Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1191/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7; art. 77;
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 89 ust. 1; art. 24; art. 25; art. 26;
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 20; art. 22;
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia w części patentu na wynalazek oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia 20 grudnia 2012r. wpłynął do Urzędu Patentowy RP wniosek H. Sp. z o.o. z N.o unieważnienie w części (objętej zastrz. 1-15) patentu na wynalazek pt.; "Element konstrukcyjny do izolacji cieplnej" nr [...] udzielonego na rzecz S. , z B., Niemcy, zgłoszonego do ochrony w dniu 22 stycznia 2002r (z pierwszeństwami z dnia: 23.01.2001 r. i 4.01.2002r.). Strona wnosiła również o zasądzenie kosztów postępowania. Wnioskodawca swój interes prawny wywodził z istnienia sporu między stronami. Stwierdził, że firma jest producentem i dystrybutorem analogicznych do objętych spornym patentem wyrobów budowlanych (systemu zbrojeń) i strony są konkurentami na rynku. Przytoczył też fakt, że uprawniony wystosował przeciwko niemu pozew do Sądu Okręgowego w Łodzi o zaniechanie naruszeń prawa wynikającego ze spornego patentu (poprzez produkcję wyrobu o nazwie HIT) oraz ze wcześniejszego wniosku do Sądu o zabezpieczenie roszczeń. Istnienie spornego prawa szkodzi zatem swobodzie prowadzenia jego działalności gospodarczej na rynku, zagwarantowanej konstytucyjnie (art. 20 i 22 konstytucji).

Wnioskodawca wskazał, że sporny wynalazek jego zdaniem nie spełnia ustawowych warunków określonych w art. 24, 25 i 26 ust. 1 ustawy Pwp, gdyż rozwiązanie w dacie zgłoszenia nie było nowe i nie posiadało wymaganego poziomu wynalazczego.

Na dowód swojej tezy przedstawił szereg dokumentów oznaczonych D2 do D12, wraz z fragmentarycznymi tłumaczeniami. Przy czym jako dowód na brak nowości przedstawił rozwiązanie wg opisu [...]. Przedstawił też bardzo ogólny wywód braku poziomu wynalazczego oparty na wybranych dokumentach (D8, D9, D10).

Zarzut został zakwestionowany przez uprawnionego, który w odpowiedzi

z dnia 6. 05.2013r. wnosił o oddalenie wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł, że wnioskodawca nie wykazał należycie braku nowości

i poziomu wynalazczego, a ponadto oparł się jedynie na fragmentarycznym tłumaczeniu przeciwstawionych dokumentów (co jest nieprawidłowe bo dowody powinny być przetłumaczone w całości). Podkreślił również, że nieprawidłowo wskazano podstawy prawne wniosku. Ponadto stwierdził, że wybiórczość

i ogólnikowość argumentacji nie pozwała mu7na ustosunkowanie się do wniosku.

W kolejnym piśmie z dnia 19.09.2013r. wnioskodawca podtrzymał swoje zarzuty i argumenty oraz nadesłał częściowe tłumaczenie przeciwstawionych dokumentów: [...].

Na rozprawie w dniu 26.09.2013r. Kolegium zobowiązało wnioskodawcę do określenia, które z dokumentów mają być wzięte pod uwagę w wywodach

i zobowiązał go do dostarczenia tłumaczeń przeciwstawionych dokumentów w całości.

W kolejnym uzupełnieniu wniosku (pismo z dnia 25.10.2013r.) wnioskodawca nadesłał tłumaczenia całości dokumentów [...]. Podtrzymał też wszystkie podniesione wcześniej zarzuty.

Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2013r. obie strony podtrzymały swoje stanowiska i dołączyły kolejne pisma stanowiące ich uzasadnienie.

Wnioskodawca wyjaśnił też na rozprawie, że (jedynie) dokument [...] (tłumaczenie k.333) ma stanowić dowód na brak nowości cech zgłoszenia. Wskazał na fragmenty opisu, które, jego zdaniem dowodzą, że ujawniono tu element izolacyjny prefabrykowany montowany miedzy stropem, a balkonem, który ma elementy ściskane ukształtowane jako puste lub na kształt puszki, i elementy te mogą (jego zdaniem) pełnić rolę formy traconej dla betonu - tak, jak w wynalazku wg spornego patentu. Ponadto stwierdził, że jako dowody na brak poziomu wynalazczego należy uznać kombinacją dokumentów : [...].

