Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 311/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1, art. 53
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 6 pkt 1, art. 4 pkt 18
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi D. M. i Przedsiębiorstwa siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W imieniu skarżących D. M i Przedsiębiorstwa Zagranicznego B. Spółki z o.o. z siedzibą w C. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego złożył adwokat M. S..

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z 29 listopada 2019 r. A. S.A. z siedzibą w W. złożyła wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy telekomunikacyjnego obiektu budowlanego na działce nr [...] w C.. Do wniosku dołączono analizę środowiskową i kwalifikację przedsięwzięcia.

Burmistrz Gminy decyzją z 2 marca 2020 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym dla budowy telekomunikacyjnego obiektu budowlanego 32986 Ż.-C. na terenie działki nr [...] położonej w obrębie C., gmina Ż..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 9 czerwca 2020 r. uchyliło w całości powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie Kolegium Burmistrz nie dokonał merytorycznej oceny wniosku, nie ustalił przede wszystkim, w jakiej odległości od planowanej inwestycji występuje zabudowa przeznaczona na pobyt ludzi, ustalić więc musi, czy istniejąca zabudowa może być narażona na niedozwolone oddziaływanie planowanej stacji bazowej. Konieczne jest przy tym wskazanie, z jakiego typu anten, jakiej mocy i w jakiej ilości anten składać się ma inwestycja, na jakiej wysokości mają być one zamontowane oraz jaki będzie kierunek ich usytuowania. Organ ustalić ma tez krąg stron postępowania.

W ponownie prowadzonym postępowaniu do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora wraz z zaktualizowanym opracowaniem środowiskowym - analizą środowiskową i kwalifikacją przedsięwzięcia, a także projekt techniczny dla przedmiotowego obiektu. Dołączono także postanowienie Burmistrza Gminy z 19 października 2020 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego 32986 Ż. - C. na terenie działki nr [...] położonej w C., z wniosku A. S.A. z siedzibą w W.

Burmistrz Gminy decyzją z dnia 16 grudnia 2020 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, polegającej na budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego 32986 Ż. - C. na terenie działki nr [...] położonej w obrębie C., gmina Ż..

W rozstrzygnięciu wskazano m.in., że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży wolnostojącej i instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z sześciu anten sektorowych (S1A1,S2A1, S3A1, S1A2, S2A2, S3A2) i anteny radiolinii (ML-S) oraz urządzeń sterujących posadowionych u podstaw wieży. Parametry projektowanych anten sektorowych określono następująco: S1A1 o mocy EIRP 9977 W i azymucie 100°; S1A2 o mocy EIRP 9989 W i azymucie 100°; S2A1 o mocy EIRP 18166 W i azymucie 190°; S2A2 o mocy ElRP 15230 W i azymucie 190°; S3A1 o mocy EIRP 18166W i azymucie 300°; S3A2 o mocy EIRP 15230 W i azymucie 300°. Maksymalne pochylenie (Tilt) anten ustalono na 8°, wysokość zawieszenia (środek elektryczny); na 49 m n.p.t., a minimalną wysokość do osi głównej wiązki promieniowania ustalono na 19,9 m n.p.t. w odległości 20m w osi głównej wiązki promieniowania. Z kolei parametry projektowanych anten radioliniowych ustalono następująco: - moc EIRP: 11749 W, azymut: 195°, maksymalne pochylenie (Tilt) 0.1°, wysokość zawieszenia środka: 46 m n.p.t. Emisja pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnych poziomach gęstości mocy będzie występowała na wysokości zgodnie z ustaleniami organu

- 46,7 m n.p.t. w odległości 15,1m od osi anteny przy jej maksymalnym pochyleniu na azymucie 100° (w miejscach niedostępnych dla ludności);

- 45,9 m n.p.t. w odległości 19,9m od osi anteny przy jej maksymalnym pochyleniu na azymucie 190° (w miejscach niedostępnych dla ludności);

- 46,2 m n.p.t. w odległości 19.8m od osi anteny przy jej maksymalnym pochyleniu na azymucie 300° (w miejscach niedostępnych dla ludności).

