Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 223/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 74, art. 73 par. 2, art. 78
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Honorata Łopianowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skargi G. [...] z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty oraz wypłaty oprocentowania nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz G. [...] z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki kwotę 5.617 zł (słownie: pięć tysięcy sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Wnioskiem z dnia 22 grudnia 2017 r. [akta post. pod., tom I-III. K. 1- 1261] G.z siedzibą w B. [dalej: Skarżąca, Strona, Spółka, Fundusz] wystąpił do Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. [dalej: organ I instancji, Naczelnik I MUS] o zwrot nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, dotyczącej dywidend wypłaconych na rzecz Funduszu w 2012 r. w kwocie 749 472 zł [w tym należne oprocentowanie 130 199 zł] a także stwierdzenie i zwrot nadpłaty w tym podatku w kwocie 5 079 815 zł, w zakresie dywidend wypłaconych po 10 kwietnia 2014 r.

We wniosku Skarżąca podała, że zwrot nadpłaty w kwocie 5 699 088 zł związany jest z nienależnym pobraniem przez płatników podatku dochodowego od osób prawnych od dywidend wypłaconych na rzecz Skarżącej w latach 2012 - 2016 w kwocie brutto 37 993 906,92 zł od których pobrano podatek w wysokości 5 699 088 zł.

Skarżąca w odmienieniu do dywidend wypłaconych na rzecz Funduszu do 10 kwietnia 2014 r. podała, że nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 10 kwietnia 2014 r. w spr. C-190/12 Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company, oznaczającego że w odniesieniu do dochodów uzyskiwanych od dywidend wypłacanych przez polskie spółki funduszom z siedzibą [poza terytorium Unii Europejskiej przysługuje prawo do zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na analogicznych zasadach, jakie znajdują zastosowanie do funduszy krajowych i funduszy z siedzibą w Unii Europejskiej, w zakresie w jakim istnieje podstawa do wymiany informacji miedzy organami tych państw. Skarżąca podała, że w związku z tym w odniesieniu do dywidend wypłaconych po 10 kwietnia 2014 r. zgodnie z art. 78 § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej naliczone zostało oprocentowanie do 10 lipca 2014 r., tj. do 30 dnia od publikacji sentencji orzeczenia w spr. C-190/12 w dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

2. W decyzji z [...] czerwca 2018 r. nr [...] Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w W. [akta post. pod., tom IV, k. 1710-1723] stwierdził nadpłatę zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych pobranego z tytułu dywidend przez polskich płatników za 2012 r. – w łącznej kwocie 619 273 zł oraz za lata 2014-2016 w łącznej kwocie 5 079 815 zł. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych w łącznej kwocie 5 699 088 zł z tytułu dywidend wypłaconych w 2012 r. oraz w latach 2014-2016 na rzecz Skarżącej przez płatników został pobrany nienależnie i stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Jednocześnie, decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...] Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w W. [akta post. pod., tom IV, k. 1724-1728] odmówił zwrotu nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w łącznej kwocie 619 273 zł pobranego od dywidend wypłaconych przez płatników w 2012 r., w tym przez T. SA [obecnie: O. SA] od dywidendy wypłaconej w dniu 5 lipca 2012 r. w kwocie 195 756, zł oraz od Powszechnego Zakładu Ubezpieczeniowego od dywidendy wypłaconej w dniu 20 września 2012 r. w kwocie 423 517 zł a także oprocentowania nadpłaty za 2012 r. we wnioskowanej kwocie 130 199 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w orzeczeniu z 10 kwietnia 2014 r. w spr. C-190/12 Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie stwierdził że w 2012 r. miała miejsce niezgodność art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z prawem wspólnotowym. Zdaniem organu, w ww. orzeczeniu brak jest również jakiegokolwiek stwierdzenia, że przepis będący podstawą obowiązku zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych [art. 22 u.p.d.o.p.] był niezgodny z przepisami wspólnotowymi.

W związku z powyższym Naczelnik [...]MUS uznał, iż brak jest przesłanek do zastosowania w przedmiotowej sprawie postanowień art. 74 pkt 3 Ordynacji podatkowej, gdyż powołane przez Skarżącą orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest orzeczeniem stwierdzającym niezgodność prawa krajowego z prawem wspólnotowym.

3. Strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Naczelnika [...]US w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty na podstawie art. 74 pkt 3 Ordynacji podatkowej oraz jej oprocentowania w kwocie 130 199 zł w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r., wnosząc pismem z dnia 27 czerwca 2018 r. [akta post. pod., tom V, k. 1731-1739] odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.

4. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. [dalej także Dyrektor IAS] po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] listopada 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. podał, że sporny w sprawie jest tryb zwrotu nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. pobranego przez płatników w kwocie 619 273 zł oraz zwrotu oprocentowania nadpłaty od tej kwoty, przy czym fakt istnienia nadpłaty nie jest sporny. Organ podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że nadpłatę należało stwierdzić na podstawie art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej zaś tryb zwrotu nadpłaty przewidziany w art. 74 § 3 Ordynacji podatkowej nie miał zastosowania gdyż nadpłata nie powstała w wyniku orzeczenia Trybunału konstytucyjnego lub orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a w konsekwencji, że Skarżącej nie przysługują odsetki, o których mowa w art. 78 § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Organ zwrócił uwagę, że Skarżąca nie kwestionuje wydanej w tym samym dniu przez Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. decyzji z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych pobranego z tytułu dywidend przez polskich płatników za 2012 r. – w łącznej kwocie 619 273 zł oraz za lata 2014-2016 w łącznej kwocie 5 079 815 zł, w wyniku czego ta decyzja wywołuje określone skutki prawne.

W opinii Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., w sprawie nie zaistniały wskazane przez Spółkę w odwołaniu przesłanki określone art. 74 pkt 3 w zw. z art. 78 § 5 pkt 2 i w zw. z art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki, że nadpłata w jej przypadku wystąpiła w związku z publikacją wyroku TSUE z dnia 10 kwietnia 2014 r. w sprawie C-190/12 Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company. W ocenie DIAS powyższe orzeczenie TSUE nie mogło w żaden sposób determinować powstania nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych Spółki za 2012 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że dla zastosowania art. 74 Ordynacji podatkowej istotne jest to czy "nadpłata powstała" w wyniku tego właśnie zdarzenia, jakim jest orzeczenie TSUE.

Zdaniem organu, przywoływane przez Skarżącą orzeczenie wyroku TSUE z dnia 10 kwietnia 2014 r. w sprawie C-190/12 Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company nie determinowało powstania nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych Skarżącej za rok 2012.

4. Od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] listopada 2018 r. nr [...] Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 74 pkt 3 w zw. z art. 78 § 5 pkt 2 i w zw. z art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę wypłaty oprocentowania nadpłaty podatku za okres od dnia nienależnego pobrania podatku przez płatnika podatku do dnia 10 lipca 2014 r., tj. do 30 dnia od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w sytuacji, gdy nadpłata powstała w wyniku orzeczenia tego Trybunału z 10 kwietnia 2014 r. w spr. C-190/12 Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 10 czerwca 2014 r.

Wskazując na powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora w całości, uchylenie Decyzji Naczelnika, zobowiązanie Naczelnika do wydania decyzji orzekającej o oprocentowaniu nadpłaty stwierdzonej decyzją stwierdzającą nadpłatę zgodnie z art. 78 § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

1. Skarga okazała się uzasadniona.

2. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] listopada 2018 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika[...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w łącznej kwocie 619 273 zł pobranego od dywidend wypłaconych przez płatników w 2012 r., w tym przez T. SA [obecnie: O. SA] od dywidendy wypłaconej w dniu 5 lipca 2012 r. w kwocie 195 756, zł oraz od Powszechnego Zakładu Ubezpieczeniowego od dywidendy wypłaconej w dniu 20 września 2012 r. w kwocie 423 517 zł a także oprocentowania nadpłaty za 2012 r. we wnioskowanej kwocie 130 199 zł.

3. Istotę sporu stanowi kwestia oprocentowania stwierdzonych wobec Skarżącej nadpłat w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych, pobranym przez płatników w 2012 r. Nadpłaty te wynikają z decyzji Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. z [...[ czerwca 2018 r. nr [...] [akta post. pod., tom IV, k. 1710-1723], w której stwierdzono nadpłatę zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych pobranego z tytułu dywidend przez polskich płatników za 2012 r. – w łącznej kwocie 619 273 zł oraz za lata 2014-2016 w łącznej kwocie 5 079 815 zł.

Ocenę zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od stanu prawnego mającego zastosowanie w sprawie.

Przepis art. 74 O.p. stanowi, że jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 [tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania]:

1) złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub inną deklarację, z której wynika wysokość zobowiązania podatkowego – wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną deklarację;

2) został rozliczony przez płatnika – wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną zeznanie [deklarację], o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1;

3) nie był obowiązany do składania deklaracji – wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot.

