Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 280/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2006 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie Miastu R. pozwolenia na budowę Centrum [...] na terenie działki nr [...] w R. przy ulicy [...] i [...].

W piśmie skierowanym do Wojewody [...], zakwalifikowanym przez organ jako odwołanie od decyzji, właścicielka sąsiedniej nieruchomości –G. G. wskazała, iż inwestycje należy realizować w taki sposób aby pochyła konstrukcja dachu inwestycji od strony ulicy [...] nie przesłaniała istniejącego w ścianie nośnej oficyny świetlika/ okna strychowego/ lokalu zajmowanego przez najemcę.

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] lipca 2004r., projekt został zaopiniowany przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który decyzją z dnia [...] maja 2005r. zezwolił na przeprowadzenie zamierzenia inwestycyjnego zgodnie z projektem. Inwestycja uzyskała wszelkie niezbędne uzgodnienia.

Odpowiadając na zarzut dotyczący przesłaniania okna istniejącego w ścianie nośnej oficyny, organ wyjaśnił, iż przepisy prawa budowlanego nie dopuszczają i nigdy nie dopuszczały możliwości istnienia otworów okiennych ani drzwiowych w ścianach zlokalizowanych w odległości mniejszej od 4m od granicy sąsiedniej nieruchomości, dlatego też żądanie aby pochyła konstrukcja dachu na projektowanym obiekcie nie przesłaniała istniejącego okna nie znajduje uzasadnienia w przepisach.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła G. G.

Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, polegające na wydaniu decyzji z naruszeniem interesów osób trzecich znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, którego pozwolenie dotyczy, a w szczególności § 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez usytuowanie obiektu budowlanego bezpośrednio w granicy działki oraz naruszenie art. 10, art. 138 § 1 pkt 2 art. 39 k.p.a. polegające na nie zapewnieniu stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu oraz doręczeniu decyzji w sposób nie przewidziany w procedurze administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, iż strona brała czynny udział w postępowaniu, zaś fakt doręczenia decyzji faksem nie miał wpływu na tok postępowania, strona bowiem miała możliwość wniesienia odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Sąd administracyjny kontroluje zaskarżone akty tylko na podstawie kryterium zgodności z prawem. Nie może natomiast kierować się względami słuszności czy też celowości. Uchylenie decyzji administracyjnej lub stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w razie wykrycia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego bądź procesowego, mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W ocenie Sądu wydanie pozwolenia na budowę nastąpiło zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn.z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.), zaś zatwierdzony projekt budowlany odpowiadał warunkom wskazanym w art. 34 ust. 3 tej ustawy. Projektowany budynek Centrum [...], zlokalizowany jest na terenie przeznaczonym pod tego typu zabudowę. Inwestor legitymuje się prawem dysponowania nieruchomością na cele

budowlane oraz złożył wymagane prawem oświadczenie w tym przedmiocie. Usytuowanie budynku zgodne jest z § 6 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] lipca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. "ul. [...]" w rejonie ulic: [...], [...], [...] i ul. [...]. ( Dz.Urzęd. Woj. [...]. z 2004r., Nr 192, poz.5072), przewidującym obrzeżny sposób zabudowy kwartałów Bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 79, poz. 690 z późn.zm.).

Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę, stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn.z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) polega na tym, iż "obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy /.../ projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej".

O naruszeniu tych interesów można mówić jednak tylko wtedy gdy naruszone zostały konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie /wyrok NSA z dnia 25 marca 1983 r. I SA 1513/82 - ONSA 1983 Nr 1 poz. 20/. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia praw osób trzecich /skarżącej/ zamierzoną inwestycją budowlaną.

Pozwolenie budowlane w wielu przypadkach, zwłaszcza przy intensywnej urbanizacji musi uwzględniać sprzeczne interesy zarówno inwestora jak i właścicieli działek sąsiednich. Granice praw i obowiązków wszystkich stron w postępowaniu administracyjnym, mającym na celu wydanie pozwolenia na budowę określają przepisy Prawa budowlanego oraz aktów wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy. Poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego pozostają natomiast osobiste poglądy, życzenia i oczekiwania stron co do warunków ich egzystencji w relacji z planowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może

być podstawą kwestionowania legalności, to jest zgodności z prawem wydanego pozwolenia na budowę

Zarzuty sformułowane w skardze nie stanowią w ocenie Sądu podstawy do zakwestionowania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Odnosi się to w szczególności do podnoszonego przez skarżącą zarzutu zacienienia "istniejącego w ścianie nośnej oficyny świetlika/okna strychowego/" przez przedmiotową inwestycję. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002, Nr 75, poz.690 ze zm.)w § 13, par. 57 i par. 60 mowa jest jedynie o ochronie w zakresie naturalnego oświetlenia /nasłonecznienia/ pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie zaś o ochronie nasłonecznienia każdego z pomieszczeń budynku. Jak natomiast wyjaśnił pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu 29 maja 2006r. świetlik był przykryty ścianą budynku, która została rozebrana, w związku z planowaną inwestycją. Zatem inwestycja objęta pozwoleniem na budowę nie pogorszy stanu nasłonecznienia pomieszczenia strychowego w obiekcie należącym do skarżącej, a jedynie przywróci stan istniejący uprzednio.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10, art. 138 § 1 pkt 2 oraz 39 k.p.a., Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej w tym zakresie. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżąca została powiadomiona o wszczęciu postępowania. Miała również możliwość przeglądania akt sprawy, składania wniosków i wyjaśnień, jak również wniesienia odwołania i skargi do sądu administracyjnego. Doręczenie decyzji za pomocą faksu, narusza wprawdzie przepisy k.p.a., jednakże naruszenie to nie miało wpływu na możliwość skutecznego złożenia środka odwoławczego. Nie można zatem przyjąć, iż naruszenie procedury administracyjnej pozbawiło stronę ochrony należnych jej praw. Uznać należy, iż to naruszenie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.