Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2292/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 2, art. 7 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
article: art. 75 par. 1, art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] znak [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] (zwany dalej jako ,,skarżący", "strona skarżąca", "WORD") od decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., nakazującej rejestrację 22 używanych niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalającej opłatę za używanie 22 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 4 620,00 zł (słownie: cztery tysiące sześćset dwadzieścia zł 00/100):

- uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazania rejestracji dwudziestu dwóch używanych niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji,

- w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] września 2016 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. [...] w [...], zajmowanym przez Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w [...] z siedzibą przy ul. [...]. W trakcie kontroli ujawniono 2 odbiorniki telewizyjne i 27 odbiorników radiofonicznych (2 odbiorniki telewizyjne i 5 odbiorników radiofonicznych zarejestrowanych - [...], brak rejestracji 22 odbiorników). Stwierdzono brak rejestracji w przypadku dwudziestu dwóch odbiorników radiowych zainstalowanych w samochodach służbowych. Niezarejestrowane odbiorniki stanowiące własność WORD były sprawne techniczne - umożliwiały natychmiastowy odbiór programów. Używano je przez okres 5 lat. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez B. K.

Pismem z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organ I instancji poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] lipca 2017 r. organ I instancji wydał decyzję nr [...], nakazującą rejestrację 22 używanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalającą opłatę za używanie 22 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 4 620,00 zł (słownie: cztery tysiące sześćset dwadzieścia zł 00/100). Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV.

W dniu 19 lipca 2017 r. strona skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...], w którym zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a który polegał na przyjęciu, że odbiorniki radiofoniczne zainstalowane w pojazdach egzaminacyjnych były używane. Zdaniem strony skarżącej ustalenia kontroli są niepełne i nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu faktycznego. Wskazany w protokole 5-letni czas używania odbiorników jest wynikiem nieporozumienia, gdyż dotyczył okresu używania samochodów dla potrzeb egzaminacyjnych, a nie okresu używania zamontowanych w samochodach odbiorników. Strona skarżąca zarzuciła, iż oświadczenia osób uczestniczących w kontroli są, albo niepełne, albo przetworzone przez kontrolerów pod kątem dokonania określonych ustaleń. Skarżący nadmienił również, że odbiorniki pomimo braku ich użytkowania, pozostały w pojazdach z uwagi na możliwość uzyskania lepszej ceny przy sprzedaży samochodów po okresie eksploatacji dla celów egzaminacyjnych. Ponadto użytkowanie odbiorników radiofonicznych w pojazdach w trakcie egzaminu na prawo jazdy jest niedopuszczalne z uwagi na stosowany system monitoringu. W przeciwnym razie proces rejestracji egzaminu zostałby zakłócony.

