Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2435/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2006 r. sprawy ze skargi J. G. – A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] października 2005 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego Rp-4037 oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2005 r., Nr [...], Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] października 2005 r. sprawy o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Pojemnik z nakrętką" nr Rp-4037 udzielonego na rzecz J. G., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą A., z siedzibą w W., na skutek sprzeciwu złożonego przez P. S. A., z siedzibą w J. G., na podstawie art. 246 ust. 1 oraz art. 102, 103 i 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117, z późn. zm.) orzekł o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Pojemnik z nakrętką" nr Rp-4037.

W uzasadnieniu stwierdzono, że dnia [...] lutego 2004 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw złożony przez P. S. A. od decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2003 r. o udzieleniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Pojemnik z nakrętką" nr Rp-4037 na rzecz J. G., A., z pierwszeństwem od dnia [...] czerwca 2002r.

Za podstawę swojego żądania wnioskodawca podał przepisy art. 246 ust. 1 oraz art. 102, 103 i 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508).

W uzasadnieniu wniosku, w pismach procesowych i na rozprawie wnioskodawca podnosił, że rejestracja spornego wzoru przemysłowego nastąpiła z naruszeniem w/w przepisów ustawy-Prawo własności przemysłowej, gdyż przedmiotowy wzór przemysłowy w dacie zgłoszenia do Urzędu Patentowego ([...] czerwca 2002 r.) nie był nowy, albowiem co najmniej na pół roku przed tą datą został udostępniony publicznie przez stosowanie, jako produkt firmy "K.", stanowiący dostępne w obrocie gospodarczym opakowanie do kremów.

Na dowód braku nowości i indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego wnioskodawca przedłożył w postępowaniu 15 przykładowych faktur VAT z okresu styczeń - marzec 2002 r. dotyczących sprzedaży słoików przez firmę "K." Sp. z o.o. z Z. firmie "B." z C. , a także dowód z zeznania świadka E. B..

E. B., prezes zarządu firmy "K." Sp. z o.o. w okresie czerwiec 2001 - luty 2003, odpowiedzialny za opracowania technologiczne, zeznał, uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, że wszystkie 15 przykładowych faktur VAT z okresu styczeń - marzec 2002 r. dotyczących sprzedaży słoików przez firmę "K." Sp. z o.o. firmie "B." z C. "O." z S. dotyczy słoika przedstawionego na ilustracjach załączonych do dokumentacji zgłoszenia wzoru przemysłowego pt.: "Pojemnik z nakrętką" nr Rp-4037, który był produkowany wyłącznie dla firmy "B." z C. od stycznia 2002 r., a treść zamieszczonych w nich wpisów hasłowo określa ich zawartość.

Uprawniony z rejestracji wzoru przemysłowego uznał sprzeciw za bezzasadny. Pełnomocnik uprawnionego kwestionował także wartość dowodową załączonych faktur w sprawie pojemnika na krem według przedmiotowego wzoru przemysłowego, podnosząc wątpliwości odnośnie zamieszczonych w nich wpisów.

Ponadto pełnomocnik uprawnionego podniósł, iż w przedmiotowej sprawie do oceny zdolności rejestracyjnej spornego wzoru przemysłowego mają zastosowanie aktualne przepisy ustawy - Prawo własności przemysłowej, gdyż ustawa o zmianie tej ustawy z dnia 6 czerwca 2002 r., obowiązująca od października 2002 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 ze zm.), nie zawiera przepisów przejściowych, co oznacza, iż nie ma zastosowania art. 315 ust. 3 ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49 poz. 508).

Pełnomocnik uprawnionego wniósł także o powołanie jako świadka A. D. na okoliczność, że sporny wzór przemysłowy nie był wprowadzony do obrotu gospodarczego przed datą jego zgłoszenia do Urzędu Patentowego, podnosząc, że jako twórca spornego wzoru będzie wiedziała, kto wykorzystywał jej wzór przemysłowy i czy przedłożone faktury faktycznie dotyczą tego wzoru.

Wnioskowi temu sprzeciwił się pełnomocnik wnioskodawcy podnosząc, że autorstwo A. D. jest kwestionowane przez wnioskodawcę, a ponadto zgodnie z zeznaniem świadka E. B. nie była ona pracownikiem "K." Sp. z o.o. co najmniej w okresie, którego dotyczą przedłożone faktury.

Kolegium Orzekające, po rozpatrzeniu wszystkich materiałów w sprawie i wysłuchaniu na rozprawie pełnomocników stron, zważyło co następuje.

Stosownie do przepisów art. 246 ust 1 i art. 247 ust. 2 ustawy - Prawo własności przemysłowej, każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, a jeżeli uprawniony w odpowiedzi na sprzeciw podniesie zarzut, że sprzeciw ten jest bezzasadny, to sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. Art. 246 ust. 2 stanowi, iż podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. W myśl art. 255 pkt 9 powołanej ustawy Prawo własności przemysłowej sprawy o unieważnienie prawa z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego za bezzasadny rozpatruje Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego. Natomiast zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania, okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, co potwierdził art. 315 ust. 3 powołanej ustawy przed jej nowelizacją, tj. ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji, ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia w Urzędzie Patentowym.

W przedmiotowej sprawie wzór przemysłowy pt.: "Pojemnik z nakrętką" nr Rp-4037 został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] czerwca 2002 r., tj. pod rządami ustawy -Prawo własności przemysłowej w jej pierwotnym brzmieniu (Dz. U. z 2001 r. Nr 49 poz. 508), a tym samym powinien zostać poddany ocenie według wymogów zawartych we wskazanych przepisach.

