Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 43/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędziowie WSA Joanna Kube Andrzej Góraj (spr.) Protokolant Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 114 ust. 2 i ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), wypowiedział [...] P. L. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej z powodu likwidacji stanowiska służbowego, które żołnierz zajmował i braku możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe, odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w sprawie zmiany struktury organizacyjno – etatowej Ministerstwa Obrony Narodowej z dniem [...] marca 2007 r. zlikwidowane zostało stanowisko służbowe, na którym P. L. pełnił zawodową służbę wojskową. Wobec braku możliwości wyznaczenia oficera na inne stanowisko służbowe, odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym, zastosowano tryb wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), nie znalazł przesłanek do uwzględnienia wniosku i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez P. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 10 grudnia 2007 r. o sygn. akt II SA/Wa 1508/07 oddalił skargę.

W wyniku wniesionej przez skarżącego skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 lutego 2009 r. o sygn. akt I OSK 393/08 uchylił wyrok z dnia 10 grudnia 2007 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy z uwzględnieniem wytycznych Sądu II instancji, wyrokiem z dnia 22 maja 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 386/09 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, iż przy powtórnym rozpatrywaniu wniosku P. L. z dnia [...] kwietnia 2007 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ powinien w sposób wyczerpujący odnieść się do wskazanych twierdzeń w przedmiocie vacatów na wymienionych stanowiskach i wyjaśnić, czy istotnie skarżący mógł pełnić dalszą służbę w Siłach Zbrojnych RP na jednym z takich stanowisk oraz wskazać z jakich powodów stanowisk tych nie zaproponowano skarżącemu.

W wyniku przeprowadzonego ponownie postępowania administracyjnego, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...]. W uzasadnieniu podał, iż mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 386/09, zwrócono się do szefów oddziałów Departamentu Kadr, odpowiedzialnych za rozmieszczenie kadry zawodowej w strukturach Sił Zbrojnych, o zbadanie możliwości wyznaczenia [...] P. L. na równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe i wyrażenie opinii w tym przedmiocie, wskazując, by w pierwszej kolejności przeanalizowano możliwości wyznaczenia oficera na jedno ze stanowisk służbowych wskazanych przez niego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ stwierdził, iż z udzielonych przez odpowiednie komórki wojskowe odpowiedzi, wynika, że aktualnie brak jest możliwości wyznaczenia P. L. na stanowisko służbowe, stosownie do posiadanych przez niego kwalifikacji oraz doświadczenia zawodowego. W szczególności wskazano, iż stanowisko Szefa Oddziału [...] w Departamencie [...] jest obecnie obsadzone. Ponadto organ podał, iż w niniejszej sprawie bezsporne jest, że na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w sprawie zmiany struktury organizacyjno – etatowej MON, rozformowany został Departament [...], co skutkowało likwidacją stanowiska służbowego, zajmowanego przez zainteresowanego. Wskazując na powyższe, Minister Obrony Narodowej zaznaczył, że w obecnym stanie faktycznym spełnione zostały wszystkie przesłanki, określone w art. 114 ust. 2 ustawy pragmatycznej, umożliwiające organowi wojskowemu dokonanie P. L. wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję P. L. zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 114 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędne przyjęcie, że brak było możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe, odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym oraz poprzez zaniechanie przeprowadzenia procedury określonej w art. 45 ust. 1 pkt 2 oraz art. 45 ust. 3 tej ustawy. W ocenie skarżącego, stanowiska, na które mógł zostać powołany, w rzeczywistości istniały. Ponadto, skarżący zarzucił Ministrowi Obrony Narodowej niewykonanie wyroków sądów administracyjnych, zapadłych w jego sprawie. Wskazując na powyższe, P. L. wniósł o wypłacenie mu odszkodowania wraz z należnymi odsetkami, zgodnie z art. 116 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, według stawek obowiązujących w dniu uprawomocnienia się wyroku, tj. 16 lipca 2009 r. oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowań przed sądami administracyjnymi (zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2009 r. o sygn. akt I OSK 393/08 i wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 386/09) wraz z należnymi odsetkami.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę uznać należy za niezasadną.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Wobec faktu, iż skarżona decyzja została wydana wskutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2009 r. wcześniejszej decyzji, istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy organ administracji wykonał w sposób prawidłowy wytyczne Sądu zawarte w ww. wyroku. Zawartą w nim oceną prawną oraz wskazaniami był bowiem związany w myśl regulacji przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zalecenia te sprowadzały się zaś do wyjaśnienia, czy skarżący mógł pełnić dalszą służbę w Siłach Zbrojnych na jednym z wolnych stanowisk wskazanych przez skarżącego oraz uzasadnienia, dlaczego stanowisk tych nie zaproponowano skarżącemu.

W ocenie tutejszego Sądu, organ wywiązał się w sposób pełny z nałożonych na niego przez Sąd obowiązków. Analiza materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych prowadzi do wniosku, iż organ przeprowadził postępowanie dowodowe w brakującej części. Zwrócił się bowiem do szefów oddziałów Departamentu Kadr o zajęcie stanowiska, czy widzą możliwość powołania skarżącego na jedną ze wskazanych przez niego funkcji. Wobec zaś otrzymania odpowiedzi stwierdzających brak takich możliwości, po stronie organu zaistniały przesłanki uzasadniające wydanie skarżonej decyzji. Organ wyjaśnił więc, że skarżący nie mógł pełnić służby na żadnym z wolnych stanowisk. Szefowie pionów odpowiedzialni za politykę kadrową nie mieli bowiem potrzeby zatrudnienia skarżącego.

Podnieść też należy, iż oceniając niniejszą sprawę, nie sposób oderwać się od wykładni systemowej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i sposobów postępowania w niej opisanych. W tym zakresie organ słusznie podnosi, że ustawa pragmatyczna nie zna instytucji wybierania przez żołnierza zawodowego stanowiska, na jakie chciałby zostać powołany. Do wyboru odpowiedniego stanowiska dla żołnierza uprawnionym jest - jak w wypadku skarżącego - Minister Obrony Narodowej. To on podejmuje decyzję o tym, czy konkretny żołnierz winien piastować konkretne stanowisko. Jest więc to z natury samej ustawy decyzja o charakterze uznaniowym. U jej podstaw nie leży więc jedynie analiza wykształcenia i predyspozycji zawodowych konkretnego żołnierza. Organ administracji podejmuje ją bowiem w nawiązaniu do całokształtu interesu służby, jej potrzeb oraz celów, które mają być zrealizowane. Wbrew więc stanowisku skarżącego, nawet fakt istnienia vacatów na stanowiskach co najmniej równorzędnych, nie powoduje powstania po stronie organu obowiązku zaproponowania żołnierzowi zwalnianemu zatrudnienia na jednym z nich. Organ ma bowiem pełną swobodę w planowaniu zatrudnienia i może przewidywać obsadzenie wolnych stanowisk innymi żołnierzami. Takie zaś uprawnienie i skorzystanie z niego przez organ należy odczytywać jako równoznaczne z zaistnieniem okoliczności określonej przez ustawodawcę jako "brak możliwości wyznaczenia na inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym".

Reasumując, oceniając skarżoną decyzję tutejszy Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa. Organ, wydając ją, zrealizował jedynie swoje uprawnienia wynikające z art. 114 ust. 2 omawianej ustawy. Zaistniały bowiem okoliczności w nim opisane, a mianowicie :

- uległo likwidacji stanowisko służbowe, które żołnierz zajmował,

- wystąpił brak możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko, odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym.

Rozpoznając przedmiotową skargę Sąd nie badał natomiast zawartych w niej zarzutów odnośnie bezczynności organu, odszkodowania czy zwrotu zasądzonych przez Naczelny Sąd Administracyjny kosztów sądowych. Te kwestie nie były bowiem przedmiotem niniejszej sprawy, której zakres oznaczała decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego. Tylko więc materia ww. decyzji mogła być przedmiotem oceny i rozważań tutejszego Sądu.

W świetle powyższego, uznając, iż skarżona decyzja nie narusza prawa, a organ administracji prawidłowo ocenił stan faktyczny i dokonał prawidłowej subsumcji normy prawnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.