Wywodził, że w dokumencie [...] przedstawiony jest termoizolacyjny element budowlany do zastosowania w szczelinach izolacyjnych,

w którym jest wiele elementów ściskanych (21) w osłonie (19) - co widać np. na fig 4b (k. 289), przy czym, jego zdaniem, można uznać, że osłona (19) pełni rola formy odlewniczej. Natomiast w opisie [...]ujawniono prefabrykat do wspornikowej płyty balkonowej z elementem izolacyjnym, przy czym dolna część elementu ma wyżłobienie (3) - co widać na rysunku (k.316) przez które wlewany jest beton tworzący podparcie ściskane. Taki sam element tylko w wieloma otworami/ wyżłobieniami (4)- co widać na fig. 1 rysunku (k.308) przedstawiony jest w opisie [...]. Zdaniem wnioskodawcy oczywiste jest dla fachowca powiązanie informacji z w/w opisów i kompilacja tych dokumentów [...]

z dokumentem [...] pozwoli na stworzenie elementu konstrukcyjnego o cechach jak w spornym wynalazku.

Uprawniony nie zgodził się z takim poglądem i przedłożył na rozprawie pismo z argumentacją, W piśmie uprawniony stwierdził, że podtrzymuje żądanie oddalenia wniosku i zasądzenie kosztów procesowych. Jego zdaniem wnioskodawca nie przedstawił pełnego wywodu potwierdzającego zasadność wniosku. Uprawniony podkreślił, że o nowości decyduje cecha znamienna spornego rozwiązania tj. to,

że elementy ściskane stanowią elementy odlewane z betonu przy użyciu traconej formy odlewniczej oraz że tracona forma odlewnicza jest wraz betonowym elementem ściskanym wstawiona w element konstrukcyjny i stanowi jego część składową. Jego zdaniem różnica w stosunku do przeciwstawienia D6 polega na innej kolejności tworzenia elementu bo w spornym rozwiązaniu wlewa się beton w formy odlewnicze tworząc elementy ściskane, i takie elementy wraz z formą wstawia się w element konstrukcyjny. W jego opinii dokument [...] nie posiada tej cechy znamiennej, a żaden z przeciwstawionych dokumentów (D6, D8, D9 i D10) nie stanowi inspiracji dla fachowca, który w oczywisty sposób do niej dojdzie znając wskazane dokumenty.

Uprawniony zakwestionował też istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy.

W kolejnym piśmie z dnia 30.01.2014r. uprawniony uzupełnił swoje argumenty i podtrzymał swoje stanowisko. Po raz kolejny podkreślając, że pokazane

w dokumencie [...] elementy konstrukcyjne mają budowę różniącą się od spornego patentu. Nie można bowiem mówić o istnieniu w nim (jakichkolwiek) form odlewniczych. Roli takich form nie pełnią bowiem rury (otwarte z obu stron),, które nie mogą zatrzymać betonu. Wskazał na różnice wynikające z kolejności betonowanie "pustych przestrzeni" w elemencie. W spornym rozwiązaniu przed wbudowaniem formy odlewnicze (stanowiące osobny element) zalane są betonem

i wtedy się je wbudowuje, a w dokumencie D6 wypełnienie pustek w elemencie następuje dopiero na placu budowy, gdzie przestrzenie zalewa się betonem wraz

z wylewaniem płyta balkonowej. W związku z tym (jego zdaniem) nie można traktować korpusu izolacyjnego z D6, czy jego części jako traconej formy odlewniczej w rozumieniu [...]. Nie można również żadnej postaci wnęk, czy rur umieszczonych w korpusie izolacyjnym i zalewanych betonem niejako dodatkowo przy wylewaniu płyty balkonowej -traktować jako traconych form odlewniczych.

Zdaniem uprawnionego żaden z powołanych przeciwstawień różniących się od cech znamiennych spornego patentu, tj. dokumenty : D6, D8, D9 i D10 nie stanowią inspiracji dla przeciętnego znawcy do stworzenia elementu według PL 2082865 - bez dodatkowego wkładu twórczego. Wobec tego, w jego opinii, sporne rozwiązanie odznacza się poziomem wynalazczym. Podkreślił, że w elementach przedstawionych w dokumentach [...] nie przewidziano traconej formy odlewniczej, a wnęka lub wnęki pozostawiane na wypełnienie betonem nie są tożsame z taką "formą", ani nie stanowią inspiracji do stworzenia elementu jak w spornym patencie

Wyjaśnił też, iż ujawniona w dokumencie [...] osłona (19) elementu ściskanego nie może pełnić funkcji formy traconej, bo osłona jest nakładana na element celem jego wzmocnienia, a forma tracona nie jest przewidziana, aby przenosić obciążenia lecz aby wlany w nią beton razem z nią umieszczony był w elemencie konstrukcyjnym.

Dla poparcia swojego stanowiska uprawniony nadesłał też kopię

(i tłumaczenie) decyzji EPO z dnia 28.07.2011r. oddalającej odwołanie H. GmbH w sprawie oddalenia sprzeciwu wobec patentu [...] stanowiącego europejski odpowiednik spornego patentu [...]. Z decyzji tej wynika, że w postępowaniu przed EPO procedowano na tych samych przeciwstawieniach i uznano, że wskazane dokumenty nie są wystarczające do unieważnienia patentu [...]stanowiącego analog spornego patentu [...], a w szczególności : D6 nie dowodzą braku nowości, a kompilacja D6 z D8 lub D9 lub D10 nie dowodzi oczywistości rozwiązania.

Wnioskodawca w kolejnym piśmie z dnia 3.02.2014r. podsumował swoje stanowisko w sprawie i podtrzymał dotychczasowe argumenty. Ponadto wnosił o zasądzenie kosztów uwzględniających koszty tłumaczenia dokumentów stanowiących dowody w sprawie. Po raz kolejny wywodził, że w jego opinii dokument [...]jest skutecznym dowodem na brak nowości spornego patentu bo posiada , jego zdaniem, wszystkie zastrzegane cechy. Dokument D6 ujawnia bowiem element budowlany zawierający prefabrykowane elementy ściskane (str.4 tłumaczenia - k. 330) i przewidziano różne wykonania takich elementów m.in. elementy rurowe lub profile kątowe tworzące puste przestrzenie (w jego opinii -ekwiwalent form traconych) albo prefabrykowane rdzenie betonowe (wykonane poza elementem i do niego wstawione). Z dokumentu D6 znany jest też, jego zdaniem, sposób wykonania elementów betonowych wg spornego patentu (m.in. obejmujący wstawianie gotowych rdzeni). Dla unaocznienia swoich twierdzeń wnioskodawca dołączył dokument D7 (k.49) stanowiący jego interpretację i mający w jego opinii służyć do objaśnienie tekstu zawartego w opisie D6. Odnośnie braku poziomu wynalazczego wnioskodawca podtrzymał wskazane wcześniej dowody t.j. kombinację dokumentów : [...] i podtrzymał wcześniej przedstawiana argumentacje (np. w pismach i na rozprawie w dniu 2.12.2013r.).

Na rozprawach w dniu 10 kwietnia 2014r. i 9 kwietnia 2015r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Urząd Patentowy RP dzialając w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy z wniosku H. Sp. z o.o. z siedzibą w N. o unieważnienie w części patentu na wynalazek pt. "Element konstrukcyjny do izolacji cieplnej" nr [...] udzielonego na rzecz S. GmbH

z siedzibą w B., Niemcy, na podstawie art. 89 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013r. poz. 1410) oraz art. 24, 25 ust. 1 i 26 ust. 1 ustawy pwp a także art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy pwp, oddalił wniosek oraz przyznał S. GmbH z siedzibą w B., Niemcy od H. Sp. z o.o. z siedzibą w N., Polska kwotę 1600 zł (słownie jeden tysiąc sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Kolegium Orzekające po szczegółowym rozpatrzeniu wszystkich materiałów dowodowych zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, wysłuchaniu stron

i dokładnym, wszechstronnym wyjaśnieniu w świetle art. 7 i 77 k.p.a. stanu faktycznego uznał, że brak jest postaw od uwzględniania wniosku o unieważnienie

w części patentu na wynalazek pt. "Element konstrukcyjny do izolacji cieplnej" nr [...] udzielonego na rzecz S. GmbH z siedzibą w B., Niemcy.

Rozstrzygając zasadność zarzutu - niespełnienia przez część w/w wynalazku (ujętą w zastrz. 1-15) w dniu jego zgłoszenia wymogu nowości w świetle przepisów art. 24 i 25 ust. 1 i 2 ustawy pwp , Kolegium Orzekające uznało, iż wnioskodawca nie udowodnił, że takie naruszenie wskazanego przez niego art. 24 i 25 ustawy Pwp miało miejsce.