W tym tekście definicja wzoru przemysłowego, zawarta w art. 102 ustawy - Prawo własności przemysłowej określa, że wzorem przemysłowym jest nowa i oryginalna, nadająca się do wielokrotnego odtwarzania, postać wytworu, przejawiająca się w szczególności w jego kształcie, właściwościach powierzchni, barwie, rysunku lub ornamencie.

Jak wynika z tej definicji, przedmiotem porównania rejestracji wzorów przemysłowych są postacie ich wytworów, przy czym zbędne jest posługiwanie się ewentualnie zawartymi w zgłoszeniu zastrzeżeniami, ponieważ przepisy obowiązujące od dnia wejścia w życie ustawy - Prawo własności przemysłowej (22 sierpnia 2001 r.) nie wymagają, aby zgłoszenie wzoru przemysłowego zawierało zastrzeżenia, natomiast zawarte w dokumentacji zgłoszenia wzoru przemysłowego wskazanie cech istotnych stanowi informację pomocniczą.

Oceniając nowość postaci wytworu przedmiotowego wzoru przemysłowego z postaciami wytworów podanymi do powszechnej wiadomości lub zarejestrowanymi z wcześniejszym pierwszeństwem należy zwrócić uwagę na definicję nowości wzoru przemysłowego, który zgodnie z przepisem art. 103 ustawy-Prawo własności przemysłowej uważa się za nowy jeżeli nie został on podany do powszechnej wiadomości przed datą jego pierwszeństwa w sposób umożliwiający jego odtworzenie, to jest odtworzenie postaci tego wytworu.

Przedmiotem wzoru przemysłowego pt.: "Pojemnik z nakrętką" nr Rp-4037 jest uwidoczniony na załączonym do zgłoszenia wzoru przemysłowego rysunku i na fotografii pojemnik z nakrętką. Jego wskazanymi cechami istotnymi jest to, że pojemnik od podstawy rozszerza się ku górze, a jego szerokość przy krawędzi górnej jest o około 1/5 większa od wysokości. Ponadto ścianki boczne posiadają minimalne wcięcie w części środkowej wysokości. Nakrętka stanowi przedłużenie pojemnika i rozszerza się ku górze, a jej górna krawędź jest o około 1/8 szersza od krawędzi dolnej. Wysokość ścianek bocznych nakrętki jest zróżnicowana w zależności od amplitudy krzywizny, która to krzywizna widziana z boku ma kształt zbliżony do sinusoidy. Ponadto środkowa część powierzchni górnej nakrętki od strony wznoszącej się amplitudy jest minimalne wklęsła. Nakrętka dzięki zmienności ukształtowania posiada trzy wierzchołki, jeden od strony spadającej amplitudy, dwa zaś utworzone na krawędzi przy maksymalnej amplitudzie.

Kolegium Orzekające uznało, że w świetle zeznania świadka E. B., (który zeznał, że wszystkie faktury VAT dotyczące sprzedaży słoików przez firmę "K." Sp. z o.o. z Z. firmie "B." z C. dotyczą słoika przedstawionego na ilustracjach załączonych do dokumentacji zgłoszenia wzoru przemysłowego pt.: "Pojemnik z nakrętką" nr Rp-4037, oraz że słoik ten był produkowany wyłącznie dla firmy "B." z C.) materiał dowodowy w postaci załączonych 15 przykładowych faktur VAT z okresu styczeń – marzec 2002 r. dotyczących sprzedaży słoików przez firmę "K." Sp. z o.o. z Z. firmie "B." z C. (niezależnie od treści zamieszczonych w nich wpisów hasłowo określających ich zawartość) bezspornie dowodzi, że przedmiotowy wzór przemysłowy w dacie zgłoszenia do Urzędu Patentowego ([...] czerwca 2002 r.) nie był nowy, albowiem został on podany do powszechnej wiadomości przed datą jego pierwszeństwa w sposób umożliwiający jego odtworzenie, jako produkt firmy "K.", stanowiący dostępne w obrocie gospodarczym opakowanie do kremów.

W związku z powyższym Kolegium Orzekające stwierdziło, że przedmiotowy wzór przemysłowy pt.: "Pojemnik z nakrętką" nr Rp-4037, został podany do powszechnej wiadomości przed datą jego pierwszeństwa w sposób umożliwiający jego odtworzenie, w związku z czym nie był nowy w rozumieniu art. 103 powołanej ustawy - Prawo własności przemysłowej.

Kolegium Orzekające uznało ponadto zarzut, że wzór przemysłowy pt. "Pojemnik z nakrętką" nr Rp-4037 nie jest oryginalny w rozumieniu art. 104 ustawy - Prawo własności przemysłowej, gdyż nie różni się w sposób wyraźny od wzorów znanych, za gołosłowny, a tym samym bezzasadny, gdyż wnioskodawca nie przedstawił żadnych argumentów ani dowodów na poparcie tego zarzutu.

Ponadto Kolegium Orzekające odmówiło przyjęcia dowodu z zeznania świadka A. D. na okoliczność, że sporny wzór przemysłowy nie był wprowadzony do obrotu gospodarczego przed datą jego zgłoszenia do Urzędu Patentowego, nie uznając argumentu pełnomocnika uprawnionej, że jako twórca spornego wzoru będzie wiedziała, kto wykorzystywał jej wzór przemysłowy i czy przedłożone faktury faktycznie dotyczą tego wzoru.

Niezależnie od tego, że przeprowadzone postępowanie nie obejmowało kwestii autorstwa spornego wzoru, które to autorstwo A. D. jest kwestionowane przez wnioskodawcę, to zgodnie z (niekwestionowanym w tym zakresie) zeznaniem świadka E. B. nie była ona pracownikiem "K." Sp. z o.o. co najmniej w okresie, którego dotyczą przedłożone faktury. Ponadto zeznanie świadka E. B. w zakresie kwestii, czy (i które) przedłożone faktury faktycznie dotyczą spornego wzoru, nie było przez drugą stronę kwestionowane i zdaniem Kolegium Orzekające ta kwestia została wyjaśniona.

