Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3906/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2014 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., odwołując się do art. 87 ust. 1 i ust. 2 i 6ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. - dalej "u.p.t.u."), przedłużył wobec A.K. (zwaną dalej także jako "Skarżąca") termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej przez Skarżącą w deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc sierpień 2014r. w wysokości 458.450,00 zł - do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika w zakresie sprawdzenia zasadności wykazanego zwrotu.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w dniu [...] września 2014r. Skarżąca złożyła deklarację VAT-7 za sierpień 2014r., w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie 458.450,00zł w terminie 25 dni.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (zwany dalej także "NUS") wskazał, iż w dniu 22 września 2014r. została wszczęta kontrola podatkowa w zakresie ustalenia stanu faktycznego w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczania podatku VAT, sprawdzenia zasadności zwrotu podatku VAT wykazanego w deklaracji VAT - 7 za sierpień 2014r. przed jego dokonaniem. Kontrolą objęty został okres od 1 sierpnia 2014r. do 31 sierpnia 2014r.

Organ zaznaczył, iż w toku przedmiotowej kontroli zaistniała konieczność dodatkowego zbadania zasadności wnioskowanego zwrotu poprzez weryfikację transakcji Kontrolowanej z kontrahentami.

Pismem z dnia 14 października 2014 r. Skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu wskazała, iż NUS naruszył prawo podatnika do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w terminie ściśle wynikającym z przepisów prawa materialnego - w tym przypadku w terminie 25 dni od dnia złożenia deklaracji podatkowej. Skarżąca zrzuciła, iż w postanowieniu z dnia [...] października 2014 r. nie podano żadnej przesłanki uzasadniającej przedłużenie zwrotu podatku. Zaznaczyła, iż przesłanką do przedłużenia terminu zwrotu podatku nie jest sam fakt wykazania przez podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, ale zaistnienie wątpliwości dot. zasadności zwrotu, które wymagają dodatkowego zweryfikowania.

W ocenie Skarżącej w analizowanej sprawie organ podatkowy nie podał żadnych powodów, dlaczego ma wątpliwości co do zasadności zwrotu i decyduje się na przedłużenie terminu zwrotu, przekraczając tym samym granice uznania administracyjnego. Wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku VAT nie mogą być oparte na dowolnym uznaniu administracyjnym, lecz na konkretnych dowodach.

Zdaniem Skarżącej, postanowienie z dnia [...] października 2014 r. zawiera jedynie uzasadnienie prawne, brak w nim uzasadnienia faktycznego oraz przesłanek uzasadnienia faktycznego, które organ podatkowy winien wskazać tj. fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w odpowiedzi z dnia 28 października 2014 r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził niezasadność zawartych w powyższym piśmie zarzutów. W uzasadnieniu wskazał, iż kierując się zasadą wyrażoną w art. 122 w zw. z art. 292 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 2012r., poz. 749 ze zm., zwaną dalej także jako "O.p."), w myśl której w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uznał, że w przedmiotowej sprawie zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania.

W ocenie Organu okoliczności dotyczące przedmiotowego zwrotu, tj. wysokość kwoty wykazanej do zwrotu, towar będący przedmiotem realizowanych przez Kontrolowaną transakcji, brak środków transportu u Kontrolowanej, nieponoszenie kosztów transportu sprzedawanych poza granice kraju towarów, dokonywanie przez Kontrolowaną transakcji z przedsiębiorcą zarejestrowanym na Wyspach Marshalla (tzw. raj podatkowy), składanie za kolejne miesiące deklaracji podatkowych, w których również wykazywano znaczne kwoty podatku do zwrotu, uzasadniają poddanie szczegółowej weryfikacji złożonego przez Kontrolowana rozliczenia.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wystąpił do organu podatkowego właściwego dla Kontrahenta Kontrolowanej w zakresie podatku VAT o przeprowadzenie kontroli podatkowej w zakresie rzetelności przeprowadzonych transakcji oraz o ustalenie wszystkich podmiotów biorących udział w transakcjach zakupu przedmiotowych towarów, aż do producenta. Organ wyjaśnił, iż dla ustalenia rzeczywistego przebiegu transakcji konieczne jest bowiem zweryfikowanie nie tylko dokumentów podatnika ubiegającego się o zwrot, ale również kontrahentów występujących w łańcuchu dostaw.

