Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2712/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 3, art. 61
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej R. [...] w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ([...] WINB) decyzją

z [...] września 20128r. nr [...], na podstawie art 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257) i art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018r., poz. 1202) po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej R. [...] - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (PINB) z [...].06.2018 r. nr [...], nakazującą ww. Wspólnocie usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego tarasu przy lokalu nr [...] na ostatniej kondygnacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. R. [...] w W., poprzez wykonanie robót budowlanych w 5 etapach:

1. Prace rozbiórkowe: skucie wykładziny ceramicznej oraz zerwanie cokolika, skucie tynku z barierki w pasie ok. 30 cm powyżej nawierzchni, zerwanie izolacji termicznej na ścianie południowo-wschodniej do 60 cm powyżej poziomu tarasu, zerwanie izolacji termicznej na ścianie południowo-zachodniej do 30 cm powyżej poziomu tarasu, skucie resztek kleju z powierzchni podkładu cementowego, oczyszczenie szczeliny pomiędzy podkładem cementowym a ścianą budynku.

2. Prace przygotowawcze: podział podkładu cementowego na pola dylatacyjne, zgodnie ze schematem na fot. 23, przez nacięcie szczelin o szerokości 10 mm i głębokości równej co najmniej połowie grubości podkładu, oczyszczenie naciętych szczelin, wypełnienie szczeliny między podkładem cementowym a ścianą przez włożenie paska styropianu ekstrudowanego (stroduru) tak, aby wystawał on 6-7 cm ponad podkład, przekrycie styropianu ekstradowanego paskiem folii PE, dwukrotne zagruntowanie podkładu cementowego preparatem typu C. CT 17, ułożenie w naciętych szczelinach sznura dylatacyjnego o średnicy 12mm, wyrównanie powierzchni na barierce w miejscu skutego tynku,

3. Roboty izolacyjne: odtworzenie na ścianach budynku izolacji z wełny skalnej i wykonanie na niej warstwy zbrojącej, ułożenie na podkładzie cementowym, z wyprowadzeniem na ściany (izolację termiczną) na 30 cm, elastycznej mineralnej powłoki izolacyjnej typu C.CR 166, co najmniej w dwóch warstwach, przy łącznym zużyciu materiału ok. 4, wklejenie taśmy uszczelniającej typu C. CL 152 w pierwszej warstwie izolacji w miejscu styku podkładu ze ścianami i barierką oraz nad naciętymi szczelinami dylatacyjnymi w podkładzie.

4. Roboty wykładzinowe: przyklejenie do izolacji typu C. CL 166 płytek ceramicznych metodą kombinowaną, przy ich prostokątnym układzie, płytki należy mocować po minimum 3 dniach od wykonania izolacji, do klejenia stosować klej elastyczny typu C. CM 16, ułożenie na ścianach i barierce cokolika, wypełnienie spoin nad naciętymi szczelinami oraz występujących w połowie odległości między nimi uszczelniaczem poliuretanowym, ułożenie w szczelinie między cokolikiem a płytą ceramiczną sznura dylatacyjnego o średnicy 6 mm, wypełnienie szczeliny między cokolikiem a płytą ceramiczną uszczelniaczem poliuretanowym, wypełnienie pozostałych spoin zaprawą typu C. CE 43,

5. Roboty wykończeniowe: uzupełnienie tynków na ścianach i barierce, pomalowanie ścian i barierki

w terminie 6 miesięcy od dnia, gdy decyzja stanie się ostateczna

Organ wskazał, że postępowanie wszczął z urzędu w związku z informacjami J. G.zgłoszonymi w piśmie z 5.09.2017 r.

