Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 160/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 148 par. 2 pkt 2, art. 162 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2020 r. w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na postanowienie Naczelnika [....] Urzędu Celno – Skarbowego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. odmówił B. Sp. z o.o. w S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z [...] lipca 2019 r. ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 20% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego oraz zawyżenia różnicy podatku do obniżenia podatku należnego na następny okres rozliczeniowy za miesiące od stycznia do czerwca 2017 r.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał następujące ustalenia.

Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. ustalił B. sp. z o.o. dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 20% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego oraz zawyżenia różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następny okres rozliczeniowy za miesiące od stycznia 2017 r. do czerwca 2017 r. Wskazana wyżej decyzja, z pouczeniem o trybie i terminie wniesienia środka odwoławczego, doręczona została 01 sierpnia 2019 r. pełnomocnikowi ogólnemu strony P. P. w sposób określony w art. 144 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., zwanej dalej O.p.), tj. za pośrednictwem operatora pocztowego na adres wskazany w treści udzielonego ww. osobie pełnomocnictwa ogólnego. Pismem z 31 października 2019 r., skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji.

Uzasadniając wniosek wskazano, że strona nie dochowała terminu bez swojej winy. Dowiedziała się o wydanym wobec niej rozstrzygnięciu 24 października 2019 r. poprzez doręczenie jej upomnienia poprzedzającego egzekucję z przedmiotowej decyzji. W wyniku rozmowy telefonicznej z ustanowionym przez siebie pełnomocnikiem ogólnym P. P. (uprawnionym do reprezentowania B. sp. z o.o. w toku postępowania podatkowego zakończonego wydaniem wskazanej wyżej decyzji), strona ustaliła, że decyzja została odebrana w kancelarii podatkowej ww. pełnomocnika przez J. W. - osobę nieupoważnioną i nieposiadającą umocowania - pełnomocnictwa pocztowego. Osoba ta nie otworzyła koperty z decyzją ani nie przekazała jej P. P., który tego dnia był nieobecny w kancelarii z przyczyn nadzwyczajnych, tj. włamania na jego rachunek bankowy i usiłowania kradzieży, co pociągnęło za sobą konieczność złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa i tym samym pobytu w komisariacie Policji. J. W. najprawdopodobniej położyła kopertę na "stercie dokumentów odłożonych z boku", która została przysypana innymi dokumentami, nie informując o tym P. P.. Po zawiadomieniu pełnomocnika ogólnego o wystosowanym do strony upomnieniu, koperta z korespondencją została odnaleziona pośród "sterty dokumentów" i otworzona przez pełnomocnika ogólnego 31 października 2019 r.

Wskazano również, że po otwarciu koperty z korespondencją z tutejszego organu P. P. stwierdził, że decyzja nie zawiera ostatniej strony z pouczeniem i podpisem jej wystawcy. W opinii wnioskodawcy decyzja nie została więc skutecznie doręczona i nie może być traktowana jako istniejąca w obrocie prawnym. Wskazano także, że brak pouczenia o prawie do odwołania nie może rodzić negatywnych skutków wobec adresata decyzji.

Pismem z 05 listopada 2019 r. strona uzupełniła złożony wniosek przedkładając oświadczenia P. P. i J. W. oraz potwierdzenie złożenia zawiadomienia z dnia 01 sierpnia 2019 r. o popełnieniu przestępstwa na szkodę P. P. na dowód tego, że pełnomocnik we wskazanym dniu nie był obecny w swojej kancelarii.

Z treści przedłożonego oświadczenia P. P. wynika, że w dniu 01 sierpnia 2019 r. J. W. odebrała przesyłkę pocztową nadaną z W. Urzędu Celno-Skarbowego w P., pomimo tego że nie była upoważniona do odbioru korespondencji, miała zakaz odbierania korespondencji kierowanej do niego jako pełnomocnika do doręczeń i nie miała upoważnienia pocztowego do odbioru korespondencji w ww. zakresie. J. W. nie powiadomiła o ww. fakcie P. P. i zostawiła przesyłkę na biurku, nie otwierając jej, z zamiarem późniejszego przekazania jej pełnomocnikowi. Po powrocie do pracy 05 sierpnia 2019 r. J. W. nie odnalazła decyzji na swoim biurku i była przekonana, że korespondencja została zabrana przez P. P.., podczas gdy najprawdopodobniej została przełożona do grupy dokumentów archiwalnych przez osobę sprzątającą. P. P. wskazał również, że w dniu 01 sierpnia 2019 r. w związku z włamaniem na jego konto bankowe przebywał najpierw w oddziale banku, a następnie do późnych godzin wieczornych w komisariacie Policji. Następnego dnia również był nieobecny w prowadzonej przez siebie kancelarii z powodu ważnego wyjazdu służbowego. W dniu 02 sierpnia 2019 r. w kancelarii nieobecna była również J. W.. Do czasu otrzymania 25 października 2019 r. informacji od skarżącej, nie wiedział co stało się z przesyłką zawierającą decyzję i co zrobiła z nią J. W., nie miał również świadomości, że jakakolwiek przesyłka została do niego jako pełnomocnika skierowana. Decyzję otrzymał dopiero po powrocie z urlopu 31 października 2019 r. Działając w wielkim pośpiechu, ze względu na ograniczony czas na wysłanie odwołania od decyzji, błędnie poinformował pełnomocnika szczególnego strony, składającego odwołanie od przedmiotowej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia, że decyzja jest niekompletna ze względu na brak ostatniej strony, lecz po dokładnym sprawdzeniu okazało się, iż dokument jest kompletny (ostatnia strona została na płycie skanera). Brak możliwości osobistego odbioru decyzji Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z [...] lipca 2019 r. był spowodowany przeszkodą nie do przezwyciężenia, tj. koniecznością natychmiastowej i prowadzonej wszelkimi środkami ochrony zagrożonego kradzieżą majątku osobistego i firmowego.

Z oświadczenia J. W. wynika natomiast, że 01 sierpnia 2019 r. odebrała "przez przypadek i mechanicznie" przesyłkę z W. Urzędu Celno-Skarbowego w P.. Po przekazaniu jej w dniu 28 października 2019 r. zapytania od P. P. odnośnie przesyłki z W. Urzędu Celno-Skarbowego w P., przypomniała sobie o korespondencji z sierpnia i po dokładnym przejrzeniu wszystkich dokumentów odnalazła ją wśród dokumentów archiwalnych. Koperta z przesyłką została przekazana P. P. po jego powrocie z wyjazdu, tj. w dniu 31 października 2019 r.

Pismem z 06 listopada 2019 r. Strona przedłożyła dodatkowo sprawozdanie z działań komisji powołanej w Kancelarii [...] P. P. w celu zbadania okoliczności związanych z dostarczeniem przesyłki z W. Urzędu Celno-Skarbowego w P..

W ocenie organu fakt skutecznego doręczenia przedmiotowej decyzji stronie 01 sierpnia 2019 r. nie budzi wątpliwości, co stwierdzone zostało w postanowieniu Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z dnia 09 stycznia 2020 r. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji rozpoczął bieg 01 sierpnia 2019 r. i upłynął w dniu 15 sierpnia 2019 r.

Uchybienie terminu w niniejszej sprawie nastąpiło w wyniku zaniedbania strony, a nie w wyniku zaistnienia niemożliwych do przezwyciężenia przeszkód. W tym zakresie oceny należało dokonywać w kategoriach dochowania reguł starannego działania.

Gdy pracownik obecny w kancelarii doradztwa podatkowego prowadzonej przez pełnomocnika ustanowionego przez stronę, mieszczącej się pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie jako adres pełnomocnika do doręczeń w kraju, podejmuje się odbioru korespondencji i przekazania jej adresatowi oraz potwierdza jej odbiór własnoręcznym podpisem i firmową pieczęcią, to doręczenie takie należy uznać za skuteczne i rodzące określone konsekwencje procesowe. Nie można obalić domniemania doręczenia do rąk pracownika jedynie przez stwierdzenie, że osoba odbierająca przesyłkę nie była do tego upoważniona, w sytuacji, w której osoba ta przebywała w lokalu, w którym adresat prowadził działalność gospodarczą i jednocześnie poświadczyła odbiór własnoręcznym podpisem oraz pieczęcią firmową na zwrotnym potwierdzeniu odbioru Nie można również uznać, że pełnomocnik strony w wyniku okoliczności niezależnych od niego i bez swojej winy nie miał możliwości powzięcia informacji o doręczonej przez organ korespondencji i jej treści. Obowiązkiem profesjonalnego pełnomocnika było takie ustalenie zasad prowadzenia kancelarii i określenia obowiązków osób w niej pracujących, aby miał możliwość zapoznania się z doręczoną mu decyzją oraz terminowego podjęcia ewentualnych dalszych czynności w sprawie. Organ podkreślił również, że kilkanaście przesyłek kierowanych przezeń na adres pełnomocnika było odebrane przez inne osoby niż pełnomocnik czy jego żona, w tym przez J. W., co świadczy, że odbiór korespondencji w imieniu pełnomocnika przez zatrudnione w biurze doradztwa podatkowego osoby było powszechną praktyką przyjętą w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez P. P.. Ponadto jak wynika z przedłożonych oświadczeń, przesyłka zawierająca decyzję organu znajdowała się przez cały czas od dnia jej doręczenia 01 sierpnia 2019 r. w kancelarii pełnomocnika i nie została odnaleziona aż do 28 października 2019 r. "pośród sterty dokumentów".

