Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 933/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: Art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 czerwca 2011 r. nr [...], [...], [...], [...], [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia [...] 2011 r. Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], wydanymi z upoważnienia Prezydenta Miasta odmówiono skarżącemu S. K. przyznania zasiłku celowego na:

- zakup leków,

- zakup karty MPK,

- uregulowanie zaległości za usługi telekomunikacyjne Orange,

- uregulowanie zaległości za usługi telekomunikacyjne TP,

- zakup okularów korekcyjnych.

Następnie Prezydent Miasta, postanowieniami z dnia [...] 2011 r., nr [...], nr [...] nr [...], nr [...], nr [...] sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w decyzjach z dnia [...] 2011 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], w sprawie odmowy przyznania pomocy S. K. w ten sposób, że w wierszu 43 na stronie pierwszej decyzji zamiast: "pismem z dnia 31 marca 2011 r. J. K. odmówiła dostarczenia wnioskowanego dokumentu, wskazując, że prowadzi odrębne z" wpisać: pismem z dnia 31 marca 2011 r. J. K. odmówiła dostarczenia wnioskowanego dokumentu, wskazując, że prowadzi odrębne z".

W uzasadnieniu organ wskazał, że z zestawienia zebranych w sprawie materiałów z treścią rozstrzygnięcia wynika, że w opisanych decyzjach nastąpiła oczywista omyłka a zatem w oparciu o art. 113 k.p.a. należało postanowić jak w sentencji.

W zażaleniach S. K. zarzucił, że wszystkie postanowienia zostały wydane hurtowo i miały jednakowe uzasadnienia. Podniósł także, że jako główną przyczynę odmowy pomocy podano brak współpracy J. K., która nie jest osobą ubiegająca się o udzielenie pomocy. Zarzucił, że organ manipuluje nazwiskiem wnioskodawcy, żeby stworzyć wrażenia, że J. K. prowadzi wspólnie z nim wspólne gospodarstwo domowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniami z dnia 23 maja 2011r.nr [...], [...], [...], [...], [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a oraz art. 113 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienia organu l instancji. U uzasadnieniach postanowień organ odwoławczy wskazał, że wymienione decyzje organu l instancji istotnie zawierają błąd w nazwisku J. K. Na podstawie art. 113 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na wniosek prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki wydanych decyzjach. Niewątpliwie omyłkę w nazwisku należy kwalifikować jako oczywistą, zatem organ prawidłowo sprostował tą omyłkę.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. K. domagał się uchylenia wszystkich zaskarżonych postanowień, powtarzając zarzuty uprzednio podniesione w zażaleniu.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło i ich oddalenie.

Postanowieniem na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia niniejszą sprawę oraz sprawy o sygn. akt od III SA/Kr 934/11 do III SA/Kr 937/11 i postanowił prowadzić je pod sygn. akt III SA/Kr 933/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, które miały bądź mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź też stanowią podstawę wznowienia postępowania. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Jednocześnie zgodnie z art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona przez Sąd według wskazanych wyżej kryteriów kontrola legalności zaskarżonych postanowień wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegają postanowienia w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Organy obu instancji uznały, że omyłka w postaci niewłaściwego wskazania nazwiska J. K. jako J. K. jest oczywista i podlega sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2000 r., Nr 98, poz. 1071) dalej K.p.a.

Zgodnie z treścią art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Artykuł ten znajduje zastosowanie w odnośnie postanowień na podstawie art. 126 K.p.a., zgodnie z którym do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie.

Organ administracji publicznej jest obowiązany sprostować decyzję (postanowienie) bez względu na to, czy decyzja (postanowienie) jest ostateczna, czy nieostateczna. Organ może prostować błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w każdym czasie. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone w art. 113 § 1 K.p.a. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji (postanowienia) charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Wynika z tego, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu" (uzasadnienie wyroku NSA z dnia 10 lutego 1994 r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 65). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 marca 2008 r. (sygn. akt II OSK 258/07 – wyrok dostępny na stronie internetowej http//www.nsa.gov.pl) oczywistą omyłką są błędy popełnione w zakresie sprecyzowania danych strony przez określenie miejsca i daty jej urodzenia oraz miejsca zamieszkania. Stanowisko to Sąd orzekający w pełni aprobuje i przyjmuje za własne.

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte przez organy w zaskarżonych postanowieniach. Błędne określenie danych J. K. w wymienionych decyzjach zakwalifikować należy jako oczywistą omyłkę pisarską, której sprostowanie odpowiada dyspozycji art. 113 § 1 K.p.a., a sprostowanie wspomnianej omyłki nie będzie miało wpływu na merytoryczną zmianę decyzji.

Tym samym Sąd nie znalazł uzasadnienia dla zarzutów skarżącego jakoby organy manipulowały nazwiskiem wnioskodawcy dla stworzenia wrażenia, że J. K. prowadzi wspólnie z nim gospodarstwo domowe. Natomiast podniesiona przez skarżącego kwestia identyczności treści zaskarżonych rozstrzygnięć była podyktowana tożsamością przedmiotu rozstrzygnięcia i nie może stać się przedmiotem skutecznego zarzutu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na w/w. zaskarżone decyzje, Sąd działał w trybie art. 111 §2 p.p.s.a., który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu we wszystkich zaskarżonych decyzjach skarga opiera się na jednakowych podstawach naruszenia przepisów postępowania przy identycznym stanie faktycznym – stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy w/w sprawami związek, o którym mowa w ww. art. 111§ 2 p.p.s.a., a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla obu stron procesu dodatkowo przemawiały za połączeniem obu spraw, a strony postępowania nie wnosiły sprzeciwu co do ich połączenia.