Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 861/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, art.7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Wiesław Kuśnierz Protokolant: Specjalista Małgorzata Kruszec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. sp.k. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 grudnia 2018 r. Prezydent Miasta K. określił Grupie A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w K. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 r. na kwotę [...]zł.

Organ I instancji uznał bowiem, że Spółka dokonała istotnego zaniżenia należnego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości poprzez zastosowanie zwolnienia od podatku od nieruchomości dla lokali faktycznie zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ ustalił, że Spółka była w 2014 r. właścicielem wyodrębnionych lokali mieszkalnych i niemieszkalnych położonych w K. przy Pl. [...]. W ocenie Prezydenta Miasta K. nie może budzić wątpliwości, że działalność w postaci oferowania, a następnie wynajmu lokali turystom za odpłatnością, jest działalnością nastawioną na przysporzenie zysku. Oferowanie turystom w ramach krótkotrwałego wynajmu lokali przez spółkę prawa handlowego stanowi istotę przedmiotu działalności gospodarczej podatnika, generującą po jego stronie przychody poprzez wykorzystywanie przedmiotowych mieszkań w ramach ich wynajmu. Organ stwierdził, że prowadzenie przez Spółkę działalności gospodarczej w oparciu i dzięki przedmiotowym lokalom przesądza, że lokale mieszkalne o łącznej powierzchni użytkowej 1069,68 m2 pozostają zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Według ustaleń organu podatkowego, łączna powierzchnia użytkowa lokali niemieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej wynosi natomiast 350,36 m2.

W związku z tym, w ocenie organu I instancji, ww. lokale nie mogą korzystać ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.), dalej "u.p.o.l.".

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.

1.1. art. 7 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. – poprzez ich błędną wykładnię przejawiającą się w bezzasadnym uznaniu, że lokale mieszkalne Spółki znajdujące się w budynku wpisanym indywidualnie do rejestru zabytków, spełniają przesłanki "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i jako takie są wyłączone ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, podczas gdy w lokalach tych nie jest prowadzona działalności gospodarcza, lecz wykorzystywane są one zgodnie z ich przeznaczeniem, tj. na cele mieszkalne,

1.2. art. 6 ust. 9 u.p.o.l. w związku z art. 21 §1 pkt 1 i §3 Ordynacji podatkowej – poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, pomimo iż wysokość tego zobowiązania jest taka, jaka została wskazana przez Spółkę w złożonej deklaracji,

2. przepisów postępowania, tj.:

2.1. art. 180§1, art. 181, art. 188 oraz art. 198§1 O.p. – poprzez bezzasadną odmowę przeprowadzenia dowodu z oględzin lokali mieszkalnych położonych w budynku przy Pl. S. w K., stanowiących własność Spółki, podczas gdy przeprowadzenie tego dowodu miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem pozwoliłoby na wykazanie, że w lokalach nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza, a sposób wykorzystywania lokali nie uległ zmianie od 2013 r.,

2.2. art. 121§1, art. 122, art. 187§1, art. 191 O.p. – poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenie żadnych dowodów na okoliczność faktycznego zajęcia lokali w 2014 r. na prowadzenie działalności gospodarczej.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymując ww. decyzję w mocy (decyzja z dnia 6 maja 2019 r., nr [...]) podkreśliło, że w sprawie spór dotyczy rozstrzygnięcia zagadnienia, czy wyodrębnione lokale mieszkalne o łącznej pow. użytkowej 1069,68 m2 oraz lokal niemieszkalny nr [...] o pow. 7,04 m2, zlokalizowane w budynku mieszkalnym przy Pl. [...] podlegają zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., czy też podlegają opodatkowaniu podwyższoną stawką podatku na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., tj. stawką właściwą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy podtrzymał dalej ustalenia dokonane przez organ I instancji co do ilości i wielkości wyodrębnionych lokali należących do Spółki położonych w K. przy Pl. [...] oraz wpisu kamienicy do rejestru zabytków. Kolegium podniosło, że Spółka jest wpisana do rejestru przedsiębiorców, a jednym z przedmiotów jej działalności jest działalność w zakresie miejsc krótkotrwałego zakwaterowania. Ze znajdujących się w aktach sprawy pism podatnika wynika, że Spółka wynajmuje lokale mieszkalne znajdujące się w kamienicy w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą osobom fizycznym na cele związane z krótkotrwałym zakwaterowaniem, a apartamenty zamieszkiwane są przez gości Spółki (w szczególności turystów). Tym samym SKO podzieliło stanowisko Prezydenta Miasta K. w zakresie opodatkowania lokali mieszkalnych wykorzystywanych na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Kolegium wskazało również, że prowadzona w wymienionych w decyzji organu I instancji lokalach działalność usługowa polegająca na świadczeniu usług hotelarskich spełnia wszystkie cechy działalności gospodarczej, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (obecnie art. 3 Prawa przedsiębiorców). Bezsprzecznie działalność wykonywana przez Spółkę ma charakter profesjonalny, zorganizowany i jest nakierowana na osiągnięcie zysku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grupa A. sp. z o.o. sp.k. w K. zarzuciła naruszenie:

