Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 652/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Asesor Małgorzata Grzelak WSA Protokolant: Natalia Charewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2005r. sprawy ze skargi O. GmbH z siedzibą w M.,Niemcy na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę O. GmbH z siedzibą w M., Niemcy od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...]

o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6.000,- złotych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lipca 2004 r., na drodze krajowej

nr [...], węzeł [...], około godz. 16:12, zatrzymano i przeprowadzono kontrolę pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej (dmc) 3500 kg poruszającego się wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...] o dmc 2000 kg, kierowany przez W. A. Kontrolowanym zespołem pojazdów wykonywany był transport drogowy – na przyczepie przewożono samochód osobowy marki [...]. W toku kontroli kierowca nie okazał karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, a ponadto stwierdzono brak przyrządu kontrolnego. Kierowca kontrolowanego zespołu pojazdów nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, podpisując się pod jego treścią (vide: Protokół kontroli z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] – w aktach administracyjnych sprawy).

W konsekwencji stwierdzonych uchybień [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] wydał decyzję z dnia [...] lipca 2004 r.,

nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1 i 2 ustawy

z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) a także na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) w zw. z Lp. 1.4.1. Załącznika do cyt. ustawy oraz na podstawie art. 10 AETR oraz Lp. 1.11.7 w/w Załącznika do ustawy – nałożył na skarżącą spółkę O. GmbH z siedzibą w M., Niemcy, karę pieniężną w łącznej wysokości 6.000,- złotych, w tym karę 3.000,- zł z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz karę w wysokości 3.000,- zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez zainstalowanego przyrządu kontrolnego (tachografu) w pojeździe.

Skarżąca spółka w piśmie z dnia [...] sierpnia 2004 r. odwołała się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

W uzasadnieniu strona skarżąca stwierdziła, że nie zgadza się z karą nałożoną za brak tachografu, albowiem w dniu kontroli drogowej nie uwzględniono zarówno

w protokole kontroli, jak i wydanej decyzji - oświadczenia kierowcy, że w/w przyrząd kontrolny został skradziony z dnia [...] lipca 2004 r. na dzień [...] lipca 2004 r. Skarżąca spółka stwierdziła, że kierowca nie posiadał dokumentu potwierdzającego kradzież, gdyż dokument potwierdzający ten fakt został wystawiony przez Komisariat Policji w [...] w dniu [...] lipca 2004 r., na dowód czego strona załączyła do odwołania zaświadczenie o wszczęciu dochodzenia wystawione przez wspomniany organ Policji. Skarżący podniósł, iż tachograf do auta marki [...] jest przyrządem specjalistycznym, a czas oczekiwania na nowy tachograf w Polsce wynosi około 14 dni, zaś jego montaż strona mogła przeprowadzić tylko w Niemczech. Skarżąca spółka nie zgodziła się również z nałożoną karą z tytułu nieuiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, podnosząc w uzasadnieniu środka zaskarżenia, iż przy przekraczaniu granicy państwa kierowca uzyskał od służb granicznych informację, iż w obowiązującym stanie prawnym w Polsce nie są przewidziane opłaty drogowe dotyczące busów z przyczepami. Informacji takich nie było również na tablicach informacyjnych przy wjeździe do Polski. Ponadto taką informację – według strony skarżącej – udzieliła również Policja drogowa. W tej sytuacji skarżący stwierdził, iż brak opłaty drogowej nie był spowodowany brakiem chęci uiszczenia tej opłaty, lecz brakiem jakiejkolwiek informacji na ten temat, a także brakiem możliwości zakupu winiety.