Odnosząc się do zarzutu braku nowości Kolegium Orzekające zważyło, że zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie w sprawie, dla udowodnienia braku nowości rozwiązania musi być udowodnione spełnienie łącznie trzech następujących przesłanek: udostępnienie rozwiązania technicznego do wiadomości powszechnej, udostępnienie musi nastąpić w takim zakresie, aby dla znawcy danej dziedziny ujawnione zostały dostateczne dane do stosowania wynalazku i udostępnienie to musi nastąpić przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu.

Przedmiotowe rozwiązanie określone w zastrzeżeniu patentowym nr 1 spornego patentu dotyczy przedmiotu określonego jako: "Element konstrukcyjny do izolacji cieplnej pomiędzy dwoma elementami betonowymi, zwłaszcza pomiędzy budynkiem i wystającą częścią zewnętrzną, składającą się z układanego pomiędzy tymi elementami korpusu izolacyjnego ze stanowiącymi co najmniej integralną część elementami ściskanymi, które w zamontowanym stanie elementu konstrukcyjnego przechodzą przez korpus izolacyjny w zasadzie poziomo i poprzecznie względem,

w zasadzie poziomego, wzdłużnego wymiaru tego korpusu i są łączone z każdym z obu elementów konstrukcyjnych", który jest znamienne tym, że " elementy ściskane (33a, 33b) stanowią elementy odlewane z betonu przy użyciu traconej formy odlewniczej (40) i tracona forma odlewnicza (40) jest wraz z betonowym elementem ściskanym (33a, 33b) wstawiona w element konstrukcyjny i stanowi jego część składową ".

Wnioskodawca jako szkodzące nowości spornego patentu w odniesieniu do "elementu konstrukcyjnego" (w myśl art. 24 i 25 ustawy Pwp) wskazał dokument D6 t.j. opis [...].

Zdaniem Kolegium Orzekającego wskazany materiał nie dowodzi, że element o konstrukcji, jak w spornym patencie, był znany w dacie zgłoszenia spornego wynalazku. Kolegium stwierdziło, że dokument D6 nie stanowi skutecznego dowodu na brak nowości spornego patentu bo nie spełnia zakresu ochrony zastrz. 1 -15 (zwłaszcza zastrzeżenia niezależnego nr 1). Wskazany przez wnioskodawcę dokument [...] nie może dowodzić braku nowości. Wnioskodawca nie udowodnił bowiem, że dokument D6 posiada wszystkie cechy znamienne (wg zastrz. 1 ) spornego wynalazku. W związku z powyższym Kolegium uznało,

iż wnioskodawca nie udowodnił, że rozwiązanie (ujęte w zastrz. 1-15) nie było nowe w dacie zgłoszenia.

W odniesieniu do drugiego zarzutu, tj. braku poziomu wynalazczego spornego patentu, zdaniem Kolegium, nie znajduje on uzasadnienia w świetle art. 26 ustawy Pwp. Kolegium stwierdziło, że żadna z kombinacji wskazanych dokumentów nie stanowi skutecznego przeciwstawienia na brak poziomu wynalazczego. Opisy wskazane przez wnioskodawcę na okoliczność braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku nie stanowią łącznie skutecznego uzasadnienia tego zarzutu.

Kolegium stwierdziło, że żaden z powołanych przeciwstawień różniących się zasadniczo od cech znamiennych spornego patentu, tj dokumenty : D6, D8, D9 i D10 nie stanowią inspiracji dla przeciętnego znawcy do stworzenia elementu według PL 2082865 - bez dodatkowego wkładu twórczego, co powoduje, że sporne rozwiązanie odznacza się poziomem wynalazczym.

Organ zauważył, że wprawdzie wnioskodawca wymienił we wniosku jeszcze inne przeciwstawienia – tj. dokumenty D2, D3 ,D4 ,D11 i D12 to jednak nie sformułował żadnych konkretnych zarzutów w oparciu o te dokumenty. Nie przedstawił też analizy wynikającej z porównania tych dowodów (czy ich kompilacji)

z budową "elementu konstrukcyjnego" wg spornego patentu.