Skargę na powyższą decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] października 2005 r. wniosła p. J. G., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. z siedzibą w W., na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.). zarzucając jej:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r.- Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.),polegające na zastosowaniu wskazanego przepisu w toku rozpoznawania niniejszej sprawy;

2. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 103 ustawy - Prawo własności przemysłowej,

3. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 7 K.p.a., 75 K.p.a., 77 K.p.a. i 107 K.p.a. polegające na pominięciu istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz braku prawidłowego uzasadnienia decyzji.

i w związku z czym wnosząc o uchylenie decyzji w całości.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż nie zgadza się z ustaleniami wyrażonymi w zaskarżonej decyzji, gdyż Urząd Patentowy nie rozpoznał wnikliwie sprawy i przez to dokonał wadliwych ustaleń skutkujących niewłaściwym zastosowaniem przepisów powołanych w petitum skargi.

W pierwszej kolejności wskazano, iż Urząd Patentowy w toku rozpoznawania sprawy nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, gdyż odmówił dopuszczenia dowodu ze świadka powołanego przez skarżącego na okoliczność istnienia przesłanki nowości wzoru przemysłowego w dacie jego zgłoszenia do rejestracji w Urzędzie Patentowym.

Przepis art. 75 § 1 K.p.a. stanowi, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Oznacza to, że przepis powyższy nakłada na organ administracji obowiązek dopuszczenia wszelkich dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności tych zawnioskowanych przez strony i wymienionych expressis verbis w powołanym przepisie. Tymczasem Urząd Patentowy odmówił dopuszczenia dowodu z zeznań świadka A. D. twierdząc jedynie, iż nie uznaje argumentu uprawnionego, że jako twórca wzoru przemysłowego będzie wiedziała, kto wykorzystywał jej wzór i czy faktury faktycznie dotyczą tego wzoru. Nie uzasadnił przy tym dlaczego zeznania świadka D. nie przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy i dlaczego dał wiarę jedynie zeznaniom świadka B. powołanego przez wnioskodawcę.

Urząd Patentowy naruszył tym samym art. 75 K.p.a. oraz 7 i 77 K.p.a. "Z przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa wynika, iż postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organy administracji państwowej obowiązane są także przeprowadzić dowody wskazane przez stronę. Stosownie do art. 78 § 1 kpa - z żądaniem przeprowadzenia dowodu strona może wystąpić zawsze." - wyrok NSA z dnia 17 maja 1994 rok w sprawie o sygn. akt SA/Lu 1921/93.

Tymczasem Urząd Patentowy w toku postępowania odmówił skarżącemu dopuszczenia zawnioskowanego dowodu z zeznań świadka A. D.. Skarżący bowiem po wysłuchaniu zeznań świadka B. uznał, iż w ich świetle istnieje konieczność wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności przez świadka A. D. przede wszystkim, co do okoliczności kto i kiedy oraz czy i ogóle wykorzystywał wzór nr Rp-4037, którego jest twórcą. Nadto należy wskazać, iż A. D. jest obecnie wspólnikiem spółki K. Sp. z o.o. i ma dostęp do wszystkich dokumentów spółki i może w przedmiotowej sprawie złożyć istotne wyjaśnienia, szczególnie w świetle niespójnych zeznań świadka B..

Świadek powołany przez wnioskodawcę zeznał w toku postępowania, że spółka K. Sp. z o.o., która rzekomo wprowadzała do obrotu przedmiotowy wzór przemysłowy, powstała w czerwcu 2000 roku i do lutego 2002 roku był on prezesem Zarządu Spółki. Zeznał również, iż słoiki, które ucieleśniają wzór przemysłowy Rp - 4037 zostały wprowadzone do obrotu w styczniu – lutym 2001 r. (wystawienie faktury) dla spółki B.. Tymczasem z dokumentu okazanego podczas rozprawy w dniu [...] października 2005 r. przez pełnomocnika uprawnionego w postaci aktu notarialnego spółki "K. Sp. z o.o. wynika, iż spółka nie powstała w czerwcu 2000 r. lecz w lipcu 2001 r., co stawia pod znakiem zapytania prawdziwość zeznań świadka. Nadto, dopiero po okazaniu powołanego dokumentu świadek B. oświadczył, że pomylił daty i zaczął prostować swoje zeznanie i oświadczać, że wydarzenia, o których zeznawał miały miejsce rok później. Świadek stwierdził również, iż wzory przemysłowe (Rp-4036 oraz Rp-4037) to słoiki okazane w dokumentacji, których technologię osobiście opracował i wdrożył do produkcji, a następnie oświadczył, iż nie pamięta wzoru Rp-4035. W jaki sposób zatem można uznać za wiarygodne zeznania świadka, który składa sprzeczne ze sobą oświadczenia. Wynika z tego, iż świadek nie pamięta dokładnie opakowań, których rzekomo technologię opracowywał, a zatem poważne wątpliwości budzi całość składanych przez świadka B. zeznań. Zeznania świadka B. jako dowód w sprawie powinny w sposób nie budzący wątpliwości udowadniać okoliczność, na jaką zostały złożone. Tymczasem, zeznania świadka B. poprzez swoją niespójność nie przyczyniły się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Z powyższego zatem wynika, iż Urząd Patentowy przed wydaniem decyzji w sprawie nie przeanalizował dokładnie akt sprawy, a w szczególności zeznań świadka, które uznał za rozstrzygające w sprawie.

