Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 736/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1508
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.),, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2019 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. [...] odmówił H.Ś. (zwanej dalej "skarżącą") przyznania zasiłku celowego na pokrycie zadłużenia względem A. Uzasadniając odmowę organ wskazał, że dochód skarżącej z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku tj. ze stycznia 2019 r. wynosi 878,12 zł. i przekracza kryterium dochodowe (w przypadku skarżącej 701,00 zł.). Jednocześnie organ rozważył, czy sytuacja skarżącej może być uznana za szczególnie uzasadniony przypadek pozwalający na przyznanie specjalnego zasiłku celowego, o którym mowa w art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Jednak doszedł do wniosku, że taki szczególnie uzasadniony przypadek nie zachodzi. Nadto w uzasadnieniu przedstawiono ograniczone możliwości finansowe Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, powołując treść art. 3 ust. 4 ustawy.

Skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu I instancji i wyrażając swoje niezadowolenie wniosła odwołanie od powyższej decyzji. W odwołaniu podniosła, że zasiłek celowy na porycie zadłużenia w A jest jej należny z uwagi na niski dochód. Nie zgodziła się z oceną, że jej sytuacja nie jest szczególnie uzasadniona. Zakwestionowała przy tym kwotę dochodu wyliczoną przez organ. Nie zgodziła się również z oceną, że nie podejmuje działań mających na celu zamianę lokalu w A na mniejszy. Podniosła także, że warunkiem zamiany jest podpisana umowa na obecny lokal, a takiej nie ma z uwagi na istniejące zadłużenie.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej po rozpatrzeniu odwołania skarżącej orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium najpierw przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania oraz wynikające z odwołania stanowisko strony. Wskazało także na przedmiot postępowania, którym jest kwestia odmowy przyznania skarżącej pomocy finansowej na pokrycie jej zadłużenia czynszowego w A w B., które na dzień 6 lutego 2019 r. wynosiło 617,90 zł (wydruk A z wyliczeniem inspektora ds. windykacji). Zadłużenie to jest przedmiotem postępowania egzekucyjnego i na poczet tego zadłużenia w dalszym ciągu będą dokonywane potrącenia komornicze ze świadczenia wypłacanego z ZUS.

Odnosząc się do materialnoprawnej podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia, którą stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1508 z późn. zm. - dalej "ustawa") Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, zaś zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie tym sytuacjom przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust 2 ustawy) Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust 3 i 4 ustawy) Do podstawowych zasad pomocy społecznej należy również ta, zgodnie z którą osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej (art. 4 ustawy). W oparciu o tę regulację prawną Kolegium zaakcentowało, że pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo w sytuacjach, w których wnioskujący o pomoc nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym. Zgodnie z intencją ustawodawcy, celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Taką też funkcję spełnia zasiłek celowy, o którym mowa w art. 39 ustawy. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy zasiłek ten ma na celu zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej i może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2). Jednak jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia obligatoryjnej przesłanki, jaką jest uzyskanie dochodu niższego od kryterium dochodowego wynikającego z art. 8 ust 1 ustawy. Dla osoby samotnie gospodarującej jest to kwota 701 złotych (art. 8 ust. 1 pkt 1). Art. 8 ust. 1 ustawy uzależnia nadto przyznanie prawa do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej od jednoczesnego wystąpienia co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Kolegium zaakcentowało przy tym, że niezależnie od zaistniałych trudności życiowych, organ przyznający świadczenia z pomocy społecznej obowiązany jest odmówić przyznania zasiłku celowego osobie samotnie gospodarującej, bądź rodzinie, jeśli jej dochód przekroczy kryterium dochodowe. Przepis art. 8 ust. 3 ustawy nakazuje zbadać sytuację dochodową wnioskodawcy. W tym kontekście Kolegium odnotowało, że w dniu 5 lutego 2019 r skarżąca złożyła wniosek o pomoc finansową, w tym pomoc w formie zasiłku na spłatę długu z A. W ocenie Kolegium organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie dochodu Strony, biorąc pod uwagę dochód z miesiąca stycznia 2019 r, tj. z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku. Wyniósł on 878,12 zł. (kwotę 1 029,80 zł pomniejszono o podatek dochodowy od osób fizycznych wynoszący 59,00 zł. oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne wynoszącą 92,68 zł.) Odnotowano przy tym, że skarżącej wypłacono "do ręki" kwotę 875,99 zł z uwagi na dokonane potrącenie komornicze na zadłużenie czynszowe, jednakże w świetle art. 8 ust 3 ustawy o pomocy społecznej nie przewidziano możliwości odliczenia potrąceń egzekucyjnych przy obliczaniu dochodu na potrzeby stosowania tej ustawy. Na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia 7 lutego 2019 r. ustalono także, że skarżąca mieszka i gospodaruje sama.

