Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 726/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2021
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Aleksandra Żmudzińska, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 22 lipca 2022 r. nr SKO.L/41.6/143/2022/9644 w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 22 lipca 2022 r. nr SKO.L/41.6/143/2022/9644 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO), po rozpatrzeniu odwołania E.T. (dalej jako: strona, skarżąca) od decyzji Prezydenta Miasta R. nr [...] z 20 maja 2022 r. w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego - utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) oraz art. 7 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2021; dalej jako: ustawa).

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Organ I instancji odmówił skarżącej przyznania dodatku mieszkaniowego na pokrycie wydatków związanych z lokalem przy ul. [...] w R. bowiem wystąpiła rażąca dysproporcja między niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji a faktycznym stanem majątkowym skarżącej. W wyniku analizy dochodów skarżącej, organ wskazywał, że jest ona w stanie ponosić wydatki związane z zajmowanym lokalem mieszkalnym z własnych środków. W wydanej decyzji organ zwrócił uwagę, że skarżąca zadeklarowała posiadanie dwóch samochodów. Samochód Dacia Sandero, który jest wykorzystywany przez skarżącą do dojazdów na rehabilitację oraz na lekarzy, oraz samochód marki Daewoo Matiz który służy córce skarżącej do zawożenia wnuków do szkoły oraz na wizyty w poradniach specjalistycznych. Organ zaznaczył, że skoro skarżącą stać na utrzymanie dwóch samochodów, czyli ponoszenia kosztów eksploatacji – paliwo, olej, utrzymania i ewentualnych napraw dwóch samochodów to jest w stanie ponosić koszty związane z zajmowanym lokalem mieszkalnym.

Ponadto organ zwrócił uwagę, że skarżąca już raz składała wniosek o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego w październiku 2021 r., który został przez organ rozpatrzony negatywnie. W wyniku utrzymania w mocy decyzji przez organ odwoławczy strona złożyła skargę do tutejszego Sądu, który to wyrokiem z 25 października 2022 r. ją oddalił. Zdaniem organu pierwszej instancji sytuacji materialna skarżącej od nie uległa pogorszeniu, ponadto w dalszym ciągu jest w posiadaniu dwóch samochodów.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącej stwierdził, że organ wydając decyzję powołał się na art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy wskazując, że podstawą odmowy może być stwierdzenie, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, o której mowa w ust. 1, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego.

Jednak zdaniem strony nie zachodzi taka dysproporcja, gdyż sporne samochody nie były nabyte w wyniku kupna, tylko zostały darowane członkom rodziny strony, czyli na podstawie nieodpłatnej czynności prawnej. Ponadto strona podkreśliła, że nie zataiła dochodów, a więc trudno uznać, że pomiędzy nimi a stanem majątkowym zachodzi dysproporcja. Stan majątkowy jest bowiem adekwatny do dochodów, gdyż samochody o stosunkowo niewielkiej wartości, zostały darowane przez osoby bliskie, nie zaś zakupione przez stronę. Na koniec strona zwróciła uwagę, że organ powinien badać jedynie stan faktyczny jaki zachodzi w sprawie, a nie uznawać, że w przypadku gdyby strona sprzedała jeden z samochodów mogłaby pokryć 6 miesięczne koszty czynszu, ale już nie wykazując przy tym, jak strona ma płacić czynsz w kolejnych latach, po wyczerpaniu się środków ze sprzedaży pojazdu.

SKO rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym nie uznało słuszności zarzutów. Powołując regulacje ustawy o dodatkach mieszkaniowych wskazało, że odmawia przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali, że: występnie rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe. Natomiast z wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wynika, że strona prowadzi 5-osobowe gospodarstwo domowe zajmujące lokal mieszkalny o pow. 59,58 m2. Wydatki na mieszkanie za ostatni miesiąc wynoszą [...]zł. Średni miesięczny dochód rodziny wyniósł [...]zł. Z przeprowadzonej analizy budżetu domowego wynika, że rodzina miesięcznie wydatkuje ok. [...]zł. Nadto strona złożyła oświadczenie majątkowe, iż na stan majątkowy członków gospodarstwa domowego składa się samochód osobowy Dacia Sandero 2009 r. - wartość szacunkowa 6.500 zł i Daewoo Matiz z 2001 r. wartość szacunkowa 1.000 zł.

