Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 699/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 i 16, art. 33 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1065
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 5 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia 9 kwietnia 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.; dalej: "u.p.z.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a."), orzekł o utracie przez R. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 kwietnia 2018 r.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 28 marca 2018 r. R. K. otrzymał propozycję pracy w firmie J. Sp. z o.o. na stanowisku pracownik gospodarczy z wynagrodzeniem [...] brutto, jednakże odmówił przyjęcia propozycji, jako powód podając zainteresowanie pracą w niepełnym wymiarze czasu pracy. Tymczasem zgodnie z art. 2. ust. 1 pkt 2 u.p.z., bezrobotny oznacza osobę (...) niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej

(...). Rejestrując się w urzędzie w dniu 1 lutego 2018 r. R. K. oświadczył, że spełnia powyższe warunki, stąd podane przez niego argumenty dotyczące odmowy przyjęcia propozycji pracy nie mogą zostać uznane za zasadne, natomiast zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt. 3 u.p.z., bezrobotny, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny propozycji pracy odpowiedniej, traci status bezrobotnego.

W odwołaniu z dnia 15 kwietnia 2018 r. oraz w jego uzupełnieniach z dnia 16 kwietnia 2018 r. oraz z dnia 27 kwietnia 2018 r. wniesionych do Wojewody R. K. podważył legalność odbioru przez pracownika PUP oświadczeń o rezygnacji (odmowie) z ofert pracy, do których nie otrzymał skierowań, bądź ofert pracy, które już rozliczył w PUP. Zauważył, że już wielokrotnie pośrednik pracy po poinformowaniu go, że jest jakaś oferta pracy, bez szczególnego jej określania uznawał, że to jednak nie jest oferta dla niego i kazał mu pisać lub podpisać oświadczenie, że odmawia/rezygnuje z danej oferty. Pośrednik wyjaśniał przy tym, że takie oświadczenie jest tylko dla niego i że nie spowoduje żadnych negatywnych skutków. W opinii odwołującego takie samo oświadczenie podpisał na prośbę pośrednika w dniu 5 kwietnia 2018 r. z tą różnicą, że dotyczy rozliczonej oferty w PUP. Jednocześnie zaznaczył, że w całości wycofuje oświadczenie woli z dnia 5 kwietnia 2018 r., gdyż zostało ono niewłaściwie zrozumiane i zastosowane przez PUP. Celem tego oświadczenia nie była odmowa jakiejkolwiek pracy od PUP. Odwołujący poinformował, że nie odmówił i nie odmawia oferty pracy z dnia 28 marca 2018 r., ani nie ograniczył podjęcia ofert pracy PUP wyłącznie do prac na pół etatu. Wyjaśnił, że w trakcie konsultacji z pracodawcą wskazał jedynie, że praca na wskazane dwie zmiany będzie dla niego trudna. Pośrednik jedynie przedłożył pouczenie do podpisu bez odniesienia do konkretnej oferty i okoliczności i bez poinformowania o skutkach jego podpisania – podpisał je nieświadomie, sądząc, że jest to kolejne oświadczenie potrzebne pośrednikowi.

Decyzją z dnia 6 czerwca 2018 r., nr [...], Wojewoda działając na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 u.p.z., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy podkreślił, że odwołujący w oświadczeniu z dnia 5 kwietnia 2018 r. jednoznacznie wskazał, iż odmówił przyjęcia zaproponowanej pracy na stanowisku pracownika gospodarczego, ponieważ w szczególności jest zainteresowany pracą na 1/2 etatu. W oświadczeniu tym zainteresowany jednoznacznie własnoręcznym podpisem potwierdził, że został pouczony o negatywnych konsekwencjach odmowy przyjęcia propozycji pracy w postaci utraty statusu osoby bezrobotnej.

Organ odwoławczy uznał, że nie można uznać argumentacji przedstawionej przez odwołującego w odwołaniu, ponieważ na druku skierowania pracodawca jednoznacznie wskazał, że zainteresowany odmówił przyjęcia propozycji pracy na stanowisku robotnika gospodarczego w związku z niemożnością pracy na pełen etat. Nie można uznać, że zaproponowany pracodawca celowo miał potwierdzić oświadczenie nieprawdziwe na druku skierowania do pracy. R. K. w oświadczeniu z dnia 5 kwietnia 2018 r. w PUP [...] także potwierdził takiego rodzaju okoliczność, a zainteresowany powinien być świadomy konsekwencji składanych przez siebie oświadczeń.

Po zbadaniu wszystkich okoliczności sprawy organ odwoławczy uznał więc, że R. K. odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji pracy z PUP [...]. Zainteresowany nie wykazał, że przy składaniu oświadczenia z dnia 5 kwietnia 2018 r. celowo został wprowadzony w błąd przez pracownika PUP [...]. Natomiast figurując w ewidencji osób bezrobotnych R. K. musiał się liczyć z obowiązkiem przyjęcia propozycji pracy odpowiedniej w każdej chwili i nie może w tym przypadku stawiać określonych warunków. Odwołujący był pouczony na druku skierowania do pracy z dnia 28 marca 2018 r. oraz na druku specjalnego oświadczenia z dnia 5 kwietnia 2018 r., że w przypadku nieuzasadnionej pierwszej odmowy przyjęcia propozycji pracy zostanie on pozbawiony statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni.

Jednocześnie organ odwoławczy ocenił, że oferta przedstawiona przez Powiatowy Urząd Pracy [...] spełniałą wszystkie warunki pracy odpowiedniej, ponieważ odwołujący mógł wykonywać zaproponowaną pracę, a pracodawca wymagał tylko wykształcenia podstawowego. Odwołujący nie zgłaszał bezpośrednio przy przedstawieniu oferty pracy przeciwskazań zdrowotnych do pracy na tym stanowisku, miał dojazd środkami transportu zbiorowego (MPK [...]) z miejsca zamieszkania ([...] w [...]) do miejsca wykonywania pracy (ul. [...]), a wynagrodzenie na zaproponowanym stanowisku wynosiło od [...] zł brutto i było równe minimalnemu wynagrodzeniu w 2018 r.

W skardze z dnia 5 lipca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. K. powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu. Wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się do faktu złożenia przez niego oświadczenia z dnia 16 kwietnia 2018 r., w którym wycofał oświadczenie woli z dnia 5 kwietnia 2018 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, że na gruncie prawa cywilnego wycofanie oświadczenia woli może mieć wyjątkowo miejsce w przypadku świadomego wprowadzenia w błąd, groźby, czy też przymusu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Oś sporu w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Starosta [...] zasadnie orzekł o utracie przez R. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 kwietnia 2018 r.

Rozpoczynając rozważania prawne w tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z., starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Pod podjęciem pracy odpowiedniej, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, rozumie się zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Z powyższego wynika, że osoby rejestrujące się jako osoby bezrobotne (co nie jest czynnością obligatoryjną) muszą poddać się pewnym rygorom związanym z tym faktem. Nie mogą zatem dowolnie kształtować swojej sytuacji prawnej w tych ramach, jeżeli jest to sprzeczne z legalnym działaniem organu zatrudnienia. Organy zatrudnienia przedstawiają bezrobotnym propozycje pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy, oferty szkoleń lub prac dostępnych na rynku pracy, które należy przyjąć w razie ich zgodności z odpowiednimi przepisami. Natomiast nieuzasadniona odmowa skorzystania z tych świadczeń jest równoznaczna z rezygnacją z przynależności do kategorii osób bezrobotnych i korzystania z dobrodziejstw wynikających z posiadanego statusu osoby bezrobotnej, co w konsekwencji wiąże się z koniecznością poszukiwania zatrudnienia na własną rękę.

Innymi słowy, pozbawienie osoby bezrobotnej statusu bezrobotnego następuje wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki: bezrobotny odmówi przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a powyższa odmowa nastąpi bez uzasadnionej przyczyny. Zwrot "uzasadniona przyczyna" jest przy tym pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść ustala organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. Należy jednak mieć na uwadze, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym od dawna przyjmuje się, że uzasadnione przyczyny, o których mowa w przepisie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy to przede wszystkim okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu. Należą do nich na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nadzwyczajne zdarzenie losowe typu pożar, powódź, które uniemożliwia bezrobotnemu przyjęcie zaproponowanej formy pomocy. Do takich okoliczności należy zaliczyć również szczególną sytuację osobistą lub rodzinną bezrobotnego, która uniemożliwia podjęcie konkretnego zatrudnienia, bądź wystąpienie okoliczności, które obiektywnie uniemożliwiają wykonywanie konkretnej pracy w proponowanych przez pracodawcę warunkach w związku z przeciwwskazaniami do jej wykonywania (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I OSK 2877/16 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych na skutek lekkomyślności, niedbalstwa zainteresowanego, czy też wynikających z jego woli.

Z akt sprawy wynika, że Starosta [...] decyzją z dnia 1 lutego 2018 r., znak [...] uznał skarżącego z dniem 1 lutego 2018 r. za osobę bezrobotną (k. [...] akt adm. organu I instancji). W dniu 28 marca 2018 r. wydano skarżącemu skierowanie do pracy na stanowisku pracownika gospodarczego w firmie J. sp. z o.o. z siedzibą w P. , na którym w rubryce nr [...] przeznaczonej do wskazania powodu odmówienia przez kandydata przyjęcia zatrudnienia, pracodawca w dniu 3 kwietnia 2018 r. odnotował "nie może pracować na pełen etat" (k. [...] akt adm. organu I instancji). Wyjaśniając odmowę w dniu 5 kwietnia 2018 r. skarżący wskazał, że pomimo pouczenia o treści art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z., odmawia przyjęcia propozycji pracy na stanowisku pracownika gospodarczego ze względu na fakt, że jest zainteresowany w szczególności pracą na 0,5 etatu (k. [...] akt adm. organu I instancji).

Dokonując oceny wystąpienia przesłanek jakie wskazał organ pozbawiając skarżącego statusu osoby bezrobotnej w pierwszej kolejności należało zweryfikować, czy przedstawiona skarżącemu oferta pracy spełniała kryteria pracy odpowiedniej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 u.p.z. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 28 marca 2018 r. organ I instancji przedstawił skarżącemu ofertę pracy w J. Sp. z o.o. na stanowisku robotnika gospodarczego (k. [...] i [...] akt adm. organu I instancji). Skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził odbiór skierowania, nie zgłaszając zastrzeżeń co do oferty pracy. Zdaniem Sądu Wojewoda dokonał prawidłowej oceny, że przedstawiona skarżącemu oferta pracy spełniała kryteria pracy odpowiedniej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy. Skarżący mógł wykonywać zaproponowaną pracę. Jak wynika z karty rejestracyjnej bezrobotnego, skarżący posiada wykształcenie średnie ogólnokształcące (k. [...] akt adm. organu I instancji), natomiast pracodawca wymagał tylko wykształcenia podstawowego (k. [...] akt adm. organu I instancji). W zgłoszonych oczekiwaniach dotyczących przyszłej pracy skarżący wskazał, że chciałby pracować jako sprzątaczka biurowa (kod [...] wg Klasyfikacji zawodów i specjalności) (k. [...] akt adm. organu I instancji). Z karty rejestracyjnej bezrobotnego wynika przy tym, że skarżący pracował na stanowisku sprzątającego, robotnika magazynowego oraz jako pracownik obsługi klienta (k. [...] akt adm. organu I instancji). Tymczasem praca na stanowisku pracownika gospodarczego miała polegać na dbaniu o bezpieczeństwo na terenie firmy, wydawaniu kluczy, obchodzie pomieszczeń i otoczenia firmy, dbaniu o czystość i pracach porządkowych (k. [...] akt adm. organu I instancji). Skarżący posiada zatem odpowiednie kwalifikacje do wykonywania pracy na stanowisku pracownika gospodarczego.

Z akt sprawy nie wynika przy tym, aby stan zdrowia skarżącego nie pozwalał mu na wykonywanie pracy na przedmiotowym stanowisku. Ponadto, ewentualne przeciwwskazania zdrowotne do wykonywania pracy na oferowanym stanowisku mogłyby zostać potwierdzone poprzez wykonanie badań ustalających zdolność do pracy przed podjęciem zatrudnienia. Na ocenę tej okoliczności nie może mieć wpływu przedłożona na etapie postępowania odwoławczego informacja z Poradni Dermatologicznej Szpitala Klinicznego [...] Uniwersytetu [...] w P. o rozpoznaniu u skarżącego łysienia całkowitego uogólnionego (k. [...] akt adm. organu odwoławczego), co – zgodnie z twierdzeniem skarżącego zawartym w odwołaniu – wraz z większym zmęczeniem jest przyczyną preferencji przez skarżącego pracy na 0,5 etatu.

