Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1768/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 173 par 1; art. 175 par 1; art. 178
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 6 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 sierpnia 2014 r., którym odrzucono skargę w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA) odrzucił skargę M. J. (dalej skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (k. 19 akt). Postanowienie to doręczono skarżącemu dnia 10 września 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy k. 27).

Pismem z 12 września 2014 r. skarżący - nie będąc ani adwokatem, ani radcą prawnym, jak również osobą wskazaną w art. 175 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniósł na powyższe postanowienie "Zażalenie", które podpisał osobiście.

Sąd mając na uwadze stan niniejszej sprawy potraktował ww. pismo jako skargę kasacyjną od ww. postanowienia z 19 sierpnia 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przystępując do rozpoznania wskazanego powyżej środka odwoławczego podkreślić na wstępie należy dwie rzeczy, mianowicie to, iż został on wniesiony od postanowienia o odrzuceniu skargi, od którego zgodnie z prawem przysługuje skarga kasacyjna. Po drugie z treści ww. pisma procesowego skarżącego wynika, że jego zamiarem było wzruszenie postanowienia o odrzuceniu skargi. Mając powyższe na względzie Sąd przyjął, że mimo błędnego nazwania środka odwoławczego zażaleniem, jest to skarga kasacyjna, bowiem taki środek zaskarżenia przysługuje od postanowienia o odrzuceniu skargi.

W tym miejscu należy podnieść, że niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywołać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj (porównaj Naczelny Sąd Administracyjny [w:] sygn. akt I GSK 661/12, I FZ 292/08, II OSK 1790/06 oraz II FZ 793/06).

Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3.

Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zaś skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została wniesiona w terminie, jednakże sporządził ją skarżący osobiście, który jak wynika z akt sprawy, nie posiada kwalifikacji koniecznych do sporządzenia tego rodzaju środka odwoławczego. W tym miejscu należy podnieść, że wniesienie skargi kasacyjnej przez stronę, która nie ma kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 1 p.p.s.a. jest brakiem formalnym niepodlegającym konwalidacji (usunięciu), co uzasadnia odrzucenie skargi kasacyjnej (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2004 r. sygn. akt FSK 3/04, M. Prawn. 2004/5/202).

Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 178 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.