Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SO/Łd 25/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 0002
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1, art. 154 par. 6, art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 15 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Fundacji A z siedzibą w W. o wymierzenie Dyrektorowi A w Ł. grzywny w trybie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1. wymierzyć Dyrektorowi A w Ł. grzywnę w wysokości 1000 (tysiąc) złotych; 2. zasądzić od Dyrektora A w Ł. na rzecz strony skarżącej – Fundacji A z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł.


UZASADNIENIE

W dniu 18 października 2017 roku Fundacja A z siedzibą w W. złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi wniosek o wymierzenie Dyrektorowi A w Ł. grzywny w trybie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi z dnia 24 listopada 2016 roku na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Strona wniosła o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 3000 zł oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Jej zdaniem wysokość grzywny jest zasadna przede wszystkim ze względu na przewlekłość całego procesu postępowania.

W odpowiedzi na wniosek Z-ca Dyrektora A w Ł. wyjaśnił, że w sprawie zawiódł czynnik ludzki. Zobowiązał się dopilnować aby taka sytuacja nie miała miejsca w przyszłości i wniósł jednocześnie o zastosowanie "najniższego wymiaru kary".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek strony skarżącej o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest zasadny.

Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1764 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369, dalej jako: "p.p.s.a.") stanowi z kolei, iż w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2017 roku w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2016 roku i w drugim półroczu 2016 roku (M.P. poz. 208) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2016 roku wyniosło 3.536,87 zł. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Fundacja A z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem organu – Dyrektora A w Ł.. Wspomniana skarga podnosiła zarzut bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Wobec tego, stosownie do art. 21 pkt 1 u.d.i.p., przekazanie akt i odpowiedzi na skargę powinno było nastąpić w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Nie jest też sporne, że w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, co więcej skargi organ nie przekazał do dnia dzisiejszego.

W tym miejscu podkreślić należy, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd przyjęty w orzecznictwie, według którego grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do Sądu (por. np. postanowienia NSA: z dnia 23 września 2014 roku, I OZ 759/14; z dnia 22 lipca 2014 roku, I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 roku, I OZ 429/13; z dnia 25 kwietnia 2013 roku, I OZ 278/13, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie Sądowi skargi pozostają bez znaczenia w sprawie wymierzenia grzywny, mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Okoliczności przedmiotowej sprawy potwierdzają niewykonanie przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., co przesądza o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a.

Odnosząc się zaś do kwestii wysokości wymierzonej grzywny Sąd uwzględnił rozmiar przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ oraz okoliczność, że jest to pierwsza zarejestrowana w tutejszym Sądzie sprawa z wniosku o wymierzenie temu organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania, że w realiach niniejszej sprawy wysokość grzywny będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie administracji publicznej.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia na mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim postanowienia na podstawie art. 200 p.p.s.a.

a.bł.