Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2213/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1w zw. z  art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski Andrzej Góraj (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja

1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], cofnął S. S. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowickich.

Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. wymieniony złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji.

Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r.

W uzasadnieniu wymienionej decyzji organ wskazał, że w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Organ odwoławczy podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a ww. przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z powyższego wynika, że przesłankę zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego stanowi sam fakt skazania posiadacza pozwolenia na broń lub osoby o to prawo się ubiegającej za przestępstwo umyślne. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że taka osoba jest skazana za przestępstwo, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć przy tym bezpośredniego związku z bronią, a organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia, o ile popełnione przestępstwo ma charakter umyślny.

Komendant Główny Policji podniósł, że S. S. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. Wydział [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa z art. 300 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.

Organ II instancji zaznaczył, że popełnione przez S. S. przestępstwo znajdują się w katalogu przestępstw, które można popełnić tylko umyślnie. Podniósł również, że prawomocne wyroki sądu mają powagę rzeczy osądzonej, a tym samym wiążą organy Policji w zakresie ustalenia prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń.

Komendant zauważył, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne. W związku z czym na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie mogą mieć wpływu pozytywne opinie o stronie z miejsca zamieszkania oraz posiadanie zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią.

Dodatkowo organ II instancji wskazał, że ww. prawomocnym wyrokiem Sądu w O. z dnia [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] został skazany również za popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 77 § 2 w zw. z art. 77 § 1 i z art. 6 § 2 kks – delikt karnoskarbowy popełniony umyślnie.

W ocenie organu odwoławczego, ustalenie, iż S. S. został skazany za umyślne przestępstwo oraz delikt karnoskarbowy jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń palną. W takich przypadkach ustawodawca sam rozstrzygnął o istnieniu zagrożenia ze strony takich osób. Dlatego też osobom spełniającym tą przesłankę pozwolenie na broń należy cofnąć w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, ponieważ dyspozycja tego przepisu ma charakter obligatoryjny. Organ cofa bowiem pozwolenie, jeżeli jego posiadacz należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a. W takich przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela.

Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że prawidłowe dysponowanie bronią nie ma żadnego wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, albowiem stanowi to obowiązek posiadacza broni oraz, że cofnięcie pozwolenia na broń oznacza jedynie zakaz wykonywania polowań, a nie uczestnictwa w życiu środowiska myśliwych i obcowania z przyrodą.

Pismem z dnia 07 września 2011 r. S. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 136 i nast. kpa, naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie w sprawie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym od dnia 10 marca 2011 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do tego, czy organ zasadnie oceniał zdolność strony do posiadania broni, w oparciu o przepisy znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, biorąc jednocześnie pod uwagę wyroki sadów karnych, które zapadły i uprawomocniły się przed dniem wejścia w życie zmian do przedmiotowej ustawy.

Omawianą problematykę regulują przepisy przejściowe zawarte w ustawie z dnia 05 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195). Zgodnie z art. 3 wyżej powołanego aktu prawnego, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W świetle treści przywołanej normy prawnej, jedyną przesłanką, od której uzależniona została możliwość stosowania przepisów znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, jest czas wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Postępowania, które rozpoczęły swój bieg pod rządami nowej ustawy muszą być rozpoznawane również w oparciu o te regulacje. Brak jest więc możliwości skutecznego wywodzenia, iż istnieją inne bariery uniemożliwiające stosowanie przez organ nowej ustawy w postępowaniu wszczętym pod jej rządami. Taka okoliczność nie wynika bowiem z przepisów prawa.

Analizując sytuację prawną mającą miejsce w niniejszej sprawie, tutejszy Sąd nie dopatrzył się również tego, aby organ naruszył zasadę lex retro non agit. Od chwili wejścia w życie znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, organ jest zobligowany do tego, aby oceniać zdolność strony do posiadania broni w oparciu o nowe przesłanki – wskazane w zmienionej ustawie. Nie zachodzi więc okoliczność, iżby prawa czy obowiązki strony były ustalane z mocą wsteczną. Jedynie zdarzenia, które miały miejsce przed wejściem w życie nowej ustawy, są inaczej oceniane i wywierają inne skutki - ale na dzień zastosowania nowej ustawy. Stąd więc uznać należało, iż organ prowadząc postępowanie w oparciu o przepisy znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, działał w sposób prawidłowy. Okolicznością niesporną jest bowiem to, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte pod rządami nowej regulacji prawnej.

Skarżone rozstrzygnięcie organu również należało ocenić w sposób pozytywny. Zgodnie bowiem z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 zmienionej ustawy o broni i amunicji, na właściwym organie Policji ciąży obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń stronie, która należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Artykuł 15 ust. 1 pkt 6 lit. a omawianej ustawy wskazuje zaś, iż za osobę, stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, uznawać trzeba skazanego prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Co zaś się tyczy skarżącego, to okolicznością niesporną jest, iż wobec niego zapadły dwa wyroki skazujące Sądów karnych – z dnia [...] kwietnia 2009 r. i z dnia [...] listopada 2010 r. Czyny, za popełnienie których skarżący został skazany, noszą zaś cechy umyślności. Tym samym ziściła się przesłanka o jakiej mówi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a przedmiotowej ustawy, umożliwiająca traktowanie strony jako osoby stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i jednocześnie zmuszająca organ do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni.

Na marginesie, zasadnym jawi się również podniesienie tego, iż stan faktyczny niniejszej sprawy, a w szczególności fakt dwukrotnych skazań strony przez Sądy karne za popełnienie umyślnych przestępstw, uzasadniałby cofnięcie skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni nawet pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o broni i amunicji. Zapadłe wobec skarżącego wyroki skazujące świadczą bowiem, iż strona charakteryzuje się szczególnie lekceważącym stosunkiem do norm prawnych. Dysponować bronią mogą zaś wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii, budzące zaufanie co do tego, iż w żadnej sytuacji nie postąpią wbrew prawu. Ilość wyroków skazujących dotyczących skarżącego, pozbawiła stronę powyższych przymiotów i zdyskwalifikowała ją jako osobę zasługującą na zaufanie przy posiadaniu broni. Należy także pamiętać o tym, iż prawo do posiadania broni (pod rządami starej i nowej ustawy o broni i amunicji) nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich, jak również nie jest dobrem powszechnie dostępnym. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane i to nawet w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Ta zaś szczególna reglamentacja wynika wprost z treści ustawy o broni i amunicji, który to akt prawny wprowadził liczne wymogi, po spełnieniu których możliwym jest dopiero otrzymanie pozwolenia na broń. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania, winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń lub odmowy przyznania tego uprawnienia, nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz: wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07).

W tym stanie sprawy, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

-----------------------

3