Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 490/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Iwona Dąbrowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i odmowy przywrócenia terminu do wniesienia w wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r, Nr [...] (6), wydanym na podstawie - art. 134 kpa, Prezes Rady Ministrów stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez Z. S. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie przyznania świadczenia specjalnego, zakończonej postanowieniem Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2017 r., [...] oraz na podstawie art. 58 i art. 59 § 2 kpa, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie przyznania świadczenia specjalnego, zakończonej postanowieniem Prezesa Rady Ministrów z dnia z dnia [...] grudnia 2017 r., znak [...].

W uzasadnieniu postanowienia organ przywołał art. 127 § 3 w zw. z art. 144 kpa, zgodnie z którym stronie niezadowolonej z postanowienia przysługuje prawo do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia i organ podał, że postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2018 r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Z. S. z dnia [...] listopada 2017 r. o przyznanie świadczenia specjalnego, doręczone zostało mu w dniu 15 grudnia 2017 r. Wniosek zaś o ponowne rozpatrzenie sprawy nadany został w dniu 28 grudnia 2017 r., a zatem po upływie wskazanego wyżej terminu.

Następnie organ podał, że wnioskiem nadanym dnia 28 grudnia 2017 r., występując o ponowne rozpatrzenie sprawy, Z. S. zwrócił się jednocześnie z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł, że 7-dniowy termin okazał się zbyt krótki na skuteczne wniesienie kolejnego wniosku, ponieważ przed świętami był obłożnie chory, potem były święta i dopiero kiedy minęły, mógł, przy niezbędnej pomocy charytatywnej instytucji pozarządowej, sformułować niniejszy wniosek.

Poproszony o nadesłanie m.in. bliższych informacji dotyczących stanu zdrowia, Z. S. podał, że w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. poinformował, że 7-dniowy termin był zbyt krótki na przygotowanie pisma z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie, gdyż w tym czasie silne zaziębienie uniemożliwiło mu wyjście z domu, lekarza nie wzywał uznając to za zbyteczne. Ponadto podał, że w jego wieku (83 lata) każda choroba jest obłożna. W dniach 18-21 grudnia 2017 r. przeleżał w łóżku. Natomiast w dniu 22 grudnia 2017 r. "wszyscy praktycznie byli już na świętach, w tym prawnicy ustawowo wspomagający w działaniach prawnych osoby wykluczone, do których się zalicza. Podniósł, że on nie umie zredagować tak ważnego pisma. Dlatego też w dniu 27 grudnia 2017 r., udał się do właściwej instytucji pozarządowej, która pomogła mu zredagować, a ponieważ w tym dniu był nadto wyczerpany, nadał je w dniu następnym, tj. 28 grudnia 2017 r. Podniósł, że jego spóźnienie nie było duże, a podane okoliczności wystarczająco je usprawiedliwiają, wyjaśniają i urealniają. Podał ponadto, że ma żonę, ale prowadzą odrębne gospodarstwa domowe, a nie ma innych osób, które mogłyby mu pomóc w okresie choroby.

Następnie organ, powołując się na art. 58 § 1 i 2 kpa wskazał, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności prawnej, jest spełnienie łącznie czterech przesłanek, tj. wniesienie przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia prośby o przywrócenie terminu oraz dopełnienie wraz z prośbą o przywrócenie terminu tej czynności, dla której termin był określony.

Organ wskazał, że powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie. Niespełnienie chociażby jednej z nich uniemożliwia przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ podał też, że drugą przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy. To kryterium wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania najwyższej staranności przy dokonywaniu czynności, a o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dokonanie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej. Organ stwierdził, że Z.S. nie uprawdopodobnił, aby po dniu otrzymania postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania świadczenia specjalnego, zaistniała przeszkoda, której nie mógł usunąć, w szczególności, aby zachowanie terminu uniemożliwiła nagła, ciężka choroba uniemożliwiająca dokonanie czynności prawnej, tj. napisanie i wysłanie, w tym przez inne osoby np. żonę, która w dniu 15 grudnia 2017 r. odebrała korespondencję do wnioskodawcy, (tj. postanowienie Prezesa Rady Ministrów), wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy we wskazanym terminie. Przeziębienie, nawet ciężkie, nie jest chorobą nagłą, a postanowienie doręczone zostało 3 dni przed dniem, w którym jak podaje, wnioskodawca z powodu przeziębienia, leżał w łóżku. Tak więc dochowania terminu nie uniemożliwiła nagła choroba uniemożliwiająca posłużenie się inną osobą. Ponadto z wniosku o przywrócenie terminu nie wynika zdaniem organu, aby stan zdrowia, na który wnioskodawca się powołał, był główną przyczyną uchybienia terminu (podał, że w łóżku leżał do 21 grudnia, a wniosek nadany został 28 grudnia 2017 r.). Uchybienie to nastąpiło z powodu, jak Z.S. podnosi, braku możliwości skorzystania z pomocy prawnika w okresie przedświątecznym.

Postanowienie wskazane na wstępie stało się przedmiotem skargi Z.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem z dnia 13 kwietnia 2018 r. oraz pismem pełnomocnika skarżącego z dnia 16 lipca 2018 r. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów RP, w której zarzucił mu nietrafną interpretację obowiązujących przepisów, w kontekście przedstawionych okoliczności. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia, poprzez uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu skargi Z. S. wskazał, że po lekturze artykułu prasowego, z którego dowiedział się, że J. O. (byłemu premierowi) i jego żonie Premier B.S. przyznała renty specjalne w wysokości odpowiednio 8.000 zł i 4.000 zł, on zaś będąc kombatantem Powstania [...] z emeryturą wynoszącą 1.180 zł miesięcznie (żona ma emeryturę w wysokości 700 zł miesięcznie), zdecydował się ponowić wniosek o przyznanie świadczenia specjalnego (o co bezskutecznie stara się od 2009 roku), co uczynił pismem z [...] listopada 2017 r. Postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. (doręczonym w dniu 15. Grudnia 2017 r.) organ administracyjny odmówił mu wszczęcia postępowania, ale pouczono go o możliwości zwrócenia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Skarżący wskazał, że uchybił terminowi i złożył wniosek dopiero w dniu 27 grudnia 2017 r. Równocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu z uwagi na chorobę i okres przedświąteczny, w którym nie było możliwości skorzystania z pomocy prawnej niezbędnej do sporządzenia pisma urzędowego. Dodatkowo pismem z dnia 19 stycznia 2018 r. obszernie wyjaśnił okoliczności uniemożliwiające mu dotrzymanie terminu.

Skarżący wskazał, że siedmiodniowy termin na złożenie pisma nie wymaga stosowania terminu krótszego niż 7 dni, tak jakby chciał organ administracyjny. Podał, że choroby nie planował i stąd nie uważał za konieczne złożyć wniosek bezpośrednio po otrzymaniu odmownego postanowienia. Ponadto wskazał, że musiał się do tego przygotować organizacyjnie, a choroba mu to uniemożliwiła. Podał też, że zaziębienie w jego wieku może okazać się chorobą śmiertelną. Zresztą może była to grypa lub angina, czego nie wie, bo nie wzywał pogotowia, a do lekarza samodzielnie nie był w stanie się udać.

Ponadto skarżący odnosząc się do stanowiska organu, że faktycznym powodem uchybienia terminowi była niemożność skorzystania z pomocy prawnika w okresie przedświątecznym wskazał, że gdyby nawet był to jedyny powód takiego stanu rzeczy, to powód ten jest wystarczający do uznania braku jego winy w uchybieniu terminu, gdyż jako obywatel "wykluczony społecznie" (z racji podeszłego wieku i ubóstwa) ma prawo do pomocy prawnej, którą Państwo Polskie w jakiś sposób zapewnia, ale robi to nieskutecznie w okresie przedświątecznym i dla osób obłożnie chorych.

