Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 167/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Wojewody z dnia 6 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 października 2010 r.[...], 2. określa, że wymienione w punkcie pierwszym wyroku decyzje nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego Z. R. kwotę 500 zł,- (pięćset złotych) tytułem zwrotu wpisu .


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 października 2010 r. Prezydent Miasta G., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. oraz na podstawie art. 28, art. 32 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 156, poz. 1118 z 1 września 2006 r.), dalej jako U.p.b., po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 15 września 2010 r. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił L. i J. K. pozwolenia na roboty budowlane polegające na przebudowie wewnętrznej instalacji gazowej w lokalu mieszkalnym nr 1 w budynku mieszkalnym w G. przy ul. [...].

W uzasadnieniu organ stwierdził, w trakcie postępowania wpłynęło do organu pismo sąsiada Z. R. sprzeciwiającego się planowanej przebudowie oraz postawieniu pieca w piwnicy budynku. Jednakże inwestor wcześniej uzyskał zgodę Wspólnoty Mieszkaniowej, wyrażoną w formie uchwały nr [...], podpisanej przez wszystkich współwłaścicieli, w tym również przez Z. R.. Z treści uchwały wnika, że Wspólnota wyraża zgodę na zmianę sposobu ogrzewania z dotychczasowego węglowego na gazowe, modernizację instalacji gazowej z przystosowaniem do celów grzewczych oraz montaż wkładu kwasoodpornego w przewodzie spalinowym, a także ewentualne przejście instalacji gazowej w częściach wspólnych budynku. Organ dodał, że w oparciu o uchwałę Wspólnoty inwestor sporządził projekt, zachowując dotychczasowa lokalizację kotła.

Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody złożył Z. R. który wskazał, że podtrzymuje swój brak zgody na przebudowę wewnętrznej instalacji gazowej przy wykorzystaniu do tego celu pomieszczenia wspólnego znajdującego się w piwnicy. Zdaniem odwołującego się pomieszczenia wspólne powinny być ogólnodostępne dla wszystkich mieszkańców Wspólnoty. Dodał, że uchwała nr [..] wyrażająca zgodę na zmianę systemu grzewczego nie jest zgodą na zajęcie pomieszczeń wspólnych będących w równej mierze własnością każdego członka Wspólnoty.

Wojewoda decyzją z dnia 6 grudnia 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 U.p.b. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 października 2010 r.

Organ odwoławczy również powołał się na uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej nr [..] z dnia 11 marca 2010 r. wyrażającej zgodę na zmianę sposobu ogrzewania z węglowego na gazowe podkreślając, że uchwała została podjęta przy akceptacji odwołującego się. Wojewoda powołał się na informacje uzyskane od L. i J. K., że piec węglowy umieszczony w piwnicy znajduje się tam od 30 lat, a jego przebudowa niczego nie zmieni tym bardziej, że od około 40 lat piwnica nie jest ogólnie dostępna. Z informacji tych wynika ponadto, że Z. R. posiada dwie piwnice w tym samym budynku, co powinno w pełni zaspokajać jego potrzeby.

Nie zgadzając się z decyzją Wojewody Z. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu podkreślając, że właściciele mieszkania nr 1 nigdy nie uzgadniali z pozostałymi mieszkańcami bloku przystosowania wspólnej dla wszystkich pralni do celów grzewczych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.).

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek, dokonać oceny zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze, jednak zawsze związany jest granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swymi ocenami prawnymi objąć sprawy innej od tej, która stanowi przedmiot zaskarżenia.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 6 grudnia 2010 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 października 2010 r., którą zatwierdzono projekt budowlany oraz udzielono L. i J. K. pozwolenia na roboty budowlane polegające na przebudowie wewnętrznej instalacji gazowej przyjmując, że złożone przez inwestorów w oparciu o uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] z dnia 11 marca 2010 r. oświadczenie daje im prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w szczególności uprawnia do zrealizowania inwestycji także w pomieszczeniu piwnicznym, stanowiącym współwłasność wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych położonych przy ul. [...].

W świetle tak postawionego problemu uznać należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem nieuprawniony jest pogląd, że przedmiotowa uchwała daje inwestorom prawo do dysponowania na cele budowlane także częścią stanowiąca współwłasność wszystkich właścicieli mieszkań. Z treści uchwały wnika jedynie, że Wspólnota wyraża zgodę na zmianę przez właścicieli lokalu nr 1, L. i J. K. sposobu ogrzewania z dotychczasowego węglowego na gazowe, modernizację instalacji gazowej z przystosowaniem do celów grzewczych oraz montaż wkładu kwasoodpornego w przewodzie spalinowym, a także ewentualne przejście instalacji gazowej w częściach wspólnych budynku.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006, nr 156, poz. 1118 ze zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Co do zasady, w sytuacji zakwestionowania przez uczestnika postępowania będącego współwłaścicielem nieruchomości prawa inwestora do dysponowania jego nieruchomością na cele budowlane, inwestor składający oświadczenie winien udowodnić istnienie takiego prawa.

Z treści uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] z dnia 11 marca 2010 r. nie wynika natomiast prawo inwestorów do realizacji planowanej przebudowy także we wspólnej piwnicy.

Ponadto należy zważyć, że przepis art. 19 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali stanowi, że jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela nie jest większa niż siedem, do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.c. i k.p.c. o współwłasności. Wspólnota Mieszkaniowa [...], jak wynika z treści uchwały z dnia 11 marca 2010 r. liczy siedmiu członków. W tej sytuacji do zarządu nieruchomością wspólną, jaką stanowi piwnica, zastosowanie będą miały przepisy k.c., w szczególności przepis art. 199, który stanowi, że do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszę co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. zakwestionowanie, przez chociażby jednego z współwłaścicieli nieruchomości

Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien szczegółowo wyjaśnić jakie dokładnie jest uzasadnienie podniesionych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów odnośnie braku prawa do dysponowania na cele budowlane przez inwestorów pomieszczeniem stanowiącym współwłasność skarżącego. Po wyjaśnieniu tych zarzutów organ winien ustalić, jaki tytuł prawny do nieruchomości posiada inwestor i z czego tytuł ten wynika, na podstawie zebranego materiału dowodowego. Należy przy tym pamiętać, że zakwestionowanie, przez chociażby jednego z współwłaścicieli nieruchomości, złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w sytuacji, gdy jego zgoda na wykonanie robót budowlanych jest wymagana, wyklucza możliwość wydania przez organ budowlany decyzji pozwalającej na budowę.

Organ odwoławczy nie dokonał w decyzji ustalenia tych okoliczności, ograniczając się do stwierdzenia posiadania takiego tytułu przez inwestora. Takie działanie organu narusza normę art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.. Z uwagi na fakt, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Wstrzymanie wykonaia przedmiotowych decyzji ma podstawę w przepisie art. 152 P.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w punkcie trzecim sentencji wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a.