1.przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 7 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię przejawiającą się w bezzasadnym uznaniu, że lokale mieszkalne Spółki znajdujące się w budynku wpisanym indywidualnie do rejestru zabytków, spełniają przesłanki "zajętych na" prowadzenie działalności gospodarczej i jako takie są wyłączone ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, podczas gdy w lokalach tych nie jest prowadzona działalność gospodarcza, lecz wykorzystywane są one zgodnie z ich przeznaczeniem jako lokale mieszkalne;

- art. 6 ust. 9 u.p.o.l. w zw. z art. 21§1 pkt 1 i §3 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego strony skarżącej w podatku od nieruchomości za 2014 rok pomimo tego, że wysokość tego zobowiązania jest taka, jaka została wskazana przez Spółkę w deklaracji;

2.przepisów postępowania, tj.:

- art. 180§1, art. 181, art. 188 oraz art. 198§1 O.p.- poprzez niedostrzeżenie, że organ l instancji bezzasadnie odmówił przeprowadzenia dowodu z oględzin lokali mieszkalnych położonych w budynku przy P. w K., stanowiących własność strony skarżącej, podczas gdy przeprowadzenie tego dowodu miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem pozwoliłoby na wykazanie, że w lokalach nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza, a sposób wykorzystywania lokali nie uległ zmianie od 2013 roku;

- art. 121§1, art. 122, art. 187§1, art. 191 O.p. - poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i niedostrzeżenie, że organ l instancji nie przeprowadził żadnych dowodów na okoliczność faktycznego zajęcia lokali w 2014 roku na prowadzenie działalności gospodarczej.

Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu l instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Rozpatrzenie zarzutów skargi należy rozpocząć od kwestii procesowych, związanych z ustalonym stanem faktycznym sprawy. Prawidłowo ustalony stan faktyczny daje bowiem podstawę do rozpatrzenia zarzutów merytorycznych, co do prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Odnosząc się zatem do zarzutów naruszenia prawa procesowego, po dokonaniu analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że w rozpoznanej sprawie organy nie naruszyły przepisów prawa procesowego. Sąd przyjął zatem za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, bowiem stan faktyczny, wbrew zarzutom skargi, został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Organy podatkowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, a przy tym właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Stan faktyczny i prawny sprawy ustalono zgodnie z wymogami zawartymi w Ordynacji podatkowej, a w szczególności w art. 122, art. 180, art. 187 oraz art. 191 O.p. Sąd podkreśla, że dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała ona z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Zgodnie z tym przepisem: "Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Sąd za bezzasadny uznaje zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez Spółkę dowód. Stosownie do treści art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Przepis ten nie nakłada zatem na organ obowiązku uwzględnienia każdego wniosku dowodowego zgłaszanego przez stronę. Niewątpliwie, w rozpoznanej sprawie zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia sprawy. Dalsze prowadzenie postępowania dowodowego byłoby więc nieuzasadnione. Słusznie również organ zwrócił uwagę, że w sprawie nie zachodziła konieczność przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę skarżącą dowodu z oględzin nieruchomości, gdyż postępowanie dotyczyło roku 2014, a ewentualne oględziny mogłyby potwierdzić jedynie obecny stan faktyczny.

W rozpoznanej sprawie spór koncentruje się wokół odpowiedzi na pytanie czy wyodrębnione lokale mieszkalne: [...]

