Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 56/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 7 i art 8
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 13 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej w związku z powstaniem szkód w gospodarstwie rolnym za 2018 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia 13 listopada 2018 r. Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu [...] i Miasta K. z dnia 26 września 2018 r. nr [...] przyznającą pomoc finansową producentowi rolnemu D. H. (dalej: "skarżąca")

w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi w wysokości [...] zł

Z przesłanych przez organ akt, wynika następujący stan faktyczny sprawy.

Skarżąca D. H. złożyła wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody

w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi.

We wniosku skarżąca wystąpiła o udzielenie pomocy finansowej do upraw,

na których wystąpiły szkody co najmniej 70 % danej uprawy na powierzchni 42,68 ha (rośliny pastewne). Skarżąca oświadczyła, że w roku 2018 nie posiadała ubezpieczenia do co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym,

z wyłączeniem łąk i pastwisk, od co najmniej jednego ryzyka (suszy, gradu, deszczu nawalnego, ujemnych skutków przezimowania, przymrozków wiosennych, powodzi, huraganu, pioruna, obsunięcia się ziemi, lawiny) w dniu jego wystąpienia.

Do wniosku dołączyła: protokół z oszacowania zakresu i wysokości szkód

w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego oraz wykaz działek ewidencyjnych i powierzchnię upraw, na których wystąpiły szkody.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 26 września 2018 r. organ I instancji przyznał skarżącej pomocy finansową w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ I Instancji wskazał, że decyzja w całości uwzględnia żądania strony.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wskazała, że jej użytki zaliczają się do łąk i pastwisk, wobec czego nie powinno być zastosowane 50% pomniejszenie płatności.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji stwierdził, że odwołanie

nie zasługuje na uwzględnienie i wskazaną na wstępie decyzją z dnia 13 listopada 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo rozpatrzył wniosek skarżącej, a zmniejszenia dokonał na podstawie

§ 13r ust. 12 rozporządzania Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U z 2015 poz. 187 z późn. zm.).

Zgodnie z powyższym przepisem pomoc finansową przyznaje się producentowi rolnemu w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi, pomoc pomniejsza się o 50%, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym z wyłączeniem łąk

i pastwisk, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy wskazał, że całkowita powierzchnia gruntów w gospodarstwie skarżącej wynosiła 42,68 ha. Zarówno we wniosku o udzielenie pomocy finansowej, jak i w protokole szacowania zakresu

i wysokości szkody została wskazana uprawa roślin pastewnych na całym obszarze. Ustalono przy tym, że na obszarze 1,24 ha znajdowały się trawy na ugorze (powierzchnia i rodzaj uprawy ustalono na podstawie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich), zaś pozostałą powierzchnię stanowiły łąki i pastwiska. Tym samym 50% powierzchni upraw rolnych w gospodarstwie rolnym skarżącej, wynosiło 0,62 ha (1,24 ha x50%).

W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca

nie posiadała ubezpieczenia co najmniej 50% powierzchni upraw rolnych

w gospodarstwie, zatem nie mogła otrzymać płatności w pełnej wysokości,

a przyznana pomoc finansowa przez organ I instancji w wysokości [...] zł [(42,68ha x [...] zł) x 50%] została przyznana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Odnosząc się do kwestii poruszanych przez skarżącą w odwołaniu, mianowicie że wszystkie użytki w gospodarstwie zaliczają się do łąk i pastwisk, organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia 1,24 ha została określona przez skarżącą jako trawy na ugorze (ustalono na podstawie złożonego wniosku o przyznanie dopłat bezpośrednich). W wyżej wymienionym przypadku uprawę - trawy na ugorze należy potraktować jako uprawę traw na gruntach ornych. Natomiast, zgodnie

z rozporządzeniem wyłączeniu podlegają tylko łąki lub pastwiska, zaś w tym przypadku uprawa trawy na ugorze nie należy do tej grupy.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że nie doszło

do naruszenia przez organ I instancji przepisów materialnych i proceduralnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca D. H. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego

w całości, a ponadto o uchylenie decyzji organu I instancji z powodu wskazanego naruszenia, które miało wpływ na wynik sprawy, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2086 ze zm.) – dalej: "k.p.a." poprzez ich niezastosowanie, co spowodowało podjęcie rozstrzygnięcia z pominięciem słusznego interesu strony,

2. art. 10 k.p.a. przez pozbawienie strony możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co do twierdzeń i ustaleń organu i dowodów zebranych przez organ,

3. art. 127 § 1 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. przez pozbawienie strony uprawnienia złożenia odwołania od decyzji,

4. art. 77 k.p.a. przez nie wyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego zwłaszcza w części dotyczącej kwalifikacji gruntu,