Zgodnie z treścią art. 77 § 1 O.p., nadpłata podlega zwrotowi w terminie:

1) 30 dni od dnia wydania nowej decyzji – jeżeli nadpłata powstała w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji;

2) 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę lub określającej wysokość nadpłaty;

3) 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności decyzji – jeżeli w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji nie wystąpi obowiązek wydania nowej decyzji;

4) 30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 74;

4a) 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny, jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 74, został złożony przed terminem wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

W myśl przepisu art. 78 § 1 O.p., nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1, pobieranych od zaległości podatkowych.

Z kolei według treści przepisu art. 78 § 5 O.p., w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 4 i 4a oprocentowanie przysługuje za okres:

1) od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu – pod warunkiem złożenia przez podatnika wniosku o zwrot nadpłaty przed terminem albo w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny [art. 78 § 5 pkt 1 O.p.];

2) od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym UE lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny – jeżeli wniosek o zwrot nadpłaty został złożony po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym UE lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części ten akt [art. 78 § 5 pkt 2 O.p.].

4. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że nadpłata powstaje "w wyniku" orzeczenia TSUE w takim przypadku, w którym bez tego orzeczenia utrzymywałaby się dotychczasowa nieprawidłowa wykładnia przepisów prawa podatkowego, skutkująca odmową stwierdzenia nadpłaty [wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 2 grudnia 2016 r. w sprawie I SA/Sz 937/16 i oddalający skargę kasacyjną od tego wyroku wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 września 2017 r. w spr. o sygn. akt I FSK 323/17, dostępne w bazie orzeczeń na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl].

W niniejszej sprawie Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w W. decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...] stwierdził nadpłatę zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych pobranego z tytułu dywidend przez polskich płatników za 2012 r. – w łącznej kwocie 619 273 zł oraz za lata 2014-2016 w łącznej kwocie 5 079 815 zł. Organ w tej decyzji stwierdził przy tym nadpłatę wobec stwierdzenia porównywalności Skarżącej i polskich funduszy inwestycyjnych. Na str. 26 tej decyzji organ wyeksponował bowiem, że po przeanalizowaniu uregulowań prawnych dotyczących prowadzenia działalności przez polskie i amerykańskie fundusze inwestycyjne a także całego zgromadzonego materiału dowodowego uznał, że brak jest istotnych różnic w ich funkcjonowaniu, dostrzegając, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych zapadłym w analogicznych sprawach, charakter funduszy inwestycyjnych z państw trzecich, w tym USA musi być jedynie porównywalny z charakterem funduszy działających w oparciu o przepisy prawa polskiego. Organ uznał, że Fundusz GMO T. – GMO E. prowadził działalność w ramach regulacyjnych równoważnych z regulacjami obowiązującymi w Polsce a w związku z tym nie podlegał w Polsce opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych, bowiem działał "na analogicznych zasadach do polskich funduszy inwestycyjnych, zwolnionych z opodatkowania na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie bowiem z treścią art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2012 r., zwolnieniu od podatku podlegały fundusze inwestycyjne działające na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych [Dz. U. nr 146 poz. 1546 z późn. zm.]. Z dniem 1 stycznia 2011 r., na podstawie ustawy nowelizującej z 25 listopada 2010 r. został dodany do tego przepisu pkt 10a, który wprowadził omawiane zwolnienie również dla instytucji wspólnego inwestowania posiadających siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim UE lub w innym państwie EOG, które spełniają łącznie określone tym przepisem warunki, a tym samym przepis ów zrównał je w tym zakresie z polskimi funduszami inwestycyjnymi. Obecnie treść przepisów art. 6 ust. 1 pkt 10 i 10a przewiduje, że zwolnione od podatku są: 10) fundusze inwestycyjne otwarte oraz specjalistyczne fundusze inwestycyjne otwarte, utworzone na podstawie ustawy o funduszach inwestycyjnych, z wyłączeniem specjalistycznych funduszy inwestycyjnych otwartych stosujących zasady i ograniczenia inwestycyjne określone dla funduszy inwestycyjnych zamkniętych i 10a) instytucje wspólnego inwestowania, z zastrzeżeniem ust. 4, posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które spełniają łącznie warunki opisane w ppkt a – f tego pkt.

