Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 109/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 4,  art. 6,  art. 13 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy P. do rozpatrzenia wniosku A. J. z dnia [...] września 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Wójt Gminy P. dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy P. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Wójta Gminy . na rzecz skarżącego A. J. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga A. J. na bezczynność Wójta Gminy w P. w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Pismem z 6 września 2017 r. (wpływ do organu – 7 września 2017 r.) A. J. (dalej: skarżący, wnioskodawca) zwrócił się do Wójta Gminy P. (dalej: Wójt, organ) na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., zwana dalej: u.d.i.p.) o udostępnienie kserokopii wszystkich faktur, rachunków i innych dokumentów, na podstawie których Gmina P. poniosła wydatki na promocję Gminy w 2014 r. Jednocześnie skarżący wniósł o przesłanie powyższych informacji pocztą na podany we wniosku jego adres.

W odpowiedzi na wniosek organ pismem z [...] września 2017 r. wskazał, że Gmina nie poniosła wydatków na promocję Gminy na podstawie faktur i rachunków. Jednocześnie jeśli chodzi o inne dokumenty, na podstawie których Gmina P. poniosła takie wydatki w 2014 r., organ wezwał skarżącego do doprecyzowania sformułowania zawartego we wniosku, którego celem jest udzielenie prawidłowej odpowiedzi.

Pismem z dnia 25 września 2017 r. skarżący wskazał (pomimo iż w jego ocenie nie występował problem ze zrozumieniem poprzednich wniosków sformułowanych identycznie, lecz dotyczących innych spraw), że jego wniosek z 6 września 2017 r. dotyczy udostępnienia informacji publicznej w zakresie kserokopii wszystkich dokumentów, na podstawie których Gmina P. poniosła wydatki na promocję Gminy w 2014 r. Jednocześnie nadmienił, że zgodnie ze sprawozdaniem z wykonania budżetu za 2014 rok, na promocję Gminy wydatkowano kwotę [...] zł, w tym na: - zakupy materiałów i wyposażenia – [...] zł, - zakupy usług pozostałych – [...] zł.

W piśmie z dnia [...] października 2017 r. Wójt poinformował skarżącego, że na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. udostępni przedmiotową informację w zakresie kserokopii wszystkich dokumentów, na podstawie których Gmina P. poniosła wydatki na promocję Gminy w 2014 r. w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przedłużenie terminu usprawiedliwił tym, że prace obejmują swym zakresem duży przedział czasowy, tj. cały 2014 rok, co wiąże się z wyłączeniem pracowników odpowiedzialnych za przygotowanie żądanych informacji na określony czas z prawidłowego funkcjonowania w pracy Urzędu poprzez podjęcie szeregu czynności w stosunku do dużej ilości dokumentów objętych żądaniem przedmiotowego wniosku, celem ich właściwego udostępnienia. Z uwagi na dużą ilość pracy związaną

z przygotowaniem odpowiedzi na wnioski o udostępnienie informacji w trybie ww. ustawy, Urząd Gminy w P. wyznaczył termin załatwienia sprawy na dzień

[...] listopada 2017 r.

Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. Wójt przesłał skarżącemu dokumenty zgodnie z jego wnioskiem.

W dniu 16 listopada 2017 r. (data wpływu do organu) skarżący wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący domagał się zobowiązania organu do rozpatrzenia jego wniosku

z 6 września 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wnioskodawca zarzucił organowi naruszenie przepisów: art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2, a także art. 14 ust. 1 u.d.i.p. przez nieudzielenie wnioskowanej informacji.