[...] oraz lokal niemieszkalny [...] zlokalizowane w budynku mieszkalnym położonym przy [...] w K., wpisanym indywidualnie do rejestru zabytków, stanowiące własność podatnika, podlegają zwolnieniu od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., czy też podlegają opodatkowaniu stawką najwyższą, właściwą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Należy także zaznaczyć, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty (pkt 1), budynki lub ich części (pkt 2), budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3). Wskazać również należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 558/16 (w którym to orzeczeniu wypowiedział się także w kwestii prowadzenia przez skarżącą Spółkę działalności gospodarczej w zakresie zapewniania krótkotrwałego zakwaterowania turystom w lokalach w budynku przy P. w K.), a Sąd orzekający w niniejszej sprawie, w pełni pogląd ten podziela, zakres zwolnienia jest więc ograniczony poprzez wyłączenie ze zwolnienia przedmiotów opodatkowania wykorzystywanych w określony sposób. Ograniczenie to nie zostało uzależnione od podmiotu, który zajmuje dany przedmiot opodatkowania na prowadzenie działalności gospodarczej, ale od sposobu wykorzystywania tego przedmiotu (zajęcie na działalność gospodarczą). Konsekwencją tak rozumianej treści art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. jest przyjęcie, że oddanie nieruchomości (jej części) przez właściciela nie będącego przedsiębiorcą w posiadanie zależne (najem, dzierżawę) może zaktualizować istnienie obowiązku podatkowego po stronie adresata normy z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., jeżeli posiadacz zależny będzie zajmować przedmiot opodatkowania na cele, które ustawodawca podatkowy traktuje za podstawę utraty zwolnienia podatkowego, tj. na cele działalności gospodarczej. Nie może budzić wątpliwości, że celem omawianej regulacji nie jest zwolnienie od opodatkowania wszelkich nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków, ale tylko takich, które nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Zasadniczo z punktu widzenia ww. normy nie ma znaczenia także na jakiego rodzaju działalność gospodarczą następuje zajęcie nieruchomości. W przypadkach bowiem, w których ustawodawca chciał wyłączyć preferowane rodzaje działalności lub określoną kategorię podmiotów, wprost to uczynił np. w art.7 ust.1 pkt 5, pkt 7, pkt 8, pkt 14 czy cały ust.2 art.7 u.p.o.l. Nie ma także znaczenia, że budynek mieszkalny lub jego część zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej nie zmieniła swojej funkcji w ewidencji gruntów i budynków z mieszkalnej na użytkową. Przepis art.7 ust.1 pkt 6 w ogóle nie odwołuje się do funkcji budynku, natomiast art.5 ust.1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. określający stawki opodatkowania stanowi o budynkach mieszkalnych lub ich częściach zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wskazał NSA w cytowanym tu wyroku z dnia 19 kwietnia 2018 r. dla przeprowadzenia prawidłowej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. istotne będą dwie kwestie. Pierwsza, dotyczy poprawnego rozpoznania przejawów działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Druga dotyczy prawidłowego odczytania normy z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. w zakresie (niezdefiniowanej w przepisach u.p.o.l.) przesłanki "zajęcia" przedmiotu opodatkowania na cele działalności gospodarczej.

Co się tyczy pierwszej ze wspomnianych kwestii to należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., przez działalność gospodarczą ustawodawca podatkowy rozumie działalność, o której mowa w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie z art. 2 u.s.d.g. (obecnie art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, Dz.U. z 2018 r., poz. 646), działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Zgodnie z wyłączeniem zawartym w art. 3 u.s.d.g., przepisów ustawy nie stosuje się m.in. do: działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego. Zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. odesłanie do ust. 2 także dotyczy wyłączeń (na potrzeby tej ustawy) określonego rodzaju aktywności z zakresu pojęcia działalności gospodarczej.

Z kolei odnosząc do drugiej kwestii należy zwrócić uwagę, że użytego w treści analizowanego przepisu zwrotu – "zajętych na działalność gospodarczą" nie należy utożsamiać z pojęciem "przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", które ustawodawca podatkowy definiuje w treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Niewątpliwie, stoi temu na przeszkodzie reguła zakazu wykładni synonimicznej, która zabrania przyjmowania, że normodawca nadaje różnym zwrotom to samo znaczenie (por. B. Pahl w powołanej wyżej glosie; jak też B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, ODDK, Gdańsk 2008, s. 49). Co się tyczy przesłanki zajęcia na działalność gospodarczą jaką operuje przepis art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. to niewątpliwie, dla prawidłowej wykładni tego pojęcia pomocne będzie nawiązanie do reguł języka potocznego, którym w procesie wykładni przepisów o charakterze zwolnień podatkowych przypisać należy rolę wiodącą. Otóż, według słownika języka polskiego, "zająć" oznacza: zapełnić sobą lub czymś jakąś przestrzeń, powierzchnię czegoś (M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, Warszawa 1981, tom III s. 910). W podobnym kierunku przesłanka "zajęcia" interpretowana jest w orzecznictwie sądowym, gdzie jednolicie przyjmuje się, że zajęcie danego przedmiotu opodatkowania (gruntu, budynku, budowli) na prowadzenie działalności gospodarczej oznacza jego wydzielenie i przeznaczenie na prowadzenie tego rodzaju działalności (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 marca 2007 r., I SA/Bk 14/07, CBOSA). Należy jednak zauważyć, że przy interpretacji przepisów normujących ulgi i zwolnienia podatkowe obowiązuje zakaz stosowania wykładni rozszerzającej. Wykładnia ścisła nie oznacza uwzględnienia w procesie interpretacyjnym jedynie literalnego brzmienia przepisu, lecz polega na jego precyzyjnym odczytaniu z uwzględnieniem kontekstu systemowego i funkcjonalnego. Celem zwolnienia określonego w art.7 ust.1 pkt 6 u.p.o.l. jest nieobciążanie podmiotów będących właścicielami lub posiadaczami budynków wpisanych do rejestru zabytków i utrzymujących je zgodnie z przepisami o ochronie zabytków dodatkowymi kosztami, które i tak muszą ponosić na utrzymanie bądź rewitalizację obiektów zabytkowych. Ustawodawca chciał w ten sposób wspomóc podmioty, które z uwagi na obostrzenia wynikające z ustawy o zabytkach zmuszone są ponosić znacznie wyższe koszty ich utrzymania niż w przypadku budynków nie będących zabytkami. Ograniczenie zakresu zwolnienia poprzez wyłączenie tych przedmiotów opodatkowania, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej chroni natomiast przed naruszeniem konstytucyjnie gwarantowanej wolności działalności gospodarczej oraz zasady równości sytuacji rynkowej uczestników obrotu gospodarczego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznanej sprawy należy wskazać, że skarżąca Spółka prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie zapewnienia krótkotrwałego zakwaterowania. Przedmiot działalności Spółki obejmuje m.in. działalność objętą kodem 55.23 - miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, gdzie indziej niesklasyfikowane. Na cele związane z prowadzoną działalnością Spółka wykorzystuje lokale, których jest właścicielem, a także lokale wynajmowane od innych właścicieli. Sąd zwraca także uwagę, że w aktach sprawy znajduje się wniosek Spółki z dnia 17 stycznia 2007 r. o dokonanie wpisu do ewidencji obiektów świadczących usługi hotelarskie na terenie Gminy K. obiektu zlokalizowanego w K. przy pl. [...] pod nazwą "A. ". Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że celem prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej jest osiąganie zysków z najmu krótkotrwałego apartamentów (mieszkań) turystom. Podatnik prowadzi tę działalność we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły. Należy zwrócić uwagę, że strona skarżąca w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wprost wskazuje, że prowadzi działalność gospodarczą między innymi w zakresie zapewnienia krótkotrwałego zakwaterowania. Spółka wykorzystuje więc lokale do prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu usług hotelarskich w budynku niebędącym obiektem hotelarskim.

Zgodnie z treścią art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. 2014 r. poz. 196) przez użyte w ustawie określenie usługi hotelarskie należy rozumieć - krótkotrwale, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych. Działalność Spółki, zdaniem Sądu, spełnia wszelkie cechy działalności gospodarczej o jakiej mowa w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Niewątpliwie działalność prowadzona przez Spółkę A. , polegająca na oferowaniu przedmiotowych lokali na wynajem ma charakter profesjonalny, zorganizowany (Spółka oferuje lokale do wynajmu) i jest nakierowana na osiągniecie zysku. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że działalność w postaci oferowania, a następnie wynajmu lokali turystom, za odpłatnością jest działalnością nastawioną na przysporzenie zysku. Oferowanie turystom w ramach krótkotrwałego wynajmu lokali przez spółkę prawa handlowego stanowi istotę przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej Spółki, generującą po jej stronie przychody poprzez wykorzystywanie przedmiotowych mieszkań w ramach usługi ich wynajmu. Jest oczywistym, iż zasadniczą rolą wynajmu lokalu jest zapewnienie klientom (w tym przypadku na krótki czas) tzw. zakwaterowania. Realizacja celów mieszkalnych przez klientów Spółki w ramach zawieranych umów najmu lokali wpisuje się więc w sposób bezpośredni w przedmiot działalności gospodarczej Spółki A. . Prowadzenie więc przez Spółkę działalności gospodarczej w oparciu i dzięki wspomnianym lokalom mieszkalnym przesądza, iż lokale te pozostają zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia dla tej oceny, że przejściowo w oczekiwaniu na kolejnych klientów lokale te nie były wynajmowane przez Spółkę. Element ciągłości prowadzenia działalności gospodarczej, świadczy o względnie stałym (a nie incydentalnym) zamiarze wykonywania działalności gospodarczej, co nie wyklucza możliwości prowadzenia jej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku. Przerwy występujące pomiędzy poszczególnymi czynnościami nie pozbawiają działalności cechy ciągłości (ww. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2018 r.).

Podsumowując, stwierdzić należy, że w sprawie organy prawidłowo uznały, że lokale, co do których toczyło się postępowanie, oferowane przez stronę skarżącą w ramach świadczonych usług hotelarskich nie korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. i powinny zostać opodatkowane według wyższych stawek określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.b tej ustawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na zasadzie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) skargę oddalił.