Dostrzeżenia zarazem wymaga, że w końcowej części decyzji organ zaakcentował, że w przedmiotowej sprawie zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych w łącznej kwocie 5 699 088 zł z tytułu dywidend wypłaconych w 2012 r. oraz w latach 2014-2016 na rzecz Skarżącej przez płatników został pobrany nienależnie i stanowi nadpłatę podatku w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa.

W ocenie Sądu, niezgodność przepisu, na podstawie którego pobrano zryczałtowany podatek od dywidend została zatem potwierdzona w wydanej wobec Skarżącej decyzji Naczelnika P[...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] czerwca 2018 r. nr [...] o stwierdzeniu nadpłaty. W tym zakresie zatem zasadne jest żądanie przez Skarżącą oprocentowania nadpłat, powstałych w wyniku poboru przez płatników zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za lata do 2012 r.

5. W ocenie Sądu, okoliczność, że decyzja stwierdzająca nadpłatę została oparta na art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej, nie pozbawia Skarżącej uprawnienia do żądania oprocentowania nadpłaty na podstawie art. 74 pkt 3 Op. Skarżąca, po otrzymaniu decyzji stwierdzającej nadpłatę na podstawie art. 75 § 1 O.p., zasadnie postuluje wypłatę oprocentowania tej nadpłaty. Ta właśnie kwestia stała się przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. Jak zaś ustalono:

1) Skarżąca nadpłaciła podatek,

2) ustalenie, że Skarżąca nadpłaciła podatek, nastąpiło w następstwie refleksji organu po wydaniu wyroku C-190/12 Emerging Markets przez TSUE;

3) nadpłata podlegała oprocentowaniu, zaś podstawą ustalenia wysokości oprocentowania jest art. 78 § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Sąd zauważa, że jeśli przepis, na podstawie którego podatnik zapłacił podatek, naruszał prawo unijne, to nawet wówczas gdy nie ma w tym względzie orzeczenia TSUE – wówczas oprocentowanie nadpłaty powinno przysługiwać podatnikowi od dnia złożenia wniosku o jej zwrot. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca złożyła wniosek o zwrot nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, dotyczącej dywidend wypłaconych na rzecz Funduszu w 2012 r. w kwocie 749 472 zł [w tym należne oprocentowanie 130 199 zł] a także stwierdzenie i zwrot nadpłaty w tym podatku w kwocie 5 079 815 zł, w zakresie dywidend wypłaconych po 10 kwietnia 2014 r. w dniu 22 grudnia 2017 r.

To, że pobranie podatku od Skarżącej nastąpiło z naruszeniem prawa unijnego [zasady swobody przepływu kapitału], nie budzi wątpliwości mając na względzie treść decyzji stwierdzającej nadpłatę. Spór o to, czy nadpłata jest rezultatem konkretnego wyroku TSUE, czy też po prostu rezultatem tego, że pobranie podatku nastąpiło z niewątpliwym i przyznanym przez organ naruszeniem prawa unijnego – schodzi na dalszy plan w sytuacji, gdy orzecznictwo dawno ten problem przesądziło opowiadając się za oprocentowaniem nadpłaty w przypadku, gdy jest ona rezultatem niezgodności krajowych regulacji z prawem unijnym.

Kwestia ta była przedmiotem analizy w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt: II FSK 506/16, II FSK 535/16, II FSK 536/16, II FSK 758/16 i II FSK 759/16. Poglądy wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w tych rozstrzygnięciach Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela.

Punktem wyjścia w tego typu sprawach powinna być analiza orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie wypracowanych w nim standardów oprocentowania nadpłat powstałych w taki sposób. Spośród orzeczeń Trybunału, zasadnicze znaczenie mają wyroki: z 13 marca 2007 r. [C-524/04], z 19 listopada 2012 r. [C-591/10], z 18 kwietnia 2013 r. [C-565/11] oraz z 15 października 2014 r. [C-331/13].

W pierwszym z nich [C-524/04] Trybunał orzekł, że jeżeli naruszenie prawa wspólnotowego można przypisać państwu członkowskiemu, jest ono zobowiązane do naprawienia szkód, wyrządzonych jednostkom, gdy: naruszona norma prawna jest dla nich źródłem uprawnień, naruszenie prawa jest wystarczająco istotne oraz zachodzi bezpośredni związek przyczynowy między naruszeniem ciążącego na państwie zobowiązania a szkodą poniesioną przez jednostkę. Z zastrzeżeniem prawa do odszkodowania, którego podstawę stanowi bezpośrednio prawo wspólnotowe, naprawienie szkody powinno nastąpić zgodnie z prawem krajowym, regulującym zasady odpowiedzialności, przy czym zasady ustanowione przez prawo krajowe nie mogą być mniej korzystne niż zasady dotyczące podobnych krajowych środków prawnych oraz nie mogą być tak skonstruowane, by w praktyce czynić otrzymanie odszkodowania niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym. W celu ustalenia szkody sąd krajowy może zbadać, czy poszkodowany wykorzystał we właściwym czasie wszystkie dostępne mu środki prawne.

