Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 483/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-02-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie decyzji
Powołane przepisy: article: art, 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 27 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. F. o wstrzymanie wykonania decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...], nr [...] w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych p o s t a n a w i a : wstrzymać wykonanie decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...], nr [...].


UZASADNIENIE

W dniu 30 kwietnia 2014r. J. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.

Postanowieniem z dnia 4 września 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 383/13.

W dniu 20 lutego 2015r. do akt sprawy wpłynął wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że nie ponosi winny, że dopłaty po przeprowadzonej kontroli zostały jej wypłacone. Podniosła, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, utrzymuje się ze świadczenia rentowego w wysokości 569.80 zł brutto miesięcznie, jest osobą bardzo schorowaną, a środki finansowe którymi dysponuje nie wystarczają za zakup leków. Do wniosku skarżąca załączyła kserokopię dokumentacji medycznej oraz kopię decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 marca 2014r. o wysokości zwaloryzowanej renty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 127 § 3 p.p.s.a., podczas zawieszenia sąd nie podejmuje żadnych czynności z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Czynności podejmowane przez strony, a nie dotyczące tych przedmiotów, wywołują skutki dopiero od dnia podjęcia postępowania.

Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Dla zakresu stosowania ochrony tymczasowej przewidzianej art. 61 § 3 in fine p.p.s.a. istotne jest ustalenie znaczenia pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktów lub czynności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego chodzi tu o sprawę w ujęciu materialnoprawnym, której tożsamość (granice) wyznaczają elementy określające istotę skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku administracyjnoprawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku (czyli węzła praw i obowiązków stron stosunku) oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (por. postanowienie NSA z dnia 29 sierpnia 2013r., sygn. akt II GSK 1456/13). Generalnie należy stwierdzić, że przy takim szerokim materialnoprawnym rozumieniu sprawy w zakresie wyznaczonym przez art. 61 § 3 in fine p.p.s.a. mieści się nie tylko zaskarżona decyzja, ale także decyzja wydana przez organ I instancji.

Odnosząc powyższe uwagi do argumentacji zaprezentowanej przez stronę w toku niniejszego postępowania wpadkowego oraz okoliczności podanych przez stronę w postępowaniu, jakie toczyło się w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że okolicznością uzasadniającą zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej jest stan zdrowia i trudna sytuacja finansowa skarżącej. W znajdującym się w aktach sprawy wniosku o przyznanie prawa pomocy zawarte zostały informacje, że skarżąca jest osobą starszą i schorowaną. Prowadzi samodzielnie gospodarstwo rolne o powierzchni 1,23 ha, a źródło jej utrzymania stanowi świadczenie rentowe, które od dnia 1 marca 2014r. stanowi kwota 569,80 zł brutto miesięcznie. Skarżąca wyjaśniła, że jest właścicielem domu o powierzchni 80m2. Nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.

Zdaniem sądu przedstawione okoliczności, uprawniają do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawienie bowiem trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej skarżącej, tj. wysokości świadczenia rentowego oraz wysokości ponoszonych przez skarżącą wydatków na leki z wysokością ciążącego na niej zobowiązania - odpowiadającego kwocie jej miesięcznego źródła utrzymania powoduje, że wykonanie decyzji organu I instancji przed rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny może doprowadzić do powstania znacznej szkody i nieodwracalnych skutków nie tylko w sferze ekonomicznej, ale także w sferze zdrowia skarżącej (brak środków finansowych na zakup leków).

Podkreślić jednak należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od oceny zasadności samej skargi. W postępowaniu o ochronę tymczasową, sąd nie mógł badać prawidłowości postępowania administracyjnego, gdyż niweczyłoby to kontrolę sądową legalności zaskarżonej decyzji. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

a.ł.