Zdaniem organu z materiału dowodowego przedłożonego przez inwestora i z analizy wyznaczonego przez organ obszaru poddanego analizie wynika, że emisja pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnych poziomach gęstości mocy będzie występowała na wysokości 46,7 m n.p.t. w odległości 15,1m od osi anteny przy jej maksymalnym pochyleniu na azymucie 100°, 45,9 m n.p.t. w odległości 19,9m od osi anteny przy jej maksymalnym pochyleniu na azymucie 190°, 46,2 m n.p.t. w odległości 19,8m od osi anteny przy jej maksymalnym pochyleniu na azymucie 300°, czyli w miejscach niedostępnych dla ludności, bowiem na tych wysokościach nie znajdują się budynki przeznaczone na stały pobyt ludzi. Następnie, jak wskazał organ, poddano analizie obszar wyznaczony w odległości 20m (odległość uśredniona) od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania na każdym z podanych we wniosku azymucie dla anten sektorowych: antena S1A1, S1A2, S1A3 azymut 100°, antena S2A2, S3A1, S3A2 azymut 190°, antena S3A2 azymut 300°, gdzie wysokość zawieszenia (środek elektryczny) wynosi 49m n.p.t, minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania wynosi 19,9m n.p.t. W tym przypadku również stwierdzono, że w osiach głównej wiązki promieniowania na podanej wysokości nie znajdują się budynki na stały pobyt ludzi. Kolejno dla anten radioliniowych skierowanych na azymut 195°, wysokość zawieszenia środka wynosi 46m n.p.t., gdzie na podanej wysokości nie znajdują się budynki na stały pobyt ludzi.

Organ doszedł do wniosku na podstawie wyżej przedstawionych parametrów, że inwestycja nie spowoduje negatywnego oddziaływania oraz nie wprowadzi ograniczeń w zabudowie sąsiednich działek budowlanych. Organ ustalił też, że stronami w postępowaniu są inwestor, właściciel działki, na której planowana jest budowa stacji bazowej oraz właściciele nieruchomości, nad którymi wznoszą się na wysokościach niedostępnych dla ludności wiązki promieniowania anten sektorowych i właściciele działek nad wyznaczonymi przewidywanymi obszarami występowania pól elektromagnetycznych o poziomach równych lub wyższych od dopuszczalnych.

Organ pierwszej instancji stwierdził, że kumulacja oddziaływania między antenami radioliniowymi a antenami sektorowymi jest pomijalnie mała i nie wpływa w sposób istotny na zwiększenie gęstości sumarycznego pola E-M wytwarzanego przez główne anteny sektorowe. Anteny te służą do przesyłania danych pomiędzy poszczególnymi stacjami bazowymi, co wymaga, by pomiędzy każdymi dwoma skomunikowanymi radioliniami była zachowana bezpośrednia widoczność, zatem "na drodze" wiązki pola E-M radiolinii nie mogą wystąpić miejsca dostępne dla ludności.

Podsumowując organ stwierdził, że z przedstawionej konfiguracji anten, obliczeń i wykonanych rysunków stanowiących podstawę analizy wynika, że miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, a inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco

oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stąd też nie wymaga ona uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie D. M. i Przedsiębiorstwa Zagranicznego B. Spółki z o.o. z siedzibą w C. decyzją z 11 marca 2021 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia 16 grudnia 2020 r. w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium przypomniało, że przedmiotowy obiekt składać się będzie z wieży telekomunikacyjnej i instalacji radiokomunikacyjnej sieci A. S.A zlokalizowanych na działce nr [...] w obrębie C. gmina Ż.. Instalacja radiokomunikacyjna składać się będzie z systemu antenowego zainstalowanego na wieży oraz urządzeń zasilająco-sterujących umieszczonych w najbliższym otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnej. Inwestor w formie tabeli przedstawił planowaną konfigurację anten sektorowych oraz wyniki obliczeń odległości miejsc dostępnych dla ludności, od osi głównej wiązki promieniowania na całej jej długości dla tiltu minimalnego 0° oraz dla tiltu maksymalnego. Widoki występowania osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych planowanej instalacji radiokomunikacyjnej w płaszczyźnie poziomej na tle planu terenu i w płaszczyźnie pionowej oraz zabudowę występującą na kierunkach głównych osi promieniowania przedstawiono w formie graficznej, na rysunkach załączonych do Kwalifikacji Przedsięwzięcia. Z Kwalifikacji Przedsięwzięcia wynika, że w osi głównych wiązek promieniowania anten S1A1, S1A2 w odległości do 200m od środków elektrycznych tych anten, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności oraz, że w osi głównych wiązek promieniowania anten S2A1, S2A2, S3A1, S3A2 w odległości 300 m od środków elektrycznych tych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zatem rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie jest przy tym wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, a ponadto planowane przedsięwzięcie nie jest związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, w związku z tym dla jego podjęcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Z analizy występowania obszaru pól E-M o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. poz. 2448) wynika, że pola elektromagnetyczne o wartości gęstości mocy większych lub równych zróżnicowanym wartościom określonym w rozporządzeniu a pochodzące od anten sektorowych, wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności, zatem projektowana stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu.