Organ zauważył, iż wydanie przedmiotowego postanowienia nastąpiło w toku prowadzonej kontroli podatkowej, mającej na celu zebranie dowodów potwierdzających zasadność zwrotu lub brak tej zasadności. W związku z tym, że nie zakończono zbierania dowodów w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał postanowienie z dnia [...] października 2014 r.

Organ wyjaśnił, iż powstanie wątpliwości co do zasadności zwrotu obliguje organ podatkowy do podjęcia czynności mających na celu rozwianie tych wątpliwości i ustalenie stanu faktycznego, przy zachowaniu przewidzianych przez przepisy prawa warunków informowania podatnika o przedłużeniu terminu dokonania zwrotu. Wskazał, iż w przypadku gdy prowadzone postępowanie weryfikacyjne wykaże zasadność zwrotu podatku VAT, organ wypłaci Kontrolowanej należną kwotę powiększoną o odsetki.

W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie powyższego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego tj. błędną i dowolną interpretację art. 87 ust. 2 i 6 u.p.t.u. poprzez zaniechanie chociażby uprawdopodobnienia lub brak wątpliwości co do zasadności zwrotu pomimo ustawowego obowiązku oraz poprzez zaniechanie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego pomimo ustawowego terminu;

2) przepisów postępowania tj. art. 217 § 2, art. 210 § 4 w zw. z art. 122 i art. 219 O.p. poprzez niewskazanie w wydanym postanowieniu uzasadnienia faktycznego oraz art. 120, art. 121 § 1, art. 124 ww. ustawy poprzez działanie nie na podstawie przepisów prawa, lecz w sposób dowolny i nie budzący zaufania do organów podatkowych oraz zaniechania wyjaśnienia przesłanek wydanego postanowienia.

W uzasadnieniu Skarżąca powtórzyła swoje zarzuty zawarte w wezwaniu. Ponadto wskazała, iż argumentacja dotycząca wątpliwości co do zasadności zwrotu nadwyżki VAT została zaprezentowana dopiero w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Skarżącej argumentacji tej nie można jednak traktować jako uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Taka konstrukcja uzasadnienia zaskarżonego postanowienia narusza art. 217 § 2, art. 210 § 4 w zw. z art. 219 oraz art. 122 ww. ustawy - Ordynacja podatkowa.

Według Skarżącej argumentacja organu I instancji nie jest przekonująca bowiem NUS wskazał, m.in., iż uzasadnieniem przedłużenia zwrotu jest wysokość kwoty wykazanej do zwrotu, czy też towar będący przedmiotem transakcji. Fakt, iż w branży obrotu sprzętem elektronicznym i telekomunikacyjnym odnotowuje się nadużycia podatkowe nie jest przesłanką poddającą wątpliwość zasadność zwrotu u konkretnego podatnika - Skarżącej. Prowadziłoby to do sytuacji, iż wykazanie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym u wszystkich podatników działających w tej branży skutkuje wstrzymaniem zwrotu podatku i podważeniem prawa do odliczenia podatku, które jest fundamentalną zasadą systemu VAT. Godzi to również w zasadę proporcjonalności, bowiem prowadzi do stałego i systematycznego podważania prawa do odliczenia podatku (wszczęta kontrola podatkowa u skarżącej za lipiec 2014 r. i brak zwrotu różnicy podatku).

W opinii Skarżącej organ podatkowy I instancji nie zrozumiał argumentacji przedstawionej w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, w której strona skarżąca wskazała, iż "(...) W analizowanej sprawie organ podatkowy nie podał żadnych powodów, dlaczego ma wątpliwości co do zasadności zwrotu i decyduje się na przedłużenie terminu zwrotu, przekraczając tym samym granice uznania administracyjnego. Wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku VAT nie mogą być oparte na dowolnym uznaniu administracyjnym, lecz na konkretnych dowodach". Strona skarżąca wskazywała w argumentacji na dowody dotyczące wątpliwości co do zasadności zwrotu uzasadniające przedłużenie terminu dokonania zwrotu, a nie dowody potwierdzające zasadność zwrotu lub jej brak.

Skarżąca zarzuciła, iż w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie odniesiono się w ogóle do kwestii poruszonej w wezwaniu, a mianowicie do wadliwości wydanego postanowienia, co jest kluczowe w analizowanej sprawie.

W ocenie Skarżącej postanowienie z dnia 1 października 2014 r. zawiera jedynie uzasadnienie prawne, brak w nim uzasadnienia faktycznego oraz przesłanek uzasadnienia faktycznego, które organ podatkowy winien wskazać tj. fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. W rezultacie do przedłużenia terminu zwrotu powinno dochodzić tylko w przypadku dysponowania przez organ podatkowy dowodami uzasadniającymi wątpliwości co do prawidłowości danych wykazanych w deklaracji podatkowej, która korzysta z domniemania prawdziwości. Zatem naruszono przepis art. 217 § 2, art. 210 § 4 w zw. z art. 122 i 219 ustawy Ordynacja podatkowa.

Ponadto, zdaniem Skarżącej, organ nie określił postępowania, w którym ma być dokonana weryfikacja rozliczenia deklaracji podatkowej VAT-7 za badany miesiąc, tym samym w istocie nie wskazał, do kiedy przedłużono termin zwrotu różnicy podatku, bowiem należy rozróżnić pojęcie "przedłużenie terminu zwrotu" od "otwarcia terminu zwrotu na nowo".

I tak "Otwarcie terminu zwrotu na nowo" pozwalałoby na prowadzenie postępowania bez określenia terminu zakończenia, natomiast "przedłużenie terminu zwrotu" nakłada na organ podatkowy obowiązek należytego uzasadnienia potrzeby dodatkowej weryfikacji, a ponadto wyjaśnienia na czym będzie polegać weryfikacja po to, aby podatnik posiadał wiedzę jak długo może nie otrzymać pieniędzy.

Oznacza to złamanie zasady zaufania obywateli do organów podatkowych wyrażoną w art. 121 § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa jak i zasadę przekonywania, o której mowa w art. 124 O.p..

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko, iż zasadnie przedłużył termin zwrotu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako "p.p.s.a") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja (oraz odpowiednio postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżone postanowienie Organu z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów Sąd uznał, że odpowiada ono prawu i dlatego skarga podlega oddaleniu.

Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaskarżony indywidualny akt (postanowienie) naczelnika urzędu skarbowego w sprawie przedłużenia czasu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług spełnia wszystkie kryteria wynikające z powołanego przepisu.

W konsekwencji uznać trzeba, że podatnikowi przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane w czasie postępowania kontrolnego (kontroli podatkowej) na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie 2 u.p.t.u.

Pogląd powyższy jest już ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych i na gruncie rozpoznawanej sprawy jest niesporny.

Przechodząc do meritum zauważyć należy, że w myśl art. 87 ust.2 u.p.t.u. zdanie drugie "jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej".

W świetle treści przytoczonego przepisu Organ ma prawo do przedłużenia terminu zwrotu VAT, gdy ma uzasadnione przesłanki by powziąć wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia tego podatku. Powyższe oznacza, że organ jest uprawniony do przedłużenia terminu zwrotu VAT już wówczas, gdy istnieją wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia tego podatku.

