Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 524/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1, art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 1, 2, art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 52 ust. 2, art. 54 pkt 2, art. 56, art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W., H. L., J. L. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg Stowarzyszenia [...], J. L., H. L. i J. K. jest decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] w przemiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Prezydent [...] (dalej: organ I instancji, Prezydent), po rozpoznaniu wniosku spółki P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: inwestor) decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 j.t. ze zm., dalej: u.p.z.p.), art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm., dalej: u.g.n.) w związku z ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2062, dalej: u.w.r.u.s.t.) ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] (maszt) o wysokości 45 m n.p.t. wraz z infrastrukturą telekomunikacyjną i energetyczną planowanej do realizacji na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. G. na terenie Dzielnicy [...].

Linie rozgraniczające teren planowanej inwestycji oznaczono linią ciągłą ABCDA, zakres oddziaływania inwestycji oznaczono elipsami w kolorze czerwonym i niebieskim na kopii mapy zasadniczej miasta w skali 1:500, stanowiącej załącznik graficzny Nr 1, który jest integralną częścią decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z treścią wniosku w skład stacji bazowej wejdą urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze umieszczone w szafach technologicznych, zlokalizowanych u podstawy wieży oraz anteny sektorowe i anteny radiolinii zamontowane na projektowanej strunobetonowej wieży o wysokości 45 m n.p.t. (wysokość wieży łącznie ze sztycą odgromową 49 m n.t.p.). Montaż anten nastąpi pomiędzy wysokością 39,40 m i 45 m. Stacja bazowa telefonii komórkowej pracować ma w systemach GSM, LTE, UMTS. Dojazd do terenu inwestycji nastąpi od ul. G., poprzez ul. P. Ponadto we wniosku określono powierzchnię terenu inwestycji ok. 87,36 m² oraz wysokość wieży antenowej ok. 45 m n.p.t. (wraz ze sztycą odgromową 49 m).

Do wniosku dołączono materiały informacyjne, m.in. "Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko – stacja bazowa telefonii komórkowej [...]", w której stwierdzono brak wpływu inwestycji na obszar NATURA 2000 oraz postanowienie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanego przedsięwzięcia z uwagi, że planowana inwestycja nie spełnia kryteriów, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ I instancji ustalił, że teren objęty wnioskiem położony jest u podnóża [...] na terenie Dzielnicy [...] przy granicy z Dzielnicą [...]. Inwestycja usytuowana jest w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu, w otulinie rezerwatu przyrody Las [...] oraz w pobliżu nowo zrealizowanej ulicy M. R. – S. K. Wokół występuje rozproszona zabudowa siedliskowa i jednorodzinna oraz tereny rolne i leśne.

Dalej Prezydent wskazał, że inwestycja zlokalizowana jest w środku niewielkiego obszaru nieobjętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ani projektem miejscowego planu (działki ew. nr [...] (cz.). Wokół tego obszaru wszystkie tereny są objęte miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Na wschód od jezdni ul. G. – plan miejscowy rejonu ul. P. – Dzielnica [...], na zachód od górnej krawędzi skarpy – plan miejscowy dawnej wsi K. - Dzielnica [...].

Inwestycja na etapie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego uzyskała niezbędne uzgodnienia i opinie wynikające z przepisów prawa, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska – poprzez niezajęcie stanowiska w terminie 21 dni od otrzymania projektu decyzji, Geologa Powiatowego – stanowisko nr [...] z dnia 2 kwietnia 2019 r., Urzędu Lotnictwa Cywilnego – poprzez niezajęcie stanowiska w terminie 14 dni od otrzymania projektu decyzji oraz Wojewódzkiego Sztabu Kryzysowego – pismo nr [...], z dnia 22 marca 2019 r.

Na podstawie przeprowadzonego postępowania organ I instancji stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów, jak również z warunkami wynikającymi z przeprowadzonych uzgodnień i opinii, przy czym dopiero uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę przesądzi o możliwości realizacji inwestycji.

Organ I instancji dopuścił do udziału w postępowaniu na prawach strony Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. oraz Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w W.

Odwołania od decyzji Prezydenta złożyło Stowarzyszenie [...] (dalej: Stowarzyszenie), H. i J. L. oraz J. K. Strony odwołujące się wskazały m.in. na brak podstaw prawnych do wydania w sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego; objęcie nieruchomości, na której ma być zlokalizowana stacja miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz pominięcie, że sporna inwestycja powinna być zaliczona do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym niezbędne w sprawie jest uzyskanie raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Opisaną na wstępie decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] maja 2019 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii ustalenia stron postępowania lokalizacyjnego wyjaśniając, że Prezydent prawidłowo uznał, że są nimi podmioty, którym przysługuje prawo własności lub użytkowania wieczystego do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania stacji bazowej, tj. na terenie Dzielnicy [...] w obrębie [...] działki nr ew.: [...], na terenie Dzielnicy [...] w obrębie [...] działki nr ew.: [...].

Dalej Kolegium wskazało, że realizacja inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rozumieniu bowiem art. 6 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 18 u.g.n. celem publicznym jest wykonywanie robót budowlanych w zakresie łączności publicznej i sygnalizacji, do których zaliczana jest stacja bazowa telefonii komórkowej.

W ocenie organu II instancji wniosek inwestora złożony 25 stycznia 2019 r., następnie uzupełniony, zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 52 u.p.z.p. Załączniki mapowe to mapy w skali 1:1000, z pieczęcią potwierdzającą ich przyjęcie do zasobu geodezyjnego.

SKO wskazało, że w toku postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego organ jest zobowiązany do przeprowadzenia uzgodnień z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził wymagane prawem uzgodnienia z organami współdziałającymi.

Przywołując treść art. 54 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że decyzja Prezydenta określa w sposób szczegółowy parametry inwestycji, a więc określa moc nadajników, ich położenie na wskazanym przez inwestora terenie oraz ilość anten. Prawidłowo zatem organ I instancji określił rodzaj, jak i parametry planowanej inwestycji, a także inne elementy wskazane w art. 54 u.p.z.p.

Rozważając kwestę wymogu uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w kontekście § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) Kolegium uwzględniając literalne brzmienie powyższych przepisów stwierdziło, że inwestor w przedłożonej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wskazał wymagane parametry pozwalające na ocenę, czy planowane przedsięwzięcie nie osiąga progów określonych w przepisach ww. rozporządzenia, co zostało uwidocznione na str. 3 i 4 Kwalifikacji przedsięwzięcia. Dla tiltu 0 i maksymalnego, planowane anteny znajdują się w miejscach niedostępnych dla ludzi.

Zdaniem Kolegium zgodnie z ww. przepisami rozporządzenia dla anten o mocy me mniejszej niż 5 000 W (planowane anteny o mocy odpowiednio 4499 W, 4499 W, 4499 W, 4902W, 4902 W) - pod względem miejsc dostępnych dla ludności — analizie podlega odległość większa niż 150 m, a mniejsza niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej promieniowania anten. W tym obszarze nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, o których mowa w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz ww. rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r.

Odwołując się do "Kwalifikacji przedsięwzięcia" Kolegium stwierdziło, że tego rodzaju promieniowanie występować będzie wzdłuż głównych anten sektorowych w odległości od miejsc dostępnych dla ludności: 150 m na wysokości minimalnej 11,1 m (w najniższym miejscu), a więc w miejscach niedostępnych dla ludzi. W związku z tym przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ani uzyskania decyzji, o której mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Także planowane przedsięwzięcie nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000, jak i nie wynika też z tej ochrony. Nadto zdaniem organu odwoławczego, w otoczeniu planowanej inwestycji brak jest obiektów, o podobnym charakterze, co mogłoby skutkować kumulacją oddziaływań. Nie ma również uzasadnienia merytorycznego "sumowanie" oddziaływania anten stacji bazowej z uwagi na kierunek rozchodzenia się promieniowania. Jak wynika z treści przywołanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. pomiar emisji promieniowania dokonywany jest w odległości (w określonej w rozporządzeniu) od anteny (na określonym azymucie), a zatem pomiar emisji promieniowania każdej z anten na określonej odległości, dotyczy równoważnej mocy promieniowania izotropowo, wyznaczonej dla pojedynczej anteny, nie zaś ich "sumy".

