Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1182/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, art. 4 pkt 23, art. 40 ust. 12, 6 i 8
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 2 pkt 16b i 16c
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 115
journal: Dz.U. 2016 poz 2134
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jedn.
article: art. 189f, art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 106 par. 3, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1182/18

U Z A S A D N I E N I E

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ("SKO", "organ"), decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) oraz art. 127 § 1 i 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a., a także na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. K. ("skarżący", "strona"), utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dróg Miejskich w [...] działającego w imieniu Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] dotyczącą wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w kwocie 7.195,76 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rej. [...] w dniach od 17 listopada 2017 r. do 20 grudnia 2017 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o powierzchni 5,72 m2 na samochodzie o nr rej. [...] bez zezwolenia zarządcy drogi.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] listopada 2017 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rej. [...], podczas której stwierdzono umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" na samochodzie o nr rej. [...] bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi.

Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół nr [...], w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklamy.

Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach [...] i [...] grudnia 2017 r. potwierdziły funkcjonowanie reklamy w pasie drogowym, czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna sporządzone przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego.

Pismem z dnia 9 stycznia 2018 r. skarżący został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. [...] w rej. [...] przez umieszczenie reklamy o treści "[...]" na ww. samochodzie bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi oraz o prawie do wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego.

Działający w imieniu Prezydenta Miasta [...] Zarząd Dróg Miejskich w [...], decyzją z dnia [...] marca 2018 r., wymierzył skarżącemu karę pieniężną w kwocie 7.195,76 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rej. [...] w dniach od 17 listopada 2017 r. do 20 grudnia 2017 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o powierzchni 5,72 m2 na samochodzie o nr rej. [...] bez zezwolenia zarządcy drogi.

Skarżący wniósł odwołanie zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację przepisów, które legły u podstaw wydanej decyzji oraz wnosząc o jej uchylenie w całości. Strona wskazała, że przedmiotowy samochód jest pojazdem służbowym, ujętym w ewidencji środków trwałych, służącym do realizacji potrzeb związanych z codziennym prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. przewozu osób i towaru. Samochód jest zarejestrowany i posiada aktualną polisę OC. Pomimo że pojazd posiada nadruki reklamowe, jego elementy konstrukcyjne i przeznaczenie służy innym celom aniżeli wyłącznie reklamowe. Pojazdu nie można zatem uznać za reklamę.

SKO - wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. - utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] marca 2018 r. uznając, że organ I instancji prawidłowo ustalił w sprawie stan faktyczny oraz prawidłowo zastosował art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm. - dalej "u.d.p.").

SKO wskazało, że w dniu [...] listopada 2017 r. został sporządzony protokół, z którego wynika, że podczas kontroli pasa drogowego ul. [...] w rej. [...], [...] stwierdzono nielegalne zajęcie terenu przez reklamę na samochodzie o nr rej. [...], a łączna powierzchnia reklamy to 5,72 m2.

Ponadto SKO wskazało, że w dacie przeprowadzonych kontroli wykonano dokumentację fotograficzną, która potwierdza umiejscowienie reklamy w ww. miejscu, wykonano również szkic na mapie przedstawiający umiejscowienie reklamy. Zarówno z dokumentacji fotograficznej, jak i wydruku mapy wraz z naniesioną reklamą wynika, że znajduje się ona w pasie drogowym (miejsce parkingowe na krawędzi jezdni).

Zgodnie z informacją z rejestru gruntów, działka na której posadowiona była reklama, tj. [...], została oznaczona jako droga (droga powiatowa) i znajduje się w zarządzie Zarządu Dróg Miejskich.

Z informacji zawartych w reklamie umieszczonej w formie nadruków na ww. pojeździe zaparkowanym w pasie drogowym wynika, że dotyczy ona działalności "[...]" [...]. Właścicielem ww. pojazdu, zgodnie z danymi z CEPiK, jest skarżący. Po wejściu na ww. stronę internetową można zaś uzyskać informację, że ww. [...] prowadzony jest m.in. w lokalizacji [...]. Zgodnie z danymi zawartymi w CEiIDG skarżący prowadzi działalność gospodarczą m.in. we ww. lokalizacji.

