Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 472/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 17 i 18
journal: Dz.U. 1990 nr 65 poz 386
law: Ustawa z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych.
article: par. 3 ust. 2 pkt 1, ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 1991 nr 69 poz 296
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lipca 1991 r. w sprawie zasad i trybu nostryfikacji stopni naukowych uzyskanych za granicą.
article: art. 51 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c , art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Kacprzak Sędziowie NSA Joanna Runge - Lissowska NSA Marek Stojanowski (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1407/07 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy nostryfikacji stopnia naukowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1407/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...], w przedmiocie odmowy nostryfikacji stopnia naukowego.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, decyzją z dnia [...], omówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] z dnia [...] o uznaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego, nadanego dr J. S. w dniu [...] września 2000 r. przez Uniwersytet w S. i Instytut Pedagogiczny w W. (Republika Litwy), za równorzędny ze stopniem doktora habilitowanego nadawanym w Rzeczpospolitej Polskiej.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy powyższą decyzję, podtrzymując argument, że rozprawa habilitacyjna, na podstawie której nadano stopień naukowy w Republice Litwy, nie odpowiada wymaganiom, jakie w myśl polskich przepisów trzeba stawiać tego rodzaju rozprawom.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 113/04, uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...], nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...], nr [...].

Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie recenzentem w postępowaniu nostryfikacyjnym, które zostało przeprowadzone przez Radę Wydziału [...] Akademii [...] był prof. dr hab. W. T.. Centralna Komisja była więc obowiązana powiadomić recenzenta o czynnościach, celem umożliwienia wzięcia udziału w posiedzeniach, na których rozpatrywana była sprawa, a w aktach brak dowodu, że prof. W. T. został powiadomiony o terminie i miejscu posiedzenia organów Komisji, zgodnie z wymogami art. 39 k.p.a.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, decyzją z dnia [...], na podstawie art. 17 ust. 1 i art. 22 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.), w związku z art. 51 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) oraz § 3 ust. 4 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lipca 1991 r. w sprawie zasad i trybu nostryfikacji stopni naukowych uzyskanych za granicą (Dz. U. Nr 69, poz. 296) w związku z § 9 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 3 czerwca 2005 r. w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą (Dz. U. Nr 104, poz. 874) i art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365), odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] z dnia [...] o uznaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego, nadanego dr J. S. w dniu [...] września 2000 r. przez Uniwersytet w S. i Instytut Pedagogiczny w W. (Republika Litwy), za równorzędny ze stopniem doktora habilitowanego nadawanym w Rzeczpospolitej Polskiej.

Organ wskazał, że nie ma żadnych podstaw by uznać, że ta rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój nauki wymagany przy ubieganiu się o stopień naukowy doktora habilitowanego.

Podniesiono ponadto, że rozprawa habilitacyjna J. S. zawiera fragmenty tekstów innych badaczy dosłownie lub niemal dosłownie przepisanych z tekstów publikacji innych autorów, bez wskazania, który tekst jest autorstwa habilitanta, który zaś innej osoby. Niezależnie, więc od zasadniczych wad merytorycznych opracowania stanowiącego rozprawę habilitacyjną rozprawa ta nie jest w pełni dziełem samodzielnym, co wyklucza możliwość uznania jej za rozprawę habilitacyjną spełniającą wymagania ustawowe.

Zwrócono także uwagę na okoliczność, że Rada Wydziału ograniczyła się tylko do powołania jednego specjalisty z zakresu psycholingwistyki, natomiast analiza rozprawy habilitacyjnej, jak i pozostałego dorobku naukowego prowadzi zdaniem Komisji, do wniosku, iż należało powołać również specjalistów z zakresu językoznawstwa kognitywnego i z zakresu leksykologii.

Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [...], podtrzymując dotychczasową argumentację.

Od powyższej decyzji J. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc, że decyzje Centralnej Komisji opierają się na opiniach niewiarygodnych niepedagogów (nielogopedów), na przesłankach totalnego wypaczania faktów, nieprawdy i przekłamań wielokrotnie powtarzanych na różnych etapach procesu nostryfikacyjnego.

Ponadto wskazano, że obie decyzje zawierają nieprawdę o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego przez Uniwersytet w S. i Instytut Pedagogiczny w W., w sytuacji, gdy stopień doktora habilitowanego został nadany przez dwa uniwersytety.

Zdaniem skarżącego, w treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2005 r. brak jest wytycznych w zakresie ponownego rozpatrzenia sprawy i powołania reprezentanta dyscypliny pedagogika oraz specjalisty psycholingwistyki, a więc z zakresu nauki, którego dotyczy znaczna część pracy habilitanta. Wskazano ponadto, że praca habilitacyjna nie dotyczyła psychologii ani psycholingwistyki, tylko terminologii i to w obrębie pedagogiki-logopedii. Sąd nie zalecając powołania dwóch recenzentów tym samym nie określał też specjalności nowo powoływanych recenzentów.

J. S. nie zgodził się ze stanowiskiem Centralnej Komisji, że jego praca zawiera zasadnicze niedociągnięcia warsztatowe i błędy metodologiczne, skoro w całym procesie habilitacyjnym i nostryfikacyjnym uczestniczyło ponad dwudziestu profesorów, którzy wysoko ocenili jego dorobek, a na obronie pracy habilitacyjnej kontrowersji nie było. Zdaniem skarżącego nieprawdą jest również to, że rozprawa habilitacyjna nie jest w pełni dziełem samodzielnym i ma wady merytoryczne, co wyklucza możliwość uznania jej za rozprawę spełniającą wymagania ustawowe, z tego względu, że w postępowaniu nostryfikacyjnym recenzenci Centralnej Komisji wskazali i udokumentowali fakt niewłaściwego korzystania w rozprawie habilitacyjnej przez jej autora z tekstów cudzych prac, a także, że rozprawa zawiera fragmenty tekstów innych badaczy dosłownie lub niemal dosłownie przepisanych z tekstów publikacji innych autorów.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymała stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Dodatkowo organ wskazał, że w postępowaniu nostryfikacyjnym przedstawiono łącznie 8 opinii specjalistów, które były dla skarżącego negatywne.

Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1407/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...], w przedmiocie odmowy nostryfikacji stopnia naukowego.

Sąd wskazał, że z uwagi na to, iż postępowanie nostryfikacyjne ma charakter ekspercki, kontrola Sądu obejmowała jedynie zbadanie, czy w postępowaniu nostryfikacyjnym Rada Wydziału [...] Akademii [...] oraz organy Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nie naruszyły uprawnień stron oraz, czy dochowały nałożonych na nie obowiązków procesowych i trybu postępowania wynikającego, z mających zastosowanie w niniejszej sprawie, przepisów: rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lipca 1991 r. w sprawie zasad i trybu nostryfikacji stopni naukowych uzyskanych za granicą (Dz. U. Nr 69, poz. 296); stosowanych wprost i odpowiednio (§ 3 ust. 2 pkt 1, ust. 3 i 4 rozporządzenia) przepisów art. 17 i 18 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych; wydanego na podstawie art. 34 ust. 5 powołanej wyżej ustawy statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów przyjętego w dniu 19 kwietnia 1991 r.; stosowanych odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie nie doszło naruszeń, które mogły by mieć wpływ na jej wynik. Zarówno bowiem w decyzji z dnia [...], jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...], Centralna Komisja wskazała motywy które legły u podstaw uznania za zasadnego negatywnego stanowiska Sekcji i odmowy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] z dnia [...] W decyzjach tych zwrócono uwagę na podnoszony w opiniach recenzentów brak równoważności osiągnięć naukowych J. S. za który uzyskał on stopień naukowy w republice Litwy z wymaganiami stawianymi kandydatom do stopnia doktora habilitowanego nadawanego w Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym Sąd podkreślił, że nawet w najbardziej pozytywnych dla skarżącego opiniach zwrócono uwagę na walory rozprawy habilitacyjnej lecz tylko w zakresie wiedzy encyklopedycznej i jako interesującej propozycji badawczej służącej bardziej dydaktyce, niż nauce. W ocenie tych recenzentów rozprawa ta nie wnosi niczego nowego dla teorii i praktyki na polu terminologii i rozwoju logopedii.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzje Centralnej Komisji są prawidłowe również i z tego powodu, że w postępowaniu nostryfikacyjnym prowadzonym na etapie Rady Wydziału [...] Akademii [...] powołano tylko jednego recenzenta, podczas, gdy z przepisu § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie zasad i trybu nostryfikacji stopni naukowych uzyskanych za granicą w związku z art. 18 ust. 3 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych, wynikał bezwzględny wymóg uczestniczenia w postępowaniu nostryfikacyjnym co najmniej trzech recenzentów. Uchybienie to świadczy o istotnej wadliwości uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] z dnia [...], skutkującej odmową jej zatwierdzenia przez Centralną Komisję.

W zakresie podniesionego zarzutu powołania recenzentów psychologów, a nie pedagogów - logopedów, to w ocenie Sądu, powołanie jako opiniujących pedagogów będących specjalistami z danej dziedziny nauki co habilitant (pedagogiki) oraz specjalistów psycholingwistów, a więc znawców zagadnień związanych z przetwarzaniem języka przez człowieka oraz biegłych z zakresu językoznawstwa, mieści się w wyznaczeniu biegłych z pokrewnej dziedziny nauki, jaką jest pedagogika - nauka o wychowaniu dzieci i młodzieży, czy logopedia -nauka o kształtowaniu właściwej mowy i usuwaniu jej wad i zaburzeń. Dyscypliny te mają bowiem wspólny obszar badań jakim jest człowiek i jego wytwory (język, mowa).

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro wszystkie wydane w sprawie opinie były dla skarżącego negatywne, to powołania "nowych" recenzentów nie można oceniać jako zarzutu, lecz jako działanie organu w słusznym interesie strony (art. 7 k.p.a.).

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył J. S., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest

a) art. 17 i 18 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. z 1990 r., Nr 65, poz. 386 ze zm.),oraz § 3 ust. 2 pkt 1, ust. 3 i 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lipca 1991 r. w sprawie zasad i trybu nostryfikacji stopni naukowych uzyskanych za granicą (Dz. U. z 1991 r., Nr 69, poz. 296 ze zm.), przez niewłaściwe ich zastosowanie do analizowanego stanu faktycznego, zamiast przepisów właściwych dla prowadzonego postępowania, tj. przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 3 czerwca 2005 r. w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą (Dz. U. z 2005r., Nr 104, poz. 874 ze zm.) oraz art. 19 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r., Nr 65, poz. 595 ze zm.),

b) § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lipca 1991 r. w sprawie zasad i trybu nostryfikacji stopni naukowych uzyskanych za granicą (Dz. U. z 1991 r., Nr 69, poz. 296 ze zm.) w zw. z art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. z 1990 r., Nr 65, poz. 386 ze zm.) przez błędną ich wykładnię poprzez uznanie, że w postępowaniu nostryfikacyjnym obowiązywał bezwzględny wymóg powołania co najmniej trzech recenzentów.

2) naruszenie postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisu art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. z 1990 r. Nr 65 poz. 386 ze zm.) przez organ w toku postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r., Nr 65, poz. 595 ze zm.), przepisy dotychczasowe mają zastosowanie do przewodów habilitacyjnych, niezakończonych do dnia wejścia w życie przedmiotowej ustawy tj. do dnia 1 maja 2003 r.

Podniesiono, że w związku z tym, iż dnia [...] uchwałą Rady Wydziału [...] Akademii [...] im. [...], uznano stopień naukowy doktora habilitowanego nadany J. S. przez Radę Naukową Republiki Litwy za równorzędny ze stopniem naukowym nadawanym w kraju, należy uznać postępowanie nostryfikacyjne za zakończone przed dniem 1 maja 2003 r., w związku z czym w przedmiotowej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 3 czerwca 2005 r. w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą (Dz. U. z 2005r., Nr 104, poz. 874 ze zm.) oraz art. 19 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki {Dz. U. z 2003 r., Nr 65, poz. 595 ze zm.).

Odnośnie stwierdzenia Sądu pierwszej instancji, że uchwała Rady Wydziału [...] Akademii [...] jest wadliwa, ponieważ nie spełniono wymogu uczestniczenia w postępowaniu nostryfikacyjnym co najmniej trzech recenzentów, skarżący wskazał, że w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lipca 1991 r. w sprawie zasad i trybu nostryfikacji stopni naukowych uzyskanych za granicą (Dz. U. z 1991 r., Nr 69, poz. 296 ze zm.), w § 3 ust. 1 pkt 2 wyraźnie wskazano, że rada naukowa może zwolnić kandydata z postępowania nostryfikacyjnego w całości lub jego części. W związku z tym, Rada Wydziału [...] Akademii [...] powołując jednego recenzenta (zamiast trzech), wykorzystała przysługujące jej uprawnienie do zwolnienia J. S. w tej części z postępowania nostryfikacyjnego.

Skarżący wskazał ponadto, że w zaskarżonym wyroku Sąd błędnie zanalizował stan faktyczny w odniesieniu do doboru recenzentów, bowiem badając kompetencje poszczególnych recenzentów, Sąd powołał się na informacje z portalu internetowego Wikipedia, a portal ten nie jest redagowany przez specjalistów z danej dziedziny, tylko przez nieograniczony, dowolny krąg osób, bez względu na ich kwalifikacje, w związku z czym, zdaniem skarżącego, nie można uznać tego źródła informacji za prawdziwe i miarodajne.

Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że nie można się zgodzić z tezą, że logopedia jest powiązana z pedagogiką, jest ona bowiem nauką pedagogiczną. Również graniczenie ze sobą dyscyplin naukowych nie może w żaden sposób oznaczać ich utożsamiania, np. językoznawstwa z logopedią.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez J. S. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2007 r. o którym wyżej mowa Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie w skardze kasacyjnej wskazano na naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 17 i 18 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. z 1990 r., Nr 65, poz. 386 ze zm.) oraz § 3 ust. 2 pkt 1, ust. 3 i 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lipca 1991 r. w sprawie zasad i trybu nostryfikacji stopni naukowych uzyskanych za granicą (Dz. U. z 1991 r., Nr 69, poz. 296 ze zm.), przez niewłaściwe ich zastosowanie do analizowanego stanu faktycznego, zamiast przepisów właściwych dla prowadzonego postępowania, tj. przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 3 czerwca 2005 r. w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą (Dz. U. z 2005r., Nr 104, poz. 874 ze zm.) oraz art. 19 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r., Nr 65, poz. 595 ze zm.), a także naruszenie § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lipca 1991 r. w sprawie zasad i trybu nostryfikacji stopni naukowych uzyskanych za granicą (Dz. U. z 1991 r., Nr 69, poz. 296 ze zm.) w zw. z art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. z 1990 r., Nr 65, poz. 386 ze zm.) przez błędną ich wykładnię poprzez uznanie, że w postępowaniu nostryfikacyjnym obowiązywał bezwzględny wymóg powołania co najmniej trzech recenzentów.

Wskazane wyżej zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego są chybione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że do postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie mają zastosowanie unormowania przepisów art. 17 i 18 powołanej ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych; rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lipca 1991 r. w sprawie zasad i trybu nostryfikacji stopni naukowych uzyskanych za granicą (Dz. U. Nr 69, poz. 296); stosowanych wprost i odpowiednio (§ 3 ust. 2 pkt 1, ust. 3 i 4 rozporządzenia) oraz wydanego na podstawie art. 34 ust. 5 powołanej wyżej ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów przyjętego w dniu 19 kwietnia 1991 r.; stosowanych odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie bowiem z treścią art. 51 ust. 1 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki przewody doktorskie i habilitacyjne, niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Powyższe oznacza, że skoro postępowanie w sprawie uznania stopnia naukowego doktora habilitowanego w drodze nostryfikacji, nadanego dr J. S. w dniu [...] września 2000 r. przez Uniwersytet w S. i Instytut Pedagogiczny w W. (Republika Litwy), za równorzędny ze stopniem doktora habilitowanego nadawanym w Rzeczpospolitej Polskiej zostało wszczęte pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, to do chwili jego zakończenia ma być prowadzone pod rządami przepisów tej ustawy. Powyższe odnosi się również do postępowania przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów (dawniej Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych). W związku z tym nie jest więc w tym zakresie trafne stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej, że skoro dnia [...] uchwałą Rady Wydziału [...] Akademii [...] im. [...], uznano stopień naukowy doktora habilitowanego nadany J. S. przez Radę Naukową Republiki Litwy za równorzędny ze stopniem naukowym nadawanym w kraju, to tym samym należy uznać postępowanie nostryfikacyjne za zakończone przed dniem 1 maja 2003 r. i w związku z tym, w przedmiotowej sprawie powinny mieć zastosowanie unormowania zawarte w art. 19 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 3 czerwca 2005 r. w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą. Nie można bowiem uznać, że do stanu faktycznego powstałego w roku 2002, będą miały zastosowanie przepisy ustawy z roku 2003., a więc przepisy, które w dniu podejmowania przedmiotowej uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] z dnia [...], jeszcze nie istniały.

Należy przy tym zgodzić ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, który dokonał oceny działalności Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie stwierdzając uchybień, które mogły by mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy. W wydanych decyzjach Centralna Komisja podała motywy, które legły u podstaw uznania za zasadne negatywne stanowiska Sekcji i odmowy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] z dnia [...] oraz zwróciła uwagę na podnoszoną w opiniach recenzentów uwagę dotyczącą braku równoważności osiągnięć naukowych J. S., za który uzyskał on stopień naukowy w republice Litwy z wymaganiami stawianymi kandydatom do stopnia doktora habilitowanego nadawanego w Rzeczypospolitej Polskiej, jak też i to, że w ocenie recenzentów rozprawa ta nie wniosła niczego nowego dla teorii i praktyki na polu terminologii i rozwoju logopedii.

W związku z powyższymi uwagami Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny również zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisu art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. z 1990 r. Nr 65 poz. 386 ze zm.) przez organ w toku postępowania administracyjnego.

Wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów doboru recenzentów dokonała zgodnie z treścią przepisu art. 34 ust. 4 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych. Osoby, które sporządzały opinie w sprawie niniejszej reprezentowały daną lub pokrewną dyscyplinę naukową (pedagogika oraz specjaliści w zakresie psycholingwistyki) tak więc, były kompetentne i uprawnione do wyrażenia stanowiska w sprawie dorobku naukowego oraz wartości merytorycznej przedstawionej pracy habilitanta.

Zgodzić się także należy z Sądem pierwszej instancji, że przepisy § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lipca 1991 r. w sprawie zasad i trybu nostryfikacji stopni naukowych uzyskanych za granicą w związku z art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych narzucają bezwzględny wymóg uczestniczenia w postępowaniu nosftryfikacyjnym co najmniej trzech recenzentów. Niewykonanie tego obowiązku w niniejszej sprawie jest istotnym uchybieniem świadczącym o wadliwości uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] z dnia [...], skutkującej odmową jej zatwierdzenia przez Centralną Komisję. Nie można przyznać racji argumentowi podniesionemu w skardze kasacyjnej, że powołując jednego recenzenta, zamiast trzech, Rada Wydziału skorzystała jedynie z przysługującego jej uprawnienia określonego w § 3 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia, który to zapis stanowi, że czynności nostryfikacyjne kończą się uchwałami rady naukowej w przedmiocie przebiegu postępowania nostryfikacyjnego albo zwolnienia kandydata z tego postępowania lub jego części.

W tych warunkach skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem wbrew stanowisku skarżącego, Sąd I instancji, przy rozpoznawaniu sprawy, nie naruszył, ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.