Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1648/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 147  par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 21  ust. 3  pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1610
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Maria Werpachowska, , Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi D. K. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do wynajęcia lokalu na czas nieoznaczony i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Zarządu Dzielnicy [...] na rzecz D. K. kwotę 797 (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zarząd Dzielnicy [...] W. uchwałą z dnia [...] sierpnia 2017 r. odmówił D. K. zakwalifikowania do wynajęcia lokalu na czas nieoznaczony i umieszczenia w/w na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego.

W podstawie prawnej uchwały organ przywołał § 6 ust. 1 pkt 2, § 8, § 45 pkt 5 statutu Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy, stanowiącego załącznik Nr 9 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m. st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r., poz. 420 i 11794) oraz § 24 ust. 1 w związku z § 4 pkt 2, § 5 ust. 2 pkt 2, ust. 4 i § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm. ).

W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że D. K. (gospodarstwo 2-osobowe) wystąpiła z wnioskiem o wynajęcie lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu W. Wnioskodawczyni wraz z dorosłą córką zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., składającego się z pokoju i kuchni o powierzchni mieszkalnej 24,62 m2, powierzchni użytkowej 42,68 m2. Uprawnienia najemcy lokalu D. K. uzyskała na podstawię art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe, gdyż w przeszłości lokal należał do mieszkaniowego zasobu Miasta.

Obecnie lokal znajduje się w budynku prywatnym, bowiem w dniu [...] marca 2015 r. nieruchomość przy ul. [...] w W. została zwrócona na rzecz następców prawnych dawnych właścicieli, na podstawie protokołu przekazania - przejęcia. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. D. K. została wypowiedziana umowa najmu lokalu na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2016 r.

W związku z powyższym, w stosunku do wnioskodawczym ma zastosowanie przepis § 5 ust. 2 pkt 2 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, zgodnie z którym postanowień § 4 pkt 1 (kryterium metrażowego) nie stosuje się do osób będących byłymi lokatorami zamieszkującymi w lokalach znajdujących się w budynkach prywatnych, którzy byli zobowiązani do uiszczania czynszu regulowanego i którym wypowiedziano umowę najmu na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. Średni miesięczny dochód (z tytułu emerytury, umów najmu i dzierżawy nieruchomości) na jednego członka gospodarstwa domowego wnioskodawczyni, w okresie ostatnich 6 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, wyniósł 1 444.68 zł. Kryterium dochodowe w gospodarstwie wieloosobowym w stosunku do osób będących byłymi lokatorami zamieszkującymi w lokalach znajdujących się w budynkach prywatnych, którzy byli zobowiązani do uiszczania czynszu regulowanego i którym wypowiedziano umowę najmu na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy wynosi 1.976,94 zł. (minimum dochodowe obowiązujące w dniu złożenia wniosku zostało zwiększone o 40% na podstawie § 5 ust. 4 ww. uchwały).

D. K. jest współwłaścicielem w udziale 5/8 (35/56) nieruchomości gruntowej położonej przy ul. [...] w S. (pow. [...]), tj. działek o nr ewidencyjnych [...], o łącznej powierzchni 1,19 ha. Natomiast P. K. jest współwłaścicielem ww. nieruchomości w udziale 3/56. Zatem wnioskodawczym wraz z córką są właścicielami ww. nieruchomości w udziale 38/56. D. K. i P. K. wraz z pozostałymi właścicielami nabyli własność ww. nieruchomości na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] Wydziału Cywilnego z dnia [...] czerwca 2014 r. w drodze zasiedzenia. Dla nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Dział III - prawa, roszczenia, ograniczenia nie zawiera żadnych wpisów, natomiast w dziale IV wpisane są trzy hipoteki przymusowe na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z miejscowy planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa nieruchomość położona na obszarze oznaczonym symbolem ZP - tereny zieleni urządzonej i MN1/U2 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Z ogólnodostępnych map wynika, iż przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana, zaś zabudowa ma charakter magazynowo-usługowy. Średnie ceny ofertowe działek budowlanych na terenie S. kształtują się w granicach 350 - 500 zł/m2. Biorąc pod uwagę to, że ww. nieruchomość ma charakter komercyjny, jej wartość może być znaczna i wynosić nawet kilkaset tysięcy złotych.

Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 cyt. uchwały Nr LVIII/1751/2009, odmawia się zawarcia umowy najmu lokalu, jeżeli wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i może go używać lub gdy posiada spółdzielcze prawo do lokalu, a także gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.

Wniosek uzyskał negatywną opinię Komisji Mieszkaniowej.

Przedmiotowa uchwała została doręczona wnioskodawczyni w dniu 28 sierpnia 2017 r.