Odnosząc się do zarzutów złożonych odwołań Kolegium wyjaśniło, że w sprawie istniały przesłanki do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, albowiem działka wskazana we wniosku nie znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W toku postępowania odwoławczego Kolegium wystąpiło do organu I instancji o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Pismem z dnia 13 sierpnia 2020 r. organ I instancji potwierdził, że przedmiotowa działka nie jest objęta ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji na podstawie akt sprawy oraz karty przedsięwzięcia ustalił, że nie dochodzi do kumulacji oddziaływań, a zatem nie jest konieczne przeprowadzenie dodatkowego postępowania. Natomiast w zakresie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., podnoszonego przez Stowarzyszenie, Kolegium wskazało, że wprawdzie postanowienie o dopuszczeniu do udziału zostało doręczone Stowarzyszeniu po dniu wydania decyzji, jednakże okoliczność ta nie może przesądzać o wadliwości postępowania tego rodzaju, że powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. W złożonym odwołaniu Stowarzyszenie, podnosząc zarzut z art. 10 k.p.a. nie wskazało okoliczności, które w związku z niemożnością zapoznania się z aktami sprawy, uniemożliwiły złożenie dodatkowych dowodów, czy zajęcia stanowiska mogącego wpłynąć na treść rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy dodał, że na obecnym etapie nie jest możliwe określenie, czy lokalizacja wieży spowoduje znaczne obniżenie wartości nieruchomości, jak również ustalenie ewentualnego odszkodowania. Ponadto pokreślił, że podstawą do rozpoczęcia realizacji inwestycji nie jest decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, lecz decyzja o pozwoleniu na budowę.

Skargi na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli: Stowarzyszenie [...] (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 524/21) H. L. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 525/21), J. L. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 526/21) i J. K. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 595/21).

Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło decyzji SKO naruszenie:

1) art. 136 § 1 k.p.a. polegające na zleceniu przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w zakresie obowiązywania na terenie objętym wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji w której zgodnie z przedmiotowym przepisem organ II instancji może zlecić przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego organowi I instancji, a zatem uprawnienie to nie obejmuje kwestii prawnych, w tym zakresu obowiązywania aktów prawa miejscowego, podczas gdy kwestia obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niewątpliwie dotyczy ustaleń prawnych, a nie faktycznych, a zatem zlecenie SKO dokonanie takich ustaleń Prezydentowi narusza wyżej wymieniony przepis w sposób rażący;

2) art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. polegające na niedokonaniu przez SKO jakichkolwiek ustaleń w zakresie obowiązywania na terenie objętym inwestycją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i oparciu się w tym zakresie wyłącznie na stanowisku Prezydenta w sytuacji w której SKO jako organ drugiej instancji zobowiązany był tych ustaleń dokonać, co stanowi naruszenie nie tylko art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. ale również wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasadzie dwuinstancyjności, gdyż w ten sposób strony postępowania pozbawione zostały prawa do dwukrotnego rozpoznania sprawy administracyjnej;

3) art. 10 § 1 k.p.a. polegającą na niezapewnieniu Stowarzyszeniu czynnego udziału w postępowaniu oraz poprzez brak umożliwienia Stowarzyszeniu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której, jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, doszło do uzupełnienia materiału dowodowego o pismo Prezydenta z dnia 13 sierpnia 2020 r. w sprawie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podczas gdy zgodnie z przedmiotowym przepisem organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a odstąpienie od tej fundamentalnej zasady postępowania administracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną stratą materialną (art. 10 § 2 k.p.a.), co w niniejszej sprawie bezspornie nie miało miejsca;

4) art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1) u.p.z.p. polegającą na utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta z dnia [...] maja 2019 r., tj. w sytuacji w której, jak wynika z planu miejscowego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla rejonu ul. P. obejmuje obszar ograniczony od zachodu granicą administracyjną gminy [...] (§ 2 planu), a zatem obejmuje on również działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, co prowadzi do wniosku, że wydanie przez Prezydenta pozytywnej decyzji było niedopuszczalne, gdyż jak wynika z tego przepisu ustawy o Planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego jest możliwe jedynie wówczas, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem brak było podstaw do utrzymania przez SKO w mocy tej decyzji;

5) § 3 ust. 1 pkt 8) i § 2 ust. 1 pkt 7) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej z dnia 3 października 2008 r. poprzez przyjęcie, że przy ocenie czy dane przedsięwzięcie polegające na budowle instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych zalicza się do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko nigdy nie bierze się pod uwagę skumulowanej mocy anten lecz wyłącznie moc promieniowania izotropowego wyznaczonej dla pojedynczej anteny podczas dla dokonania prawidłowej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia, a zatem w przypadku ustalenia przecinania lub nakładania się wiązek poszczególnych anten konieczne może okazać się skumulowanie mocy generowanych przez poszczególne anteny.

W oparciu o powyższe zarzuty Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie at. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ewentualnie o jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

Skarżąca H.L. zarzuciła naruszenie:

1) art. 50 ust. 1 w zw. z art 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji, która ma zostać ulokowana na nieruchomości objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przy czym naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy;

2) art. 52 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo że wniosek inwestora nie zawierał wszystkich obligatoryjnych elementów, a zatem nie zawierał kopii mapy zasadniczej obejmującej teren, którego wniosek dotyczy i zaznaczonego obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1.500 lub 1:1.000, gdyż żadna ze złożonych kopii map nie zawiera jednocześnie oznaczenia granic terenu objętego wnioskiem i zaznaczonego obszaru oddziaływania inwestycji, przy czym naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy;

3) art. 53 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2

ustawy środowiskowej z dnia 3 października 2008 r. w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 8 lit. f rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez niezakwalifikowanie przedmiotowego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nieuzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo że moc promieniowania izotopowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 5.000 W, a w odległości nie większej niż 200 metrów i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny, znajdują się miejsca dostępne dla ludności, przy czym naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy;

4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] maja 2019 r. orzekającej o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pomimo, że decyzja ta została wydana w odniesieniu do działki objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i winna być uchylona, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżący J. L. zarzucił decyzji SKO naruszenie:

1) art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej z dnia 3 października 2008 r. w powiązaniu § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy, sumarycznych oraz maksymalnych tiltów anten;

2) art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonywanie kwalifikacji dla pojedynczych elementów przedsięwzięcia ze wskazaniem, że organ uwzględnił tilty maksymalne pomimo, że z obu decyzji wynika coś zupełnie przeciwnego. Ponadto zdaniem obu organów żadna inwestycja nigdy nie będzie wymagać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ zawsze tilt można dostosować do danego terenu a same azymuty tak skierować, aby ich oś przechodziła pomiędzy budynkami;

3) art. 54 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten radioliniowych.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżący J. K. zarzucił decyzji SKO naruszenie:

1) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące zebranie oraz zbadanie materiału dowodowego, nieustalenie okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, dokonanie błędnej oraz dowolnej oceny materiału dowodowego, w szczególności poprzez:

- zaniechanie wyjaśnienia możliwości negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji celu publicznego na nieruchomości sąsiadujące z nieruchomością, na której ma zostać wykonana planowana inwestycja, w tym na zdrowie i życie osób je zamieszkujących, jak i bezpośredniego oddziaływania na środowisko,

- zaniechanie wyjaśnienia okoliczności, czy planowane usytuowanie sześciu anten (po dwie skierowane w tym samym kierunku) nie spowoduje nakładania się wiązek oraz kumulowania mocy promieniowania generowanego przez poszczególne anteny, przy czym dojście do kumulacji oznaczałoby konieczność pozyskania przez inwestora uprzednich decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji byłoby niedopuszczalne;

- zaniechanie zbadania oraz wyjaśnienia, w jakim zakresie ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest niezbędne do zrealizowania na wnioskowanej nieruchomości,

- niewyjaśnienie i niezbadanie, czy ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie utrudni oraz nie wpłynie negatywnie na korzystanie z nieruchomości sąsiednich oraz ich infrastruktury, w szczególności budynków mieszkalnych oraz mającej powstać w przyszłości zabudowy mieszkaniowej;

- niewyjaśnienie i niezbadanie wpływu lokalizacji inwestycji celu publicznego na objęty ochroną ład przestrzenny terenu Skarpy [...].

b) art. 107 § 1 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji i wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję, a które uzasadniałyby wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w niniejszej sprawie, poprzez brak należytego zebrania materiału dowodowego w sprawie jak również poprzez brak analizy oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, a także zaniechania wyjaśnienia w jakim zakresie i dlaczego wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zasługiwał na uwzględnienie, co powodowało, iż decyzja organu I instancji nie poddawała się kontroli instancyjnej.

2) przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 4 ust. 2 pkt 1, 50 ust. 1, 51 u.p.z.p w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n. w sprawie zakwalifikowania inwestycji jako inwestycji celu publicznego poprzez ich zastosowanie, podczas gdy organ I jak i II instancji nie ustalił w sposób należyty stanu faktycznego w niniejszej sprawie, m.in. poprzez zaniechanie wyjaśnienia możliwości negatywnego oddziaływania planowanej lokalizacji inwestycji celu publicznego na nieruchomości sąsiadujące z nieruchomością, na której ma zostać wykonana planowana inwestycja, w tym na zdrowie i życie osób je zamieszkujących, jak i bezpośredniego oddziaływania na środowisko, zaniechanie zbadania oraz wyjaśnienia, w jakim zakresie ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest niezbędne do zrealizowania na wnioskowanej nieruchomości, niewyjaśnienie i niezbadanie, czy ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie utrudni oraz nie wpłynie negatywnie na korzystanie z nieruchomości sąsiednich oraz ich infrastruktury, w szczególności budynków mieszkalnych oraz mającej powstać w przyszłości zabudowy mieszkaniowej;

b) art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 7 i art. 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko;

c) art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszenia ładu przestrzennego, walorów architektonicznych oraz wymagań ochrony zdrowia ludzi – w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym działkę sąsiednią należącą do skarżącego;

d) art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszenia ładu przestrzennego, walorów architektonicznych oraz wymagań ochrony zdrowia ludzi – w szczególności poprzez oparcie się przez organ administracji jedynie na dołączonej do wniosku kwalifikacji przedsięwzięcia, zgodnie z którą przedmiotowej inwestycji nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedziach na skargi Kolegium wniosło o oddalenie każdej z nich podtrzymują stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniami z dnia [...] lipca 2021 r. na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. Sąd połączył do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 524/21, VII SA/Wa 525/21, VII SA/Wa 526/21 oraz VII SA/Wa 595/21 i postanowił prowadzić je pod sygn. akt VII SA/Wa 524/21. Sąd kierował się tym, że wszystkie skargi dotyczyły jednej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325 – dalej p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Wskazania również wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skarg w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2019 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z infrastrukturą techniczną.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że projektowane zamierzenie należy do kategorii inwestycji celu publicznego. Stosownie bowiem do treści art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w związku z art. 6 pkt 1 u.g.n. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego (por. np. wyroki: NSA z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 811/05; WSA w Szczecinie z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 1189/04 – pub, Cbosa). Dla tego rodzaju przedsięwzięć wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (art. 54 pkt 2 u.p.z.p.). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter aktu związanego, organ przy jego wydawaniu bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Nie można zatem odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.).

Zgodnie z art. 4. ust. 1 i 2 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Z brzmienia przepisów art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że ustalenie warunków zabudowy (lokalizacji inwestycji celu publicznego) w drodze decyzji może nastąpić wyłącznie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Orzekające w sprawie organy uznały, że istniały podstawy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, albowiem działka wskazywana jako teren inwestycji nie znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z tym stanowiskiem nie zgadzają się skarżący (Stowarzyszenie i H. L.) wskazując, że działka nr [...] z obrębu [...] objęta jest planem miejscowym rejonu ul. P. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r.

Sąd nie podziela stanowiska skarżących. Jak wynika z analizy ww. planu miejscowego obejmuje on obszar gminy [...] (obecnie dzielnicy [...]) i graniczony jest od zachodu granicą administracyjną gminy [...], co wynika z § 2 planu.

Zgodzić się należy organem I instancji, że inwestycja w świetle załącznika graficznego zlokalizowana jest w środku niewielkiego obszaru nieobjętego planem, ani projektem planu miejscowego (działki ew. nr [...]). Wokół tego obszaru wszystkie tereny są objęte miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Na wschód od jezdni ul. G. – miejscowy plan rejonu ul. P. - Dzielnica [...], na zachód od górnej krawędzi skarpy - miejscowy plan dawnej wsi K. - Dzielnica [...].

Część graficzna planu, która przedstawia na mapach przebieg granic terenów objętych planem wskazuje, że plan miejscowy rejonu ul. P. nie objął całej działki nr [...]. To, że działka nr [...] z obrębu [...] jest położona przy zachodniej granicy planu, blisko granicy dzielnicy [...], ale na terenie dzielnicy [...] nie oznacza, że została objęta planem miejscowym, jak sugerują skarżący. W jego części opisowej nie ma bowiem żadnych ustaleń, z których wynikałoby, że dla działki nr [...] określono jakieś przeznaczenie. Nie ma tu zatem klasycznej sprzeczności pomiędzy częścią opisową (§ 2 planu miejscowego rejonu ul. P.) i graficzną planu, która miałaby miejsce, gdyby w części graficznej określone byłoby przeznaczenie działki inne niż wynika z części opisowej. Oznacza to, że lokalny prawodawca nie objął planem miejscowym rejonu ul. P. ww. działki, ani żadnym innym planem obowiązującym w tym rejonie.

