Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 4139/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spraw.) Sędziowie: WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2004 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przejazd po drogach krajowych bez uiszczenia opłaty oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2002r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 4.000 (czterech tysięcy) złotych na B. K. prowadzącego działalność p.n. K. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe z siedzibą w B. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowił brak podczas kontroli w dniu [...].10.2002r. prawidłowo wypełnionego dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych pojazdu strony marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] podczas przejazdu po drodze krajowej nr [...], zaś podstawę prawną art. 42 ust. 1, art. 92 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 200l r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, Dz. U z 2002r. Nr 25 poz.253 i Nr 89 poz. 804), lp. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999), § 4 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684).

W odwołaniu od decyzji skarżący podnosił, że podczas przejazdu po drodze krajowej posiadał dowód uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Do akt sprawy załączył on dobową kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych wystawioną na pojazd, którym wykonywany był przewóz, której kserokopia sporządzona przez inspektora drogowego została załączona do akt.. Karta dobowa wypełniona była w ten sposób, że w rubrykach ważna od : wypełniono [...].10.2002 od godz.godz.04.00, a ważna do wypełniono także "[...].10.2002". Godzin i minut nie wypełniono.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie uznając argumentów odwołania, w uzasadnieniu decyzji powołał się na dokonane w toku postępowania ustalenia, iż kontrolowany w dniu [...].10.2002r. pojazd służył odwołującemu się do wykonywania transportu drogowego w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Kierujący należącym do odwołującego się pojazdem marki [...] tuż przed kontrolą poruszał się po drodze krajowej nr [...]. Karta opłaty za przejazd po drogach krajowych przedstawiona podczas kontroli zawierała wadę polegającą na niewypełnieniu rubryki dotyczącej godzin, w części dotyczącej "Ważna do". Tym samym nie stanowiła ona dowodu

uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wskazał, iż zgodnie z art.

42 ust 1 ustawy o transporcie drogowym za przejazd po tej kategorii dróg przedsiębiorcy wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty. Następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu. Karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty, stosownie do § 5 ust. 6 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający uiszczenie tego świadczenia. Karta opłaty za przejazd po drogach krajowych przedstawiona podczas kontroli nie stanowiła dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, bowiem zawierała wadę polegającą na niewypełnieniu rubryki dotyczącej godzin, w części dotyczącej "Ważna do". Tym samym brak dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze w wysokości 4.000 zł stosownie do treści lp. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym.

Obowiązek kierowcy posiadania przy sobie, między innymi dowodu uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych podczas przejazdu po tych drogach pojazdem służącym do wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne wynika z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a brak uiszczenia tej opłaty podlega karze, stosownie do art. 92 ust 1 pkt 6 cytowanej ustawy.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. K. podnosił, ze jego kierowca posiadał dobową kartę opłaty. Przyznał, że w rubryce "ważna do..." nie była wpisana godzina, ale według niego nie ma to znaczenia, skoro jest wiadomo, ile godzin ma doba i data jej ważności upłynie [...].10.2002r. o godz.4.00. Ponadto nie może odpowiadać za działania kierowcy, który posiadał wykupiona kartę.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego domagał się jej oddalenia popierając argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu decyzji. Podnosił, ze dokumentem w jaki powinien być zaopatrzony kierowca jest prawidłowo wypełniona karta opłaty, a nie karta bez wymaganych wpisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. 2002 r. Nr 153,

poz.1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. z 2002r. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia

prawa, stąd skarga jest nieuzasadniona.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonych decyzji są powołane przez organ art. art. 42 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 200lr. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), lp. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999),

Art. 42 ust. 1 stanowi jednoznacznie o obowiązku uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych przez przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy oraz wykonującego przewozy na potrzeby własne, a art. 92 ust.l pkt.6 określa, iż karze od 200 zł do 15 000 zł podlega wykonywanie tego przewozu bez uiszczenia w/w opłaty. Stosownie do § 5 ust. 6 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych dokumentem potwierdzającym wniesienie opłaty jest nabycie karty opłaty i jej prawidłowe wypełnienie. Karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego spełnienie tego obowiązku. Organ prawidłowo zatem przypisał stronie jako przedsiębiorcy podstawę materialnoprawną odpowiedzialności administracyjnej w postaci kary w zastosowanej wysokości, która znalazła uzasadnienie w powołanych przepisach.

Jest bezspornym, iż kontrola miała miejsce na drodze krajowej, po której

kierowca strony poruszał się pojazdem przedsiębiorcy wykonującym transport w

rozumieniu ustawy. Ma zatem rację organ przyjmując brak uiszczenia opłaty

drogowej.

Sąd nie podzielił argumentów skargi, co do braku odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy za działania kierowcy, który był wyposażony w karty, bowiem to przedsiębiorca wykonujący transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne po drogach krajowych ponosi odpowiedzialność za skutek w postaci braku wymaganej opłaty za przejazd w dniu kontroli. Wbrew twierdzeniom Skarżącego sytuacja ta nie zwalnia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za skutek działania jego pracownika. Z zasady ogólnej, której źródłem jest art. 429 k.c. wynika, że powierzenie kierowcy wykonania określonego rodzaju czynności w rozumieniu tego przepisu, dokonane przez powierzającego przedsiębiorcę w ramach zarządu firmą odnosi ten skutek, że w ramach tego umocowania kierowca działa w jego imieniu. Natomiast powołane wyżej przepisy rozporządzenia regulujące obowiązek wypełnienia karty opłaty drogowej w sposób prawidłowy pod rygorem nie uznania jej za dokument potwierdzający dokonanie tej opłaty, wyłączają możliwość jej swobodnej interpretacji przez osoby kontrolujące. Wbrew zarzutom Skarżącego kontrolujący inspektorzy nie mieli uprawnień do dokonywania interpretacji zapisów dokonanych na wadliwie wypełnionej karcie opłaty drogowej, do kiedy była ona ważna, w szczególnie w sytuacji, kiedy nie były wypełnione wszystkie rubryki poprzez nie wpisanie godziny.

Z tego względu należy uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270).