D. K. w dniu 19 września 2017 r. (data wpływu skargi do organu) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałą Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] sierpnia 2017 r., zaskarżając ją w całości.

Uchwale zarzuciła naruszenie § 6 ustęp 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy nr LVIII/l751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r., poprzez jego zastosowanie w odniesieniu do skarżącej, mimo że nie spełnia ona przesłanek wskazanych w tym przepisie.

W konkluzji skargi wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi D. K. podkreśliła, iż nie przysługuje jej prawo własności całej nieruchomości w gminie S. a jedynie udział w prawie własności, wynoszący 5/8. Pozostałe udziały należą do syna i córki skarżącej oraz do innych osób, obcych dla skarżącej. Oznacza to brak możliwości zbycia tej nieruchomości za cenę odpowiadającą jej wartości, bowiem przedmiotem sprzedaży byłyby wyłącznie należące do skarżącej udziały, których wartość (o ile w ogóle udało by się znaleźć nabywcę) jest minimalna i nie wystarczyłaby na pokrycie wydatku, pozwalającego na samodzielne zaspokojenie przez skarżącą jej - nawet skromnych - potrzeb mieszkaniowych. Nieruchomość będąca przedmiotem współwłasności jest nieruchomością o przeznaczeniu rolniczym. Wpływa to z jednej strony na obniżenie wartości tej nieruchomości a z drugiej uniemożliwia skarżącej wykorzystanie jej na cele mieszkaniowe, na przykład poprzez wybudowanie na niej domu mieszkalnego. Przede wszystkim zaś skarżąca nie ma pieniędzy na przeprowadzenie takiej inwestycji. Pożytki czerpane z tej nieruchomości to 1.100 zł. i nie pozwalają one na wynajęcie mieszkania na rynku komercyjnym.

§ 6 ust. l pkt 1 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy nr LVIII/l751/2009 należy interpretować ściśle, ponieważ jest to przepis wskazujący na wyjątki od ogólnej zasady określającej sytuacje, w których mieszkaniec W. jest uprawniony do otrzymania lokalu mieszkalnego z preferencyjnym - w stosunku do rynkowego - czynszem. Autor tego aktu prawnego z pewnością nie miał na myśli, aby przepis ten był zastosowany do osoby, która nie jest właścicielem innego mieszkania bądź nieruchomości nadającej się do zamieszkania, to jest jest współwłaścicielem działki rolnej, nie nadającej się do sprzedaży bądź zagospodarowania i osiągającej emeryturę w wysokości 1.499,41 zł. netto. Dlatego przepis ten nie ma zastosowania do skarżącej a uchwała organu podjęta na jego podstawie winna zostać uchylona.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy [...] W. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie.

Argumentując żądanie odrzucenia skargi, organ wskazał, że oświadczenia woli dotyczące najmu lokali mieszkalnych (w tym również ponownego zawarcia umowy najmu) mają charakter cywilnoprawny. Roszczenia związane z zawieraniem umów nie podlegają rozstrzygnięciu przez sądy administracyjne, lecz wyłącznie w drodze powództw cywilnoprawnych. Dlatego nie można podzielić stanowiska, że uchwała nr LVIII/l751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy, która ustala zasady i ogólne czynności z zakresu zarządu majątkiem gminy, adresowane do mieszkańców gminy, może być traktowana jako dotycząca sprawy z zakresu administracji publicznej. Sprawą z zakresu administracji publicznej jest akt administracyjny skierowany do mieszkańców gminy, zawierający przepisy powszechnie obowiązujące, w tym także określające zasady i ogólne czynności z zakresu zarządu majątkiem gminy adresowane do mieszkańców gminy, jak również do organów w celu bezpośredniego wykonywania przez gminę zadań publicznych odnoszących się do podmiotów prawa jako członków społeczności lokalnej. Natomiast sprawa wyboru osoby, z którą umowa najmu jest zawierana, normowana jest przez przepisy kodeksu cywilnego. W drodze takich czynności nie przyznaje się, ani nie stwierdza się lub uznaje uprawnienia wynikającego z przepisu prawa. Skarżąca nie może wskazać żadnego przepisu, z którego wynikałby obowiązek wyrażenia przez m. st. Warszawa, za pośrednictwem swoich organów, zgody na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego. Z powyższych względów zdaniem organu zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która to przesłanka powinna skutkować odrzuceniem przedmiotowej skargi.

Natomiast żądając alternatywnie oddalenie skargi, organ powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały z dnia [...] sierpnia 2017 r., podkreślając, iż skarżąca wraz z córką są współwłaścicielkami nieruchomości w S. w łącznym udziale ok. 68 %.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa mieści się w kategorii spraw wskazanych w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i podległych kognicji sądów administracyjnych, albowiem zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie (porównaj: uchwała NSA podjęta w składzie 7 sędziów z dnia 21 lipca 2008 r. w sprawie I OSP 4/08 oraz wyrok NSA z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt I OSK 866/11 i wyroki: WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 908/11; WSA w Olsztynie z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 649/11; WSA we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 9/10; WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 760/15).