Niezrozumiałe bowiem dla skarżącego jest działanie Urzędu Patentowego, który uznaje zeznania świadka za wiarygodne jeżeli świadek ten nie jest w stanie dokładnie określić kiedy rozpoczął działalność w spółce K. Sp. z o.o. oraz kiedy rzekomo po raz pierwszy wzór Rp-4037 został wprowadzony do obrotu. Gdyby nie dokumenty złożone przez uprawnionego w toku postępowania (akt notarialny spółki K. Sp. z o.o. oraz pismo złożone w KRS w dniu [...] maja 2002 roku), Urząd Patentowy uznałby za prawdziwe twierdzenia i daty podane przez świadka, które w świetle wskazanych dokumentów okazały się nieprawdziwe.

Świadek B. został bowiem powołany przez Urząd Patentowy na okoliczność precyzyjnego określenia, kiedy rzekomo został ujawniony wzór przemysłowy Rp- 4037, co, zdaniem wnioskodawcy, uniemożliwiało jego rejestrację ze względu na brak cechy nowości.

Tymczasem świadek złożył zeznania niespójne i, co najważniejsze, mylił się co do istotnych dat, których ustalenie było podstawową kwestią, a Urząd Patentowy nie rozpatrzył wnikliwie tej sprawy, czym naruszył art. 7 i 77 K.p.a.

W takich okolicznościach wręcz zasadne winno być przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A. D., która nie tylko jest twórcą przedmiotowego wzoru, lecz była też osobą która jako pierwsza zgłosiła go do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony. Posiada ona pełną wiedzę na temat wykorzystywania jej wzoru oraz, jak to już zostało wcześniej wskazane, pełny dostęp do dokumentacji spółki K. Sp. z o.o. Nadto, okoliczność czy A. D. była czy też nie była pracownikiem spółki K. Sp. z o.o. pozostaje bez wpływu na posiadanie wiedzy o ewentualnej eksploatacji wzoru przemysłowego Rp-4037 przez podmioty gospodarcze.

Jednakże, jak wynika z decyzji Urzędu Patentowego, okoliczność, że A. D. była bądź nie pracownikiem spółki K. Sp. z o.o. legł u podstaw oddalenia wniosku o jej powołanie w charakterze świadka w niniejszej sprawie. Jeżeli tak, to kwestia ta powinna zostać przez Urząd Patentowy wyjaśniona. W aktach sprawy znajdują się bowiem sprzeczne oświadczenia składane przez osoby występujące po stronie wnioskodawcy. Pełnomocnik wnioskodawcy oświadczył bowiem, że p. A. D. była pracownikiem spółki K. Sp. z o.o., a następnie świadek B., powołany przez wnioskodawcę, twierdzi, iż jednak osoba ta nie była pracownikiem spółki. Brak przy tym jakichkolwiek dokumentów potwierdzających jedno z powyższych i wykluczających się oświadczeń. Trudno zatem w takiej sytuacji żądać od skarżącego zajęcia konkretnego stanowiska, skoro to nie skarżący lecz Urząd Patentowy powinien sporną kwestię wyjaśnić, właśnie poprzez powołanie na świadka A. D..

Bezzasadne jest również twierdzenie Urzędu Patentowego, iż uprawniony nie kwestionował zeznań świadka B.. Całość zeznań świadka opierała się jedynie na jego pamięci, która okazała się zawodna, co do faktur złożonych do akt sprawy. Dokumenty złożone przez skarżącego w czasie przesłuchania świadka B. stanowią oczywiste potwierdzenie braku wiarygodności i spójności jego zeznań, czego dopełnieniem było wnioskowanie o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A. D. w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Zatem wskazany argument Urzędu Patentowego jest całkowicie nieuzasadniony i dowodzi braku wnikliwości Urzędu w toku rozpoznawania sprawy i naruszeniu przy tym art. 7 i 77 K.p.a.

Wskazano również, iż Urząd Patentowy wadliwie zastosował art. 315 ust. 3 ustawy - Prawo własności przemysłowej, co z kolei miało istotny wpływ na wadliwe zastosowanie przepisów powołanej ustawy w odniesieniu do przesłanki nowości wzoru przemysłowego.

W stanie faktycznym sprawy wzór przemysłowy Rp-4037 został zgłoszony do rejestracji po rządami ustawy Prawo własności przemysłowej przed nowelizacją art. 103 tej ustawy, który stanowił, iż "wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, nie został taki wzór podany do powszechnej wiadomości w sposób umożliwiający jego odtworzenie, ani nie był z wcześniejszym pierwszeństwem zgłoszony i następnie zarejestrowany".

Zgłoszenie przedmiotowego wzoru przemysłowego zostało dokonane w dniu [...] czerwca 2002 r., kiedy uchwalona była, lecz jeszcze nie obowiązywała, nowelizacja ustawy Prawo własności przemysłowej, która zmieniła treść art. 103 ustawy. Nowelizacja ustawy weszła w życie w dniu 18 października 2002 r., a decyzja o rejestracji wzoru przemysłowego została wydana dnia [...] września 2003 r., już w oparciu o znowelizowane przepisy, co zostało wyraźnie wskazane w treści decyzji znajdującej się w aktach sprawy.

Po nowelizacji art. 103 ustawy - Prawo własności przemysłowej otrzymał następujące brzmienie:

"1. Wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami.

2.Wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy.

3. Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości udzielenia prawa z rejestracji, jeżeli wzór przemysłowy:

1) został ujawniony osobie trzeciej, która w sposób wyraźny lub dorozumiany była zobowiązana do zachowania poufności;

2) został ujawniony 12 miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, jeżeli ujawnienie nastąpiło przez twórcę, jego następcę prawnego lub - za zgoda uprawnionego - przez osobę trzecią, a także jeżeli ujawnienie nastąpiło w wyniku nadużycia popełnionego wobec twórcy lub jego następcy prawnego".

