Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 139/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 149,. art. 161 par. 1 pkt 3, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1, art. 6, art. 13, art. 14
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 23 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 roku sprawy ze skargi R. M. na bezczynność A Spółki Akcyjnej w L. Oddział Ł.-T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje A Spółkę Akcyjną w L. Oddział Ł.-T. do załatwienia wniosku R. M. z dnia [...] marca 2015 roku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktów 1-4 oraz żądania sporządzenia kopii decyzji administracyjnych i ich przesłania na adres wnioskodawcy, w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 3. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 4. zasądza od A Spółki Akcyjnej w L. Oddział Ł.-T. na rzecz skarżącego R. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

W dniu 30 czerwca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga R. M. na bezczynność A SA z siedzibą w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Strona skarżąca zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2011r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa) wniosła o zobowiązanie A SA do rozpatrzenia wniosku z dnia 9 marca 2015 r. o udzielnie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności. Nadto stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skarżący wskazał, iż wnioskiem z dnia 9 marca 2015 r. zwrócił się do A SA o udostępnienie informacji publicznej, której nie otrzymał.

Jak wskazuje treść przedmiotowego wniosku nadesłana przez organ wraz z aktami administracyjnymi, strona wniosła o wskazanie:

1/ na jakiej podstawie i kiedy został wybudowany odcinek linii elektroenergetycznej [...] przebiegającej nad działką nr 562/13 położoną w D., gm. W. objętej KW nr [...] prowadzoną przez sąd Rejonowy w W.,

2/ czy ówczesny właściciel nieruchomości wyraził na to zgodę i w jakiej postaci,

3/ jaki pas gruntu jest wyłączony z zabudowy z uwagi na istnienie linii,

4/ czy w okresie minionych 5 lat przeprowadzone były przeglądy stanu urządzeń, jeżeli tak, w jakim są stanie technicznym.

Nadto skarżący w opisanym wniosku wystąpił również o sporządzenie kopii decyzji administracyjnych i innych dokumentów związanych z lokalizacją, budową i włączeniem do eksploatacji w/w linii.

W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący dodał, iż w piśmie z dnia 23 marca 2015 r. organ poinformował, że sprawa została już rozpatrzona w związku z toczącym się wcześniej postępowaniem sądowoadministracyjnym, zakończonym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lutego 2015 r. W odpowiedzi na tę informację skarżący sprecyzował, iż wniosek z dnia 9 marca 2015 r. jest nowym, kolejnym wnioskiem. Wskazując na zasadność skargi wyjaśnił, iż postępowanie przed sądem administracyjnym dotyczyło skargi na decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej, skarga została odrzucona ze względu na niewyczerpanie wszystkich środków zaskarżenia. W tej sytuacji – ze względu na upływ terminów – jedyną drogą pozostało złożenie nowego wniosku, co skarżący uczynił w dniu 9 marca 2015 r. ponawiając wniosek. Jednakże mimo upływu terminu określonego w art. 13 ustawy podmiot zobowiązany nie udostępnił informacji w ciągu 14 dni od złożenia wniosku. Skarżący nie otrzymał również żadnej informacji, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej. Zdaniem strony w świetle powyższego uprawnione jest stwierdzenie, iż organ dopuścił się rażącego naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę A SA wniosła o oddalenie skargi ewentualnie o umorzenie postepowania nadto zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Spółka zwróciła uwagę, iż postępowanie sądowe zostało zakończone postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r., sygn.akt II SA/Łd 1163/14, przy czym postanowienie to uprawomocniło się w dniu 4 kwietnia 2015 r. a pismo Sądu z doręczeniem Spółce tegoż orzeczenia nastąpiło jeszcze później gdyż z dniem 22 kwietnia 2015r. Równocześnie z ostrożności procesowej, w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 9 marca 2015 r. Spółka wydała kolejną decyzję z dnia [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a także skierowała do skarżącego pismo z tej samej daty informujące, iż Spółka nie dysponuje oryginałami decyzji administracyjnych, które mogłyby zostać udostępnione w trybie ustawy. Jak podnosi się w judykaturze i doktrynie, w przypadku wydania stosownego aktu lub dokonania innej czynności przez podmiot zobowiązany, po wniesieniu skargi na bezczynność, lecz przed jej rozpoznaniem postępowanie staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która w momencie orzekania jest już dokonana, nawet jeśli przekroczony został termin przewidziany do jej dokonania.