Z tych przyczyn żądanie organu – odrzucenia skargi – jest chybione.

Ponieważ zaskarżona uchwała została wydana po dniu 1 czerwca 2017 r., zatem do skargi na tę uchwałę stosuje się przepisy art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w obecnym brzmieniu i dlatego nie ma tu konieczności poprzedzenia skargi wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa.

Dlatego niniejsza skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zgodnie z jego właściwością miejscową

Skarga jest w znacznej mierze zasadna.

Procedowanie nad uchwałą w przedmiocie wyrażenia zgody na zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu (a tego właśnie przedmiotu dotyczy zaskarżona uchwała) nie jest wprost dokonywane w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, nie znaczy to jednak, że organ nie jest w tego typu rozstrzygnięciach związany zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej i zasadą rzetelnego i dogłębnego rozpatrzenia sprawy.

W art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej.

Nadto w § 22 ust. 2 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy wyraźnie wskazano na obowiązek organu – dokonanie wnikliwej analizy wniosków.

Niniejsza sprawa jest istotna w punktu widzenia skarżącej, albowiem dotyczy jej uprawnień mieszkaniowych, czyli jednej z podstawowych spraw bytowych człowieka.

Tego typu sprawy nie mogą być załatwiane pobieżnie, ale wymagają szczególnej staranności i obiektywizmu oraz - co jest istotne dla wszelkich działań organów - działania w zgodzie zobowiązującymi przepisami prawa.

Obywatel ma prawo oczekiwać od organu dokładnego i rzetelnego zbadania jego sprawy i dokonania przez organ zgromadzenia materiału potrzebnego do dokonania ustaleń, niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. Ustalenia te z kolei powinny znaleźć miejsce w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie organ naruszył obowiązek dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób mający niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy.

Jakkolwiek organ prawidłowo interpretuje normę prawa miejscowego to jest § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta W., to jednak ustalenia dokonane przez organ i stanowiące uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie są na tyle wystarczające, aby móc stanowczo stwierdzić czy skarżąca z uwagi na swój stan majątkowy, z mocy wyżej wskazanego przepisu, powinna zostać wyłączona z kręgu osób uprawnionych do korzystania z zasobu mieszkaniowego m. st. Warszawy, zgodnie z postanowieniami uchwały Nr LVIII/1751/2009, czy też nie.

Posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości, której zbycie lub pożytki z której dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie - w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 - stanowi okoliczność wyłączającą z kręgu osób uprawnionych do korzystania z zasobu mieszkaniowego m. st. Warszawy. Ostatnia część § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 odnosi się do każdej nieruchomości, której zbycie, lub pożytki z której, dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Zatem nie musi być to nieruchomość o charakterze mieszkaniowym.

Jednakże aby móc zastosować wobec skarżącej § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 należy wykazać, iż istotnie wartość posiadanej przez nią nieruchomości, w przypadku jej zbycia albo uzyskania z niej pożytków, daje możliwość zabezpieczenia przez skarżącą swoich potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie wskazuje aby zgromadzony materiał i jego analiza zawarta w uzasadnieniu uchwały potwierdzała okoliczność, iż zbycie lub pożytki z nieruchomości w S. dają możliwość zabezpieczenia przez skarżącą potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Z tej też przyczyny zarzuty skargi, odnoszące się do tej kwestii są zasadne.

Po pierwsze trafnie podkreślono w skardze, iż skarżącej przysługuje jedynie 5/8 (35/56) przedmiotowej nieruchomości. Natomiast organ ułamek we współwłasności oblicza uwzględniając także udział córki skarżącej – 3/56, wskazując, iż ich udział (skarżącej i córki) wynosi łącznie 38/56. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika dlaczego udziały te należy łączyć i z jakich powodów córka skarżącej miała by mieć interes w ewentualnej sprzedaży nieruchomości w S.

Po drugie, organ nie stara się oszacować wartość rynkową nieruchomości – brak wskazania nawet w przybliżeniu tej wartości, wskazuje natomiast na ceny ofertowe działek budowlanych na terenie S. - 350-500 zł/m2 abstrahując, iż o wartości nieruchomości nie decydują ceny ofertowe (które mogą być zawyżone wobec rzeczywistych cen sprzedaży), ale ceny sprzedaży nieruchomości w danym czasie na nadym terenie – czyli ceny zawartych rzeczywiście transakcji nieruchomości podobnych (o tym samym przeznaczeniu) jak przedmiotowa nieruchomość. Jak kształtują się takie rzeczywiste ceny sprzedaży organ nie ustalił.