Pismem z dnia 16 lipca 2018 r. skarżący podtrzymał stanowisko w sprawie, precyzując zarzuty w stosunku do zaskarżonego postanowienia, tj:

1. zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną interpretację i w konsekwencji niewłaściwe niezastosowanie art. 58 § 1 kpa w zw. z art. 7a kpa, poprzez uznanie, iż stan faktyczny oraz wniosek skarżącego pomimo bezsporności choroby, złego stanu zdrowia oraz jego wieku, nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi oraz pominięcie konieczności oceny spełnienia przesłanek art. 58 kpa wg. zasady in dubio pro libertate;

2. zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niedopuszczalne zastosowanie w sprawie art. 80 kpa w zw. z art. 58 § 1 kpa, podczas gdy należało zastosować art. 58 § 1 kpa w zw. z art. 7a kpa, tj. zastosowanie do oceny przesłanek uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu kryteriów dowodowych zamiast kryterium pro libertate,

3. zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedopuszczalne zastosowanie w sprawie art. 80 kpa w zw. z art. 46 § 1 i 2 kpa i art. 57 § 1 kpa, poprzez uznanie za udowodnione doręczenia przedmiotowego postanowienia z dnia 7 grudnia 2017r. w dacie przed złożeniem wniosku o przywrócenie terminu (vide k 576), tj. uznaniu iż doszło do uchybienia terminu, a ściślej, do jego otwarcia przed wnioskiem o jego przywrócenie, co w efekcie doprowadziło także do naruszenia art. 7, 8, 10 kpa,

4. zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 59 kpa i art. 134 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez nieprawidłowe odmówienie przywrócenia rzeczonego terminu,

5. zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne zastosowanie art. 80 kpa w zw. z art. 7, 7a i 8 kpa poprzez niekorzystną dla skarżącego niekonsekwencję w interpretacji przez organ oświadczeń skarżącego, tj. poprzez uznawanie za wiarygodne zawartego w treści skargi jego oświadczenia, co do terminu otrzymania postanowienia z dnia 7 grudnia 2017r. (brak daty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - k 576), przy jednoczesnym uznaniu za niewiarygodne oświadczenia w zakresie uprawdopodobnienia przyczyn braku winy w uchybieniu terminowi.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu tego pisma pełnomocnik skarżącego przypomniał stan sprawy i rozbudował argumenty zawarte w swoim piśmie, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w swoim postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. Nr 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga Z.S. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Prezesa Rady Ministrów [...] stycznia 2018 r. nie narusza przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Prezes Rady Ministrów, wydając postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r. r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie przyznania świadczenia specjalnego, zakończonej postanowieniem Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2017 r. i odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie przyznania świadczenia specjalnego - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 § 2 k.p.a., zasadnie przyjmując, iż skarżący nie uprawdopodobnił, że dochował należytej staranności, a w konsekwencji prawidłowo stwierdziła brak podstaw do przywrócenie terminu.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 58 § 1 i 2 warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności prawnej, jest spełnienie łącznie czterech przesłanek, tj.

- wniesienie przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu,

- uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy,

- dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia prośby o przywrócenie terminu,

- dopełnienie wraz z prośbą o przywrócenie terminu tej czynności, dla której termin był określony.

Powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie. Niespełnienie chociażby jednej z nich uniemożliwia przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wskazać należy, że drugą przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy. To kryterium wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania najwyższej staranności przy dokonywaniu czynności, a o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dokonanie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej. Zdaniem Sądu, zgodzić się należy z organem, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby po dniu otrzymania postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania świadczenia specjalnego, zaistniała przeszkoda, której nie mógł usunąć, w szczególności, aby zachowanie terminu uniemożliwiła nagła, ciężka choroba uniemożliwiająca dokonanie czynności prawnej, tj. napisanie i wysłanie, w tym przez inne osoby np. żonę, która w dniu 15 grudnia 2017 r. odebrała korespondencję do wnioskodawcy, (tj. postanowienie Prezesa Rady Ministrów), wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy we wskazanym terminie. Przeziębienie, nawet ciężkie, nie jest chorobą nagłą, a postanowienie doręczone zostało 3 dni przed dniem, w którym jak podaje, wnioskodawca z powodu przeziębienia, leżał w łóżku. Tak więc dochowania terminu nie uniemożliwiła nagła choroba. Ponadto z wniosku o przywrócenie terminu nie wynika, aby stan zdrowia, na który wnioskodawca się powołał, był główną przyczyną uchybienia terminu (podał, że w łóżku leżał do 21 grudnia, a wniosek nadany został 28 grudnia 2017 r.).