Uzupełniając odwołanie od decyzji organu I instancji, pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia [...] września 2004 r. podniósł, iż – wbrew ustaleniom zawartym w protokole kontroli – samochód marki [...] nie jest samochodem ciężarowym, lecz osobowym. Samochód ten ma sześć stałych siedzeń dla pasażerów i jest zarejestrowany jako samochód osobowy. Wobec tego ustawa o transporcie drogowym nie ma w tym przypadku zastosowania z uwagi na treść art. 3 pkt 1 i 2 cyt. ustawy. Jeżeli chodzi natomiast o brak tachografu, to – jak podniósł pełnomocnik strony skarżącej – należy podkreślić, iż kradzieży tego urządzenia nastąpiła

w przeddzień kontroli, a więc okoliczność kradzieży, jako niezależna od użytkownika pojazdu – winna go ekskulpować.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2004 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego oraz na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2004 r. kontroli pojazdu kierowanego przez W. A. - stwierdził, iż w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że wykonywany był transport drogowy bez uiszczenia stosownej opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz że w pojeździe należącym do skarżącej spółki nie było zainstalowanego tachografu, co – w ocenie organu - wynika jednoznacznie z protokołu kontroli oraz oświadczeń strony skarżącej. Ustosunkowując się do kwestii kradzieży tachografu, organ odwoławczy stwierdził, iż zarówno ustawa o transporcie drogowym, jak i rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 oraz Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. nie uzależniają nałożenia kary pieniężnej od tego, czy stwierdzone naruszenie powstało z winy przedsiębiorcy, czy też było wynikiem okoliczności niezależnych od niego, takich jak np. kradzież. Ustosunkowując się do kwestii kary pieniężnej nałożonej z tytułu nieuiszczenia opłaty drogowej i podnoszonych przez skarżącego argumentów, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż nieznajomość prawa, niezależnie od tego, co było przyczyną takiego stanu rzeczy, nie może być podstawą do zmiany zaskarżonej decyzji, albowiem zgodnie z przepisem art. 83 Konstytucji RP każdy ma obowiązek przestrzegania prawa.

W dniu [...] lutego 2005 r. pełnomocnik strony skarżącej – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – poprzez niezastosowanie tego przepisu, a ponadto naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 108 k.p.a. – poprzez brak dokładnych ustaleń faktycznych, nie zebranie całego materiału dowodowego oraz brak w uzasadnieniu prawnym obu decyzji ustosunkowania się do podniesionych wcześniej zarzutów naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem skarżącej spółki decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego narusza interes prawny strony poprzez błędne ustalenia odnośnie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu pełnomocnik strony stwierdził, że decyzje organów obu instancji zapadły

z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, albowiem skontrolowany pojazd marki [...] ma dopuszczalną masę całkowitą 3500 kg i posiada 6 siedzeń stałych dla pasażerów, a zgodnie z powołanym przepisem ustawy o transporcie drogowym, aktu tego nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej, niż 9 osób łącznie

z kierowcą – w niezarobkowym przewozie drogowym osób, oraz o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Pełnomocnik strony podkreślił,

iż z protokołu kontroli wynika, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu skarżącego wynosi 3500 kg, a zatem w świetle powołanych przepisów brak jest podstaw prawnych do wymierzenia na podstawie w/w ustawy kar pieniężnych. Zdaniem strony organ II instancji nie ustosunkował się do tego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto pełnomocnik skarżącej spółki stwierdził, iż nie do przyjęcia jest teza organu, iż fakt kradzieży tachografu dokonanego i zgłoszonego Policji przed kontrolą drogową, nie ma wpływu na ocenę zachowania skarżącego. Zdaniem strony w takim przypadku organ administracji winien w ramach prowadzonego postępowania wyjaśnić tę okoliczność, a w każdym razie uwzględnić ją w toku gromadzenia materiału dowodowego. Tymczasem w protokole kontroli