Po trzecie, jak wynika z materiału zgromadzonego w aktach sprawy oraz z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, przedmiotowa nieruchomość obciążona jest aż trzema hipotekami przymusowymi na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Organ nie analizuje nawet w przybliżeniu wartości kwotowych tego obciążenia a przecież wartość długu może być bliska wartości nieruchomości, co całkowicie czyniło by niezasadne zastosowanie wobec skarżącej § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009. Zatem ustalenie to dotyczy zasadniczej kwestii, co do wysokości kwoty uzyskanej z ewentualnej sprzedaży nieruchomości, czy jej części oraz ewentualnego zniesienia współwłasności.

Po czwarte, organ ustalił, iż przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana budynkami magazynowo - usługowymi. Nie ustalono czy budynki te są faktycznie wykorzystywane, jaki jest ich stan techniczny i kto czerpie korzyści z przeznaczenia tych budynków i jaka jest wartość tych korzyści oraz jaki udział w tych korzyściach ma skarżąca.

Po piąte, nie wiadomo w jakiej części nieruchomości posadowiono budynki magazynowo-usugowe w stosunku do podziału nieruchomości na dwie działki ewidencyjne a w szczególności czy jest możliwość ewentualnego innego podziału nieruchomości na działkę zabudowaną oraz niezabudowaną i czy taki podział ułatwił by ewentualny sprzedaż działki niezabudowanej po ewentualnym zaspokojeniu hipoteki i zniesieniu współwłasności. Nie wiadomo także jak kształują się ceny rzeczywiste dokonanych transakcji kupna-sprzedaży nieruchomości magazynowych oraz usługowych w S.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżona uchwała jedynie dowiodła, iż skarżąca jest w 5/8 współwłaścicielką nieruchomości w S. o powierzchni 1.19 ha, częściowo zabudowanej budynkami magazynowo - usługowymi, położonej na obszarze oznaczonym symbolem ZP - tereny zieleni urządzonej i MN1/U2 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej, obciążonej trzema hipotekami. Nie wiadomo natomiast jaka byłaby chociażby w przybliżeniu kwota, przypadająca skarżącej po zaspokojeniu hipoteki i ewentualnym zniesieniu współwłasności nieruchomości oraz sprzedaży jej udziału w tej nieruchomości. Nie wiadomo także, czy kwota ta byłaby wystarczająca dla zaspokojenia we własnym zakresie jej potrzeb mieszkaniowych.

Ustalenia organu to bardzo ogólne ustalenie, niewystarczające dla odpowiedzi na podstawowe pytanie: czy skarżąca z uwagi na swój wyżej wskazany stan majątkowy, z mocy § 6 ust. 1 pkt 1 powinna zostać wyłączona z kręgu osób uprawnionych do korzystania z zasobu mieszkaniowego m. st. Warszawy, zgodnie z postanowieniami uchwały Nr LVIII/1751/2009, czy też nie.

Dlatego materiał sprawy zebrany dotąd w postępowaniu przez organem powinien zostać uzupełniony o dalsze ustalenia. Dopiero na postawie tak uzupełnionego materiału dowodowego organ winien dokonać gruntownej jego oceny oraz zawrzeć w uzasadnieniu uchwały przyjęte ustalenia i oceny, w kontekście § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009.

Sądy administracyjne w rozpoznawaniu spraw kierują się zasadą legalizmu, to znaczy, iż sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności zaskarżonej decyzji administracyjnej z prawem obowiązującym w dacie jej wydania (art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny). Zatem sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy – nie orzeka czy skarżącą należy zakwalifikować i umieścić na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego W., ale jedynie kontroluje prawidłowość dokonanego przez organ rozstrzygnięcia, pod kątem jego zgodności z przepisami prawa materialnego oraz procesowego - a zatem bada także czy została zachowana zasada wyczerpującego zgromadzenia przez organ niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy materiału dowodowego.

Z tego powodu, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarówno w aspekcie zbadania sprawy w oparciu o powyższy przepis uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta W., zgromadzony przez organ materiał dowodowy jest dalece niewystarczający do wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia.

Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę Zarząd Dzielnicy [...] W. zbada sprawę zgodnie ze wskazanymi w uzasadnieniu niniejszego wyroku wytycznymi, niezbędnymi do dokonania ustaleń dowodowych i w zależności od wyniku analizy powyższych ustaleń, ponownie rozważy sprawę zainicjowaną wnioskiem skarżącej.

Z wyszczególnionych wyżej przyczyn uznać należy, iż zaskarżona uchwała narusza prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności i dlatego zgodnie z art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 wyżej wskazanej ustawy.