Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 723/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia organu I instancji wydanego w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego i orzeczenia o dalszym prowadzeniu postępowania egzekucyjnego dot. egzekucji należności z tytułu nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku T. M. na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...] i [...]. Organ egzekucyjny stwierdził, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Zażalenie na to rozstrzygnięcie złożył wierzyciel – Kierownik M. Biura Powiatowego ARiMR i zakwestionował zasadność umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt posiadania przez zobowiązaną nieruchomości. Wierzyciel twierdzi, że w sprawie nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że

w postępowaniu nie uzyska się kwoty wyższej od kwoty dochodzenia i egzekucji należności.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego i orzekł o dalszym prowadzeniu postępowania egzekucyjnego.

Organ drugiej instancji wskazał, że ocenę stanu majątkowego zobowiązanej organ egzekucyjny oparł na protokołach o jej stanie majątkowym sporządzonych

[...] sierpnia 2014 r. i [...] marca 2016 r., z których wynikało, że zobowiązana nie posiada ruchomości i innych praw majątkowych podlegających egzekucji administracyjnej. Ponadto egzekucja z rachunku bankowego okazała się bezskuteczna z powodu braku środków przekraczających kwotę wolną od zajęcia. Tymczasem zobowiązana posiada nieruchomości rolne, w skład których wchodzą działki o nr geodezyjnych: [...] o pow. 12,15 ha, położone w obrębie: były majątek W., gm. B. oraz W., gm. R. Również do protokołów o stanie majątkowym zobowiązana zeznała, że posiada grunty rolne o pow. ok. 4,5 ha przeliczeniowego.

Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że organ egzekucyjny nie wykazał jednoznacznie, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, co oznacza, że nie wykazano przesłanki do umorzenia postępowania z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599).

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej skargę do Sądu złożyła T. M. Podniosła w niej, że umorzenie postępowania było następstwem stwierdzenia przez organ egzekucyjny w jej miejscu zamieszkania złej sytuacji materialnej i skromnych warunków mieszkaniowych. Zarzuciła, że ARiMR przyznawała jej płatności, a potem ich nie wypłacała. Wniosła o umorzenie zasądzonej kwoty i wypłacenie przez ARiMR całych naliczonych dopłat bezpośrednich.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. 2014.1647) i art. 134§ 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Pomimo szeregu zarzutów podniesionych przez skarżącą w skardze, jako oś sporu Sąd uznaje badanie prawidłowości zastosowania przez organy podatkowe i egzekucyjne art. 59§ 2 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wyrażające się w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w B., w którym uchylił on postanowienie organu pierwszej instancji w całości (umarzające postepowanie egzekucyjne) i orzekł o dalszym prowadzeniu postępowania egzekucyjnego.

Jako nieistotne - punktu widzenia niniejszego postępowania - traktuje Sąd zarzuty, w których skarżąca kwestionuje prawidłowość decyzji ustalających nienależnie pobrane płatności bezpośrednie, dotyczące kompensat przyznanych płatności bezpośrednich na poczet zaległości, czy też związane z sytuacją materialną i rodzinną skarżącej. Kwestie te dotyczą bowiem innych postępowań i ewentualnie innych podmiotów kompetentnych do udzielenia skarżącej stosownych informacji.

Art. 59§ 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Jest to decyzja uznaniowa, ale musi być poprzedzona wszechstronnym zebraniem materiału dowodowego i skrupulatną jego oceną.

Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia

[...].04.2014 r., działającego jako organ egzekucyjny, a oparte na tej podstawie prawnej, trafnie zostało ocenione przez organ II instancji jako przedwczesne. Poprzedzone bowiem zostało niepełną informacją na temat sytuacji majątkowej skarżącej. W szczególności nie zawierało ustaleń organu egzekucyjnego dotyczących nieruchomości, których skarżąca jest współwłaścicielką. Zgromadzone przez organ informacje dotyczyły wyłącznie ruchomości i osiąganych dochodów. Ocenione muszą być jako niepełne i niekompletne, a zatem nie odpowiadają kryterium wszechstronnego zgromadzenia dowodów.

Bezsporne w sprawie jest, iż skarżąca jest współwłaścicielką gospodarstwa rolnego, składającego się z szeregu działek geodezyjnych, położonego w gminach B. i R. Nieruchomości te nie są wyłączone spod egzekucji, nie ciążą na nich hipoteki. Mogą zatem stanowić przedmiot egzekucji, nawet jeśli obejmować będą wyłącznie ułamkową jego część.

W tych okolicznościach konstatacja organu egzekucyjnego o istnieniu przesłanki bezskuteczności egzekucji nie znajduje odzwierciedlenia w faktach i dowodach znajdujących się w aktach postępowania i winna zostać ponownie zweryfikowana po przeprowadzeniu czynności egzekucyjnych.

Sąd uznał w związku z powyższym, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B., uchylające postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. jest trafne, bowiem zmierza do wyeliminowania z obrotu decyzji organu wydanej sprzecznie z przepisami prawa. Równocześnie jest to postanowienie rozstrzygające co do meritum, bowiem tylko w trakcie dalej prowadzonego postepowania egzekucyjnego skierowanego do nieruchomości możliwe będzie wyciągnięcie wniosków co do rzeczywistego istnienia przesłanek skutkujących/ bądź nie skutkujących umorzeniem postepowania egzekucyjnego.

Z tych wszystkich względów nie podzielając zarzutów skargi orzeczono jak w sentencji wyroku , z mocy art. 151 p.p.s.a oddając skargę.