Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 442/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par 1, art. 27 par 1 pkt 9
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia [...] października 2019 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym;

Dyrektor Oddziału ZUS w K., jako organ egzekucyjny prowadził na podstawie własnych tytułów wykonawczych postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącego A. G..

Zobowiązany pismem z dnia [...] września 2018 r. wniósł do Oddziału ZUS w K. Inspektorat K. zarzuty w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. W piśmie zobowiązany powołał nr tytułów wykonawczych: od [...] do [...]; od [...] do [...]; od [...] do [...]; [...] do [...]; [...] do [...]; [...] do [...]; [...] do [...]; [...] do [...]; od [...] do [...] od [...] do [...] od [...] do [...], wnioskując o ich umorzenie. W uzasadnieniu zarzutów wyjaśnił, że od wielu lat nie mieszka pod adresem K., ul. [...] i nie posiadał informacji, że jest wobec niego prowadzone jakiekolwiek postępowanie. Działalność gospodarczą natomiast założył w jego imieniu pełnomocnik. Skarżący stwierdził, że nie przypomina sobie, by otrzymywał korespondencję z ZUS i zaprzeczył, aby bieg terminu zapłaty składek miał zostać przerwany. Jego zdaniem składki "przedawniły się wskutek upływu czasu od dnia ich wymagalności, a zatem dnia następnego od dnia w którym miały być opłacone". Na koniec dodał, że nie ma stałego adresu i wniósł o kierowanie korespondencji pod adres siostrzenicy N. R. ul. [...] w K..

Dyrektor Oddziału ZUS w K. w dniu [...] września 2018 r. wydał postanowienie nr [...], w którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych zarzutów, z uwagi na niezachowanie terminu do ich wniesienia. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze nr [...] do [...], które zostały doręczone w dniu [...] maja i [...] listopada 2004 r., a także tytuły wykonawcze nr od [...] do [...] doręczone [...] grudnia 2004 r., od [...] do [...] doręczone [...] czerwca 2015 r., [...] do [...] doręczone [...] września 2005 r., [...] do [...] doręczone [...] sierpnia 2006 r., [...] do [...] doręczone [...] września 2006 r., [...] do [...] doręczone [...] grudnia 2006 r., [...] do [...] doręczone [...] sierpnia 2008 r., od [...] do [...] doręczone [...] czerwca 2011r., od [...] do [...] doręczone [...] marca 2012 r., od [...] do [...] doręczone [...] października 2012 r. Zaś zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne wpłynęło do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektoratu [...] w dniu [...] września 2018 r. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zarzuty mogą być wniesione do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego, o czym poucza się zobowiązanego w jego treści. W związku z tym, w sprawie zgłoszonych zarzutów stwierdzono, że nie zostały spełnione wymogi formalne do ich wniesienia – uchybiono siedmiodniowemu terminowi do ich wniesienia.

Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym wskazał, że uzasadnienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zawiera szereg sprzeczności i jest absurdalne, a także powielił okoliczności wskazane w zarzutach w tym, że nie mieszkał w czasie wystawiania wobec niego tytułów wykonawczych pod adresem, pod który następowały doręczenia, że nie założył działalności gospodarczej, oraz, że organ doręczył mu wystawione tytuły wykonawcze dopiero w dniu [...] września 2018 r. A. G. wniósł o uchylenie lub zmianę zaskarżonego postanowienia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż odmowa wszczęcia postępowania w trybie art. 61a k.p.a. może nastąpić z różnych przyczyn, również wtedy gdy żądanie/wniosek strony okaże się bezprzedmiotowy. W sprawie nie można było natomiast stwierdzić uchybienia terminu do wniesienia zarzutów do tytułów wykonawczych, co do których postępowanie się już nie toczyło. Organ odwoławczy wskazał także, że uzasadnienie należy doprecyzować o numery tytułów wykonawczych, co do których odmówiono wszczęcia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów oraz o numery tytułów wykonawczych, co do których odmówiono wszczęcia postępowania z innych przyczyn.

Dyrektor Oddziału ZUS w K. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych zarzutów, z uwagi na ich bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu wskazał, że wierzyciel nie widzi podstaw do uwzględnienia wniosku zobowiązanego, gdyż nie zaistniała żadna okoliczność będąca wystarczającą przesłanką do umorzenia postępowania egzekucyjnego według enumeratywnie wymienionych przesłanek z art. 59 § 1 u.p.e.a.