Reasumując, w ocenie Kolegium, decyzja organu pierwszej instancji została wydana po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału, w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

W imieniu skarżących D. M. i Przedsiębiorstwa Zagranicznego B. Spółki z o.o. z siedzibą w C. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego złożył adwokat M. S., wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji i zarzucając naruszenie:

- art. 138 § 1 punkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77§1 k.p.a,, art. 80 k.p.a. w związku z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 4 pkt 18 tej ustawy, polegające na niepodjęciu przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji żadnych działań mających na celu ustalenie, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie decyzji dla inwestycji celu publicznego. Zdaniem skarżących organy całkowicie pominęły konieczność wykazania przesłanek warunkujących uznanie przedmiotowego przedsięwzięcia za inwestycję celu publicznego, nie wystarczy przy tym, aby inwestycja dotyczyła po prostu celu wymienionego w art. 6 u.g.n.; aby można było uznać ją za inwestycję celu publicznego, powinna stanowić realizację tych celów, a jej znaczenie powinno być albo lokalne i ponadlokalne, albo krajowe, albo metropolitalne;

- art. 138 § 1 punkt 1 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. w związku z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 1 u.g.n. w związku z art. 4 pkt 18 u.g.n. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo nieprzeprowadzenia przez organ analizy stanu faktycznego terenu, na którym znajduje się lokalizacja przedmiotowej inwestycji, pominięcie faktu, że na terenie planowanej inwestycji nie występują niezaspokojone potrzeby mieszkańców, ani nie zachodzi potrzeba usprawnienia zaspokajania już zaspokajanych potrzeb, uzasadniające realizację inwestycji celu publicznego. Zdaniem skarżących w tym kontekście istotne jest wskazanie, że na terenie, którego dotyczył wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego funkcjonują już z powodzeniem maszty operatorów sieci telefonii komórkowej, w tym sieci wnioskodawcy;

- art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który mógłby być podstawą prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie. Zwrócono uwagę na to, że organy nie dokonały oceny skumulowanego odziaływania inwestycji oraz innych podobnych inwestycji już funkcjonujących w okolicy, a organy oparły swoje rozstrzygnięcie jedynie na wniosku inicjującym postępowanie w sprawie oraz załączonych do niego wybranych zaświadczeniach, a nie na dokumentach i okolicznościach faktycznych, które tak naprawdę były istotne.

W uzasadnieniu skargi argumentowano, że dla uznania charakteru inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n. konieczne jest wykazanie, że inwestycja ta zmierza do zaspokojenia potrzeb społeczności (co najmniej) lokalnej. Tymczasem w niniejszej sprawie takich ustaleń na żadnym etapie postępowania nie czyniono a priori przyjmując, że inwestycja dla której wydano zaskarżoną decyzję powyższe założenie spełnia. Zdaniem skarżących świadczy to o istotnym naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W tej sytuacji, skarżący stwierdzili, że skoro inwestycja nie mieści się w celach, o których mowa w art. 6 u.g.n. i nie ma na celu zaspokojenia potrzeb danej społeczności, a tylko zmierza do realizacji celów ekonomicznych przedsiębiorcy, to w sprawie powinna zapaść "zwykła" decyzja o warunkach zabudowy, a nie decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zdaniem skarżących nadto pominięto ustalenia dotyczące współistnienia innych inwestycji tego samego typu na terenie sąsiadującym z inwestycją. Tymczasem, jak wskazali skarżący, okolice C. nie tylko objęte są siecią telefonii komórkowej inwestora, ale także najnowocześniejszym rodzajem sieci – 4G/LTE, również pozostałych operatorów, funkcjonujących na rynku w Polsce. To potwierdza tezę skarżących o braku niezaspokojonych potrzeb na tym obszarze w zakresie zaplanowanych usług telekomunikacyjnych, a także o braku konieczności podwyższania ich standardu – który jest najlepszy z dostępnych na rynku.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację oraz powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne.

