Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1504/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.3 pkt 1, 3, 7, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 12, ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 5, ust. 6 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2011 roku sprawy ze skargi M. Z. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamierzenia objętego zgłoszeniem dotyczącym ustawienia bilbordu reklamowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta P., na podstawie art. 30 ust. 2 oraz art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1964r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.) zgłosił sprzeciw w sprawie zamierzenia objętego zgłoszeniem M. Z. M. z dnia [...] dotyczącym ustawienia bilbordu reklamowego mocowanego nad projektowanym ogrodzeniem na terenie nieruchomości położonej w P. przy ul. A 49 c, nr ewid. [...], obręb [...].

Organ I instancji ustalił, że przedmiotowy wniosek nie był kompletny, ponieważ w zgłoszeniu niedostatecznie przedstawiono projektowane rozwiązania konstrukcyjne dla mocowania reklamy oraz nie doprecyzowano lokalizacji bilbordu. W związku z powyższym, na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, organ I instancji wydał w dniu [...] postanowienie nr [...] w przedmiocie nałożenia na wnioskodawcę obowiązku uzupełnienia zgłoszenia – w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia – w zakresie uzupełnienia zgłoszenia o projekt konstrukcji bilbordu reklamowego i mocowania go w projektowanym ogrodzeniu, ze szczególnym uwzględnieniem obliczeń na parcie wiatru, opracowany i podpisany przez osobę z uprawnieniami w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Nałożono również na inwestora obowiązek doprecyzowania na załączniku graficznym, lokalizacji projektowanego bilbordu i wskazanie usytuowania zgodnego ze skalą mapy.

Konieczność uzupełnienia zgłoszenia organ uzasadnił wielkością projektowanego bilbordu (tablicy reklamowej) mogącej mieć wpływ na bezpieczeństwo ludzi i mienia. Liczne przypadki występowania silnych wiatrów powodujących uszkodzenia tego typu konstrukcji uzasadniają zatem przedłożenie danych określających sposób mocowania oraz dobór odpowiednich przekrojów elementów konstrukcji.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawca pismem z dnia 25 maja 2010 r. zakwestionował zasadność nałożonych na niego obowiązków w świetle obowiązujących przepisów. Ponadto oświadczył, iż organ administracji nie nakładał takich obowiązków w stosunku do podobnych zamierzeń realizowanych na terenie miasta.

W związku z powyższym organ I instancji uznał, iż w inwestor nie wykonał nałożonego na niego obowiązku we wskazanym terminie i na tej podstawie orzekł, jak w decyzji. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów zawartych w piśmie M. Z. M. z dnia 25 maja 2010 r. organ stwierdził, że nie mają one związku z przedmiotowym zgłoszeniem, a brak sprzeciwu w stosunku do innych reklam usytuowanych na terenie miasta wynika z tego, że zgłoszenia tych inwestycji były kompletne, bądź uzupełnione w zakresie określonym przez organ. Natomiast przedstawione przez inwestora szkice są nieprecyzyjne i nie wyjaśniają szczegółów mocowania konstrukcji, jak i nie określają doboru właściwych przekrojów elementów stalowych.

W dniu 7 czerwca 2010r. M. Z. M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym stwierdził, iż nie zgadza się z zaskarżonym rozstrzygnięciem i jego uzasadnieniem. Na tej podstawie zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził, iż przepis art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wskazuje, iż zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m. innymi budowa, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Przepis ten wskazuje, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków (...).

Dalej organ wyjaśnił, iż zgłoszenie inicjuje postępowanie administracyjne, będące postępowaniem "uproszczonym", gdyż nie zawsze wymaga rozstrzygnięcia w formie aktu administracyjnego. Istnieje domniemanie wydania decyzji pozytywnej w stosunku do zamiaru objętego zgłoszeniem w sytuacji, gdy upłynie termin zawity, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Do wykonania robót budowlanych można zatem przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu. Zgodnie z art. 30 ust.2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres, i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie niekompletności zgłoszenia, organ nakłada postanowieniem na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

W niniejszej sprawie przedmiotem zgłoszenia było wykonanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu konstrukcji bilbordu reklamowego. Organ odwoławczy zauważył, iż instalowanie urządzenia reklamowego polega na wykonywaniu wielu czynności montażowych prowadzących do umieszczenia urządzenia reklamowego w określonym miejscu. Jeżeli zatem istnieje obawa co do cech konstrukcyjnych takiego urządzenia, organ przyjmujący zgłoszenie ma obowiązek wyjaśnić tę kwestię przez wydanie stosownego postanowienia w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego.

W ocenie organu II instancji organ I instancji słusznie nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji. Konieczność przedłożenia rozwiązań konstrukcyjnych jest wymagana ze względu na zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia tym bardziej w sytuacji, gdy przewiduje się usytuowanie bilbordu w pobliżu przejścia dla pieszych, jak twierdzi sam inwestor w zgłoszeniu. Konieczne jest również przedstawienie lokalizacji projektowanego bilbordu z uwzględnieniem odległości od krawędzi jezdni, jak i od granic nieruchomości.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, iż zgłoszenie oraz późniejsze wyjaśnienia inwestora są niespójne. Z pierwotnego opisu wynika, iż tablica reklamowa zostanie umieszczona nad ogrodzeniem, natomiast z pisma inwestora z dnia 25 maja 2010 r. wynika, iż reklama zostanie posadowiona na gruncie. Z tego wynika, iż samo zgłoszenie jest nieprecyzyjne.

Niezależnie od powyższego, w ocenie organu odwoławczego konieczne było wykonanie obowiązków nałożonych przez organ pierwszej instancji postanowieniem ze względu na bezpieczeństwo konstrukcji, a zapewnienia inwestora o bezpieczeństwie inwestycji są niewystarczające i nie znajdują poparcia w złożonych dokumentach. Ze względu zatem na fakt, iż inwestor w odpowiedzi na postanowienie z dnia [...], nie wywiązał się z obowiązków w nim wskazanych należało zgłosić sprzeciw.

Na ostateczną decyzją Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego wniósł M. Z. M., który stwierdził, iż nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Oświadczył, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest poparte głębszą analizą merytoryczną argumentów zgłoszonych przez inwestora. Dodał, że decyzja w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu jest świadomie ukierunkowana w jego stronę celem utrudnienia mu pozyskania jakichkolwiek środków finansowych na życie

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zauważyć należy na wstępie, iż podstawową zasadą wyrażoną w przepisach tej ustawy jest zasada wynikająca z art. 28 ust. 1, a mianowicie dotycząca tego, że roboty budowlane - do jakich w myśl art. 3 pkt 7 należy budowa oraz prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego - można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 ustawy, które umożliwiają wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia. W art. 30 ust. 1 ustawodawca wymienił te roboty budowlane, które mogą być realizowane po wcześniejszym zgłoszeniu właściwemu organowi. Wśród robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę, w art. 29 ust. 2 pkt 6 omawianej ustawy wskazane zostało instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W art. 30 ust. 6 ustawy wskazano zaś przypadki obowiązkowego wniesienia przez właściwy organ sprzeciwu, jakimi są sytuacje, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętym obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (pkt 1), gdy budowa lub wykonywanie robot budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy (pkt 2) oraz gdy zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego w miejscu, w którym taki obiekt istnieje (pkt 3). Organ zobligowany jest również do wniesienia sprzeciwu w przypadku nieuzupełnienia przez inwestora zgłoszenia w określonym terminie ( art. 30 ust. 2 ). W sytuacji bowiem złożenia niekompletnego zgłoszenia, w zależności od rodzaju braków organ stosuje art. 64 § 2 K.p.a. lub art. 30 ust. 2, jeżeli wniosek jest niekompletny pod względem formalno-prawnym, organ winien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 K.p.a., natomiast w przypadku braków materialno- prawnych powinien zastosować art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego ( por. wyrok WSA w Warszawie z 22.01.2010 r. VII SA/a 2009 – LEX nr 600447).

