Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1096/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, par. 3, par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w niższej wysokości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

M. B., reprezentowany przez adw. M. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] orzekającą o utracie przez skarżącego prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości 14,40 zł dziennie w okresie od [...] kwietnia 2009 r. do [...] września 2011 r. i od [...] lutego 2012 r., jednocześnie przyznającą skarżącemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości 7,20 zł dziennie w ww. okresach, oraz zobowiązującą skarżącego do niezwłocznego zawiadamiania o każdej zmianie mającej wpływ na uprawnienie do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego albo na jego wysokość.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, że strona utraciła prawo do świadczeń z mocą wsteczną, co wiąże się z zobowiązaniem do zwrotu otrzymanych równoważników za kilka lat. Tymczasem dochody skarżącego wynoszą 3300 zł netto, ale płaci alimenty w wysokości 1200 zł oraz ma na utrzymaniu dwoje dzieci. W ocenie pełnomocnika skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji (rozumiane szeroko jako wywołanie skutków prawnych) spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, ponieważ skarżący nie będzie mógł zapewnić utrzymania swojej rodzinie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Zauważyć należy, że każda decyzja pociąga za sobą określone skutki prawne, jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki.

Nadto, przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucyjnym do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.

Zdaniem Sądu, zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania przez skarżącego, ponieważ nie generuje obowiązku konkretnego zachowania się (działania, zaniechania) jej adresata. Decyzja ta nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy (por. postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II GZ 190/07).

Orzeczenie przez organ o utracie przez skarżącego prawa do równoważnika pieniężnego we wskazanej wysokości z jednoczesnym ustaleniem tego prawa w niższej wysokości jest w istocie stwierdzeniem pewnego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. Zaskarżona decyzja nie wywołuje skutku w postaci obowiązku zwrotu nienależnie pobranego równoważnika, co zostanie ustalone w odrębnym postępowaniu, zatem nie skutkuje dla skarżącego niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. podlegać będzie dopiero decyzja o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń.

Należy przy tym zaznaczyć, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonej decyzji. Zostanie bowiem ona poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.