Skarżący w dniu [...] kwietnia 2019 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Podtrzymał argumentację zawartą w zarzutach oraz wskazał na niezrozumiałe uzasadnienie organu I instancji oraz brak wyjaśnienia zarzutu przedawnienia obowiązku. Kolejno skarżący wskazał, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. powinien zdecydować na jakiej podstawie odmawia wszczęcia postępowania bowiem zachodzi rozbieżność, co do powodów odmowy wszczęcia postępowania między kolejnymi postanowieniem organu egzekucyjnego. Wobec tego skarżący wniósł o umorzenie wszelkich postępowań egzekucyjnych.

Organ II instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...] uchylił po raz kolejny zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. w uzasadnieniu do ww. postanowienia wskazał, iż Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. ponownie rozpatrując sprawę powinien dokonać właściwych ustaleń stanu faktycznego ze szczególnym uwzględnieniem powodów, dla których odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów. Organ II instancji wskazał jednocześnie na zasadność wydania dwóch odrębnych postanowień i przywołanie w tych postanowieniach poszczególnych tytułów wykonawczych i różnych powodów odmowy wszczęcia postępowania w/s zarzutów.

W dniu [...] października 2019 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. stosując się do zaleceń organu II instancji wydał:

- postanowienie znak: [...] odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość, oraz

- postanowienie znak: [...] odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do ich wniesienia.

W dniu [...] października 2019 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie z dnia [...] października 2019 r. znak: [...]

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy skarżone postanowienie organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wskazał na:

naruszenie art. 24 ust 5 b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przez jego błędne zastosowanie i niezasadne przyjęcie, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne;

naruszenie art. 15 § 1 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie i wszczęcie postępowanie egzekucyjnego bez wymaganego ww. przepisem doręczenia pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego;

naruszenie art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 44 k.p.a. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji, w której nie zaszły podstawy do doręczenia zastępczego.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu skargi, A. G. wskazał, że nie miał wiedzy o prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu egzekucyjnym, gdyż w imieniu skarżącego za jego niewiedzą działalność gospodarczą założył w jego imieniu pełnomocnik. Strona podkreśliła, że pełnomocnik ten wskazał w CEIDG adres do korespondencji skarżącego, również za jego niewiedzą. Nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, w związku z tym nie mógł poinformować organu o zmianie swojego adresu do doręczeń skoro nie miał w ogóle wiedzy o założonej na niego działalności gospodarczej. Korespondencja kierowana do niego przez organy nie została mu nigdy doręczona, a skarżący nigdy nie został pouczony o skutkach wynikających ze wskazania adresu do doręczeń, czy też o skutkach wynikających z niedopełnienia obowiązku zmiany adresu. W związku z tym zdaniem strony brak jest możliwości przyjęcia, że doszło do doręczenia zastępczego w trybie art. 44 k.p.a., a odmowa wszczęcia postępowania w sprawie zarzutu z powodu upływu terminu do jego złożenia jest niezasadna, gdyż termin ten nie rozpoczął swojego biegu. Skarżący ponadto podtrzymał zarzut przedawnienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ podkreślił, że skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności świadczących o wadliwości skarżonego postanowienia oraz wniósł o oddalenie skargi, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić z powodów wskazanych poniżej.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325, ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Odnosząc się do przedmiotu niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności zauważyć należy, iż postępowanie egzekucyjne w administracji jest szczególną dziedziną szeroko rozumianego prawa administracyjnego regulującą prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.

Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) nie jest jednak aktem prawnym regulującym powyższą dziedzinę działania administracji w sposób wyczerpujący. Jeżeli bowiem przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 18 u.p.e.a.).

Nie ulega wątpliwości, że art. 18 u.p.e.a. odsyła organ stosujący ustawę między innymi do art. 61a k.p.a. oraz art. 44 k.p.a.

Pierwszy z wymienionych przepisów odnosi się do inicjowania postępowania, a konkretnie do żądania strony w przedmiocie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji. Jeżeli więc żądanie wszczęcia takiego postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na takie postanowienie służy zażalenie (art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 61a k.p.a.).

Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji może zostać wydane na podstawie art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 61a k.p.a. między innymi w sytuacji, kiedy ustawa zakreśla stronie termin do złożenia żądania wszczęcia postępowania, a strona uchybia temu terminowi i nie składa wniosku o przywrócenie terminu do podjęcia danej czynności.

Taka sytuacja może zajść w przypadku uchybienia terminu do wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu prawie wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej oraz o skutkach wniesienia tego zarzutu nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego i po upływie tego terminu.

Orzecznictwo sądowe podkreśla także rangę dotrzymania terminu do wniesienia zarzutów i ich petryfikacji. Wskazuje się bowiem, że po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie jest dopuszczalne zgłaszanie nowych zarzutów lub uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne (wyroki NSA: z dnia 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10, LEX nr 1410622; z dnia 6 marca 2012 r., II FSK 1441/10, LEX nr 1424264; z dnia 1 września 2011 r., II FSK 407/10, LEX nr 954961; z dnia 26 sierpnia 2011 r., II FSK 474/10, LEX nr 1068722)." (C. Kulesza [w:] Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, red. D. R. Kijowski, Warszawa 2015, art. 33).

Podzielić należy stanowisko, że do zarzutów nie powinno się stosować przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. W szczególności zasadne są argumenty wskazujące, że zarzuty przysługują w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku (C. Kulesza Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, red. D. R. Kijowski, Warszawa 2015, art. 33).

Wniesienie zarzutu po upływie terminu 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego jest zatem bezskuteczne i nie prowadzi do zainicjowania postępowania prowadzącego do rozpatrzenia takich zarzutów. Skutkiem takiego pisma powinno być zatem rozstrzygnięcie organu o odmowie wszczęcia postępowania.

Warunkiem prawnym, przewidzianym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. uchybienia terminu, jest doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego.

Doręczenie tytułu wykonawczego może nastąpić między innymi według zasad określonych w art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 44 k.p.a.

W świetle powołanego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Powyższy przepis dotyczy także wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji. Mianowicie, stosownie do art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Ustawa egzekucyjna nie wyłącza bowiem doręczenia takiego upomnienia w sposób zastępczy na zasadach określonych w art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 44 k.p.a., zwłaszcza, że kwestii tych nie reguluje ustawa egzekucyjna.

Mając powyższe przepisy prawne w pamięci należy wskazać, że zarzuty skarżącego są oczywiście bezzasadne.

W pierwszej kolejności należało zważyć, że strona zakwestionowała w ramach dwóch zarzutów skuteczność doręczenia dokumentów, powołując się, że zostały one przesłane na adres jego przedsiębiorstwa, wskazany w CEiDG, co zdaniem skarżącego doprowadziło do tego, że nie zaczął biec termin do wniesienia zarzutów do wierzyciela, a samo postępowanie egzekucyjne w administracji nie powinno zostać w ogóle wszczęte.

W ocenie Sądu powyższy zarzut jest bezpodstawny.

Stosownie do art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 42 § 1 k.p.a., pisma w postępowaniu egzekucyjnym w administracji doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiono, że osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, pisma w postępowaniu administracyjnym należy doręczać tak jak każdej innej osobie fizycznej, zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1 - § 3 k.p.a., a w związku z doręczeniem w takim trybie zastosowanie znajdują także art. 43 i 44 § 1 - § 4 k.p.a. Tym samym dopuszczalne jest doręczenie osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą pism w postępowaniu na adres prowadzonej działalności gospodarczej (zob. wyrok NSA z 6 maja 2010 r., II GSK 594/09).

Adres prowadzonej działalności gospodarczej osoby fizycznej jest uwidoczniony w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej prowadzonej na podstawie ustawy z 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (dalej “ustawa o CEiDG"). Podstawą prawną takiego uwidocznienia tej informacji jest art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o CEiDG, zgodnie z którym wpisowi do CEiDG podlegają następujące dane ewidencyjne: adres do doręczeń oraz - jeżeli przedsiębiorca takie miejsce posiada - adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej; dane dotyczące adresu są zgodne z oznaczeniami kodowymi przyjętymi w krajowym rejestrze urzędowym podziału terytorialnego kraju, o ile to w danym przypadku możliwe.