W rozpoznawanej sprawie organ I instancji wydał w dniu [...] postanowienie w oparciu o art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego uznając, iż zachodzą braki materialno-prawne zgłoszenia szczegółowo opisane w tym postanowieniu. Mając bowiem na uwadze bezpieczeństwo ludzi i mienia ze względu na rozmiar projektowanego bilbordu (tablicy reklamowej) uzasadniona jest konieczność opracowania projektu konstrukcyjnego, sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, a nadto doprecyzowania na mapie, zgodnie z jej skalą lokalizacji obiektu z uwzględnieniem odległości od granic nieruchomości oraz krawędzi jezdni.

W ocenie Sądu wydanie powołanego postanowienia było ze wszech miar zasadne, jako że złożone przez skarżącego rysunki oraz opis konstrukcji tablicy reklamowej o tak dużych wymiarach, nie uwzględniały wymogów jej statyczności i odporności na parcie wiatru, co mogło budzić wątpliwości w zakresie zachowania wymogów bezpieczeństwa. Jest to o tyle ważne, że sam skarżący w zgłoszeniu oświadczył, że tło powierzchni tablicy reklamowej ma być skierowane na wprost przejścia dla pieszych przez ul. A. Co więcej, nieruchomość, na której miałaby zostać umieszczona przedmiotowa tablica znajduje się w pobliżu centrum handlowego, a zatem obszaru o wzmożonym ruchu pieszych.

Bezspornym jest, iż skarżący w zakreślonym terminie nie złożył dokumentów wymienionych w postanowieniu z dnia [...] wyrażając pogląd, iż dokumenty te są zbędne do realizacji przedsięwzięcia objętego zgłoszeniem, a nadto nie dysponuje środkami finansowymi na pokrycie kosztów sporządzenia wymaganego przez organ projektu. Słusznie zatem organ I instancji wydał decyzję zgłaszającą sprzeciw w sprawie zamiaru realizacji przedsięwzięcia objętego zgłoszeniem. Z uwagi na wydanie postanowienia w oparciu o art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego uległ przerwaniu 30 – dniowy termin do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5. Termin ten zaczął ponownie biec po upływie 7- dniowego terminu do uzupełnienia zgłoszenia, jako że postanowienie z dnia [...] doręczono skarżącemu w dniu 19 maja 1010 r.

W sytuacji bowiem, gdy - zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego - organ nałoży na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, to termin do zgłoszenia sprzeciwu (art. 30 ust. 5) rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w wypadku ich niezłożenia, od końcowego dnia wyznaczonego postanowieniem terminu. Dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia ( vide wyrok NSA z 21.04.2009 r. II OSK 574/08 – LEX nr 555017).

Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że już w piśmie z dnia 25 maja 2010 r. skarżący oświadczył, iż szkielet bilbordu umieszczony zostanie na gruncie jego nieruchomości za ogrodzeniem. Na rozprawie przed Sądem w dniu 29 marca 2011 r. wyjaśnił zaś, iż planowany bilbord będzie usytuowany bezpośrednio za nowo wybudowanym ogrodzeniem, na dwóch przęsłach wkopanych na półtora metra w głąb gruntu i zalanych betonem, a ponadto będzie przymocowany nie do ogrodzenia, tylko do budynku.

Dokonując oceny charakteru tak określonego obiektu należałoby uznać, iż objęta zgłoszeniem tablica, stanowi w istocie wolnostojące urządzenie reklamowe, które jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Co więcej, jest to urządzenie reklamowe trwale związane z gruntem, które stanowi budowlę, a zatem obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Powyższe nie mieści się w pojęciu instalowania, a tym samym w hipotezie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane i wymaga pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia. Dostrzec należy również, iż wobec tego, że planowana tablica reklamowa, ma być obiektem wolnostojącym, trwale związanym z gruntem, to ocena sposobu jej związania z gruntem, musi być dokonywana na podstawie przepisów ustawy. Przesłanka bowiem trwałego związania z gruntem jest kategorią ustawową, do której w opozycji pozostaje użyte przez ustawodawcę w art. 3 pkt 5 oraz w art. 29 ust. 1 pkt 12 pojęcie niepołączenia trwałego z gruntem. Zdaniem Sądu, cecha trwałego związania z gruntem winna być ustalana z uwzględnieniem zarówno rozwiązań technicznych zastosowanych przy realizacji obiektu, jak i przeznaczenia obiektu oraz parametrów istotnych z punktu widzenia tego przeznaczenia. W tym zakresie podzielić należy pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05, niepubl.).

Opisany zatem przez skarżącego sposób realizacji bilbordu reklamowego świadczy o tym, że urządzenie to ma być trwale połączone z gruntem, a w konsekwencji jest to budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W przepisie tym, wśród przykładowego wyliczenia obiektów odpowiadających definicji budowli, ustawodawca wymienił również wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe.

W przepisach art. 3 pkt 3 i art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane mowa jest o dwóch różnych rodzajach urządzeń reklamowych. Z tego względu już samo zakwalifikowanie urządzenia reklamowego jako budowli z art. 3 pkt 3 tej ustawy wyłącza możliwość wykonywania go w ramach zgłoszenia. Należy mieć przy tym na uwadze, iż definicję robót budowlanych ustawodawca zawarł w przepisie art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, jednak wśród wymienionych tam robót nie będących budową brak jest pojęcia "instalacja"; przepis ten wymienia natomiast pojęcie "montaż". W świetle uregulowań omawianej ustawy nie może być jednak żadnych wątpliwości, że roboty polegające na instalowaniu urządzeń reklamowych ustawodawca traktuje jako rodzaj robót budowlanych. Z zestawienia przepisów art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wynika, że roboty budowlane polegające na budowie urządzenia reklamowego wymagają pozwolenia na budowę, natomiast wykonywanie robót polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych wymaga zgłoszenia tych robót. Powyższe oznacza, że nie wszystkie roboty budowlane dotyczące tablic i urządzeń reklamowych objęte są zwolnieniem z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Zwolnienie dotyczy tylko tych tablic reklamowych, które są instalowane na obiektach budowlanych albo są wolnostojące i nie są trwale związane z gruntem. Zdaniem Sądu, przyjętym przez ustawodawcę wyznacznikiem uzasadniającym wyłączenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie jest jedynie przedmiot robót budowlanych, tj. wszystkie tablice i urządzenia reklamowe, ale rodzaj prac wykonywanych przy wznoszeniu tablic i urządzeń reklamowych.

Na gruncie powołanych wyżej przepisów, istotnego znaczenia nabiera prawidłowe rozumienie pojęć "instalacja" oraz "montaż", które nie zostały wyjaśnione przez ustawodawcę w przepisie art. 3 ustawy Prawo budowlane, zawierającym słowniczek określający definicje legalne pojęć na użytek tej ustawy. W związku z tym koniecznym staje się odkodowanie treści tych pojęć zgodnie z utrwaloną w orzecznictwie zasadą interpretacji, przyznającą pierwszeństwo wykładni językowej przed pozajęzykowymi metodami wykładni, tj. wykładnią systemową bądź funkcjonalną, które mogą jednakże wzmacniać wyniki wykładni językowej. W tej sytuacji, określając zakres znaczeniowy pojęcia "instalowanie", użytego w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, odnieść się należy zarówno do znaczenia tego słowa w języku potocznym, jak i do sposobu użycia tego słowa przez ustawodawcę w innych przepisach ustawy Prawo budowlane. Stosownie do powyższego uznać trzeba, że "instalowanie" oznacza "zakładanie, montowanie urządzeń technicznych" (por. "Uniwersalny słownik języka polskiego" pod red. St. Dubisza, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2003, t. I, s. 1221), natomiast "montaż" to "składanie maszyn, aparatów, urządzeń z gotowych części; zakładanie, instalowanie urządzeń technicznych" (tamże t. II s. 712), łączenie oddzielnych części w całość (por. "Słownik wyrazów obcych" pod red. J. Tokarskiego, PWN Warszawa 1989, s. 490). W związku z przytoczonymi definicjami nie sposób nie zauważyć, że pojęcie "montaż" i "instalacja" są bliskoznaczne i odnoszą się do takiego sposobu działania, w efekcie którego z niezależnie od siebie istniejących części powstaje wytwór będący zupełnie nową całością. Ponadto pojęcie "instalowania" nie występuje jako synonim pojęcia "budowanie".