W drugim z wymienionych wyroków [C-591/10] Trybunał orzekł – w odniesieniu do zharmonizowanego na poziomie wspólnotowym podatku od wartości dodanej – że pobranie podatku z naruszeniem prawa Unii nakłada na państwo członkowskie obowiązek jego zwrotu oraz wypłaty odsetek, z poszanowaniem zasad skuteczności i równoważności. Zasada skuteczności zakazuje państwom członkowskim praktycznego uniemożliwiania lub nadmiernego utrudniania wykonywania praw przyznanych porządkiem prawnym Unii, tak, by krajowe przepisy dotyczące obliczania ewentualnie należnych odsetek nie skutkowały pozbawieniem podatnika stosownego odszkodowania z tytułu straty, spowodowanej nienależną zapłatą podatku. Z kolei przestrzeganie zasady równoważności zakłada, że norma krajowa znajduje zastosowanie zarówno do skarg, opartych na naruszeniu prawa Unii, jak i do skarg, opartych na naruszeniu prawa wewnętrznego, mających podobny przedmiot i podstawę. Nie oznacza to jednak obowiązku państwa członkowskiego do rozciągnięcia najkorzystniejszego systemu wewnętrznego na wszystkie skargi, wnoszone w danym obszarze prawa.

W trzecim z wymienionych wyroków [C-565/11] Trybunał orzekł, że prawo Unii stoi na przeszkodzie krajowym przepisom, które ograniczają odsetki, przyznane w ramach zwrotu podatku pobranego z naruszeniem prawa Unii, do odsetek naliczanych od dnia następującego po dniu wystąpienia z wnioskiem o zwrot tego podatku. Jednakże, wobec braku odpowiednich przepisów na poziomie Unii, do państw członkowskich należy ustanowienie w krajowym porządku prawnym przesłanek, zgodnie z którymi takie odsetki powinny być wypłacane, a w szczególności stawek i sposobu ich obliczania, z zastrzeżeniem przestrzegania zasad równoważności i skuteczności. Nie spełnia wymogu zgodności z zasadą skuteczności system ograniczający odsetki do naliczonych od dnia następującego po dniu wystąpienia o zwrot nienależnie pobranego podatku, gdyż pozbawia podatnika odszkodowania z tytułu straty spowodowanej nienależną zapłatą podatku, która to strata zależy od czasu trwania niedostępności nienależnie zapłaconej kwoty i zachodzi – co do zasady - w okresie między dniem nienależnej zapłaty a dniem zwrotu podatku.

Wreszcie, w czwartym z wymienionych wyroków [C-331/13] Trybunał orzekł, że wynikające z przepisów krajowych zwolnienie państwa członkowskiego z obowiązku uwzględnienia przysługujących podatnikowi odsetek za okres pomiędzy nienależnym pobraniem podatku a jego zwrotem, nie spełnia wymogu wskazanego w wyroku C-591/10 [pkt 26], to jest obowiązku zwrotu wraz z odsetkami kwot podatków pobranych z naruszeniem prawa Unii.

Analiza treści powyższych wyroków TSUE, w których nie tylko nie zanegowano twierdzeń, zawartych w wyrokach wcześniejszych, ale wprost na nie się powoływano, upoważnia do uznania, że muszą one być oceniane łącznie, jako zasadniczo niesprzeczne rozwinięcie wcześniej wyrażonych zapatrywań prawnych. Prowadzi to do wniosku, że w ocenie Trybunału obowiązek naliczenia odsetek od podatków pobranych niezgodnie z prawem wspólnotowym [unijnym], dotyczy zasadniczo okresu pomiędzy dniem ich pobrania a dniem zwrotu [C-331/13] i zasadniczo nie może być ograniczony do okresu od dnia następującego po dniu złożenia wniosku o zwrot podatku, z zastrzeżeniem jednak, że jego celem jest zapewnienie podatnikowi odszkodowania z tytułu straty spowodowanej niedostępnością nienależnie zapłaconej kwoty oraz z zastrzeżeniem przestrzegania zasad równoważności i skuteczności [C-565/11].