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła przeprowadzenie dowodów ze wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach spraw, w tym w szczególności z oświadczenia J. W. i P. P., zawiadomienia z dnia 1.08.2019r. o popełnieniu przestępstwa na szkodę P. P., sprawozdania z komisji, na okoliczność zasadności niniejszych skarg, uchylenie postanowienia i zasądzenie kosztów. Zarzuciła rozstrzygnięciu:

1. błędne przyjęcie, iż organ doręczał pismo w oparciu o art. 148 § 2 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, a zatem przyjęcie, iż pismo mogła odebrać osoba upoważniona przez pracodawcę, podczas gdy pismo było doręczane w oparciu o art. 148 § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej tj. na adres do doręczeń w kraju podany w toku postępowania, o czym chociażby świadczy zaadresowanie pisma jako "P. P. - doradca podatkowy"

Z uwagi na powyższe a zgodnie z art. 149 Ordynacji podatkowej pismo mógł odebrać jedynie adresat lub pełnoletni domownik, którym to nie była J. W. (w ustaleniach stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że adresatem pisma (pracownik KANCELARIA [...] P. P.), a zatem nie doszło do prawidłowego doręczenia pisma.

2. Błąd w ustaleniach stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że J. W. była upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do "P. P. - doradca podatkowy", podczas gdy J. W. nie była upoważniona do odbioru korespondencji związanej z działalnością gospodarczą P. P., a tym bardziej do odbioru korespondencji indywidualnie adresowanej do P. P..

3. naruszenie art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie, iż odwołanie od decyzji Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z dnia 29.07.2019r. zostało wniesione bez zachowania terminu, podczas gdy z uwagi na brak prawidłowego doręczenia decyzji termin wskazany w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej w ogóle nie rozpoczął biegu, a zatem odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu wskazanego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

4. naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez bezzasadne odmówienie wiarygodności oświadczeniom J. W. i P. P. z których to wynika, iż J. W. odebrała pismo bez upoważnienia i nie przekazała go od razu adresatowi (pismo przekazano dopiero 31 października 2019 r., a skarżąca dowiedziała się o wydanej decyzji w dniu 24 października 2019 r. poprzez doręczenie jej upomnienia poprzedzającego egzekucję z przedmiotowej decyzji).

5. zupełne pominięcie i nie ustosunkowanie się przez organ do zarzutu, iż przesłana decyzja nie zawierała ostatniej strony z pouczeniem i podpisem jej wystawcy, a zatem nie iż nie została ona skarżącej skutecznie doręczona. Nadto organ nie uwzględnił, iż brak pouczenia o prawie do odwołania nie może rodzić negatywnych skutków wobec jej adresata.

Powyższe naruszenia spowodowały błędne uznanie przez organ, iż w sprawie doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu z dnia 29.07.2019r., podczas gdy należy stwierdzić, iż doręczenie było bezskuteczne.

W przypadku przyjęcia, iż w sprawie doszło do skutecznego doręczenia decyzji z 29.07.2019r., czemu skarżąca stanowczo zaprzecza, postanowieniu zarzuciła:

1. naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez bezzasadne odmówienie wiarygodności oświadczeniom J. W. i P. P. oraz sprawozdaniu z komisji, z których to wynika, iż J. W. odebrała pismo bez upoważnienia, a nadto iż dopiero 31 października 2019 r. z uwagi na przełożenie pisma przez osobę z poza kancelarii (z zewnętrznej firmy sprzątającej kancelarię) przekazała pismo jego adresatowi, a zatem dopiero w tym dniu adresat miał realną możliwość zapoznania się z treścią pisma.

Powyższe naruszenie w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż brak wiedzy adresata o piśmie nie stanowi okoliczności niezależnych od adresata przesyłki, które to uzasadniają przywrócenie terminu, podczas gdy odebranie przesyłki przez inną osobę, która była do tego nieupoważniona i poinformowanie adresata ze znacznym opóźnieniem o odebranej przesyłce uzasadnia przywrócenie terminu do odwołania.