5. art. 138 § 2 k.p.a. przez zaniechanie przez organ odwoławczy uchylenia decyzji

i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, co uniemożliwiło wyjaśnienie sprawy w zakresie niezbędnym dla ustalenia wysokości pomocy finansowej

dla wnioskodawcy,

6. § 13r ust. 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U z 2015 poz. 187 ze zm.), przez błędne uznanie, iż w przypadku szkód zgłoszonych przez skarżącą zachodzą przesłanki do obniżenia wysokości udzielonej pomocy o 50 %.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, że utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy uzasadnił decyzji w sposób z którym nie sposób się zgodzić. Organ I instancji wydając decyzję, odstąpił od jej uzasadniania uznając, że decyzja ta w całości uwzględnia żądanie skarżącej. Organ odwoławczy natomiast uznał za chybione twierdzenia strony, iż wszystkie użytki w gospodarstwie zaliczają się do łąk i pastwisk. Dokonując takich ustaleń nie poczynił własnych ustaleń bowiem nie zapoznał strony z zebranym materiałem dowodowym w sprawie jak również nie dał stronie możliwości wypowiedzenia się w tym zakresie przed wydaniem decyzji. Działanie takie było konieczne, zwłaszcza że organ odwoławczy dokonał uzasadnienia decyzji uznającego zasadność stanowiska organu I instancji

w sytuacji, gdy organ I instancji nie podał motywów wydania swojej decyzji. Takie działanie organu stanowi naruszenia art. 10 k.p.a.

Dodatkowo, skarżąca podniosła, że powyższe działania organu odwoławczego pozbawiło stronę prawa do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy. Pozbawił bowiem stronę możliwości złożenia odwołania się od decyzji w trybie

art. 127 § 1 k.p.a.

W ocenie skarżącej, decyzja organu odwoławczego zawierająca uzasadnienie stanowiska tego organu nie powinna się ostać ze względu na fakt, iż organ ten nie poczynił w sprawie żadnych własnych ustaleń. W tych okolicznościach zaniechanie przez organ odwoławczy uchylenia decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania musi być potraktowane jako ewidentne naruszenie

art. 138 § 2 k.p.a. i skutkować uchyleniem tej decyzji. Na skutek uchybień organu pierwszej instancji konieczne jest bowiem wyjaśnienie sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Skarżąca podniosła, że organ I instancji nie dokonał prawidłowej kwalifikacji gruntów stanowiących własność skarżącej i wbrew jej twierdzeniom

nie zakwalifikował ich w całości jako łąki i pastwiska. Tej wątpliwości nie wyjaśnił również organ odwoławczy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że obszar 1,24 ha to trawy na ugorze i wobec tego powinien być zakwalifikowany jako uprawa traw na gruntach ornych.

Na potwierdzenie tej tezy nie przytoczył żadnego uzasadnienia, a co za tym idzie odniesienie się do tej kwestii staje się niemożliwe. Przesądza to o zasadności wniosku skarżącej o uchylenie zaskarżanej decyzji i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania.

Skarżąca powołując się na treść § 2 pkt 3 i § 13r ust. 12 ww. rozporządzenia

z dnia 27 stycznia 2015 r. wskazała, że tylko w przypadku łąk i pastwisk komisja powołana przez Wojewodę Z. zarządzeniem/pismem nr/znak [...] z dnia 28 czerwca 2018 szacując uprawy stosuje nazwę uprawy jako: rośliny pastewne objętościowe z łąk lub pastwisk. W przypadku skarżącej jest to pastwisko, czyli w protokole z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym spowodowanych wystąpieniem suszy w 2018 roku prawidłowo określono uprawy, jako "rośliny pastewne objętościowe z pastwisk", nie zaś trawy w uprawie polowej

na zielonkę. Na potwierdzenie powyższego skarżąca przedłożyła protokół

z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym spowodowanych wystąpieniem suszy w 2018 r.

Skarżąca wskazała, że w przypadku traw na gruntach ornych komisja szacowałaby uprawę jako trawy w uprawie polowej na zielonkę. W przedmiotowym protokole nie występuje taka uprawa, wobec czego nieuprawnione jest używanie sformułowania trawy na gruntach ornych. Protokół z szacowania szkód jest podstawą do wydania decyzji o wysokości pomocy.

Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżanej decyzji, skarżąca dodatkowo stwierdziła, że chybione są twierdzenia dotyczące porównania traw na ugorze

do uprawy traw na gruntach ornych. Za niebudzące wątpliwości uznać trzeba, iż ugór to nie jest uprawa i protokół z szacowania szkód spowodowanych przez suszę

nie powinien zawierać ugorów, ponieważ ugór nie podlega szacowaniu. Komisja szacująca skutki suszy w gospodarstwie skarżącej błędnie zakwalifikowała

ten obszar do wypłaty odszkodowania (powierzchnia uprawy powinna być pomniejszona o 1,24 ha). Zatem również ta kwestia winna podlegać ocenie

przy decydowaniu o zakresie odszkodowania.

Skarżąca podniosła, że we wniosku o przyznanie płatności złożonym

za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus w dniu 5 czerwca 2018 roku, na który powołuje się organ odwoławczy na powierzchni 1,24 ha (działka rolna B2) skarżąca wpisała trawy na ugorze, nie zaś trawy na gruntach ornych. Trawy na gruntach ornych musiałyby zostać zasiane na wcześniej przygotowanym (uprawionym) gruncie ornym, natomiast trawa na ugorze mogłaby w sposób naturalny rozsiać się i urosnąć, a po 5 latach skarżąca ma prawo, aby potraktować ją jako łąkę naturalną

lub pastwisko naturalne (tzw. TUZ - trwały użytek zielony). Wobec powyższego, skoro we wniosku o dopłaty ma możliwość zadeklarowania traw na ugorze lub traw na gruntach ornych i skoro są do nich przypisane różne płatności i funkcje (trawy

na ugorze to obszar proekologiczny - EFA), to znaczy, że nie można ich traktować tak samo.

Reasumując, zdaniem skarżącej organ odwoławczy nie wykazał podstaw uznania, iż należna skarżącej pomoc finansowa winna być obniżona o 50 %. Organy nie stworzyły również skarżącej możliwości do wypowiedzenia się w tej kwestii przed wydaniem decyzji w trybie art. 10 k.p.a. Takie działanie musi być odczytane jako działanie na szkodę strony postępowania i powinno skutkować uchyleniem

obu zaskarżonych decyzji i ponownym rozpoznaniem sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Z. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest odmienna przez skarżącą

i organ ocena istnienia możliwości zmniejszenia przyznanej dla niej pomocy finansowej w związku z powstaniem szkód w gospodarstwie rolnym w 2018 roku.

W ocenie organów z uwagi na to, że w dniu wystąpienia szkód

w gospodarstwie rolnym skarżącej 50% powierzchni upraw nie było ubezpieczonych, to zaistniała podstawa do zmniejszenia należnej jej pomocy finansowej, natomiast zdaniem skarżącej, jej gospodarstwo składa się wyłącznie z łąk i pastwisk, dlatego też nie było podstaw do zastosowania zmniejszenia z tytułu braku ubezpieczenia, gdyż powierzchni łąk i pastwisk nie zalicza się do powierzchni upraw, których ubezpieczenie jest konieczne dla otrzymania pomocy w pełnej wysokości.

W zaistniałym sporze rację należało przyznać organom.

W pierwszej kolejności jednak wskazać należy, że stan faktyczny w sprawie pozostaje poza sporem. Z zasadniczych ustaleń faktycznych wynika, że całkowita powierzchnia gruntów w gospodarstwie skarżącej w 2018 r. wynosiła 42,68 ha,

w gospodarstwie rolnym skarżącej powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane suszą jaka wystąpiła w 2018 r. Zarówno we wniosku o udzielenie pomocy, jak i w protokole szacowania szkody wskazana została na całym obszarze uprawa roślin pastewnych, jednak jak wynika z treści wniosku skarżącej o przyznanie płatności natomiast na obszarze 1,24 ha, znajdowały się trawy na ugorze, pozostałą powierzchnię stanowiły łąki pastwiska. Skarżąca w 2018 nie posiadała ubezpieczenia upraw. W 2018 roku w gospodarstwie producentki wystąpiła susza, która objęła 42,68 ha upraw rolnych (protokół oszacowania szkód z 14 czerwca 2018 r.).

O przyznanie pomocy skarżąca zwróciła się do organu w oparciu o regulacje rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. (Dz. U. 2015, poz. 187).

Z § 13r tego rozporządzenia wynika, że: w 2018 i 2019 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu:

1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

2) w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, powstałe na powierzchni uprawy objęły co najmniej 30% danej uprawy;

3) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014.

Przepis ten zatem wskazuje warunki jakie muszą być spełnione, ażeby możliwe było przyznanie pomocy na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi. Wśród tych warunków zostało wymienione zostało powstanie szkód w gospodarstwie rolnym spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi, Szkody te mają być szkodami w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu upraw rolnych i zwierząt gospodarskich. Szkody te także powstać na powierzchni uprawy i objąć co najmniej 30% danej uprawy. Innymi słowy zatem jednym z warunków przyznania pomocy jest powstanie szkody w uprawie obejmującej co najmniej 30% uprawy. Pojęcie uprawy rolnej przyjęte w rozporządzeniu powinno zatem odpowiadać pojęciu uprawy rolnej jakim posługuje się ustawa z dnia 7 lipca 2005 roku o ubezpieczeniu upraw rolnych i zwierząt gospodarskich (Dz. U. z 2019 r. poz. 477). W art. 3 ust. 1 przywołanego aktu ustawodawca zawarł następującą regulację: ze środków budżetu państwa są udzielane dopłaty do składek z tytułu zawarcia umów ubezpieczenia:

1) upraw zbóż, kukurydzy, rzepaku, rzepiku, chmielu, tytoniu, warzyw gruntowych, drzew i krzewów owocowych, truskawek, ziemniaków, buraków cukrowych lub roślin strączkowych, od zasiewu lub wysadzenia do ich zbioru, od ryzyka wystąpienia szkód spowodowanych przez huragan, powódź, deszcz nawalny, grad, piorun, obsunięcie się ziemi, lawinę, suszę, ujemne skutki przezimowania oraz przymrozki wiosenne lub

2) bydła, koni, owiec, kóz, drobiu lub świń od ryzyka wystąpienia szkód spowodowanych przez huragan, powódź, deszcz nawalny, grad, piorun, obsunięcie się ziemi, lawinę oraz w wyniku uboju z konieczności

- zwanych dalej "umowami ubezpieczenia".

Nie bez powodu zatem przepis rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. odwołuje się do przepisów o ubezpieczeniu upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, gdyż to uprawy rolne i zwierzęta gospodarskie podlegają dopłatom do składek do ubezpieczenia z budżetu państwa od wymienionych w ustawie ryzyk. Zatem do gruntu, który nie jest uprawą rolną, a wchodzi w skład gospodarstwa rolnego nie przysługuje dopłata do ubezpieczenia. Przede wszystkim jednak do gruntu, który nie jest uprawą rolną pomoc nie jest przyznawana.

Stosownie natomiast do § 13r ust 12 powyższego rozporządzenia pomoc, o której mowa w ust. 1, pomniejsza się o 50%, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3. Dokonując wykładni tego przepisu w pierwszej kolejności należy wskazać, że nie ma zakazu ubezpieczania łąk i pastwisk. Może się zdarzyć zatem taka sytuacja, że rolnik w gospodarstwie rolnym posiada zarówno uprawy, jak i łąki i pastwiska i wszystkie je ubezpieczy, może też ubezpieczyć jedynie łąki pastwiska, a nie ubezpieczyć upraw, może także ubezpieczyć wyłącznie uprawy. Jeżeli rolnik ubezpieczy uprawy w zakresie co najmniej do 50% ich powierzchni, wówczas regulacja dotycząca zmniejszenia nie będzie miała zastosowania. Natomiast jeżeli rolnik nie ubezpieczy upraw, zastosowanie znajdzie zmniejszenie i to bez względu na to, czy rolnik ubezpieczył łąki i pastwiska czy też nie.

Następnie wskazać należy, że uznanie przez organy, że skarżąca zgodnie z jej wnioskiem o płatność na działce B2 zgłosiła roślinę uprawną – trawy na ugorze, i w konsekwencji uznanie powierzchni tej działki za uprawę rolną umożliwiło udzielenie pomocy, gdyż jak już wskazano powyżej pomoc może być udzielona do upraw rolnych w rozumieniu ustawy o ubezpieczeniu upraw rolnych i zwierząt gospodarskich. Przyjęcie prezentowanego obecnie stanowiska skarżącej, że "trawa na ugorze" nie jest uprawą rolną, a powinna być zaliczona do łąk i pastwisk, w istocie spowodowałoby konieczność uznania, ze pomoc producentce nie może być przyznana.

Marginalnie jedynie wskazać należy, że na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, nie ma znaczenia podnoszona przez skarżącą kwestia, różnicy pomiędzy "trawami na gruntach ornych" a "trawami na ugorze".

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 127 kpa w zw. a art. 15 kpa przez pozbawienie strony uprawnienia do złożenia odwołania od decyzji jest całkowicie nieuzasadniony skoro zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wniesionego przez skarżącą odwołania.

Nie może zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 77 kpa przez niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego, skoro ustalony

w sprawie stan faktyczny pozostawał poza sporem.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa, który stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. W sytuacji, gdy organ nie gromadzi samodzielnie materiału dowodowego, a tak jak

w rozpoznawanej sprawie ustala stan bezsporny faktyczny na postawie dokumentów złożonych przez stronę, nie można uznać że brak zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Odnośnie zarzutów naruszenia art. 7 i art. 8 kpa wskazać należy, że

o naruszeniu zasad prawdy obiektywnej, bezstronności i pewności prawa nie może stanowić okoliczność podjęcia przez organ odmiennego rozstrzygnięcia aniżeli oczekiwane przez stronę.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał zarzuty skargi za niezasadne i na postawie art. 151 ustawy prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.