Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2895/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi S. M. "P. S." z siedzibą przy ulicy B. Z. [...] w W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę


UZASADNIENIE

1. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z [...] września 2014 r., znak: [...], po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez S. M. "P. S." z siedzibą w W. przy ul. B. Z. [...], zwaną dalej "skarżącą", utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z [...] lipca 2018 r., znak: [...], nakazującą skarżącej wykonanie określonych obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. W dniach [...] i [...] czerwca 2018 r. funkcjonariusze Państwowej Straży Pożarnej działający z upoważnienia Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] (dalej: "Komendant Miejski PSP") przeprowadzili czynności kontrolno-rozpoznawcze w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. B. Z. [...] w W. W trakcie tych czynności stwierdzono określone uchybienia z zakresu ochrony pożarowej, w tym w szczególności brak wyposażenia budynku w instalację wodociągową przeciwpożarową z zaworami hydrantowymi 52 oraz hydrantami wewnętrznymi 25, a także brak zapewnienia zasilania instalacji wodociągowej przeciwpożarowej ze zbiornika przeznaczonego wyłącznie do tego celu. Wszystkie nieprawidłowości zostały opisane w protokole znanym skarżącej i przez nią zaakceptowanym.

W związku z ujawnieniem powyższych uchybień pismem z [...] czerwca 2018 r. Komendant Miejski PSP wszczął postępowanie administracyjne z urzędu w sprawie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

W toku postępowania skarżąca wyjaśniła że kontrolowany budynek został wybudowany w 1995 r. na podstawie pozwolenia na budowę z [...] sierpnia 1991 r., a integralną częścią tego pozwolenia był plan realizacji inwestycji zatwierdzony decyzją z [...] maja 1991 r. W zakresie ochrony przeciwpożarowej budynek spełnia więc standardy z 1995 r.

3. Po przeprowadzeniu postępowania Komendant Miejski PSP, działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1204 ze zm., dalej: "ustawa o PSP"), a także art. 104 § 1 ustawy z dnia i 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "k.p.a."), decyzją z 24 lipca 2018 r. nakazał skarżącej wykonanie następujących obowiązków:

a) wyposażenie budynku przy ul. B. Z. [...] w W. w instalację wodociągową przeciwpożarową z zastosowaniem zaworów hydrantowych 52 na każdej kondygnacji budynku, przy czym na kondygnacji piwnicznej oraz każdej kondygnacji powyżej 25 m wysokości należy zastosować po dwa zawory na każdym pionie ("obowiązek nr 1"). Powyższy obowiązek należy wykonać zgodnie z projektem uzgodnionym z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń pożarowych, a warunkiem dopuszczenia do użytkowania urządzenia przeciwpożarowego jest przeprowadzenie prób i badań potwierdzających prawidłowość działania.

Podstawą prawną nałożenia obowiązku nr 1 były art. 4 ust. 1 pkt 1, 2, 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 620; dalej "u.p.poż.") oraz § 3 ust. 1, § 20 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719), dalej "rozporządzenie o.ppoż.". Termin wykonania obowiązku nr 1 ustalono na 31 grudnia 2019 r.

b) wyposażenie lokali usługowych zlokalizowanych w parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. B. Z. [...] w W. w instalację wodociągową przeciwpożarową z punktami poboru wody w postaci hydrantów 25 z wężem półsztywnym, przy czym obowiązek należy wykonać zgodnie z projektem uzgodnionym z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń pożarowych, a warunkiem dopuszczenia do użytkowania urządzenia przeciwpożarowego jest przeprowadzenie prób i badań potwierdzających prawidłowość działania ("obowiązek nr 2").

Podstawą prawną nałożenia obowiązku nr 2 były art. 4 ust. 1 pkt 1, 2, 5 u.p.poż. oraz § 3 ust. 1 i § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia o.ppoż. Termin wykonania obowiązku nr 2 ustalono na 31 grudnia 2019 r.

c) dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego przy ul. B. Z. [...] w W. zapewnić zapas wody do zasilania instalacji wodociągowej przeciwpożarowej, zgromadzony w jednym lub kilku zbiornikach o łącznej pojemności o łącznej pojemności nie mniejszej niż 100 m3. W omawianym przypadku dopuszczono jednak zmiany pojemności zbiorników pod warunkiem zastosowania szczegółowych wskazówek technicznych i prawnych. Dopuszczono także zastosowanie jednego wspólnego zbiornika o pojemności co najmniej 100 m3 dla grupy budynków wysokich i wysokościowych wzniesionych obok siebie, jeżeli zbiornik nie jest oddalony od żadnego z budynków o więcej niż 100 m, a także zastosowanie zbiorników o pojemności zmniejszonej niż wymienione w szczegółowo określonych przepisach technicznych.

Podstawą prawną nałożenia obowiązku nr 3 były art. 4 ust. 1 pkt 1, 2, 5 u.p.poż. oraz § 3 ust. 1 i § 24 rozporządzenia o.ppoż. Termin wykonania obowiązku nr 3 ustalono na 31 grudnia 2019 r.

Komendant Miejski PSP podkreślił, że nałożenie powyższych obowiązków jest zgodne ze słusznym interesem strony postępowania, a przez podniesienie ogólnego poziomu bezpieczeństwa pożarowego z interesem społecznym. Wykonanie obowiązku umożliwi prowadzenie działań ratowniczo gaśniczych, gdyby wystąpiła taka potrzeba.

Organ podkreślił, że wyznaczając termin realizacji obowiązków i dopuszczalny czas trwania nieprawidłowości kierował się interesem społecznym oraz słusznym interesem strony, z którego wynika realna możliwość wykonania koniecznych prac.

4. W dniu [...] sierpnia 2018 r. skarżąca S. M. "P. S." złożyła odwołanie od ww. decyzji Komendanta Miejskiego PSP z [...] lipca 2018 r. do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, dalej: "Komendant Wojewódzki PSP".

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem Komendanta Miejskiego PSP. Obowiązki nr 1 i 2 zostały określone w sposób warunkowy, a ich realizacja jest uzależniona od sporządzenia projektu i uzgodnienia go z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Dodatkowo warunkiem dopuszczenia urządzenia przeciwpożarowego jest przeprowadzenie prób i badań potwierdzających prawidłowość działania instalacji. Organ nie określa przy tym bliższych parametrów prób i badań oraz kto ma te próby i badania wykonać, nie wskazuje też żadnych przepisów, z których powyższe obowiązki miałoby wynikać.

Również określenie obowiązku nr 3 ogranicza się do powtórzenia przepisów ww. rozporządzenia, bez wskazania konkretnych rozwiązań. Skarżąca wskazała ponadto, że termin wykonania obowiązków określonych w zaskarżonej decyzji nie jest możliwy do spełnienia ze względu na charakter procedury związanej z wyłonieniem wykonawców oraz z uwagi na to, że skarżąca nie dysponuje środkami finansowymi niezbędnymi do realizacji narzuconych obowiązków. Nie wiadomo też, jakiego czasu wymaga wykonanie nałożonych obowiązków.

5. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Komendant Wojewódzki PSP decyzją z [...] września 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Miejskiego PSP.

Organ odwoławczy wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 27 ustawy o PSP.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że w jego ocenie stan faktyczny został w sprawie prawidłowo ustalony i prawidłowo dokonano subsumcji normy prawnej poprzez zastosowanie właściwych przepisów prawa materialnego w decyzji nakładającej obowiązki. Z tego względu obowiązki przewidziane w decyzji Komendanta Miejskiego PSP zostały nałożone w sposób prawidłowy, uwzględniający fakty ustalone przez organ pierwszej instancji oraz spisane w odpowiednim protokole.

Organ odwoławczy podkreślił, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji poinformował skarżącą o możliwości zapoznania się z treścią zgromadzonego materiału dowodowego dokumentów i złożenia wyjaśnień, Skarżąca skorzystała z tej możliwości uzupełniając materiał dowodowy. Skarżąca oświadczyła też, że zwróci się do rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w celu wydania ekspertyzy technicznej o możliwości dostosowania istniejącej instalacji przeciwpożarowej do aktualnych wymogów prawa.

W przedstawionym stanie rzeczy Komendant Miejski PSP miał obowiązek wydania decyzji nakładającej obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Za takim rozwiązaniem przemawiał ważny interes publiczny, tj. ochrona życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia przed niebezpieczeństwem pożaru. Zdaniem organu odwoławczego obowiązki nałożone na skarżącą zostały określone jednoznacznie i precyzyjnie. Zostały też w pełni uzasadnione przez podanie podstaw faktycznych i prawnych.

Zdaniem organu odwoławczego, z uwagi na treść obowiązujących przepisów niezasadny jest zarzut skarżącej odnoszący się do warunkowego formułowania obowiązków.

Ustalając termin realizacji obowiązków nałożonych przez organ pierwszej instancji, Komendant Miejski PSP nie brał pod uwagę kosztów wykonania wskazanych obowiązków. Kryterium kosztów nie stanowi bowiem podstawy dla oceny możliwości wykonania obowiązku z zakresu ochrony przeciwpożarowej.

6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Komendanta Wojewódzkiego PSP skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca zarzuciła decyzji organu drugiej instancji naruszenie:

1) art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie o obowiązkach skarżącej w sposób nieprecyzyjny i rezygnację z uzasadnienia.

2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i nieustalenie wydajności zewnętrznej sieci wodociągowej co było okolicznością szczególnie istotną w zakresie "Obowiązku nr 3" określonego w decyzji Komendanta Miejskiego PSP z [...] lipca 2018 r.

3) art. 26 ust. 1 pkt l ustawy o PSP poprzez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na wykonanie obowiązków określonych w decyzji Komendanta Miejskiego PSP z [...] lipca 2018 r.

Uzasadniając przedstawione zarzuty, skarżąca podkreśliła że dwa pierwsze obowiązki nałożone na nią decyzją z [...] lipca 2018 r. w zakresie wyposażenia budynku i lokalu usługowego w instalacje wodociągowe przeciwpożarowe nie określają parametrów tych instalacji. Nie jest więc jasne jak powinny być wykonane. Uzasadnienie decyzji pierwszej instancji jest zdecydowanie niewystarczające, gdyż organ jedynie przytoczył § 3 ust. 1 rozporządzenia o.ppoż. Ponadto, organ pierwszej instancji z niezrozumiałych przyczyn nie dał skarżącej możliwości skorzystania z odstępstwa określonego w § 24 ust. 4 rozporządzenia o.ppoż, zgodnie z którym dla budynków wysokich zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV dopuszcza się zasilanie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej bezpośrednio z zewnętrznej sieci wodociągowej przeciwpożarowej o wydajności nie mniejszej niż 10 dm3/s, bez konieczności zapewnienia odrębnych zbiorników.

W konsekwencji powyższych zarzutów skarżąca wniosła o:

a) uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego PSP z [...] lipca 2018 r.

b) zasądzenie od Komendanta Wojewódzkiego PSP na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

7. Odpowiadając w dniu [...] grudnia 2018 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. W obszernym uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do zarzutów zawartych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

8. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu.

Sąd oddalił skargę, gdyż uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i nie ma podstaw dla jej uchylenia. W opinii Sądu zarzuty sformułowane wobec zaskarżonej decyzji przez skarżącą nie są trafne.

9. Przede wszystkim Są uznał za nietrafne zarzuty dotyczące braku precyzji decyzji Komendanta Miejskiego PSP, czyli niejasności sformułowania obowiązku nałożonego na skarżącą przez organ pierwszej instancji. Opinia Sądu wynika z kilku przesłanek.

Po pierwsze, organ pierwszej instancji wyznaczył skarżącej trzy rodzaje obowiązków wskazując rodzaje instalacji przeciwpożarowych, które powinny być zainstalowane w budynku mieszkalnym przy ul. B. Z. w W. Obowiązki te zostały określone w dwojaki sposób: poprzez wskazanie norm ogólnych o charakterze proceduralnym (przesądzających np. o tym, kiedy są kontrolowane wskazane typy urządzeń, jakie są warunki dopuszczenia ich do użytku itp.), a także poprzez wskazanie norm zawierających parametry techniczne lub określone klasy przedmiotów bądź obiektów (np. hydranty 25, zawory 52, budynki lub strefy zakwalifikowane do kategorii zagrożenia ludzi ZL I itp.). wskazania organu pierwszej instancji są przy tym ściśle zgodne z przepisami ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego.

Tymczasem skarżąca uważa, że nałożone na nią obowiązki są niedookreślone lub nieprecyzyjne. Skarżąca pomija bądź nie dostrzega jednak faktu, że w naukach prawnych od dawna przyjmuje się, że obowiązek prawny może być wyznaczony w przepisach prawnych, jak również w decyzji administracyjnej

– na dwa sposoby:

(a) przez wskazanie, że adresat w określonych warunkach ma obowiązek zachować się w sposób Z, przy czym regulacja taka koncentruje się na opisie sposobu zachowania się adresata, najczęściej poprzez użycie wyrażania czasownikowego, a także

(b) poprzez wskazanie celu, który ma być osiągnięty przez adresata obowiązku prawnego, bez względu na szczegółowy sposób osiągnięcia takiego celu. Do tej kategorii norm zalicza się tzw. normy programowe, jeśli celem wskazanym przez przepisy prawne są określone wartości, ogólne stany rzeczy itp. lub tzw. normy jeśli cel jest podany przez określenie wymiarów, typu lub cech urządzenia bądź funkcji przedmiotu.

W rozpatrywanej sprawie przepisy znajdujące zastosowania korzystają częściej z drugiego typu regulacji, która jest mniej krępująca dla adresatów prawa (gdyż np. właściciel budynku sam najlepiej zdecyduje jak najtaniej i najmniej inwazyjnie przeprowadzić remont określonych instalacji) oraz pozwala na precyzyjniejszą ocenę skuteczności regulacji. Komendant Miejski PSP wskazał więc powszechnie obowiązujące przepisy prawa ustalające, jakie instalacje powinny być zamontowane w przedmiotowym budynku oraz jakie procedury i warunki bezpieczeństwa powinny być wykonane lub spełnione. Sposób wyznaczenia obowiązków należy uznać nie tyko za zgodny z prawem, ale i za w pełni profesjonalny.

Dodatkowo, zarzuty skarżącej muszą być uznane za bezpodstawne, gdyż skarżąca nie wykazała, aby organy administracji odpowiedzialne za ochronę przeciwpożarową odmawiały współpracy ze skarżącą w trakcie postępowania administracyjnego, ani na etapie wykonania obowiązku. Przeciwnie skarżąca sama zadeklarowała, że zwróci się do rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w celu wydania ekspertyzy technicznej o możliwości dostosowania istniejącej instalacji przeciwpożarowej do aktualnych wymogów prawa. Organ podkreślił jednak, że argument niezrozumienia przez skarżącą treści decyzji Komendanta Miejskiego PSP nie jest wiarygodny, gdyż skarżąca nie wystąpiła do organu w myśl art. 113 § 2 k.p.a. z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących treści obowiązku. Należało więc przyjąć, że nałożone obowiązki były dla skarżącej w pełni zrozumiałe.

Badając dalej kwestię jasności obowiązków nałożonych na skarżącą, Sąd uznał także za nieuzasadniony zarzut skarżącej oparty na art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem Sądu przepis ten nie mógł mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. przewiduje, że "Organ [administracji] może odstąpić od uzasadnienia decyzji również w przypadkach, w których z dotychczasowych przepisów ustawowych wynikała możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia ze względu na interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny". W odniesieniu do obowiązków nałożonych na skarżącą przez Komendanta Miejskiego PSP należy przyjąć, że zarówno decyzja organu pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja zostały prawidłowo i szczegółowo uzasadnione. Nie wystąpiła więc w sprawie okoliczność "odstąpienia od uzasadnienia". Fakt, że organy rozpatrujące sprawę nieprawidłowości w budynku przy ul. B. Z. w W. powoływały się na kwestie bezpieczeństwa publicznego uzasadniającego stosowanie środków ochrony przeciwpożarowej nie zmienia zakresu obowiązków organów administracji w zakresie uzasadnienia decyzji. Sąd uznaje więc stanowisko organu drugiej instancji wobec zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. za prawidłowe i nie podziela opinii skarżącej w tym zakresie.

10. Odnosząc się z kolei do zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami materialnoprawnymi Sąd nie podzielił opinii skarżącej, że organ pierwszej instancji nie zapewnił skarżącej możliwości skorzystania z odstępstwa określonego w § 24 ust. 4 rozporządzenia o.ppoż. Zgodnie z tym przepisem dla budynków wysokich zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV dopuszcza się zasilanie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej bezpośrednio z zewnętrznej sieci wodociągowej przeciwpożarowej o wydajności nie mniejszej niż 10 dm3/s, bez konieczności zapewnienia odrębnych zbiorników. Zdaniem skarżącej mogłoby to spowodować uchylenie obowiązku nr 3 wskazanego w decyzji Komendanta Miejskiego PSP.

Sąd nie uznał zarzutu skarżącej z kilku powodów. Przede wszystkim treść decyzji wydanych w rozpatrywanej sprawie wskazuje na profesjonalizm organów zarówno w kwestiach technicznych, jak i prawnych. Skoro więc organy administracji znając ten przepis nie uznały za możliwe zastosowania go w rozpatrywanej sprawie, to znaczy, że warunki techniczne przewidziane w hipotezie normy wynikającej z powołanego przepisu nie były spełnione w stanie faktycznym w sprawie. Jest to rodzaj dopuszczalnego domniemania legalności decyzji. Należy przy tym zauważyć, że Komendant Miejski PSP precyzując szczegółowo obowiązek nr 3 nałożony na skarżącą analizuje bardzo szczegółowo wyjątki przewidziane w § 24 ust. 2 i 3 rozporządzenia o.ppoż. Organ uznał że mogą one mieć zastosowanie. Organ pominął natomiast wyjątek przewidziany w powołanym przez skarżącą § 24 ust. 4 rozporządzenia o.ppoż. Sąd nie ma podstaw, aby stwierdzić, że rozwiązanie przyjęte w decyzjach wydanych w sprawie jest nieprawidłowe.

Z drugiej wszakże strony zarzut podniesiony przez skarżącą jest nieprzekonujący również z tego powodu, że sama skarżąca nie wskazuje na okoliczności faktyczne, które nakazywałyby zastosowanie § 24 ust. 4 rozporządzenia o.ppoż. Skarżąca nie odnosi się także do treści § 24 ust. 5 rozporządzenia o.ppoż., który określa "warunki zastosowania dopuszczeń, o których mowa w ust. 3 pkt 3 i ust. 4 [§ 24]". Skoro zatem ciężar dowodu naruszenia prawa ciążył na skarżącej i nie wykazała ona błędności stanowiska organu, Sąd nie znajduje przyczyn, dla których zaskarżona decyzja miałaby być uchylona.

11. W opinii Sądu nietrafny jest zarzut skarżącej, że Komendant Miejski PSP nie wziął pod uwagę charakteru procedur, jakie musi zachować skarżąca w celu wykonania nałożonych na nią obowiązków oraz że zrealizowanie przedmiotowych obowiązków jest czynnością skomplikowaną i kosztowną dla skarżącej.

W tym zakresie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że zasadą prawa publicznego, w tym prawa budowlanego lub przepisów o ochronie przeciwpożarowej, jest brak związania organu administracji sytuacją finansową podmiotu zobowiązanego (rzeczywistą bądź sugerowaną). W zakresie prawa budowlanego, z którym przepisy właściwe w sprawie wykazują wiele analogii, organ kierując nakaz usunięcia nieprawidłowości, nie jest związany brakiem środków finansowych po stronie skarżącego na realizację obowiązku, nie rozstrzyga on bowiem o sposobach finansowania wykonania robót, a jedynie o obowiązku usunięcia niewłaściwego stanu technicznego budynku. Uprawnienie organu administracji wynikające z przepisów Prawa publicznego (budowlanego) stanowi podstawę do ingerencji w działanie właściciela czy zarządcy budynku niezależnie od jego woli i braku stosownych środków finansowych. Aspekty ekonomiczne związane z możliwościami finansowymi zobowiązanych nie powinny być zresztą przedmiotem badania przez organy nadzoru budowlanego, zwłaszcza w odniesieniu do takich robót budowlanych, które są istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa użytkowników obiektu lub osób trzecich (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1751/08, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2459/15 oraz 17 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 613/10 i podobne). Organ nadzoru budowlanego nie jest także związany, uprzednią zgodą właścicieli lokali tworzących wspólnotę, jak również nie jest obowiązany brać pod uwagę, czy taka zgoda, na wykonanie określonych prac może zostać udzielona.

Komentując kwestię czasochłonności i kosztowności obowiązków, które nałożono na skarżącą należy dodatkowo podkreślić, że ustalenie przez organ pierwszej instancji terminu 18 miesięcy na wykonanie odpowiednich instalacji należy uznać za bardzo dogodny dla skarżącej i w zupełności wystarczających w obecnych okolicznościach ekonomicznych dla zaprojektowania wskazanych instalacji, zapewnienia dla tych zadań niezbędnych środków finansowych oraz wykonania nałożonych obowiązków.

12. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna.

Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.