Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 170/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. R. (zwaną dalej "skarżącą"), jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy", "GITD") z dnia 11 lutego 2019 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Opolu z dnia 11 grudnia 2018 r., nr [...], wydaną w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Opisaną decyzją z 11 grudnia 2018 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Opolu, działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200), zwanej dalej ustawą, nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za naruszenie przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób, wskazane pod lp. 2.1.1. załącznika nr 3 do ustawy, polegające na wykonywaniu regularnego przewozu specjalnego bez wymaganego zezwolenia. Przedstawiając ustalenia faktyczne organ wskazał, że podstawą do wszczęcia postępowania była kontrola drogowa autobusu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], przeprowadzona 9 listopada 2018 r. Podczas kontroli kierująca pojazdem okazała między innymi: prawo jazdy, dowód osobisty, kartę kierowcy, dowód rejestracyjny pojazdu i wypis z licencji o numerze [...]. Nie okazała jednak zezwolenia na wykonywany przewóz regularny specjalny na trasie [...] – [...] według ustalonego harmonogramu. W piśmie z 4 grudnia 2018 r. skarżąca wyjaśniła, że złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób, na potwierdzenie czego dołączyła kserokopię nadania wniosku. W wyniku czynności wyjaśniających uzyskano jednak z Urzędu Miasta w [...] informację, że stronie nie udzielono uprawnień przewozowych, tj. zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego. Dokonując oceny materiału sprawy organ wskazał, że brak zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, sankcjonowany jest karą określoną w załączniku nr 3 do ustawy l.p. 2.1.1. Uznał, że wykonywany w czasie kontroli przewóz miał charakter regularnego przewozu specjalnego, w rozumieniu art. 4 pkt 9 ustawy. Wyjaśnił, że tego rodzaju przewóz cechuje regularność, cykliczność oraz to, że ma stałą trasę i jest przeznaczony dla określonej grupy osób. Przewóz objęty kontrolą dotyczył dowozu uczniów do szkół znajdujących się przy ul. [...] oraz przy ul. [...] na terenie miasta [...]. Miał charakter niepubliczny tzn. nie był przeznaczony dla jakiejkolwiek, nieokreślonej grupy pasażerów, tylko dla grupy jednoznacznie określonej i zamkniętej. Strona nie może natomiast zwolnić się od odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 ustawy, gdyż w toku postępowania nie przedstawiła dowodów wskazujących, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Zebrany materiał dowodowy nie wskazuje też, aby naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wyjaśniła, że dowóz uczniów niepełnosprawnych na trasie [...] – [...] wykonuje od 3 września 2018 r. i już raz, decyzją z 7 grudnia 2018 r., została ukarana kwotą 8.000 zł za brak zezwolenia na linię regularną specjalną na tej trasie. Podczas kontroli w dniu 19 października 2018 r. powzięła wiadomość, że powinna posiadać zezwolenie, w związku z czym w dniu 9 listopada 2018 r. złożyła wniosek o jego wydanie. Ponieważ wniosek został zwrócony, 23 listopada 2018 r. złożyła go ponownie. Do dnia złożenia odwołania, tj. do 9 stycznia 2019 r. nie otrzymała jednak zezwolenia na linię regularną specjalną [...] - [...] dla przewozu dzieci niepełnosprawnych do placówek oświatowych w [...]. Stosownie do przedstawionych okoliczności, odwołująca podniosła, że wydając decyzję nie uwzględniono tego, że od 19 października 2018 r. czyniła starania o otrzymanie zezwolenia. Ponadto zakwestionowała nałożenie dwukrotnie kary za to samo naruszenie.

GITD utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnianiu powołał, jako mające zastosowanie w sprawie, przepisy art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 pkt 1 oraz art. 92c ustawy. Wskazał na ustalony w art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy obowiązek posiadania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych, definicję tego przewozu z art. 4 pkt 9 ustawy oraz zapisy art. 20 ust. 1 ustawy, precyzujące treść zezwolenia i art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy przewidujące, że zezwolenie wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, na czas nie dłuższy niż 5 lat. Odnośnie do stwierdzonego w sprawie naruszenia, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji uznając, że strona naruszyła przepisy prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień do wykonywania przewozów regularnych specjalnych. Wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego (w tym zeznań kierowcy) jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej osoba kierująca pojazdem wykonywała na rzecz skarżącej przewóz regularny specjalny dzieci niepełnosprawnych na linii regularnej [...] – [...] bez wymaganego zezwolenia. Powołując się na orzecznictwo sądowe wyjaśnił, że podstawowymi cechami charakteryzującymi przewóz regularny specjalny jest jego regularność oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów), z wyłączeniem innych osób. W przedmiotowej sprawie przewozy wykonywane przez skarżącą spełniały wskazane przesłanki, ponieważ codziennie byli przewożeni uczniowie, z wyłączeniem innych pasażerów. Zmiana czasu czy trasy przewozu spowodowana potrzebami uczniów nie pozbawia takiego przewozu charakteru regularności. Strona powinna na dzień kontroli posiadać stosowne zezwolenie na wykonywanie tego rodzaju przewozów regularnych, a takowego nie miała, czego dowodem jest pismo Urzędu Miasta [...] z 5 grudnia 2018 r. Ponadto, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c ustawy. Odnosząc się do twierdzenia strony o powzięciu działań w celu uzyskania zezwolenia, organ odwoławczy wskazał, że przewoźnik profesjonalnie trudniący się przewozem osób (posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób) powinien nie tylko znać przepisy obowiązującego prawa ale też je przestrzegać. W przedmiotowej sprawie do naruszenia przepisów ustawy doszło w wyniku zaniedbań strony. Jak sama przyznała, dopiero w dniu pierwszej kontroli, tj. 19 października 2018 r., powzięła informację, że powinna posiadać zezwolenie na linię regularną. Mimo to, prawidłowo wniosek złożyła dopiero 23 listopada 2018 r. Wobec braku wymaganego uprawnienia powinna powstrzymać się od wykonywania przedmiotowych przewozów do czasu jego uzyskania. Nie czyniąc tego naraziła się na kolejne kary pieniężne. Odnośnie do zarzutu strony dotyczącego dwukrotnego ukarania jej za brak zezwolenia, organ odwoławczy wskazał, że decyzje nakładające na nią karę pieniężną za to naruszenie dotyczą odrębnych spraw, dotyczących dwóch różnych kontroli drogowych. Nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że została ona dwukrotnie ukarana za to samo naruszenie. Uznając, że postępowanie wyjaśniające zostało w sprawie przeprowadzone prawidłowo, a zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wiarygodny, organ odwoławczy zaznaczył również, że kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym nie mają charakteru uznaniowego i nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do ustawy.

Powyższą decyzję strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W skardze wyjaśniła, że dnia 8 sierpnia 2018 r. podpisała z Gminą [...] umowę na przewóz dzieci niepełnosprawnych do placówek oświatowych w [...], w roku szkolnym 2018/2019. W toku realizacji umowy zmianie ulegały rozkład jazdy, trasy, liczba uczniów, co wymagało sporządzenia nowych dokumentów (nowe mapki tras, zezwolenia na przystanki dla dzieci, rozkłady jazdy). Za każdym razem jednak składany wniosek o wydanie zezwolenia, pozostawał bez rozpatrzenia, bądź jak w przypadku wniosku z 23 listopada 2018 r. przedłużano termin rozpoznania sprawy. Ostatecznie zezwolenie wydano dopiero 8 stycznia 2019 r. Wskazując na brak swojej winy skarżąca podniosła, że z należytą starannością składała wnioski o wydanie zezwolenia i już zapłaciła jedną karę za brak zezwolenia, wobec czego druga kara jest bezzasadna.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2019 r., działając na podstawie art. 93 ust. 2 ustawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego z urzędu wstrzymał w całości wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych kryteriów, ocena wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa materialnego. Z tego też powodu akceptując i podzielając w całości argumentację organu odwoławczego, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie – w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (aktualnie: Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.) zwanej nadal ustawą, która w art. 92a ust. 1 ustaliła odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie.

Wyjaśnić od razu trzeba, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest z kolei przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa.

Zgodnie z art. 92a ust. 7 pkt 1 ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Przewidziane w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innym rozmiarze.

Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 3 i 5 ustawy. Zwolnienie się przez wykonującego przewóz drogowy z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92c ustawy.

W granicach niniejszej sprawy oceny dokonano w kontekście zaistnienia naruszenia określonego pod lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy, polegającego na wykonywaniu przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia, za które ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 8.000 zł.

Zauważyć przyjdzie, że tak określone naruszenie jest konsekwencją rozwiązań prawnych związanych z warunkami wykonywania przewozu drogowego osób i odnosi się ono do obowiązku określonego w art. 18 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z tym przepisem wykonywanie w krajowym transporcie drogowym przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów, odpowiednio przez właściwy organ. Według art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy, wydawane jest ono na wniosek przedsiębiorcy, na czas nie dłuższy niż 5 lat. Stosownie też do art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy, zezwolenia takie lub wypis z tego zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy, kierowca obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, podczas wykonywania przewozu drogowego.

Z powyższych regulacji wynika, że przed rozpoczęciem wykonywania w transporcie drogowym przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych, przewoźnik drogowy powinien uzyskać wskazane zezwolenie i wyposażyć w nie kierowcę, a w przypadku jego braku musi liczyć się z konsekwencjami w postaci kary określonej pod lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy.

Pojęcia przewozu regularnego i regularnego specjalnego, do których odnoszą się wyżej wskazane przepisy, zdefiniowane zostały odpowiednio w art. 4 pkt 7 i pkt 9 ustawy.

Zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy przewóz regularny jest to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1983). Przewozem regularnym specjalnym, według art. 4 pkt 9 ustawy, jest natomiast niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób.

Na podstawie tych definicji zauważyć przyjdzie, że zasadniczo przewóz regularny specjalny tym różni się od przewozu regularnego, że nie jest przewozem o charakterze publicznym. Wspólną cechą obu tych przewozów jest z kolei regularność ich wykonywania.

W kontrolowanej sprawie niespornym jest, że skarżąca nie posiadała zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego w dniu przeprowadzonej kontroli drogowej. Nie ma też wątpliwości co do tego, że objęty kontrolą przewóz z 9 listopada 2018 r., miał charakter regularny i nie był publiczny. Wykonywany był bowiem w ramach ustalonego rozkładu jazdy i przeznaczony był dla określonej, zamkniętej grupy osób. Dotyczył niepełnosprawnych uczniów i polegał na ich dowozie do szkoły, w określonych godzinach, od poniedziałku do piątku, na linii [...] – [...].

Powyższe potwierdza protokół z kontroli drogowej, zeznania kierowcy oraz oświadczenia strony złożone w toku postępowania administracyjnego i zawarte w skardze. W szczególności skarżąca potwierdziła, że na wskazanej trasie od 3 września 2018 r. wykonywała dowóz uczniów niepełnosprawnych w ramach umowy z Gminą [...], a zezwolenie uzyskała 8 stycznia 2019 r., tj. po rozpoznaniu jej wniosku z 23 listopada 2018 r., złożonego już po popełnieniu przedmiotowego naruszenia przepisów o transporcie drogowym.

Wobec prawidłowo ustalonych przez GITD okoliczności, Sąd nie miał wątpliwości co do prawidłowości uznania przez organ odwoławczy, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł, za naruszenie określone pod lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy. Skoro skarżąca naruszyła sankcjonowany przez ustawę obowiązek posiadania zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, to podlegała odpowiedzialności na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy. Nie ma przy tym znaczenia to, że za brak wymaganego zezwolenia skarżąca została już wcześniej ukarana. Wcześniejsza kara nałożona bowiem została w związku z wykonywaniem przewodu w innym dniu, niż ten którego dotyczy niniejsza sprawa. Tym samym należało uznać, że skarżąca wykonując przewóz regularny specjalny 9 listopada 2018 r. popełniła nie to samo, lecz kolejne, takie samo naruszenie. Nałożona w niniejszej sprawie kara była więc konsekwencją popełnienia nowego naruszenia. To z kolei powoduje, że nie wystąpiła okoliczność przewidziana w art. 92a ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalniająca podmiot wykonujący transport drogowy z odpowiedzialności.

Zdaniem Sądu, także wskazywane przez skarżącą trudności w uzyskaniu zezwolenia, spowodowane zmianami harmonogramu dowozu i brakiem stałego rozkładu jazdy, nie mogły powodować zwolnienia skarżącej z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1ustawy. Z całą pewnością też nie zaistniała okoliczność wskazana w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy.

Zgodnie z art. 92c ust. 1 ustawy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Wyjaśnić przyjdzie, że zastosowanie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy wymaga wykazania przez stronę, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Tak sformułowane przesłanki (które muszą być spełnione łącznie) odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi zatem wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek pewnych nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa.

Z ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie wynika, że skarżąca podjęła się wykonywania przedmiotowego przewozu regularnego specjalnego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Powinna zatem posiadać wiedzę, jakiego zezwolenia będzie wymagała zamierzona działalność. Brak takiego zezwolenia w sytuacji realizowania przewozu regularnego specjalnego oznacza, że odbywał się on za zgodą i wiedzą przewoźnika, na jego ryzyko. Nie można więc uznać, że skarżąca jako profesjonalny i doświadczony podmiot wykonujący przewozy drogowe, dochowała w tym przypadku należytej staranności i przezorności wykonując przewóz dzieci bez wymaganego zezwolenia (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 132/18 i z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 314/18, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak już wcześniej wskazano, ustawodawca nie uzależnił nałożenia kary na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy od winy przewoźnika. Wystarczające w tym zakresie jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania obowiązków ustawowych. Niedopełnienie obowiązku uzyskania właściwego zezwolenia jest natomiast ewidentnym zaniedbaniem przewoźnika. Nie stanowi też okoliczności umożliwiającej odstąpienie od wymierzenia kary, subiektywnie odczuwana przez stronę znaczna jej dolegliwość, wynikająca z jej wysokości.

Reasumując, Sąd podzielił ocenę organów, że w niniejszej sprawy wystąpiły podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92a ustawy i jednocześnie brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy. Stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania w sposób prawidłowy i wyczerpujący ustalono okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów strony i prawidłowo wyjaśnił podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.