W ocenie SKO, organ I instancji prawidłowo ustalił zatem stronę postępowania uznając, że jest nią A. K., którego działalność gospodarcza jest reklamowana na przedmiotowym pojeździe i którego jest on właścicielem.

Organ II instancji wskazał również, że z dokumentacji zgromadzonej przez organ I instancji wynika, że pojazd strony we ww. okresie zajmował w sposób ciągły fragment pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rej. [...].

Na wszystkich zdjęciach samochód stanowiący podstawę reklamy był identycznie ustawiony. Zdjęcia wskazujące zbliżenia kół, ich usytuowania oraz szczegóły podłoża wykluczają możliwość przemieszczania się pojazdu w tym okresie. Samochód został ponadto tak usytuowany, aby zamontowana na nim reklama była dobrze widoczna dla kierowców i pieszych poruszających się ul. [...]. Pojazd został tak umiejscowiony, że strzałki namalowane na pojeździe dokładnie wskazują kierunek i odległość od kantoru - lombardu (strzałki wskazujące na 50 m2, strzałka ze schodkami wskazująca na konieczność zejścia w dół, informacja o przejściu podziemnym). Dodatkowo, na pojeździe znajduje się informacja o godzinach otwarcia kantoru, tj. 7 dni w tygodniu 7.00 - 22.00.

Umiejscowienie tego pojazdu nie było zatem przypadkowe i nie służyło do przewozu osób i towaru - jak wskazuje skarżący. Ponadto pojazd nie posiadał tablicy rejestracyjnej - co w świetle przepisów ruchu drogowego, uniemożliwia poruszanie się takiego pojazdu po drogach publicznych.

Powyższe okoliczności wskazują - w ocenie SKO - że skarżący zajmował pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi w celu umieszczenia w tym pasie reklamy we ww. okresie i o wskazanej powierzchni.

Następnie SKO wskazało, że ustalona kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego pod reklamę, wyliczana jest w oparciu o uchwałę Nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Przy czym wysokość dziennej stawki, zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. wynosi 10-krotność opłaty ustalonej na podstawie ww. uchwały. Wysokość kary w kwocie 7.195,76 zł została obliczona jako iloczyn powierzchni reklamy (5,72 m2), stawki opłaty 3,70 zł powiększonej 10-krotnie oraz ilości dni zajęcia pasa drogowego (34 dni).

Jednocześnie SKO stwierdziło, iż nie dopatrzyło się przesłanek warunkujących odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f k.p.a.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący – A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji SKO w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że pojazd stawowi wyłącznie reklamę zajmującą bez zezwolenia pas drogowy drogi powiatowej;

2) przepisów prawa materialnego poprzez przyjęcie, że pojazd stanowiący własność skarżącego, zaparkowany w pasie drogowym drogi publicznej, stanowi umieszczenie w tym pasie reklamy w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.

W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący szczegółowo rozwinął i uzasadnił podniesione zarzuty.

Jednocześnie skarżący wskazał, że należący do niego sporny pojazd jest pojazdem służbowym, ujętym w ewidencji środków trwałych, służącym do realizacji potrzeb związanych z codziennym prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. przewozu osób i towaru. Samochód był zarejestrowany i posiadał aktualną polisę OC. Skarżący podkreślił, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na świadczeniu usług wymiany walut w trzech filiach umiejscowionych w różnych miejscach w [...], w tym przy [...]. Z tego też względu samochód był parkowany przy ul. [...] i [...] w rejonie [...] w godzinach pracy kantoru, tj. w godzinach 7 - 22.

Skarżący wskazał ponadto, iż kontrole pracowników Zarządu Dróg Miejskich w [...] nie były przeprowadzane w sposób ciągły, a jedynie wyrywkowo, zawsze w godzinach pracy kantoru i dokumentowały postój pojazdu jedynie w kilku dniach, w określonym momencie. Przeprowadzając wyrywkowe kontrole nie można zatem stwierdzić, iż przedmiotowy pojazd był zaparkowany w sposób ciągły w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 9 października 2018 r. ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie przez Sąd uzupełniających dowodów z dokumentów w postaci:

a) potwierdzenia zawarcia umowy ubezpieczenia Nr [...],

b) faktury VAT nr [...],

c) paragonów fiskalnych nr [...] i [...],

d) mandatów karnych

na okoliczność dopuszczenia do ruchu i sposobu użytkowania pojazdu mechanicznego o nr rej. [...], korzystania z zajętej części drogi publicznej wyłącznie w zakresie postoju (parkowania) pojazdu w czasie wykonywania działalności gospodarczej, uiszczania opłat za parkowanie pojazdu, traktowania pojazdu należącego do skarżącego jako uczestniczącego w ruchu drogowym przez właściwe organy, nie zaś urządzenia (nośnika) reklamowego z jego elementami konstrukcyjnym mocowaniami.

W ww. piśmie poddano analizie pojęcie reklamy, a następnie wskazano, że samochód osobowy, służący prowadzeniu działalności gospodarczej, którego główną funkcją jest wspomaganie tej działalności, w żaden sposób nie mieści się w definicji reklamy. Samochód został zaparkowany w pobliżu miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jest sprawny technicznie i dopuszczony do ruchu samochodowego. Funkcja reklamowa jaką pełni, jest jedynie funkcją akcesoryjną. Samochód nie został umieszczony przy parkingu w pasie drogowym jako obiekt reklamowy, ale jako pojazd. Zaparkowany pojazd nadal pełni rolę środka transportu, co wyklucza uznanie iż stanowi jednocześnie rodzaj urządzenia reklamowego w rozumieniu mających zastosowanie przepisów u.t.d. Jak wskazał pełnomocnik skarżącego zaparkowanie ww. pojazdu rzeczywiście nie było przypadkowe (miejsce blisko jednego z punktów prowadzonej działalności), niemniej stanowi jedynie przejaw dopuszczalnego wykorzystania potencjału przedmiotu przeznaczonego do prowadzenia działalności przez skarżącego, ponadto uwarunkowane było bliskością miejsca wykonywania działalności przez skarżącego.

Na poparcie swojej argumentacji pełnomocnik skarżącego powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II SA/G1 4-69/12), z którego wynika, że zaparkowanie pojazdu w pasie drogowym drogi publicznej nie stanowi umieszczenia w tym pasie reklamy w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. jeżeli pojazd ten ze względu na swoje cechy konstrukcyjne i przeznaczenie służy innym celom, aniżeli wyłącznie cele reklamowe.

Jednocześnie wskazano, że skarżący otrzymywał mandaty karne za wykroczenie określone w przepisie art. 96 § 3 KW, tj. niewskazanie na żądanie uprawnionego organu użytkownika pojazdu. W związku z tym podniesiono sprzeczność uznania tego samego pojazdu z jednej strony za pojazd będący uczestnikiem ruchu drogowego, a z drugiej za nośnik reklamowy w rozumieniu u.d.p.

Podniesiono także, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 189f § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

Podniesiono, że organ wydający zaskarżoną decyzję nie odniósł się do ww. kwestii.

Końcowo skarżący podkreślił, że stoi na stanowisku, że nałożona kara jest w całości bezzasadna, jako że parkowanie jego pojazdu nie stanowiło zajęcia pasa drogowego.

Na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o dopuszczenie dowodu z ewidencji środków trwałych skarżącego na okoliczność wykazania, że samochód, o którym mowa w zaskarżonej decyzji, służył do prowadzenia działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele inne niż wymienione w tym przepisie wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z treścią art. 40 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy dotyczy to m.in. umieszczania w pasie drogowym reklamy, której definicję zawiera art. 4 pkt 23 u.d.p.

Przepis ten stanowi, że reklama to umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 i 1926), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego bez wymaganego pozwolenia, której wysokość ustalana jest zgodnie z treścią ustępu 6 i 8 ww. przepisu.

Na tle przywołanych przepisów korzystanie z drogi publicznej (pasa drogowego) zgodnie z jej przeznaczeniem nie wymaga zatem uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. O ile jednak przepisy o drogach publicznych nie zakazują parkowania pojazdów w pasie drogowym w miejscach do tego przeznaczonych, o tyle nakazują uzyskanie przez podmiot, który chce na takim zaparkowanym pojeździe umieścić reklamę, zezwolenia podlegającemu opłacie (art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy). Parking umożliwia pozostawienie na nim pojazdu. Przeznaczeniem parkingu nie jest zaś umieszczanie w nim reklam.

Innymi słowy umieszczenie w pasie drogowym pojazdu opatrzonego reklamami w taki sposób aby bezpośrednio przekazać informację wizualną innym użytkownikom drogi wymaga uzyskania zezwolenia, nie stanowi bowiem korzystania z drogi publicznej zgodnie z przeznaczeniem.

Sąd zauważa, że w przypadku deliktu administracyjnego polegającego na zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia nie chodzi o to, czym albo w jaki sposób pas drogowy został zajęty, lecz o to, że cel zajęcia nie jest zgodny z funkcją i przeznaczeniem pasa drogowego i że tego zajęcia dokonano bez wymaganego zezwolenia.

W okolicznościach faktycznych sprawy o innym - niż dozwolony - celu zajęcia pasa drogowego, świadczą ustalone przez organ okoliczności.

I tak, chodzi tu o parkowanie samochodu w określonym w decyzji okresie zawsze w konkretnym - i tym samym - miejscu. Ponadto samochód za każdym razem był ustawiony w taki sposób, aby umieszczona na nim informacja była dobrze widoczna dla kierowców i pieszych poruszających się po ul. [...] w [...]. Poza tym pojazd był tak umiejscawiany, że strzałki na nim namalowane dokładnie wskazywały kierunek i odległość od kantoru - lombardu (strzałki wskazujące na 50m2, strzałka ze schodami wskazująca na konieczność zejścia w dół, informacja o przejściu podziemnym). Dodatkowo na pojeździe znajdowały się informacje o godzinach otwarcia kantoru, tj. 7 dni w tygodniu 7.00 - 22.00. Zaistniała zatem zgodność wskazówek umieszczonych na samochodzie z rzeczywistą drogą do kantoru z miejsca, w którym zaparkowany był samochód. Strzałki i inne oznaczenia (np. rysunek schodów i odległości) znajdujące się na pojeździe stanowiły dokładną instrukcję dojścia do miejsca prowadzenia działalności przez skarżącego.

Podkreślenia wymaga, że aby doszło do zajęcia pasa drogowego w rozumieniu art. 40 ust. 1 u.d.p. nie jest konieczne, by trwało ono nieprzerwanie w dłuższym okresie. Taki warunek nie wynika z przepisów u.d.p. Czasokres zajęcia pasa drogowego ma znaczenie z punktu widzenia wysokości kary pieniężnej, której sposób wyliczenia został w sposób wyczerpujący przedstawiony w zaskarżonym rozstrzygnięciu, z powołaniem się na przepisy uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Przy czym wysokość dziennej stawki, zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. wynosi 10-krotność opłaty ustalonej na podstawie ww. uchwały. W konsekwencji wysokość kary w kwocie 7.195,76 zł została obliczona jako iloczyn powierzchni reklamy (5,72 m2), stawki opłaty 3,70 zł powiększonej 10-krotnie oraz ilości dni zajęcia pasa drogowego (34 dni).

Niemniej w niniejszej sprawie ustalono - co dodatkowo wspiera argumentację organu o zakwalifikowaniu ustalonego stanu faktycznego jako umieszczenia reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia - że samochód skarżącego nie przemieszczał się w okresie wskazanym w decyzji. Okoliczność tę uznano za wykazaną na podstawie dowodów ze zdjęć, na których widać, że ustawienie kół w stosunku do podłoża w poszczególnych dniach nie ulegało zmianie. Nie można zarzucać braku logiki w rozumowaniu organu, który twierdzi, że z powyższych dowodów wynika, że strona nieprzerwanie we wskazanym w zaskarżanej decyzji okresie zajmowała pas drogowy.

Odwołanie się do zdjęć, jako dowodu wskazującego na fakt i okres zajmowania pasa drogowego jest prawidłowe. Udokumentowanie bowiem, że pojazd skarżącego z naniesioną reklamą znajdował się w pasie drogowym w określonych (konkretnych) dniach, tj. 21 listopada oraz 3, 6, 9, 11 i 20 grudnia 2017 r., pozwalało - uwzględniając zasady doświadczenia życiowego oraz logiki - na sformułowanie wniosku, że obiekt ten znajdował się w pasie drogowym nieprzerwanie w całym okresie, o którym mowa w decyzji. Domaganie się, aby na każdy dzień, za który nałożono karę za funkcjonowanie reklamy bez zezwolenia, przedstawiać odrębny dowód jest nieracjonalne.

Strona skarżąca nie podważyła przy tym ustaleń dokonanych w ww. zakresie przez organ. Nie wykazała bowiem, że w dniach, w których zajęcia pasa nie dokumentują zdjęcia, usuwała pojazd z reklamą z parkingu. I chociaż organy nie są zwolnione z obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego, to jednak organ nie jest obciążony obowiązkiem prowadzenia dowodów także na takie okoliczności, które mogą być znane tylko stronie. W tej zaś sprawie strona skarżąca nie przedstawiła dowodów na podnoszone przez siebie okoliczności. Fakt, że skarżący wnosił opłaty parkingowe za ww. miejsce nie znosi jego odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego na gruncie art. 40 ust. 12 u.d.p. Podkreślić przy tym należy, że tylko jeden kwit parkingowy załączony do pisma z dnia 9 października 2018 r. pochodzi z okresu, którego dotyczy decyzja, tj. ten z dnia 9 grudnia 2017 r., do tego okresu odnosi się także załączona faktura za parkowanie. Niemniej nie wynika z nich, że dotyczą pojazdu, o którym mowa w decyzji. Również żaden z mandatów karnych wystawionych w dniu 6 lipca 2018 r. nie odwołuje się do okoliczności z istotnego w sprawie okresu, tj. od 17 listopada 2017 r. do 20 grudnia 2017 r. Z tych też względów nie można było rozważać zastosowania w sprawie art. 189f k.p.a.

Nie mogła również odnieść skutku argumentacja strony o tym, że jego samochód był zarejestrowany i w pełni sprawny. Także fakt, że samochód skarżącego został wpisany do prowadzonej przez niego ewidencji środków trwałych oraz że posiadał aktualne ubezpieczenie OC nie podważa ww. ustaleń dokonanych przez organ. Co więcej, okoliczności te nie były kwestionowane przez organ. Pozostają one jednak bez wpływu na ustalenia dokonane w sprawie.

Reasumując, o tym co jest reklamą, decyduje przepis u.d.p. zawierający definicję legalną tego pojęcia jako, cyt. "nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami". Tak więc jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której treści są prezentowane. Innymi słowy na pojęcie reklamy składa się nie tylko sam nośnik informacji (plakat, tablica jedno bądź dwustronna), ale i konstrukcja metalowa, w tym także - co miało miejsce w niniejszej sprawie - samochód (w istocie służący jako konstrukcja metalowa).

Uwzględniając powyższe oraz mając na uwadze zestawienie treści informacji słownej i graficznej zamieszczonej na samochodzie o nr rej. [...] ze sposobem jego umiejscowienia uzasadnione jest stanowisko, że ekspozycja tego samochodu w pasie drogowym miała na celu wyłącznie poinformowanie o miejscu i godzinach otwarcia kantoru - lombardu prowadzonego przez skarżącego. Wskazać przy tym należy, że ta działalność skarżącego prowadzona jest w przejściu podziemnym, jest zatem niewidoczna z poziomu ulicy. Tak więc instrukcja umieszczona na samochodzie była istotną informacją w tym zakresie.

Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. uznając, iż organy administracji w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, tj., że informacje umieszczone na pojeździe skarżącego stanowią reklamę zajmującą bez zezwolenia pas drogowy ww. drogi powiatowej. Nie doszło zatem w sprawie także do naruszenia prawa materialnego, które zostało - jak wykazano powyżej - prawidłowo przez organ zastosowane. W takim stanie rzeczy SKO słusznie utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne uznając, że kara została naliczona i wymierzona prawidłowo.

Należy również wyjaśnić, że Sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącego w oparciu o art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302). Przepis ten stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tymczasem w niniejszej sprawie nie wystąpiły wątpliwości, które należało wyjaśnić, np. przy pomocy dokumentu złożonych przez skarżącego.

Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.