Natomiast Urząd Patentowy rozpoznając sprawę ustalił, iż "zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania, okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, co potwierdził art. 315 ust. 3 powołanej ustawy przed nowelizacją, tj. ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji, ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia w Urzędzie Patentowym".

Z powyższego ustalenia Urząd Patentowy wywodzi dalej, iż "w przedmiotowej sprawie wzór przemysłowy pt.: "Pojemnik z nakrętką" nr Rp-4037 został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] czerwca 2002 r., tj. pod rządami ustawy -Prawo własności przemysłowej w jej pierwotnym brzmieniu (Dz.U. z 2001 r. Nr 49 poz. 508), a tym samym powinien zostać poddany ocenie wymogów zawartych we wskazanych przepisach". Tymczasem prawidłowe brzmienie art. 315 ust. 3 ustawy-Prawo własności przemysłowej, co Urząd Patentowy pominął, stanowi, iż "Ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym. Jednakże do zgłoszenia wynalazków i wzorów użytkowych, nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się art. 37 ust. 2".

Z treści tego przepisu wynika zatem, iż odnosi się on jedynie do:

1. patentów na wynalazek;

2. prawa z rejestracji na wzór użytkowy;

3. prawa ochronnego na znak towarowy;

4. prawa z rejestracji topografii układów scalonych.

Nie ma mowy we wskazanym przepisie o wzorach przemysłowych, na co Urząd Patentowy nie zwrócił uwagi. Zatem zastosowanie tego przepisu w rozpatrywanej sprawie było nieuzasadnione i bezpodstawne.

W zaskarżonej decyzji nie znalazły się również rozważania Urzędu Patentowego, z których wynikałoby jasno, dlaczego do rozpoznania niniejszej sprawy Urząd Patentowy uznał za zasadne zastosowanie art. 315 ust. 3 ustawy-Prawo własności przemysłowej, skoro uprawniony taką możliwość kwestionował w toku rozpoznania sprawy.

Skoro zaś zaistniała pomiędzy stronami okoliczność sporna, to organ administracyjny w uzasadnieniu decyzji winien wskazać, dlaczego uznał twierdzenia strony przeciwnej za wiarygodne i z jakich powodów odmówił wiarygodności twierdzeniom skarżącego. Brak wywodu Urzędu Patentowego w tym przedmiocie, który miał istoty wpływ na wynik sprawy powoduje wadliwość wydanej decyzji z dnia [...] października 2005 roku przez naruszenie art. 107 § 3 kpa.

Tym samym bezpodstawne było zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 103 ustawy - Prawo własności przemysłowej sprzed nowelizacji i zastosowanie zasady lex retro non agit bez wyraźnego upoważnienia ustawowego.

Zgodnie bowiem z ogólnymi zasadami prawa intertemporalnego, jeżeli ustawa nowa nie przewiduje mocy wstecznej do stanów prawnych powstałych przed jej wejściem w życie, to oznacza, iż należy do tych stanów prawnych stosować ustawę nową (tzw. zasada bezpośredniego działania ustawy nowej). O wyborze takiego rozwiązania decyduje przede wszystkim chęć jak najszybszego poddania stosunków prawnych (również dawnych) przepisom nowej ustawy, jako lepiej dostosowanych do aktualnego układu stosunków gospodarczych, społecznych lub politycznych. Nie bez znaczenia jest również wzgląd czysto praktyczny, polegający na uniknięciu stosowania przez dłuższy czas obok siebie dwóch ustaw (dawnej i nowej), a to choćby dlatego, że znajomość prawa dawnego jest coraz mniejsza. Jednym z wyrazów tych tendencji jest powtarzający się stereotypowo w przepisach wprowadzających akty normatywne z zakresu prawa cywilnego przepis interpretacyjny, według którego w razie wątpliwości, czy stosować ustawę dawną czy nową, należy stosować ustawę nową (art. LXIV przepisów wpr. K.c.) - A. Wolter, Prawo cywilne. Zarys części ogólnej, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1996, str. 85.

Odstępstwo od zasady lex retro non agit dopuszczalne jest jedynie, gdy wynika to wprost z brzmienia ustawy.

W doktrynie prawa przeważa pogląd, iż "od zasady nieretroakcji art. 3 kc przewiduje dwa wyjątki. Pierwszy ma na względzie wyraźne postanowienie ustawy. Natomiast drugi wskazuje na cel ustawy. Należy jednak uznać, że wyjątek ten już nie obowiązuje, ponieważ Trybunał Konstytucyjny dopuścił odstępstwa od zasady nieretroakcji tylko na podstawie treści ustawy" (orz. z 8.11.1989 r., OTK 1989 s. 120) - Z. Radwański, Prawo cywilne - część ogólna, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1994, str. 53.

Nadto podkreślono, iż uściślenie możliwości odstąpienia od zasady nieretroakcji nastąpiło w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 listopada 1988 w sprawie K. 1/88, w którym Trybunał Konstytucyjny ustanowił zakaz nadawania mocy wstecznej przepisom, które regulują prawa i obowiązki obywateli i pogarszają ich sytuację prawną. Tym samym warunkiem sine qua non retroaktywności norm uznany został warunek pogorszenia się sytuacji prawnej obywateli w stosunku do stanu poprzedniego. Zatem wydanie retroaktywnej regulacji uznane zostało za dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stanowiła ona korzystną modyfikację sytuacji prawnej jej adresatów.

