 grudnia 2017 r.,

- lekarski (studia niestacjonarne, Uniwersytet Medyczny w Ł., Wydział Lekarski) w okresie od 1 października 2014 r. do 30 września 2018 r.,

- lekarski (studia stacjonarne, Uniwersytet Medyczny w [...], Wydział Lekarski) w okresie od 1 października 2018 r. do nadal.

Łączny okres studiów do dnia 1 października 2019 roku to 82 miesiące.

Po zapoznaniu się z przedłożoną dokumentacją, Odwoławcza Komisja Stypendialna stwierdziła, że upłynął okres 6 lat (72 miesięcy), w którym M. W. przysługiwało uprawnienie do ubiegania się o świadczenia z funduszu stypendialnego. Tym samym nie została spełniona przesłanka określona w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy i § 7 ust. 2 Regulaminu, uprawniająca do ubiegania się o przyznanie stypendium socjalnego.

Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności oraz obowiązujące przepisy prawa, Odwoławcza Komisja Stypendialna uznała, że zasadnie należało odmówić przyznania M. W. świadczenia z funduszu stypendialnego w formie stypendium socjalnego na rok akademicki 2019/2020.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. W., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie w całości, zarzucając:

1. rażące naruszenie prawa, tj. normy art.93 ust. 1 i ust.2 ustawy oraz §7 ust.2 Regulaminu przyznawania świadczeń z funduszu stypendialnego dla studentów Uniwersytetu Medycznego w Ł. - przez błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym uznaniu, jakoby norma ta stanowiła o 6 letnim okresie przysługiwania uprawnienia do ubiegania się o świadczenia z funduszu pomocy materialnej - podczas gdy, z literalnego jej brzmienia wprost wynika, że reguluje ona uprawnienie do otrzymywania/pobierania świadczenia, nie dłużej niż przez okres 6 lat w całym okresie studiowania okresu studiowania,

2. rażące naruszenie prawa, tj. art.156 § 1 pkt 2 w związku z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. przez brak podpisu wszystkich członków organu kolegialnego na oryginale i jednym z odpisów zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na powyższe wniósł o stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej nr [...] z dnia [...] oraz decyzji Komisji Stypendialnej nr [...] z dnia [...] i zobowiązanie organu do wydania decyzji stwierdzającej uprawnienie M. W. do przyznania stypendium socjalne na rok akademicki 2019/2020 oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przypisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2018r. poz.1302 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd uznał, że organy administracji naruszyły przepis prawa materialnego a mianowicie art.93 ust.2 pkt 1 ustawy z 20 lipca 2018r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018r. poz. 1668 ze zm.) oraz przepisy postępowania a mianowicie art.7, 77 § 1,80 i 107 § 3 K.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania M. W. stypendium socjalnego na rok akademicki 2019/2020.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018r. poz. 1668 ze zm.), dalej p.s.w.n.

Zgodnie z treścią tego przepisu świadczenia, o których mowa w art.93 ust.2 pkt 1 (stypendium socjalne) i art.359 ust.1 przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że M. W. na dzień 1 paździewrnika 2019r. studiował przez 82 miesiące. Studiował on w następujących okresach:

- od 1 października 2012r. do 8 lipca 2013r. na kierunku biotechnologia na Wydziale Biotechnologii i Nauk o Żywieniu na Politechnice [...];

- od 23 lipca 20917r. do 1 grudnia 2017r. na kierunku zarządzanie i inżynieria produkcji na Wydziale Zarządzania i Inżynierii Produkcji Politechniki [...];

- od 1 października 2014r. do chwili obecnej na kierunku lekarskim na Wydzielę Lekarskim Uniwersytetu Medycznego w [...].

Organy administracji obu instancji uznały, że skarżącemu nie przysługuje prawo do stypendium socjalnego gdyż studiuje on przez okres dłuższy niż 6 lat (72 miesiące). W ocenie organów obu instancji prawo do stypendium socjalnego przysługuje studentowi, który spełnia ustawowe przesłanki do jego uzyskania i studiuje na studiach wymienionych w art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy nie dłużej niż sześć lat (72 miesiące) zaś [...] [...] studiuje dłużej (82 miesiące). W związku z czym, w ocenie organów, stypendium socjalne mu nie przysługuje.

Zdaniem sądu przyjęta przez organy obu instancji wykładnia cytowanego przepisu jest wadliwa. Organy przyjęły bowiem, że pojęcie "przysługiwania świadczenia" w rozumieniu art.93 ust.2 pkt 1 p.s.w.n. jest pojęciem tożsamym z pojęciem "przysługiwania statusu studenta". Tymczasem takie rozumienie tego pojęcia nie wynika z treści cytowanego przepisu. Zdaniem sądu prawidłowe odkodowanie normy zawartej w art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n. nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych, wystarczającym jest tu podstawowy rodzaj wykładni – wykładnia językowa.

Sąd podziela wykładnię art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n. dokonaną przez K. L. zaprezentowaną w artykule "Wykładnia nowego ograniczenia w przyznawaniu stypendiów dla studentów" (Doradztwo Podatkowe - Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych 2020/1/57-62) wskazującą, iż pojęcie "przysługuje", wobec braku definicji ustawowej, należy odczytywać zgodnie z jego rozumieniem w języku potocznym i odnosić do świadczenia, które zostało przyznane po spełnieniu wszystkich kryteriów. W związku z tym nie można podzielić poglądu organu, że dla biegu okresu w którym można otrzymać stypendium nie ma znaczenia, czy student występował o świadczenia oraz czy je pobierał.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.s.w.n. student może ubiegać się o przyznanie stypendium m.in. socjalnego. Tak więc samo posiadanie statusu studenta nie jest równoznaczne z posiadaniem prawa do stypendium. W celu uzyskania stypendium student musi o nie wystąpić, złożyć wniosek o jego przyznanie. Kolejne przepisy ustawy określają przesłanki, które muszą zostać dodatkowo spełnione aby student mógł uzyskać uprawnienie do stypendium (art. 87 p.s.w.n. określa przesłanki prawa do ubiegania się o stypendium socjalne, w art. 89 p.s.w.n. wskazano warunki uzyskania stypendium dla osób niepełnosprawnych, w art. 91 p.s.w.n ustalono warunki uzyskania stypendium rektora, a w art. 359 natomiast warunki uzyskania stypendium ministra). Nie jest więc tak jak przyjęły organy, że samo posiadanie statusu studenta jest równoznaczne z przysługiwaniem świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 p.s.w.n.

Jak trafnie wskazał WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 18 czerwca 2020 roku w sprawi sygn. akt II SA/Go 155/20 ( LEX nr 3024884) aby świadczenie przysługiwało, muszą zostać spełnione co najmniej trzy warunki:

1) ubiegający się musi mieć status studenta;

2) ubiegający się musi wyrazić wolę ubiegania się o pomoc

3) ubiegający się musi spełnić dodatkowe warunki przewidziane dla danej kategorii pomocy finansowej.

Za zaprezentowanym powyżej rozumieniem pojęcia "przysługiwania świadczenia" o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n. przemawia także uzasadnienie projektu ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w którym w odniesieniu do regulacji dotyczących pomocy materialnej dla studentów wskazano, że "realizując cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, w projekcie ustawy zawarto regulacje pozwalające na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat". A zatem to pobieranie stypendium nie może trwać dłużej niż 6 lat. Tymczasem w sprawie organy w ogóle nie ustaliły czy skarżący pobierał wcześniej stypendia i ewentualnie jak długo.

Mając na uwadze powyższe wyniki wykładni językowej nie sposób zrównać znaczenia pojęcia "przysługiwania prawa do świadczenia", o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n. z pojęciem "przysługiwania możliwości ubiegania się o świadczenie". W związku z tym, iż z samym statusem studenta nie wiąże się przysługiwanie świadczeń stypendialnych nie sposób uznać, że z momentem rozpoczęcia studiów zaczyna biec wspomniany 6 letni termin ograniczający czas przysługiwania świadczenia. Termin ten należy odnosić do okresu kiedy rzeczywiście studentowi świadczenie przysługiwało w rozumieniu wyżej przedstawionym tj. na skutek jego wniosku, po spełnieniu przesłanek, zostało mu przyznane stypendium, na określony w decyzji czas. Ten właśnie czas zgodnie z art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy nie może przekroczyć łącznie 6 lat.

Sąd podziela także pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 10 czerwca 2020 roku w sprawie sygn. akt II SA/Sz 222/20 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA), w którym wskazano, że w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie zawarto przepisu ograniczającego lub wyłączającego prawo do świadczeń ze względu na posiadanie statusu studenta przez okres dłuższy niż sześć lat. Z przepisów art. 93 ust. 2 pkt 2 oraz art. 94 wprost wynika, w jakich sytuacjach studentowi prawo do stypendium nie przysługuje lub kiedy wygasa decyzja o przyznaniu świadczenia. Żadna z tych regulacji nie wiąże prawa do stypendium z nadmiernie długim okresem studiowania, który może być spowodowany nie tylko nieprzykładaniem się do nauki lecz sytuacją zdrowotną, losową czy ekonomiczną. Oznacza to, że niezależnie przez jaki okres dana osoba posiada status studenta, może pobierać świadczenia wymienione w art. 86 ust.1 pkt 1 - 4 i art. 359 ust. 1 p.s.w.n. tylko przez okres sześciu lat, chyba że zachodzą wyłączenia, o których mowa w art. 93 ust. 2 pkt 2, ust. 3 i 4 p.s.w.n.

Pogląd, że okres 6 lat, o którym mowa w art.93 ust.2 pkt 1 p.s.w.n., dotyczy okresu pobierania stypendium socjalnego (stypendium można pobierać nie dłużej niż 6 lat) a nie okresu posiadania statusu studenta wyraził WSA w Łodzi w wyrokach z 12 sierpnia 2020r. w sprawie III SA/Łd 105/20 i z 3 września 2020r. w sprawie III SA/Łd 109/20, WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z 18 czerwca 2020r. w sprawie II SA/Go 155/20 oraz WSA w Szczecinie w wyroku z 10 czerwca 2020r. w sprawie II SA/Sz 222/20. Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych orzeczeniach.

W niniejszej sprawie organy orzekające ustaliły, przez jaki okres skarżący posiadał status studenta na innych uczelniach (82 miesiące) jednakże całkowicie pominęły kwestię dotyczącą ustalenia ewentualnego okresu pobierania przez niego świadczeń wymienionych w art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4 p.s.w.n., co zdaniem sądu ma kluczowe znaczenie w sprawie. W skardze podniesiono, że M.W. pobierał stypendium socjalne jedynie w roku akademickim 2018/2019. Wskazuje to, iż stronie przysługiwałoby prawo do wymienionego świadczenia oczywiście pod warunkiem spełnienia przesłanek otrzymania stypendium dotyczących statusu materialnego studenta. Kwestie te nie zostały jednak wyjaśnione przez organy administracji.

Reasumując sąd uznał, że organy administracji obu instancji wadliwie zinterpretowały przepis art. 93 ust. 2 p.s.w.n., zaś wadliwe rozumienie przepisu nie pozostało bez wpływu na naruszenie przepisów procedury administracyjnej (art. 7 i 77§ 1 k.p.a.) poprzez niezebranie dowodów umożliwiających ocenę możliwości otrzymania przez skarżącego stypendium socjalnego. Wobec powyższego sąd uznał, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n. przez błędną jego wykładnię, a także przepisów prawa procesowego w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Uzasadniało to, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komisji Stypendialnej z dnia [...]

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 697zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na ogólną sumę kosztów złożyło się: 200 zł – wpis sądowy, 480 zł – wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego i 17 zł – opłata skarbowa

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy wyjaśnić czy skarżący pobierał jedno ze świadczeń wymienionych w art.86 ust.1 pkt 1 – 4 p.s.w.n. i ewentualnie przez jaki okres a także czy spełnione zostały przesłanki materialne przyznania stypendium socjalnego. Po zebraniu całego materiału dowodowego należy dokonać wnikliwej jego analizy a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w oparciu o przepis art.15zzs4 ust.3 ustawy z dnia 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r. poz.875 ze zm.).

a.l.