Dodać w tym miejscu należy, że Kolegium wobec podnoszonych w tym zakresie zarzutów odwołań zwróciło się do organu I instancji o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. W piśmie z dnia 13 sierpnia 2020 r. Prezydent potwierdził, że działka nr [...] nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przechodząc do oceny wniosku i wydanych na jego podstawie decyzji pod względem wymogów określonych w przepisach należy wskazać, że zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać między innymi określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000.

Jak wynika z akt sprawy do wniosku inwestor załączył dwie mapy w skali 1:500 i 1:1000 z zaznaczonym na tej pierwszej, wbrew zarzutom skargi H. L., liniami ABCDA obszarem planowanej inwestycji i obszarem oddziaływania inwestycji wyznaczonym elipsami w kolorze czerwonym i niebieskim wskazanymi na mapie. Mapa ta jest aktualna - odzwierciedlała stan faktyczny i prawny nieruchomości zlokalizowanych na obszarze, na który będzie oddziaływała planowana inwestycja, jest autoryzowana, a mianowicie opatrzona adnotacjami urzędowymi o przyjęciu jej do państwowego zasobu geodezyjnego.

Podnoszone zatem w tym zakresie zarzuty skargi H. L. należało uznać za chybione.

W świetle ww. ar. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien również zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz określenie charakterystycznych parametrów technicznych oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Inwestor powinien przedstawić zatem m.in. takie dane techniczne, które pozwolą ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko i zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej.

Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru pod względem konieczności sporządzenia raportu oddziaływania takiej inwestycji na środowisko (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 104/13 oraz z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2706/13 - Cbosa).

Oznacza to także, że kluczowa dla rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest charakterystyka parametrów konkretnej stacji bazowej, w takiej, a nie innej konfiguracji anten. Przy czym podkreślić należy, że organy związane są treścią wniosku i wskazanymi w nim parametrami projektowanej inwestycji, zatem w jego ramach dokonują oceny możliwości wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Dołączona do wniosku "Kwalifikacja przedsięwzięcia" zawiera informacje wymagane dla wniosku o ustalenie inwestycji celu publicznego, w tym tabele obrazujące minimalne i maksymalne pochylenie wiązek anten sektorowych dla każdej zaplanowanej anteny wskazując: ilość anten, azymut każdej zaplanowanej anteny, wysokość jej zawieszenia, tilt, maksymalne EIRP, odległość w osi głównej wiązki promieniowania oraz minimalną wysokość każdej anteny do osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu. Wskazano także, że planowane przedsięwzięcie nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000, jak i nie wynika z tej ochrony.

Nadto w dokumencie tym wskazano, że przeprowadzone obliczenia dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych wykazały, że rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., dlatego też nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Okoliczności te podlegały, ocenie organów, a Sąd ocenę tę uznaje za prawidłową.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter aktu związanego. Organ administracji przy jego wydawaniu bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Nie można zatem odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek jednak dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek przewiduje art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych.

W świetle powyższego organ I instancji ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego uznając, że jest ona zgodna z przepisami odrębnymi, w szczególności ustawą środowiskową z dnia 3 października 2008 r.

Spór w przedmiotowej sprawie, jak wynika z treści złożonych skarg koncentruje się wokół tego, czy organy rozstrzygające należycie rozpatrzyły potencjalny wpływ planowanej inwestycji na najbliższe otoczenie i środowisko. Istota sporu sprowadza się do wykładni przepisów rozporządzenia z 2010 r. i wadliwej – w ocenie skarżących - interpretacji i zastosowania przepisów tego aktu, w szczególności w zakresie prezentowanego przez organy braku uzasadnienia merytorycznego sumowania charakterystycznych parametrów dla - 6 anten sektorowych (trzy anteny grupy BSA 1051 i trzy BSA 1064) o wysokości zawieszenia (środek elektryczny) 43,5 m n.p.t., pracujących w azymutach: 55, 180°, 290° w zakresie (tiit) 6°+ 10° o maksymalnej równoważnej mocy promieniowania izotropowo (EIRP) odpowiednio: 4499 W, 4902 W.