Mając powyższe na uwadze wskazano, iż nowelizacja ustawy Prawo własności przemysłowej z dnia 6 czerwca 2002 roku (Dz.U. z 17 lipca 2002 r., Nr 108 poz. 945) nie zawiera przepisu przejściowego w odniesieniu do wzorów przemysłowych, co oznacza, iż intencją ustawodawcy było zastosowanie zasady bezpośredniego stosowania ustawy nowej, szczególnie że nowelizacja ustawy wprowadzała dla zgłaszających korzystniejsze uregulowania od poprzednio istniejących. Zatem zastosowanie zasady retroakcji w tym zakresie byłoby sprzeczne z interpretacjami tej zasady dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny.

Tym samym stwierdzono, iż do rozpoznania przedmiotowej sprawy powinien mieć zastosowanie przepis art. 103 ustawy - Prawo własności przemysłowej w brzmieniu ustalonym nowelą z dnia 6 czerwca 2002 roku przytoczony powyżej w skardze, szczególnie że obowiązywał on w dacie rozpatrywania i wydania decyzji o rejestracji przedmiotowego wzoru przemysłowego. Z treści zaś tego przepisu wynika, a dokładnie z art. 103 ust. 3 pkt 2, że nie wyłącza możliwości udzielenia prawa z rejestracji jeżeli wzór został ujawniony w ciągu 12 miesięcy przed datą zgłoszenia przez twórcę, uprawnionego lub za jego zgodą lub w wyniku nadużycia popełnionego wobec twórcy lub uprawnionego.

Zatem, nawet gdyby przyjąć, jak chce Urząd Patentowy, iż przedmiotowy wzór został ujawniony przed datą zgłoszenia, to i tak wniosek o unieważnienie powinien zostać oddalony, gdyż datą graniczną, do której należałoby badać nowość wzoru byłby dzień [...] czerwca 2001 roku ([...] czerwca 2002 r. odjąć 12 miesięcy), a wówczas nie istniała jeszcze spółka K. Sp. z o.o. i nie mogło nastąpić ujawnienie wzoru przemysłowego Rp-4037.

Z treści decyzji Urzędu Patentowego wynika też, iż sam Urząd Patentowy dokonał wewnętrznie sprzecznych ustaleń, które przepisy powinny zostać zastosowane w niniejszej sprawie. Z treści uzasadnienia wynika bowiem wprost, iż zastosowanie zdaniem Urzędu Patentowego ma art. 103 ustawy - Prawo własności przemysłowej w wersji obowiązującej przed nowelizacją, co miało istotny wpływ na wadliwe wydanie zaskarżonej decyzji. Natomiast w petitum decyzji Urząd Patentowy wskazał jako podstawę unieważnienia prawa z rejestracji art. 102, 103 i 104 tej ustawy w brzmieniu obecnie obowiązującym, na co wskazuje numer i data publikatora - tekst jednolity Dz.U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 ze zm.

Skoro zatem Urząd Patentowy wskazał jako podstawę wydania decyzji obecnie obowiązujące przepisy, to konsekwencją ich zastosowania powinno być oddalenie wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr Rp-4036 z przyczyn podanych powyżej przez skarżącego. Jest to kolejny przykład braku wnikliwości Urzędu Patentowego w rozpoznaniu przedmiotowej sprawy.

Z powyższego bezpośrednio wynika wadliwe zastosowanie art. 315 ust. 3 ustawy-Prawo własności przemysłowej oraz art. 103 ustawy, co miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie, a odnosząc się do kolejnych zarzutów zgłoszonych przez stronę skarżącą wyjaśnił, że nie zasługują one na uwzględnienie jako bezzasadne, w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy lub niezgodne ze stanem faktycznym.

W szczególności:

ad. 1. Zarzut, iż nastąpiło "naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 z późn. zm.), polegające na zastosowaniu wskazanego przepisu w toku postępowania" jest niezgodny ze stanem faktycznym, gdyż Urząd wskazał w zaskarżonej decyzji, iż "zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania, okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, tj. ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji, ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia w Urzędzie Patentowym", jedynie wtrącając, że te ogólne zasady "potwierdził art. 315 ust. 3 powołanej ustawy przed jej nowelizacją".( wskazane ogólne zasady postępowania są stosowane od początku istnienia ochrony przedmiotów własności przemysłowej do chwili obecnej - z wyjątkiem wzorów zgłoszonych jako wzory zdobnicze i udzielonych jako wzory przemysłowe - ponieważ prawo nie może działać wstecz i zgłaszający musi być świadomy wymogów prawa w chwili zgłoszenia. Ponadto nie są one sprzeczne z cytowanym znowelizowanym przepisem art. 103 ust. 3 ustawy-Prawo własności przemysłowej, dotyczącym możliwość udzielenia prawa z rejestracji w szczególnych przypadkach, pomimo ujawnienia przedmiotu wzoru przemysłowego przed datą jego zgłoszenia do Urzędu Patentowego.).

ad. 2. Zarzut, iż nastąpiło "naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 103 ustawy - Prawo własności przemysłowej, polegające na zastosowaniu wskazanego przepisu sprzed nowelizacji" jest bezzasadny w świetle powyższego (punkt ad.1). Ponadto w zaskarżonej decyzji podano wyraźnie, że "w przedmiotowej sprawie wzór przemysłowy pt.: "Pojemnik z nakrętką" nr Rp-4037 został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] czerwca 2002 r., tj. pod rządami ustawy -Prawo własności przemysłowej w jej pierwotnym brzmieniu (Dz. U. z 2001 r. Nr 49 poz. 508), a tym samym powinien zostać poddany ocenie wymogów zawartych we wskazanych przepisach". W tym kontekście brak wskazania Dz. U. z 2001 r. Nr 49 poz. 508 w osnowie decyzji może stanowić jedynie oczywistą pomyłkę nieistotną dla rozstrzygnięcia.