w ogóle nie ma wzmianki o tej okoliczności, tak jakby w ogóle fakt ten nie był podnoszony przez kierowcę kontrolowanego pojazdu. W ocenie pełnomocnika skarżącej spółki nie można mówić o naruszeniu obowiązku posiadania przyrządu kontrolnego (tachografu) w sytuacji, gdy skarżący został tego urządzenia pozbawiony w sposób sprzeczny z prawem i nie ma faktycznych możliwości zakupu nowego tachografu. W takim wypadku – zdaniem strony skarżącej – nie można mówić o naruszeniu jakichkolwiek obowiązków wynikających z wiążących Polskę umów międzynarodowych, które były podstawą nałożenia kary pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ podniósł, iż skarżący wykonywał przewóz zestawem pojazdów o d.m.c. przekraczającej 3,5 t. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu samochodowego wynosiła 3,5 t, natomiast ciągnięta przez ten pojazd przyczepa posiadała parametr d.m.c. 2000 kg, a zatem zestaw pojazdów przekraczał 3,5 t. Nie jest więc – zdaniem organu – zasadny zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu odwoławczego ustawę o transporcie drogowym stosuje się w wypadku, gdy zespół pojazdów

w rozumieniu art. 2 pkt 49 ustawy – Prawo o ruchu drogowym - przekracza ów parametr, a to ustalono w sposób jednoznaczny na podstawie dowodów rejestracyjnych skarżącego. Ustosunkowując się do zarzutów związanych z brakiem tachografu Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż brak jest przepisu, który zwalniałby skarżącego od obowiązku użytkowania tachografu

w sytuacji wskazywanej przez stronę. Ponadto organ wskazał, iż odpowiedzialność administracyjna przewidziana w ustawie o transporcie drogowym nie jest oparta na zasadzie winy, a więc wywody skarżącego pozbawione są normatywnego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności

z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki O. GmbH z siedzibą w M., Niemcy nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2004 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia

14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, jak również przepisów tzw. pochodnego (wtórnego) prawa wspólnotowego, w tym w szczególności rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85

z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych

w transporcie drogowym (Official Journal L 370, 31/12/1985 P. 0001-007) oraz rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Official Journal L 370, 31/12/1985 P. 0008-0021).

Decyzje organów obu instancji nie naruszają również unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w wysokości 6.000,- złotych organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo uznały,

że skontrolowanym pojazdem wykonywano transport drogowy bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, zaś pojazd, którym dokonywano owego przewozu towarów nie posiadał zainstalowanego przyrządu kontrolnego (tachografu).

Z akt postępowania administracyjnego wynika bezspornie, iż w dniu kontroli skarżący przedsiębiorca - wykonując na rzecz podmiotu trzeciego przewóz rzeczy (pojazdu samochodowego) – wykonywał sporny transport drogowy zestawem pojazdów o d.m.c. przekraczającej 3,5 t. Z protokołu kontroli wynika,

iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu samochodowego wynosiła 3,5 t, natomiast ciągnięta przez ten pojazd przyczepa posiadała parametr d.m.c. 2000 kg, a zatem zestaw pojazdów przekraczał 3,5 t. Nie jest więc – zdaniem Sądu – zasadny zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, albowiem zespół pojazdów skarżącej spółki nie służył zarówno zarobkowemu przewozowi osób (vide: art. 3 ust. 1 pkt 1), ani też nie był zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy (art. 3 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy).

Jeśli chodzi o kwestię stwierdzonego w toku postępowania kontrolnego przewinienia polegającego na nieuiszczeniu opłaty, należy podkreślić, iż zgodnie

z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Uiszczenie opłaty drogowej następuje poprzez nabycie karty opłaty, którą należy następnie prawidłowo wypełnić. Kwestię uiszczania przedmiotowych opłat szczegółowo reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U.

z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). § 3 cyt. rozporządzenia stanowi, iż przedsiębiorca wykonujący transport drogowy oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne uiszcza opłatę roczną, półroczną, siedmiodniową albo dobową. Zgodnie

z dyspozycją § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje przez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. Jak stanowi z kolei § 4 ust. 2 rozporządzenia wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty.

Zdaniem Sądu z akt sprawy, w tym w szczególności z protokołu kontroli

z dnia [...] lipca 2004 r. – wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż w chwili kontroli przeprowadzonej przez upoważnionego pracownika [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, iż skarżący wykonywał przewóz drogowy na potrzeby własne bez uiszczenia stosownej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ustalenia poczynione w tym zakresie przez organ zarówno I, jak i II instancji, nie budzą jakichkolwiek zastrzeżeń i wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie. Ustalenia te nie były również podważane przez skarżącego, a także przez kierowcę pojazdu, który nie zgłosił jakichkolwiek uwag do protokołu kontroli.

W konsekwencji Sąd uznał, iż organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.4.1. Załącznika do tej ustawy, który karą 3.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej podnoszonych w toku postępowania administracyjnego, a odnoszących się do sposobu postępowania organów kontroli granicznej, należy uznać, że okoliczność niepoinformowania przez organy kontroli granicznej, czy też Policji drogowej o obowiązku uzyskania stosownego zaświadczenia i o obowiązku uiszczenia opłaty – nie może zwalniać strony skarżącej od odpowiedzialności za niewypełnienie obowiązków nałożonych w ustawie o transporcie drogowym, tym bardziej, iż strona nie przedstawiła na tę okoliczność jakichkolwiek dowodów.

Zdaniem Sądu organy obu instancji nie dopuściły się obrazy art. 9 k.p.a.

Z istoty tego przepisu wynika również, że nie mógł mieć on zastosowania do oceny postępowania organów kontroli granicznej, gdyż obowiązek udzielania informacji

o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania obejmuje tok postępowania – od wszczęcia postępowania do jego zakończenia decyzją (tak m.in. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 79), a w przypadku przekraczania granicy przez skarżącego nie mieliśmy jeszcze do czynienia z wszczętym postępowaniem administracyjnym.

Zdaniem Sądu skarżący przedsiębiorca jest profesjonalistą, od którego powinno się wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej. W tej sytuacji skarżąca spółka nie może powoływać się na nienależyte postępowanie innych organów, gdyż brak jest w niniejszej sprawie podstaw do wyłączenia obowiązywania fundamentalnej zasady prawnej ignorantia iuris nocet.

Ustosunkowując się do kwestii zarzutów związanych z drugą z nałożonych kar pieniężnych, należy podnieść, iż w świetle przepisu artykułu 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. obowiązek zainstalowania urządzenia rejestrującego dotyczy tych pojazdów, które

są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w artykule 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85, tj. do pojazdów przeznaczonych do przewozu rzeczy, gdy dozwolona maksymalna masa pojazdu, łącznie z przyczepami lub naczepami, nie przekracza 3,5 ton. Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż zespół pojazdów, którym strona skarżąca wykonywała sporny transport nie należy do kategorii pojazdów wyłączonych z obowiązku zainstalowania tachografu.

W konsekwencji Sąd uznał, iż organy obu instancji prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.11.7. pkt 1 Załącznika do tej ustawy, który karą 3.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez zainstalowanego przyrządu kontrolnego (tachografu) w pojeździe.

Argumenty strony skarżącej dotyczące kwestii dokonanej kradzieży tachografu pozostają bez jakiegokolwiek znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, albowiem – jak zasadnie przyjął Główny Inspektor Transportu Drogowego - odpowiedzialność administracyjna, przewidziana w ustawie o transporcie drogowym, nie jest oparta na zasadzie winy. W sytuacji, w której pojazd skarżącej spółki nie miał zainstalowanego tachografu, i to niezależnie od przyczyn braku tego urządzenia, przedsiębiorca zobowiązany był zaniechać dalszego transportu drogowego rzeczy, albowiem brak jest zarówno w ustawie o transporcie drogowym, jak i regulacjach wspólnotowych - przepisu, który zwalniałby skarżącego od obowiązku zainstalowania i używania tachografu.

Ustosunkowując się do zarzutów formalnoprawnych podnoszonych przez skarżącą spółkę, należy wskazać, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane

z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Organy nie ustosunkowały się wprawdzie w uzasadnieniu decyzji w sposób wyraźny do zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, czyniąc to dopiero w odpowiedzi na skargę, jednak uchybienie to nie miało – zdaniem Sądu - jakiegokolwiek istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.