Uzasadniając złożony środek zaskarżenia, skarżący podał, że organ wprawdzie przesłał mu 118 sztuk dokumentów, w tym: 88 faktur, 27 rachunków, 1 umowę zlecenie, 1 notę księgową oraz 1 dokument W-Z, to jednak wszystkie te dokumenty zostały zanonimizowane w zakresie: nazwy podmiotu sprzedającego towar czy też świadczącego usługę na rzecz Gminy P., a także w zakresie ceny jednostkowej, jak i wartości sprzedaży ogółem. Część faktur miała także zanonimizowaną ilość sprzedawanego towaru. Tak duży zakres anonimizacji dostarczonych dokumentów powoduje, że żądana informacja nie została udostępniona w sposób i formie wskazanych we wniosku i jest niezgodna z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Poza tym anonimizacja danych związanych z wysokością kwot za faktury i rachunki nie pozwala doprowadzić do konfrontacji z ogólną kwotą poniesioną na promocję Gminy w 2014 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ponieważ udostępnił skarżącemu żądaną informację, dlatego nie pozostaje w bezczynności. Informacja publiczna została wnioskodawcy udostępniona w sposób i formie zgodnej

z obowiązującymi przepisami, anonimizując je w oparciu o dyspozycję art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. (prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy oraz ochronę danych osobowych kontrahentów).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8).

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3

§ 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa (por. wyroki NSA: z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11, z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2603/13 oraz postanowienia NSA: z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 462/10 i z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08, wszystkie publ. cbosa).

Na gruncie u.d.i.p. przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Natomiast stanowisko organu o odmowie udzielenia informacji winno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów k.p.a. Jeżeli jednak żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem, sporządzonym z zachowaniem przewidzianych terminów.

O bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też wymijającej czy nieadekwatnej do treści wniosku (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Lu 75/10, publ. Lex nr 756119, wyrok WSA w Łodzi

z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 107/13, publ. cbosa).

Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, czego dotyczy niniejsze postępowanie, istotne znaczenie ma ustalenie, że Wójt, jako organ jednostki samorządu terytorialnego, stanowi organ władzy publicznej, który zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązany jest do udostępniania informacji publicznej. Niewątpliwie jest on również w posiadaniu żądanej informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), która jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p.

Przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, zwanej dalej: Konstytucja RP) stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Zgodnie z art. 1 cyt. ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie.

W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa,

w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź

w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. np. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2904/12 publ. cbosa, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Rz 48/12, publ. cbosa).

W demokratycznym państwie prawnym oczywistym jest, że jawność działań państwa powinna być traktowana w sposób uprzywilejowany, to znaczy wszelkie wątpliwości co do udostępnienia informacji powinny działać na korzyść dostępu (por. wyroki NSA: z dnia 2 lipca 2003 r., II SA 837/03, publ. Monitor Prawniczy 2003, nr 17,

s. 770, z dnia 10 stycznia 2014 r., I OSK 2213/13, publ. Monitor Prawniczy 2014, nr

3 poz. 117).

Określony w art. 6 u.d.i.p. katalog informacji podlegających udostępnieniu jest katalogiem otwartym, o czym świadczy użycie zwrotu "w szczególności" i z tego względu należy przyjąć zasadę jawności informacji o charakterze publicznym, a wyjątki od tej zasady muszą wynikać wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 6 września 2017 r. informacje stanowią informację publiczną, co zresztą nie stanowiło sporu w niniejszej sprawie. Skarżący domagał się bowiem udostępnienia dokumentacji potwierdzających wysokość wydatków poniesionych przez Gminę P. na promocję Gminy w 2014 r.

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.d.i.p. stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym

o majątku, którym dysponują. Zgodnie z dyspozycją art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) u.d.i.p., informację publiczną stanowią również dane o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego. Pojęcie majątku publicznego obejmuje także wydatkowanie środków publicznych, do których należy zaliczyć opisane w treści wniosku środki gminy oraz jednostek organizacyjnych gminy, jak również obejmuje inne formy wydatkowania środków publicznych mające na celu przysporzenie korzyści majątkowych innym podmiotom. Informację publiczną stanowią

w szczególności materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku. Charakter taki mają dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów,

w szczególności oferty przyjęte przez dysponenta środków publicznych oraz faktury lub rachunki wystawione przez wykonawcę umowy. Treść takich dokumentów, jeżeli dotyczą majątku publicznego, stanowią informację publiczną.

Podkreślić ponadto należy, że zgodnie z art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm., zwana dalej: u.f.p.), nie może budzić wątpliwości, że jednostki samorządu terytorialnego tworzą sektor finansów publicznych. W rozdziale 4 działu 1 u.f.p. została uregulowana jedna z naczelnych zasad rządzących gospodarką środkami publicznymi - zasada jawności finansów publicznych (art. 33 ust. 1 u.f.p.). Jawność może być wyłączona w stosunku do środków publicznych, których pochodzenie lub przeznaczenie zostało uznane za informację niejawną na podstawie odrębnych przepisów lub jeśli wynika to z obowiązujących Rzeczpospolitą umów międzynarodowych (art. 33 ust. 2 u.f.p.) albo ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, ale w bardzo ograniczonym zakresie (art. 35 u.d.i.p.).

Wobec powyższych uregulowań można stwierdzić, że zasada jawności gospodarki środkami publicznymi jest zasadą, która musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o działalności podmiotów publicznych w stosunku do tych podmiotów musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2508/12, publ. cbosa).

W dalszej kolejności ustaleniu podlega, czy organ udostępnił żądaną informację (lub podjął inne ustawą określone czynności) we wskazanym ustawą terminie (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie,

w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

W niniejszej sprawie organ w piśmie z dnia [...] października 2017 r. wskazał na przyczyny opóźnienia w udostępnieniu informacji i zakreślił termin 2 miesięcy na wykonanie wniosku skarżącego.

Odnosząc się w tym miejscu do pisma Wójta z dnia [...] września 2017 r.

o sprecyzowanie wniosku strony z dnia 6 września 2017 r., Sąd w pełni podziela stanowisko skarżącego, że pismo inicjujące postępowanie było jasne, zrozumiałe i nie wymagało żadnego doprecyzowania. Jednak dodatkowa korespondencja Wójta związana z żądaniem sprecyzowania wniosku nie wpłynęła na przedłużenie zakreślonego przez organ terminu wykonania wniosku skarżącego, wynoszącego

2 miesiące, zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W istocie Wójt nie przekroczył ww. terminu, ponieważ przesłał skarżącemu dokumenty związane z wydatkami na promocję Gminy

w 2014 r. pismem z dnia [...] listopada 2017 r. (wpływ wniosku do organu – 7 września 2017 r.).

Sąd nie podziela jednak stanowiska Wójta, że nie pozostaje on w bezczynności

w udzieleniu żądanej informacji publicznej. Nie wykonał on bowiem prawidłowo obowiązku udzielenia tej informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 6 września 2017 r., ponieważ w sposób dowolny, nieznajdujący potwierdzenia w przepisach prawa

i orzecznictwie sądowym, dokonał pracochłonnej (lecz zbędnej) czynności anonimizacji wszystkich dokumentów udostępnionych skarżącemu (118 sztuk). W konsekwencji skarżący nie mógł skonfrontować wysokości kwot wynikających z rachunków i faktur

z ogólną kwotą poniesioną na promocję Gminy w 2014 r.

Faktury, rachunki oraz inne dokumenty źródłowe przesłane skarżącemu zostały przez anonimizację pozbawione danych podmiotów, z którymi gmina zawierała umowy, cen jednostkowych, wartości sprzedaży ogółem czy ilości sprzedanego towaru.

W aktualnym i jednolitym orzecznictwie przyjmuje się, że dane o kontrahentach jednostki samorządu terytorialnego, takie jak: ich imiona i nazwiska, podlegają udostępnieniu w trybie informacji publicznej i nie podlegają wyłączeniu z uwagi na prywatność tych osób wskazaną art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok SN

z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I CSK 190/12, publ. OSNC 2013, Nr 5, poz. 67; wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2014 r., I OSK 213/14, wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 531/14, oba publ. cbosa). Znajomość osoby kontrahenta pozwala na pełną, społeczną kontrolę nad wydatkowaniem środków publicznych (por. wyrok WSA

w Warszawie z dnia 4 grudnia 2015 r., II SA/Wa 1510/15, publ. cbosa).

Pogląd ten jest podzielany także przez skład orzekający w niniejszej sprawie jako odpowiadający funkcji instytucji dostępu do informacji publicznej pozwalającej przeciwdziałać takim patologiom życia publicznego, jak na przykład nepotyzm.