W celu ich sprawdzenia organ przeprowadził oględziny 25.09.2017 r. które wykazały m.in., że na IX piętrze ww. budynku (ostatnia kondygnacja) do lokalu mieszkalnego nr [...]. przynależy taras położony od strony południowo wschodniej i południowo zachodniej. (...) Stan techniczny: spękanie płytek, odspojenie ich fragmentów, zacieki na powierzchni - naloty mchu, niska roślinność (obszar fug). Brak cokołów - ściana tarasowa - w tych miejscach ślady po zaciekach, odspojenia tynku, purchle do ok. 20 - 30 cm. Nie stwierdzono zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Postanowieniem z [...].11.2017 r. PINB nałożył na Wspólnotę obowiązek złożenia oceny z zaleceniami, jakie roboty należy wykonać, aby doprowadzić taras do stanu zgodnego z przepisami techniczno - budowlanymi.

Organ wyjaśnił, że wydanie orzeczenia w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Następnie podkreślił, że zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować i utrzymywać obiekt w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska, jak też utrzymywać go w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej.

Natomiast w myśl art. 66 ust. 1 w/w ustawy, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, organ nakazuje usunięcie nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Decyzje takie mają charakter związany tzn., że jeżeli wystąpi choćby jedna z ww. przesłanek, organ jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości (wyrok WSA w Białymstoku z 17.04.2018 r. sygn. akt II SA/Bk 26/18 ).

Celem art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego jest utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym, dlatego decyzja wydana w celu korygowania stwierdzonych nieprawidłowości, powinna dokładnie określać czynności, które należy wykonać i ogranicza się jedynie do nałożenia obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (wyrok WSA w W-wie z 9 lutego 2012 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1785/11 i WSA w Gorzowie Wlkp. z 5 października 2011 r" sygn. akt: II SA/Go 608/1).

Organ stwierdził, że PINB zasadnie zastosował art. 66 ust. 1 pkt 3 P.b. Z przekazanej przez Wspólnotę ekspertyzy technicznej wynika, że "na dostępnym rysunku rzutu tarasu nie ma żadnego opisu dotyczącego sposobu ani technologii wykonywania wykładziny ceramicznej na tarasie. Brak jest wymagań odnośnie dylatowania wykładzin, ukształtowania spadków. Nie ma też informacji o sposobie odprowadzenia wody z powierzchni tarasu. "W pkt. 10 podano zalecenia dotyczące prac naprawczych w 5 etapach. Załączona dokumentacja zdjęciowa potwierdza opisane nieprawidłowości.

Organ zaznaczył, że - wbrew twierdzeniem skarżącej - adresatem decyzji winna być Wspólnota Mieszkaniowa, bowiem balkon lub taras w zależności od położenia w budynku i funkcji określonej w koncepcji architektonicznej może stanowić część wspólną budynku, jak i część składową lokalu do którego przylega. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 7.03.2008 r. (sygn. akt III CZP 10/08) wydatki na remonty i bieżącą konserwację części budynku, które są elementami konstrukcji balkonu/tarasu trwale połączonymi z budynkiem, obciążają właścicieli budynku (w tym przypadku Wspólnotę). Architektoniczna konstrukcja tarasu, trwale połączona z bryłą budynku i na ogół na zewnątrz przestrzeni wykorzystywanej do wyłącznego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych osób zajmujących lokal, uznać należy za takie części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właściciela lokalu. Części te winny być kwalifikowane jako stanowiące część wspólną nieruchomości.

Nieprawidłowości w zakresie odwodnienia tarasu dotyczą braku dylatacji termicznej w wykładzinie ceramicznej, braku izolacji podpłytkowej, a izolacja przeciwwodna winna być zastąpiona izolacją przeciwwilgociową z folii PE 0,2 mm. Brak izolacji termicznej ściany budynku z wełny skalnej chroniącej przed oddziaływaniem wody opadowej. Zdaniem organu, nie są to elementy służące jedynie właścicielowi lokalu, bo dotyczą konstrukcji budynku, co wpływa na stan budynku jako całości. Taras jest również stropem/zadaszeniem balkonu znajdującego się poniżej. Stropy jako przegrody poziome stanowią część wspólną obiektu i podlegają utrzymaniu przez ogół właścicieli.

