Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2411/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2015 nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie z dnia [...] maja 2015 r. (nr [...]), którym Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpoznaniu zażalenia J.S. (dalej również jako "Skarżący") na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] marca 2015 r. (nr [...]), odmawiające uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty oraz kontynuacji budowy budynku pomocniczego związanego z usługami turystycznymi z potrzebnymi urządzeniami budowlanymi na działce nr [...], obręb Z., gmina G., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej "k.p.a."), utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Wójt Gminy G. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B., postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. (nr [...]), wydanym na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej jako "u.p.z.p."), odmówił uzgodnienia przedstawionego projektu decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie położone jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], w odniesieniu do którego obowiązuje rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r., w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Z 2005 r., Nr [...], poz. [...] ze zm.). Dalej organ stwierdził, że zabudowa nieruchomości, w sposób określony w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, narusza zapis § 4 ust. 2 pkt 7 ww. rozporządzenia, który statuuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior, innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej , leśnej lub rybackiej.

Zażalenie na wskazane postanowienie złożył inwestor, wskazując iż w 2012 r. dostał decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pensjonatu na działkach ew. nr [...] i [...]. Stąd niezrozumiała jest dla niego odmowa uzgodnienia realizacji planowanego budynku.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż teren planowanej inwestycji znajduje się w 100 metrowej strefie od brzegu jeziora G.. Na mocy zapisów rozporządzenia w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] w pasie szerokości 100 m. od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej (§ 4 ust. 1 pkt 7). Zdaniem organu odwoławczego, planowana inwestycja nie stanowi urządzenia wodnego w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 19 ustawy Prawo wodne. Inwestycja nie będzie również służyła racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej lub rybackiej, o czym świadczy charakter planowanej inwestycji oraz wyjaśnienia inwestora, który wskazał że budynek i wiata służyć będą celom turystycznym.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w przedmiotowej sprawie nie znajdą zastosowania przewidziane w § 4 ust. 3 pkt 1-3 rozporządzenia odstępstwa od zakazu, ani też odstępstwa przewidziane w art. 24 ust. 2 pkt 1-3 ustawy o ochronie przyrody.

Odnosząc się do argumentów dotyczących uzyskanej już w 2012 r. decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji przewidzianej do realizacji na działkach [...] i [...], organ II instancji wskazał, że sprawa rozstrzygnięta decyzją z 2012 r. jest odrębną sprawą administracyjną i organ nie jest uprawniony do badania zasadności rozstrzygnięcia wydanego w innej sprawie.

J.S. zaskarżył ostateczne postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W zwięzłej skardze Skarżący podkreślił, że inwestycja polega na budowie trzech nowych ścian budynku, dachu oraz remoncie czwartej pozostawionej ściany. Dodał nadto, że w czerwcu 2015 r., zostały złagodzone przepisy dotyczące lokalizowania obiektów w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art.134 p.p.s.a.). Przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa wymienia art. 145 p.p.s.a.

Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty oraz kontynuacji budowy budynku pomocniczego związanego z usługami turystycznymi z potrzebnymi urządzeniami budowlanymi na działce nr [...], obręb Z., gmina G.,, wydane na podstawie art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Do form ochrony przyrody, stosownie do treści art. 6 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.) zalicza się obszary chronionego krajobrazu. Nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się w granicach obszaru chronionego krajobrazu [...], będącego jedną z form ochrony przyrody. Zatem decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji, która położone ma być w tymże obszarze, należy poddać stosownym uzgodnieniom.

Wskazać należy, że zaliczenie danego terenu do formy ochrony przyrody jaką jest obszar chronionego krajobrazu, oznacza uznanie, że teren ten (a w konsekwencji nieruchomość na nim położona), jest położony terenach podlegających ochronie ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, bądź wartościowych ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych (art. 23 ustawy o ochronie przyrody). Szczegółowe zasady tej ochrony, w niniejszej sprawie zostały określone w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] wydanej na podstawie upoważnienia zawartego w art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody.

Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone zakazy enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Jeśli zakazy takie znalazły się w akcie wyznaczającym ten obszar, stają się prawem obowiązującym, które musi być respektowane, w szczególności przez organ mający na celu ochronę walorów przyrodniczych naszego kraju. Rozporządzenie wojewody, wydane na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, jako akt prawa miejscowego, zawiera przepisy odrębne, przez pryzmat których dokonuje się oceny warunków do wydania zarówno decyzji o warunkach zabudowy, jak i o lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2007 r., II OSK 943/06, publ. Lex nr 3401250).

