Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 387/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 127 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 52 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, , , po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego p o s t a n a w i : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący J. C. w dniu 24 marca 2005r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożył skargę na decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r., Nr [...] odmawiającą przyznania prawa do świadczenia pieniężnego na podstawie ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.).

W zaskarżonej decyzji skarżący został błędnie pouczony, że może ją zaskarżyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. W związku z powyższym organ administracji postanowieniem z dnia [...] r. sprostował omyłkę zawartą w pouczeniu zaskarżonej decyzji oraz kolejnym postanowieniem z tej samej daty przywrócił skarżącemu termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ administracji uznając, iż błędne pouczenie zawarte w decyzji z dnia [...] r. nie może szkodzić stronie, potraktował wniesioną skargę jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku rozpoznania tego wniosku organ decyzją z dnia [...] r., Nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. o odmowie przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył ,co następuje:

Z urzędu podnieść należy, że skarga podlega odrzuceniu z niżej podanych powodów:

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność z innych przyczyn zachodzi m.in. w sytuacji, gdy niewyczerpane zostały środki zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 powołanej ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cytowanej ustawy).

Stwierdzić należy, że skarga na decyzję z dnia [...]r. odmawiającą przyznania uprawienia do świadczenia pieniężnego jest niedopuszczalna, bowiem została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, tj. bez uprzedniego złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zgodnie z unormowaniem art. 4 ust. 4 ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR, w zakresie postępowania dotyczącego ustalenia lub odmowy przyznania świadczenia mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie natomiast do art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pod pojęciem ministra należy również rozumieć kierowników centralnych urzędów administracji rządowej (art. 5 § 2 pkt 4 kpa). Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydając decyzje w sprawie przyznania lub odmowy świadczenia pieniężnego jest więc kierownikiem centralnego urzędu administracji rządowej, którego decyzje są ostateczne, a więc służy na nie środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W związku z powyższym skarga J. C. wniesiona bez wyczerpania środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest nie dopuszczalna i musi ulec odrzuceniu.

Ubocznie podnieść należy, że zastosowanie się skarżącego do błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji o przysługującym prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego bez uprzedniego złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania skargi przez Sąd bez wyczerpania przysługujących stronie środków prawnych. Praktyczne konsekwencje błędnego pouczenia zawartego w decyzji (art. 112 kpa) sprowadzają się do możliwości zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ administracji uznając swe pouczenie zawarte w decyzji z dnia [...] r. za błędne, potraktował skargę jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wyniku czego wydał decyzję z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] r. o odmowie przyznania prawa do świadczenia pieniężnego. Skarżącemu przysługuje więc prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję z dnia [...] r. wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zgodnie z pouczeniem w niej zawartym.

Z tych względów oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.