Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 727/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną intepretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lutego 2009 r. sprawy ze skargi B. K.N. na interpretację podatkową Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 14 stycznia 2008 r. B.N. złożył do Dyrektora Izby Skarbowej wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek. Z opisu stanu faktycznego wynikało, że w 1983 roku wnioskodawca zakupił, jako osoba fizyczna, grunty rolne o powierzchni ok. 10 ha. Grunty te przez 19 lat były uprawiane jako rolne. W 2002 r. przekształcono je częściowo, według planu zagospodarowania przestrzennego, na grunty rekreacyjno-budowlane. W latach 2004 - 2007 r. wnioskodawca sprzedał kilka działek. Od tej transakcji został naliczony podatek od towarów i usług, a wnioskodawca zmuszony został do zarejestrowania działalności gospodarczej pomimo, że grunty te stanowiły własność prywatną.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym, wnioskodawca zadał następujące pytania:

1/ Czy pomimo tego, iż jest osobą fizyczną i profesjonalnie nie zajmuje się obrotem nieruchomościami, powinien zarejestrować działalność gospodarczą w związku z dokonanymi transakcjami sprzedaży kilku działek?

2/ Czy słusznie został potrącony podatek od towarów i usług od sprzedaży przedmiotowych gruntów oraz, w jaki sposób i w jakiej wysokości powinien zostać on rozliczony?

Według wnioskodawcy, nie powinien był zakładać działalności gospodarczej i odprowadzać podatku od towarów i usług od sprzedaży działek rekreacyjno-budowlanych, gdyż dokonane transakcje sprzedaży gruntów, stanowiące własność prywatną, nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W dniu 5 marca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej wezwał wnioskodawcę do usunięcia braku formalnego poprzez złożenie podpisu na wniosku o interpretację, które to wezwanie doręczono wnioskodawcy w dniu 11 marca 2008 r. Wnioskodawca uzupełnił ten brak formalny i w dniu 25 marca 2008 r. do organu wpłynął podpisany wniosek. Ponadto, pismem z dnia 29 marca 2008 r. wnioskodawca poinformował organ, że od 2002 roku działki nie były uprawiane jako rolne, a w dniu 22 maja 2003 r. grunt podzielono na 20 działek. Wytyczona została także droga dojazdowa do działek. W 2004 roku została sprzedana pierwsza działka.

Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów, w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia [...] uznał to stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Uzasadniając swoje stanowisko organ ten wskazał, że pojęcia "podatnik" i "działalność gospodarcza", na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Podatnikami, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z tak określonego pojęcia działalności gospodarczej wynika, że dla celów podatku od towarów i usług nie jest konieczne, aby działalność była działalnością zarobkową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły przez podmioty gospodarcze (przedsiębiorców). Decydujące znaczenie ma bowiem częstotliwość dokonywania czynności. W efekcie, dostawa gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy czynności tej można przypisać znamiona działalności gospodarczej prowadzonej z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy. A, ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia "zamiar", jak również nie precyzuje pojęcia "sposób częstotliwy", w każdym przypadku należy badać, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było prowadzenie działalności gospodarczej. Z ogólnie przyjętej definicji "zamiaru" wynika, że jest to projekt, plan czy intencja zrealizowania czegoś. Zatem, istotą zamiaru są intencje, jakie przyświecają dokonywanym czynnościom, jak i cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując danej czynności. Przez częstotliwość należy rozumieć częste występowanie, powtarzanie się jakiejś czynności wielokrotnie (więcej niż jednorazowo).

Odnosząc te ww. uregulowania do stany faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, organ stwierdził, że z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawca przez 19 lat użytkował grunty rolne. Po przekształceniu ich, według planu zagospodarowania przestrzennego, na grunty rekreacyjno-budowlane i ich podziale na 20 działek oraz wytyczeniu drogi dojazdowej do nich, dokonał sprzedaży kilku działek. Dostawa tych gruntów, według organu, ma niewątpliwie charakter zorganizowany i powtarzalny co oznacza, że został spełniony warunek określony w art. 15 ustawy, tj. zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. O kwestii częstotliwości wykonywanej czynności nie decyduje bowiem czasookres jej wykonania (tydzień, miesiąc, rok), ani też ilość dokonanych transakcji, lecz powtarzalność określonej czynności. W efekcie, dostawę przez wnioskodawcę przedmiotowych działek przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe należy uznać za działalność gospodarczą, w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a sprzedaż tych działek podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg stawki 22 % - na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - gdyż zwolniona od podatku jest jedynie dostawa terenów niezabudowanych, innych niż budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę (art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy). A zatem, słuszne było zarejestrowanie się wnioskodawcy jako czynnego podatnika VAT.

W odniesieniu do pytania dotyczącego sposobu rozliczenia podatku od towarów i usług od sprzedaży kilku działek, który został zapłacony niesłusznie, organ stwierdził, że zagadnienie to nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej, lecz ewentualnie przedmiotem odrębnego postępowania podatkowego.

Powyższa interpretacja indywidualna została doręczona wnioskodawcy w dniu 16 kwietnia 2008 r.

B.N., nie zgadzając się z tą interpretacją wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu tym zarzucił, że organ podatkowy, wydając zaskarżoną interpretację, w sposób nieuzasadniony rozszerzył podmiotowy zakres opodatkowania ustalonego w art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i objął regulacją zawartą w tym przepisie "osobę fizyczną niedokonującą obrotu nieruchomościami, które byłyby nabyte w tym celu". Ponadto, według niego, stanowisko organu nie uwzględnia interpretacji przepisów prawa jaką prezentuje utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 24 kwietnia 2007 r. - sygn. akt I FSK 603/06 oraz z dnia 29 października 2007 r. - sygn. akt. I FPS 3/07 jednoznacznie stwierdził, że pojęcie podatnika podatku od towarów i usług związane jest ściśle z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast, zasadne jest wykluczenie z grona podatników osób fizycznych, jeżeli dokonują one sprzedaży osobistego majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, przy czym - w ocenie Sądu - nie ma znaczenia dla zaliczenia podmiotu do kategorii podatników sama tylko częstotliwość (powtarzalność) czynności. Nie stanowi ona elementu charakterystycznego działalności gospodarczej bez istnienia elementów podmiotowych, czyli występowania dostawcy towarów w charakterze podatnika dokonującego obrotu towarem nabytym w tym celu.

Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji.

BB.N. zaskarżył ww. interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] skargą z dnia 24 czerwca 2008 r., uzupełnioną pismem pełnomocnika z dnia 27 stycznia 2009 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W skardze skarżący podniósł zarzut naruszenia:

- art. 14 b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez nienależyte rozpoznanie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji i uznanie, że skarżący, dokonując sprzedaży działek wydzielonych z prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego, działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług,

- art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), poprzez przypisanie statusu podatnika podatku od towarów i usług osobie fizycznej dokonującej sprzedaży części swojego osobistego majątku nabytego w 1983 roku, nie w celu dalszej odsprzedaży, ale wyłącznie jako składnika majątku osobistego, który został wykorzystany dla potrzeb prowadzonego gospodarstwa rolnego.

Uzasadniając skargę, skarżący ponowił argumentację podnoszoną w postępowaniu w przedmiocie udzielenia interpretacji indywidualnej i podkreślił, że organ podatkowy w żaden sposób nie wykazał, iż w przypadku sprzedaży działek działał i dalej będzie on działał w charakterze handlowca, czego wymaga przepis art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W piśmie uzupełniającym skargę pełnomocnik skarżącego podniósł, że wniosek o interpretację przepisów prawa podatkowego zawierał przedstawienie stanu faktycznego oraz własne stanowisko w sprawie. Opis stanu faktycznego zawierał wskazanie, że wnioskodawca prowadził w latach 1983 - 2002 gospodarstwo rolne, a w roku 2002 grunty, które służyły do prowadzenia gospodarstwa, zostały w planie zagospodarowania przestrzennego uznane za tereny rekreacyjno - budowlane. We wniosku podano, że właśnie w 2002 roku zaprzestano prowadzenia gospodarstwa rolnego, zatem późniejsze (bo mające miejsce w 2003 roku) wydzielenie działek z większej nieruchomości nie było już wydzieleniem działek z gospodarstwa rolnego, lecz z nieruchomości, która od roku była majątkiem osobistym, niesłużącym prowadzeniu jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Organ podatkowy znał te fakty, gdyż skarżący podał daty poszczególnych zdarzeń, a wniosek co do stanu faktycznego uzupełniał w powyższym zakresie. Podając zatem w odpowiedzi na skargę, iż wydzielenie działek nastąpiło z gospodarstwa rolnego oraz, że wydzielenie to wskazuje na zamiar sprzedaży działek w sposób częstotliwy, organ podatkowy pominął istotny element stanu faktycznego, że wnioskodawca nie prowadził już w tym czasie gospodarstwa rolnego. Ponadto, sam fakt wykonywania czynności w sposób częstotliwy nie przesądza o prowadzeniu działalności gospodarczej. Ilość transakcji nie przesądza o tym, że podmiot prawa działa jako podatnik podatku od towarów i usług i teza ta nie jest kwestionowana w rzecznictwie sadów administracyjnych. Kwestia uznania za działalność gospodarczą czynności sprzedaży nieruchomości, które znajdują się w majątku osobistym osoby fizycznej i ulegają zbyciu, została rozstrzygnięta m.in. w orzeczeniu składu siedmiu sędziów NSA z 29 października 2007 r., o sygn. akt I FPS 3/07, ONSAiWSA 2008/1/8, w którym Sąd - na kanwie sprawy dotyczącej sprzedaży przez osobę fizyczną działek budowlanych - wskazał, w jakich okolicznościach dany podmiot należy uznawać za podatnika VAT. Sąd stwierdził, że dla uzyskania takiego statusu nie jest wystarczający sam zamiar dokonywania określonych czynności w sposób częstotliwy. Według Sądu, przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód, a ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika od towarów i usług. Warunek występowania podmiotu w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w niniejszej sprawie nie został spełniony. Od roku 2002 skarżący działał jako osoba fizyczna nieprowadząca jakiejkolwiek działalności gospodarczej, w tym działalności rolniczej, a grunty służące do prowadzenia gospodarstwa rolnego straciły przymiot gruntów rolnych i, tym samym, taka działalność skarżącego wygasła. Będąc jednak właścicielem znaczącej nieruchomości postanowił skorzystać z przysługującego prawa do rozporządzania tą rzeczą. Fakt, iż postanowił w 2003 roku dokonać podziału nieruchomości na mniejsze działki i sprzedać je w ciągu kolejnych lat z zyskiem, nie może jednak przesądzać o tym, że prowadził on działalność gospodarczą w tym zakresie. Podkreślić bowiem należy, że ani w momencie zakupu gruntów (czyli w roku 1983), ani też w momencie zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej (tj. w roku 2002), skarżący nie zamierzał dokonać podziału należącej do niego nieruchomości na mniejsze działki budowlane i odsprzedać ich z zyskiem. Na skutek upływu lat oraz zmiany otaczającej go rzeczywistości (wprowadzenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego przez Gminę, co było od niego niezależne), podjął decyzję o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego i sprzedaży gruntów. Zamiar taki nie przyświecał mu jednak w momencie zakupu gruntów.

Pełnomocnik podkreślił także, że choć na składającym wniosek o interpretację przepisów prawa podatkowego ciąży obowiązek dokładnego przedstawienia stanu fatycznego, to nie zwalnia to organu podatkowego od wezwania wnioskodawcy do wyjaśnienia wątpliwości co do jego opisu, jeżeli takie wątpliwości po stronie organu zachodzą. W niniejszej sprawie, Minister Finansów nie wystosował takiego wezwania, a zatem przyjąć należy, iż podane okoliczności były jasne i stanowiły wystarczającą podstawę do dokonania interpretacji prawa podatkowego. Tym bardziej, niezrozumiałe jest powoływanie się przez organ na okoliczność wydzielenia działek z gospodarstwa rolnego.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Interpretacja indywidualna wydana została (doręczona) w terminie określonym w przepisie art. 14 d Ordynacji podatkowej, tj. terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, gdyż w sprawie do tego terminu należało wliczyć okres, o których mowa jest w art. 139 § 4, tj. oczekiwanie organu na odpowiedź skarżącego na wezwanie z dnia 5 marca 2008 r. (20 dni).

Zaskarżoną interpretację indywidualną należało uchylić, gdyż wydana ona została z naruszeniem prawa materialnego – art. 15 ust. 1 ustawy z ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

W rozpatrywanej sprawie spór pomiędzy organem podatkowym, a stroną skarżącą dotyczy pojęcia "podatnika" określonego w przepisach art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Przepisy te stanowią, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa jest w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (ust. 1). Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2).

Na gruncie powyższego unormowania, dla przypisania danemu podmiotowi statusu podatnika podatku od towarów i usług, tj. działania w charakterze handlowca, nie jest wystarczające ustalenie i ocena okoliczności związanych z samą sprzedażą, lecz konieczne jest również ustalenie i ocena okoliczności towarzyszących nabyciu towarów, a zwłaszcza, czy zostały one nabyte w celu ich odsprzedaży, a nie na potrzeby własne. Nie jest bowiem działalnością handlową, a zatem i gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, sprzedaż, czy wyprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Ocena czynności podejmowanych przez dany podmiot pod kątem spełnienia przez niego przesłanek koniecznych do uznania go za podatnika podatku od towarów i usług powinna być kompleksowa i uwzględniać wszystkie podjęte przez ten podmiot działania. Dodać jednak należy, iż ocena ta powinna być dokonana w świetle prawidłowo zinterpretowanej normy prawnej, a jej dokonanie należy do organów podatkowych. Skoro bowiem istotą interpretacji podatkowej jest uznanie danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług, to powinnością organów podatkowych jest wykazanie, poprzez dokonanie prawidłowej oceny przedstawionych przez podatnika w stanie faktycznym zdarzeń, popartej stosowną argumentacją, że w danym przypadku spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące możliwość zastosowania w sprawie przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Prawidłowość tych właśnie działań podlega ocenie sądu administracyjnego. Jeżeli zatem, w zaskarżonej interpretacji organ podatkowy dokonał oceny zdarzeń przedstawionych przez podatnika, tj. zakupu nieruchomości, zmiany przeznaczenia nieruchomości, dokonania jej podziału oraz sukcesywnej sprzedaży działek, tylko pod kątem wykazania istnienia zamiaru częstotliwego wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, z pominięciem wykazania możliwości przypisania stronie skarżącej cechy "handlowca", w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, to sąd administracyjny nie ma możliwości dokonania oceny legalności zaskarżonej interpretacji, ani tym bardziej dowodzenia i wykazania w zastępstwie organów podatkowych, że zdarzenia związane z planowaną sprzedażą nieruchomości przesądzają, iż strona skarżąca będzie występowała w charakterze handlowca, czyli podmiotu prowadzącego zorganizowaną działalność gospodarczą wykonywaną w celach zarobkowych.

Prawidłowość powyższego poglądu potwierdza stanowisko, jakie zajął, co do sposobu interpretacji przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 października 2007 r., wydanym w składzie siedmiu sędziów, o sygn. akt I FPS 3/07, opubl. w Lex pod nr 304985. Sprawa ta również dotyczyła sprzedaży przez osobę fizyczną działek budowlanych. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny, analizując uprzednio prawidłowość implementacji przepisów VI Dyrektywy na grunt przepisów krajowych zawartych w ustawie o podatku od towarów i usług, stwierdził m.in., że zarówno z brzmienia przepisów art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, jak i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług wynika wyraźnie, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Jeżeli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód, to na gruncie przepisów art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, z tytułu wykonania takiej czynności, dany podmiot nie może być uznany za podatnika podatku od towarów i usług i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży.

W rozstrzyganej sprawie organy podatkowe ograniczyły swoją ocenę w zakresie stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika we wniosku o interpretacje do strony przedmiotowej działalności gospodarczej, określonej w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, z pominięciem jej strony podmiotowej. Konsekwencją tego jest brak ze strony organów podatkowych dokonania oceny tych elementów stanu faktycznego, które są istotne z punktu widzenia możliwości zastosowania w sprawie przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i, który dotyczy w tym konkretnym przypadku okoliczności związanych z nabyciem przez stronę skarżącą nieruchomości gruntowej i wykazania, iż nabyła tę nieruchomość w celu jej odsprzedaży, a nie na potrzeby własne. Organy podatkowe bowiem, z okoliczności zmiany przeznaczenia nieruchomości oraz podziału nieruchomości gruntowej na mniejsze działki wywiodły, że powzięto zamiar sprzedaży działek w sposób częstotliwy. W istocie do tych stwierdzeń ograniczyła się ocena organów podatkowych, a to oznacza, że okoliczności następcze, tj. zmiana przeznaczenia i podział nieruchomości posłużyły organom podatkowym tylko do wykazania strony przedmiotowej działalności gospodarczej. Organy podatkowe nie wykazały natomiast, że strona skarżąca spełnia kryteria podmiotowe określone w przepisach art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Żadne okoliczności wskazane we wniosku skarżącego nie dowodziły, że nieruchomość nabył w celach prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, czy w innych, czyniących z niego handlowca w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej. Organy nie wykazały, aby skarżący w chwili nabycia nieruchomości działał jako osoba wykonująca działalność gospodarczą, ani tym bardziej, aby w przyszłości sprzedając działki będzie występował w takiej roli. Inaczej mówiąc, organ nie wykazał, że skarżący kupił nieruchomości, jako towar handlowy, czyli po to aby ją sprzedać.

Analogiczny pogląd, jak wyżej przedstawiony, wyraziły także inne składy orzekające w sprawach dotyczących sprzedaży wydzielonych działek gruntu (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11-02-2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1541/07 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18-12-2008 r., sygn. akt I FSK 1631/07, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), jak również w wielu wyrokach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który to pogląd podziela skład orzekający w tej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w piśmie uzupełniającym skargę, iż w odpowiedzi na skargę organ w sposób nieuprawniony stwierdził, że wydzielenie działek nastąpiło z gospodarstwa rolnego, należy stwierdzić, iż przedmiotem skargi jest zaskarżona interpretacja indywidualna, a nie odpowiedź na skargę, dlatego też okoliczność ta nie podlega ocenie Sądu.

W tej sytuacji, mając na uwadze powyższe okoliczności, wobec tego, że zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem prawa materialnego – art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zaskarżoną interpretację należało uchylić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisów art. 200 i 205 § 2 tej ustawy.