Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1956/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Asesor WSA Jacek Fronczyk, Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego w postaci opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., na podstawie art. 17 § 1 i art. 7 § 1 i 2 w zw. z art. 141 § 1 i art. 1a pkt 12b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (Dz. U z 2005 r. nr 229 poz. 1954 ze zm.) w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przeciwko M. R., zam. K., [...], postanowił zastosować środek egzekucyjny w postaci opróżnienia lokalu mieszkalnego położonego w K. przy [...].

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2005 r. nr [...], utrzymaną w mocy przez Komendanta Głównego Policji decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nakazano Pani M. R. opuścić i opróżnić z osób i rzeczy prawa jej reprezentujących lokal mieszkalny położony w K. przy [...]. W związku z uprawomocnieniem się powyższych decyzji oraz treści art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dnia 25 listopada 2005 r. skierowano do w/w wezwanie do opróżnienia z osób i rzeczy praw jej reprezentujących przedmiotowego lokalu do dnia 31 grudnia 2005 r. i wydania go dysponentowi – [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Policji.

Następnie upomnieniem doręczonym dnia 13 stycznia 2006 r. wezwano zobowiązaną do wykonania obowiązku określonego w powyższej decyzji i wydania lokalu dysponentowi, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego

w sprawie. M. R. nie wykonała obowiązku określonego

w prawomocnych decyzjach administracyjnych, doręczonym wezwaniu i upomnieniu.

Dnia 24 maja 2006 r. postanowieniem sygn. akt IISA/Wa 648/06 Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie odmówił, wstrzymania wykonania decyzji KGP

i poprzedzającej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji tym samym umożliwiając wszczęcie postępowania egzekucyjnego w administracji

w przedmiotowej sprawie.

W związku z powyższym dnia 5 czerwca 2006 r. doręczono Pani M. R. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] maja 2006 r., tym samym zgodnie z art. 26 § 5 ust 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) wszczęto przeciwko zobowiązanej postępowanie egzekucyjne w zakresie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Następnie stosownie do treści art. 143 § 1 cytowanej ustawy z dnia 16 czerwca 2006 r. doręczono zobowiązanej postanowienie nr [...] zawierające ponowne wezwanie do wykonania obowiązku zawartego w doręczonym tytule wykonawczym z zagrożeniem, że w razie jego niewykonania zastosowany zostanie środek egzekucyjny opróżnienia lokalu mieszkalnego. W zakreślonym terminie Pani R. nie wykonała ciążącego na mniej obowiązku opróżnienia przedmiotowego lokalu i tym samym stało się konieczne wydanie postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 7 w/w ustawy organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku.

W przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku

o charakterze niepieniężnym w postaci opróżnienia, dopuszczalne jest wyłącznie zastosowanie środka egzekucyjnego prowadzącego do opróżnienia lokalu w celu jego wydania dysponentowi.

Pismem z dnia 6 lipca 2006 r. Pani M. R. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu podniosła, że postanowienie jest przedwczesne, ponieważ nie zostało rozpoznane jej zażalenie z dnia 3 lipca 2006 r., na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. odrzucające zarzuty przeciwko tytułowi wykonawczemu z dnia [...] maja 2006 r. Podkreśliła również, że nie ma innego lokalu mieszkalnego, a jej mąż M. R. nie posiada uregulowanego do zajmowanego przez niego mieszkania i w związku z tym mnie ma możliwości by zamieszkała wraz z nim w tym mieszkaniu.

Komendant Główny Policji, postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., na podstawie art. 17 § 1, art. 17 § 1a oraz art. 23 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia Pani M. R. na postanowienie z dnia [...] czerwca 2006 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.

o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci opróżnienia lokalu mieszkalnego położonego w K. przy [...], postanowił oddalić zażalenie.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że nie znajduje podstaw do zmiany swojego stanowiska .Podkreślił ponadto, że Sąd rozpatrując skargę w/w na decyzję organu I i II instancji oraz wniosek o wstrzymanie wykonalności tych orzeczeń postanowieniem z dnia 24 maja 2006 r. (sygn. akt IISA/Wa 648/06) odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowych decyzji. W tej sytuacji organy egzekucyjne są nie tylko uprawnione ale i zobowiązane do przeprowadzenia

i zakończenia postępowania egzekucyjnego.

