Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2070/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

W dniu [...]listopada 2011 r. I.S. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Przedmiotowy wniosek zainteresowana uzasadniła podjęciem pracy w Polsce. Do przedmiotowego wniosku strona dołączyła wydane w dniu [...] stycznia 2012r. przez Wojewodę [...] zezwolenie na pracę na 1/4 etatu na stanowisku lektora języka rosyjskiego z terminem ważności do dnia [...] lutego 2013r. i z miesięcznym wynagrodzeniem brutto w wysokości nie niższej, niż 400 zł. oraz umowę o pracę w M. na 1/4 etatu z wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 400 zł. brutto, jak również oświadczenie syna i synowej cudzoziemki, iż wspólnie z nimi zamieszkuje i prowadzi gospodarstwo domowe. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania organu pierwszej instancji strona nie dostarczyła m. in. dokumentów potwierdzających, iż posiada ona ubezpieczenie zdrowotne.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia I.S. wnioskowanego zezwolenia. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53b ust. 1, pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdzono, że w toku postępowania administracyjnego przedmiotowej sprawie wnioskodawczym nie wykazała, iż posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania cudzoziemki i osób pozostających na jej utrzymaniu oraz wymagane ubezpieczenie zdrowotne.

Pismem z dnia [...] marca 2012r. pełnomocnik cudzoziemki E.C. wniosła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odwołanie od wyżej wymienionej decyzji. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że pobyt I.S. jest ściśle związany z pobytem w Polsce jej syna i synowej oraz wnuków, z którymi wspólnie zamieszkuje i wynajmuje mieszkanie oraz prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. W toku postępowania odwoławczego pełnomocnik skarżącej został wezwany do dostarczenia następujących dokumentów:

- aktualnego zaświadczenia o tymczasowym zameldowaniu cudzoziemki w miejscu jej zamieszkania - zgodnego z umową najmu lokalu mieszkalnego,

- PIT-37 cudzoziemki za rok 2011 wraz z potwierdzeniem nadania do urzędu skarbowego,

- zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o wywiązywaniu się przez cudzoziemkę ze świadczeń podatkowych,

- zaświadczeń z właściwego ze względu na miejsce zamieszkania Zakładów Ubezpieczeń Społecznych o odprowadzaniu przez pracodawcę składek na ubezpieczenie I.S. z tytułu jej zatrudnienia

- innych dokumentów potwierdzających posiadanie przez cudzoziemkę ubezpieczenia zdrowotnego.

Do dnia wydania niniejszej decyzji strona dostarczyła zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach oraz raporty ZUS RMUA za miesiące: luty, marzec i kwiecień 2012r. Pełnomocnik cudzoziemki stwierdził w piśmie, że pani I.S. nie pracowała w roku 2011.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy oraz art. 127 § 2 i art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego panią S. reprezentowaną przez E.C. od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanowił utrzymać w mocy zaskarżonej decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż stosownie do postanowień art. 53 ust. 1 pkt

1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 tej samej ustawy nakłada na stronę obowiązek posiadania:

1) ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz

2) stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu.

Na podstawie dostarczonych przez stronę raportów, ZUS RMUA zdaniem organu można przyjąć, że I.S. posiada ubezpieczenie zdrowotne.

Jednocześnie organ wskazał, iż stosownie do treści art. 53b ust. 5 ustawy o cudzoziemcach, dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, z późn. zm.). Zgodnie z treścią § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 listopada 2009r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127, poz. 1055), kryterium dochodowe pozwalające na przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej zostało ustalone w wysokości nieprzekraczającej 477 zł. dla osoby samotnie gospodarującej oraz 351 zł. na osobę w rodzinie.

W ocenie organu na podstawie wskazanych wyżej przepisów oraz zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego należy stwierdzić zasadność odmowy udzielenia I.S. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Strona wykazała w toku postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie posiadanie tylko jednego źródła dochodu, jakim jest praca w M. na 1/4 etatu z wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 400 zł. brutto. Z dokonanych wyliczeń wynika, że I.S. otrzymuje miesięczne wynagrodzenie netto w wysokości 345,16, a więc poniżej kwoty 351 ustanowionej na osobę w rodzinie. Organ stwierdził, że wprawdzie cudzoziemka powołuje się na wspólne zamieszkiwanie i prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego z synem i synową oraz wnukami, to jednak nie dostarczyła - mimo prawidłowo doręczonego pełnomocnikowi wezwania - poświadczenia o czasowym zameldowaniu cudzoziemki w lokalu wynajmowanym przez syna i synową. W tej sytuacji należałoby przyjąć w niniejszym postępowaniu odwoławczym, że miesięczne wynagrodzenie skarżącej powinno wynosić powyżej 477 zł. netto. Wobec powyższego organ uznał, że I.S. nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów jej utrzymania. Mając na uwadze treść art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-5 3b, organ odwoławczy za zasadną uznał odmowę udzielenia I.S. wnioskowanego zezwolenia.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2012r. I.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art.53 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oraz przepisów postępowania tj. art 7 i 77 k.p.a., podnosząc, iż sprawa nie została wyjaśniona w sposób wszechstronny. Do skargi skarżąca załączyła aneks do umowy o pracę zawartej w dniu [...] lutego 2012r. , którym wprowadzono zmianę w umowie o pracę w zakresie wynagrodzenia podwyższając je z kwoty 400, 00 zł na 590, 00 zł brutto.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż powołany aneks nie został załączony do akt przed wydaniem decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1289 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z art. 145 § 1ust.1 pkt 1 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2012r. poz. 270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części.

W doktrynie podnosi się, iż sąd administracyjny jest obowiązany uchylić decyzję (postanowienie), jeżeli stwierdzi jedną z przesłanek wznowienia postępowania( patrz: B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., 2007, s. 452, 453) i T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu..., 2005, s. 453). Podobne stanowisko zajmuje T. Kiełkowski (Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jako przesłanka uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, PPP 2008, nr 4, s. 59 i n.). Autor przyznaje, że termin "naruszenie prawa", użyty w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, można kojarzyć wyłącznie z sytuacją, w której organowi orzekającemu w sprawie administracyjnej można zarzucić działanie sprzeczne z obowiązującymi go przepisami prawa procesowego lub wyjątkowo materialnego. Jednakże według T. Kiełkowskiego, możliwe jest również rozumienie tego pojęcia w sposób bardziej zobiektywizowany, "nawiązujący do szeroko pojmowanych wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków, które mogą być następstwem okoliczności niezależnych od organu orzekającego, a nawet okoliczności poniekąd zewnętrznych wobec danego postępowania jurysdykcyjnego (np. wadliwego prejudykatu). W takim wypadku każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa", a zatem powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji" (T. Kiełkowski, Naruszenie prawa..., s. 61). Autor uważa, że za przyjęciem, iż każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego może być przesłanką uchylenia decyzji przez sąd, przemawia również to, że takie rozwiązanie przyspieszy i uprości osiągnięcie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (tamże, s. 62). Zbliżone stanowisko zajmuje J.P. Tarno (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2008, s. 360-361).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd stwierdził naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

W niniejszej sprawie organ stwierdził, iż z dokonanych wyliczeń wynika, że I.S. otrzymuje miesięczne wynagrodzenie netto w wysokości 345,16, a więc poniżej kwoty 351 ustanowionej na osobę w rodzinie. Jednocześnie organ uznał, iż pomimo wspólnego zamieszkiwania skarżącej i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z synem i synową oraz wnukami, uznać należy ją za osobę samotną w rozumieniu przepisów, albowiem nie dostarczyła poświadczenia o czasowym zameldowaniu cudzoziemki w lokalu wynajmowanym przez syna i synową. Tym samym organ przyjął, że miesięczne wynagrodzenie skarżącej powinno wynosić powyżej 477 zł. netto. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że I.S. nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów jej utrzymania.

Do skargi skarżąca dołączyła aneks do umowy o pracę zawartej w dniu [...] lutego 2012 r., którym wprowadzono zmianę w umowie o pracę w zakresie wynagrodzenia podwyższając je z kwoty 400, 00 zł na 590, 00 zł brutto. Aneks sporządzony został w dniu [...] czerwca 2012 r. co oznacza, iż jest to nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji tj. w dniu [...] czerwca 2012r., nie znany jednak organowi, który wydał decyzję.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, iż sprawa wymaga ponownej analizy i oceny nowego dowodu w sprawie.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż z powołanych przez organ przepisów ustawy o pomocy społecznej nie wynika, aby za prowadzących wspólne gospodarstwo można było uznać osoby zameldowane pod tym samym adresem. Cudzoziemka powoływała się na wspólne zamieszkiwanie i prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego z synem i synową oraz wnukami i mając na uwadze, iż wspólnie z nimi wynajmuje mieszkanie, brak jest podstaw do żądania poświadczenia o czasowym zameldowaniu cudzoziemki w lokalu wynajmowanym przez syna i synową.

Dlatego też na podstawie art. 145 § 1ust. 1 pkt 1 b Sąd uchylił decyzję. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o niewykonywaniu decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.