Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 549/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-04-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2008 r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

A. S. złożył do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] września 2009 r., Nr [...] wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe w 2008 r.

Pismem z 28 grudnia 2009 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Uzasadniając ten wniosek skarżący podniósł, że obecnie

nie posiada wolnych środków na opłacenie określonych decyzjami zobowiązań podatkowych. Jedynym źródłem dochodu jest prowadzona działalność gospodarcza pod nazwą "S." A. S., jednakże w ostatnim okresie nie przynosi ona zysków, które pozwoliłyby na pokrycie należności wynikającej z w/w decyzji. Skarżący ma na utrzymaniu rodzinę, ponosi koszty związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego. Zdaniem wnioskodawcy, wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania skarżącego i jego rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zasadą jest,

że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jednak zastosowanie tej tzw. tymczasowej ochrony skarżącego wymaga wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 cyt. ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty, a wykazanie istnienia tych przesłanek leży po stronie skarżącego (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 124). W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowano stanowisko, zgodnie z którym ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest dokonywana w oparciu o wniosek, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04; postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał,

że ewentualne wykonanie decyzji wyrządzi mu znaczne szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwa wystąpienia takich skutków nie uzasadnia lakoniczne stwierdzenie, że zapłata kwoty zobowiązania może doprowadzić do negatywnych skutków ekonomicznych dla skarżącego. Skarżący nie uzasadnił w sposób dostateczny i konkretny swojego stanowiska, tj. nie przedstawił wystarczających argumentów, które pozwalałby stwierdzić, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jest w przedmiotowej sprawie rzeczywiście realne.

Sąd pragnie przy tym zwrócić uwagę, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Zobowiązanie podatkowe ma tymczasem charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego wykonania są odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconej kwoty, wraz z naliczonym oprocentowaniem.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając

w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji postanowienia.