Realizacja tych zasad stoi na przeszkodzie temu, by krajowe przepisy, dotyczące obliczania ewentualnie należnych odsetek, skutkowały pozbawieniem podatnika stosownego odszkodowania z tytułu straty, spowodowanej nienależną zapłatą podatku oraz wymaga, by norma krajowa znajdowała zastosowanie bez różnicy do skarg opartych na naruszeniu prawa Unii, jak i naruszeniu prawa wewnętrznego, mających podobny przedmiot i podstawę. Nie oznacza to jednak obowiązku państwa członkowskiego do rozciągnięcia najkorzystniejszego systemu wewnętrznego na wszystkie skargi, wnoszone w danym obszarze prawa [C-591/10] oraz nie zwalnia uprawnionego podatnika od obowiązku wykorzystania we właściwym czasie wszystkich dostępnych mu środków prawnych [C-524/04].

W wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2017 r. sygn. akt: II FSK 506/16, II FSK 535/16, II FSK 536/16, II FSK 758/16 i II FSK 759/16 wskazano, że do nadpłaty podatku, powstałej wskutek sprzeczności prawa krajowego z prawem wspólnotowym [unijnym], która nie została wprawdzie stwierdzona wyrokiem TSUE, ale jest oczywista i potwierdzona nowelizacją prawa krajowego, zmierzającą do jej usunięcia, należy odpowiednio stosować przepisy regulujące zasady stwierdzania, zwrotu i oprocentowania nadpłat, powstałych w wyniku orzeczeń TSUE, a w szczególności: art. 74, art. 77 § 1 pkt 4 oraz art. 78 § 5 O.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszej sprawie w pełni podziela oraz przyjmuje powyższe stanowisko, a także stanowisko i argumentację uzasadnienia zawarte w wyroku z 22 listopada 2017 r. [III SA/Wa 3008/16] i z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt 3070/16 wydanych w podobnych sprawach. Sąd podziela też i przyjmuje stanowisko i argumentację zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu [wyroki z 4 sierpnia 2017 r. sygn. akt: I SA/Wr 314/17, I SA/Wr 295/17 i I SA/Wr 288/17].

A zatem, w przypadku pobrania podatku z naruszeniem prawa wspólnotowego, także w sytuacji, nawet gdy naruszenia tego prawa nie stwierdza wprost wyrok TSUE, ale jest ono oczywiste, niedopuszczalne jest ograniczenie oprocentowania powstałej w ten sposób nadpłaty do okresu następującego po zgłoszeniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty, a także uzależnienie tego oprocentowania od braku zwrotu nadpłaty w określonym terminie. Ponadto dla realizacji standardów wspólnotowych, wynikających z wyżej powołanych orzeczeń TSUE, w tym w obszarze oprocentowania nadpłat, powstałych na skutek niezgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, sąd krajowy uprawniony jest do odpowiedniej modyfikacji zastanej procedury krajowej, jeżeli realizacji tych standardów ona nie zapewnia. Z tych wszystkich powodów, organy winny były zastosować art. 78 § 5 pkt 1 O.p.

6. Zgodnie z art. 73 § 1 pkt 2 O.p. nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku [art. 75 § 1 O.p.].

Przepis art. 74 O.p. stanowi, że jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej [Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości], a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1:

1) złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub inną deklarację, z której wynika wysokość zobowiązania podatkowego - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną deklarację;

2) został rozliczony przez płatnika - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie zeznanie [deklarację], o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1;

3) nie był obowiązany do składania deklaracji - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot.

Nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 74 [art. 77 § 1 pkt 4 O.p.].

Z dniem 1 stycznia 2016 r. wprowadzono przepis, zgodnie z którym nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny, jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 74, został złożony przed terminem wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [art. 77 § 1 pkt 4a O.p.]

Zgodnie z art. 78 § 5 O.p. [w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.] w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 4 oprocentowanie przysługuje za okres:

1) od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu – pod warunkiem złożenia przez podatnika wniosku o zwrot nadpłaty w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny;

2) od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny - jeżeli wniosek o zwrot nadpłaty został złożony po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części ten akt.

Z dniem 1 stycznia 2016 r. przepis ten zmieniono, wskazując, że stosuje się go przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 4 i 4a O.p.

W polskim porządku prawnym istnieją przepisy regulujące zarówno procedurę stwierdzania, jak i zwrotu oraz oprocentowania nadpłaty, powstałej w wyniku orzeczenia TSUE [odpowiednio: art. 74, art. 77 § 1 pkt 4, a od dnia 1 stycznia 2016 r. - także pkt 4a oraz art. 78 § 5 O.p.].