Organ dodał, że taras stanowi element elewacji budynku. Nieprawidłowości dotyczą jego warstw izolacyjnych i odwodnienia. Z uwagi na powiązanie z konstrukcją obiektu, taras stanowi element wspólny obiektu. Nieszczelności tarasu wpływają bowiem na prawidłowy stan techniczny całej elewacji budynku, nie tylko danego lokalu. Nieprawidłowości w izolacji tarasu i jego odwodnienia wpływają na stan techniczny innego lokalu, a nie tylko lokalu, do którego on przynależy (zob. wyroki WSA w W-wie z 09.05.2005 r" VII SA/Wa 752/04, z 23.04.2015 r., VII SA/Wa 2476/14, z 1.12.2017 r., VII SA/Wa 107/17.

W ocenie [...] WINB jedynie demontaż i montaż posadzki nie należy do obowiązków Wspólnoty. Jednak roboty wiążą się z pozostałymi pracami nie byłoby zasadne rozdzielanie ich na dwa różne podmioty w dwóch różnych rozstrzygnięciach. Ewentualne rozliczenia nakładów pomiędzy wspólnotą a właścicielem lokalu, powinny być rozliczane na podstawie Kodeksu cywilnego.

Odnosząc się do trybu postępowania - organ zaznaczył - że błędy w procesie inwestycyjnym skutkowały nieodpowiednim stanem technicznym. Zwrócił uwagę, że to kto ponosi winę za nieodpowiedni stan techniczny bądź jakich działań lub zaniechań jest wynikiem nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Celem art 66 jest bowiem usunięcie nieprawidłowości jedynie w aspekcie prawa administracyjnego. W przypadku oddania obiektu do użytkowania nie ma możliwości prowadzenia postępowania na podstawie art. 50 - 51 Prawa budowlanego, gdyż roboty budowlane, w konsekwencji których powstał obiekt budowlany zostały zakończone zgodnie z przepisami prawa.

Skargę na powyższą decyzję złożyła Wspólnota Mieszkaniowa R. [...], zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, tj.

1) art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r" poz. 1202) poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie za podstawę rozstrzygania, w sytuacji gdy służy on usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu natomiast w tej sprawie nieprawidłowości powstały na etapie projektowym I wykonawczym, czyli przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego;

2) art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 p.b., poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie iz Wspólnota jest zobowiązana do usunięcia nieprawidłowości w zakresie przestrzeni wewnętrznej tarasu, w sytuacji gdy ta część - zgodnie z orzecznictwem - stanów, własność właściciela lokalu nr 136a, do którego taras przylega, a więc to właściciel lokalu powinien wykonać roboty w tym zakresie.

III. 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji

Zdaniem skarżącej organ błędnie zastosował art. 66 ust. 1 pkt 3 p b Przepis ten umieszczony bowiem został w rozdziale 6 p.b. zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych", co oznacza, że służy usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu. Nieodpowiedni stan techniczny wynika

ze zużycia technicznego obiektu lub nagłych zdarzeń po oddaniu do użytkowania. Na podstawie art. 66 p.b. nie można zatem nakazywać robót budowlanych mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Art. 66 p.b. służy do egzekwowania obowiązków określonych w art. 61 p.b. i innych wynikających z rozdziału 6 p.b. (zob. wyrok WSA w Lublinie z 19 września 2017 r. 11 SA/Lu 196/17; wyrok WSA w W-wie z 4 sierpnia 2017 r. VII SA/Wa 2347/16).

Wspólnota zaznaczyła, że organ wskazał wprost - za autorem ekspertyzy - iż uszkodzenia tarasu spowodowane są błędami projektowymi i wykonawczymi. Nie wynikają więc ze zużycia technicznego lub nagłych zdarzeń po oddaniu budynku do użytkowania. Art. 66 ust. 1 p.b., nie może mieć zastosowania w takim stanie faktycznym. Organ dokonał więc niewłaściwej subsumpcji prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego.

Nakaz wykonania robót w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, gdy naruszenie miało miejsce na etapie projektowym i wykonawczym, powinno następować na innej podstawie prawnej, ale nie jest rzeczą skarżącego naprowadzanie organu na właściwe przepisy prawa.

Niezależnie, strona zakwestionowała obowiązek wykonania wskazanych robót budowlanych obejmujących przestrzeń wewnętrzną tarasu.

Podkreśliła, że ustawa o własności lokali (UWL) nie definiuje balkonów, tarasów czy ogródków we wspólnocie mieszkaniowej. Tarasy najczęściej ulokowane są w części wspólnej i podzielone do korzystania (quoad-usum), co ustanawia się najczęściej w umowie ustanowienia odrębnej własności lokalu. Największe wątpliwości - w teorii i w praktyce - budzi konstrukcja prawna balkonów. Czasem są wymieniane w ww. umowach, a czasem pomijane.

Ponieważ UWL nie definiuje do kogo należy balkon Wspólnota przytoczyła obszernie orzecznictwo. W wyroku z 3 października 2002 r. (sygn. akt 111 RN 153/01, publ. OSNP 2003, nr 18, poz. 423 Sąd Najwyższy uznał, że balkon przylegający do lokalu mieszkalnego, stanowiącego przedmiot odrębnej własności i służący do wyłącznego użytku właściciela stanowi część składową tego lokalu, a koszty utrzymania w należytym stanie, w tym odtworzenia, nie obciążają wspólnoty mieszkaniowej, lecz właściciela lokalu mieszkalnego. Sąd uznał balkon za część składową nieruchomości lokalowej, bo służy on wyłącznie do użytku właściciela

danego lokalu, do którego polega, a zatem nie spełnia wymogów określonych w art. 3 ust. 2 UWL, który stanowi, że do części wspólnych zalicza się te części nieruchomości, które nie służą wyłącznie do użytku poszczególnych właścicieli lokali. SN definiuje balkon jako część składową rzeczy w rozumieniu art 47 § 2 Kc -bowiem balkon od lokalu nie może być odłączony bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości budynku lub bez uszkodzenia ,ub istotnej zmiany samego balkonu. Pomieszczenia przynależ to faktycznie części składowe rzeczy w znaczeniu funkcjonalnym. Balkon może być kwalifikowany jako pomieszczenie przynależne w zależności od okoliczności danego przypadku.

Dalej strona przywołała uchwałę Sądu Najwyższego z [...] marca 2008 r. (sygn. akt [...], Biul. [...], nr [...], poz. [...]) oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 24 czerwca 2008 , sygn. akt I ACa 1190/07, publ. POSAG 2009, nr 1 poz. 38):

Skarżąca podkreśliła, że utrzymanie balkonu w należytym stanie technicznym wiąże się z jego właściwym użytkowaniem, tj. usuwaniem liści oraz innych zanieczyszczeń, odśnieżaniem, dbaniem o drożność odpływów wody deszczowej, usuwaniem grzybów, mchu, porostów oraz roślin porastających jego elementy, bieżącą konserwacją warstwy wierzchniej, uzupełnianie brakujących fug przyklejanie cokołów, płytek, itd. Właściciel lokalu odpowiada za ewentualne zniszczenia w czciach wspólnych budynku lub innych lokalach mieszkalnych spowodowane złym stanem technicznym balkonu, wynikającym z zaniechania przez właściciela jego obowiązków.

Odmienna ocena jest zatem błędna. PINB powoła, uchwałę z [...] marca 2008 r" jednak oparł się tylko na poglądzie wyrwanym z kontekstu. SN następnie —a bowiem, iz balkon, z którego korzystać mogą tylko poszczególni właściciele, stanowi pomieszczenie pomocnicze (art. 2 ust. 2 UWL), bo korzystają

z niego właściciele i jest częścią składową lokalu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017,, poz. 1369, ze zm,, sądy administracyjne

sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.

Rzeczą Sądu w tej sprawie było zatem - stosownie do powołanych wyżej przepisów- przeprowadzenie kontroli zaskarżonego aktu pod względem prawidłowości zastosowania przepisów prawa oraz trafności ich wykładni.

W świetle powyższych kryteriów skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W tej sprawie bez wątpienia istniała konieczność podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego działań mających na celu przywrócenie części obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu technicznego, w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Z akt sprawy wynika bowiem w sposób jednoznaczny - a okoliczność ta nie była kwestionowana w toku postępowania - nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowego tarasu, co potwierdza opinia techniczna wykonana na zlecenie organu przez dr inż. L. H. posiadającego stosowne uprawnienia budowlane.

Nawiązując do zaleceń opinii technicznej nakazującej wykonanie - w pięciu etapach - szczegółowo wymienionych robót budowlanych, należy zauważyć, że decyzja organu powiatowego odpowiada w całości tym zaleceniom. Nakaz - wydany na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wymienia precyzyjnie zakres prac budowlanych, których wykonanie zapewni doprowadzenie przedmiotowego tarasu do odpowiedniego stanu technicznego. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i wyczerpujący. Ustalenia poczynione w jego toku znajdują potwierdzenie w aktach sprawy, a w szczególności w protokole oględzin. Wymóg sporządzenia ekspertyzy technicznej podyktowany był ustaleniami dokonanymi podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 25 września 2017 r. Stwierdzono wówczas m.in., że na IX piętrze ww. budynku - co wymaga podkreślenia - na jego ostatniej kondygnacji, na tarasie przylegającym do lokalu mieszkalnego nr 136a. spękanie płytek, odspojenie ich fragmentów, zacieki na powierzchni - brak cokołów na ścianach tarasowych, na

których zauważono ślady po zaciekach, odspojenia tynku, na ścianie purchle do wysokość, ok. 20 - 30 cm nad poziomem tarasu.

W ekspertyzie technicznej jej autor wskazał jednoznacznie, że w projekcie

n e przewidziano izolacji przeciwwodnej. Nie przedstawiono r6wnież opisu sposobu

technologii wykonania wykładziny ceramicznej, jej dylatowania, pienia oraz

ukształtowania spadków, a w konsekwencji sposobu odprowadzania wody z powierzchni tarasu.

Nie można było jednak podzielić stanowiska skarżącej sugerując, że wobec błędów projektowych postępowanie nie powinno toczy* się w trybie ar, 66

Prawa budowlanego, skoro ich wynikiem jest obecnie ustalony zły stan techniczny przedmiotowego tarasu.

Sąd nie zgodził się również z argumentacją strony w zakresie wadliwego określenia adresata decyzji. Wskazać bowiem trzeba, że stosownie do art 3 ust 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Z 2000 r. Nr 80 poz. 903) w razie wyodrębnienia własności lokali wchodzących w skład danej nieruchomości przysługuje ich właścicielom udział w nieruchomości wspólnej który obejmuje grunt oraz części budynku i urządzenia nie służące wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali. Wnioskując a contrario należałoby przyjąć iż skoro przedmiotowy taras jest częścią budynku służącą wyłącznie do użytku właścicieli lokalu mieszkalnego nr 136a, to nie wchodzi on - co do zasady - w skład nieruchomości wspólnej, dlatego powinien być uznany za część składową ego lokalu. Tym samym, jak słusznie podkreślać skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa, w tym zakresie właściciel ma - wynikający z art. 13 ust. 2 ustawy o własności lokali - obowiązek utrzymywania przynależnego do niego tarasu w odpowiednim stanie technicznym, jak przyjął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 marca 2008 r. III CZP 10/08, publ. LEX nr 348085, Biuletyn SN 2008/3/6).

Niemniej w uchwale jednocześnie Sąd podkreślił, że wydatki na remonty i bieżącą konserwację części budynku, które są elementem konstrukcji balkonu trwale połączonym z budynkiem obciążają wspólnotę mieszkaniową" Wskazał przy tym, że pod pojęciem "balkonu" jako części budynku stanowiącej zarazem część składową lokalu mieszkalnego rozumieć należy tylko tę jego część, która służy wyłącznie do użytku właściciela lokalu I osób z nim zamieszkałych. Jest nią

przestrzeń wewnętrzna, z reguły wyodrębniona podłogą i balustradą, a niekiedy także ścianami bocznymi i sufitem, z wyłączeniem ściany przedniej, której brak pozwala na uznanie tej części budynku za balkon i umożliwia korzystanie z niego zgodnie z przeznaczeniem. Jednak te architektoniczne części konstrukcji balkonu, które są trwale połączone z bryłą budynku, na ogół - a więc nie zawsze - usytuowane na zewnątrz w stosunku do przestrzeni wykorzystywanej do wyłącznego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych przez osoby zamieszkałe w lokalu uznać należy za części budynku niesłużące wyłącznie do użytku właściciela lokalu, a w konsekwencji - z mocy art. 3 ust. 2 ustawy - stanowiące nieruchomość wspólną.

W konsekwencji nakazując, na podstawie art. 66 ust 1 Prawa budowlanego usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, organ powinien zawsze uwzględniać indywidualne cechy obiektu budowlanego lub jego części, którego ta decyzja dotyczy (zob. wyrok NSA z 27 lutego 2007r., II OSK 355/06).

W związku z powyższym zaznaczyć należy - na co słusznie zwrócił uwagę organ - że sporny taras położony jest na ostatniej kondygnacji IX budynku przy ul. R. [...] w W. Jak wynika z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach, w części taras stanowi jednocześnie stropodach nad lokalem znajdującym się poniżej. Opisane nieprawidłowości obejmują zatem nie tylko odwodnienie samego tarasu, ale również części stropodachu oraz izolacji termicznej ściany budynku. Są to zatem niewątpliwie części, które dotyczą konstrukcji całego budynku, co ma bezpośredni wpływ na jego stan techniczny jako całości. Nie tylko elewacji, ale również warstw wewnętrznych stropów i ścian.

Zasadnie wskazał zatem organ, że stropy będące przegrodami poziomymi należą do części wspólnych obiektu budowlanego i jako takie podlegają utrzymaniu przez ogół właścicieli. Brak prawidłowego odwodnienia" opisanego tarasu skutkuje nieprawidłowym odwodnieniem stropodachu, a więc elementu wspólnego obiektu. Ponadto wpływa na bezpieczeństwo nie tylko właścicieli lokalu mieszkalnego do którego taras przynależy, ale i lokalu znajdującego się bezpośrednio pod tarasem.

Zdaniem Sądu, w świetle przedstawionej argumentacji, oceny tej nie zmienia również fakt, że wykonanie wyszczególnionych w ekspertyzie technicznej

robót budowlanych będzie wiązało się również ze zdjęciem starej i położeniem nowej posadzki. Nakłady w tym zakresie winny być bowiem przedmiotem rozliczeń dochodzonych w trybie przepisów Kodeksu cywilnego.

Tym samym, organ nadzoru budowlanego prawidłowo nałożył obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego tarasu na skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową, jako właściciela całego obiektu uzasadniając to wykonaniem obowiązku w sposób jednolity i spójny, co ma istotny wpływ z uwagi na wyeliminowanie stwierdzonego nieodpowiedniego stanu technicznego całego budynku.

Zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przepisów prawa materialnego nie zasługiwały zatem na uwzględnienie.

Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302).