Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 269/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 85, art. 86, art.87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Ł. O. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Ł. O. (dalej też jako skarżący) na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską.

W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż z załączonego do akt zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, iż doręczono ją skarżącemu w dniu 2 grudnia 2009 r., przy czym odbiór pokwitował osobiście skarżący. Tym samym termin na wniesienie skargi upłynął dnia 4 stycznia 2010 r., podczas gdy skarżący wniósł skargę do sądu dnia 5 stycznia 2010 r. a więc po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podkreślił przy tym, iż zaskarżona decyzja nie została mu doręczona osobiście. Przesyłkę odebrała bowiem matka skarżącego, która przekazując mu korespondencję w dniu 11 grudnia 2009 r. poinformowała go błędnie, iż przesyłkę odebrała w dniu 9 grudnia 2009 r., podczas gdy w istocie odebrała ją w dniu 2 grudnia 2009 r. Tym samym skarżący składając skargę w dniu 5 stycznia 2010 r. pozostawał w błędnym przekonaniu, iż nie upłynął jeszcze termin do jej wniesienia. Zaznaczył przy tym, iż w zaistniałej sytuacji nie można przypisać mu jakiejkolwiek winy. Do wniosku skarżący załączył oświadczenie matki potwierdzające powyższe okoliczności, w którym podkreśliła zarazem, iż w okresie od 2 do 11 grudnia 2009 r. miała kilkukrotnie możliwość poinformowania syna o przesyłce, jednakże zapomniała to uczynić.

Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sąd zważył, co następuje:

Art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.)

- wprowadził zasadę, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po

upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Na gruncie niniejszej sprawy kluczową kwestią podniesioną przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi jest fakt odbioru decyzji przez jego matkę, podczas, gdy Sąd w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2010 r. wskazał, iż skarżący odebrał przesyłkę osobiście. Ta bowiem okoliczność stanowi dla skarżącego punkt wyjścia dla wykazania braku swojej winy.

Dlatego też należy podkreślić, iż na fakt osobistego odbioru przez skarżącego decyzji wskazuje adnotacja poczyniona przez osobę doręczającą przesyłkę na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru. Zaznaczyła ona bowiem tuż przy nieczytelnym podpisie odbiorcy przesyłki, iż doręczenie nastąpiło osobiście do rąk adresata (adnotacja "osob."). Skarżący kwestionując fakt osobistego odbioru przesyłki przedłożył jako dowód oświadczenie matki.

Zdaniem Sądu nie uprawdopodobnił on jednakże w ten sposób braku swojej winy w uchybieniu terminu. Samo uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest co prawda środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (tak NSA w wyroku z dnia 4 czerwca 2002 r. sygn. II SA/Ka 1977/00, niepubl.) Jednakże, jak podkreślił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 maja 2006 r. (sygn. III CZ 28/2006), chociaż uprawdopodobnienie jest wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, działającym na korzyść strony powołującej się na określony fakt, to jednak nie oznacza to, że może ono w każdej sytuacji opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. W niniejszej sprawie nie niwelują one bowiem okoliczności doręczenia decyzji skarżącemu przyjętych w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010 r. przede wszystkim z uwagi na charakter i treść formularza zwrotnego potwierdzenia odbioru, który ma walor dokumentu urzędowego, co skutkuje domniemaniem jego autentyczności i zgodności z prawdą (tak: postanowienie NSA z dnia 21 października 2008 r. sygn. akt I FSK 1580/08, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 555/08). Choć istnieje oczywiście możliwość podważenia jego prawdziwości, w przedmiotowej sprawie skutecznie tego nie uczyniono.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw dla przyjęcia, iż skarżący we wniosku uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Z powyższych względów na mocy art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.