Z ustaleń poczynionych przez pracownika socjalnego w trakcie wywiadu środowiskowego wynika, iż strona pobiera świadczenie emerytalne z ZUS oraz posiada ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności do 30 września 2022 r.

A.K. (córka strony) nie pracuje zawodowo i nie jest zarejestrowana w PUP; jej dzieci: W.S. uczy się w [...] LO w R., a M. I. i A.I. uczą się w ZSP nr [...] w R. M.I. legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności od urodzenia. Rodzina utrzymuje się z emerytury strony, alimentów na dzieci, świadczeń rodzinnych i wychowawczych. A.K. posiada dwa samochody:

- Dacia Sandero 2009 r. - wartość szacunkowa 6.500 zł, nabyty od strony na podstawie umowy darowizny zawartej 7 września 2021 r., a wcześniej został nabyty przez stronę od siostry G.J. również na podstawie umowy darowizny z 6 września 2021 r., gdzie wartość przedmiotu darowizny ustalono na kwotę 9500 zł. (SKO zauważyło, że w ciągu kilkunastu dnia deklarowana wartość przedmiotowego pojazdu zmalała o 1500 zł.);

- Daewoo Matiz z 2001 r. wartość szacunkowa 1.000 zł, nabyty od T.K. na podstawie umowy darowizny zawartej 17 sierpnia 2021 r.

Ze złożonych w toku postępowania wyjaśnień wynika, że strona dojeżdża samochodem Dacia Sandero na rehabilitację i na zakupy, a samochód bardzo ułatwia jej życie codzienne. Natomiast samochodem Daewoo Matiz jeździ córka strony wykorzystując go dla potrzeb prywatnych min. zakupy, dojazd dzieci do szkoły, dowóz dziecka na rehabilitację. W oparciu o te ustalenia organ pierwszej instancji uznał, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy i zaskarżoną decyzją odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy po analizie przedłożonych dokumentów i odwołania strony podzielił ten sam pogląd wskazując, że strona jest w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe.

Podkreślił, że zgodnie ze złożoną w 26 kwietnia 2022 r. deklaracją o wysokości dochodów uzyskanych przez gospodarstwo domowe strony w okresie trzech pełnych miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku wyniosło łącznie jako dochód pięcioosobowej rodziny [...]zł. Natomiast średni miesięczny dochód w przeliczeniu na jednego członka rodziny wyniósł [...]zł. Jednocześnie z oświadczenia majątkowego złożonego przez stronę wynika, iż rodzina jest w posiadaniu dwóch samochodów osobowych: Dacia Sandero 2009 r. - wartość szacunkowa 6.500 zł i Daewoo Matiz z 2001 r. - wartość szacunkowa 1.000 zł.

Kolegium podzieliło zatem pogląd wyrażony przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż co najmniej samochód Dacia Sandero może bez uszczerbku dla funkcjonowania gospodarstwa domowego zostać sprzedany, a za uzyskaną kwotę i oszczędności związane z eksploatacją pojazdu przeznaczyć w pełni na opłaty związane z eksploatacją zajmowanego mieszkania bez potrzeby wsparcia finansowego gminy w formie dodatku mieszkaniowego.

Zdaniem Kolegium rodzina skarżącej może prawidłowo funkcjonować mając do dyspozycji co najwyżej jeden samochód. Podane przez stronę w odwołaniu argumenty o konieczności posiadania przez rodzinę strony dwóch samochodów uznano za nieprzekonujące, gdyż pierwszy samochód został nabyty w dniu 17 sierpnia

2021 r. a drugi 6 września 2021 r. Natomiast z akt sprawy nie wynika aby przed datami nabycia tych samochodów rodzina miała jakiekolwiek problemy z prawidłowym funkcjonowaniem, tym bardziej, że rodzina korzysta z dodatku mieszkaniowego od 2016 r. Sama niepełnosprawność skarżącej datuje się również dużo wcześniej niż nabycie samochodów, bo od 17 lutego 2011 r. a niepełnosprawność wnuka od 2014 r. Strona, podnosząc swoją trudną sytuację materialną, jednocześnie dokonała darowizny samochodu Dacia Sandero o wartości 6.500 zł na rzecz córki (dzień wcześniej sama nabyła ten samochód w drodze darowizny od siostry gdzie wartość darowizny ustalono na kwotę [...] zł), by następnie w kolejnym miesiącu tj. 25 października 2021 r. złożyć wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, co sprawia, że w sprawie występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawczyni, wskazującym, że jest ona w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe, a to zgodnie z treścią przepisu art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy. Brak jest również w poczynionych ustaleniach dowodów na to, że posiadanie przez rodzinę dwóch samochodów jest niezbędne, konieczne do prowadzenia przez tę rodzinę gospodarstwa domowego.

Rodzina skarżącej mieszka w dużym mieście, które jest skomunikowane z pozostałymi miejscowościami, w związku, zdaniem organu, istnieje możliwość skorzystania z komunikacji miejskiej do dojazdów do lekarza, na zabiegi rehabilitacyjne, zakupy, do szkoły czy na zajęcia dodatkowe.

SKO także stwierdziło, że pomimo twierdzeń strony, iż sytuacja finansowa rodziny jest trudna (z uwagi na duże wydatki związane z utrzymaniem członków rodziny) a od 17 sierpnia 2021 r. rodzina strony dysponowała już samochodem to w następnym miesiącu strona zdecydowała się na nabycie kolejnego samochodu osobowego (w drodze darowizny) obciążającego budżet domowy kosztami ubezpieczenia, kosztami paliwa, kosztami eksploatacyjnymi. Zatem, gdyby faktycznie sytuacja finansowa rodziny była tak trudna, jak twierdzi skarżąca, to podjęłaby wszelkie możliwe działania aby obniżyć koszty utrzymania swojej rodziny, czyli przede wszystkim nie nabywałaby kolejnego samochodu osobowego. Natomiast przedstawione argumenty skarżącej wskazują raczej na podwyższenie standardu życia, a nie jego obniżenie.

Kwestionując powyższą decyzję skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zarzuciła:

1) naruszenie art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. oraz art. 81a § 1 k.p.a. poprzez

- błędne ustalenie, że pomiędzy deklarowanym dochodami strony a jej stanem majątkowym zachodzi dysproporcja, że dysproporcja ta ma charakter rażący, a także że aktualna sytuacja majątkowa strony oraz jej rodziny pozwala na pokrywanie kosztów związanych z korzystaniem z lokalu mieszkalnego;

- błędne ustalenie, że posiadanie przez skarżącą samochodów powoduje, iż występuje taka rażąca dysproporcja pomiędzy jej dochodami a stanem majątkowym, i przyjęcie, że dokonanie sprzedaży jednego z samochodów poprawi sytuację majątkową skarżącej w sposób umożliwiający jej pokrywanie zobowiązań bez dodatku mieszkaniowego, w warunkach, gdzie posiadanie obu pojazdów jest potrzebne dla funkcjonowania członków rodziny, zaś kwota potencjalnie uzyskana ze sprzedaży samochodu o bardzo małej wartości nie poprawiłoby sytuacji finansowej skarżącej i nie pozwoliłoby pokryć nawet kilku zobowiązań bez dodatku mieszkaniowego;

- błędne przyjęcie, że dokonanie darowizny na rzecz córki i następnie złożenie wniosku o dodatek mieszkaniowy przemawiają za stwierdzoną rażącą dysproporcją pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej przez skarżącą deklaracji, podczas gdy dokonana darowizna nie oznaczała wyzbycia się majątku przez skarżącą, w sytuacji, gdy samochód nadal pozostaje w jednym gospodarstwie domowym;

2) naruszenie przepisu art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że posiadanie przez skarżącą dwóch samochodów w warunkach niepełnosprawności skarżącej i w okolicznościach indywidualizujących rodzinę skarżącej przesądza o rażącej dysproporcji pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym skarżącej.

W uzasadnieniu stwierdziła, że oba samochody zostały darowane członkom rodziny strony. Nabycie tych samochodów nie nastąpiło w drodze sprzedaży, lecz w drodze nieodpłatnej czynności prawnej, a krótki odstęp czasu to zbieg okoliczności. Strona nie zataiła dochodów, a pojazdy są niskiej wartości. Zarzuciła, że organowi nie udało się wykazać, że aktualny stan majątkowy pozwoli jej pokryć wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego przy wykorzystaniu własnych środków i posiadanych zasobów majątkowych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty podniesione w skardze oraz przytoczone w związku z nimi argumenty za bezpodstawne i nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstąpie należy zauważyć, że tutejszy Sąd już wcześniej rozpoznawał sprawę ze skargi E.T., której przedmiotem był wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Wyrokiem z 25 października 2022 r. pod sygn. akt III SA/Gl 289/22 oddalono skargę.