Powyższe postępowanie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca podkreśliła, że postanowienie zostało wydane przedwcześnie. Wskazała ponadto, że nie możliwości zamieszkania u męża w zajmowanym przez niego mieszkaniu, gdyż do chwili obecnej nie ma uregulowanego tytułu prawnego. Wskazała również, że

w decyzji eksmisyjnej nie został wymieniony jej syn M. R.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygniecie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

W następstwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] września 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. nakazał skarżącej opuszczenie, wraz z pozostałymi zamieszkującymi z nią osobami lokalu nr [...] przy [...] w K. Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy przez organ II instancji – decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W toku postępowania sąd rozpatrując wniosek w/w postanowieniem z dnia 24 maja 2006 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 648/06 odmówił wstrzymania wykonania decyzji organów I i II instancji tym samym otwierając drogę do egzekucji administracyjnej.

Zgodnie z § 1 art. 7 ustawy – postępowanie egzekucyjne w administracji organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, a zgodnie

z § 2 powołanego artykułu stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a z pośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego.

Na podstawie art. 15 ustawy egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku

z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Takie postępowanie może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia.

W dniu 25 listopada 2005 r. zostało wystosowane wezwanie skierowane do M. R. do opróżnienia przedmiotowego lokalu w terminie do dnia 31 grudnia 2005 r., pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wezwanie zostało odebrane w dniu 13 stycznia 2006 r.

Następnie w dniu 2 stycznia 2006 r. zostało wysłane upomnienie w trybie art. 15 § 1 ustawy. Upomnienie zostało doręczone w dniu 13 stycznia 2006 r.

W tym stanie faktycznym i prawnym, organ egzekucyjny, tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. wszczął postępowanie egzekucyjne w przedmiocie opróżnienia wymienionego wyżej lokalu.

Na podstawie art. 143 § 1 cyt. ustawy (...) egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu:

- odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;

- postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego

w tytule wykonawczym z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). Tytuł wykonawczy został doręczony w dniu 5 czerwca 2006 roku.

Następnie Komendant Wojewódzki Policji w K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. orzekł o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci opróżnienia lokalu mieszkalnego położonego w K. przy [...].

Prawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 141 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wymieniony przepis w § 1 stanowi, że jeżeli egzekwowany jest obowiązek wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu mieszkalnego lub użytkowego albo innego pomieszczenia, stosuje się środek egzekucyjny prowadzący do odebrania zobowiązanemu nieruchomości albo usunięcia zobowiązanego z zajmowanego lokalu lub pomieszczenia w celu wydania tej nieruchomości lub opróżnionego lokalu (pomieszczenia) wierzycielowi. Dotyczy to również obowiązku wydania nieruchomości na oznaczony okres czasu.

Zgodnie natomiast z § 2 cyt. artykułu egzekucję prowadzi się przeciw zobowiązanemu członkowi jego rodziny i domownikowi oraz innym osobom zajmującym nieruchomość lub lokal (pomieszczenie), które ma być opróżnione

i wydane.

Inaczej mówiąc środek przewidziany w tym przepisie skierowany jest wprawdzie do zobowiązanego, ale wywiera także skutki wobec innych osób, które zajmują nieruchomość (lokal). Wobec tych podmiotów poza zobowiązanym, może być zastosowany ten środek, wynika to bowiem niekiedy z decyzji administracyjnej lub przepisów ogólnych, będących materialną podstawą egzekucji. Tak więc § 2 art. 141 stanowi, że środek ten może być stosowany wobec rodziny i domowników zobowiązanego oraz innych osób zajmujących nieruchomość lub pomieszczenie.

Podkreślić należy, że działania organu egzekucyjnego mają charakter formalno-procesowy i są konsekwencją niewykonania decyzji o charakterze merytorycznym. Organ egzekucyjny nie bada więc decyzji merytorycznej kształtującej prawo, pod względem jej zgodności z prawem, lecz tylko podejmuje działania przy zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa do jej wykonania.

W ocenie Sądu zarzuty podniesione w skardze przez M. R. w istocie odnoszą się do decyzji nakazującej eksmisję, a nie postanowienia [...] z dnia [...] lipca 2006 r.

Wskazać należy, że organ egzekucyjny nie może już badać merytorycznie powiązań między zobowiązanymi a tymi podmiotami, lecz realizuje tytuł wykonawczy. Podkreślić również należy, że istota omawianego środka sprowadza się w przypadku stawiania oporu, do zastosowania przymusu bezpośredniego. Wobec cyt. art. 141

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bezzasadny jest przedstawiony

w skardze zarzut, że nie objęto tytułem wykonawczym wszystkich osób formalnie zamieszkujących w przedmiotowym lokalu.

Wobec powyższych ustaleń w ocenie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wydane przez organ postanowienie jest z zgodne

z obowiązującymi przepisami prawa powołanymi wyżej ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 24, poz. 151).

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak

w sentencji.