Sąd podziela również stanowisko skarżącego zawarte w skardze, że ewentualna anonimizacja danych zawartych na fakturach nie może dotyczyć imienia

i nazwiska kontrahenta oraz nazwy podmiotu wystawiającego fakturę na rzecz organu administracji publicznej. Podobnie nie może nią być objęta kwota na fakturze, wskazanie usługi, stanowiącej podstawę wydania faktury, ilości sprzedanego towaru,

a także wartości sprzedaży.

Z odpowiedzi na skargę wynika, że Wójt jest w błędzie, jeśli chodzi o jego stanowisko co do prawidłowości anonimizacji udostępnionych dokumentów z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy lub ochronę danych osobowych osób trzecich. Jeśli taka sytuacja miałaby miejsce, wówczas organ powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Przy kolizji prawa do informacji z prawem do ochrony danych osobowych, należy przyznać priorytet prawu do informacji publicznej. Argumentem przemawiającym za tym są względy, na które wskazał Sąd Najwyższy w powołanym wyżej wyroku, w którym zwrócił uwagę na to, że dla osoby żądającej dostępu do informacji publicznej, imiona

i nazwiska osób takich umów są często ważniejsze niż ich treść i jest to z oczywistych względów zrozumiałe. Osoba fizyczna, zawierając umowę cywilnoprawną z podmiotem publicznym, nie może oczekiwać, że w zakresie takich danych jak: imię i nazwisko, przedmiot umowy, wysokość wynagrodzenia zachowa prawo do prywatności. Należy uznać, że przez sam fakt zawarcia takiej umowy z podmiotem publicznym osoba fizyczna pozbawia się częściowo prawa do prywatności. Jeśli zatem umowa cywilnoprawna dotyczy wydatkowania publicznych środków, to osoba zawierająca taką umowę powinna mieć świadomość, że w takiej sytuacji jej imię i nazwisko mogą zostać ujawnione (por. wyrok WSA w Gdańsku w wyroku z 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 447/13, publ. cbosa).

Przykładem ochrony przed nieuzasadnioną ingerencją w przypadku przedsiębiorcy jest uregulowana w art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r.

o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm., zwana dalej: u.z.n.k.) tajemnica przedsiębiorstwa, przez którą rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne lub organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje mające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Z powyższego przepisu wynika, że aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie art. 11 u.z.n.k., to jest stanowiła tajemnicę przedsiębiorcy, musi spełniać

2 przesłanki: formalną i materialną, które to winny być dokładnie omówione w decyzjach o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Z takimi ograniczeniami, które wymienia art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., Wójt

w przedmiotowej sprawie nie miał do czynienia, a w konsekwencji udzielając żądanej informacji w formie zanonimizowanej, niezgodnej z wnioskiem, dopuścił się bezczynności w jej udostępnieniu, bowiem udzielił informacji niepełnej.

Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu.

W związku z powyższym Sąd w punkcie 1 wyroku, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia

6 września 2017 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz

z aktami sprawy, przy czym Wójt obecnie będzie zobowiązany do uwzględnienia wywodów zawartych w niniejszym uzasadnieniu wyroku (art. 153 p.p.s.a.). Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż organ dopuścił się bezczynności (punkt 2 wyroku).

Jednocześnie Sąd w punkcie 3 wyroku stwierdził na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu tego przepisu, będzie stan,

w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. l

Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zważyć bowiem należy, że organ w terminie 2 miesięcy, przewidzianym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o którym wcześniej uprzedził, wykonał żądanie zawarte we wniosku z dnia 6 września 2017 r., ale nieprawidłowo. Ta nieprawidłowość, zdaniem Sądu, wynikała z błędnego przekonania organu co do konieczności anonimizacji danych osobowych kontrahentów

i innych danych na dokumentach związanych z ewentualną tajemnicą przedsiębiorcy. Nie było to zatem celowym działaniem organu i nie nosiło cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p.

O kosztach postępowania, na które składa się wpis sądowy w wysokości 100 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (punkt 4 wyroku).