W dniu [...] sierpnia 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] od decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazania rejestracji dwudziestu dwóch używanych niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności omówiono podstawy prawne zapadłego rozstrzygnięcia. Wskazano, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, podkreślono, iż stosownie do dyspozycji art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, domniemywa się. że osoba która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. Organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie w trakcie kontroli ujawniono 2 odbiorniki telewizyjne oraz 27 odbiorników radiofonicznych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, przy czym 2 odbiorniki telewizyjne oraz 5 odbiorników radiofonicznych zarejestrowanych zostało przed kontrolą. W przedmiotowej sprawie, z treści protokołu podpisanego bez zastrzeżeń przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] wynika, iż ujawnione odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Przesłanką, na podstawie której, zgodnie z obowiązującymi przepisami, ustalany jest obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej, jest dostosowanie urządzenia do odbioru programu. Okoliczność, iż funkcja radia nie jest wykorzystywania, nie stanowi podstawy do zniesienia obowiązku rejestracji i ponoszenia opłat abonamentowych (tak m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt: III SA/Wa 2437/06). Organ II instancji podkreślił, iż niewątpliwym jest, że odbiorniki były w dniu kontroli w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu i potencjalnie strona mogła z tej funkcji korzystać. Bez znaczenia pozostaje wyjaśnienie, iż pojazdy egzaminacyjne wykorzystywane są tylko w procesie egzaminowania, bowiem w ocenie organu II instancji niewątpliwie znajdowały się w nich odbiorniki radiofoniczne będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, z których potencjalnie strona mogła korzystać. Tym samym wyjaśnienie, iż dokonując zakupu samochodów egzaminacyjnych strona skarżąca nie uwzględniła w SIWZ montażu odbiorników radiowych, jak również nie wymontowała tych odbiorników w celu późniejszego uzyskania wyższej ceny po sprzedaży pojazdu, nie obala ustaleń kontroli w zakresie ujawnienia wskazanych w protokole odbiorników będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Ponadto organ wskazał, że stwierdzony okres używania odbiorników przez pięć lat został ustalony na podstawie oświadczenia A. G. B. K. podpisując protokół z kontroli bez zastrzeżeń potwierdził tę informację. Jeden egzemplarz protokołu został stronie pozostawiony, pomimo tego strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o krótszym niż 14 dni okresie używania ujawnionych odbiorników. Ponadto pomimo braku skreślenia odpowiedniego sformułowania w treści protokołu niewątpliwie odnotowano, iż "w kontrolowanej firmie stwierdzono dwadzieścia siedem odbiorników radiowych i dwa odbiorniki telewizyjne. Zarejestrowano 2TV i 5R. Brak rejestracji w dwudziestu dwóch odbiornikach radiowych w samochodach służbowych. Numer [...]. Odbiorniki radiowe w samochodach służbowych są sprawne technicznie i umożliwiają natychmiastowy odbiór programów". Tym samym niewątpliwie w treści protokołu odnotowano fakt gotowości ujawnionych 22 odbiorników radiofonicznych do natychmiastowego odbioru programu. W części protokołu poświęconej pouczeniu zawarta jest poza tym informacja dotycząca konsekwencji stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników o następującej treści: "Zgodnie z art. 5 ust. 3 i art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 z późn. zm.) w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości trzydziestokrotności miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika oraz wydanej decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego". B. K., podpisując protokół z kontroli bez zastrzeżeń także w części potwierdzającej zapoznanie z ww. pouczeniem, niewątpliwie był zorientowany w przedmiocie konsekwencji stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników, a także w przedmiocie używania odbiorników. W ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Wziął pod uwagę wszystkie okoliczności stwierdzone podczas kontroli. Ponadto organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych. Jednocześnie poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Strona kwestionując ustalenia kontroli nie przedstawiła żadnych dowodów obalających ustalenia kontroli.

Organ odwoławczy przypomniał, że w myśl postanowień art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora wyznaczonego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość opłaty abonamentowej za używanie odbiornika radiofonicznego w 2016 r. określona została w § 1 pkt 1 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 19 maja 2015 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2016 r. (Dz.U. poz. 750 i 2043) i wynosi 7,00 zł za jeden miesiąc. Tak więc należna opłata z tytułu używania niezarejestrowanych odbiorników w niniejszej sprawie wynosi 4 620,00 zł (30 x 7,00 zł x 22). W takiej też wysokości opłata została ustalona przez organ I instancji. Przepisy powołanej ustawy nie dają organowi administracji publicznej podstaw prawnych do miarkowania wysokości nałożonej opłaty, czy też odstąpienia od jej nałożenia, jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia. Mając na względzie wyjaśnienia, iż odbiorniki radiofoniczne zostały odłączone od zasilania elektrycznego poprzez odcięcie łączących ich z systemem kabli, w ocenie organu II instancji, zasadne jest uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej nakazania rejestracji 22 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i w tym zakresie umorzenie postępowania pierwszej instancji. Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na ustaloną opłatę tytułem używania niezarejestrowanych odbiorników. Zdaniem organu II instancji, zaskarżona ww. decyzja z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S A. w części ustalającej opłatę za używanie 22 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych, odpowiada prawu.

W dniu 20 września 2017 r. Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa. Skarżący, wnosząc o uchylenie ww. decyzji i decyzji organu I instancji w części ustalającej opłatę za używanie 22 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych, postawił zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego :

- art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez nałożenie opłaty w sytuacji gdy Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w [...] nie korzysta z odbiorników radiofonicznych zainstalowanych w samochodach egzaminacyjnych ;

oraz naruszenie przepisów prawa procesowego :

- art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy;

- art. 6 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. poprzez niedostatecznie wnikliwe rozpatrzenie sprawy, oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na podpisanym protokole i oświadczeniach

- art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak pełnego odniesienia się do argumentów i zarzutów podnoszonych w odwołaniu,

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny dowodów, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności ustalenia, że odbiorniki radiowe w samochodach egzaminacyjnych były używane ,

-art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie decyzji umożliwiające wszechstronne poznanie podstaw i motywów rozstrzygnięcia oraz zrozumienie go.

W uzasadnieniu wskazano, że organ II instancji bez analizy charakteru używanych pojazdów, w których są zamontowane radioodbiorniki, bez uwzględnienia dodatkowych wyjaśnień, uznał na podstawie domniemania przewidzianego w art. 2 ust. 2 ustawy o opłacie abonamentowej, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Skarżący podkreślił, iż przedłożył dodatkowe wyjaśnienia i oświadczenia pracowników/egzaminatorów, które obalają domniemanie używania odbiorników. Organ II instancji nie odniósł się w uzasadnieniu do tego materiału. Skarżący stwierdził, że dla organu II instancji bez znaczenia jest wyjaśnienie, że pojazdy egzaminacyjne są wykorzystywane tylko w procesie egzaminacyjnym. W ocenie skarżącego ma to istotne znaczenie z uwagi na obowiązek niezakłóconego monitorowania procesu egzaminacyjnego. Ponadto ustalenia na zapisie w protokole z przeprowadzonej kontroli dot. użytkowania przez okres 5 lat odbiorników, jak zostało to już podniesione w odwołaniu, nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym. Okres 5 lat w złożonych wyjaśnieniach głównej księgowej strony skarżącej dotyczył okresu użytkowania/eksploatacji samochodów dla potrzeb egzaminacyjnych. a nie okresu użytkowania odbiorników. Niezrozumiałe jest dla skarżącego, wobec braku wniosków w tym zakresie, przedstawiona argumentacja o braku podstaw do miarkowania wysokości nałożonej opłaty czy też odstąpienia od jej nałożenia. Skarżący nie wnosił w tym zakresie uznając, iż jest brak podstaw do nałożenia opłaty. W przekonaniu skarżącego zebrany materiał dowodowy jest niepełny i niewystarczający do zajęcia jednoznacznego stanowiska co do obowiązku zapłaty opłaty abonenckiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, należy podkreślić, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

Rozpatrując sprawę w świetle powyżej wskazanych kryteriów, należy - zdaniem Sądu - stwierdzić, że skarga Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa, jak i poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nie naruszają ani przepisów postępowania, ani prawa materialnego w stopniu, który spowodowałby jej uchylenie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. w części utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lipca 2017 r ustalającej opłatę za używanie 22 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 4620,00 zł.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ miał uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącego opłatę za wymienione w skarżonej decyzji niezarejestrowane odbiorniki radiofoniczne. Powyższe znajduje oparcie zarówno w stanie faktycznym, jak i prawnym badanej sprawy.

Stosownie do dyspozycji art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W myśl powołanego przepisu, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei oznacza, że posiadacz jest zobowiązany do uiszczenia opłaty abonamentowej. Zgodnie z art. 2 ust. 3 tej ustawy obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Przepis § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. poz. 1676) stanowi, że rejestracji dokonuje operator wyznaczony, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiornik. Zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników.

Opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, o czym stanowi ust. 4 art. 2 u.o.a. Jedyne ograniczenie tej zasady ustawodawca wprowadził w ust. 5 art. 2 u.o.a. określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Wykładnia literalna i funkcjonalna powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż adresatem normy prawnej jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej, przy czym wyraz "używanie" stanowi jest domniemanie zakładające, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ zarówno I, jaki i II instancji ustalił, że skarżący był posiadaczem i użytkownikiem odbiorników radiowych w samochodach służbowych firmy oraz, że do dnia wydania decyzji nie dopełnił obowiązku ich rejestracji.