Skarżący w istocie kwestionowali kwalifikację przedsięwzięcia przyjętą przez organy, których zdaniem nie osiąga ono progów wskazanych w przepisach rozporządzenia z 2010 r. (§ 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8) co sprowadza się do przyjęcia, że nie zachodzi konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanej na wstępie inwestycji celu publicznego.

Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organów, że inwestycja o charakterystyce technicznej określonej we wniosku i załączonych do niego "Kwalifikacji przedsięwzięcia" oraz charakterystyce przedsięwzięcia, na terenie wyznaczonym w załączniku graficznym – nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że inwestor do wniosku załączył postanowienie z dnia [...] sierpnia 2018 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanego przedsięwzięcia z uwagi, że inwestycja nie spełnia kryteriów, o których mowa w rozporządzeniu z 2010 r.

Rozpoczynając rozważania prawne w tym zakresie należy wyjaśnić, że ustalenie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został określony w rozporządzeniu z 2010 r. Z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia podstawę do ustalenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stanowić mógł § 2 ust. 1 pkt 7 albo § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia z 2010 r.

Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Na potrzeby dalszej analizy należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że przez "oś wiązki głównej promieniowania anteny" należy rozumieć linię poprowadzoną wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny. Skoro bowiem w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca posłużył się pojęciem osi wiązki, tym samym uznać należy, że w sposób jednoznaczny przesądził, iż chodzi tutaj o wiązkę stanowiącą prostą linię, a nie obiekt przestrzenny. Z kolei "odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny" jest to odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut (kierunek) i pochylenie tej osi (tilt), przy czym określenia odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Wyjaśnienia również wymaga, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018, poz. 799 ze zm.; dalej: "u.p.o.ś."), przez "miejsca dostępne dla ludności" rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Z kolei zgodnie z załącznikiem 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003r. Nr 192, poz. 1883) za "miejsca dostępne dla ludzi" uznaje się przestrzenie do wysokości 2,0 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się przy tym pogląd, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów, w tym aktów prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/16, Cbosa).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do spornej w sprawie kwestii dotyczącej kwalifikacji przedsięwzięcia na potrzeby sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i przedłożenia decyzji środowiskowej, wyjaśnić trzeba, że analiza przepisów rozporządzenia z 2010 r. wskazuje, że nie sposób wywieść z nich obowiązku oceny sumarycznej mocy promieniowania, bowiem przepisy rozporządzenia z 2010 r. literalnie stanowią o "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej - dla pojedynczej – anteny".

Nie mają więc racji skarżący wyprowadzając obowiązek sumowania oddziaływania poszczególnych anten w oparciu o przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. Zgodnie z tym przepisem "do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1". Zdaniem Sądu przepisu tego nie stosuje się do inwestycji związanej z budową stacji bazowej telefonii komórkowej, albowiem wykluczają to § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt. 8 in fine. Co więcej, § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. nie mógłby znaleźć zastosowania do stacji bazowych telefonii komórkowej, nawet gdyby w rozporządzeniu nie zawarto omawianych wyżej końcowych zdań w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. Z logicznego punktu widzenia nie sposób bowiem wyobrazić sobie jak mogłoby dojść do kumulacji parametru określonego wyłącznie dla "pojedynczej anteny" i określonego jako odległość od jej środka mierzoną w osi głównej tej właśnie anteny. Parametru takiego nie da się po prostu sumować (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2017, sygn. akt II OSK 1448/15).

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu słusznie wskazuje Kolegium, że moc promieniowana izotropowo dla pojedynczych anten wchodzących w skład planowanej stacji swoimi parametrami nie osiąga wyznaczników określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. W zestawieniu tabelarycznym "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wykazano, że wartości graniczne wystąpią w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, w odległościach większych od określonych w ww. przepisach.