Obecnie, dokonując analizy niniejszej sprawy Sąd uznał, że okoliczności sprawy nie uległy zmianie od wydanego poprzednio orzeczenia oddalającego skargę. W związku z tym przytoczone rozważania poprzedniego rozstrzygnięcia zachowują swoją aktualność.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia należy podkreślić, iż istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie: czy faktycznie – jak twierdzą organy obu instancji - występuje rażąca dysproporcja między niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji a faktycznym stanem majątkowym strony wskazującym, że jest ona w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowanym lokalem mieszkalnym wykorzystując środki własne i posiadane zasoby majątkowe, oraz czy posiadanie dwóch pojazdów jest niezbędne rodzinie 5-osobowej strony dla prawidłowego jej funkcjonowania.

W tym miejscu należy podkreślić, że głównym celem przyznawania dodatku mieszkaniowego jest zrekompensowanie osobom uzyskującym niskie dochody, które nie są w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania mieszkania, skutków większego obciążenia ich budżetów domowych, wynikających ze zwiększonych wydatków na mieszkanie i podwyżki czynszów. Świadczenie to ma zatem pomóc osobie znajdującej się w trudnej sytuacji materialnej, a spełniającej wymogi ustawy, w pokryciu kosztów utrzymania lokalu, w którym osoba ta zamieszkuje. Instytucja dodatku mieszkaniowego, uregulowana w przepisach ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jest szczególnym świadczeniem pieniężnym wypłacanym przez gminę na rzecz wskazanych w ustawie osób o niskich dochodach, znajdujących się w trudnej sytuacji, którym przysługuje tytuł prawny do lokalu, w celu umożliwienia im zapłaty czynszu oraz pokrycia innych obciążających je wydatków na zajmowany lokal (por. uchwała składu pięciu sędziów NSA z dnia 20 maja 1996 r. sygn. akt OPK 12/96, ONSA 1997, z. 1, poz. 10; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1996 r. sygn. akt SA/Wr 3118/95, niepubl.; A. Mączyński, A. Proksa: "Nowe prawo lokalowe z komentarzem", Wyd. Centrum Prawne, Kraków 1994, str. 61; A. Gola, J. Suchocki: "Ustawa o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych – komentarz", Wyd. Prawnicze, Warszawa 1996, str. 88). Zasady i tryb przyznawania dodatków mieszkaniowych, zasady ustalania ich wysokości i wypłacania normują przepisy wskazanej wyżej ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy działały prawidłowo i zgodnie z odnośnymi przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Art. 7 ust. 1 ustawy określa kompetencję organu wykonawczego gminy do załatwienia sprawy w przedmiocie dodatku mieszkaniowego poprzez wydanie decyzji administracyjnej, która ma charakter związany co oznacza, że w przypadku spełnienia przez stronę wymaganych warunków i ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na zakwalifikowanie danej osoby jako uprawnionej do otrzymania tego świadczenia, wójt (burmistrz, prezydent miasta) ma obowiązek wydać decyzję pozytywną.

Jednakże stosownie do art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy organ odmawia przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli ustali, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, o której mowa w art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego), wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe.

W doktrynie i judykaturze konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że o rażącej dysproporcji między sytuacją majątkową osoby wnioskującej o przyznanie dodatku mieszkaniowego, ustaloną przez organ w toku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego i wyrażającą się w posiadanych wartościowych przedmiotach lub innych zasobach, które sprzeciwiają się przyznaniu dodatku mieszkaniowemu, a deklarowanymi przez stronę dochodami, można mówić wówczas, gdy różnica ta jest oczywista i łatwo dostrzegalna. Przepisy dotyczące zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być ściśle stosowane bez możliwości odstępstw. Ustawodawca w sposób bardzo ścisły określił zasady przyznawania i sposób obliczania dodatków mieszkaniowych, nie pozostawiając organowi administracji orzekającemu w tych sprawach możliwości działania w ramach uznania administracyjnego. Organy rozpatrujące wnioski o udzielenie dodatku mieszkaniowego muszą kierować się kryteriami określonymi wyłącznie w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Nie mogą brać pod uwagę żadnych innych okoliczności poza wskazanymi w ustawie. Jednakże rażąca dysproporcja, o której stanowi przepis art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, oznacza oczywistą i łatwo zauważalną różnicę między sytuacją majątkową ustaloną przez pracownika socjalnego podczas przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, a deklarowanymi przez osobę dochodami. Nieposiadanie dochodów, a posiadanie majątku, nie oznacza automatycznie wystąpienia rażącej dysproporcji w rozumieniu art. 7 ust. 3 pkt 1 powyższej ustawy. Niemniej celem nadrzędnym tego przepisu jest wyeliminowanie przypadków, w których dodatek mieszkaniowy wypłacany byłby na rzecz osób, których stan majątkowy pozwala na uiszczanie opłat związanych z zajmowanym mieszkaniem.