Kolegium stwierdziło jedynie, że wymienione opisy dotyczą wyrobów o innym przeznaczeniu i budowie i nie mogą stanowić dla fachowca wskazówki do skonstruowania spornego rozwiązania.

Rozpatrując cały materiał dowodowy Kolegium uznało więc, że należy oddalić wniosek o unieważnienie spornego patentu. Niezależnie od powyższego organ zauważył, że w analogicznym postępowaniu sprzeciwowym toczącym się przed EPO (na tych samych materiałach dowodowych) doszło do oddalenia powództwa

w sprawie unieważnienia analogicznego patentu europejskiego. Wprawdzie rozstrzygniecie EPO nie rzutuje bezpośrednio na sposób orzekania przez Kolegium UPRP, jednakże jak zauważył organ stanowisko EPO zbiega się ze stanowiskiem Kolegium w analogicznej sprawie spornej.

Rozstrzygając zaś wniosek o zwrot kosztów postępowania złożony przez uprawnionego Kolegium uznało, że wniosek jest zasadny. Stosownie bowiem do obowiązujących przepisów art. 98 kpc w związku z art. 256 ust. 2 ustawy Pwp, strona, której żądanie zostało uwzględnione ma prawo do zwrotu niezbędnych kosztów postępowania w razie złożenia o to wniosku nie później niż przed zamknięciem rozprawy.

W przedmiotowej sprawie żądanie wnioskodawcy S., z B., Niemcy o oddalenie wniosku o unieważnienie patentu nr [...] zostało załatwione pozytywnie. W tej sytuacji zasadnym jest przyznanie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania dla strony, której żądanie zostało uwzględnione. Rozstrzygając wysokość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania Kolegium oparło się na rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r.

w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz.U. Nr 212, poz.2076). Zgodnie z § 8 pkt 2 tego rozporządzenia stawka minimalna w sprawach dotyczących unieważnienia patentu na skutek złożonego wniosku wynosi 1600 zł. W niniejszej sprawie uprawniony korzystał z usług pełnomocnika, którym był rzecznik patentowy.

Tak więc Kolegium uznało za zasadne przyznanie uprawnionemu od wnioskodawcy kwoty 1600 zł. (słownie: jeden tysiąc sześćset złotych) tytułem zwrotu niezbędnych kosztów postępowania w sprawie.

Pismem z dnia 16 maja 2016 r. H. Sp. z o.o. siedzibą

w N. reprezentowana przez rzecznika patentowego A. W. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie, zarzucając naruszenie:

1.naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 89 ust.1 pwp w zw. z art. 24 pwp, art. 25 ust. 1, 2 i 3 pwp, art. 26 ust. 1 pwp oraz art. 63 ust. 2 pwp poprzez ich niezastosowanie i odmowę unieważnienia patentu [...] mimo niespełnienia

w dacie zgłoszenia przez wynalazek ujawniony tym patentem przesłanek zdolności patentowej, w szczególności mimo braku nowości tego wynalazku w świetle stanu techniki oraz mimo nieposiadania przezeń poziomu wynalazczego, co winno skutkować unieważnieniem patentu w wyniku uwzględnienia wniosku skarżącego;

2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 77, art. 80 k.p.a. i art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania

i rozpatrzenia całego materiału dowodowego złożonego w sprawie oraz niedokonanie należytej oceny jego całokształtu (w tym całkowite pominięcie

i zaniechanie oceny szeregu twierdzeń oraz dowodów zaoferowanych przez skarżącego), która doprowadziła urząd do błędnej oceny, jakoby wynalazek objęty patentem [...] nie był wcześniej ujawniony w stanie techniki (brak nowości)

a także nie wynikał w sposób oczywisty dla znawcy z wcześniejszego stanu techniki (brak poziomu wynalazczego), przy czym prawidłowa i całościowa ocena dowodów przedłożonych w postępowaniu winna była doprowadzić urząd do oceny przeciwnej i uwzględnienia wniosku;

b) art. 10 ust. 1 k.p.a., art. 76 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. przez nieuwzględnienie czynności podjętych przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym, polegających na zaoferowaniu twierdzeń i dowodów na okoliczność braku nowości i poziomu wynalazczego podważanego wynalazku ze względu na wariant realizacji rozwiązania ujawnionego dokumentem D 6 w której elementy ściskane są wcześniej odlane poza placem budowy (są prefabrykowane) a także na podobne warianty realizacji z dokumentów D8 i D9, na zrekonstruowaniu problemu technicznego rozwiązywanego przez wynalazek chroniony PL 208825 w celu przeprowadzenia analizy metodą problem -rozwiązanie, na powołaniu w postępowaniu dokumentu D6 jako dokumentu samodzielnie szkodzącego poziomowi wynalazczemu [...], a także dokumentów ze stanu techniki D 11 i D 12 jako ujawniających cechy znamienne wynalazku chronionego patentem [...], które to wszystkie twierdzenia

i dowody urząd w całości pominął;

c) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a., art. 9 i art. 11 k.p.a. przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonej decyzji toku rozumowania, którym kierował się urząd ustalając, że wynalazek uczestnika chroniony patentem [...] spełniał przesłanki nowości i poziomu wynalazczego, co uniemożliwia pełne zrozumienie

i ocenę wnioskowań, którymi kierował się urząd wydając zaskarżoną decyzję

a w konsekwencji, weryfikację ich poprawności w toku kontroli sądowoadministracyjnej; narusza jednocześnie obowiązki organu w zakresie prawidłowego formułowania uzasadnienia tego aktu administracji, a tym samym, wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ich prawa i obowiązki, budowania zaufania podmiotów administrowanych do władzy publicznej jak również wyjaśniania przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu zaskarżonej decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego H. sp. z o.o. od Urzędu Patentowego RP zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargo strona rozwinęła podniesione zarzuty podkreślając,

że zaskarżona decyzja jest błędna i stanowi akt nieprawidłowego zastosowania przepisów art. 89 ust.1 w zw. z art. 24, art. 25 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 26 ust. 1 pwp, gdyż wbrew ocenie urzędu, w sprawie zostały spełnione przesłanki unieważnienia patentu i wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Ponadto zdaniem skarżącej strony do wydania owego chybionego rozstrzygnięcia przyczyniły się też uchybienia proceduralne, przede wszystkim w zakresie oceny dowodów (naruszenie art. 77, art. 80, art. 7 k.p.a.) której urząd dokonał nienależycie (część dowodów i twierdzeń urząd wręcz pominął w całości) - co równolegle wpłynęło na błędne ustalenie urzędu, jakoby wynalazkowi ujawnionemu patentem [...] przysługiwała zdolność patentowa. Nadto, przedmiotem zarzutów skarżącego są także wady w zakresie uzasadnienia skarżonej decyzji oraz zapewnienia czynnego udziału stron.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016 poz.1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 poz.718 ze zm.).

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Nie doszło do naruszenia praw skarżącego jako strony.

Przedmiotem skargi jest decyzja Urzędu Patentowego RP, którą organ oddalił wniosek H. Sp. z o.o. z siedzibą w N.

o unieważnienie w części patentu na wynalazek pt. "Element konstrukcyjny do izolacji cieplnej" nr [...] udzielonego na rzecz S. GmbH

z siedzibą w B., Niemcy.

Zgodnie z treścią art. 89 ust.1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013r. poz. 1410, dalej jako pwp) patent może być unieważniony, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że w świetle przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności jego interes prawny w domaganiu się unieważnienia przedmiotowego patentu nie budzi wątpliwości z uwagi na fakt istnienia sporu między stronami. Uprawniony wystosował przeciwko wnioskodawcy pozew do Sądu Okręgowego

w L. o zaniechanie naruszeń praw ze spornego patentu (poprzez produkcję wyrobu o nazwie HIT) wraz z wcześniejszym wnioskiem o zabezpieczenie roszczeń. Firma wnioskodawcy jest producentem i dystrybutorem analogicznych do objętych spornym patentem wyrobów budowlanych i strony są konkurentami na rynku. Istnienie spornego prawa szkodzi zatem swobodzie prowadzenia jego działalności gospodarczej na rynku, zagwarantowanej konstytucyjnie (art. 20 i 22 konstytucji).

Za podstawę swojego żądania skarżący wskazał brak spełnienia, w dacie zgłoszenia przedmiotowego rozwiązania do ochrony, ustawowych warunków określonych w art. 24, art. 25 i art. 26 ustawy p.w.p., tj. brak spełnienia wymogu nowości oraz poziomu wynalazczego.

W świetle art. 24 pwp "patenty są udzielane - bez względu na dziedzinę techniki - na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania". Natomiast zgodnie z art. 25 ust 1 wynalazek uważa się za nowy jeśli nie jest on częścią stanu techniki. Przy merytorycznej ocenie nowości rozwiązania konieczne jest uwzględnienie w zasadzie całego stanu techniki. Rozwiązanie nie uważa się za nowe, gdy przed datą jego pierwszeństwa zostało ono udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawianie lub ujawnianie w inny sposób (art.25 ust. 2 pwp).

Zgodnie natomiast z treścią art. 26 pwp - wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli wynalazek ten nie wynika dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki. Przy merytorycznej ocenie zarzutu braku nieoczywistości należy zauważyć, iż ocena poziomu wynalazczego musi dotyczyć zgłoszonego rozwiązania jako całości i konieczne jest uwzględnienie w zasadzie całego stanu techniki, przy czym udostępnienie przeciwstawionego rozwiązania technicznego do wiadomości powszechnej musi nastąpić w takim zakresie, aby dla znawcy danej dziedziny ujawnione zostały dostateczne dane do stosowania wynalazku i udostępnienie to musi nastąpić przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu.

Zdaniem Sądu strona skarżąca w toku prowadzonego przez organ postępowania, nie wykazała zasadności podnoszonych zarzutów.

Dla udowodnienia braku nowości rozwiązania musi być udowodnione spełnienie łącznie trzech następujących przesłanek: udostępnienie rozwiązania technicznego do wiadomości powszechnej, udostępnienie musi nastąpić w takim zakresie, aby dla znawcy danej dziedziny ujawnione zostały dostateczne dane do stosowania wynalazku i udostępnienie to musi nastąpić przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu. Przedmiotowe rozwiązanie określone w zastrzeżeniu patentowym nr 1 spornego patentu dotyczy przedmiotu określonego jako: "Element konstrukcyjny do izolacji cieplnej pomiędzy dwoma elementami betonowymi, zwłaszcza pomiędzy budynkiem i wystającą częścią zewnętrzną, składającą się z układanego pomiędzy tymi elementami korpusu izolacyjnego ze stanowiącymi co najmniej integralną część elementami ściskanymi, które w zamontowanym stanie elementu konstrukcyjnego przechodzą przez korpus izolacyjny w zasadzie poziomo i poprzecznie względem, w zasadzie poziomego, wzdłużnego wymiaru tego korpusu i są łączone z każdym z obu elementów konstrukcyjnych", który jest znamienne tym, że " elementy ściskane (33a, 33b) stanowią elementy odlewane z betonu przy użyciu traconej formy odlewniczej (40) i tracona forma odlewnicza (40) jest wraz z betonowym elementem ściskanym (33a, 33b) wstawiona w element konstrukcyjny i stanowi jego część składową ".

Wnioskodawca jako szkodzące nowości spornego patentu w odniesieniu do "elementu konstrukcyjnego" (w myśl art. 24 i 25 ustawy Pwp) wskazał dokument D6 tj. opis [...].

Podzielić należy stanowisko Kolegium Orzekającego, że wskazany materiał nie dowodzi, że element o konstrukcji, jak w spornym patencie, był znany w dacie zgłoszenia spornego wynalazku, a dokument D6 nie stanowi skutecznego dowodu na brak nowości spornego patentu bo nie spełnia zakresu ochrony zastrz. 1 -15 (zwłaszcza zastrzeżenia niezależnego nr 1).

Strona skarżąca nie udowodniła, że dokument D6 posiada wszystkie cechy znamienne (wg zastrz. 1 ) spornego wynalazku. Wnioskodawca wskazał w opisie D6 trzy sposoby realizacji elementu ściskanego, ale żaden z nich nie przewiduje - tak , jak w spornym wynalazku - "elementów odlanych z betonu przy użyciu formy odlewniczej, która jest wraz z betonowym elementem ściskanym wstawiona w element konstrukcyjny". Jest to wyróżniająca cecha spornego wynalazku i element przedstawiony w dokumencie D6 jej nie posiada.

Jak słusznie zauważył organ pomimo, że cecha wyposażenia elementu konstrukcyjnego w traconą "formę odlewniczą" wynika wprawdzie z innej technologii, to jednocześnie wpływa jedynie na technologię, bo w konsekwencji prowadzi do uzyskania nowej budowy i własności elementu ściskanego według spornego wynalazku. Tak określona nowa cecha - jest ujęta w zastrz. 1 oraz jest podkreślona również w opisie np. na str. 8 (opis fig. 6 do 8 rysunku) oraz na str. 4 (opis istotnych zalet betonowych elementów ściskanych).

Jak podkreślał organ zastrzegana w spornym patencie "forma odlewnicza" musi być rozumiana jako osobny element i nie może być ona utożsamiana, jak podnosił skarżący, z pustymi przestrzeniami, w które wlewany jest beton lub wstawiane są betonowe rdzenie.

Dlatego też nie można mówić o tożsamości cech ujawnionych w dokumencie D6 - tj. elementów na kształt puszki czy rurek i charakterystycznych dla spornego patentu - traconych form odlewniczych. Wypełnienie puszek wg dokumentu D6 następuje bowiem w trakcie betonowania całego elementu jest więc to konstrukcja monolityczna, a w przypadku spornego patentu formy odlewnicze są wypełniane betonem i wstawiane do elementu konstrukcyjnego - są więc to elementy prefabrykowane. Ze względu na inny charakter porównywanych elementów nie można uznać ich za tożsame, jak podnosił wnioskodawca.

Wobec powyższego organ zasadnie uznał, że strona skarżąca nie udowodniła, że rozwiązanie (ujęte w zastrz. 1-15) nie było nowe w dacie zgłoszenia.

Również gdy chodzi o drugi zarzut tj. brak poziomu wynalazczego spornego patentu, Sąd podziela stanowisko Kolegium, , że żadna z kombinacji wskazanych dokumentów nie stanowi skutecznego przeciwstawienia na brak poziomu wynalazczego. Strona skarżąca nie wykazała bowiem, aby sporny patent w zakresie zastrz. 1 (oraz 2-15) wynikał za znanego stanu techniki, tj. z opisów: [...]Nie wykazano, że połączenie cech ujawnionych w opisie D10 (odpowiednio) z cechami z opisów D6, D8 i D9 stanowi prostą inspiracje do stworzenia przez znawcę "elementu konstrukcyjnego" charakteryzującego się cechami jak w zastrz. 1 według spornego wynalazku. Jak zauważył organ w analizowanym wcześniej dokumencie [...] oraz elementach przedstawionych w dokumentach [...] nie przewidziano traconej formy odlewniczej, a wnęka lub wnęki pozostawiane na wypełnienie betonem, wbrew temu co podkreślał wnioskodawca, nie są tożsame z taką "formą", ani nie stanowią inspiracji do stworzenia elementu jak w spornym patencie. Należy podkreślić, że monolityczne wypełnianie pustek/wnęk, wbrew temu co podnosił wnioskodawca, nie może stanowić inspiracji do stworzenia prefabrykowanego elementu wylanego w formie traconej - jak w spornym wynalazku. Nie można uznać także, iż ujawniona

w dokumencie [...] osłona (19) elementu ściskanego , jak podnosiła skarżąca spółka jest tożsama z forma traconą. Należy uznać, ze osłona (19) nie może pełnić funkcji formy traconej, bo osłona jest nakładana na element celem jego wzmocnienia, a forma tracona nie jest przewidziana, aby przenosić obciążenia, lecz aby wlany w nią beton razem z nią umieszczony był w elemencie konstrukcyjnym.

Organ zasadnie zatem uznał, że rozwiązania zawarte w dokumentach: D6, D8, D9 i D10 nie stanowią inspiracji dla przeciętnego znawcy do stworzenia elementu według [...] - bez dodatkowego wkładu twórczego, co powoduje, że sporne rozwiązanie odznacza się poziomem wynalazczym.

Podzielić przy tym należy stanowisko organu, że strona skarżąca przedkładając inne dokumenty tj. D2, D3 , D4 , D11 i D12 nie sformułowała żadnych konkretnych zarzutów w oparciu o te dokumenty i nie przedstawiła analizy wynikającej z porównania tych dowodów (czy ich kompilacji) z budową "elementu konstrukcyjnego" wg spornego patentu. Dlatego też organ nie odniósł się do nich szczegółowo w uzasadnieniu decyzji.

Ponadto jak wskazano w toku w analogicznym postępowaniu sprzeciwowym toczącym się przed EPO (na tych samych materiałach dowodowych) doszło do oddalenia powództwa w sprawie unieważnienia analogicznego patentu europejskiego.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że skarga podlega oddaleniu na podstawie art.151 p.p.s.a.