Bezspornym pozostaje również, że oferowana praca na umowę o pracę na okres próbny podlegała ubezpieczeniom społecznym, łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem transportem publicznym nie przekracza 3 godzin, a skarżący miał możliwość dojazdu do miejsca świadczenia pracy środkami transportu zbiorowego (MPK). Ponadto, wynikająca ze zgłoszenia wysokość proponowanego wynagrodzenia w kwocie "od 2100,00 zł brutto" nie jest mniejsza niż wysokość minimalnego wynagrodzenia w 2018 r. wynoszącego 2100,00 zł, zgodnie z § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2018 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1747). Tym samym zdaniem Sądu Wojewoda prawidłowo ocenił, że zaproponowana oferta pracy spełniała kryteria pracy odpowiedniej.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu kwestią bezsporną jest ziszczenie się w sprawie jednej z dwóch przesłanek obligujących organ do pozbawienie osoby bezrobotnej statusu bezrobotnego, tj. skarżący odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Okoliczność ta jednoznacznie wynika bowiem ze znajdującego się w aktach sprawy skierowania do pracy i poczynionej na nim adnotacji pracodawcy, potwierdzonej pieczątką firmy oraz podpisem osoby wypisującej skierowanie. Na spotkaniu z pracodawcą w dniu 3 kwietnia 2018 r. skarżący odmówił przyjęcia zatrudnienia wskazując, że nie może pracować na pełen etat.

Bez wpływu na powyższe ustalenie ma przy tym złożone wyjaśnienie odmowy przyjęcia propozycji pracy na stanowisku pracownika gospodarczego z dnia 5 kwietnia 2018 r., które to skarżący w toku postępowania administracyjnego i sądowego odwoływał powołując się na złożenie oświadczenia o uchyleniu się od skutków oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu innej osobie, zgodnie z treścią art. 88 § 1 Kodeksu cywilnego. Dla ustalenia, że skarżący odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia wystarczająca jest bowiem adnotacja pracodawcy na skierowaniu do pracy. Jedynie na marginesie można więc wyjaśnić skarżącemu, że przepisy art. 84 i 88 KC nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Wszak oświadczenie skarżącego o odmowie przyjęcia propozycji pracy na stanowisku pracownika gospodarczego są czynnościami procesowymi skarżącego, do których nie mają zastosowania przepisy KC o wadach oświadczenia woli. Zakres kognicji sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast badania, czy w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające twierdzenie o wadzie oświadczenia woli (zob. wyrok NSA z dnia 15 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 3649/18).

Na aprobatę zasługuje również stanowisko organów rozstrzygających w sprawie, że odmowa przyjęcia propozycji pracy z uwagi na fakt, że skarżący nie może pracować na pełen etat i jest zainteresowany pracą na pół etatu nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny w rozumieniu art. art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z., co obligowało organ I instancji do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej.

W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z., bezrobotny oznacza osobę (...) niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej (...). W dniu 1 lutego 2018 r. skarżący uprzedzony o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 Kodeksu karnego oświadczył, że jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie (k. [...] akt adm. organu I instancji). Odmowa przyjęcia pracy odpowiedniej z powodu niemożności podjęcia pracy na cały etat stoi więc w sprzeczności z ustawową definicją osoby bezrobotnej i nie mogła zostać uznana za uzasadnioną odmowę przyjęcia zaproponowanej pracy.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w dniu 1 lutego 2018 r. skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził, że został pouczony o obowiązku przyjmowania propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Oświadczenie zawiera pouczenie, że osoba, która odmówi przyjęcia odpowiedniej pracy traci status bezrobotnego na 120 dni – pierwsza odmowa, 180 dni – druga odmowa lub 270 dni – trzecia i każda kolejna odmowa (k. [...] akt adm. organu I instancji). W tym samym skarżący oświadczył, że jest osobą gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, wobec czego odmawiając przyjęcia zatrudnienia z powodu niemożności podjęcia pracy na pełen etat miał świadomość konsekwencji jego odmowy.

To osoba rejestrująca się jako bezrobotny oświadcza, że chce i może pracować i jednocześnie prosi o pomoc w poszukiwaniu odpowiedniej pracy. Jeżeli kandydat, ze względów życiowych, nie może oświadczyć gotowości do podjęcia odpowiedniej pracy (a więc pracy m. in. w pełnym wymiarze), bo sam ocenia, że jego dyspozycyjność jest trwale ograniczona, winien rozważyć możliwość rejestracji w charakterze osoby poszukującej pracy lub poszukiwać pracy dostosowanej do własnych oczekiwań samodzielnie.

Reasumując, zdaniem Sądu organy rozstrzygające w sprawie słusznie oceniły, że w sprawie nie zachodzi uzasadniona przyczyna przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, co obligowało organ I instancji do pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego. Organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dokonując prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonując jego subsumpcji pod art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.z.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), oddalił skargę.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 5 października 2020 r. wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.