Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 695/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 138
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 sierpnia 2019 r. sprawy ze sprzeciwu [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od decyzji Wojewody z dnia [...] maja 2019 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 17 maja 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań A. P. i A. P. od decyzji Starosty [...] [...] z dnia 30 listopada 2018 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Firma A z siedzibą w W. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: ,,Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej Firma A obejmująca następujące prace: – instalację 4 anten sektorowych typu HW AS14518R10; – instalację 4 anten radioliniowych; – instalację 15 urządzeń RRU; – montaż wsporników antenowych; – montaż urządzeń sterujących APM30H oraz APM30(BC); – wykonanie dróg kablowych łączących urządzenia sterujące antenami; – wykonanie instalacji elektrycznej zasilającej urządzenia; – wymianę istniejących stalowych siatek mocowanych w otworach okiennych na siatki wykonane z tworzywa sztucznego; – montaż drabiny komunikacyjnej wraz z elementami asekuracyjnymi; Anteny sektorowe, radioliniowe oraz pozostałe urządzenia będą znajdować się wewnątrz wieży kościoła za siatkami z tworzywa sztucznego. Widoczność planowanej stacji bazowej z zewnątrz będzie ograniczona. Urządzenia sterujące APM wraz ze skrzynką elektryczną usytuowane zostaną na stropie wewnątrz wieży dzwonnicy; na dz. nr [...] m. S. gm. S." – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Powyższa decyzja, która jest przedmiotem sprzeciwu, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Starosta [...], decyzją Nr [...] z dnia 30 listopada 2018 r., znak: [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1202 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora Firma A z siedzibą w W. dla zamierzenia inwestycyjnego pn. ,,Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej Firma A obejmująca następujące prace: – instalację 4 anten sektorowych typu HW AS14518R10; – instalację 4 anten radioliniowych; – instalację 15 urządzeń RRU; – montaż wsporników antenowych; – montaż urządzeń sterujących APM30H oraz APM30(BC); – wykonanie dróg kablowych łączących urządzenia sterujące antenami; – wykonanie instalacji elektrycznej zasilającej urządzenia; – wymianę istniejących stalowych siatek mocowanych w otworach okiennych na siatki wykonane z tworzywa sztucznego; – montaż drabiny komunikacyjnej wraz z elementami asekuracyjnymi; Anteny sektorowe, radioliniowe oraz pozostałe urządzenia będą znajdować się wewnątrz wieży kościoła za siatkami z tworzywa sztucznego. Widoczność planowanej stacji bazowej z zewnątrz będzie ograniczona. Urządzenia sterujące APM wraz ze skrzynką elektryczną usytuowane zostaną na stropie wewnątrz wieży dzwonnicy; na dz. nr [...] m. S. gm. S.". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji przedstawił przebieg postępowania i wskazał w szczególności, że planowana budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wewnątrz wieży kościelnej nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar sieci "Natura 2000", w myśl art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu wskazano, iż najbliższy obszar Natura 2000 Dolina Prądnika PLH120004 znajduje się w odległości 0,7 km od miejsca lokalizacji inwestycji. Przedmiotowe zamierzenie budowlane zaplanowano na wieży zabytkowego kościoła uzyskując stosowne pozwolenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. oraz wykazując, iż urządzenia stacji i ich mocowanie nie naruszą konstrukcji istniejącego obiektu ani jego wykończenia, a wzrost obciążenia układu konstrukcyjnego związany z budową stacji nie spowoduje przekroczenia stanu granicznego nośności oraz użytkowania. Zabudowany teren w otoczeniu wieży kościelnej, na której projektuje się budowę stacji bazowej, nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu zabudowany teren w otoczeniu wieży kościoła znajduje się w zasięgu pól elektromagnetycznych o poziomach odziaływań wyższych niż dopuszczalne (w zasięgu obszaru oddziaływania inwestycji). Wysokość istniejącej zabudowy znajdującej się w obrębie obszaru oddziaływania inwestycji nie osiąga 11 m, natomiast zasięg ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego kończy się na poziomie min. 11,1 m, a zatem w obrębie istniejącego zagospodarowania analizowanego terenu nie występują miejsca dostępne dla ludności. Potwierdzają to obliczenia w formie graficznej przedstawione na rysunkach. Z obliczeń jednoznacznie wynika, iż obszary o przekroczonym poziomie promieniowania niejonizującego znajdują się w przestrzeni na znacznej wysokości (stykając się wyłącznie ze stromym dachem kościoła), co uniemożliwia kontakt fizyczny z ludźmi (obszar zagrożenia nie pokrywa się z miejscami przebywania ludzi). Z rysunku przekroju pionowego terenu w skali 1:500 – Przewidywane max. Obszary pola o poziomach wyższych niż 0,1 [W/m2] Widok w pł. Pionowej dla max. Pochylenia osi gł. Wiązek - kumulacja, az.: 350° wynika, że przy najbardziej niekorzystnym maksymalnym nachyleniu wiązki, (tilt maksymalny 7° w azymucie 350°) promieniowanie elektromagnetyczne, o wartości gęstości pola elektromagnetycznego przekraczającej powyższą wartość graniczną, dla poszczególnych anten (uwzględniając kumulację promieniowania pochodzącego od stacji planowanych przez Firma A i firma B osiąga przestrzenie, w których nie istnieje zabudowa i strefy dostępne dla ludności, tj. wysokość 11,1 m nad terenem, a odległość dolnej krawędzi sumarycznego obszaru pola gęstości > 0,1 W/m2 – kumulacja oddziaływań anten obu operatorów od dachu istniejącej zabudowy wynosi 6,4 m. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów, gdyż analiza projektu budowlanego branży telekomunikacyjnej stacji bazowej KRA6004A wykazała, iż w wyznaczonym obszarze oddziaływania inwestycji brak jest miejsc dostępnych dla ludności, gdzie przekroczone byłyby dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych określone w tym rozporządzeniu.

Dalej organ I instancji wyjaśnił, że analiza przebiegu osi głównych wiązek promieniowania poszczególnych anten sektorowych wykazała, iż w zasięgu tych wiązek (antena w azymucie 80° 150 m od środka elektrycznego – EIRP 2219 W, anteny w azymutach 170°, 260° i 350° 150 m od środka elektrycznego – EIRP 4592 W) nie występują obszary dostępne dla ludności, co jest zbieżne z wnioskami zawartymi w punkcie 5.5 – Wyniki obliczeń na stronie 74 projektu budowlanego, że przedmiotowa inwestycja zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w myśl art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Starosta [...] zauważył, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane do projektowania i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projektant i sprawdzający złożyli stosowne oświadczenia, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany posiada wymagane przepisami opinie, uzgodnienia i zezwolenia. Projektant dołączył informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją.

Starosta [...], odpowiadając na uwagi stron złożone w toku postępowania, wyjaśnił stanowisko co do braku podstaw uznania za stronę Dyrektora [...] Parku Narodowego oraz co do braku podstaw do stwierdzenia, że inwestycja może w jakikolwiek sposób oddziaływać na obszary Natura 2000. Organ I instancji w kontekście uwag stron ponownie podkreślił, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; oznacza to, iż nie wymagała ona uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, co wskazano już wcześniej w uzasadnieniu niniejszej decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A. P. i A. P.. W odwołaniach strony podniosły, że lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej przewidziano w niebezpiecznie zbyt bliskiej odległości od sąsiedniej, ścisłej zabudowy mieszkaniowej, co może zagrażać bezpieczeństwu i zdrowiu mieszkańców; że właściwy organ do wydania decyzji środowiskowej nie wydał opinii w zakresie oddziaływania pól elektromagnetycznych na środowisko, w tym zdrowie ludzkie; że w decyzji nie wskazano konkretnych przepisów z zakresu ochrony środowiska, mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie, i nie określono wszystkich parametrów technicznych projektowanych anten; że inwestor nie podał maksymalnych tiltów anten według danych katalogowych anten; że inwestycja wymagała oceny oddziaływania na środowisko dla całego przedsięwzięcia, z uwzględnieniem najgorszego wariantu, czyli maksymalnych tiltów anten; że dla przedmiotowego przedsięwzięcia istnieje konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania i tym samym sporządzenia raportu było obligatoryjne oraz że nastąpi utrata wartości działek sąsiadujących z planowaną inwestycją.

Na skutek odwołania Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję kasacyjną z dnia 17 maja 2019 r., którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał w szczególności, że w zaskarżonej decyzji nie określono wszystkich parametrów technicznych projektowanych anten, w tym równoważnej mocy promieniowania izotropowo, wysokości zawieszenia i kątów pochylenia oraz azymutów, a więc kluczowych, najbardziej istotnych kwestii dotyczących planowanej inwestycji, i przesądzających o kwalifikacji tego przedsięwzięcia, a bez określenia tych danych wszelkie rozważania zawarte w uzasadnieniu decyzji nie są wiarygodne. Jakkolwiek w projekcie budowlanym znajduje się część telekomunikacyjna, zawierająca analizę oddziaływania pól elektromagnetycznych wraz z rysunkami przekrojów pionowych terenu z uwzględnieniem występowania miejsc dostępnych dla ludności, to nie została ona jednak prawidłowo sporządzona, ponieważ nie przeprowadzono pełnej analizy i obliczeń związanych z oddziaływaniem dwóch projektowanych stacji bazowych na wieży kościoła, z uwzględnieniem zsumowanych maksymalnych mocy anten i możliwości maksymalnych kątów pochyleń wszystkich anten sektorowych (tzw. tilt), wynikających z danych katalogowych projektowanych anten, tylko przyjęto wielkości zadeklarowane przez inwestora, i w związku z tym nie ustalono prawidłowo, na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek promieniowania anten oraz czy zachodzi efekt kumulacji promieniowania anten, mając na uwadze całość przedsięwzięcia. Powyższe, a więc dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia, ma decydujące znaczenie dla przyjęcia prawidłowej oceny, czy inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto część telekomunikacyjna projektu nie zawiera żadnych obliczeń, tylko powołano się w niej na wyniki tych obliczeń, z których mają wynikać wykresy graficzne zawarte na rysunkach projektu. Z tych względów należy stwierdzić – zdaniem organu odwoławczego – iż ocena, zawarta w konkluzji tej części projektu, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest przedwczesna i nie została należycie udowodniona.

Kontynuując argumentację, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 11 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego projekt powinien zawierać dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, pod względem m.in. promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się; mając na uwadze, że przyjęte w projekcie rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne powinny wykazywać ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami. W dokumentach pn.: "Kwalifikacja przedsięwzięcia i Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej", oba z października 2018 r., oraz w projekcie budowlanym nie odniesiono się do wytycznych wynikających z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z akt sprawy wynika, że na wieży kościoła projektowana jest także druga stacja bazowa telefonii komórkowej Networks, co notabene nie zostało należycie opisane w projekcie budowlanym, która powinna być uwzględniona w kwalifikacji przedsięwzięcia, ponieważ obie stacje będą pracować jednocześnie. W powołanych dokumentach i projekcie brak jest szczegółowych danych dotyczących drugiej projektowanej stacji i parametrów wszystkich projektowanych anten, dlatego nie wiadomo, na jakiej podstawie sporządzono wykresy graficzne określające kumulację pól elektromagnetycznych obu projektowanych stacji bazowych, zawarte w "Analizie środowiskowej" i w projekcie budowlanym. Ponadto, w powołanych wyżej dokumentach: "Kwalifikacji przedsięwzięcia" i "Analizie środowiskowej" i w projekcie budowlanym nie przeprowadzono analizy mającej na celu ustalenie, czy ewentualna możliwa zabudowa terenów nie znajdzie się w obszarze występującego w przestrzeni ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego, o gęstości mocy tego pola większej lub równej 0,1 W/m2, skoro np., jak wynika z Załącznika graficznego nr 5 do "Kwalifikacji przedsięwzięcia" (dokument zawarty w aktach sprawy organu I instancji), oś główna wiązki promieniowania anten sektorowych w azymucie 350° wystąpi w odległości poniżej 150 m od środka elektrycznego tych anten, na bardzo niskiej wysokości 6,8 m. W powołanych wyżej dokumentach ani w projekcie budowlanym nie wskazano, czy i w jakiej odległości od projektowanej stacji bazowej znajduje się najbliższa istniejąca stacja bazowa telefonii komórkowej, mogąca mieć ewentualny wpływ na gęstość mocy promieniowania elektromagnetycznego; brak jest kart katalogowych projektowanych anten i uchwytów, dlatego nie wiadomo dokładnie, jakie są maksymalne moce EIRP projektowanych anten oraz jakie są możliwe maksymalne kąty pochylenia tych anten.

Wojewoda, powołując się na orzecznictwo sądowe, wskazał, że tiltami maksymalnymi nie są zadeklarowane przez inwestora w niniejszej sprawie kąty pochylenia anten, notabene wszystkich tego samego typu: AS14518R10, wynoszące: 2°, 3° i 7°, a także nie są zadeklarowane przez inwestora sąsiedniej planowanej stacji bazowej Networks kąty pochylenia anten, także wszystkich tego samego typu: ADU4517R0v01, wynoszące: 3°, 4°, 7° i 8° – tylko kąty maksymalnego możliwego pochylenia anten, wynikające z ich kart katalogowych. Podobnie, zadeklarowane przez inwestorów różne maksymalne moce EIRP tych samych anten nie są ich mocami maksymalnymi, a te powinny wynikać z kart katalogowych tych anten. W innym przypadku rozumowania dochodziłoby do sytuacji, że decyzja środowiskowa nigdy nie byłaby wymagana przy takiej inwestycji, nawet na terenie ściśle zabudowanym budynkami mieszkalnymi, ponieważ inwestor zawsze zadeklaruje takie moce anten i ich kąty pochylenia, aby osie wiązek równoważnej mocy promieniowania izotropowo w odpowiednich odległościach nie znalazły się w miejscach dostępnych dla ludności, pomimo że anteny te posiadają parametry, które umożliwiają zmianę ich zadeklarowanych ustawień, a więc później zadeklarowane ustawienia mogą być zmienione. Tymczasem intencją ustawodawcy (Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) było, aby w sprawach takich jak rozpatrywana bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzkiego strzegło postępowanie w sprawie warunków objętych raportem i decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Wojewoda skonstatował, że wadliwie zostały sporządzone wyżej wymienione dokumenty i projekt budowlany przez inwestora, dlatego sprawa wymaga ponownej analizy po uzupełnieniu tych dokumentów i projektu. Planowana inwestycja dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, dlatego zgodnie z przepisami art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko może wymagać wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie organu odwoławczego, Burmistrz Miasta i Gminy S., po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w ww. ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, powinien wydać zaskarżalną decyzję, pozytywną bądź negatywną, w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań albo umorzyć postępowanie. Zgodnie z art. 63 ust. 1 i 2 tej ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy czym, postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W badanej sprawie, zgodnie z art. 64 ust. 1 tej ustawy, postanowienie to wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego oraz organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne.

Wojewoda, powołując się na orzecznictwo sądowe, zauważył dalej, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Skoro projekt nie zawiera prawidłowo sporządzonej części telekomunikacyjnej, to organ I instancji nie mógł dokonać prawidłowej oceny projektu budowlanego, ponieważ projekt ten nie jest kompletny i może zawierać błędne wnioski, co do obszaru oddziaływania obiektu, i jego wpływu na środowisko. Skoro na wieży kościoła projektowane są dwie stacje bazowe telefonii komórkowej: stacja Firma A oraz stacja firma B to dokumenty kwalifikacji przedsięwzięcia oraz analizy rozkładu pól elektromagnetycznych wokół projektowanych stacji, powinny być tożsame, wspólnie opracowane dla obu stacji razem. W projekcie budowlanym i dokumentach związanych nie przedstawiono obliczeń, z których wynikać ma przedstawiony rozkład pół elektromagnetycznych wokół projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. W projekcie budowlanym na stronie tytułowej brak jest wykazu załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, co narusza przepis § 3 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Nie wiadomo np. czy i gdzie w projekcie znajduje się wymagana decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Ponadto, w projekcie budowlanym występują dwie strony tytułowe, nie wiadomo dlaczego, i która z nich jest poprawna. Projekt nie jest zszyty, w sposób zabezpieczający przed jego dekompletacją.

W podsumowaniu poczynionych rozważań Wojewoda wskazał, że nie może rozpatrywać merytorycznie sprawy, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia ustawowej, podstawowej dyspozycji przepisu art. 15 k.p.a., stanowiącej, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Sprawa musi być na nowo rozpatrzona i orzeczona przez organ I instancji, co umożliwi stronom ewentualne zastosowanie środka odwoławczego i ponowne zbadanie tej sprawy przez organ odwoławczy. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, dlatego zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. Błędy i uchybienia, w tym zwłaszcza dotyczące postępowania przeprowadzonego przed organem I instancji, wymagają naprawy i uzupełnienia materiału dowodowego, w tym m.in. projektu budowlanego. Powyższe będzie miało decydujący wpływ na końcowe rozstrzygnięcie sprawy, które powinno nastąpić przed organem I instancji.

Pismem z dnia 11 czerwca 2019 r. Firma A z siedzibą w W. wniosła sprzeciw od powyższej decyzji Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na zastosowanie go w niniejszej sprawie, podczas gdy nie było podstawy do uchylenia zaskarżonej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia; 2) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 oraz 8 k.p.a. z uwagi niewyjaśnienie podstawy prawnej wydanej decyzji i niewyjaśnienie zasadności jej zastosowania, w tym niewyjaśnianie, jaki jest konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy oraz dlaczego ma zdaniem organu II instancji istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; 3) art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z 11 k.p.a. poprzez nie dokonanie istotnych ustaleń i nie wyjaśnienie, a co najmniej nie zawarcie tego w uzasadnieniu decyzji, m.in. brak przedstawienia stanowiska organu odwoławczego w kwestii czy przedmiotowe przedsięwzięcie, zalicza się, do które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dlaczego oceny tej nie dokonał organ odwoławczy, dlaczego dane zawarte w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy okazały się niewystarczające, aby takie oceny dokonać, jakich danych brakuje w tym zakresie i z jakich przepisów wynika, aby takie dane miały być, dlaczego organ odwoławczy brakujących danych nie ustalił; 4) art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organy I i II instancji na podstawie i w granicach prawa; 5) art. 15 k.p.a. bowiem organ odwoławczy ograniczył się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, a był zobowiązany zgodnie z treścią tego przepisu ponownie rozstrzygnąć sprawę; 6) art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego sprawy wyrażającej się w nieuwzględnieniu przez organ I instancji przy ocenie czy zamierzenie inwestycyjne skarżącej zalicza się do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszelkich dokumentów przedstawionych przez skarżącą, a także nieuwzględnienie dowodów znajdujących się w aktach sprawy, gdzie stwierdzono, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem należącym do grupy mogących znacząco oddziaływać na środowisko; 7) art. 12 § 1 k.p.a. poprzez niedziałanie w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia; 8) art. 136 k.p.a. poprzez brak rozważenia możliwości zastosowania tego przepisu, co zawsze winno mieć miejsce przed ewentualnym wydaniem decyzji o charakterze kasacyjnym. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

1. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu – co do zasady, ilekroć jest uruchamiana skargą – polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

2. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone, albowiem organ administracji nie ma obowiązku udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 p.p.s.a.), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 p.p.s.a.), sąd co do zasady rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Uwzględniając zatem sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).

3. Przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., są następujące: 1) decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania; 2) konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. O decyzji kasacyjnej zwykło się mówić, że ma charakter li tylko procesowy, formalny, nie zawiera treści materialnej – toteż, jak można by mniemać, taki sam charakter powinna mieć jej ocena; powinna bazować na kryteriach procesowych, formalnych i abstrahować od tego, co materialne. Jednak nie jest tak do końca. Wszak aby wypowiedzieć się o takim czy innym zakresie sprawy, a tym bardziej rozstrzygnąć o jego istotnym znaczeniu – trzeba wpierw "sprawę" zidentyfikować i zrekonstruować. A to jest operacja w całości zrelatywizowana do prawa materialnego, bo właśnie w nim zakodowane są wszystkie elementy każdej sprawy administracyjnej. Do tych elementów należą przede wszystkim dwie normy: norma uprawniająca do konkretyzacji prawa (norma kompetencyjna) i norma konkretyzowana (norma merytoryczna). Pierwsza norma przesądza o samym istnieniu sprawy, a druga – w fazie decyzyjnej o treści rozstrzygnięcia, a wcześniej o tym, jakie fakty są prawnie doniosłe i wymagają wyjaśnienia. I to właśnie jest "zakres sprawy", o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Jego ustalenie zasadza się na wykładni normy konkretyzowanej, ściśle biorąc – jej hipotezy. Co do zasady od wykładni normy konkretyzowanej (a więc od wykładni prawa materialnego) powinna się też zaczynać kontrola legalności decyzji kasacyjnej. Konstrukcja sprzeciwu implikuje jednak daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów tej kontroli. Ograniczeniu, by nie powiedzieć wyłączeniu, uległa możliwość badania i weryfikacji materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jako niedopuszczalna jawi się na tym etapie wypowiedź sądu co do rozumienia normy materialnej w odniesieniu do danego przypadku oraz – tym bardziej – co tego, czy dokonana przez organ odwoławczy fragmentaryczna (np. obejmująca określoną przesłankę negatywną) subsumpcja już ustalonego stanu faktycznego pod jej hipotezę jest prawidłowa, czy też nie. Taka wypowiedź niechybnie stałaby się przecież determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. A kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik może dotyczyć (art. 64b § 3 p.p.s.a.), i przy braku pełnej kontroli instancyjnej (art. 151a § 3 p.p.s.a.) – niepodobna pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej. W konsekwencji, upraszczając nieco, można powiedzieć, że obecnie kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. jawią się jako spełnione – natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną.

4. W niniejszym przypadku materialnoprawnym punktem odniesienia są przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm. dalej "pr.bud."). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

5. Ocena kompletności projektu budowlanego powinna być dokonywana z uwzględnieniem relewantnych przepisów prawa budowalnego, w tym art. 34 ust. 2 i 3. W świetle tych przepisów zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych; projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 – również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; 3) stosownie do potrzeb – w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych; 4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych; 5) informację o obszarze oddziaływania obiektu. Istotnym uzupełnieniem regulacji ustawowej są przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). Z uwagi na specyfikę niniejszej sprawy warto zwrócić uwagę zwłaszcza na § 11 ust. 2 pkt 11 lit.d tegoż rozporządzenia, zgodnie z którym opis techniczny powinien określać m. in. dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektro-magnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się – mając na uwadze, że przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne powinny wykazywać ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami.

6. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Wojewoda trafnie zidentyfikował występujące w postępowaniu pierwszoinstancyjnym naruszenia przepisów proceduralnych, niespójności i braki w materiale dowodowym, w szczególności w projekcie budowlanym – które, razem wzięte, wyczerpują opisane w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanki wydania decyzji kasacyjnej.

Wojewoda jako wadliwą ocenił przede wszystkim część telekomunikacyjną projektu budowalnego, obejmującą w szczególności analizę oddziaływania pól elektromagnetycznych wraz z rysunkami przekrojów pionowych terenu z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności. W tym kontekście organ odwoławczy zauważył, że pominięto oddziaływanie dwóch projektowanych na wieży kościoła stacji bazowych, a nadto przyjęto za punkt odniesienia – gdy idzie o moc anten oraz kąty pochylenia anten sektorowych – wielkości zadeklarowane przez inwestora, a nie wielkości maksymalne wynikające z danych katalogowych. W zgromadzonej dokumentacji brak jest kart katalogowych projektowanych anten i uchwytów; brak jest również precyzyjnych danych co do parametrów owej drugiej stacji bazowej, znajdującej się na wieży kościoła (obie stacje mają pracować jednocześnie). Te braki materiale dowodowym uniemożliwiają poczynienie miarodajnych ustaleń co do kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, w tym wysokości występowania osi głównych wiązek promieniowania anten, efektu kumulacji promieniowania anten, występowania w przestrzeni ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego (o gęstości większej lub równej 0,1W/m2) na obszarach możliwej zabudowy. Braki, o których mowa – zdaniem Wojewody – uniemożliwiają ocenę co do tego, czy inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowych uwarunkowaniach; błędne mogą być zasadnicze wnioski co do obszaru oddziaływania obiektu i jego wpływu na środowisko.

Wojewoda, wbrew zarzutom skargi, wskazał przepisy prawa procesowego i materialnego, na podstawie których uznał, że odnośne okoliczności faktyczne (nienależycie wyjaśnione) są objęte kognicją organu prowadzącego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę i są w tej sprawie relewantne, a nawet kluczowe. Są to w szczególności przepisy prawa budowlanego (w tym art. 35 ust. 1 pkt 3); przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (zwłaszcza § 11 ust. 2 pkt 11 lit.d); przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (m.in. art. 71 ust. 2 pkt 2) i przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 3).

Zdaniem Sądu, przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza zebranego dotychczas materiału dowodowego jest przekonująca i niepodobna kwestionować wynikającego z niej wniosku, że wspomniany materiał jest niekompletny, a konieczny do wyjaśniania zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Na marginesie warto zaznaczyć, że Wojewoda dostrzegł i wyeksponował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji także inne nieprawidłowości w projekcie budowlanym (brak wykazu załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii; brak w projekcie wymaganej decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków; dwie strony tytułowe projektu; brak zszycia projektu w sposób zabezpieczający przed jego dekompletacją).

7. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja kasacyjna nie narusza art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ organ odwoławczy działał w sytuacji, w której decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania (wyżej powołanych oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.), a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W tej sytuacji – zważywszy na zasadę dwuinstancyjności – nie było podstaw do prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a.

8. Poczynione rozważania zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi – w szczególności zarzutu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. – które Sąd uznał za niezasadne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – na jego tle wyraźnie rysuje się zakres sprawy, który wymaga wyjaśnienia (nie doszło zatem do naruszenia wspomnianego przepisu ani przepisów art. 11 i 8 k.p.a.). Organ odwoławczy wykazał, że zgromadzona dotychczas dokumentacja jest niekompletna i w tym kształcie nie pozwala na dokonanie ocen materialnoprawnych, o których mowa w zarzutach sprzeciwu (zarzut 3) – zatem powołane w tym kontekście przepisy prawa procesowego nie zostały naruszone. Nie zostały naruszone również pozostałe powołane w sprzeciwie przepisy prawa procesowego, kształtujące zasadę prawdy obiektywnej tudzież zasadę dwuinstancyjności.

Z uzasadnienia sprzeciwu wynika, że skarżąca kwestionuje również założenia materialnoprawne organu odwoławczego, w tym założenia dotyczące konieczności uwzględnienia parametrów anten wynikających z ich kart katalogowych, a nie deklaracji inwestora, tudzież konieczności uwzględnienia oddziaływania (promieniowania) całej inwestycji, a nie poszczególnych anten. Zdaniem Sądu, na obecnym etapie nie ma podstaw do kwestionowania stanowiska organu odwoławczego w tej mierze, aczkolwiek zastrzec trzeba – mając na uwadze uwarunkowania orzekania na skutek sprzeciwu (zob. wyżej pkt 3) – że definitywna i pełna weryfikacja prawidłowości wykładni i zastosowania prawa materialnego będzie mogła nastąpić dopiero w razie ewentualnego uruchomienia sądowej kontroli co do decyzji merytorycznej.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, nie stwierdzając naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., oddalił sprzeciw na podstawie art. 64e w zw. z art. 151a § 2 p.p.s.a.