W piśmie z 26 listopada 2021 r. A. S.A. (inwestor) ustosunkowała się do argumentów skargi, uznając je za całkowicie niezasadne. Wskazała, że planowana przez nią inwestycja spełnia wszystkie cechy inwestycji celu publicznego, wynikające z przepisów prawa, a fakt współistnienia na danym obszarze innych tego typu inwestycji w żaden sposób nie oznacza, że nie istnieją niezaspokojone potrzeby odbiorów sygnału telekomunikacyjnego. Przedłożone przy skardze mapy zasięgu, jak argumentowała uczestniczka postępowania, obrazują wyłącznie fakt dostępności sygnału na danym terenie, jednak w żaden sposób nie pokazują jego jakości. Podkreślono również, ze całkowicie błędna jest argumentacja skarżących jakoby uczestniczka, niewątpliwie planując będącą przedmiotem sporu inwestycję w celach komercyjnych, realizowała ją tam, gdzie nie jest ona uzasadniona ekonomicznie. Tym uzasadnieniem jest zaś istnienie niezaspokojonych potrzeb w tym zakresie na danym terenie. Uczestniczka wniosła tym samym o oddalenie skargi.

W piśmie z 8 grudnia 2021 r. skarżący ustosunkowali się do powyższego pisma uczestniczki postępowania. Z kolei, w piśmie z 22 grudnia 2021 r. uczestniczka ustosunkowała się do pisma skarżących z 8 grudnia 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzje SKO i Burmistrza wydane w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącej budowy telekomunikacyjnego obiektu budowlanego na działce nr [...] w C. – stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży wolnostojącej i instalacji radiokomunikacyjnej obejmującej sześć anten sektorowych, działających w paśmie częstotliwości 400-2600 MHZ, i anteny radiolinii, o wysokości do 55 m n.p.t.

W związku z wnioskiem inwestora o wydanie decyzji lokalizacyjnej, materialnoprawną podstawą zaskarżonych były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2020, poz. 293 ze zm., tj. w brzmieniu z daty podjęcia zaskarżonej decyzji), dalej jako u.p.z.p. Zgodnie z art. 50 ust. 1 tej ustawy inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Bezsporna w niniejszej sprawie jest kwestia braku obowiązywania na terenie objętym inwestycją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uzasadniało konieczność uzyskania uwarunkowań planistycznych poprzez określenie ich w akcie indywidualno – konkretnym, jakim jest decyzja administracyjna. Kwestionowany jest natomiast tryb wydawania i charakter tej decyzji, tj. decyzja lokalizacyjna, zamiast decyzji o warunkach zabudowy, gdyż w ocenie skarżących przedmiotowa inwestycja nie może zostać zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego. Zdaniem Sądu stanowisko to jest nieprawidłowe.

Należy zauważyć, że zgodnie z definicją inwestycji celu publicznego, zawartą w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie zaś do art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., celem publicznym jest m. in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji.

Natomiast, w myśl art. 53 ust. 3 u.p.z.p. w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ obowiązany jest przeprowadzić odpowiednie postępowanie dowodowe, a w tym analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, które wynikają z odrębnych przepisów, oraz analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wydanie decyzji wiąże się z dokonaniem analizy dwóch elementów - po pierwsze, jest to analiza zasad zagospodarowania terenu wynikająca z przepisów odrębnych, a więc zbadanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem materialnym administracyjnym oraz z unormowaniami dotyczącymi charakteru samej inwestycji, a po drugie, jest to analiza stanu faktycznego i prawnego dotycząca nieruchomości, na której planuje się realizację inwestycji. W dalszej kolejności, zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p., decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu ze specjalistycznymi organami, do kompetencji których należą szczegółowe zagadnienia z zakresu prawa publicznego.

Z powyższego wynika, że decyzja lokalizacyjna wydawana jest wyłącznie w odniesieniu do pewnej grupy przedsięwzięć, charakteryzującej się znaczeniem społecznym, czy to lokalnym czy ponadlokalnym. Ze względu na ten właśnie charakter, realizacja takich zamierzeń jest uprzywilejowana, co znajduje odzwierciedlenie w ułatwieniach proceduralnych czy zmniejszonych wymaganiach co do kształtowania ładu przestrzennego. Dlatego tak istotne jest, aby jednoznacznie ustalić, z jakim przedsięwzięciem mamy do czynienia w danej sprawie – służącym interesom ogółu, czy też indywidualnym inwestora.

Rozważając tą kwestię w kontekście niniejszej sprawy należy zauważyć, że wnioskowana inwestycja dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej i decydujące dla ustalenia, czy jej realizacja może być uznana za inwestycję celu publicznego jest więc wykazanie, że inwestycja ta może być uznana za "urządzenie łączności publicznej", a szerzej, że działalność operatora telefonii komórkowej wchodzi w zakres pojęcia "łączność publiczna". Przepis art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zakresie definicji łączności publicznej odsyła do definicji łączności publicznej określonej w u.g.n., zgodnie zaś z art. 4 pkt 18 tej ustawy przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. W dalszej kolejności niezbędne jest więc nawiązanie do szczegółowych regulacji prawnych zawartych ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne.

Zgodnie z art. 2 pkt 42 tej ustawy telekomunikacja to nadawanie, odbiór lub transmisję informacji, niezależnie od ich rodzaju, za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną. Przepis art. 2 pkt 29 Prawa telekomunikacyjnego definiuje zaś pojęcie publicznej sieci telefonicznej jako sieci wykorzystywanej do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, czyli usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, a polegających na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej. Natomiast publicznie dostępna usługa telefoniczna to stosownie do brzmienia art. 2 pkt 30 tej ustawy usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników w celu inicjowania i odbierania połączeń krajowych i międzynarodowych oraz uzyskania dostępu do służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy, za pomocą numeru lub numerów ustalonych w krajowym lub międzynarodowym planie numeracji telefonicznej. Analiza powyższych definicji prowadzi do wniosku, że ogólna dostępność (usług, sieci itp.) jest jedynym czynnikiem przesądzającym znaczenie określenia "publiczny" użytego na gruncie Prawa telekomunikacyjnego.

Odpowiadając więc na pytanie, czy stacja bazowa telefonii komórkowej może być uznana za "urządzenie łączności publicznej", a w konsekwencji za inwestycję celu publicznego należy wskazać, że jeśli świadczenie usług telekomunikacyjnych jest rozumiane jako świadczenie usług z zakresu łączności, to urządzeniem łączności publicznej jest także urządzenie, które jest wykorzystywane do świadczenia usług telekomunikacyjnych. Stosownie do brzmienia art. 2 pkt 46 Prawa telekomunikacyjnego urządzenie telekomunikacyjne to urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewnienia telekomunikacji. Stacja bazowa telefonii komórkowej z pewnością jest urządzeniem, które spełnia wymogi tej definicji, jest bowiem elementem niezbędnym dla funkcjonowania sieci, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 u.g.n., o której mowa w art. 2 pkt 5 ustawy. (zob. wyrok NSA z a 10 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 811/05, dostępny w CBOSA). Co więcej, wskazuje się, że możliwa jest w aktualnym stanie prawnym realizacja inwestycji celu publicznego przez podmiot prywatny (tj. inny niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego albo państwowa lub komunalna osoba prawna) i w całości z niepublicznych środków - wystarczy, że ów podmiot zmierza do realizacji jednego z ustawowo określonych celów publicznych o zasięgu lokalnym lub ponadlokalnym (zob. T. Grossmann, Pojęcie inwestycji celu publicznego w dziedzinie łączności, Państwo i prawo 2005/9/81; por. wyrok NSA z 4 października 2005 r., sygn. akt II OSK 495/05, dostępny w CBOSA).

Co do zasady więc stacja bazowa telefonii komórkowej realizuje cele publiczne z zakresu łączności publicznej. Niemniej jednak, należy mieć na uwadze, że definicja "inwestycji celu publicznego", którą posługuje się art. 5 pkt 2 u.p.z.p., wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres, tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi zaliczenia go do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 u.p.z.p.

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania prawne, zdaniem Sądu, budowa lub przebudowa fragmentu (jakiegoś elementu) sieci telekomunikacyjnej, w tym przypadku – realizacja (kolejnych) urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, o ile chociażby pośrednio ma lub może mieć znaczenie dla społeczności lokalnej (gminy lub jej części - danej miejscowości, dzielnicy miasta, osiedla, ulicy czy nawet jeszcze mniejszego fragmentu), służy realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. i to niezależnie od osoby inwestora. W takiej formule zarazem nie mieści się ocena racjonalności zamierzeń inwestycyjnych, wpisujących się charakterystykę "inwestycji celu publicznego", skoro przepisy prawa decyzję o warunkach zabudowy kształtują jako decyzję związaną, a racjonalność inwestycji nie stanowi przesłanki jej dopuszczalności. W konsekwencji, ocena racjonalności inwestycji z perspektywy potrzeb społeczności lokalnej dokonana przez organ odwoławczy nie mieści się w przesłankach oceny wniosku inwestora (por. wyrok WSA w Gdańsku z 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 834/20, dostępny w CBOSA).