Należy w tym miejscu wskazać, że prócz zagadnienia kwalifikacji przedsięwzięcia na organie administracji spoczywa obowiązek zbadania – rzeczywistego - oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązującą normę określa wydane na podstawie art. 122 u.p.o.ś. rozporządzenie Rady Ministrów z 14 listopada 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). Rozporządzenie to wyznacza dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego i ma charakter "techniczny" w tym znaczeniu, iż organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Dodać w tym miejscu można, że są to normy bezwzględnie obowiązujące. Zawarte w rozporządzeniu z 2003 r. regulacje zostały ukształtowane pod kątem rekomendacji Rady z 12 lipca 1999 r. (1999/519/WE). Zaznaczyć przy tym należy, iż dokonując oceny inwestycji w oparciu o rozporządzenie z 30 października 2003 r. organ administracji bada wielkość pola magnetycznego - określonego w trzech wymiarach w przestrzeni - stanowiącego w istocie wynik skumulowanego oddziaływania całej inwestycji. W rozporządzeniu z 2003 r. określone zostały dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, a także miejsc dostępnych dla ludności. W rozporządzeniu tym podano zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, a także metody sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jak również metody wyznaczania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Powyższe wynika również z faktu, że zgodnie z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Dlatego na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę bada się, czy przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego (nie więcej niż 0,1 W/m˛) w miejscach dostępnych dla ludzi.

Mając powyższe na uwadze, trzeba przypomnieć, że ustawodawca jednoznacznie rozgraniczył w ustawie Prawo ochrony środowiska pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" i "terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową".

Uwzględniając powyższe, należy dalej wskazać, że w ramach delegacji ustawowej zawartej w art. 123 ust. 3 P.o.ś. Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 12 listopada 2007 r. w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia okresowych badań poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 221, poz. 1645). Zgodnie z ust. 1 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia punkty pomiarowe, w których wykonuje się badania poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, wybiera się w dostępnych dla ludności miejscach usytuowanych na obszarze województwa w: 1) centralnych dzielnicach lub osiedlach miast o liczbie mieszkańców przekraczającej 50 tys.; 2) pozostałych miastach; 3) terenach wiejskich. Stosownie zaś do ust. 3 pkt 1 tego samego załącznika punkty pomiarowe wybiera się w takich miejscach, aby w szczególności sonda pomiarowa przyrządu, którym wykonuje się pomiary, znajdowała się na wysokości 2 m nad poziomem terenu.

W świetle powyższego, zakładając racjonalność prawodawcy, a także kierując się doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego rozumowania, trzeba przyjąć, że w ramach zwykłego, codziennego korzystania z terenu, bez potrzeby użycia sprzętu technicznego, człowiek ma dostęp do miejsc znajdujących się nie wyżej niż 2 m nad poziomem terenu. Jeżeli zaś na terenie znajduje się zabudowa, to należy zakładać, że bez potrzeby użycia sprzętu technicznego człowiek będzie miał dostęp do miejsc, które znajdują się nie wyżej niż 2 m nad budynkiem, który stanowi taką zabudowę.

Przy czym podkreślić należy, że badając oddziaływanie na tereny dostępne dla ludności bierze się pod uwagę nie tylko aktualną, istniejącą zabudowę, ale także i tą która jest dopuszczalna na danym terenie i możliwa do wybudowania także w przyszłości.

W powyższym zakresie zwrócić skarżącym uwagę, że z "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wynika, że zasięgi wiązek promieniowania występować będą wzdłuż głównych anten sektorowych w odległości od miejsc dostępnych dla ludności: 150 m na wysokości minimalnej 11,1 m (w najniższym miejscu), tj. w miejscach niedostępnych dla ludności.

Wobec powyższego podnoszone w skargach zarzuty naruszenia norm prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie.

Sąd nie stwierdził jednocześnie, aby w toku przeprowadzonego postępowania doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ ma wynik sprawy. Rozpoznając sprawę, orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Orzekające organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy u.p.z.p. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. i odpowiada wynikającej z art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania.

W kontekście podnoszonego przez skarżące Stowarzyszenia zarzutu naruszenia art. 10 1 k.p.a. (brak możliwości odniesienia się do pisma Prezydenta z dnia 13 sierpnia 2020 r. w sprawie obowiązywania planu miejscowego) wyjaśnić, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może być podstawą uwzględnienia skargi. Może być nią tylko takie uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści skargi nie wynika w jaki sposób brak możliwości zapoznania się z ww. pismem miał wpłynąć na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów Sąd nie dopatrując się jakiegokolwiek naruszenia prawa, oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę jako bezzasadną, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.