Cytowany przepis nie nakłada więc na organ obowiązku wykazania nieprawidłowości zadeklarowanego zwrotu. Wystarczające jest stwierdzenie, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do zasadności zwrotu w określonej przez podatnika wysokości.

Sformułowanie "uzasadnione wątpliwości" oznacza zaś, że muszą to być wątpliwości oparte na obiektywnych racjach, słuszne, usprawiedliwione (por. dla przykładu: Słownik języka polskiego PWN pod red. E. Sobol, Warszawa 2005, s. 1093).

W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie wątpliwości organu podatkowego, będące podstawą do przedłużenia terminu zwrotu podatku, są uzasadnione.

Jak słusznie bowiem zauważył Organ, w przedmiotowej sprawie należy wyjaśnić zasadność zwrotu podatku naliczonego z uwagi na okoliczności sprawy, a w szczególności, wysokość kwoty wykazanej do zwrotu, brak środków transportu u Kontrolowanej oraz nieponoszenie kosztów z tego tytułu mimo, iż towary są sprzedawane poza granice kraju, przedmiot obrotu gospodarczego (iPhony, a więc towar "wrażliwy" z punktu widzenia "podatności" na oszustwa podatkowe w zakresie VAT), dokonywanie transakcji z przedsiębiorcą zarejestrowanym na Wyspach Marshala (a więc tzw. raju podatkowego). Wszystkie wskazane okoliczności uprawniały Organ do skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a więc zweryfikowania zasadności podatku naliczonego w toku prowadzonej kontroli podatkowej, mającej na celu zebranie dowodów potwierdzających zasadność zwrotu podatku lub brak tej zasadności. W sprawie bezspornym jest, że w dniu 12 września 2014r. NUS w toku kontroli podatkowej zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o przeprowadzenie kontroli podatkowej w firmie D. sp. z o.o. w celu ustalenia prawidłowości i rzetelności transakcji sprzedaży iPhonów, dokonanych w miesiącu lipcu 2014r. na rzecz Kontrolowanej – A.K. W związku z tym, że nie zakończono zbierania dowodów w sprawie, NUS postanowieniem z dnia [...] października 2014r. przedłużył termin dokonania zwrotu – do zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika w zakresie sprawdzenia zasadności wykazanego zwrotu.

Co istotne, organ podatkowy w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia nie dysponował odpowiedzią stosownych Urzędów Kontroli Skarbowej, a zatem nie mógł dokonać zwrotu wnioskowanego podatku VAT.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że wykładnia gramatyczna art. 87 ust. 2 ustawy o VAT wskazuje, że do wydania postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku wystarczą wątpliwości organu. Należy jednak zauważyć, że z zasady neutralności podatku wynika, iż nie są dopuszczalne zbyt daleko idące ograniczenia ani co do kwoty, ani co do terminu dokonania zwrotu. Przykładowo w orzeczeniu z dnia 18 grudnia 1997 r. w połączonych sprawach Garage Molenheide BVBA (C-286/94), Peter Schepens (C-340/95), Bureau Rik Decan-Business Research & Development NV (BRD) (C-401/95) and Sanders BVBA (C-47/96) v. Belgische Staat stwierdzono, że stosowanie tego rodzaju środków przez państwo członkowskie, co do zasady, nie jest wykluczone.

Trybunał Unii Europejskiej jednakże podkreślił w uzasadnieniu orzeczenia, że choć stosowanie tego rodzaju środków - które mają na celu zapewnienie możliwie najskuteczniejszej ochrony interesów budżetu (Skarbu Państwa) - jest dopuszczalne, to jednak nie mogą one iść dalej, niż jest to konieczne do osiągnięcia tego celu (ochrony interesów budżetowych). Dlatego też środki te nie mogą być stosowane w taki sposób, jaki prowadziłby do systematycznego podważania prawa do odliczenia podatku, które to prawo jest fundamentalną zasadą wspólnego systemu VAT. Sprzeczne byłoby to bowiem z zasadą proporcjonalności. Trybunał wskazał następnie, że zasadniczo sprawą sądu krajowego jest badanie, czy w konkretnej sytuacji dane regulacje naruszają zasadę proporcjonalności. Wobec tego organ podatkowy orzekając o przedłużeniu terminu zwrotu powinien wykazać, iż nie działa w sposób dowolny, ale przedstawić stanowisko świadczące o konieczności weryfikacji zasadności zwrotu podatku VAT.