Przypomnieć należy, że podstawą ustaleń w przedmiotowej sprawie był protokół kontroli, sporządzony przy udziale w czynnościach kontrolnych Dyrektora WORD w [...] B. K. i A. G. – Głównej Księgowej. W dokumencie tym zawarto stwierdzenie, że 22 odbiorniki radiofoniczne nie zostały zarejestrowane. Ponadto podkreślono, że odbiorniki radiowe w samochodach służbowych są sprawne technicznie i w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Poza tym zaprotokołowane zostało oświadczenie A. G., że ujawnione odbiorniki są wykorzystywane od 5 lat. B. K. w tym samym dniu złożył oświadczenie pisemne, że brak jest możliwości stwierdzenia dostosowania urządzeń do odbioru programu, gdyż 22 auta znajdują się poza firmą. Poza tym w oświadczeniu zaznaczono, że 2 telewizory i 5 odbiorników radiowych zostało zarejestrowanych (k. 45 i 46 akt administracyjnych). Na tej podstawie organ prawidłowo uznał, że u strony skarżącej powstał obowiązek rejestracji posiadanych odbiorników radiofonicznych oraz że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Za prawidłową organ uznał także ilość posiadanych przez skarżącego odbiorników radiofonicznych, opierając się na ustaleniach dokonanych na podstawie oświadczeń osób uczestniczących w kontroli. Protokół kontroli zalicza się do tej kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Protokół kontroli ma także szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim niekwestionowanych faktów.

W przedmiotowej sprawie protokół został sporządzony i podpisany bez zastrzeżeń przez obecnego w kontrolowanym lokalu Dyrektora WORD w [...] B. K. oraz kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co pod względem formalnym uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie.

Należy również podkreślić, że w protokole znajduje się zapis, iż obecny podczas kontroli Dyrektor został poinformowany o przepisach wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych, zostało do niego załączone własnoręcznie podpisane oświadczenie Dyrektora WORD obrazujące stan liczbowy posiadanych przez skarżącego odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych. Jednoznaczne i szczegółowe oświadczenie wiedzy w tym zakresie powoduje, iż stanowi ono wiarygodne źródło dowodowe, którego wartości dowodowej trudno zakwestionować, gdyż precyzyjnie opisuje stan faktyczny. Tym samym za nieuzasadnione należy uznać zarzuty kwestionujące treść podpisanego przez skarżącego protokołu kontroli.

Nie można podzielić stanowiska Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...], że z uwagi na fakt, iż odbiorniki były zamontowane w pojazdach służących do egzaminowania kursantów, nie były w ogóle używane przez osoby znajdujące się w samochodzie, gdyż włączone radio zakłócałoby przebieg egzaminu. Podkreślenia w związku z tym wymaga, że żaden z obowiązujących przepisów prawa nie zakazuje używania podczas egzaminu na prawo jazdy odbiornika radiofonicznego. Tym samym w pojazdach, w których zamontowano niezarejestrowane odbiorniki, istniała możliwość z ich korzystania. Samo oświadczenie skarżącego, że odbiorniki nie były używane, nie obala domniemania, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Powyższe rozważania znajdują potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2016 r. sygn. II GSK 633/15, który wskazał, iż ,, (...) używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego stanowi jedną z dwóch ustawowo określonych przesłanek warunkujących pobranie opłaty abonamentowej. Z kolei ustalenia w zakresie możliwości "natychmiastowego odbioru programu" przez odbiorniki radiofoniczne lub telewizyjne oraz fakt ich niezarejestrowania są elementami stanu faktycznego. (...) W sytuacji, gdy ze stanu faktycznego wynika, że odbiorniki telewizyjne i radiofoniczne znajdujące się w posiadaniu strony znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do obalenia domniemania." Obowiązek wnoszenia opłat jest ściśle związany z obowiązkiem rejestracji odbiorników. Pozwala to na określenie kręgu podmiotów zobowiązanych do uiszczenia opłaty abonamentowej. Dla obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych nie ma znaczenia, czy podmiot je ponoszący zamierza korzystać, czy też korzysta, bądź nie z programów radiowych czy telewizyjnych.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących oceny zgromadzonego materiału dowodowego, należy stwierdzić, że wbrew argumentacji zawartej w skardze, organy administracji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i art. 77 oraz 80 k.p.a, oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego prawidłowej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w skarżonych decyzjach, w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a

Reasumując, zaskarżona decyzja została wydana na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, przy prawidłowo zastosowanych przepisach prawa materialnego i procesowego.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za bezzasadną i na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.