Nie chodzi tu, jak twierdzi skarżąca, wyłącznie o osoby, które dysponują dochodami nie dającymi się udowodnić lub je ukrywającymi, ale o sytuacje gdy twierdzenie o braku środków na pokrycie wydatków mieszkaniowych stoi w oczywistej sprzeczności z posiadanymi dobrami materialnymi, które nie są niezbędne dla prawidłowej egzystencji.

Z ustaleń organów wynika, iż strona pobiera świadczenie emerytalne z ZUS oraz posiada ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności od 2011 r. Córka strony nie pracuje zawodowo i nie jest zarejestrowana w PUP. Troje wnucząt uczy się w szkole średniej i podstawowej. Jeden z nich legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności od urodzenia. Ta 5-osobowa rodzina wspólnie zamieszkująca, utrzymuje się z emerytury skarżącej, alimentów na dzieci oraz świadczeń rodzinnych i wychowawczych. Strona dojeżdża, jak twierdzi, samochodem Dacia Sandero na rehabilitację i na zakupy, a Daewoo Matiz jeździ córka skarżącej wykorzystując go dla potrzeb prywatnych m.in. na zakupy, dojazd dzieci do szkoły, dowóz dziecka na rehabilitację.

Natomiast wobec takiego funkcjonowania rodziny, zdaniem Sądu, posiadanie dwóch samochodów nie jest niezbędne, zwłaszcza, że do 2021 r. nie posiadała ona żadnego pojazdu. Nie zmienia tej oceny wartość samochodów – 6.500 zł (spadek o 1.500 zł w ciągu kilku dni) i 1.000 zł oraz fakt darowizny od członków rodziny. Każdy pojazd, jak słusznie zauważyło SKO w zaskarżonej decyzji, generuje dodatkowe, wysokie koszty utrzymania oraz eksploatacji m.in. ubezpieczenie, przeglądy, naprawy, wymiana opon itp. Natomiast jak wynika z budżetu domowego rodziny skarżącej ich średni miesięczny dochód wyniósł [...]zł, a wydatki wynoszą ok. [...] zł. Wydatki na mieszkanie za ostatni miesiąc wynoszą [...]zł.

Tym samym powyższe ustalenia potwierdzają, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym skarżącej i w konsekwencji zasadnie organy odmówiły przyznania dodatku mieszkaniowego.

Zauważyć także należy, że posiadanie w rodzinie dwóch eksploatowanych samochodów wobec pełnej dyspozycyjności strony i jej córki nie jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania jej członków (pierwsza jest emerytką, a druga bezrobotna). Podkreślić należy, że osoby te nie są sztywno zależne od czasu i z góry ustalonych obowiązków służbowych, których realizacja nie może być odpowiednio ustalana i dostosowywana do możliwości osoby.

Zwrócić należy uwagę, ż sporne świadczenie przysługuje wyłącznie osobom, które nie są w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania mieszkania, skutków większego obciążenia ich budżetów domowych, przy optymalizacji wydatków na życie. W konsekwencji więc nieuzasadnione jest oczekiwanie udzielenia pomocy w zaspokojeniu potrzeb bytowych (w tym dodatku mieszkaniowego) w sytuacji, kiedy osoba (rodzina) świadomie wykorzystuje własne zasoby (niezależnie od źródła ich pozyskania) na zaspokojenie innych potrzeb o drugorzędnym znaczeniu.

Z tych względów sąd nie uwzględnił zarzutów skarżącej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, szczegółowo przestawiło postawę dokonywania poszczególnych ustaleń. Uzasadnienie to w pełni realizuje zasadę pogłębiania zaufania do organu, jest przejrzyste, kompletne i zawiera wszystkie niezbędne dla ustalenia wysokości dodatku elementy i wyliczenia, pozostające w zgodzie z przepisami ustawy o dodatku mieszkaniowym.

Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.