Na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. skarżący poparł skargę i wyjaśnił, że załącznik nr 1 do skargi, który jest oznaczony jako wniosek z dnia 9 marca 2015 roku omyłkowo nie zawiera pkt 4 i właściwym oryginalnym jest, ten który znajduje się w aktach administracyjnych. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, iż postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu ograniczone jest do badania przez sąd, czy organ miał wynikający z prawa obowiązek udostępnienia informacji publicznej i czy dokonał tego w terminie określonym w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o udostępnieniu informacji publicznej oraz czy po wytoczeniu skargi nie zaszły przesłanki obligujące do umorzenia postępowania sądowego.

Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż nie budzi wątpliwości Sądu, iż A SA jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy (por. wyroki WSA w Łodzi z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 123/13 oraz z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 126/13 - wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt I OZ 863/13 i w wyroku z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13 podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej może być każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet gdy stanowi część spółki powołanej przez spółkę w celu świadczenia usług na określonym terenie, nie ma bowiem podstaw do przyjęcia, że każdorazowo wyłącznie zobowiązanym do udzielenia informacji będzie organ zarządzający spółką.

Po wtóre, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 ustawy), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007 r., sygn. akt IV SAB/Gl 28/07). Według art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów.

Dodać również należy, że zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, zaś dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2). Zatem żądane przez stronę skarżącą m.in. dokumenty urzędowe (w tym decyzje administracyjne) dotyczące posadowienia przez przedsiębiorstwo urządzeń sieci elektroenergetycznej na nieruchomości innego podmiotu, ze swej istoty stanowią przedmiot informacji publicznej. Stanowisko to znajduje oparcie w utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, zgodnie z którą dokumenty związane z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa, jeżeli znajdują się one w posiadaniu podmiotu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (por. wyroki WSA w Krakowie: z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 184/12 oraz z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 212/12; wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07 oraz z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07).

Podsumowując, przedsiębiorstwa energetyczne są przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne, a w konsekwencji są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej (vide wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10), a informacja, której udostępnienia żądała strona skarżąca, była informacją publiczną w rozumieniu ustawy.

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy wspomnieć nadto trzeba, iż

w orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe i przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 6/08, publ. ONSAiWSA 2009/4/63). I wprawdzie w niniejszej sprawie, w dniu [...] organ wydał decyzję stanowiącą w jego ocenie reakcję na wniosek skarżącego z dnia 9 marca 2015 roku. To zauważyć należy, iż w sentencji decyzji organ sprecyzował, iż rozpatrzył sprawę dotyczącą przesłania decyzji administracyjnych i innych dokumentów stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych będących własnością A SA Oddział Ł.-Teren. I odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji w zakresie innych dokumentów stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych będących własnością A SA. A skoro tak, nie budzi wątpliwości Sądu, iż stan bezczynności organu przestał istnieć wyłącznie w zakresie podjętego rozstrzygnięcia tj. innych dokumentów. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji, odstępując jednocześnie od kontroli wspomnianej decyzji z dnia [...], gdyż nie jest ona przedmiotem niniejszej skargi. To rozstrzygnięcie, decyzja z dnia [...], może być bowiem przedmiotem odrębnej kontroli.

Przechodząc do dalszych rozważań przypomnieć trzeba, iż wniosek skarżącego z dnia 9 marca 2015 r. zawierał 4 punkty i dodatkowo strona zawracała się o sporządzenie kopii decyzji administracyjnych związanych z lokalizacją, budową i włączeniem do eksploatacji linii elektroenergetycznej. W tym zakresie organ nie podjął żadnych działań. Zdaniem Sądu, w świetle powyższego nie budzi wątpliwość, iż organ obowiązany był udostępnić żądaną przez skarżącą informację, czemu Sąd dał wyraz rozstrzygając stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. w pkt 1 sentencji wyroku.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bowiem bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 ustawy).

W wyroku NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt l OSK 601/05, czytamy zaś, iż niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oznacza, że pozostaje on w bezczynności. Termin określony w art. 13 ust. 2 ustawy wynosi – z wyjątkami w nim wymienionymi – 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Badając przedmiotową skargę Sąd miał także na względzie, że art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy nie miały charakteru rażącego.

Oceniając bezczynność organu Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględnił bowiem, iż wprawdzie organ nie udzielił żądanej informacji publicznej, jednocześnie jednak nie zignorował wniosku strony, na piśmie przedstawiając swoje stanowisko w sprawie oraz podejmując rozstrzygniecie z dnia [...]. Wobec powyższego na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. orzekł jak w pkt 3 sentencji.

Na podstawie art. 200 p.p.s.a., Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania (100 zł wpis sądowy), o czym orzekł w pkt 4 sentencji.

Lp/