Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 408/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 101 ust. 2, art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 16 listopada 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Nowacki Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 10 maja 2022 roku Nr KO.481.15.2022 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. [pic]


UZASADNIENIE

III SA/Łd 408/22

Uzasadnienie

Decyzją z 14 kwietnia 2022 r. Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego zatrzymał B.K. posiadane prawo jazdy ze względu na nieprzedstawienie w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z 5 listopada 2021 r., w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (w brzmieniu obowiązującym do 4 grudnia 2021 r. – Dz.U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm.), dalej ustawa, skierował B.K. na badanie lekarskie, w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Decyzja została wydana w związku z istnieniem uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia B.K. - 16 kwietnia 2021 r. do organu wpłynął bowiem wniosek [...] w Ł. Oddział Neurologiczny o skierowanie kierowcy na badanie lekarskie. We wniosku wskazano, że podczas udzielania B.K. świadczeń zdrowotnych lekarz wnioskujący doszedł do przekonania, że stan jej zdrowia nasuwa poważne i uzasadnione zastrzeżenia co do zdolności do kierowania pojazdami. Wobec powyższego zasugerowano wydanie decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o skierowaniu jej na badania lekarskie przeprowadzone przez lekarza uprawnionego, w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Jednocześnie wskazano, że art. 40 ust. 2 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, ze względu na związanie tajemnicą lekarską, ogranicza lekarza do przekazania ww. informacji wyłącznie w niezbędnym zakresie. W decyzji z 5 listopada 2021 r. wskazano ponadto, że na badania lekarskie należy zgłosić się do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy właściwego ze względu na miejsce zamieszkania, w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu, zaś orzeczenie lekarskie należy przedstawić organowi w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu.

B.K. nie przedstawiła stosownego orzeczenia lekarskiego, a więc nie dotrzymała 3-miesięcznego terminu. Organ, pismem z 9 lutego 2022 r., wezwał B.K. do przedłożenia wymaganego orzeczenia, na które także nie zareagowała.

Organ stwierdził następnie, że w przypadku nieprzedstawienia w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 ustawy, miał obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy.

W odwołaniu od ww. decyzji B.K. stwierdziła, że nie znajduje ona oparcia w świetle zebranego materiału dowodowego, w szczególności dokumentacji medycznej. Znajdujący się w aktach sprawy wniosek inicjujący postępowanie administracyjne w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy miał, w ocenie strony, tak lakoniczną formę, że brak jest faktycznego jego uzasadnienia. Podniosła, że jej pobyt, jak i diagnostyka w [...] w Ł. nie przyniosły żadnych wniosków pod kątem rzeczywistego jej stanu zdrowia – z punktu widzenia przeprowadzonych badań neurologicznych. Natomiast w pozostałej diagnostyce stwierdzono u niej niedobory: żelaza, elektrolitów, magnezu i ogólne odwodnienie organizmu, które mogły skutkować przejściowymi stanami osłabienia i omdlenia. Wskazała, że uzupełniła poziom tych mikroskładników, wykonując co roku podstawową ich diagnostykę. Z uwagi na złe warunki bytowe w jednostce szpitalnej, wypisała się na własne żądanie z oddziału szpitalnego. Jednakże zgodnie z zaleceniem zawartym w karcie informacyjnej podjęła dalsze leczenie u specjalisty z zakresu neurologii, kardiologii i endokrynologii. W trakcie tego leczenia nie zdiagnozowano u niej żadnych poważnych zaburzeń stanu zdrowia, skutkujących brakiem możliwości prowadzenia pojazdów mechanicznych. Podjęła leczenie zachowawcze, w trakcie którego nie pojawiły się żadne poważne dolegliwości. Strona podkreśliła, że jest osobą aktywną zawodowo, co wiąże się z koniecznością dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pracy prywatnym środkiem komunikacji, ze względu na ruchomy czas pracy. Nie istnieje żadna możliwość dojazdu do pracy zorganizowanym transportem prywatnym, czy też publicznym. Odwołująca się wskazała też, że uzyskuje razem z mężem skromne dochody z tytułu wynagrodzenia za pracę, nie posiadając żadnych innych źródeł dochodu. Nie stać ją na wydatkowanie kwoty 700 zł na pokrycie kosztów badania stanu zdrowia pod kątem zdolności psychomotorycznych do prowadzenia pojazdów mechanicznych, podstawowej kategorii B - samochodów osobowych. Dotychczas nigdy nie stworzyła żadnego zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego.

Decyzją z 10 maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2.

Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy wydana na podstawie ww. przepisu ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że jeśli osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawi w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, to organ ma obowiązek wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Związany charakter decyzji oznacza, że obowiązkiem organu jest ustalenie, czy dana osoba poddała się badaniu lekarskiemu i z jakim wynikiem. W sytuacji nieprzedstawienia w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego organ ma obowiązek zatrzymania prawa jazdy.

Organ odwoławczy wskazał, że decyzją organu I instancji z 5 listopada 2021 r. B.K. została skierowania na badanie lekarskie, w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzja została wydana w związku z istnieniem uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu jej zdrowia. W ww. decyzji wskazano, że na badania lekarskie należy zgłosić się do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy właściwego ze względu na miejsce zamieszkania, w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu, zaś orzeczenie lekarskie należy przedstawić organowi w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji skierowaniu.

Organ odwoławczy wskazał następnie, że w myśl art. 101 ust. 2 ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 4 grudnia 2021 r.) osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3 ustawy, jest obowiązana do:

1/ poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu;

2/ przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu.

Decyzja o skierowaniu B.K. na badanie lekarskie została stronie doręczona 8 listopada 2021 r. i stała się ostateczna 23 listopada 2021 r. Decyzja nie była bowiem zaskarżona.

Następnie organ II instancji wskazał, że 5 grudnia 2021 r. weszła w życie nowelizacja ustawy - art. 101 ust. 2 pkt 1 otrzymał następującą treść: Osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2, lub obowiązana do odbycia badań, o których mowa w art. 98a ust. 1 pkt 1 lub ust. 2, jest obowiązana do dostarczenia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1. lub doręczenia informacji, o której mowa w art. 98a ust. 4.

Zmiana przepisów prawa nie miała jednak znaczenia w sprawie. Zarówno bowiem przed 4 grudnia 2021 r., jak i po 4 grudnia 2021 r. ustawa nakazywała zatrzymanie danemu kierowcy prawa jazdy, jeśli w terminie wskazanym w ustawie dany kierowca skierowany na badania lekarskie (przed zmianą art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, a po zmianie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy) nie przedstawił stosownego orzeczenia lekarskiego. Przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy nie był nowelizowany. Zmianie uległ tylko termin na przedłożenie takiego orzeczenia z 3 miesięcy na miesiąc od dnia doręczenia skierowania na takie badania (art. 101 ust. 2 ustawy).

Akta sprawy wskazują, że strona od dnia doręczenia jej 8 listopada 2021 r. decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, nie przedstawiła do chwili wydania decyzji przez organ I instancji stosownego orzeczenia lekarskiego, a więc nie dotrzymała 3-miesięcznego terminu. Organ, pismem z 9 lutego 2022 r. wezwał B.K. do przedłożenia wymaganego orzeczenia, na które także nie zareagowała. Nie złożyła wymaganego orzeczenia również wraz z odwołaniem.

Kolegium stwierdziło zatem, że skoro strona nie przedstawiła wymaganego orzeczenia lekarskiego, zasadne było zatrzymanie jej prawa jazdy. Zwrot zatrzymanego prawa jazdy nastąpić może po ustaniu przyczyny zatrzymania, a więc po przedstawieniu stosownego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów. Skarżąca kwestionuje głównie decyzję o skierowaniu jej na badania lekarskie, ale te zarzuty są spóźnione, strona powinna je podnosić w odwołaniu od decyzji kierującej na te badania. W postępowaniu w sprawie zatrzymania prawa jazdy nie bada się już prawidłowości i zasadności wcześniejszej decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie. Wprawdzie obie decyzje, wymienione w art. 99 ust. 1 pkt 2 (skierowanie na badanie lekarskie) i art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a (zatrzymanie prawa jazdy), pozostają ze sobą w związku, ponieważ decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy wydawana jest w następstwie niepoddania się przez stronę badaniu, to jednak każda z nich podejmowana jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. i kreuje odrębne sprawy administracyjne. Od każdej z nich stronie przysługuje odwołanie, a następnie skarga do sądu administracyjnego. W konsekwencji, w postępowaniu administracyjnym w sprawie dotyczącej zatrzymania prawa jazdy z powodu niepoddania się badaniu przez kierowcę, nie mogą być ponownie badane te okoliczności i przesłanki, które warunkowały wydanie decyzji nakazującej kierowcy poddanie się badaniu.

Kolegium nadmieniło przy tym, że zgodnie z art. 79a ustawy za badanie lekarskie przeprowadzone przez uprawnionego lekarza, o którym mowa w art. 79 ust. 1, oraz za przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4, pobiera się opłatę, której wysokość nie może przekroczyć 200 zł za każde z tych badań.

Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła B.K., zarzucając jej naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w wyniku wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o niepełnie zebrany materiał dowodowy, pod kątem wniosku złożonego przez włodarzy [...] w Ł. o potrzebie skierowania skarżącej na badania lekarskie w zakresie stwierdzenia braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych. W ocenie skarżącej wniosek ten nie był umotywowany konkretną diagnozą stanu jej zdrowia, która wskazywałaby na realne istnienie zaburzeń stanu zdrowia i jednostki chorobowej, które dawałyby podstawę do wystosowania takiego wniosku, przy biernej postawie ww. placówki medycznej w zakresie wystosowanej odezwy ze strony organu I instancji o uzupełnienie złożonego wniosku - pod względem uwarunkowań medycznym przemawiających za jego zasadnością.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o stwierdzenie wydania jej z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dokumentuje w pełnym zakresie stanu jej zdrowia, tak aby wykazać jednoznacznie, że istnieją wobec niej przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Nadmieniła, że włodarze [...] w Ł., we wniosku o skierowanie na badanie lekarskie, a także podczas jej pobytu w tej placówce, nie stwierdzili konkretnych deficytów w zakresie stanu jej zdrowia pod kątem istnienia konkretnej jednostki chorobowej, która miałaby negatywny wpływ na możność bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Pobyt skarżącej w szpitalu, z uwagi na brak odpowiedniego zaangażowania personelu medycznego, zmusił skarżącą do dalszej diagnozy stanu zdrowia u specjalistów z zakresu kardiologii, neurologii i endokrynologii, po opuszczeniu szpitala na własną prośbę. Skarżąca po opuszczeniu tej placówki zdrowia we własnym zakresie poddała się dalszej bardzo szerokiej diagnostyce lekarskiej. Stwierdzono u niej niewłaściwą gospodarkę mikroskładników organizmu, poprzez niedobór żelaza, elektrolitów i magnezu. Składniki te zostały uzupełnione farmakologicznie przez skarżącą.

Skarżąca dodała, że na etapie postępowania przed organem I instancji złożyła stosowne wyjaśnienia pod kątem swojej sytuacji zdrowotnej, z uwagi na brak nadesłania przez [...] w Ł. do organu pisma uzupełniającego złożony wniosek ze wskazaniem aspektów medycznych warunkujących jego złożenie wniosku do Wydziału Komunikacyjnego Urzędu Miasta Piotrkowa Trybunalskiego. W tym zakresie Urząd Komunikacji trzykrotnie bezskutecznie zwracał się do szpitala o dokonanie takiej czynności.

W ocenie skarżącej brak odpowiedzi ze strony tej placówki powinien być merytorycznie rozstrzygnięty z powodu niepełności zebranego materiału dowodowego. Organ I instancji powinien bezwzględnie wyegzekwować realizację nałożonego obowiązku na szpital.

Skarżąca nie zgodziła się z organem odwoławczym, że na obecnym etapie postępowania nie istnieje możliwość oceny zasadności wydania pierwotnej decyzji o skierowaniu jej na badania lekarskie. Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest funkcjonalnie związana z tą decyzją. Działania organów administracyjnych jawnie wkraczają w sferą praw i wolności obywatelskich skarżącej, a zaniechania dowodowe organu I instancji powinny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Następnie skarżąca, szczegółowo opisując swoją trudną sytuację majątkową i zawodową, stwierdziła, że nie jest w stanie wygospodarować środków pieniężnych na pokrycie wnioskowanego badania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowił art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm.), dalej ustawa, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2.

Z kolei w myśl art. 101 ust. 2 ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 4 grudnia 2021 r. – a więc w dacie wydania decyzji kierującej skarżącą na badania, co nastąpiło 5 listopada 2021 r.) osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3 ustawy, jest obowiązana do:

1/ poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu;

2/ przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu.

W dniu 5 grudnia 2021 r. weszła w życie nowelizacja ustawy, w wyniku której art. 101 ust. 2 pkt 1 otrzymał nowe brzmienie: Osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2, lub obowiązana do odbycia badań, o których mowa w art. 98a ust. 1 pkt 1 lub ust. 2, jest obowiązana do dostarczenia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1. lub doręczenia informacji, o której mowa w art. 98a ust. 4.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że ww. nowelizacja nie miała znaczenia w sprawie. Zarówno przed nowelizacją, jak i po niej ustawa nakazywała zatrzymanie danemu kierowcy prawa jazdy, jeśli w terminie wskazanym w ustawie dany kierowca skierowany na badania lekarskie (przed zmianą – na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b, a po zmianie – na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy) nie przedstawił stosownego orzeczenia lekarskiego. Przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy nie był nowelizowany. Zmianie uległ tylko termin na przedłożenie takiego orzeczenia z 3 miesięcy na miesiąc od dnia doręczenia skierowania na takie badania (art. 101 ust. 2 ustawy).

Zatem wyłącznymi przesłankami wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy są: posiadanie przez kierującego prawa jazdy, nałożenie na kierującego obowiązku wykonania badań lekarskich lub psychologicznych w określonym terminie, brak wykonania tego obowiązku, a także nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy, nie ma charakteru fakultatywnego, to znaczy nie została pozostawiona uznaniu organu administracji publicznej. Decyzja taka ma obligatoryjny charakter, co oznacza, że jeśli osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawi w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, to organ ma obowiązek wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy (por. wyrok NSA z 10 lipca 2019 r., I OSK 2567/18).

Zatrzymanie prawa jazdy, jako instrument prewencyjny, jest efektem braku weryfikacji zastrzeżeń co do stanu zdrowia, stwierdzonych w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o skierowaniu na badania lekarskie. Organ ma obowiązek orzec o zatrzymaniu prawa jazdy, gdy nie doszło do badań i nie jest rozstrzygnięte, czy posiadający uprawnienia jest w stanie bezpiecznie z nich korzystać (por. wyroki: NSA z 28 lutego 2017 r., I OSK 421/15, z 10 czerwca 2016 r., I OSK 2224/14).

Podkreślenia wymaga także, że zatrzymanie prawa jazdy nie rodzi skutku pozbawienia uprawnień, a jedynie eliminuje z grona uczestników ruchu osoby, u których stwierdzono zastrzeżenia co do stanu zdrowia lub których stan zdrowia nie został zweryfikowany w ustawowym terminie. Konieczność skierowania na badania lekarskie w celu ustalenia braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami jest działaniem organów państwa w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a tym samym ochrony zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest to, że Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego, decyzją z 5 listopada 2021 r., skierował skarżącą, na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W treści decyzji organ wskazał skarżącej, że na badanie należy zgłosić się w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu, zaś orzeczenie lekarskie należy przedstawić organowi kierującemu na badanie w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Wskazana decyzja została doręczona skarżącej 8 listopada 2021 r. Od ww. decyzji strona nie wnosiła odwołania, wobec czego decyzja ta stała się ostateczna.

Niekwestionowaną okolicznością, również przez skarżącą, jest to, że skarżąca nie stawiła się na badania lekarskie, pomimo skierowania jej na nie decyzją Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z 5 listopada 2021 r. Nie przedstawiła w związku z tym stosownego orzeczenia lekarskiego. A skoro skarżąca badań nie wykonała i orzeczenia lekarskiego nie przedstawiła, to zgodnie z przepisami ustawy organy miały obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu jej prawa jazdy.

W świetle art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy bez znaczenia pozostaje również okoliczność, z jakich przyczyn strona nie stawiła się na badania w przewidzianym prawem terminie. Jak już wcześniej wskazano, decyzja wydawana na podstawie art. 102 ust. 1 ustawy w sprawie zatrzymania prawa jazdy należy do tzw. decyzji związanych, przy wydawaniu których - w razie ziszczenia się odpowiednich przesłanek - organ nie ma jakiegokolwiek luzu decyzyjnego.

Podnoszone przez skarżącą zarzuty sprowadzają się w istocie do zakwestionowania zasadności skierowania jej na badania lekarskie decyzją z 5 listopada 2021 r. Skarżąca wskazuje przede wszystkim na brak pełnych, w jej ocenie, wyjaśnień odnośnie do jej stanu zdrowia i podnosi, że podczas jej pobytu w szpitalu lekarze nie stwierdzili chorób, które miałaby negatywny wpływ na możność bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych. Wskazuje przy tym, że po opuszczeniu tej placówki zdrowia we własnym zakresie poddała się szerokiej diagnostyce lekarskiej, w wyniku której stwierdzono u niej niewłaściwą gospodarkę mikroskładników organizmu, poprzez niedobór żelaza, elektrolitów i magnezu, które to składniki uzupełniła farmakologicznie.

Jednakże w niniejszym postępowaniu, dotyczącym kontroli legalności decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania legalności decyzji z 5 listopada 2021 r. Decyzja ta jest ostateczna, a zatem wywołuje określone skutki prawne. Skarżąca była przy tym pouczona, że w przypadku niepoddania się stosownemu badaniu, wszczęte zostanie postępowanie w przedmiocie zatrzymania skarżącej prawa jazdy. Skarżąca musiała zatem zdawać sobie sprawę z konsekwencji niepoddania się wymaganym badaniom lekarskim, jeszcze przed wydaniem decyzji organu I instancji z 14 kwietnia 2022 r. o zatrzymaniu prawa jazdy.

Po drugie wskazać należy, że to, czy stan zdrowia skarżącej wpływa na bezpieczeństwo ruchu drogowego, ocenić może dysponujący wiedzą specjalną uprawniony lekarz w trybie przewidzianym w ustawie, nie zaś organ administracji publicznej, a następnie sąd administracyjny. Szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego, zakres badań lekarskich i jednostki uprawnione do przeprowadzania badań określone zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2020 r. poz. 2213).

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 2 i ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.).

k.ż.