W cenie Sądu, organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, co prawda w sposób niezwykle lapidarny i "oszczędny", ale jednak wskazał argumenty uzasadniające przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego, a mianowicie "konieczność zbadania zasadności zwrotu poprzez weryfikację transakcji Kontrolowanego z kontrahentami", a zatem z uwagi na niezakończenie czynności podjętych wobec kontrahentów podatnika. Właśnie ta okoliczność stanowi uzasadnienie faktyczne postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego. Choć, jak wskazano to wyżej, tak lakoniczne uzasadnienie jest kontestowane przez Skarżącą, to jednak - w ocenie Sądu – nie może stanowić wystarczającej przesłanki do wzruszenia zaskarżonego postanowienia i nie pozbawia przedmiotowego postanowienia waloru legalności.

Zważyć bowiem trzeba także na fakt, że przedmiotowe przedłużenie nastąpiło w toku postępowania kontrolnego, w trakcie którego Skarżąca brała czynny udział oraz była zaznajamiana z czynnościami organu, w tym w szczególności ze wskazanym wcześniej pismem z dnia 12 września 2014r. NUS kierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o przeprowadzenie kontroli podatkowej w firmie D. sp. z o.o. w celu ustalenia prawidłowości i rzetelności transakcji sprzedaży iPhonów. Z całokształtu okoliczności sprawy wynika więc, że Podatnik ma świadomość powodów odmowy dokonania zwrotu przedmiotowego podatku oraz, że istnieją wystarczające wątpliwości po stronie Organu podatkowego ( przytoczone wcześniej) w zakresie zasadności tegoż zwrotu.

Podkreślenia również wymaga, że w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT brak jest wskazania przesłanek, które uzasadniają dodatkową weryfikację zasadności zwrotu. Zatem kwestia potrzeby takiej weryfikacji pozostawiona została organom podatkowym i wynika ona z okoliczności konkretnej sprawy. Ustawodawca nie ograniczył też organów podatkowych terminem w jakim te czynności weryfikujące, dodatkowe, mogą być przeprowadzone.

Postępowanie prowadzone w trybie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT ma bowiem charakter postępowania wyjaśniającego i kończy się z momentem wszczęcia w sprawie postępowania podatkowego, ewentualnie dokonania zwrotu podatku (zob. postanowienie NSA z dnia 24 października 2013 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 1421/13, LEX nr 1397055). To organ ten jako dominus litis decyduje jakie dowody są niezbędne dla stwierdzenia zasadności zwrotu podatku. Ustawodawca nie związał organu żadnymi ograniczeniami w tej mierze, nie zawarł również wiążących granic czasu zatrzymania zwrotu. Za wystarczającą rekompensatę uznał bowiem regulację art. 87 ust. 2 zdanie trzecie, zgodnie z którą w razie zasadności zwrotu organ podatkowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że organ podatkowy nie naruszył także wskazanych w skardze przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dopuszczone prawem przedłużenie terminu zwrotu podatku i prowadzenie weryfikacji rozliczenia podatnika w toku kontroli podatkowej nie może być odbierane jako naruszanie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Wobec powyższego nie ma także podstaw do przyjęcia naruszenia przez organ art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w kontekście naruszenia zasady wyjaśnienia stronie przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy załatwiając sprawę (art. 124 Ordynacji podatkowej).

Dlatego też Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.