2. Powyższe w konsekwencji spowodowało naruszenie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na uznaniu, że skarżąca nie spełniła przesłanek wskazanych w tym przepisie, podczas, gdy skarżąca uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu do wniesienie odwołania od decyzji Naczelnika W. Urzędu Celno- Skarbowego w P. z 29.07.2019r. nastąpiło bez jego winy, mimo odbioru pisma przez J. W., która nie wywiązała się z obowiązku oddania pisma adresatowi, który to nie miał wiedzy o treści pisma, a co za tym idzie o upływającym terminie do złożenia odwołania.

3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania przez pełnomocnika skarżącej.

Jedynie marginalnie, gdyż stanowiło to przedmiot odrębnego rozstrzygnięcia w postaci postanowienia Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z [...] stycznia 2020 r., stwierdzającego uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania, Sąd wskazuje, że w sytuacji, gdy osoba obecna w miejscu, o którym stanowi art. 148 § 2 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., zwanej dalej O.p.) podejmuje się odebrać pismo wskazując, iż jest zatrudniona w tym miejscu i potwierdza to dostępem do firmowych pieczęci, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji w tym miejscu nie może nasuwać żadnych uzasadnionych zastrzeżeń. Dokonane do jej rąk doręczenie pisma jest skuteczne i rodzi określone skutki procesowe (zob. wyrok NSA z 19.09.2017 r., sygn. akt II FSK 2468/15). Wyrokiem z [...] lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Po [...] WSA oddalił skargę na powyższe ww. postanowienie w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W myśl art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

W orzecznictwie w powyższym zakresie wskazuje się, że brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o nim tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Nadto zauważyć należy, że przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. A contrario zatem, przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Oznacza to, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie, gdyż od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Przepis art. 162 § 1 O.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, co oznacza, że każdy nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy). Nie może też budzić wątpliwości, że to podatnik wnioskujący o przywrócenie terminu powinien uwiarygodnić odpowiednią argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niego niezależna i istniała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w trakcie postępowania podatkowego (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 22 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Go 716/19).

W przypadku kiedy za stronę działa pełnomocnik, o wadach oświadczenia woli, dobrej lub złej wierze, zachowaniu należytej staranności, co do zasady, należy rozstrzygać na podstawie okoliczności zachodzących po stronie pełnomocnika, a nie mocodawcy. Dlatego też w odniesieniu do profesjonalnych pełnomocników (adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych) należy oczekiwać większej staranności w podejmowaniu przez nich czynności procesowych, zwłaszcza surowiej ocenia się przesłanki braku winy w kontekście przywrócenia terminu do dokonania czynności. Działanie pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym czy też doradcą podatkowym ma bowiem charakter profesjonalny, rodzący odpowiedzialność za działanie w imieniu swojego mocodawcy, a jednocześnie oparty na zaufaniu mocodawcy wobec pełnomocnika. Nie sposób w związku z tym oceniać stopnia zaniedbań profesjonalisty na równi z takimi samymi zaniedbaniami, które poczyniłaby osoba samodzielnie dochodząca swoich interesów w postępowaniu przed organami podatkowymi. Jednocześnie trzeba zaznaczyć, że skutki działania pełnomocnika ponosi strona. Ona też ponosi odpowiedzialność za dobór osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu swoich spraw (zob. wyrok NSA z 22 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 166/17).

W niniejszej sprawie odbiór korespondencji zawierającej decyzję z [...].07.2019r własnoręcznym podpisem potwierdziła J. W., opatrując dodatkowo druk zwrotnego potwierdzenia odbioru pieczęcią Kancelarii Doradztwa Podatkowego [...] P. P.. Ponadto z oświadczenia J. W. nie wynika, by nie była ona upoważniona do odbioru korespondencji, lecz, że "odebrała ją przez przypadek i mechanicznie". Jak wynika z oświadczeń zarówno J. W., jak i P. P., a także "sprawozdania komisji powołanej w celu zbadania okoliczności związanych z dostarczeniem przesyłki" – decyzja Naczelnika W. Urzędu Celno- Skarbowego w P. z [...].07.2019 r. przez cały czas znajdowała się w firmie pełnomocnika skarżącej, gdzie najpierw została rzekomo "przez pomyłkę i mechanicznie" odebrana, następnie "przypadkowo i nieumyślnie" przełożona, by później zostać odnaleziona "pośród sterty dokumentów", łącznie z ostatnią stroną decyzji, która "po dokładnym sprawdzeniu" okazało się, że "pozostała na płycie skanera". Trudno wobec powyższych okoliczności stwierdzić, by pełnomocnik skarżącej dochował należytej staranności oczekiwanej od profesjonalisty.

Tym samym zasadnie organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) oddalił skargę.