Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 297/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.50 par.1, art.58 par.1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 10 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za 2009 i 2010 r. postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. w W. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia "[...]", którą odmówiono stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za 2009 i 2010 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Powyższą decyzję zaskarżył w całości Burmistrz Miasta P., zarzucając jej naruszenie art. 75 i 79 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 21 § 3 tej ustawy, poprzez błędna ich interpretację, co doprowadziło do przedwczesnego wydania decyzji przez organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, gdyż podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi nie może być organ, który orzekał w sprawie w pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. nr 153, poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 ww. przepisu).

Istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. Zatem skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku.

Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Stwierdzenie jej braku u skarżącego powoduje, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie należało rozważyć, czy Burmistrz Miasta P., który orzekał w I instancji, a więc wydał decyzję w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, mógł wnieść skargę na orzeczenie organu odwoławczego, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Analizując sprawę w takim zakresie, Sąd miał na względzie ugruntowane już orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące dopuszczalności skargi złożonej przez jednostkę samorządu terytorialnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w sprawie, w której organ tej jednostki orzekał w pierwszej instancji. W wyroku z 7 grudnia 2005 r. (sygn. akt I OSK 521/2005, Lex nr 189858), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż nałożonych na organ samorządu terytorialnego zadań z zakresu administracji publicznej nie można utożsamiać z posiadaniem interesu prawnego. "Wszak jedną z charakterystycznych cech interesu prawnego jest to, że jest on konkretyzowany w drodze decyzji kierowanej do podmiotu nim się legitymującym". Zaznaczył też, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. W postanowieniu z 24 maja 2006 r. (sygn. akt II FSK 818/2005, Lex nr 274863), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że gmina wydając poprzez swój organ decyzję administracyjną działa jak organ administracji publicznej (organ państwa). Organom tym nie służy prawo złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie obejmuje ich bowiem pojęcie "każdy" użyte w art. 50 § 1 p.p.s.a.

Należy bowiem podkreślić, że postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu, który pozostaje poza systemem organów, których działalność podlegać ma kontroli sądu administracyjnego. Stanowisko takie wyrażono w doktrynie ( patrz. Postępowanie Sądowo administracyjne Tadeusz Woś, Hanna Knysiak –Molczyk , Marta Romanowska ,Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004 r.str.121 i nast.) i wielokrotnie w orzecznictwie NSA. Żaden przepis nie przewiduje natomiast możliwości przekształcenia się w określonej fazie postępowania podatkowego z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej w podmiot kwestionujący także rozstrzygnięcia w tej sprawie w drodze skargi.

Kierując się powyższym Sąd uznał, iż podmiot, który w niniejszej sprawie wniósł skargę a jednocześnie wydał orzeczenie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej, albowiem nie ma interesu prawnego do dokonania tej czynności procesowej. Z tego powodu skargę Burmistrza Miasta P. - działającego w niniejszej sprawie jako organ podatkowy - na decyzję organu odwoławczego skierowaną do innego niż on podmiotu, należało uznać za niedopuszczalną, a tym samym za podlegającą odrzuceniu.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji