Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1300/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt I SAB/Lu 2/15 odrzucającego skargę P. P. na bezczynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 12 marca 2015 r., I SAB/Lu 2/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę P. P. na bezczynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L., stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa).

Jak zauważono w motywach orzeczenia, skarga dotyczy bezczynności organu mającej polegać na przekroczeniu terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu kontrolnym. Jako oznaczenie sprawy, której skarga dotyczy, skarżący podał sygnaturę postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 18 marca 2010 r. o wszczęciu postępowania kontrolnego. W związku z tym Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do wszczęcia w stosunku do skarżącego postępowania kontrolnego, ponieważ ww. postanowienie nie zostało doręczone skarżącemu; tym samym organ nie mógł pozostawać w bezczynności w zakresie prowadzenia tegoż postępowania. Innymi słowy nie można skarżyć bezczynności organu w ramach postępowania kontrolnego, które nie jest prowadzone.

W skardze kasacyjnej od ww. postanowienia zarzucono naruszenie: 1) art. 141 § 4 Ppsa poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie z rzeczywistym, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 Ppsa oraz art. 1 § 1-2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 121 § 1, art. 125, art. 139 § 3 i art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy, 3) art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa poprzez odrzucenie skargi i nieodniesienie się do całości materiału dowodowego. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Niezrozumiały jest zarzut nr 2, który nie dotyczy w istocie zaskarżonego postanowienia; jego przedmiotem nie jest podstawa odrzucenia skargi, a swego rodzaju roszczenie merytorycznej oceny czynności organu, do której nie doszło z uwagi na ww. rozstrzygnięcie (ściślej ustalenia, które legły u jego podstaw). Po wtóre, nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa (w zw. z art. 166 tej ustawy). Sąd prawidłowo ustalił, że postępowanie kontrolne wobec skarżącego nie zostało wszczęte, co wynika z akt sprawy, ponieważ nie doręczono mu postanowienia w tym przedmiocie (k. 4-6, 73 akt adm.); postanowienie to znajduje się w aktach sprawy, lecz nie weszło do obrotu prawnego i tym samym nie wywołało skutków, o których mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej. Do skarżącego wysłano jedynie postanowienie o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego (k. 2 akt adm.), które nie stanowi o wszczęciu tegoż postępowania w świetle ww. przepisu.

Niezrozumiały jest w tym kontekście zarzut strony o nierozważeniu przez Sąd kwestii wszczęcia postępowania kontrolnego z pominięciem zawiadomienia o zamiarze wszczęcia tegoż postępowania, w trybie art. 282c Ordynacji podatkowej (pkt 9 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Pomijając już fakt, że tryb pominięcia zawiadomienia, o którym mowa w ww. przepisie w zw. z art. 13 ust. 1a u.k.s., nie był stosowany (vide uwagę poczynioną w poprzedzającym akapicie in fine), postanowienie o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego nie jest, jak zauważono, tożsame z postanowieniem wszczynającym to postępowanie stosownie do przytoczonych przepisów ustawy o kontroli skarbowej. Art. 13 ust. 1a u.k.s. w zw. z art. 282b i art. 282c Ordynacji podatkowej oraz art. 13 ust. 2 u.k.s. wyraźnie te orzeczenia odróżniają. Tylko drugie z ww. postanowień inicjuje postępowanie kontrolne w rozumieniu ostatnio wymienionego przepisu.

W świetle art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa istotny jest w związku z powyższym ten fakt, że brak jest w istocie przedmiotu kontroli sądowoadministracyjnej. Jak trafnie zauważono w zaskarżonym postanowieniu, "nie można było skarżyć bezczynności organu w ramach postępowania kontrolnego, które nie jest prowadzone" (s. 2 uzasadnienia), bo nie doszło do jego skutecznego zainicjowania (doręczenia postanowienia o wszczęciu tego postępowania). Bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r., dotyczyć bowiem mogła tylko przypadków określonych w pkt 1-4a ww. artykułu. Zastosowanie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa nie nasuwa tym samym zastrzeżeń.

Pozostałe poruszane przez skarżącego wątki sprawy (pkt 8, 10-11 uzasadnienia skargi kasacyjnej) nie mają bezpośredniego związku z treścią zaskarżonego postanowienia; przedstawiają okoliczności czynności podejmowanych przez organ kontroli skarbowej i związane z nimi odczucia strony skarżącej. Nie podważają wszelako kluczowego ustalenia o braku doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego; dalszy komentarz w tym zakresie jest więc zbędny.

Z tych powodów skarga kasacyjna podlega oddaleniu, zgodnie z art. 184 Ppsa.