Niezależnie od tego jednak zauważyć wypada, że potrzeby społeczności lokalnej wyrażają się nie tylko w dostępie do usług konkretnego operatora, który dysponuje już siecią telekomunikacyjna na danym terenie, ale także w dostępie do usług telekomunikacyjnych realizowanych przez różnych operatorów na zasadzie konkurencyjności. W tym znaczeniu bowiem, także możliwość wyboru przez członków społeczności lokalnej pomiędzy operatorami realizującymi usługi telekomunikacyjne na danym terenie, przez co potencjalnie mogą one stać się bardziej konkurencyjne pod względem cenowym, wpisuje się w kategorię celu publicznego. Wreszcie też, w ocenie Sądu, racjonalna jest argumentacja uczestniczki postępowania A. S.A., która w piśmie procesowym z 26 listopada 2021 r. - jednoznacznie wskazuje, że jakość usługi telekomunikacyjnej zależy od obciążenia sieci, co oznacza, że im więcej jest jej użytkowników, tym jakość ta jest niższa. Wskazuje też, że przedłożone przez skarżącą mapy sygnału, mające świadczyć o braku potrzeb społeczności lokalnej w zakresie usług telekomunikacyjnych są niemiarodajne o tyle, że oznaczają teren "zero jedynkowo", tzn. w skali "jest sygnał" lub "nie ma sygnału", abstrahując całkowicie od jego jakości. Trudno też nie zgodzić się ze stanowiskiem uczestniczki postępowania, z punktu widzenia zasad logiki biznesowej, że lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej następuje wyłącznie w miejscach, gdzie jest ona potrzebna ze względu na trudności z uzyskaniem sygnału odpowiedniej jakości. W innych miejscach operator sieci telefonii komórkowej, który jest przedsiębiorcą, nie lokalizuje tej infrastruktury, bowiem byłoby to dla niego nieracjonalne ekonomicznie. Argumentacja skarżących, że chęć zysku operatora sieci komórkowej, który decyduje się na lokalizację kolejnego obiektu telefonii komórkowej, pozostaje bez związku - co najmniej - z potrzebą polepszenia jakości dostępnych już dla ludności usług telekomunikacyjnych – jest więc nieprzekonywująca.

W związku z tym, zdaniem Sądu, niezasadne są zarzuty skargi dotyczące braku rozważania przesłanki zakwalifikowania inwestycji jako realizującej zadania o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Przedmiotowa stacja bazowa umożliwia bowiem komunikację telefoniczną i internetową nieograniczonej liczbie ludzi, przy czym fakt, że na obszarze C. znajdują się już stacje innych operatorów nie powoduje, że sporna stacja nie będzie służyć lokalnej społeczności. Przeciwnie, wciąż rozwijające się sieci, powiększanie liczby abonentów oraz poszerzanie ofert powoduje, że konieczne jest zapewnienie stabilnej łączności, co może być osiągnięte przez zwiększanie ilości stacji bazowych, które tę łączność zapewniają. Dlatego też nie sposób uznać, że istnienie na danym terenie innych stacji, będzie wystarczające wobec wciąż rosnących potrzeb ludzi na szybkie i stabilne połączenia tak telefoniczne, jak internetu mobilnego.

Podsumowując, stacja bazowa jest urządzeniem telekomunikacyjnym współtworzącym sieć, dzięki której przekazywane są sygnały, z których korzystać może ogół użytkowników, wybierając tego dostawcę usług telekomunikacyjnych, który oferuje najkorzystniejsze warunki rynkowe. Wobec powyższego współistnienie na danym terenie urządzeń telekomunikacyjnych różnych operatorów telekomunikacyjnych nie wyklucza realizacji nowego urządzenia telekomunikacyjnego w ramach inwestycji celu publicznego. W przeciwnym razie nie byłoby możliwe osiągnięcie celów założonych przez ustawodawcę w przepisach Prawa telekomunikacyjnego. Stanowisko to potwierdza doktryna, gdzie wysunięto wniosek, że status obiektów i urządzeń łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. będą miały przynajmniej te składniki infrastruktury telekomunikacyjnej, które stanowić będą elementy publicznej sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu Prawa telekomunikacyjnego, a więc sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej głównie do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników. W konsekwencji, za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.g.n. uznano zamierzenia inwestycyjne dotyczącej takiej sieci lub jej poszczególnych elementów (tak: w odniesieniu do stacji bazowej telefonii komórkowej Z. Kostka, J. Hyla, [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz i przepisy wykonawcze, Gdańsk 2004, s. 81). Co istotne, w doktrynie stwierdzono, że z uwagi na specyfikę publicznych sieci telekomunikacyjnych praktycznie każdemu przedsięwzięciu inwestycyjnemu dotyczącemu takiej sieci będzie można przypisać co najmniej lokalne (gminne) znaczenie (por. T. Grossmann, op.cit., s. 88; wyrok NSA z 4 października 2005 r., II OSK 495/05, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji fakt, że przedmiotowa stacja bazowa realizuje cele publiczne określone w art. 6 u.g.n. oraz stanowi odpowiedź na wyzwania związane ze zwiększonymi potrzebami komunikacji telefonicznej i internetu bezprzewodowego, zasadnym było przyjęcie, że jest to inwestycja celu publicznego, pozwalająca zaspokoić potrzeby lokalnej społeczności, związane z podwyższeniem standardu dotychczas oferowanych usług w tym zakresie. Inwestycje celu publicznego należy bowiem oceniać perspektywicznie, często bowiem stanowią one reakcję na potrzeby, które pojawią się w niedługim okresie czasu, ale są do przewidzenia na skutek obserwacji trendu zapotrzebowania na określone dobra publiczne. W tym wypadku takim dobrem jest łatwy dostęp do stabilnej i szybkiej łączności publicznej, która jednak posiada pewne ograniczenia i zwiększone ryzyko awarii ze względu na powiększającą się liczbę użytkowników. Sytuacja, w której dostęp do ww. dobra będzie ograniczony lub uniemożliwiony niewątpliwe ma znaczenie dla użytkowników, jakimi z pewnością są lokalni mieszkańcy, a więc aby zapewnić ciągłość i poziom usługi operator decyduje się na działania wyprzedzające w postaci zwiększenia liczny urządzeń telekomunikacyjnych, co należy uznać za działanie o znaczeniu lokalnym.

Co więcej, w tym kontekście skarżący nie zauważają, że projektowane anteny będą działać m.in. w pasmach powyżej 1800 MHz, a więc w tzw. technologii 5G. W skardze skarżący posługują się analizą zasięgu 5 operatorów komórkowych na terenie C. wskazując, że aktualnie oferowany na tym terenie dostęp do telefonii komórkowej obejmuje również najnowocześniejszy rodzaj, czyli sieć 4G/LTE. Tymczasem obecnie co raz więcej operatorów oferuje system 5G, który jest odpowiedzią właśnie na zwiększające się potrzeby dostępu i szybkości komunikacji komórkowej. Tym bardziej zatem należy przyjąć, że budowa spornej stacji bazowej przyczyni się do zaspokojenia potrzeb lokalnych w obszarze dotychczas niezaspokojonym.

W związku z tym Sąd uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do objęcia przedmiotowej budowy procedurą lokalizacji inwestycji celu publicznego. Analizując zaś działania organów w tym postępowaniu Sąd stwierdził, że były one prawidłowe i zgodne zarówno z przepisami prawa materialnego – u.p.z.p., jak i postępowania administracyjnego.

Biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, analiza uwarunkowań wynikających z powołanych powyżej przepisów musiała zostać poprzedzona analizą treści wniosku inwestora, gdyż zakreślał on przedmiot postępowania. I tak, w myśl art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; 3) w przypadku lokalizacji składowiska odpadów: a) docelową rzędną składowiska odpadów, b) roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz rodzaje składowanych odpadów, c) sposób gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania ścieków, d) sposób gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego.

Analiza wniosku inwestora w kontekście ww. wymogów wskazuje, że jest on kompletny. Ponadto, inwestor przedłożył Kwalifikację przedsięwzięcia i Analizę środowiskową, gdzie dokonano oceny wpływu inwestycji na zdrowie ludzi z uwagi na emitowane przez projektowane anteny promieniowanie elektromagnetyczne. Stosownie bowiem do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm.), zwanej dalej u.o.o.ś., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy), czy pozwolenia na budowę, obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na lokalizację bądź realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z tego względu postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji lokalizacyjnej powinno dotyczyć również zagadnień umożliwiających weryfikację potrzeby przedłożenia decyzji środowiskowej, przy czym powinno być ono przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z k.p.a. Organy obowiązane są zatem zgromadzić wyczerpujący materiał dowodowy, a następnie go przeanalizować z uwzględnieniem wskazanej powyżej zasady prawdy obiektywnej.

W tym zaś zakresie Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień, jak też ustaleń organów w kwestii wpływu inwestycji na środowisko i ludzi nie kwestionowali skarżący w sposób skonkretyzowany, który podważyły wiarygodność przedłożonych przez inwestora ww. dokumentów.

Należy zauważyć, że ustalenie, czy dana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko zostało dokonane w oparciu o dokumentację projektową, na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z kolei, w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Ponadto, aby ocenić czy cała inwestycja może negatywnie oddziaływać na środowisko, konieczne jest dokładne określenie parametrów nie tylko dla poszczególnych anten, ale też całego przedsięwzięcia – promieniowanie anteny to bowiem emitowane przez nią pole elektromagnetyczne, które może podlegać kumulacji. Przedsięwzięcie składające się z wielu anten może więc doprowadzić do nakładania się pół elektromagnetycznych, a więc dopiero po zsumowaniu parametrów wszystkich anten możliwa jest ocena, czy może ono znacząco oddziaływać na środowisko, zawsze czy też potencjalnie. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1.

Co więcej, przepisy prawa regulują kwestię dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, które dla zakresu pól od 400 MHz wynosi 2 W/m2, zaś dla wartości powyżej 2000 MHz wynosi 10 W/m2, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy projektowane urządzenie pracować będzie w zakresie częstotliwości 400-3600 MHz i składać się będzie z sześciu anten sektorowych umieszczonych po 2 na każdym z 3 azymutów. W związku z tym w Kwalifikacji przedsięwzięcia zbadano występowanie ponadnormatywnego promieniowania, co zostało zobrazowane w przekroju poziomym przewidywanych obszarów występowania pól elektromagnetycznych oraz przekroju pionowego dla górnego i dolnego krańca tiltu (zob. rys. 1 i 2a Analizy środowiskowej), przy której uwzględniono zjawisko superpozycji anten sektorowych. W Kwalifikacji przedsięwzięcia przedstawiono także widok pionowy osi głównych promieniowania wiązek antenowych od środków elektrycznych tych anten w odległości do 200 m i 300 m. Z analiz tych wynikało natomiast, że w miejscach dostępnych dla ludności nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól. Wiązka promieniowania przechodząca najbliżej ponad okoliczną zabudową, znajduje się na azymucie 190º przy tilcie 8º i będzie znajdować się 14,7 m ponad tą zabudową, a więc niewątpliwie nie w miejscu dostępnym dla ludności. Co więcej, o kwalifikacji przedsięwzięcia jako nie zaliczającego się do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko, ani potencjalnie znacząco odziaływujących na środowisko przesądził właściwy organ w postanowieniu z 19 października 2020 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej przez inwestora inwestycji. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd nie podzielił zarzutów skargi w zakresie braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w kierunku analizy środowiskowych uwarunkowań planowanej inwestycji i jej wpływu na zdrowie ludzi. Ww. postanowienie Burmistrza o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanej inwestycji jednoznacznie przesądza, a wydane zostało przez uprawniony organ, że nie jest to przedsięwzięcie ani znacząco ani potencjalnie znacząco oddziaływujące na środowisko. Niezależnie od powyższego, gdyż wynika to z uzasadnień decyzji organów obu instancji, takiej oceny wpływu inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi dokonały organy na podstawie Kwalifikacji przedsięwzięcia przedłożonej przez inwestorkę. Organy obu instancji przeanalizowały wpływ inwestycji na środowisko z perspektywy przepisów środowiskowych – ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz tzw. ustawy ocenowej oraz aktów wykonawczych do tych ustaw, uznając że oddziaływanie w zakresie pół elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności nie będzie przekraczało wartości ustalonych w przepisach prawa. Zdaniem Sądu, ocena ta jest prawidłowa i adekwatna do etapu postępowania, jakim jest etap lokalizacji inwestycji (jej planowania), a nie jeszcze jej realizacji, tj. pozwolenia na budowę.

Mając to na uwadze należy wskazać, a na co zwracały uwagę też organy, że decyzja lokalizacyjna nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. W konsekwencji, właściwy organ jest zobowiązany wydać decyzję zgodną z wnioskiem inwestora, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom, wynikającym z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Natomiast ma obowiązek odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki, wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej. Stosownie bowiem do art. 56 u.p.z.p nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podobnie, w myśl art. 52 ust. 3 tej ustawy nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków.

W związku z tym, biorąc pod uwagę że wniosek inwestora był kompletny, a przedłożona dokumentacja nie wskazywała na przekroczenie wymogów związanych z oddziaływaniem promieniowania emitowanego przez anteny na środowisko i występowanie zagrożenia dla zdrowia ludzi związanego z tym promieniowaniem - organy nie mogły odmówić wydania wnioskowanej decyzji, wobec czego podjęte rozstrzygnięcia należy uznać za prawidłowe.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zarówno decyzja Burmistrza, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Kolegium nie naruszają art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 u.g.n., a ponadto przeprowadzone zgodnie z regułami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. postępowanie wykazało spełnienie pozostałych przesłanek do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, wobec czego należało uznać, że decyzje te nie naruszają art. 50 ust. 1 i art. 53 u.p.z.p. Oceny tej nie zdołały natomiast podważyć zarzuty skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.