Podstawę negatywnego dla Skarżącego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy powołanego powyżej rozporządzenia w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], gdyż akt ten, jako zawierający przepisy prawa powszechnie obowiązującego o charakterze miejscowym, ustanawia zasady postępowania na obszarze objętym ochroną.

Wskazane rozporządzenie w § 3 ust. 1 pkt 7 wprowadziło zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

Jednocześnie ustęp 3 przewiduje odstępstwo od zakazu określonego w ust. 1 pkt 7, wskazując że zakaz ten nie dotyczy części obszaru, stanowiących: 1) tereny, dla których obowiązują plany zagospodarowania przestrzennego; 2) tereny, które były przeznaczone na cele zabudowy w planach zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r., które utraciły moc z dniem 31 grudnia 2003 r.; 3) tereny ogólnodostępnych kąpielisk, plaż i przystani wodnych.

Oceniając zaskarżone postanowienie w kontekście przytoczonej wyżej regulacji Sąd stwierdza, iż dokonując odmowy uzgodnienia projektu decyzji GDOŚ prawidłowo powołał się na zakaz wymieniony w powołanym rozporządzeniu. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy oczywistym jest, że planowana inwestycja w żaden sposób nie stanowi urządzenia wodnego. Definicja urządzeń wodnych zawarta jest w ustawie z dnia 18 lipca 2001 Prawo wodne (jedn. tekst Dz. U z 2015 r., poz. 469 ze zm.), wskazując że przez urządzenia wodne rozumie się urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności: a) budowle: piętrzące, upustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy, b) zbiorniki, obiekty zbiorników i stopni wodnych, c) stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków, rekreacji lub innych celów, d) obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz podziemnych, e) obiekty energetyki wodnej, f) wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód lub urządzeń wodnych oraz wyloty urządzeń służące do wprowadzania wody do wód lub urządzeń wodnych, g) stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania innych organizmów wodnych, h) mury oporowe, bulwary, nabrzeża, pomosty, przystanie, kąpieliska, i) stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych. Nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja nie stanowi jakiegokolwiek z ww. urządzeń. Nie stanowi ona również obiektu, który służyłby prowadzeniu gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

Istotną zatem dla rozpoznania sprawy jest ocena prawna, czy w jej stanie faktycznym zastosowanie ma § 4 ust. 3 pkt 1-3 rozporządzenia, który przewiduje odstępstwa od zakazu wynikającego z § 4 ust. 1 pkt 7.

W ocenie Sądu w realiach przedmiotowej sprawy nie wystąpiła żadna z przesłanek wyłączających zakaz ustanowiony w § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. Teren, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja nie jest bowiem objęty prawem zagospodarowania przestrzennego, nie stanowi również terenu ogólnodostępnych kąpielisk, plaż ani przystani wodnych. Jeśli zaś chodzi o przesłankę wyłączającą stosowanie zakazu, określoną w § 4 ust. 3 pkt 2, to również nie znajdzie ona zastosowania w przedmiotowej sprawie. Dla terenu bowiem, na którym położone są działki objęte planowaną inwestycją obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy G., zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy w G. z dnia [...] grudnia 1992 r. Działka nr [...] znajdowała się w obrębie terenu oznaczonego symbolem [...], który stanowił teren istniejącej restauracji z dopuszczeniem rozbudowy i modernizacji tego obiektu. Zatem teren ten nie był przeznaczony na cele zabudowy, a jedynie dopuszczał modernizację konkretnie wskazanego obiektu, tj. obiektu stanowiącego restaurację. Zdaniem Sądu, z wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie wynika, aby intencją inwestora była rozbudowa bądź modernizacja restauracji istniejącej na działce [...].

Prawidłowo zatem ustaliły organy, że w rozpoznanej sprawie nie została spełniona którakolwiek z przesłanek uzasadniających odstępstwo od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Z tych przyczyn, Sąd uznał zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu

Biorąc pod uwagę podniesioną przez Skarżącego okoliczność złagodzenia zakazu dotyczącego lokalizowania obiektów budowlanych na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu, wskazać jedynie można, że zmiana stanu prawnego uzasadnia wystąpienie z nowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, tak aby organy orzekające w sprawie mogły uwzględnić wspomnianą okoliczność o zmianie stanu prawnego sprawy. Sąd rozpoznając sprawę, nie mógł uwzględnić zmiany stanu prawnego sprawy, albowiem sądy administracyjne dokonują kontroli aktu administracyjnego, biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Mając na uwadze powołane okoliczności oraz biorąc pod uwagę i to, że Sąd nie dopatrzył się innych, aniżeli wskazane w skardze, naruszeń przepisów prawa, które skutkowałyby stwierdzeniem nieważności lub uchyleniem zaskarżonego postanowienia, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku