Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 193/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107 par. 1 i 2 , art. 116
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 369 par. 5
journal: Dz.U. 2000 nr 94 poz 1037
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (spr.), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 września 2007 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe SA ZPCh "F" z tytułu podatku od towarów i usug za XII 2000 r., I - IV, VI - VIII 2001 r. oraz z tytułu pobranego i niewpłaconego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych I. oddala skargę; II. przyjmuje na rachunek Skarbu Państwa – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie kwotę "[...]" złotych tytułem części wpisu od której uiszczenia skarżący został zwolniony.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania S. S. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na S. S. jako prezesa Zarządu Spółki akcyjnej ZPCh "F" w J. za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2000 r., luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, i sierpień 2001 r., odsetek za zwłokę od powyższych zaległości i kosztów egzekucyjnych oraz z tytułu pobranego, a nie wpłaconego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych od wpłaconych wynagrodzeń za miesiące: lipiec i sierpień 2001 r., odsetek za zwłokę od powyższych zaległości oraz kosztów egzekucyjnych – uchylił decyzję I instancji w zakresie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe miesięcy: czerwiec, lipiec i sierpień 2001 r. oraz związanych z tymi zaległościami odsetki za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi dotyczącymi podatku od towarów i usług oraz pobranego, a nie wpłaconego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za miesiące: lipiec i sierpień 2001 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie oraz w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało, że w wyniku przeprowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania w sprawie przeniesienia na S. S., odpowiedzialności za zaległości w podatku VAT oraz z tytułu zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy "F" S.A., wynikających z deklaracji PIT-4, organ podatkowy decyzją z dnia [...] orzekł o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Spółki

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, po przeprowadzeniu dodatkowych czynności w ramach postępowania w przedmiotowej sprawie orzekł o odpowiedzialności S. S. za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku VAT za okresy: grudzień 2000 r., styczeń – kwiecień 2001 r. i czerwiec – sierpień 2001 r., z tytułu odsetek za zwłokę od powyższych zaległości i kosztów egzekucyjnych oraz z tytułu pobranego, a nie wpłaconego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych od wpłaconych wynagrodzeń za miesiące: lipiec i sierpień 2001 r. oraz odsetek za zwłokę od ww. zaległości i kosztów egzekucyjnych.

Od decyzji pierwszoinstancyjnej strona ponownie odwołała się, zarzucając naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, w tym art. 122 i art. 187 § 1 poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, naruszenie art. 116 § 1 poprzez uznanie istnienia przesłanek określonych tym przepisem do przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki ZPCh "F", oraz art. 369 § 5 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeksu spółek handlowych poprzez stwierdzenie, że mandat członka zarządu wygasł dopiero z chwilą odwołania skarżącego przez Radę Nadzorczą Spółki.

Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję I instancji w zakresie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe miesięcy: czerwiec, lipiec i sierpień 2001 r. oraz związanych z tymi zaległościami odsetki za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi dotyczącymi podatku od towarów i usług oraz pobranego, a nie wpłaconego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za miesiące: lipiec i sierpień 2001 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie oraz w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wskazał na będące podstawą rozstrzygnięcia przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. (zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw – Dz.U. Nr 169, poz. 1387), to jest na art. 107 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, regulujący zakres odpowiedzialności podatkowej osób trzecich oraz art. 116 § 1 powołanej ustawy wskazujący przesłanki przeniesienia na osobę trzecią tej odpowiedzialności.

Organ odwoławczy wskazał, że solidarną odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania podatkowe spółki powoduje bezskuteczność egzekucji wobec niej, natomiast członek zarządu może uwolnić się od tej odpowiedzialności poprzez wskazanie prawem przewidzianej przesłanki uwalniającej od tej odpowiedzialności.

Co do bezskuteczności postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki ZPCh "F" wskazano, iż postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 4 marca 2002 r. (sygn. I Co 22/02) prowadzenie egzekucji zostało powierzone Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym, następnie pismem z dnia 22 lipca 2002 r. Komornik Sądowy poinformował o braku możliwości wyegzekwowania należnych kwot w związku z dokonanymi ustaleniami w zakresie posiadanych przez Spółkę zadłużeń, braku środków na rachunku bankowym oraz braku majątku, na skutek czego postępowanie egzekucyjne zostało umorzone (postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2002 r.).

W związku z powyższym po przeprowadzeniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania, decyzją z dnia [...] określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług i zaległość podatkową za miesiące: listopad, grudzień 2000 r., od stycznia do kwietnia 2001 r., od czerwca do grudnia 2001 r. i określił odsetki za zwłokę od wymienionych zaległości.

Organ podatkowy, wskazując na spełnienie przesłanek formalnych do wydania decyzji w sprawie przeniesienia odpowiedzialności, podniósł jednocześnie brak przesłanek uwalniających S. S. od odpowiedzialności, których zaistnienie powinien wykazać członek zarządu.

Po pierwsze, zdaniem organu nie zostały wskazane żadne aktywa Spółki, z których egzekucja należności podatkowych byłaby możliwa. Po drugie, organ nie zgodził się z zarzutami odwołania, iż skarżący nie ponosi winy w związku z niezgłoszeniem upadłości i nie wszczęciem postępowania układowego, podnosząc, że na skutek pisma Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Sąd Rejonowy Wydział Karny przesłał orzeczenie z dnia[...], sygn. akt II K 172/03, z którego wynikało, że Sąd uznał S. S. za winnego zarzucanego mu czynu, to jest czynu z art. 586 ksh – że po 30 czerwca 1999 r. jako Prezes Zarządu Spółki Akcyjnej ZPCh "F" nie zgłosił wniosku o upadłość Spółki pomimo powstania warunków uzasadniających według przepisów upadłość Spółki, uznając, iż wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki powinien być złożony w terminie 2 tygodni (do 15 lipca 1999 r.), po utracie płynności finansowej Spółki, co w opinii biegłego nastąpiło na koniec II-go kwartału 1999 r., to jest na dzień 30 czerwca 1999 r. Wyrok ten został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy II Wydział Karny, wyrokiem z dnia[...] ., sygn. II Ka 894/04. W związku z tym nie można mówić o braku możliwości przypisania winy skarżącemu w związku z niezłożeniem we właściwym czasie wniosku o postawienie w stan upadłości Spółki. Organ podatkowy nie podzielił też argumentacji odwołania, iż do czasu przejścia na pierwsze zwolnienie lekarskie skarżącego – to jest 1 grudnia 2000 r. Spółka była wypłacalna, gdyż jest to pogląd sprzeczny z zebranym materiałem dowodowym.

Odnośnie przesłanki zawartej w § 2 art. 116 Ordynacji podatkowej, to jest czasu pełnienia obowiązków przez członka zarządu, organ podatkowy wskazał, że S. S. był Prezesem Zarządu Spółki Akcyjnej "F" w J. od 1 lutego 1997 r. i – zgodnie ze świadectwem pracy – stosunek pracy ustał, za porozumieniem stron, w dniu 30 czerwca 2001 r. Pełnienie w tym okresie funkcji Prezesa Zarządu strona potwierdziła pismem z dnia 18 czerwca 2005r. Za okres od 1 grudnia 2000 r. do 9 marca 2001 r. skarżący przedłożył zaświadczenia lekarskie (a z wyjaśnień strony wynikało, że przebywał on na zwolnieniu lekarskim do dnia 29 maja 2001 r.), jednak - zdaniem organu podatkowego – w okresie tym S. S. faktycznie pełnił obowiązki Prezesa Zarządu, co potwierdzają: akt notarialny [...], pełnomocnictwo udzielone D. K. w dniu 7 marca 2001 r., pełnomocnictwo z dnia 21 maja 2001 r. udzielone C. S., świadectwa pracy wystawiane w dniach 19 maja 2001 r. - dla A. N., 30 kwietnia 2001 r. – dla H. M., 14 lutego 2001 r. dla J. S., 30 czerwca 2001 r. – dla K. W. Wobec tego organ odwoławczy nie uznał twierdzeń strony, iż obowiązki te nie były pełnione, skoro strona przebywająca na zwolnieniu lekarskim udzielała pełnomocnictw do występowania jej imieniu, podpisywała dokumenty pracownicze, występując jako Prezes Zarządu.

Dyrektor Izby Skarbowej podniósł też, że formalnie S. S. figurował w rejestrze jako Prezes Zarządu do chwili rozpatrzenia sprawy karnej w dniu 30 czerwca 2004 r. ( a w wyroku, o którym mowa wskazane jest, iż S. S. był prezesem do dnia 30 czerwca 2001 r.), że z pisma z dnia 26 października 2001 r. pośrednio wynika faktyczne dokonanie zmiany osoby pełniącej funkcję prezesa spółki (poprzez wpisanie D. K. jako Prezesa na podstawie uchwały Rady Nadzorczej z dnia 25 października 2001 r.), że w odpisie z rejestru handlowego, wydanym dnia 11 stycznia 2005 r. jako osoba uprawniona do reprezentowania Spółki figuruje jako Prezes – S. S.

Niezależnie jednak od powyższego, mając na uwadze, iż mandat członka zarządu wygasa również wskutek śmierci, rezygnacji albo odwołania go ze składu zarządu (art. 369 § 5 Kodeksu spółek handlowych), oraz okoliczności, iż:

- 10 maja 2001 r. skarżący złożył podanie do Rady Nadzorczej z prośbą o odwołanie z funkcji Prezesa zarządu (prośbę te ponowił pismem z dnia 23 maja 2001 r. skierowanym do Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Spółki),

- pismem z dnia 21 czerwca 2001 r. skarżący zwrócił się do Rady Nadzorczej o rozwiązanie umowy o pracę z dniem 30 czerwca 2001 r., która z tym dniem została rozwiązana.

- z wyjaśnień strony składanych w dniu 18 grudnia 2006 r. wynikało, że S. S. podejmował próby mające na celu rezygnację z zajmowanego stanowiska już od 11 maja 2001 r., i tylko na skutek niewłaściwego funkcjonowania Rady Nadzorczej do chwili obecnej nie został on powiadomiony o podjęciu uchwały o odwołaniu z pełnionej funkcji Prezesa Zarządu, natomiast świadectwa pracy podpisywał - będąc na zwolnieniu lekarskim - w trosce o dobro pracowników, a pełnomocnictwa dla C.S. i D. K. nie zostały odwołane gdyż skarżący uważał, że wygasły one z chwilą rozwiązania umowy o pracę.

Organ odwoławczy uznał jednak, iż w świetle przepisów Kodeksu spółek handlowych, jako oświadczenie woli o rezygnacji należy potraktować złożenie Radzie Nadzorczej pisma z dnia 10 maja 2001 r. (potwierdzenie wpływu 11 maja 2001 r.). Wobec tego brak jest podstaw do przeniesienia na S. S. odpowiedzialności za zobowiązania ZPCh "F." S.A. powstałe po dniu 11 maja 2001 r., co uzasadniało uchylenie decyzji I instancji w zakresie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe miesięcy: czerwiec, lipiec, sierpień 2001r., odsetek za zwłokę i kosztów egzekucyjnych oraz niewpłaconego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za miesiące: lipiec i sierpień 2001 r., i umorzenie postępowania w tym zakresie.

Na powyższą decyzję S. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim utrzymuje w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W skardze strona zarzucała naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na braku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki określone w tymże artykule do przeniesienia na niego odpowiedzialności za zaległości podatkowe ZPCh "F." S.A.

W uzasadnieniu skargi strona wywodziła, że egzekucja z majątku spółki nie była prowadzona z należytą starannością, a w jej trakcie nie dokonano zajęcia posiadanych przez Spółkę pojazdów, w sytuacji, gdy jeszcze w grudniu 2006 r. w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego widniały na stanie Z.P.Ch. "F" S.A. w J. dwa pojazdy samochodowe, co do których nie została skierowana egzekucja. Oznacza to – zdaniem skarżącego – że spółka nadal posiada majątek ruchomy, do którego można byłoby skierować skutecznie egzekucję, a tym samym nie została spełniona przesłanka z art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Skarżący nie zgodził się też z interpretacją działań skarżącego w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Jego zdaniem określenie użyte w art. 116 § 2 określenie "pełnienie obowiązków" wskazuje, ze chodzi tu o rzeczywiste (czynne, faktyczne) ich wykonywanie, a nie tylko o piastowanie (bierne) funkcji, z którą te obowiązki są związane. Niezasadnie organ podatkowy potraktował fakt udzielania pełnomocnictw do reprezentacji spółki jako pełnienie obowiązków Prezesa Zarządu, w sytuacji, gdy w przypadku 1-osobowego zarządu była to czynność konieczna dla istnienia spółki, która nie ma ustanowionego prokurenta. Natomiast samo ustanowienie pełnomocników jedynie potwierdza fakt, iż skarżący ze względu na zły stan zdrowia nie mógł pełnić obowiązków związanych z zajmowaną funkcją.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego pojazdów stanowiących majątek ruchomy, z którego możliwa byłaby egzekucja organ podatkowy wskazał, że skarżący nie podnosił tych okoliczności w toku postępowania prowadzonego przez organami obu instancji, ani tez nie przedłożył żadnych dowodów w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem.

W niniejszej sprawie, do orzeczenia o odpowiedzialności S. S. jako osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe ZPCh "F." S.A. mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm. obecnie Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r., tj. przed dniem wejścia ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy ordynacja podatkowa. Bowiem art. 21 przytoczonej ustawy zmieniającej stanowi, że do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z zaległością podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2000 roku i okresy styczeń – kwiecień i czerwiec – sierpień 2001 roku, zasadnie zatem organy podatkowe brały pod uwagę stan prawny przepisów Ordynacji podatkowej sprzed dnia 1 stycznia 2003 roku.

Zasady odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe podatnika są uregulowane w Rozdziale 15. Dział III tejże ustawy.

Przepisy Ordynacji podatkowej uzależniają odpowiedzialność osób trzecich od spełnienia określonych wymogów ogólnych, wskazanych w art. 107-109 ustawy, a krąg podmiotów, które ponoszą odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości podatkowych jest wskazany w art. 110-117 i ma charakter zamknięty.

Zgodnie z ogólną regułą, sformułowana w art. 107 § 1 ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Orzeczenie o odpowiedzialności osoby trzeciej musi być poprzedzone ostateczną decyzją określającą wysokość zaległości podatkowej. Decyzja taka zostały wydana, co nie było sporne pomiędzy stronami.

Przepis art. 116 § 1 w/w ustawy wskazuje, kto odpowiada za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, ustanawiając w tym zakresie regułę i wyjątki. Regułą jest solidarna odpowiedzialność członków zarządu (z uwzględnieniem § 2) za zobowiązania spółki, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okazała się bezskuteczna. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszeniu upadłości oraz wszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Wskazać przy tym należy, iż do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest zobowiązany wskazać jedynie okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową Spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko Spółce, bowiem ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu (wyrok z dnia 6 marca 2003 r. SA/Bd 85/2003, POP 2003/4 poz.93).

Pierwszą kwestią sporną pomiędzy stronami była – podniesiona – dopiero na etapie skargi do tutejszego Sądu kwestia stwierdzenia przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji z mienia Spółki, od czego uzależniona byłaby możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności za zaległości skarżącego jako byłego prezesa zarządu, i co również wskazywałoby – zdaniem strony – na niezaistnienie przesłanki z art. 116 § 1 powołanej ustawy.

Odnosząc się do powyższego, i mając na uwadze iż obowiązek wszczęcia i prowadzenia egzekucji oznacza konieczność stwierdzenia jej bezskuteczności w sposób formalny (art. 59 § 1-4 u.p.e.a.), zaś formalnym sposobem zakończenia postępowania egzekucyjnego jest też umorzenie go z mocy prawa (art. 146 u.pr.u.n.), zauważyć należy, iż twierdzenie organu podatkowego o bezskuteczności egzekucji było jak najbardziej uzasadnione: organ podatkowy wskazał szczegółowo na próby wyegzekwowania zaległości podatkowych od spółki za wskazane okresy, zakończone postanowieniem Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym z dnia 8 sierpnia 2002 r. (k-43 akt podatkowych), z którego wynikało, że postępowanie egzekucyjne umorzono z uwagi na brak majątku u dłużnika podlegającego egzekucji.

Niewątpliwie natomiast, jeżeli strona, chcąca uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki wskazuje majątek ruchomy Spółki, z którego możliwa jest egzekucja należności, to powinna to uczynić na etapie postępowania przed organami podatkowymi, tak, aby co do ogólnikowo wskazanego mienia ("dwa pojazdy samochodowe") organ podatkowy mógł podjąć czynności co do jego

uszczegółowienia w stopniu pozwalającym na ewentualne podjęcie czynności egzekucyjnych.

W ocenie Sądu, skoro z akt sprawy nie wynika, aby skarżący wskazywał istnienie takiego mienia, z którego egzekucja byłaby możliwa, na etapie postępowania co do jego odpowiedzialności za zaległości spółki, to nie można na obecnym etapie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym, skutecznie podnosić takiego zarzutu, iż egzekucja była prowadzona bez należytej staranności .

Niesporne pomiędzy stronami, i potwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego II Wydział Karny było, iż skarżący po 30 czerwca 1999 r. jako Prezes Zarządu Spółki Akcyjnej ZPCh "F." nie zgłosił wniosku o upadłość Spółki pomimo powstania warunków uzasadniających według przepisów upadłość Spółki, nie wykazał też przesłanki braku winy w niezgłoszeniu takiego wniosku, o czym mowa w art. 116 § 1. Nie można zatem uznać, aby skarżący w sposób przekonywujący wskazał którąkolwiek z okoliczności, przewidzianych w art. 116 § 1 , ekskulpujących go od orzeczonej odpowiedzialności.

Kolejną kwestią sporną pomiędzy skarżącym a organami podatkowymi był moment zaprzestania pełnienia przez S. S. obowiązków prezesa zarządu, co – zgodnie z treścią art. 116 § 2 – istotne jest dla ustalenia czasookresu odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jej członka zarządu. Skarżący wprawdzie nie precyzował w skardze, który moment – jego zdaniem – byłby właściwy dla przyjęcia zaprzestania pełnienia przez niego obowiązków, ponieważ jednak skarżący kwestionował, iż obowiązki te pełnił po dniu 1 grudnia 2000 r., to jest od momentu przebywania na zwolnieniu lekarskim, to przyjąć należy, iż spór co do okresu "pełnienia obowiązków" dotyczy miesięcy pomiędzy 1 grudnia 2000 r. a dniem 10 maja 2001 r. (którą to datę złożenia rezygnacji przyjął organ podatkowy).

W ocenie Sądu zarzut strony co do przyjęcia przez organ niewłaściwej daty zakończenia pełnienia obowiązków, należy uznać za nietrafny.

Zgodzić się należy z argumentacją strony, iż ordynacja podatkowa nie wyjaśnia, co należy rozumieć pod pojęciem okresu "pełnienia obowiązków". Słuszne jednak zdaje się przyjęcie stanowiska, zgodnego też z utrwalona linią orzecznictwa (patrz wyrok z dnia 3 marca 2004 r., sygn. III SA 2889/2002), iż posłużenie się w art. 116 § 2 określeniem "pełnienie obowiązków" wskazuje, że chodzi tu o rzeczywiste (czynne, faktyczne) ich wykonywanie, a nie tylko o piastowanie (bierne ) funkcji, z którą te obowiązki są związane. Taki kierunek orzecznictwa zakłada rzeczywiste, czynne wykonywanie związanych z tą funkcją czynności. Na powołany wyżej wyrok powołuje się również skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wyprowadzając z niego odmienne niż Sąd, korzystne dla siebie wnioski. Należy jednak zauważyć, że w przypadku skarżącego nie można, w świetle zgromadzonego w postępowaniu podatkowym materiału dowodowego stwierdzić, iż w spornym okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim, rola ówczesnego Prezesa Zarządu sprowadzała się jedynie do biernego piastowania tej funkcji.

Czynne sprawowanie funkcji Prezesa Zarządu potwierdza zgromadzony przez organy podatkowe materiał dowodowy. Wynika z niego (co wskazywał również organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), że S. S. jeszcze dnia 30 czerwca 2001 r. podpisywał świadectwo pracy wystawione dla K. W. (k-165), dnia 30 kwietnia 2001 r. – świadectwo pracy dla H. M. (k-179), dnia 14 lutego 2001 r. – świadectwo pracy dla J. S. (k-176), dnia 19 maja 2001 r. – świadectwo pracy dla A. N. (k-182), podpisywał również deklarację podatkową VAT 7 za miesiąc luty 2001 r. (k-185), brał udział w Walnym Zgromadzeniu Spółki "F" S.A. w dniu 29 grudnia 2000 roku, co wynika z wypisu z aktu notarialnego (Repertorium A Nr [...], k-20).

Wobec powyższego nie można było przyjąć, iż pełnienie funkcji Prezesa Zarządu w rozumieniu przepisu art. 116 § 2 w przypadku skarżącego ustało w momencie przejście na zwolnienie lekarskie w dniu 1 grudnia 2000 r., gdyż po tej dacie S. S. nie pozostawał jedynie biernym członkiem zarządu, podpisując dokumenty, czy też biorąc udział w Walnym Zgromadzeniu spółki, i nie może mieć znaczenia dla zaistnienia tej przesłanki, z jakich powodów czynności te wykonywał.

Podzielić zatem należało, iż w świetle prawa, momentem zaprzestania pełnienie obowiązków prezesa zarządu przez S. S. był dzień 10 maja 2001 r. , to jest dzień złożenia przez niego podania do Rady Nadzorczej o odwołanie z funkcji Prezesa Zarządu z uwagi na długotrwałą chorobę i pogarszający się stan zdrowia, z datą wpływu 11 maja 2001 r., co ma oparcie w art. 369 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.).

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.