ad. 3a. Urząd odmówił przyjęcia dowodu z zeznania świadka A. D. na okoliczność, że sporny wzór przemysłowy nie był wprowadzony do obrotu gospodarczego przed datą jego zgłoszenia do Urzędu Patentowego, gdyż dowód ten nie mógł się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Urząd wskazał, iż "niezależnie od tego, że niniejsze postępowanie nie obejmuje kwestii autorstwa spornego wzoru, które to autorstwo A. D. jest kwestionowane przez wnioskodawcę, to zgodnie z (niekwestionowanym w tym zakresie) zeznaniem świadka E. B. nie była ona pracownikiem "K." Sp. z o.o. co najmniej w okresie, którego dotyczą przedłożone faktury (podnoszona przez skarżącą pozorna sprzeczność w tym względzie wypowiedzi pełnomocnika wnioskodawcy i świadka została, przez usunięcie oczywistej pomyłki w protokole - patrz akta sprawy)." Tak więc A. D. nie może posiadać wiedzy odnośnie podnoszonych w postępowaniu kwestii podania spornego wzoru do powszechnej wiadomości.

ad. 3b. Urząd uznał za wiarygodne zeznania świadka E. B. pomimo podania przez niego błędnych (następnie sprostowanych) dat, gdyż daty podane zostały w przedłożonych fakturach. Brak jest podstaw do uznania zeznania świadka za niewiarygodne na skutek jednej pomyłki w dacie powstania spółki "K." o jeden rok, co pociągnęło za sobą pomyłki w kilku innych datach, które świadek z tej daty wywodził. Świadek bowiem bezbłędnie zeznał, że wszystkie faktury VAT dotyczące sprzedaży słoików przez firmę "K." Sp. z o.o. Z. firmie "B." z C. dotyczą słoika przedstawionego na ilustracjach załączonych do dokumentacji zgłoszenia wzoru przemysłowego pt: "Pojemnik z nakrętką" nr Rp-4037, oraz że słoik ten był produkowany wyłącznie dla firmy "B." z C. identyfikując tym samym materiał dowodowy, przy czym oświadczenie świadka (wbrew twierdzeniu skarżącej) nie wskazuje, iż opracował on technologię słoika według wzoru przemysłowego Rp- 4035).

Bezzasadny jest więc zarzut naruszenia przez zaskarżoną decyzję przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 7, 75, 77 i 107 K.p.a.

Tak więc, zdaniem Urzędu, skarżący nie podniósł w skardze żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na nieprawidłowość decyzji i spowodować zmianę stanowiska wcześniej zajętego przez Urząd Patentowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję z dnia [...] października 2005 r. Urzędu Patentowego RP, który działając w trybie postępowania spornego orzekł o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Pojemnik z nakrętką" nr Rp-4037.

Sprzeciw został złożony przez P. S. A., z siedzibą w J. w związku z zarzutem braku nowości wzoru przemysłowego i jego wcześniejszego, poprzedzającego rejestrację publicznego udostępnienia.

Skarżący (uprawniony) zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) zastosowanie niewłaściwego prawa do rozpatrzenia sprawy (niewłaściwość intertemporalna), 2) naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 103 ustawy - Prawo własności przemysłowej, polegające na zastosowaniu wskazanego przepisu sprzed nowelizacji, oraz 3) naruszenie prawa proceduralnego, dotyczącego przede wszystkim postępowania dowodowego, sprowadzając je do naruszenia przepisów art. 7, 75, 77 i 107 K.p.a.

Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, podzielając w tym zakresie poglądy Urzędu Patentowego RP.

W szczególności, co do pierwszego zarzutu, należało uznać, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania, okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, tj. ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji, ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia w Urzędzie Patentowym. Przedmiotowy wzór przemysłowy został zgłoszony do Urzędu Patentowego dnia [...] czerwca 2002 r., czasie obowiązywania ustawy - Prawo własności przemysłowej sprzed jej zmiany ustawą z dnia 6 czerwca 2002 r., obowiązującej od dnia 18 października 2002 r. Ustawa ta która zmieniła treść art. 103 ustawy. Nowelizacja ustawy weszła w życie w dniu 18 października 2002 r., a decyzja o rejestracji wzoru przemysłowego została wydana dnia [...] września 2003 r., już w oparciu o znowelizowane przepisy, co zostało wyraźnie wskazane w treści decyzji znajdującej się w aktach sprawy. Tym niemniej nie ulega wątpliwości, że rozstrzygające znaczenie dla określenia prawa właściwego dla rozstrzygnięcia sprawy ma data zgłoszenia wzoru w Urzędzie Patentowym, tj. dzień [...] czerwca 2002 r. W tym czasie niewątpliwie obowiązywała ustawa - Prawo własności przemysłowej sprzed jej zmiany ustawą z dnia 6 czerwca 2002 r., obowiązującą od dnia 18 października 2002 r. Tak więc nie ulega wątpliwości, że ocena ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa z rejestracji, mających również zastosowanie do oceny przesłanek unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, powinna być dokonana na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508), w jej pierwotnym brzmieniu, przed zmianą ustawą z dnia 6 czerwca 2002 r., obowiązującą od dnia 18 października 2002 r.

W rozpatrywanej sprawie kwestie intertemporalne mają zasadnicze znaczenie, gdyż w wyniku zmiany ustawy dokonanej w dniu 6 czerwca 2002 r.

istotnej zmianie uległa również treść podstawowego dla sprawy art. 103 ustawy – Prawo własności przemysłowej, regulującego kryteria nowości wzoru przemysłowego i jego publicznego udostępnienia. I tak, przed przedmiotową nowelizacją art. 103 ustawy stanowił, iż "wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, nie został taki wzór podany do powszechnej wiadomości w sposób umożliwiający jego odtworzenie, ani nie był z wcześniejszym pierwszeństwem zgłoszony i następnie zarejestrowany". Natomiast po wspomnianej nowelizacji art. 103 ustawy - Prawo własności przemysłowej otrzymał następujące brzmienie:

"1. Wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami.

2.Wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy.

3. Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości udzielenia prawa z rejestracji, jeżeli wzór przemysłowy:

1) został ujawniony osobie trzeciej, która w sposób wyraźny lub dorozumiany była zobowiązana do zachowania poufności;

2) został ujawniony 12 miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, jeżeli ujawnienie nastąpiło przez twórcę, jego następcę prawnego lub - za zgoda uprawnionego - przez osobę trzecią, a także jeżeli ujawnienie nastąpiło w wyniku nadużycia popełnionego wobec twórcy lub jego następcy prawnego".

W rozpatrywanej sprawie najistotniejsza zmiana dotyczy ust. 3 pkt 2 artykułu 103 ustawy, nie wyłączającego możliwości udzielenia prawa z rejestracji wzoru nawet wtedy, gdy został on ujawniony 12 miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, jeżeli ujawnienie nastąpiło przez twórcę, jego następcę prawnego lub - za zgodą uprawnionego - przez osobę trzecią (tzw. prawo łaski). Dążenie skarżącego do zastosowania w sprawie przepisu art. 103 ustawy już po nowelizacji, a więc z możliwością zastosowania wspomnianego prawa laski, wskazuje, że ustalenia faktyczne dotyczące wcześniejszego udostępnienia przedmiotowego wzoru przemysłowego są w istocie prawidłowe, a mogą zostać nie uznane za przeszkodę w rejestracji znaku, a co za tym idzie – za przesłankę unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Pojemnik z nakrętką" nr Rp-4036, tyko na podstawie art. 103 ustawy w redakcji otrzymanej po nowelizacji ustawą z dnia 6 czerwca 2002 r. Tak więc w istocie kwestie intertemporalne czy związane z nimi zarzuty złamania zasady nieretroakcji mają mniejsze znaczenie, gdyż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że rejestracja znaku, wobec jego wcześniejszego ujawnienia, mogła nastąpić tylko na gruncie znowelizowanej ustawy – Prawo własności przemysłowej. I tylko na podstawie tych przepisów wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji miał szansę negatywnego rozpatrzenia.

W tym kontekście stwierdzenie Urzędu Patentowego, iż ogólne zasady uzasadniające unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, tj. ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji, ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia w Urzędzie Patentowym, jedynie potwierdził art. 315 ust. 3 powołanej ustawy przed jej nowelizacją, nie może być uznane za wiążącą wypowiedź w kwestii wyboru prawa właściwego do rozpoznania przedmiotowej sprawy.

Co do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tzn. niewłaściwego zastosowania art. 103 ustawy - Prawo własności przemysłowej, polegającego na zastosowaniu wskazanego przepisu sprzed nowelizacji, to właściwie – w świetle przedstawionych wyżej argumentów – nie zasługuje on na uwagę i nie może być uznany za podstawę wzruszenia zaskarżonej decyzji.

Kwestie proceduralne, którym w sprawie poświęcono wiele uwagi, sprowadzają się w istocie do zarzutu niedopuszczenia dowodu z zeznań świadka A. D., która, według skarżącej, była twórcą przedmiotowego wzoru, jako pierwsza zgłosiła go do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony, a także posiadała pełną wiedzę na temat wykorzystywania jej wzoru oraz pełny dostęp do dokumentacji spółki K. Sp. z o.o. W tym kontekście okoliczność czy A. D. była czy też nie była pracownikiem spółki K. Sp. z o.o. pozostaje, zdaniem skarżącej, bez wpływu na posiadanie wiedzy o ewentualnej eksploatacji wzoru przemysłowego Rp-4037 przez podmioty gospodarcze. Jak jednak trafnie zauważył Urząd Patentowy, przeprowadzone postępowanie nie obejmowało kwestii autorstwa spornego wzoru, które to autorstwo A. D. jest kwestionowane przez wnioskodawcę, a ponadto, zgodnie z (niekwestionowanym w tym zakresie) zeznaniem świadka E. B., nie była ona pracownikiem "K. " Sp. z o.o. co najmniej w okresie, którego dotyczą przedłożone faktury. Ponadto zeznanie świadka E. B. w zakresie kwestii, czy (i które) przedłożone faktury faktycznie dotyczą spornego wzoru, nie było przez drugą stronę kwestionowane i zdaniem Kolegium Orzekające ta kwestia została wyjaśniona. W zarysowanej sytuacji, gdy o wcześniejszym ujawnieniu wzoru świadczą niekwestionowane faktury, a więc dokumenty pisemne mające charakter urzędowy, uznanie dowodu z zeznań świadka, osobiście zainteresowanego rozstrzygnięciem sprawy na korzyść skarżącego ( z racji pozostawania udziałowcem spółki), jest w opinii Sądu co najmniej dyskusyjne, a wartość dowodowa tych zeznań nie może, niezależnie od ich oceny, stanowić przeciwwagi dla dokumentów urzędowych, W tej sytuacji zarzut nie skorzystania z zeznań tego świadka, jako zbędnych według Urzędu Patentowego dla wyjaśnienia istoty rozpatrywanej sprawy, nie zasługuje na

uwzględnienie. W świetle całokształtu materiału dowodowego zebranego sprawie brak podstaw do stwierdzenia, by ten środek dowodowy mógł mieć dla sprawy istotne znaczenie i mógł w istotny sposób wpłynąć na ocenę istotnych dla sprawy okoliczności. Tym samym nie można uznać, by w rozpatrywanej sprawie, w związku z odmową dopuszczenia tego dowodu, miało miejsce naruszenie przepisów art. 7, 75, 77 i 107 K.p.a., i by to ewentualne naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.