Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 96/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 26 ust 3, § 28
journal: Dz.U. 2004 nr 141 poz 1497
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych.
article: § 7, § 9
journal: Dz.U. 2000 nr 90 poz 1005
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Monika Nowicka, Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Po 511/10 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Po 511/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. C. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w Ł., działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 104 § 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz § 26 ust 1 i 4 pkt 2 w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r., w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.) w związku z § 7 ust. 1 i § 9 ust. 9 rozporządzenia z dnia 10 października 2000 r., w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 z późn. zm.), odmówił przyznania sierż. szt. rez. K. C. w ostatnimi miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, tj. w marcu 2008 r., dodatku za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż powyższa decyzja została wydana w związku ze złożonym przez sierż. szt. rez. K. C. w dniu [...] maja 2008 r. wnioskiem o przywrócenie w ostatnim dniu miesiąca pełnienia zawodowej służby wojskowej, tj. w marcu 2008 r., pobieranego przed dniem 30 czerwcu 2004 r. dodatku za uzyskane klasy kwalifikacyjne.

W swoim wniosku K. C. podniósł, iż po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych utracił prawo do pobierania stałego dodatku z tytułu posiadanej klasy mistrzowskiej. Jednakże, zgodnie z § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r., w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, zwanego dalej rozporządzeniem z 2004 r., w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, zwalnianemu żołnierzowi przywraca się dodatek o charakterze stałym, który tenże żołnierz utracił w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W związku z powyższym, zdaniem K. C., przysługuje mu prawo do wypłaty utraconego dodatku w ostatnim miesiącu służby.

W uzasadnieniu decyzji Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] wskazał, iż § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. stanowi, iż żołnierz zawodowy, który w dniu 30 czerwca 2004 r. spełniał warunki uprawniające do przywrócenia dodatków na podstawie przepisów rozporządzenia wymienionego w ust. 1, otrzymuje te dodatki w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej. Zdaniem organu, ww. przepis nie dotyczy wszystkich dodatków występujących pod rządami poprzednio obowiązującej regulacji prawnej, ale tylko tych dodatków, które mogły być przywracane na mocy rozporządzenia wymienionego w § 26 ust. 1, tj. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, zwanego dalej rozporządzeniem z 2000 r., które utraciło moc z dniem 30 czerwca 2004 r. Organ wyjaśnił, iż wyżej wymienione rozporządzenie z 2000 r. także zawierało instytucję przywrócenia dodatków w ostatnim miesiącu pełnienia przez żołnierza zawodowego służby wojskowej. W § 9 ust. 1 tego rozporządzenia przewidywano możliwość przywrócenia w określonej wysokości tylko dodatków wymienionych w § 7 ust. 1, czyli dodatków uregulowanych w § 12, § 15, § 17-20 i § 22 tego aktu wykonawczego. Tymczasem interesujący wnioskodawcę dodatek za klasę kwalifikacyjną był pobierany na podstawie § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r.

W ocenie organu osoba, która nie spełniała na gruncie rozporządzenia z 2000 r. warunków uprawniających ją do przywrócenia pobieranego wówczas dodatku, w tym wypadku dodatku za klasę kwalifikacyjną pobieranego na podstawie § 25, nie spełnia przesłanki zawartej w § 26 ust. 3 obecnie obowiązującego rozporządzenia z 2004 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. C. wystąpił o jej zmianę i uwzględnienie jego wniosku z dnia [...] maja 2008 r., względnie o uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Organowi I instancji zarzucił błędną wykładnię § 26 ust. 3 rozporządzenia z 2004 r. W ocenie K. C., przepis ten wyraźnie stanowi o konieczności przywrócenia wszelkich dodatków o charakterze stałym, które wypłacono na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie nowej ustawy z dnia 11 września 2003 r., a więc do dnia 30 czerwca 2004 r. Według skarżącego, a wbrew twierdzeniom organu, norma ta nie wyłącza żadnego dodatku, a odsyła do wszelkich dodatków, które były wypłacane na podstawie rozporządzenia z 2000 r. Skarżący uznał, że spełniał te wymogi i był mu wypłacany dodatek, o którym mowa w § 25 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2000 r.

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] podzielił stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, iż skarżący pobierał dodatek za posiadaną klasę specjalisty wojskowego do dnia [...] lipca 2004 r., a zwolnienie ze służby nastąpiło w marcu 2008 r. Organ II instancji zaznaczył, że zgodnie z rozporządzeniem z 2004 r. możliwe jest przywrócenie tylko dodatków wymienionych w tym akcie wykonawczym, natomiast dodatek otrzymywany przez odwołującego nie został w nim ujęty.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. C. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił organom naruszenie norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych, podnosząc te same argumenty co w swoim odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę, Dowódca Jednostki Wojskowej [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, iż w art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ustawodawca przewidział trzy rodzaje dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy:

1. dodatek specjalny za szczególne właściwości lub warunki pełnienia służby wojskowej;

2. dodatek służbowy za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych;

3. dodatek za długoletnią służbę wojskową.

Z kolei w wydanym na podstawie art. 80 ust 6 ww. ustawy rozporządzeniu w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy z 8 czerwca 2004 r. Minister Obrony Narodowej określił w § 4 dziesięć warunków lub właściwości pełnienia służby uprawniających żołnierza zawodowego do otrzymywania dodatku specjalnego. W punkcie 1a tego paragrafu przewidziano jedynie wykonywanie bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych jako okoliczność uprawniającą do otrzymywania dodatku specjalnego. Organ zaznaczył, iż zarówno rozporządzenie, jak i ustawa nie przewidują wypłaty dodatku specjalnego jedynie za samo posiadanie umiejętności i uprawnień do wykonywania określonych czynności służbowych, np. za posiadanie klasy specjalisty wojskowego uprawniającej do obsługi statków powietrznych, jak to ma miejsce w przypadku skarżącego. Obowiązująca od 1 lipca 2004 r. regulacja prawna, prawo do otrzymywania dodatku specjalnego wiąże tylko z wykonywaniem określonych czynności, a nie z gotowością do ich wykonywania. Powoływana ustawa z 2003 r. w art. 80 ust. 5b przewiduje, że żołnierzowi zawodowemu, który otrzymywał dodatki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 tego artykułu przyznaje się te dodatki w ostatnim miesiącu pełnienia służby w wysokości uzależnionej od okresu jego otrzymywania. Otrzymywanego przez skarżącego do 30 czerwca 2004 r. dodatku z tytułu posiadanej klasy specjalisty wojskowego nie można zaliczyć do dodatków przewidzianych w art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 11 września 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji, w ramach ustalonego w sprawie stanu faktycznego, za bezsporną uznał okoliczność, iż skarżący otrzymywał do dnia 30 czerwca 2004 r. dodatek za uzyskanie mistrzowskiej klasy kwalifikacyjnej specjalisty wojskowego na podstawie § 25 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy.

Jednakże, jak wyjaśnił dalej WSA w Poznaniu, rozporządzenie to utraciło moc z dniem 1 lipca 2004 r., to jest z chwilą wejścia w życie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, wydanego na podstawie art. 80 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2004 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Analizując treść przepisu art. 80 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie dodatku za klasę kwalifikacyjną, Sąd I instancji stwierdził, że żołnierzom zawodowym przysługują trzy dodatki do uposażenia zasadniczego, a mianowicie:

1) dodatek specjalny za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej;

2) dodatek służbowy za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych;

3) dodatek za długoletnią służbę wojskową.

W myśl zaś ust. 5b powołanego wyżej przepisu, żołnierzowi zawodowemu, który otrzymywał dodatki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, przyznaje się te dodatki w ostatnim miesiącu pełnienia służby, w wysokości uzależnionej od okresu ich otrzymywania.

Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, kwestią kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy było ustalenie, czy rzeczony dodatek, do którego skarżący uzyskał prawo pod rządami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r., a do którego prawo utracił z dniem 1 lipca 2004 r., czyli od dnia wejścia w życie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r., należy w świetle przepisów nowego rozporządzenia do tych dodatków o charakterze stałym, które podlegają przywróceniu, a o których mowa w § 26 tego aktu prawnego.

W tym zakresie WSA w Poznaniu przytoczył treść § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r., który stanowi, iż żołnierzowi zawodowemu, który w dniu 30 czerwca 2004 r. otrzymywał dodatek za bezpośrednią obsługę statków powietrznych lub dodatek inspektorski, na podstawie § 18 lub § 20 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy dodatek ten przysługuje w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej. Sąd I instancji przywołał również treść ust. 2 tego przepisu, w myśl którego przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do żołnierza, który na podstawie rozporządzenia wymienionego w ust. 1 otrzymywał w dniu 30 czerwca 2004 r. dodatki o charakterze stałym: dla personelu latającego, za służbę na morzu, desantowy, dla żołnierzy Wojskowych Służb Informacyjnych i Żandarmerii Wojskowej albo za służbę w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych, któremu od dnia 1 lipca 2004 r. na podstawie § 9, § 11, § 15, § 18 i § 20 niniejszego rozporządzenia nie będzie przysługiwał odpowiedni dodatek specjalny o charakterze stałym, a także treść ust. 3, stosownie do którego, żołnierz zawodowy, który w dniu 30 czerwca 2004 r. spełniał warunki uprawniające do przywrócenia dodatków na podstawie przepisów rozporządzenia wymienionego w ust. 1, otrzymuje te dodatki w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej.

W oparciu o przywołane regulacje WSA w Poznaniu ustalił, iż dodatek za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej nie zalicza się do dodatków wskazanych w § 26 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r., a to oznacza, że w następnej kolejności należało ustalić, czy dopuszczalnym jest przywrócenie tegoż dodatku – jak domaga się tego skarżący – na podstawie § 26 ust. 3 tego rozporządzenia.

Zdaniem Sądu I instancji, ustalenie uprawnień skarżącego w tej części uzależnione jest, od stwierdzenia, czy na gruncie przepisów rozporządzenia z dnia 10 października 2000 r. skarżący, posiadając prawo do dodatku stałego za posiadanie klasy kwalifikacyjnej specjalisty wojskowego, spełniał warunki do jego przywrócenia.

W tym zakresie Sąd I instancji przypomniał, że w rozporządzeniu z 2000 r. kwestia dodatków podlegających przywróceniu została uregulowana w § 9. Zgodnie z treścią tego przepisu przywróceniu podlegały dodatki, o których mowa § 7 ust. 1 rozporządzenia. W ocenie Sądu instancji, analiza § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. wskazuje zaś, iż dodatek stały za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej specjalisty wojskowego nie został jednak zaliczony do tej kategorii dodatków, których utrata uprawnia do przywrócenia tego składnika uposażenia w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej – nie jest on bowiem jednym z dodatków wymienionych w § 12, § 15, § 17-20 i § 22 rozporządzenia, do których to przepisów odsyła § 7 ust. 1, lecz został uregulowany w § 25 tegoż rozporządzenia.

Oznacza to, że skoro uprawnienie do przywrócenia dodatku za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej nie istniało pod rządami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r., to w aktualnym stanie prawnym nie istnieje podstawa do restytucji tego dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej, albowiem prawodawca w derogowanym akcie prawnym nie zakwalifikował tego dodatku do kategorii dodatków podlegających przywróceniu (analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. II SA/Sz 308/08 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. III SA/Lu 31/05, obydwa dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych –http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Pełny katalog dodatków podlegających przywróceniu w ostatnim miesiącu pełnienia służby zawierają zatem odpowiednio § 26 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r.

Z uwagi na powyższe należy uznać za chybiony zarzut skarżącego dotyczący dokonania przez organy błędnej wykładni § 26 ust. 3 rozporządzenia z 8 czerwca 2004 r.

Według Sądu I instancji, organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały zatem, że skarżącemu K. C. nie przysługuje w ostatnim miesiącu pełnienia służby dodatek za posiadanie klasy kwalifikacyjnej specjalisty wojskowego.

Jednocześnie WSA w Poznaniu za prawidłowe uznał stanowisko, zgodnie z którym, otrzymywany przez skarżącego do dnia 30 czerwca 2004 r. dodatek z tytułu posiadanej klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej przysługiwał z tytułu posiadania stosownych uprawnień i umiejętności i nie był związany z pełnieniem określonej służby, funkcji, stażem lub wykonywaniem określonych czynności, a taki właśnie charakter mają dodatki wymienione w art. 80 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy z dnia 11 września 2003 r., które mogą być przywracane w ostatnim miesiącu pełnienia służby na podstawie ust. 5b tego artykułu. Jak stwierdził dalej Sąd I instancji, analogiczny charakter mają również dodatki wymienione w § 26 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 8 czerwca 2004 r. oraz miały przywracalne dodatki wskazane w § 9 ust. 1 w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia z 10 października 2000 r. Były i są one ściśle związane w wykonywanymi czynnościami, a nie posiadanymi umiejętnościami oraz uprawnieniami i tylko tego rodzaju dodatki podlegały poprzednio i podlegają na gruncie obowiązującej regulacji prawnej przywróceniu w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. C., reprezentowany przez radcę prawnego J. K.

Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.

Jednocześnie pełnomocnik zamieścił wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych polegająca na przyjęciu, iż przywrócenie wypłaty dodatku o charakterze stałym wypłacanego danemu żołnierzowi do dnia 30 czerwca 2004 r., do którego utracił on prawo w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w ostatnim miesiącu pełnienia służby, nie dotyczy przywrócenia dodatku z tytułu posiadanej klasy specjalisty wojskowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podniósł, iż, wbrew twierdzeniom organu, zgodnie z § 26 ust. 3 cyt. rozporządzenia z 2004 r. przywróceniu w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej podlegają wszystkie dodatki o charakterze stałym, a nie tylko te dodatki, które zostały wymienione w treści tego przepisu.

Autor skargi kasacyjnej zaznaczył, że przepis § 26 przywołanego rozporządzenia zawiera trzy ustępy, z których każdy stanowi odrębną normę prawną, a norma wynikająca z ust. 3 tego przepisu stanowi wyraźnie o konieczności przywrócenia wszelkich dodatków o charakterze stałym, które wypłacano na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie nowej ustawy z dnia 11 września 2003 r., tj. do dnia 30 czerwca 2004 r.

W konsekwencji skarżący kasacyjnie wywiódł, że skoro skarżącemu był wypłacany dodatek w oparciu o § 25 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 10 października 2000 r., a norma z § 26 ust. 3 rozporządzenia z 2004 r. odsyła do wszelkich dodatków wypłacanych na podstawie tego właśnie, uprzednio obowiązującego rozporządzenia z 2000 r., to skarżącemu przysługiwało prawo do przywrócenia dodatku z tytułu posiadania klasy specjalisty wojskowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie przypomnieć należy, iż w postępowaniu kasacyjnym regulowanym przepisami działu IV rozdziału 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązuje określona w art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, która oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. A zatem to przytoczone w tym środku odwoławczym przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wskazać należy, że Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Do podjęcia działań z urzędu zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Stosownie do pkt 1 tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Natomiast w myśl punktu 2 podstawą skargi może być także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna rozpatrzona w tych granicach nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej zarzucił bowiem naruszenie § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że prawo do przywrócenia, w ostatnim miesiącu pełnienia służby, dodatków nie obejmuje dodatku z tytułu posiadanej klasy klasyfikacyjnej specjalisty wojskowego.

Przepis § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 2004 r. stanowi, iż żołnierz zawodowy, który w dniu 30 czerwca 2004 r. spełniał warunki uprawniające do przywrócenia dodatków na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia żołnierza zawodowego, otrzymuje te dodatki w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej. Kluczowym zatem problemem jest ustalenie, czy skarżący w dniu 30 czerwca 2004 r. spełniał warunki uprawniające do przywrócenia dodatków na podstawie przepisów rozporządzenia z 2000 r.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, iż przywrócenie dodatku może dotyczyć jedynie sytuacji, gdy żołnierzowi prawo do dodatku w przeszłości przysługiwało a następnie prawo to utracił. Z przepisu § 26 ust. 3 rozporządzenia wynika, iż ocenie winien podlegać stan faktyczny istniejący w dniu 30 czerwca 2004 r. Przepis ten stanowi bowiem, iż dodatki w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej otrzymuje ten żołnierz zawodowy, który w dniu 30 czerwca 2004 r. spełniał warunki do ich przywrócenia na podstawie poprzednio obowiązującego rozporządzenia.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż w dniu 30 czerwca 2004 r. skarżący nie spełniał warunków uprawniających do przywrócenia dodatku, ponieważ w tym dniu pobierał jeszcze dodatek kwalifikacyjny. Przepis § 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 10 października 2000 r. dotyczył żołnierzy zawodowych, którzy utracili prawo do otrzymania dodatku. Skoro skarżący dodatek kwalifikacyjny pobierał w tym dniu, to nie można stosować wobec niego przepisu o przywrócenie prawa do dodatku, bo przepis ten stosuje się jedynie wobec tych żołnierzy, którzy prawo do dodatku utracili i w dniu 30 czerwca 2004 r. spełniali warunki do jego przywrócenia. Skarżący utracił prawo do dodatku kwalifikacyjnego dopiero z dniem 1 lipca 2004 r. (a nie z dniem 30 czerwca 2004 r.), bo w tym dniu weszło w życiu rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 8 czerwca 2004 r. (§ 28 rozporządzenia).

Z powyższego wynika, iż przepis § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 2004 r. nie ma zastosowania do stanu faktycznego występującego w rozpoznawanej sprawie. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji jest zatem częściowo wadliwe. Skoro przepis § 26 ust. 3 cyt. rozporządzenia nie miał zastosowania w sprawie, to kwestia uprawnienia (lub braku uprawnienia) do przywrócenia dodatku za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej, pod rządami przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 10 października 2000 r. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd I instancji nie zauważył jednak przedstawionego powyżej problemu, ograniczając swoje rozważania w tym zakresie do zbadania treści § 9 w związku z § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 10 października 2000 r.

Reasumując, nie można podzielić poglądów autora skargi kasacyjnej, iż skarżący nabył prawo do przywrócenia pobieranego do dnia 1 lipca 2004 r. dodatku z tytułu posiadanej klasy kwalifikacyjnej w oparciu o przepis § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r.

Pomimo jednak częściowo błędnego uzasadnienia, wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu. Słusznie bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż odmowa przywrócenia skarżącemu w ostatnim miesiącu pełnienia służby dodatku z tytułu posiadanej klasy kwalifikacyjnej jest zgodna z prawem.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.