Brak jest natomiast regulacji, które odnosiłyby się wprost do drugiego z opisanych przypadków stwierdzenia sprzeczności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, to jest do przypadku, gdy sprzeczność tę dostrzega sam ustawodawca i usuwa ją poprzez dokonanie odpowiedniej nowelizacji przepisów krajowych. W orzecznictwie wypracowano zasadę, zgodnie z która wskazana luka konstrukcyjna powinna być wypełniona w celu zrealizowania zasady skuteczności, ale także równoważności prawa wspólnotowego [unijnego], a ponadto winna być wypełniona w sposób najbardziej odpowiadający modelowi funkcjonalnemu oraz celowi instytucji prawnej oprocentowania nadpłaty. Modyfikacja procedury krajowej może polegać także na odpowiednim zastosowaniu przepisu regulującego sytuację podobną pod istotnymi prawnie względami. Zastosowanie analogii [analogii legis] dla wypełnienia luki konstrukcyjnej aktu prawnego, także aktu prawa podatkowego, nie budzi przy tym wątpliwości, zarówno w orzecznictwie [wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 września 2013 r. sygn. akt II FSK 1926/13], jak i w literaturze przedmiotu [B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, s. 128-130].

Za zastosowaniem analogii legis przemawia przy tym wzgląd na wymóg kompletności uregulowań, tworzących określoną instytucję prawną, a także adekwatność tej reguły rozumowania prawniczego do rozwiązania problemu z uwagi na nawiązanie do porównywalnego, obowiązującego przepisu lub grupy przepisów, w zasadzie bez rozszerzania, względnie z racjonalnie ograniczonym, limitowanym celem stosowanego zabiegu interpretacyjnego, rozszerzeniem przedmiotowego lub podmiotowego zakresu istniejących instytucji prawnych [analogia intra legem, tamże].

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie istniały wszelkie podstawy do uznania, że nadpłata jest wynikiem wyroku TSUE, na który powołuje się Skarżąca. Jednak nawet gdyby tak nie było, czyli gdyby niezgodność z prawem unijnym nie wynikała wprost z wyroku TSUE, to w sytuacji gdy niezgodność ta została dostrzeżona i gdy organ stwierdził nadpłatę stwierdzając istnienie takiej niezgodności – to zdaniem Sądu istniałyby co najmniej przesłanki zastosowania analogii legis, a rozszerzenie przedmiotowego zakresu istniejącej instytucji prawnej [art. 74 O.p.] byłoby w istocie niewielkie i odpowiadałoby zarówno ratio legis tego przepisu, jak i aksjologicznej podstawie skodyfikowanej nim instytucji prawnej.

Uprawnia to do postawienia tezy, że w przypadku nadpłaty podatku, powstałej wskutek sprzeczności pomiędzy prawem krajowym a prawem wspólnotowym [unijnym], która nie została jednak stwierdzona orzeczeniem TSUE, za najbardziej uzasadnione należy uznać odpowiednie stosowanie przepisów, regulujących zasady stwierdzania, zwrotu i oprocentowania nadpłat, powstałych w wyniku orzeczeń TSUE.

Możliwość wypełnienia luki w polskiej procedurze podatkowej w proponowany sposób zasygnalizowano już w literaturze przedmiotu [H. Filipczyk, Oprocentowanie nadpłat z tytułu nienależnej zapłaty podatku na podstawie przepisu krajowego, niezgodnego z prawem Unii Europejskiej, "Monitor Podatkowy" Nr 1/2014, s. 27]. W wypowiedzi tej uznano dopuszczalność określenia terminu na złożenie wniosku o zwrot nadpłaty, od dotrzymania którego uzależnione jest otrzymanie oprocentowania nadpłaty za cały okres od dnia pobrania podatku do jego zwrotu.

Następstwem takiego rozwiązania jest, że również do wymienionej nadpłaty należy stosować: w zakresie stwierdzania nadpłaty - art. 74 O.p., w zakresie terminu zwrotu nadpłaty – art. 77 § 1 pkt 4 [a od dnia 1 stycznia 2016 r. - także art. 4a) O.p., a w zakresie oprocentowania takiej nadpłaty – art. 78 § 5 O.p.

Oznacza to, że jeżeli podatnik został rozliczony przez płatnika, na podstawie art. 74 pkt 2 O.p. jest obowiązany do złożenia wniosku o zwrot nadpłaty. Po drugie, że zgodnie z art. 78 § 5 O.p. początkową datą oprocentowania nadpłaty jest data pobrania podatku, co w niniejszej sprawie było przedmiotem sporu.

7. Skarżąca postuluje przyznanie oprocentowania nadpłaty powstałej w wyniku jej stwierdzenia wobec oczywistej niezgodności prawa krajowego z prawem UE, w związku z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiego z 10 kwietnia 2014 r. w spr. C-190/12 Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company.

Wniosek Skarżącej obejmuje oprocentowanie nadpłaty za okres od dnia nienależnego pobrania podatku do 30 dnia od opublikowania tego orzeczenia.

Skarżąca wskazuje bowiem wprost na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 74 pkt 3 w zw. z art. 78 § 5 pkt 2 i w zw. z art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę wypłaty oprocentowania nadpłaty podatku za okres od dnia nienależnego pobrania podatku przez płatnika podatku do dnia 10 lipca 2014 r., tj. do 30 dnia od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w sytuacji, gdy nadpłata powstała w wyniku orzeczenia tego Trybunału z 10 kwietnia 2014 r. w spr. C-190/12 Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company

W ocenie Sądu, w przypadku nadpłaty podatku, powstałej wskutek sprzeczności pomiędzy prawem krajowym a prawem UE, nawet jeśli nie została ona stwierdzona orzeczeniem TSUE, jednak nie budzi wątpliwości że z orzeczenia TSUE wynika taka niezgodność, za najbardziej oddające zasadę skuteczności należy uznać przyznanie oprocentowania za okres od nienależnego poboru nadpłaty do 30 dnia od opublikowania orzeczenia TSUE potwierdzającego taką niezgodność, zastosowanie znajduje przepis art. 78 § 5 O.p.

8. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 74 pkt 2 oraz art. 78 § 5 pkt 2 O.p., co skutkowało jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.].

Rozpatrując sprawę ponownie organ będzie zobowiązany zastosować się do wyrażonego wyżej stanowiska Sądu, że w sprawie ma zastosowanie art. 78 § 5 pkt 2 O.p.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ obowiązany jest poddać refleksji kwestię niezgodności krajowego przepisu z art. 18 i art. 63 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej [dawniej: art. 12 i 56 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską] przez pryzmat oprocentowania nadpłaty. Stosując bowiem przepisy o oprocentowaniu nadpłaty dotyczące stwierdzenia niezgodności prawa krajowego z prawem UE [art. 78 § 5 O.p.] organ winien zwrócić nadpłatę wraz z oprocentowaniem od dnia pobrania podatku do 30 dnia od daty stwierdzenia niezgodności prawa krajowego z prawem UE. Momentu tego stwierdzenia należy upatrywać w opublikowaniu orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 10 kwietnia 2014 r. w spr. C-190/12 Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company.

Z uwagi na powyższe organy będą zobowiązane do zastosowania w sprawie procedury krajowej w celu zapewnienia realizacji prawa podmiotowego podatnika do otrzymania oprocentowania nadpłaty za okres od dnia poboru podatku przez płatnika z naruszeniem prawa wspólnotowego [unijnego] do 30 dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia TSUE [tj. do czerwca 2014 r., tak jak postulowała Skarżąca we wniosku.

9. Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na Jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.] w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od pełnomocnictwa.

Stosownie do art. 206 p.p.s.a. w brzmieniu od 15 sierpnia 2015 r., zasądzone przez Sąd na rzecz strony skarżącej koszty sądowe mogą być odpowiednio zmniejszone w uzasadnionych przypadkach, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Sąd w niniejszej sprawie wprawdzie skargę uwzględnił, ale uznał, że nie wszystkie zarzuty okazały się uzasadnione. Powyższe stało się powodem miarkowania kosztów z tytułu wynagrodzenia za reprezentację Skarżącej w postępowaniu wywołanym skargą, które Sąd przyjął w wysokości stawki za prowadzenie sprawy z urzędu, na podstawie § 8 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu [Dz.U. z 2016 r. poz. 1715] uznając że ten, niejako ustawowy taryfikator stanowi adekwatny miernik tego wynagrodzenia.

Sąd zasądził zatem od organu podatkowego – Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz Skarżącej, która wygrała postępowanie: równowartość uiszczonego wpisu w kwocie 2 000 zł, wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości 3 600 zł oraz opłaty skarbowej w wysokości 17 zł, co łącznie daje zasądzoną kwotę 5 617 zł.