Zgodnie z art. 16 ustawy o CEiDG, domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Osoba fizyczna wpisana do CEIDG ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem do CEIDG nieprawdziwych danych, jeżeli podlegały obowiązkowi wpisu na jej wniosek, a także niezgłoszeniem danych podlegających obowiązkowi wpisu do CEIDG w ustawowym terminie albo niezgłoszeniem zmian danych objętych wpisem, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą osoba wpisana do CEIDG nie ponosi odpowiedzialności. Domniemywa się, że działalność gospodarcza jest wykonywana przez przedsiębiorcę nieprzerwanie, jeżeli w jednym z wpisów przedsiębiorcy datą zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej jest dzień poprzedzający datę rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej wskazaną w kolejnym wpisie tego przedsiębiorcy do CEIDG.

Skarżący w niniejszej sprawie podnosił, że nie wiedział o wpisie jego działalności gospodarczej do CEIDG, a co za tym idzie, nie wiedział o założonej na niego działalności gospodarczej, a zwłaszcza o tym, że został podany w tej ewidencji jego adres do doręczeń.

W żaden sposób nie wykazał swoich twierdzeń, które zdaniem Sądu służą jedynie do przewłoki i uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcia w prowadzonym postępowaniu, zwłaszcza, że organ szeroko udokumentował, że adresem skarżącego jest właśnie adres przy ul. [...] w K.. W szczególności, jego twierdzeniom przeczy fakt, że, organ udokumentował, że [...] grudnia 2013 r. strona zwróciła się do ZUS, aby ten dokonał obliczenia zadłużenia wobec ZUS. W przedmiotowym piśmie skarżący wskazał swój adres jako [...]. Następnie, [...] stycznia 2014 r. złożył do ZUS wniosek o umorzenie postępowania i wskazał ten sam adres. Tak samo postąpił [...] września 2014 r. A. G. w skardze podkreślił, że w tym miejscu nadal mieszka jego rodzina. Wskazał natomiast, że jakaś osoba na jego rzecz założyła w tym miejscu działalność gospodarczą i zgłosiła go do CEIDG. Argumentacji skarżącego nie sposób podzielić w kontekście okoliczności przedmiotowej sprawy i przytoczonej wyżej korespondencji. Skarżący, działający zresztą przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wskazał także kto ewentualnie miałby być jego fałszywym pełnomocnikiem, dlaczego uważa, że ta czy inna osoba jest jego pełnomocnikiem, jakie okoliczności stały za tym, że dana osoba założyła na niego przedmiotową działalność gospodarczą. W tej sytuacji twierdzenia te uznać należy za gołosłowne.

Należy wskazać, że organ egzekucyjny doręczył stronie tytuły wykonawcze w trybie art. 44 kpa (doręczenie zastępcze) pod adres wskazany przez skarżącego w dokumentach rejestrowych z dnia [...] września 2002 r., tj. ul. [...] w K. (zmiany adresu zobowiązany dokonał dopiero w dniu [...] kwietnia 2017 r. wskazując jako adres siedziby ul. [...] w K.). W tym zakresie należy zwrócić uwagę, że art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych nakłada obowiązek zawiadamiania o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu płatnika. Płatnik ma poinformować Zakład Ubezpieczeń Społecznych o zmianie w terminie 7 dni od jej zaistnienia. Wobec czego organ egzekucyjny prawidłowo dokonywał doręczeń tytułów wykonawczych, a co za tym idzie zobowiązany uchybił terminowi do wniesienia zarzutów.

Mając powyższe na względzie, należało stwierdzić, że organ był uprawniony do skorzystania z domniemania prawdziwości wpisu do CEIDG, a idąc dalej, do uznania adresu zawartego w ewidencji jako prawdziwego adresu działalności gospodarczej skarżącego. Skarżący natomiast nie obalił tego domniemania prawdziwości wpisu.

Tym samym organy prawidłowo uznały, że strona przekroczyła 7 dniowy termin do złożenia zarzutów, a co za tym idzie, prawidłowo odmówiły wszczęcia stosownego postępowania administracyjnego. Powyższe determinuje, że zarzuty naruszenia art. 61a k.p.a. w zw. z art. 44 k.p.a. oraz art. 15 u.p.e.a. należało uznać za pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

Skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 24 ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jednakże wobec braku dopuszczalności wniesionych zarzutów rozpatrywanie zarzutu o charakterze materialnym należy uznać za niemieszczące się granicach skargi, która dotyczyła postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.