Odnosząc się do choroby i ewentualnej niemożności działania przez skarżącego wskazać należy, że zasadniczą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Oceniając brak winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można oczekiwać od osoby należycie dbającej o własne interesy; o braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy dopełnieniu obowiązku stanęła na przeszkodzie okoliczność nie do przezwyciężenia eliminująca nie tylko możliwość złożenia pisma procesowego w terminie, ale wykluczająca w ogóle normalne działanie. Choroba usprawiedliwia niedotrzymanie terminu tylko wtedy, gdy nastąpiła nagle i uniemożliwia dokonanie czynności, a strona nie ma możliwości wyręczenia się inną osobą. W odróżnieniu od nagłej choroby, która często nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, długotrwała niedyspozycja nie stanowi podstawy do przywrócenia terminu do dokonania konkretnej czynności procesowej, ponieważ nie wyklucza możliwości sporządzenia oświadczenia na piśmie i nadania tego pisma przez pocztę - osobiście lub przez domownika (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 449/12).

W konsekwencji, uznać należy, że Prezes Rady Ministrów - wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r. - nie dopuścił się jakiejkolwiek obrazy przepisu art. 134 k.p.a., zasadnie przyjmując, że w niniejszej sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie przyznania świadczenia specjalnego, zakończonej postanowieniem Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2017 r.

Wydając sporne postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r., Prezes Rady Ministrów nie uchybił w toku postępowania również przepisom art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 127 § 1 kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, a w myśl § 3 tegoż przepisu, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

Z kolei według art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi i zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Zaś według treści art. 144 k.p.a., w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zgodnie z treścią art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu.

W razie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy powinien wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a.

Zdaniem Sądu, wydanie przez Prezesa Rady Ministrów, na podstawie art. 134 k.p.a., postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy było prawidłowe, albowiem nie ulega wątpliwości, że z analizy akt sprawy wynika jednoznacznie, czego skarżący zresztą nie kwestionuje, iż odwołanie od postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2017 r. zostało odebrane w dniu 15 grudnia 2017 r. przez żonę skarżącego.

Tak więc stanowiska Prezesa Rady Ministrów stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy było prawidłowe - zgodnie bowiem z art. 57 k.p.a. ostatnim dniem na złożenie wspomnianego wniosku był dzień 22 grudnia 2017 r. W konsekwencji, skoro wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z uchybieniem terminu (28 grudnia 2017 r.) do jego wniesienia, a organ - rozpatrując wniosek strony skarżącej - nie przywrócił terminu do jego wniesienia, brak było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia przewidzianego w przepisie art. 134 k.p.a. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W związku z tym, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Gdy organ stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji przepisu art. 134 k.p.a. (por. m.in. wyroki NSA z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 496/11, z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2079/10, czy też z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1743/10).

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że z dokładnej analizy akt sprawy wynika wyraźnie, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od postanowienia Prezesa rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2017 r., czego prawidłowym następstwem było stwierdzenie tego faktu przez organ w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] stycznia 2018 r., wydanym na podstawie art. 134 k.p.a.

Prawidłowo również organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie przyznania świadczenia specjalnego, zakończonego postanowieniem Prezesa Rady Ministrów z [...] grudnia 2017 r. uznając, że skarżący nie uprawdopodobnił winy w złożeniu tego środka odwoławczego po terminie. Przyjmując bowiem nawet, że skarżący był chory do dnia 21 grudnia 2017 r. (pomimo braku stosownego zaświadczenia), to po tej dacie mógł złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zachowując ustawowy termin.

Ponadto chęć skorzystania przez skarżącego z pomocy prawnej i niemożność jej uzyskania w terminie złożenia środka odwoławczego również nie świadczy o braku winy w zachowaniu ustawowego terminu. Skarżący mógł bowiem złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie, a ewentualnie uzupełnić ten wniosek w terminie późniejszym z pomocą prawnika, jak uczynił to w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W ocenie Sądu, uznać należy ponadto, że organ odwoławczy, wydając sporne postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r., działał zgodnie z przepisami art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., wyjaśniając wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.