Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1018/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 141 § 4, art. 134, art. 133
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia del. WSA Marian Wolanin, Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski, po rozpoznaniu w dniu 17 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1109/12 w sprawie ze skargi R.O. i Stowarzyszenia [..] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 16 kwietnia 2012 r. nr [..] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1109/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargi R.O. i Stowarzyszenia [..] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 16 kwietnia 2012 r. nr [..] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w dniu 6 października 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie, na wniosek Komendanta Miejskiego Policji w Szczecinie, wszczął z urzędu postępowanie w celu zbadania zasadności zwolnienia nadkom. R.O. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.), tj. z uwagi na ważny interes służby, związany z absencją chorobową funkcjonariusza, utrudniającą wykonywanie przez Policję ustawowych zadań z zakresu ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Pismem z dnia 13 października 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie, działając na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zwrócił się do Przewodniczącego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa Zachodniopomorskiego o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia nadkom. R.O. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy.

W dniu 25 października 2011 r. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa Zachodniopomorskiego wydało pozytywną opinię w przedmiocie zwolnienia R.O. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o Policji. Opinia ta została następnie zatwierdzona uchwałą Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 20 grudnia 2011 r. nr [..].

Rozkazem personalnym z dnia 12 stycznia 2012 r. nr [..] Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie, po uwzględnieniu całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, mając za podstawę art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ww. ustawy o Policji, zwolnił R.O. z dniem 31 stycznia 2012 r. ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Powyższy rozkaz personalny R.O. uczynił przedmiotem odwołania do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 i art. 45 ust. 1 ww. ustawy o Policji, a także art. 2, art. 7, art. 32, art. 42 ust. 1 i art. 54 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez dowolną ich interpretację oraz uznanie, iż dopuszczalne jest zwolnienie policjanta ze służby z powodu problemów zdrowotnych w sytuacji, gdy wynikają one z "bezprawnego" działania organu administracji publicznej. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 105 kpa, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy prowadzone postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe; art. 24 § 3 w związku z art. 25 § 1 kpa, poprzez niewyłączenie w toku postępowania organu podlegającego takiemu wyłączeniu; art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez niezastosowanie jego dyspozycji, gdy w ramach postępowania wynikła sprawa wpadkowa, stanowiąca incydentalne zagadnienie wstępne; art. 40 § 2 w związku z art. 10 § 1 kpa, poprzez pominięcie w sprawie prawidłowo ustanowionego przez stronę pełnomocnika; art. 110 w związku z art. 109 kpa poprzez nieskuteczne doręczenie stronie – jej pełnomocnikowi zaskarżonej decyzji; art. 7, art. 77, art. 80 i art. 86 kpa, poprzez odstąpienie od dokładnego wyjaśnienia stanu taktycznego i uwzględnienia słusznego interesu strony, a także obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; art. 107 § 3 kpa, poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji; art. 6, art. 8 i art. 9 kpa, poprzez ich niezastosowanie oraz art. 108 kpa, poprzez jego bezpodstawne i bezprawne zastosowanie. Powołując się na powyższe zarzuty, R.O. wniósł o uchylenie nadanego zaskarżonemu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności i uchylenie rozkazu w całości oraz umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości.

Od ww. rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie odwołanie wniosło również Stowarzyszenie [..], podnosząc analogiczne zarzuty i wnioski, jak R.O..

Decyzją z dnia 16 kwietnia 2012 r. nr 56 Komendant Główny Policji, stosując art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania R.O. oraz Stowarzyszenia [..] od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2012 r. nr [..] w sprawie zwolnienia R.O. ze służby w Policji, utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny.

W motywach rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Zwolnienia na tej podstawie dokonuje właściwy komendant wojewódzki Policji (art. 45 ust. 1 ustawy). Podał, że pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało bliżej określone, jednak w praktyce na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień tych funkcjonariuszy, którzy, w ocenie przełożonych, nie powinni, z przyczyn pozamerytorycznych, pełnić dalej służby, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Zaistnienie więc przesłanki określonej we wskazanym przepisie nie ogranicza się do przypadków naruszenia przez policjanta obowiązków służbowych, ale może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie istota zagadnienia sprowadzała się do wyjaśnienia, czy R.O. może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu ważny interes służby, lub też czy nie zaistniała inna podstawa do zwolnienia go ze służby w Policji. Wskazał, że częsta absencja chorobowa R.O. w służbie rozpoczęła się od dnia 1 stycznia 2005 r., zaś od dnia 22 lutego 2007 r. przekształciła się w długotrwałą nieobecność, przerywaną kilkudniowymi okresami służby, i trwała do dnia 24 grudnia 2010 r., tj. około 4 lat, a mimo dwukrotnego komisyjnego orzekania o zdolności do służby (orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Szczecinie z dnia 28 grudnia 2007 r. nr [..] i z dnia 28 maja 2009 r. nr [..]) oraz trzykrotnego ustalania przez lekarza profilaktyka braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku (zaświadczenia z dnia 11 sierpnia 2006 r., z dnia 28 marca 2008 r. oraz z dnia 10 grudnia 2009 r.), wymieniony nie pełnił służby w 2005 r. przez 96 dni, w 2006 r. przez 103 dni, w 2007 r. przez 298 dni, w 2008 r. przez 302 dni, w 2009 r. przez 299 dni, a w 2010 r. przez 358 dni. Z analizy zwolnień lekarskich wynika także, że R.O. we wskazanym okresie legitymował się zaświadczeniami o swojej niezdolności do służby, wystawianymi przez lekarzy specjalistów z różnych dziedzin, tj. psychiatry, specjalisty medycyny rodzinnej oraz lekarza państwowego ratownictwa medycznego. Cierpiał więc na dolegliwości wynikające z różnych przyczyn, a mimo to w tym czasie został uznany przez lekarzy medycyny pracy oraz Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA w Szczecinie za zdolnego do służby w Policji.

Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, prowadzi również do wniosku, że funkcjonariusz, korzystając ze zwolnień lekarskich, świadomie obchodził przepis art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, umożliwiający zwolnienie go ze służby po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Ponadto, w jego ocenie, R.O. swoim postępowaniem wpływał negatywnie na organizację służby w jednostce, bowiem jego notoryczna nieobecność powodowała, że niewykonywane przez niego zadania służbowe obciążały innych policjantów.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, iż w przedmiotowej sprawie zasięgnięto wymaganej opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, a więc spełniono przesłankę określoną w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji (pozytywna opinia Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa Zachodniopomorskiego, zatwierdzona uchwałą Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 20 grudnia 2011 r. nr [..] Podkreślił, że ustawodawca w danym przypadku nałożył na przełożonego właściwego w sprawach osobowych jedynie obowiązek zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związku zawodowego, przy czym opinia ta nie jest dla organu wiążąca.

Komendant Główny Policji stwierdził ponadto, że nie bez znaczenia dla oceny postawy nadkom. R.O. pozostaje także fakt, iż wyrokiem Sądu Rejonowego [..] z dnia 29 kwietnia 2011 r. o sygn. akt [..] zostało m.in. ustalone, iż wymieniony w 2007 r. w dniu bliżej nieokreślonym, jednak nie później niż w dniu 4 czerwca 2007 r. w Szczecinie, za pośrednictwem [..],[..], czym wyczerpał znamiona czynu z art. 212 § 1 i § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553 ze zm.).

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Komendant Główny Policji wskazał, że zgodnie z art. 32 kpa, strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Powyższe oznacza zatem, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie (pełnomocnictwo ma być złożone do akt), nie może domniemywać jego istnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2006 r. o sygn. akt I FSK 1021/05, publ. LEX nr 242965). Ustanowienie pełnomocnika jest bowiem prawem, a nie obowiązkiem strony, w każdym zatem postępowaniu winna ona wskazać, czy chce działać przez pełnomocnika. Dopiero od momentu zawiadomienia organ zobligowany jest doręczać pełnomocnikowi pisma procesowe i zapewnić udział w postępowaniu, taki jak stronie tego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 1999 r. o sygn. akt II SA 1533/98, publ. LEX nr 46787). Organ podkreślił przy tym, że pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, zaś pełnomocnik zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Nie jest więc skuteczne pełnomocnictwo złożone wcześniej, przed wszczęciem postępowania, a dodatkowo – bez żadnego związku z postępowaniem, w którym strona powołuje się na istniejące pełnomocnictwo. Organ administracji prowadzący konkretne postępowanie administracyjne powinien otrzymać pełnomocnictwo do akt tej konkretnej sprawy, gdyż nie można od niego wymagać, aby badał z urzędu istnienie i zakres pełnomocnictwa udzielonego w innych postępowaniach przez stronę, nawet jeśli jest to nadal ten sam organ i ta sama strona. Szerokie natomiast określenie zakresu pełnomocnictwa, obejmującego możliwe postępowania, nie zmienia oceny, iż jest ono skuteczne wyłącznie dla sprawy, do której akt zostało złożone. W każdym innym postępowaniu, zgodnie z regułami w nim obowiązującymi, strona powinna wskazać pełnomocnika, jeżeli chce działać za jego pośrednictwem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 grudnia 2008 r. o sygn. akt II FSK 1344/07). Organ odwoławczy podkreślił, że w postępowaniu zakończonym zaskarżonym rozkazem personalnym takie wyraźne oświadczenie R.O. o ustanowieniu pełnomocnika nigdy nie zostało skierowane do organu, zatem podnoszone przez funkcjonariusza oraz Stowarzyszenie [..] zarzuty dotyczące naruszenia art. 110 w związku z art. 109 kpa należy uznać za nieuzasadnione.

Komendant Główny Policji stwierdził również, że organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, mając na względzie interes służby tożsamy z interesem społecznym. Świadczy o tym liczba zgromadzonych w sprawie dokumentów, jak też ich szczegółowa analiza w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Nie zaniechano także uwzględnienia pozytywnych opinii z przebiegu służby, bowiem opinie i oceny okresowe policjanta znane są organowi z urzędu.

Analizując natomiast zarzuty w zakresie naruszenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie art. 24 § 3 w związku z art. 25 § 1 kpa, poprzez niewyłączenie w toku postępowania organu podlegającemu takiemu wyłączeniu oraz art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez niezastosowanie jego dyspozycji, gdy w ramach postępowania wynikła sprawa wpadkowa, organ odwoławczy wskazał, że kwestia zasadności wyłączenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie od udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym była wielokrotnie badana przez właściwe organy administracji publicznej – Komendanta Głównego Policji oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i nie stwierdzono zaistnienia okoliczności przemawiających za wyłączeniem organu l instancji od udziału w niniejszej sprawie. Podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o podstawy do zawieszenia toczącego się postępowania administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji R.O. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 42 ust. 3, art. 45 ust. 1 i art. 54 ust. 1 Konstytucji RP, polegające na dowolnej ich interpretacji oraz uznaniu, że dopuszczalne jest zwolnienie policjanta ze służby z powodu jego problemów ze zdrowiem, szczególnie w warunkach, gdy przyczyny tych problemów wynikają z bezprawnego działania organu. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania, a to art. 105 kpa, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy prowadzone postępowanie stało się bezprzedmiotowe z powodu ustania podstawowej przyczyny jego wszczęcia, art. 24 § 3 w związku z art. 25 § 1 kpa, poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy organ podlegał wyłączeniu, art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w ramach prowadzonego postępowania wynikła sprawa wpadkowa, stanowiąca incydentalne zagadnienie wstępne, art. 40 § 2 w związku z art. 10 § 1 kpa, poprzez nierespektowanie prawidłowo ustanowionego pełnomocnika strony oraz niedoręczenie wydanych w sprawie decyzji prawidłowo umocowanemu do tego pełnomocnikowi, art. 110 w związku z art. 109 kpa, poprzez nieskuteczne doręczenie stronie (prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi) skarżonej decyzji, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 86 kpa, polegające na odstąpieniu przez organy obu instancji od obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 107 § 3 kpa, poprzez nienależyte uzasadnienie obu wydanych w sprawie decyzji, art. 6, art. 8 i art. 9 kpa, poprzez ich niestosowanie podczas prowadzenia postępowania administracyjnego, art. 108 kpa, poprzez bezpodstawne i bezprawne zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności w stosunku do wydanego rozkazu o zwolnieniu ze służby, art. 133 kpa, poprzez zaniechanie przez organ I instancji wykonania zawartej w nim dyspozycji przekazania w terminie 7 dni odwołania oraz materiałów postępowania organowi odwoławczemu, art. 35 § 1 kpa, poprzez przewlekłe rozpoznawanie odwołania, art. 136 kpa, poprzez odstąpienie przez organ odwoławczy od przeprowadzenia, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji, art. 145 § 1 oraz art. 156 § 1 kpa, poprzez nieuwzględnienie występowania w sprawie bezwzględnych przesłanek wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji.

Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji stała się również przedmiotem skargi Stowarzyszenia [..], które podniosło analogiczne zarzuty i wnioski, jakie w swej skardze sformułował R.O..

Sąd I instancji uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nieskutecznego doręczenia wydanych w sprawie decyzji, Sąd I instancji podniósł, że wprawdzie decyzja organu I instancji została skierowana bezpośrednio do skarżącego (odebrał ją w dniu 13 stycznia 2012 r.), to jednak organ doręczył ją również pełnomocnikowi skarżącego. Jak wynika z akt administracyjnych, skierowaną do W.O. decyzję organu I instancji odebrał w dniu 31 stycznia 2012 r. R.O., jako osoba uprawniona do odbioru przesyłki. Należy podkreślić, iż skarżący oraz jego pełnomocnik są małżeństwem i mają ten sam adres do doręczeń, zaś pełnomocnictwo z dnia 11 maja 2006 r. nie wskazuje innego adresu do korespondencji, jak tylko ul. [..],[..]. Wobec powyższego, nie można przyjąć, że decyzja organu I instancji była niewłaściwie doręczona. Natomiast wniosek strony skarżącej o odrzucenie skarg, jako przedwczesnych, z powodu nieprawidłowego doręczenia zaskarżonej decyzji, polegającego na pominięciu ustanowionego pełnomocnika strony, jest bezzasadny, albowiem zaskarżona decyzja, adresowana zarówno do R.O., jak i Stowarzyszenia [..], w obu przypadkach została doręczona W.O., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy. Tym samym nie można uznać, że decyzja została wprowadzona do obrotu prawnego w sposób nieprawidłowy.

Następnie Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten stanowi materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej.

Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku.

Zdaniem Sądu I instancji, przesłanka zwolnienia R.O. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. Częsta absencja chorobowa R.O. w służbie rozpoczęła się od dnia 1 stycznia 2005 r., zaś od dnia 22 lutego 2007 r. przekształciła się w długotrwałą nieobecność, przerywaną kilkudniowymi okresami służby, i trwała do dnia 24 grudnia 2010 r., tj. około 4 lat, a mimo dwukrotnego komisyjnego orzekania o zdolności do służby (orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Szczecinie z dnia 28 grudnia 2007 r. nr [..] i z dnia 28 maja 2009 r. nr [..]) oraz trzykrotnego ustalania przez lekarza profilaktyka braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku (zaświadczenia z dnia 11 sierpnia 2006 r., z dnia 28 marca 2008 r. oraz z dnia 10 grudnia 2009 r.), skarżący nie pełnił służby w 2005 r. przez 96 dni, w 2006 r. przez 103 dni, w 2007 r. przez 298 dni, w 2008 r. przez 302 dni, w 2009 r. przez 299 dni, a w 2010 r. przez 358 dni. Z analizy zwolnień lekarskich wynika także, że R.O. we wskazanym okresie legitymował się zaświadczeniami o swojej niezdolności do służby, wystawianymi przez lekarzy specjalistów z różnych dziedzin, tj. psychiatry, specjalisty medycyny rodzinnej oraz lekarza państwowego ratownictwa medycznego. Cierpiał więc na dolegliwości wynikające z różnych przyczyn, a mimo to w tym czasie został uznany przez lekarzy medycyny pracy oraz Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA w Szczecinie za zdolnego do służby w Policji.

Sąd I instancji podkreślił, że jakkolwiek korzystanie ze zwolnień lekarskich w okresie choroby samo w sobie nie musi jeszcze przemawiać za koniecznością rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem ze względu na ważny interes służby, to jednak w sytuacji, gdy długotrwałe absencje chorobowe przerywane są jedynie krótkimi okresami formalnej obecności funkcjonariusza w służbie, nie sposób nie dostrzec, że tego rodzaju postawa policjanta świadczy o świadomym obchodzeniu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, który pozwala go zwolnić w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Tego rodzaju postępowanie funkcjonariusza Policji nie może zostać niezauważone w aspekcie interesu służby, który – mierzony interesem społecznym – jako ważny, winien determinować podejmowaną decyzję zwolnieniową, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Funkcjonariusz Policji, który nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich, przerywanych tylko krótkimi okresami obecności w służbie, a ponadto w świetle orzeczeń Komisji Lekarskiej, wykazuje zdolność do pełnienia służby, nie może skutecznie powoływać się na swój interes. Jego postępowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację służby i jej dobro oceniane przez pryzmat zadań Policji.

Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ Policji zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, Sąd stwierdził, że słuszny interes R.O. (art. 7 kpa) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R.O., zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy powinna ona być przez WSA uwzględniona i zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. Sąd powinien uchylić zaskarżaną decyzję lub zaskarżane decyzje z uwagi i w związku z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - tj. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, Poz. 1071 z późn. zm.) (dalej "KPA"), gdyż zaskarżana decyzja organu I instancji wydana została przez pracownika - organ administracji publicznej, który podlegał wyłączeniu (Komendant Wojewódzki Policji - organ I instancji), a Sąd tego nie spostrzegł (tak jak organ II instancji - Komendant Główny Policji);

2) art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 109 § 1 KPA i w zw. z art. 40 § 2 KPA, poprzez błędne uznanie przez Sąd, wbrew wyraźnym ocenom i stanowczymi stwierdzeniom organów zawartych w decyzjach, stanowisku KWP i odpowiedzi na skargę, iż decyzje zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i co w konsekwencji za skutkowało naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż uzasadnienie nie spełnia ustawowych wymogów, zawiera wyraźny błąd co do oceny ustaleń faktycznych i jest niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym, co świadczy o wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej przez Sąd;

3) art. 134 § 2 P.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżącego z uwagi na niesłuszne i dowolne uznanie, iż decyzja I instancji doręczona została pełnomocnikowi podczas gdy decyzja doręczona została bezpośrednio skarżącemu i osobie reprezentującej Stowarzyszenie [..] (a zatem z oczywistym pominięciem pełnomocnika), a decyzja II instancji (o czym świadczą ewidentnie dowody doręczenia decyzji nr 56 z dnia 16.04.2012 r.) kierowana była do skarżącego (adresata R.O.), a nie znanego organom prawidłowo ustanowionego pełnomocnika. Ponadto Sąd działał na niekorzyść skarżącego twierdząc, iż "postawa policjanta świadczy o świadomym obchodzeniu art. 41 ust. 2 pkt. 7 Ustawy o Policji." Pomimo, iż skarżący nie wskazał tego w skardze, a Sąd (jak i organy w dotychczasowym postępowaniu) nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, które uzasadniały by takie bezpodstawne i krzywdzące twierdzenia, iż skarżący i lekarze wystawiający zwolnienia łamali prawo w w/w sposób;

4) art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez nie orzeczenie przez Sąd (WSA) w granicach sprawy oraz nie rozpatrzenie kluczowych zarzutów wskazanych w skardze oraz poprzez zaniechanie oceny stanu faktycznego sprawy, pomimo podniesionych zarzutów, co mogło mieć oczywiście istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym przyjęciem i uznaniem przez Sąd, że organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, w sytuacji gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego powinna prowadzić do wniosku, iż został on dowolnie ustalony z naruszeniem przepisów prawa, z zasadami prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w oparciu jedynie o fragmentaryczny materiał dowodowy, a także z pominięciem słusznego interesu skarżącego i dowodów przemawiających na korzyść skarżącego, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż błędy organów stały się tym samym błędem orzekającego Sądu - czym naruszono z kolei art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.);

5) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez niedokonanie przez WSA w uzasadnieniu wyroku oceny ustaleń faktycznych poczynionych przez organ administracji II, jak i I instancji pod kątem ich zgodności z prawem oraz rzeczywistym stanem faktycznym i materiałami znajdującymi się w aktach postępowania, oraz poprzez nie spełnienie przez uzasadnienie Sądu ustawowych wymogów określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a.;

6) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi R.O., w sytuacji gdy powinna ona być przez WSA uwzględniona i zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), w zw. art. 3 § 1 P.p.s.a., Sąd powinien uchylić zaskarżaną Decyzję Komendanta Głównego Policji Nr 56 z dnia 16 kwietnia 2012 r. lub ewentualnie także inne zaskarżane decyzje - zgodnie z art. 135 P.p.s.a. (także decyzję - rozkaz personalny nr 80/2012 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2012 r.), w związku i z uwagi na następujące naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) przepisu postępowania zawartego w art. 105 § 1 KPA poprzez niezastosowanie jego dyspozycji w sytuacji gdy prowadzone postępowanie stało się bezprzedmiotowe z powodu ustania podstawowej przyczyny jego wszczęcia - tj. "długotrwałą absencję" skarżącego wywołaną chorobami, która ustała - na co wskazują także organy I i II instancji w dniu 24.12.2010 r. Od tego dnia skarżący sumienie wykonywał już powierzone mu zadania i obowiązki służbowe, a decyzja I instancji wydana została dopiero 12.01.2012 r., a w II instancji w dniu 16.04.2012 r. (tj. 1 rok i 4 mieś. po ustaniu przesłanki uzasadniającej wszczęcie i prowadzenie postępowania), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

b) przepisów postępowania zawartych w art. 40 § 2 KPA w związku z art. 10 § 1 KPA poprzez nie respektowanie i nie uznawanie przez organ prawidłowo ustanowionego pełnomocnika strony i nie doręczanie wydanych w sprawie decyzji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwiło mu czynny udział w postępowaniu,

c) przepisów postępowania zawartych w art. 110 KPA w związku z art. 109 KPA w zw. z art. 40 § 2 KPA poprzez nieskuteczne doręczenie stronie - tj. prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi skarżonej decyzji II instancji oraz decyzji I instancji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

d) przepisów postępowania zawartych w art. 15 KPA w zw. z art, 139 KPA poprzez wydanie decyzji Komendanta Głównego Policji Nr 56 z dnia 16 kwietnia 2012 r. na niekorzyść odwołującego się, poprzez zawarcie w decyzji ocen prawnych i faktycznych odmiennych od oceny prawnej i faktycznej przedstawionej przez organ I instancji w rozkazie personalnym nr [..] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2012 r., na niekorzyść odwołującego się - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

e) art. 15 KPA poprzez zaniechanie dokonania własnych i samodzielnych ustaleń dotyczących kluczowych dla przedmiotowej sprawy okoliczności, a w szczególności dotyczących zarzutów odwołującego się odnośnie naruszenia art. 24 § 3, 25 § 1 KPA oraz art. 97 § 1 pkt. 4 KPA,

f) przepisów postępowania zawartych w art. art. 7 KPA, 77 § 1 KPA oraz art. art. 80 i 86 ustawy KPA polegające na odstąpieniu od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz od załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz obowiązku w sposób wyczerpujący zbierania i rozpatrywania całego materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

g) art. 107 § 3 KPA w sytuacji gdy organ II instancji zaniechał wskazania faktów i dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu którym innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - co czyni niemożliwym prześledzenie i analizę drogi myślowej organu wydającego decyzję i uniemożliwia de facto kontrolę instancyjną, gdyż brak jest wskazania przesłanek, które skłoniły organ do wydania takiej, a nie innej decyzji,

h) art. 97 § 1 pkt. 4 KPA poprzez niezastosowanie jego dyspozycji w sytuacji gdy w ramach prowadzonego postępowania wynikła sprawa wpadkowa stanowiąca incydentalne zagadnienie wstępne, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

i) naruszenie art. 7 KPA poprzez uznanie, iż wydane decyzje uwzględniają zarówno interes społeczny jak i słuszny interes skarżącego, w sytuacji, gdy podczas wydawania zarówno decyzji przez organy I i II instancji, interes strony nie został wzięty pod uwagę, a organy nie podjęły czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

j) naruszenie art. 75 § 1 KPA poprzez odrzucenie wszystkich wniosków dowodowych skarżącego, w sytuacji gdy mogły one przyczynić się do wyjaśnienia przedmiotowej sprawy i były z nią bezpośrednio związane.

Ponadto skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1) niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), w sytuacji nie trwającego już od dłuższego czasu - przeszło 1 (jednego) roku niedomagania przez tegoż na zdrowiu (ustała przesłanka prowadzenia postępowania administracyjnego i nie istniała ona na dzień wydania decyzji) - szczególnie w sytuacji gdy policjant może zostać zwolniony na mocy innego przepisu oraz innej przesłanki zawartej m.in. w art. 41 ust. 1 lub ust. 2 w/w ustawy o Policji lub ze względów dyscyplinarnych na mocy przeprowadzonego na mocy przepisów ustawy o Policji postępowania dyscyplinarnego;

2) błędną wykładnię art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji w oderwaniu od art. 2, 7, 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a polegające na dowolnej interpretacji wskazanego przepisu oraz uznaniu, iż dopuszczalne jest zwolnienie policjanta ze służby z powodu niedomagania w przeszłości (przed jednym rokiem) przez tegoż nawet przez dłuższy łączny okres na zdrowiu, w sytuacji gdy przy stosowaniu art. 45 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji konieczne jest wykazanie, że dalsze (a nie byłe i zaszłe) funkcjonowanie w szeregach Policji może zagrozić interesowi społecznemu oraz interesowi służby;

3) niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) i ocenienie przez Sąd, iż dozwolone było zastosowanie w/w przepisu, w sytuacji gdy brak jest w aktach osobowych jakiejkolwiek opinii negatywnej dotyczącej policjanta R.O., a ponadto w sytuacji gdy jest on awansowany przez zwierzchników w trakcie trwania postępowania dot. zwolnienia go ze służby, na odpowiedzialną funkcję "[..]", oraz [..] oraz gdy w aktach znajduje się pozytywna opinia Prokuratora Rejonowego [..] o "wzorowym i sumiennym wykonywaniu obowiązków służbowych." wraz z wnioskiem o udzielenie wyróżnienia R.O. na mocy art. 87 ust. 1 ustawy o Policji.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Liczne zarzuty na jakich została oparta skarga kasacyjna wymagają oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny następujących kwestii prawnych :

- właściwości organów orzekających w sprawie – pkt.1 skargi kasacyjnej,

- prawidłowości doręczeń decyzji pełnomocnikowi skarżącego – pkt. 2, pkt. 3, pkt. 6 lit. b, c skargi kasacyjnej,

- prawidłowości ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy oraz przebiegu postępowania administracyjnego – pkt. 4, 6 lit. a, d, e, f, g,h,i,j skargi kasacyjnej,

- poprawności uzasadnienia zaskarżonego wyroku – p-kt. 5 skargi kasacyjnej,

- wykładni art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz. U. z 2011r. Nr. 287, poz. 1687 ze zm. ).

Autor skargi kasacyjnej powołując się na art. 24 § 3 Kpa i art. 25 § 1 Kpa twierdzi, że w niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została wydana przez organ podlegający wyłączeniu.

Zgodnie z art. 24 Kpa wyłączeniu w trybie i na zasadach określonych w tym przepisie mogą podlegać pracownicy organu właściwego do załatwienia sprawy, a także pracownicy organów, jednostek i instytucji, którym w trybie przepisów ustaw szczególnych powierzono wykonywanie kompetencji organu do prowadzenia spraw administracyjnych, w tym wydawania decyzji, a także organu, do którego organ prowadzący postępowanie zwrócił się o dokonanie czynności przewidzianych w art. 52 Kpa. Natomiast zwrot "pracownik organu" w znaczeniu, o jakim mowa w art. 24 Kpa nie obejmuje osoby będącej personalną obsadą organu. Piastun organu nie działa w sprawie jako pracownik organu, lecz wykonuje kompetencje przypisane organowi, których realizacja oparta jest na obowiązku, a nie uprawnieniu (z wyjątkiem, gdy przepis prawa podjęcie określonego działania pozostawia uznaniu organu administracji publicznej). Kompetencje przypisane przez ustawodawcę konkretnemu organowi nie mogą być bez wyraźnej podstawy prawnej przeniesione na inny organ. Zatem osoba piastująca funkcję organu administracji publicznej - co do zasady - nie podlega wyłączeniu w trybie przypisanym pracownikom organu. Z uwagi na swą ustrojową i procesową pozycję piastun funkcji monkratycznego organu administracji publicznej podlega wyłączeniu zgodnie z przepisami o wyłączeniu organu w postępowaniu administracyjnym, a nie o wyłączeniu pracowników organu (wyrok NSA z dnia 23 marca 2023 sygn. akt I OSK 2401/11 – Lex nr 1145100, uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 13/09 i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt SK 3/11 OTK-A 2011/10/113, Dz.U.2011/272/1613 oraz A. Wróbel w :M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", 2012 r.).

W niniejszej sprawie nie zachodziły tez przesłanki do wyłączenia organu na podstawie art. 25 § 1 Kpa, a to z uwagi na inny niż określony w w/wym. przepisie charakter sprawy oraz brak okoliczności uzasadniających wyłączenie o jakich mowa w przepisie. Z tych względów osoba piastująca funkcję organu nie podlegała wyłączeniu od udziału w postępowaniu administracyjnym.

Powyższe powoduje, iż zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 151, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b Ppsa oraz art. 24 § 3 i art. 25 § 1 Kpa są nieuzasadnione.

Nietrafne są także wszystkie zarzuty związane z niedoręczeniem pełnomocnikowi skarżącego rozkazu organu I instancji.

Jak wynika z akt sprawy rozkaz organu I instancji został skierowany do skarżącego (odebrał go w dniu 13 stycznia 2012 r.) oraz jego pełnomocnika - żony W.O.. Wprawdzie odbiór rozkazu skierowanego do pełnomocnika potwierdził skarżący, to jednak z uwagi na fakt że skarżący i jego pełnomocnik zamieszkują w jednym miejscu, które zostało wskazane jako adres dla doręczeń pełnomocnikowi, należy uznać, że doręczenie rozkazu pełnomocnikowi jest prawidłowe i skuteczne, gdyż nastąpiło do rąk dorosłego domownika – art. 43 Kpa. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się też istotnych nieprawidłowości co do doręczenia pełnomocnikowi skarżącego rozkazu organu II instancji. Rozkaz Komendanta Głównego Policji z dnia 16 kwietnia 2012r. został osobiście odebrany przez pełnomocnika skarżącego w dniu 7 maja 2012r. Fakt iż na poświadczeniu doręczenia rozkazu pod nazwiskiem pełnomocnika nieprawidłowo wskazuje się na Komitet Obrony Policjantów, nie podważa skuteczności jego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego. Rozkaz został bowiem faktycznie doręczony właściwemu pełnomocnikowi.

Nadto powoływanie się w skardze kasacyjnej na naruszenie art. 134 § 1 i § 2 Ppsa, polegające na błędnym uznaniu Sądu I instancji, iż rozkazy zostały prawidłowo doręczone oraz wydaniu orzeczenia na niekorzyść skarżącego jest nieprawidłowe.

Wymienione przepisy nie znajdują zastosowania w przypadku, gdy intencją skargi kasacyjnej jest zakwestionowanie oceny sądu administracyjnego. Przepis art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi statuuje zasadę, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że nie stanowi naruszenia tego przepisu brak wnikliwej analizy zarzutów powołanych przez stronę w skardze lub wadliwa (zdaniem autora skargi kasacyjnej) analiza tych zarzutów. Powyższe odnosi się także do powołania art. 134 § 1 Ppsa w pkt. 4 skargi kasacyjnej, w którym jej autor zarzuca Sądowi I instancji nierozpatrzenie kluczowych zarzutów wskazanych w skardze oraz zaniechanie oceny stanu faktycznego sprawy. Jak wskazuje uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd I instancji dokonał oceny stanu faktycznego sprawy. To że wynik tej oceny nie jest korzystny dla skarżącego nie świadczy o jej braku, lecz może dowodzić ewentualnie o wadliwości tej oceny. Dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, pozwala stwierdzić, że ostatecznie zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Materiał dowodowy, w oparciu o który orzekały organy obu instancji oraz Sąd I instancji jest bardzo obszerny ( VII tomów akt administracyjnych ) i pozwala jednoznacznie ustalić motywy jakimi kierowały się organy dokonując zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Tak samo obszerne jest uzasadnienie obu decyzji. Zgromadzony materiał dowodowy umożliwiał wypowiedzenie się przez Sąd co do tego, czy w ważnym interesie służby pozostawało zwolnienie skarżącego.

Zgodnie z art. 133 § 1 cytowanej ustawy Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia przez Sąd poza materiał znajdujący się w tych aktach, a przykładem naruszenia tego przepisu mogłoby być przyjęcie jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy, bądź też dowodu niedopuszczonego w trybie art. 106 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2012 r., I OSK 2398/11, LEX nr 1216553). Okoliczności takie nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Sąd I instancji nie wyprowadził oceny prawnej na podstawie materiału, którego nie ma w aktach sprawy, nie ustalał też samodzielnie stanu faktycznego sprawy w oparciu o dowody i fakty, które zaistniały po dniu wydania zaskarżonej decyzji i nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję administracyjną, co mogłoby stanowić naruszenie art. 133 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 2 grudnia 2010 r., I GSK 806/10, LEX nr 744881 i z dnia 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10, LEX nr 1132105 wyraził jednoznaczny pogląd, że "orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że Sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Art. 133 § 1 Ppsa nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a tym samym zaakceptowanie przez sąd, jako zgodnej z przepisami postępowania, oceny materiału dowodowego, dokonanej przez organ, oraz przyjęcie za prawidłowe ustaleń będących konsekwencją tej oceny, nie może stanowić jego naruszenia, nawet gdyby stanowisko Sądu było w tym zakresie błędne".

Częściowo uzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 Ppsa. Przepis ten określa warunki jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku. Stosownie do jego treści, powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że w niniejszej sprawie spełnia ono wszystkie wymogi formalne i pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu poznać motywy wyroku. Jak wynika orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku powinno być przede wszystkim tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżony akt za zgodny lub niezgodny z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdy Sąd nie wyjaśnił w sposób odpowiedni do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził (lub stwierdził) w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jak też wtedy, kiedy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, a mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 Ppsa w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014r. II GSK 1873/12 LEX nr 1450706, wyrok NSA z dnia 21 lutego 2014r. I OSK 2324/12 LEX nr 1475200 ).

W rozpoznawanej sprawie pomimo formalnej poprawności uzasadnienia jest ono błędne. O powodach takiej oceny Naczelny Sąd Administracyjny wypowie się oceniając zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pomimo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu i dlatego skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona.

Nie można zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 105 § 1 Kpa, poprzez niedostrzeżenie przez Sąd, że postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe.

Przepis art. 105 § 1 Kpa stanowi, że decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo części wydaje organ administracji publicznej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż umorzenie postępowania ma miejsce wtedy, gdy wystąpi trwała i nieusuwalna przeszkoda w kontynuacji postępowania, a więc wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem tym jest sprawa administracyjna, toteż postępowanie to jest bezprzedmiotowe wówczas, gdy sprawa, która miała być załatwiona decyzją administracyjną nie miała tego charakteru przed datą wszczęcia postępowania lub utraciła ten charakter w jego toku (tak M. Jaśkowska i A. Wróbel w Komentarzu do kodeksu postępowania administracyjnego, LEX, i cytowana tam literatura). Zatem bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy odpadła jedna z konstytutywnych cech sprawy administracyjnej. Sprawę administracyjną określają elementy podmiotowe i przedmiotowe. Brak któregokolwiek z nich uzasadnia pogląd o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Inaczej mówiąc, brak podstaw prawnych lub faktycznych, materialnych lub procesowych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy powoduje brak przedmiotu postępowania. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada więc w sytuacji, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub organ administracji stwierdził oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Podkreślić należy, że umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości jest obligatoryjne oraz, że decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania, co do istoty sprawy oraz kończy jej zawisłość w danej instancji.

Okoliczność, iż w dacie podejmowania decyzji skarżący nie korzystał już ze zwolnień lekarskich, który to fakt stanowił zasadniczą przyczynę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, nie oznacza że w ustaleniach niniejszej sprawy organ nie miał podstaw do uznania, że ważny interes służby przemawia za zwolnieniem skarżącego. Na dzień wydania decyzji przez organ I instancji przedmiot postępowania ( zwolnienie ze służby w Policji z uwagi na ważny ) interes istniał .

Trzeba wyjaśnić, że zgromadzony materiał dowodowy, oprócz absencji skarżącego wskazuje na inne okoliczności, które w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypełniają normę art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji i powodują, że sprawa zwolnienia skarżącego ze służby uwagi na ważny interes służby nie zdezaktualizowała się i nie stała się bezprzedmiotowa. Należy mieć na uwadze, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji powołuje, poza licznymi zwolnieniami lekarskimi skarżącego, które dezorganizowały służbę, takie okoliczności jak nadużywanie przez skarżącego określonych uprawnień ( niepodejmowanie służby mimo zdolności do służby ), przerywanie okresu zwolnień lekarskich w celu uniknięcia zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy, burzeniu wizerunku Policji, pomawianie przełożonych o popełnianie przestępstw, kwestionowanie działań przełożonych oraz niewłaściwy stosunek do nich. Skarżący, co wynika z akt sprawy został uznany winnym popełnienia przestępstwa pomówienia jednostki Policji, które mogło spowodować utratę zaufania wobec tej formacji ( wyrok Sądu Rejonowego [..] z dnia 29 kwietnia 2011r[..]). Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej zastosowanie przez Sąd wobec skarżącego warunkowego umorzenia postępowania, z uwagi na charakter czynów przypisanych skarżącemu (skierowanych przeciwko Policji ) , może kolidować z ważnym interesem służby.

W sprawie nie doszło do naruszenia art. 15 Kpa, bowiem została ona rozpoznana przez dwa różne organy administracji publicznej, a posłużenie się w uzasadnieniu Komendanta Głównego Policji argumentami dodatkowo wzmacniającymi stanowisko organu I instancji nie oznacza naruszenia art. 139 Kpa. W powołanym przepisie jest bowiem mowa o rozstrzygnięciu na niekorzyść, które w tej sprawie nie zapadło. Nie zostały tez naruszone art. 97 § 1 pkt. 4 , art.7, 77 § 1, art.75 § 1 i art. 107 § 3 Kpa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione w oparciu o bogaty materiał dowodowy. Dowody powoływane przez skarżącego nie miały znaczenia w sprawie i wnioski o ich dopuszczenie prawidłowo przez organ zostały oddalone. Brak było też podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 Kpa. Kwestie wymienione jako wpadkowe na stronie 38 skargi kasacyjnej nie miały takiego charakteru. Zaskarżenie do sądu administracyjnego postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, nie stanowi kwestii prejudycjalnej. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 97 §1 pkt 4 Kpa należy rozumieć sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem innego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia, jeśli ono samo w sobie może być przedmiotem odrębnego postępowania (tzn. w oderwaniu od sprawy, na tle której wystąpiło), należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, czyli istnieje związek przyczynowy pomiędzy zagadnieniem wstępnym a rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Sprawa oceny przez sąd administracyjny prawidłowości postanowienia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt. 4 Kpa.

W żadnym razie nie może być mowy o naruszeniu art. 107 § 3 Kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji ( 11 stron ) spełnia wszystkie wymogi określone w w/wym. przepisie, a nawet jest bardziej szczegółowe i dokładne, niż nakazuje to w/wym. przepis. W takiej sytuacji czynienie zarzutu organowi, że nie wskazał dowodów na których się oparł, a którym odmówił wiarygodności wydaje się niezrozumiałe.

W świetle powyższego wszystkie zarzuty naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów Kpa i Ppsa, poza częściowo usprawiedliwionym zarzutem dotyczącym naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, są chybione.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego – art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym funkcjonariusza można zwolnić ze względu na ważny interes służby, to należy uznać, że zarzut błędnego zastosowania wymienionego przepisu jest nieusprawiedliwiony.

W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. między innymi wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też może zostać wykluczona z tego grona.

Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Omawiana ustawa nie definiuje pojęcia "ważny interes służby". Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. W rachubę może zatem wchodzić realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy, należy między innymi ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważkich zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów.

W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie absencja chorobowa skarżącego, która nie istniała już w dniu wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, nie mogła sama w sobie wypełnić ustawowego pojęcia jakim jest ważny interes służby. Z tych względów uzasadnienie wyroku, w którym wykazuje się związek pomiędzy korzystaniem przez skarżącego ze zwolnień lekarskich, a ważnym interesem służby jest błędne. W dacie wydania decyzji związek ten nie istniał, bowiem skarżący od ponad roku czasu pełnił służbę. Nie oznacza to jednak, że w stanie faktycznym sprawy nie zaistniały inne okoliczności, które Sąd I instancji wprawdzie dostrzegł, lecz potraktował marginalnie, a które uzasadniają zwolnienie skarżącego ze służby w Policji z uwagi na interes tej formacji mundurowej.

Określenia "ważny interes służby" w ustawie nie zdefiniowano. W powołanym art. 41 ust. 2 pkt. 5 i innych przepisach ustawy nie zawarto też żadnych wskazówek dotyczących interpretacji tego pojęcia. Oznacza to, że istnienie przesłanki "ważnego interesu służby" musi być rozważane na tle stanu faktycznego określonej sprawy. Niezbędne jest przy tym wykazanie realnie istniejącej przyczyny lub szeregu okoliczności czy zdarzeń świadczących łącznie o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie jest możliwe. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych ani innych zachowań zawinionych lub niezgodnych z prawem. Może być ono również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta w służbie lub poza nią, o ile takie zachowanie uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA 426/99, LEX 47389). Pojęcie ważnego interesu służby można również łączyć z koniecznością realizacji przez struktury policyjne podstawowych zadań Policji, o których mowa w ustawie (wyrok NSA z dnia 16 marca 1995 r., sygn. akt II SA 1802/94). Ważny interes służby obejmuje więc przyczyny zarówno obiektywne (wynikające z obiektywnej sytuacji) jak i subiektywne. Może on mieć też charakter mieszany, jednak nieobjęty zakresami ustawodawczymi innych przepisów regulujących odrębne przesłanki zwolnieniowe (wyrok NSA z dnia 3 września 1993 r. sygn. akt II SA 1645/93 i z dnia 3 kwietnia 2000 r. sygn. akt II SA 2629/99 ). W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można rozwiązać stosunek służbowy z policjantem, który w ocenie przełożonych nie powinien pełnić służby z przyczyn pozamerytorycznych, ale nie można zwolnić go ze służby na innej fakultatywnej lub obligatoryjnej podstawie prawnej określonej w ustawie o Policji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pojęcie "ważnego interesu służby" uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem zwalnianego policjanta. Zwolnienie z powołaniem się na tę przesłankę stanowi środek gwarantujący Policji w sposób optymalny wypełnienie statutowych zadań, przy pomocy osób nie tylko odpowiednio przygotowanych zawodowo, ale i świadomych znaczenia treści złożonego ślubowania.

Zachowanie skarżącego budzi wątpliwości co do gwarancji godnego, odpowiedzialnego i etycznego pełnienia przez niego służby. Analiza treści pism kierowanych przez skarżącego do przełożonych świadczy o ich lekceważeniu, ingerowaniu w ich prawa. Skarżący jakby zapomniał, że posiada szczególny status – status funkcjonariusza i z tego tytułu ciążą na nim szczególne obowiązki, których sposób realizacji podlega surowszym, niż w przypadku innych ocenom. Skarżący zobowiązany jest m. in. dbać o dobro formacji, jednak tę dbałość pojmuje według własnych kryteriów, w tym miedzy innymi poprzez negatywne przedstawianie społeczeństwu działalności Policji. Wyrok Sądu warunkowo umarzający postępowanie wobec skarżącego dowodzi o popełnieniu przestępstwa pomówienia Policji. W takich okolicznościach sprawy należy zadać sobie pytanie, czy jest w interesie Policji aby skarżący dalej pełnił w niej służbę. Zakładając nawet, że skarżący słusznie zwraca uwagę na pewne zjawiska zachodzące w Policji, to z pewnością nie powinien czynić to w sposób przez niego przyjęty. Elementem nieodłącznie zwianym z interesem służby jest aby policjant posiadał zaufanie przełożonych. Na gruncie tej sprawy zaufania tego niewątpliwie brak. Nie może cieszyć się zaufaniem policjant, który jest skonfliktowany z przełożonymi i który ich lekceważy. Na kanwie niniejszej sprawy pojęcie ważnego interesu służby w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, które przemawia za zwolnieniem skarżącego zostało wypełnione przez naganne zachowanie skarżącego wobec przełożonych oraz utratę zaufania, niezbędnego do dalszej służby.

W świetle powyższego, pomimo iż Sąd I instancji skoncentrował się na kwestii zwolnień lekarskich skarżącego, w których upatrywał zagrożenie dla interesu służby, to pomimo błędnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, prawidłowo ocenił zastosowanie przez organy art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, jako przesłanki do zwolnienia skarżącego ze służby.

W świetle powyższego zaskarżony wyrok ostatecznie odpowiada prawu, co na podstawie art. 184 Ppsa skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.