Powyższe prowadzi do uznania, budowa wolnostojącego, związanego trwale z gruntem urządzenia reklamowego, usytuowanego w określonym miejscu, będącego budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, nie jest instalowaniem i nie korzysta ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przewidzianego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Podobne poglądy wyrażane były już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06, nie publ. i z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 931/05 - LEX nr 1196769, wyrok WSA w Opolu z 24.06.2008 r. II SA/Op 151/08 – LEX nr 509837). W pierwszym z powołanych wyroków stwierdzono ponadto, że przy kwalifikacji prawnej pod względem konieczności uzyskania pozwolenia bądź zgłoszenia na realizację danego obiektu (urządzenia reklamowego) należy uwzględniać również przepis art. 5 ustawy Prawo budowlane, w świetle którego nie jest obojętna wielkość tego urządzenia oraz cechy konstrukcyjne.

Analogiczne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 15 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 811/08 ( LEX nr 574315 ), w którym stwierdził, że z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego wynika, iż regulacje zawarte w art. 29 stanowią wyjątek od zasady zamieszczonej w ust. 1 art. 28 Prawa budowlanego, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątków od zasady nie można zaś interpretować w drodze wykładni rozszerzającej, co prowadzi do wniosku, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 nie ma zastosowania do wolnostojących trwale związanych z gruntem, urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Drugi wniosek jaki z tego wynika prowadzi do uznania, że na gruncie przepisów Prawa budowlanego występują co najmniej dwa rodzaje urządzeń reklamowych, wymagające pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, a kryteria na jakich opiera się ten podział wynikają z brzmienia i wykładni ww. przepisów (art. 3 pkt 3, art. 2 pkt 6). Zwrot "instalowaniu" użyty w art. 29 ust. 2 pkt 6 należy uznać za adekwatny dla określenia robót budowlanych wykonywanych na obiektach budowlanych a ilekroć w ustawie jest mowa o "budowie" zwrot ten należy odnieść między innymi do takich budowli jak wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, których budowy nie wymieniono w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05, niepubl.).

Jak z powyższego wynika, o tym czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie w istocie decydują o tym jego parametry techniczne, co zgodnie z wymogami art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego i zasadami wiedzy technicznej przy projektowaniu i budowie obliguje uczestników procesu budowlanego do brania pod uwagę okresu użytkowania, przepisów techniczno-budowlanych, względów bezpieczeństwa oraz innych warunków i wymagań tam wymienionych. Przepis art. 5 Prawa budowlanego został zamieszczony w rozdziale 1 Przepisy ogólne tej ustawy, odnosi się więc do całej ustawy w tym również do przepisów dotyczących urządzeń reklamowych.

Niewątpliwie, w wąsko pojętym interesie inwestorów urządzeń reklamowych i właścicieli leży takie interpretowanie przepisów prawa, aby wszystkie te urządzenia były budowane na podstawie zgłoszenia, niezależnie od ich wielkości, masy, czy też usytuowania, gdyż takie są prawa rynku w tym zakresie. Nie można jednak ulegać tym tendencjom, zapominając o względach bezpieczeństwa, czy też przepisach techniczno-budowlanych i zgodności z zasadami wiedzy technicznej.

Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podstawę prawną decyzji zawierającej sprzeciw mógłby również stanowić przepis art. 30 ust. 6 pkt 1, a nie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Niemniej jednak decyzja organu I instancji jest słuszna i odpowiada prawu.

Z przytoczonych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł,

jak w sentencji.

A.D.