Mając na względzie powyższe ustalenia Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że dochód skarżącej przekroczył ustawowe kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, co stanowi o braku podstaw do przyznania skarżącej zasiłku celowego na podstawie art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Kolegium podzieliło także stanowisko organu, że sytuacja skarżącej nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 41 tej ustawy. W tym ostatnim kontekście Kolegium uznało, że sytuacja materialna skarżącej jest trudna, jednak zadłużenie w A istnieje od lat i nie można go uznać jako zdarzenia nagłego. Nie jest to również sytuacja wyjątkowa wśród osób korzystających z pomocy społecznej. Kolegium zwróciło także uwagę na to, że zadłużenie czynszowe skarżącej na dzień 31 stycznia 2017 r. wynosiło 1 641,90 zł, a więc podlega systematycznej spłacie, wynosząc na dzień 6 lutego 2019 r. kwotę 617,90 zł.

Kolegium zwróciło także uwagę, że wyznacznikami przyznania i ustalenia rodzaju oraz rozmiaru świadczeń są nie tylko sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, któremu pomoc ma służyć, ale także możliwości finansowe pomocy społecznej. Organ I instancji stara się w miarę posiadanych środków i możliwości wspomagać skarżącą w trudnej sytuacji bytowej, przyznając jej od lat pomoc społeczną. Odnotowano przy tym, że decyzjami z dnia [...] r. przyznano skarżącej pomoc finansową tj. zasiłek celowy na zakup posiłku lub żywności w wysokości 400,00 zł oraz specjalny zasiłek celowy na pokrycie rachunku za energię elektryczną w wysokości 300,00 zł. Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę na to, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji precyzyjnie wskazał, że w roku bieżącym na realizację zadań własnych, w tym zasiłków celowych, ośrodek pomocy społecznej otrzymał 2.868.181 zł. Z pomocy w formie dożywiania korzysta rocznie około 609 dzieci, zatem na pomoc w formie dożywiania ośrodek rocznie musi przeznaczyć kwotę 1.800.000 zł.. Pozostałe środki przewidziane są na zaspokojenie innych podstawowych potrzeb. W 2018 r. średnia miesięczna wysokość zasiłku celowego dla rodziny, na zaspokojenie innych podstawowych potrzeb bytowych, wyniosła 156 zł. Kolegium zwróciło również uwagę, że skarżąca zajmuje lokal bez tytułu prawnego.

Reasumując swoje stanowisko Kolegium wskazało, że spłata zadłużenia czynszowego nie stanowi przypadku szczególnego, uzasadniającego przyznanie skarżącej specjalnego zasiłku celowego, a organ I instancji nie przekroczył granic uznania.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Kolegium. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca domaga się zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez jego uchylenie w całości i orzeczenia o przyznaniu wnioskowanego zasiłku celowego, względnie uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W ocenie skarżącej jej sytuacja jest uzasadnionym przypadkiem, w którym wnioskowana pomoc społeczna powinna zostać udzielona. Nie z własnej winy nie była w stanie opłacić czynszu, gdyż kilka lat temu owdowiała i jako samotna, bezrobotna i chora osoba (bez zdolności do zatrudnienia) nie jest w stanie pokryć wszystkich wydatków, nawet tych na minimalnym poziomie. Skarżąca praktycznie co miesiąc ma taką sytuację, że musi wybierać za co płaci, gdyż brakuje jej pieniędzy na podstawowe artykuły i lekarstwa. Skoro zatem musi dokonywać takich wyborów, to dla niej każda taka sytuacja jest sytuacją nagłą. Zatem wg skarżącej jest to suma wielu takich nagłych sytuacji. Ponadto fakt, że zajmuje lokal bez tytułu prawnego, nie powinien mieć znaczenia. A nie podpisze ze skarżącą nowej umowy, dopóki nie zostanie uregulowane zadłużenie za niespłacone czynsze, przy czym skarżąca kilkakrotnie bezskutecznie starała się o umorzenie zaległych należności.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone

w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, odmawiającą skarżącej przyznania zasiłku celowego na spłatę należności z tytułu zadłużenia za korzystanie z lokalu mieszkalnego.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi powyżej kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie jest zasadna. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu.

W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Ponieważ w świetle wniesionej skargi stan faktyczny ustalony w postępowaniu administracyjnym nie jest sporny, a kwestionowana jest jego ocena, to Sąd po szczegółowym zbadaniu akt administracyjnych poczynione ustalenia dotyczące stanu faktycznego poczytuje jako własne.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (obecnie: t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1507 z późn. zm., dalej w skrócie "u.p.s.")

Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 tej ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Zasiłek celowy jest świadczeniem pieniężnym (art. 36 pkt 1 lit c. u.p.s.) zależnym od spełnienia kryterium dochodowego określonego przez ustawodawcę w art. 8 ust. 1 u.p.s., które dla osoby samotnie gospodarującej na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynosi 701 zł. W sprawie jest natomiast poza sporem, że dochód skarżącej wynosi 878,12 zł., a zatem kryterium to przekracza. W takiej sytuacji prawidłowo organy rozważyły wniosek skarżącej w kontekście art. 41 pkt 1 u.p.s. Przepis ten stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Przy czym, co wymaga podkreślenia, zasiłek ten, tak jak zasiłek celowy, jest związany, co do zasady, głównie z bieżącymi, aktualnymi potrzebami osoby ubiegającej się o pomoc społeczną.

Istota sporu w rozpoznawanej sprowadza się do tego, czy organy prawidłowo uznały, że w ustalonym stanie faktycznym w odniesieniu do skarżącej nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 41 pkt 1 u.p.s.

W związku z tym należy zauważyć, że decyzja wydawana w omawianej sytuacji ma charakter uznaniowy. Sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ogranicza się natomiast wyłącznie do sprawdzenia, czy nie zostały przekroczone jego granice. W ocenie Sądu w niniejszym przypadku taka okoliczność nie wystąpiła. W sprawie wyjaśniona została sytuacja skarżącej oraz wskazane zostały wyraźnie powody zajętego stanowiska i wydanego rozstrzygnięcia. Trudnej sytuacji materialnej skarżącej żaden z organów nie zanegował. Okoliczność ta, nie wystarcza jednak do przyznania specjalnego zasiłku celowego na zaspokojenie wskazanej we wniosku potrzeby. Uznaniowy charakter decyzji wydawanej w oparciu o art. 41 pkt 1 u.p.s. oznacza, że o uwzględnieniu wniosku, poprzez dokonanie określonej oceny danego stanu faktycznego pod kątem występowania w nim owych "szczególnie uzasadnionych przypadków", decyduje wyłącznie organ. Przywoływany tutaj przepis reguluje instytucję wyjątkową, a zatem okoliczności, w jakich dochodzi do przyznania specjalnego zasiłku celowego, muszą być szczególnie oczywiste. (zob. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. I OSK 4406/18, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Jednocześnie należy zauważyć, że "szczególnie uzasadnione przypadki" to pojęcie niedookreślone, a jego stosowanie ma charakter ocenny. W świetle art. 41 u.s.p. o możliwości przyznania świadczenia nie decyduje dochód wnioskodawcy, lecz sytuacja życiowa, w której się znalazł. Sytuacja ta musi jednak wyraźnie odbiegać od typowych sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy społecznej przy spełnieniu kryterium dochodowego. W judykaturze i doktrynie przyjmuje się, że szczególnie uzasadniony przypadek to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia, nie należą do zdarzeń codziennych, ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. wyroki NSA: z 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1416/07; z 14 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1496/10; z 12 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 164/11, z 26 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1622/11 i I OSK 1623/11; z 2 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OSK 336/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie analiza materiału dowodowego nie pozwala na uznanie, aby taki szczególnie uzasadniony przypadek wystąpił w stosunku do skarżącej. Sytuacja bytowa skarżącej jest bez wątpienia trudna, a wskazywany w skardze brak wystarczających środków finansowych bez wątpienia stale zmusza skarżącą do wyboru, które z podstawowych potrzeb zaspokoić, rezygnując z zaspokojenia innych. Jednak wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze taki stan rzecz w ocenie Sądu nie stanowi sytuacji nagłej, gdyż nie wiąże się z gwałtownym i zarazem drastycznym pogorszeniem się sytuacji skarżącej, a ponadto trudności, których doświadczyła i doświadcza skarżąca nie mają charakteru odosobnionego i niespotykanego. Ponadto występowanie zadłużenia z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego nie jest zjawiskiem rzadkim, czy wyjątkowym i jakkolwiek różne mogą być jego przyczyny, to uznanie wystąpienia takiego zjawiska za szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 41 pkt 1 u.s.p. co do zasady skutkowałoby tym, że przyznawanie zasiłku w celu spłaty zadłużenia czynszowego musiałoby się stać regułą, co jest nie do pogodzenia z wyjątkowym i nadzwyczajnym charakterem świadczenia, o którym mowa w tym przepisie.

Nie można pomijać także i tego, że organy administracji działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona. Zatem tylko w tak wyznaczonych granicach muszą i mogą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Z uwagi zaś na szczupłość pozostających w ich dyspozycji środków finansowych są upoważnione do ograniczenia rozmiaru przyznawanych świadczeń, które to świadczenia muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Na tę okoliczność wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/2006, z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 624/07, z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2502/18, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W sytuacji ograniczonych środków przeznaczanych na cele pomocy społecznej i stale wzrastającej liczby osób ubiegających się o jej uzyskanie, konieczne jest stworzenie gradacji potrzeb tych osób i powiązanie jej z możliwościami finansowymi ośrodków pomocy społecznej. W tym kontekście należy odnotować, że organ pierwszej instancji przedstawił informację o posiadanych możliwościach finansowych oraz wyjaśnił, w jaki sposób dysponuje dostępnymi środkami. Bez wątpienia środki te nie są wystarczające do zaspokojenia wszystkich zgłaszanych potrzeb, co zobowiązuje organ do wnikliwej oceny sytuacji każdej osoby wnioskującej o pomoc i przyznania pomocy osobom najbardziej tego potrzebującym, a to wiąże się także z hierarchią zgłaszanych potrzeb, którą organ na bieżąco ustala i przestrzega. Ponadto jak wynika z akt administracyjnych (m.in. karty 304, 322, 340, 372, 373 akt administracyjnych organu I instancji) skarżąca, mimo przekroczenia kryterium dochodowego, jest objęta pomocą ośrodka pomocy społecznej, korzysta z jego świadczeń otrzymując potrzebne jej wsparcie materialne na zaspokojenie niezbędnych bieżących potrzeb życiowych jak żywność, czy także ostatnio zakup energii elektrycznej.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, który nie uzasadniał przyznania specjalnego zasiłku celowego na spłatę zadłużenia za korzystanie z lokalu mieszkalnego. Podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż z akt administracyjnych wynika, że postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Motywy podjętych rozstrzygnięć zostały natomiast wyczerpująco uzasadnione w decyzjach. Mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. W związku z powyższym nie można uznać za zasadne, by organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się przekroczenia granic uznania administracyjnego, a także by naruszyły normy prawne wynikające z przepisu art. 41 u.p.s.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną i na zasadzie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji