Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3587/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. W. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy mieszkaniowej stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały


UZASADNIENIE

Zarząd dzielnicy [...] miasta stołecznego W. podjął uchwałę z dnia [...] lipca 2021 r., w której działając na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2 Statutu Dzielnicy [...] miasta stołecznego Warszawy, stanowiącego załącznik nr 6 do uchwały Nr LXX/2l82/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r. poz. 8814 oraz z 2019 r. poz. 13139) w związku z § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz z 2016 r. poz. 6725) oraz § 4, § 9 ust. 1 pkt 1, § 32 ust. 1 pkt 6 i ust. 8, § 34 ust. 3 oraz § 35 ust. 1 uchwały Nr XXI 11/669/2019 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r. poz. 14836,

z 2020 r. poz. 5791 oraz z 2021 r. poz. 5586):

§ 1. Odmówił udzielenia pomocy mieszkaniowej Panu A. W. (skarżący) poprzez najem lokalu z mieszkaniowego zasobu W.

§ 2. Wykonanie uchwały powierzył się Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] W.

§ 3. Nadzór nad wykonaniem uchwały powierzył Członkowi Zarządu Dzielnicy [...] W. sprawującemu bezpośredni nadzór nad Wydziałem Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] W.

§ 4. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały wskazano między innymi, że Pan A. W. (ur. 1964 r.) wystąpił z wnioskiem o pomoc mieszkaniową jako osoba bezdomna. Obecnie wnioskodawca przebywa w Schronisku dla Osób Bezdomnych, które jest prowadzone przez Stowarzyszenie [...] w W. – [...].

Z oświadczenia Pana A.W. wynika, że przed pobytem w schronisku zamieszkiwał w nieruchomościach, znajdujących się na terenie innych dzielnic [...] , jak i poza W. . Ostatnim udokumentowanym miejscem zamieszkania wnioskodawcy był lokal nr [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] stanowiący własność byłej żony, z którego wymeldował się w 2014 r. Zgodnie z informacją Urzędu W. dla Dzielnicy [...] w dniu 9.01.1992 r. lokal został wykupiony przez małżonków E. i A. W.

Wnioskodawca wskazał ponadto, że w latach 2009 - 2016 zajmował lokal użytkowy [...] przy ul.[...] , gdzie prowadził działalność w formie pomocy prawnej.

Organ wyjaśnił, że rozpatrzenie i rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zostało dokonane w oparciu o § 4, § 9 ust. 1 pkt 1, § 32 ust. 1 pkt 6 i ust. 8 uchwały Nr [...] Rady miasta [...] z dnia [...] grudnia 2019 r.

w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] (z późn. zm.)

Zgodnie z § 4 ww. uchwały pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz w § 7 z zastrzeżeniem § 8

i § 9. Natomiast § 7 ust. 1 stanowi, że przez warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego powierzchnia mieszkalna wynosi nie więcej niż 7 m²

w przypadku zamieszkiwania w tym lokalu 1 osoby, powiększone o dodatkowe 6 m² na każdą kolejną zamieszkującą w tym lokalu osobę. Zgodnie z ust. 2 pkt 2 warunek ten nie dotyczy osób realizujących indywidualny program wychodzenia

z bezdomności lub które przedstawią zaświadczenie z ośrodka pomocy społecznej

w Warszawie potwierdzające korzystanie ze świadczeń pomocy społecznej z powodu bezdomności.

Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że Pan A. W. od dnia [...].08.2016 r. przebywa w Schronisku dla Osób Bezdomnych, które jest prowadzone przez Stowarzyszenie [...] w W. przy

ul. [...]. Średni dochód jednoosobowego gospodarstwa domowego wnioskodawcy z okresu 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku wyniósł 333,33 zł. Wnioskodawca dołączył umowę, z której wynika, że w formie wolontariatu udzielał m.in. porad prawnych. Powyższa kwota stanowiła darowiznę uzyskaną

od fundacji.

Na podstawie § 32 ust. 1 pkt 6 ww. uchwały wnioski osób ubiegających się

o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Z zebranych informacji wynika, że matka wnioskodawcy posiada lokal własnościowy nr [...] przy ul. [...] składający się z 2 pokoi i kuchni

o powierzchni użytkowej 45,86 m². W księdze wieczystej prowadzonej dla ww. lokalu jako właściciele figurują rodzice wnioskodawcy. W lokalu jest zameldowana tylko matka. Zgodnie z informacją z USC [...] ojciec wnioskodawcy zmarł

w 2006 r. Wnioskodawca nie dostarczył dokumentu dotyczącego postępowania spadkowego i wyjaśnił, że nie posiada w tym przedmiocie żadnej wiedzy, ponieważ zerwał kontakty z rodziną. Należy jednak uznać, że wnioskodawca jest właścicielem lokalu w udziale 1/8 na podstawie dziedziczenia ustawowego (wnioskodawca ma tylko siostrę), a zatem w niniejszej sprawie ma także zastosowanie § 9 ust. 1 pkt 1

lit. a uchwały, w myśl którego odmawia się zawarcia umowy najmu lokalu, jeżeli wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części.

Zgodnie z § 32 ust. 8 informacje uzyskane w toku analizy, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej.

Sprawa Pana A. W. została negatywnie zaopiniowana przez Komisję Mieszkaniową.

Wobec powyższego, Zarząd Dzielnicy [...] W. odmówił udzielenia pomocy mieszkaniowej Panu A. W. poprzez najem lokalu z mieszkaniowego zasobu W.

Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sadu administracyjnego

w W. wywiódł skarżący. Zaskarżonej uchwale zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu

i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w tym niewyjaśnienia, czy skarżący rzeczywiście jest właścicielem 1/8 udziału

w nieruchomości mieszkaniowej przy ul. [...] w W. poprzez brak przesłuchania matki skarżącego, tym bardziej, że skarżący nigdy podczas trwania postępowania nie zaprzeczał posiadaniu przez jego rodziców w/w nieruchomości i wielokrotnie wspominał o długoletnim konflikcie rodzinnym;

2) art. 7, 77 § 1 i art. 107§ 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu

i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a co za tym idzie sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.;

3) art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej uchwały z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej uchwały, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego skarżący przebywa w Schronisku dla Bezdomnych skoro jest współwłaścicielem nieruchomości mieszkaniowej, być może jego własność wynika jedynie z przepisu prawa spadkowego a nie jest realna i rzeczywista;

4) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu wzięcia czynnego udziału

w sprawie, nieinformowanie o przedłużającym się postępowaniu, ograniczeniu kontaktu do 2 listów i jednej rozmowy telefonicznej ze strony organu przez okres 3 lat trwania postępowania, które w przeświadczeniu skarżącego było prowadzone wolno z nastawieniem na oddalenie wniosku o pomoc mieszkaniową, czym naruszono jego prawo do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, kończąc sprawę prowadząca osoba

(pani L.) nie uznała za konieczne wezwać skarżącego bądź dopytać o jakieś nowe fakty, co mogłoby pomóc w jego staraniach o przydział lokalu a decyzje

o zamieszkiwaniu w Schronisku skarżący przekazywał samodzielnie bez wezwań organu pocztą bądź e-mail;

5) art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymujących uchwałę w mocy skoro podstawa prawna jej wydania była niepewna

i opierała się na domniemaniu a nie realnym, rzeczywistym stwierdzeniu

o posiadaniu nieruchomości mieszkaniowej przez skarżącego. Sam skarżący wielokrotnie podkreślał, ostatni raz w lutym bądź marcu 2021 r., że nic nie wie

o śmieci swojego ojca w roku 2006 oraz nie zna żadnych faktów związanych

z dziedziczeniem majątku po zmarłym . Tym samym trudno przyjąć realną podstawę prawną odrzucenia wniosku skarżącego z art. 9 ust. 1 pkt 1z lit. a uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m. st. Warszawy z dnia 05 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy ( Dz.U. Woj. Maz. Z 2019 r. poz. 14836, z 2020 r. poz. 5791 oraz 2021r. poz. 5586);

Naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) artykułów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 2320. z późn zm.) - Księga IV - Spadki przez dokonanie błędnej subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącego wynikiem błędnego przyjęcia, iż art. 9 ust. 1 pkt 1 z lit. a uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m. st. Warszawy z dnia 05 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy, może być zastosowany wobec skarżącego, w sytuacji gdy jednoznaczna treść tego przepisu nakazuje przyjąć, że skarżący jest właścicielem części nieruchomości mieszkalnej w Warszawie przy

ul. [...] m. [...] - co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zestawienia art. 9 ust. 1 pkt 1 z lit. a. Innymi słowy poza przepisem o nabywaniu spadków z ustawy Kodeks cywilny, organ nie dysponuje żadnym dowodem na posiadanie przez skarżącego części ułamkowej lokalu mieszkalnego. Tego dowodu również nie posiada skarżący.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wnosił o stwierdzenie, że wydanie uchwały nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] w W. w sprawie udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez odmówienie skarżącemu najmu lokalu mieszkalnego z zasobów m. st. Warszawy nastąpiło z naruszeniem prawa, w całości i przyznanie pomocy prawnej.

W uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne jej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Pismem z dnia [...] marca 2022 r. skarżący przesłał do Sądu jako wnioski dowodowe następujące dokumenty:

- decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. o przyznaniu świadczenia

z pomocy społecznej w formie tymczasowego schronienia w Schronisku dla osób bezdomnych : Stowarzyszenia "[...]" w W. przy ul. [...] do dnia [...] maja 2022 r. (kontynuacja);

- kontrakt socjalny z dnia [...] lutego 2022 r. z czasem realizacji do dnia [...] grudnia 2022 r.;

- oświadczenie z dnia [...] marca 2022 r. Pani E. W. - matki skarżącego na okoliczność mieszkania w W. przy ul. [...] m. [...] oraz statutu przedmiotowej nieruchomości i praw własnościowych w tym także ostatniej woli R. W. ;

- kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia [...] marca 2022 r. po przebiegu ostatniej operacji związanej z chorobami przewodu pokarmowego oraz rokowaniami na kolejny zabieg operacyjny.

Jednocześnie wskazał, że wydarzenia ostatniego okresu z życia skarżącego tym bardziej wskazują na złożoność sytuacji jaka powstała w niedalekiej przeszłości a przekazane dokumenty wskazują jednoznacznie, iż udzielnie pomoc mieszkaniowej skarżącemu jest zasadne a uchwała Zarządu Dzielnicy [...] W. w takim stanie prawnym nie może się ostać.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem

art. 57a.

W myśl art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt,

o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu

w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Zgodnie z oceną prawną wyrażoną w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), uchwała zarządu dzielnicy m.st. Warszawy

w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem

z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Uchwała ta dotyczy bowiem działań organów gmin, podejmowanych w innej niż umowa prawnej formie działania administracji, a mianowicie w drodze nienormatywnych aktów ogólnych organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych

w sprawach z zakresu administracji publicznej. Analogicznie należy ocenić charakter prawny uchwały w przedmiocie zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu m.st. Warszawy. Przepis art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego

i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów jest dopuszczalna

i zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną zaskarżonej uchwały indywidualnej w sprawie wniosku skarżącego stanowiła uchwała nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Z 2019 r., poz. 14836 ze zm.), która zawiera zarówno przepisy materialne jak i procesowe – reguluje tryb podejmowania uchwały indywidualnej, jak również faktyczne podstawy jej przyjęcia. Jako podstawy rozstrzygnięcia organ powołał § 4, § 9 ust. 1 pkt 1, § 32 ust. 1 pkt 6 i ust. 8, § 34 ust. 3 oraz § 35 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019.

Zauważyć należy, że w postępowaniu poprzedzającym udzielenie pomocy mieszkaniowej z zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego (Dz.U.

z 2020 r., poz. 611) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje

do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09, publ.: j.w.). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Powołany przepis stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny

i słuszny interes obywateli.

W myśl § 32 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019 wnioski osób ubiegających się

o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej:

1) ocenę faktycznych warunków mieszkaniowych przeprowadzoną bezpośrednio

w miejscu zamieszkiwania wnioskodawcy z zastrzeżeniem ust. 9 i 10;

2) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu,

a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych

w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy;

3) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku

do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela;

4) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 9 ust. 1 pkt 1;

5) rozporządzenie w okresie ostatnich 7 lat przed dniem złożenia wniosku, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, nieruchomością lub spółdzielczym prawem, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 1, w tym fakt dokonania przez te osoby zamiany tych tytułów prawnych na lokal kwalifikujący do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu;

6) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach.

Przepis ust. 1 pkt 6 nie ma zastosowania do spraw wskazanych w § 11-13 i § 18 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 21-23 i § 25.

Wynikający z § 32 ust. 1 ww. uchwały obowiązek poddania wnikliwej analizie wymienionych w tym przepisie okoliczności pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wnikliwa analiza, do przeprowadzenia której obowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa.

Odnosząc się do wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały podstaw odmowy udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu [...] przez uznanie, że wnioskodawca jest współwłaścicielem lokalu przy ul. [...] nr m. [...] w udziale 1/8 na podstawie dziedziczenia ustawowego jest co najmniej przedwczesne, a zatem w niniejszej sprawie przedwczesne jest również zastosowanie § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a uchwały, w myśl którego odmawia się zawarcia umowy najmu lokalu, jeżeli wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części. Organ przyjmując takie stanowisko dokonał dowolnej, a nie swobodnej, oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

W szczególności za dowolne uznać należy ustalenie organu, dotyczące bycia przez skarżącego współwłaścicielem lokalu przy ul. [...] nr m.[...], okoliczność taka nie wynika bowiem ani z księgi wieczystej prowadzonej

dla przedmiotowego lokalu ani z faktu posiadania przez organ postanowienia

o stwierdzeniu nabycia spadku, które w tej sprawie nie zostało złożone. Czym, zdaniem Sądu, naruszył § 32 ust. 1 pkt 6 i § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a uchwały.

Organ nie zbadał również stosunków rodzinnych jakie panują między skarżącym a jego matką pomimo, że skarżący wskazywał, że nie utrzymuje kontaktów z rodziną od wielu lat.

Trudno więc uznać, by ocena organu co do możliwości zabezpieczenia przez skarżącego potrzeb mieszkaniowych we wskazanej lokalizacji była rzetelna i poparta materiałem dowodowym.

Reasumując Sąd wskazuje, że argumentacja organu zawarta w skarżonej uchwale nie pozwala zatem na uznanie, że jest wynikiem wnikliwej analizy, o której mowa w § 32 uchwały Rady Miasta. Organ w żadnym zakresie nie ustalił, a w konsekwencji nie rozważył zaistnienia bądź braku zaistnienia po stronie skarżącego przesłanek wskazanych w § 4 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.

Konkludując Sąd stwierdza, iż zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów materialnych i procesowych zawartych w uchwale. Organ bowiem, podejmując rozstrzygnięcie o odmowie zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący i wnikliwy całego istotnego w sprawie materiału dowodowego, nie czyniąc istotnych dla przyjętej podstawy prawnej ustaleń faktycznych. Przeciwnie, stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na pobieżną

i wybiórczą ocenę okoliczności faktycznych, co przeczy dyspozycji zawartej w § 32 ww. uchwały Rady Miasta. Powyższy sposób załatwienia sprawy nie spełnia standardów obowiązujących w państwie prawa. Choć Zarząd Dzielnicy prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie był zobowiązany stosować przepisy procesowe zawarte w ww. uchwale Rady Miasta, to jednak organ władzy publicznej nie powinien tracić z pola widzenia zasad prawnych określonych w art. 6 i 7 k.p.a. Przepisy te stanowią, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny

i słuszny interes obywateli. Tych zasad, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie respektowano.

Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie procesowe i materialne przepisy uchwały nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, w sposób jednoznaczny

i nie budzący wątpliwości ustali, czy skarżący spełnia przesłanki do udzielenia pomocy mieszkaniowej, a tym samym do wyjścia z bezdomności.

Powyższe ustalenia nakazują Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu

w Warszawie stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.