Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 782/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 i 3, art. 58 § 1 pkt 1 i § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 32 ust. 1-2, art. 36 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: § 3 ust. 1 pkt 5, § 18
journal: Dz.U. 2002 nr 151 poz 1261
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz  przebiegu służby policjantów

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku - postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 lipca 2010 r. M. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] informujące o negatywnym rozpoznaniu wniosku o przeniesienie na inne równorzędne stanowisko służbowe.

Z akt administracyjnych wynika, iż wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2010 r. M. P. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w T. z prośbą o przeniesienie ze stanu etatowego Komisariatu Policji w N. na równorzędne stanowisko służbowe do Referatu dw. z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w T. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...].05.2010r., znak [...] Komendant Miejski Policji w T. poinformował M. P., iż jego prośba nie została rozpatrzona pozytywnie, w szczególności z uwagi na wprowadzenie z dniem 1.07.2010 r. zmian organizacyjno – etatowych w Komendzie Miejskiej Policji w T., skutkujących m.in. likwidacją dotychczasowego Referatu do walki z Przestępczością Gospodarczą. Organ wyjaśnił, iż w miejsce ww. komórki organizacyjnej utworzony zostanie Wydział do walki z Przestępczością Gospodarczą, w którym nie będzie wolnych stanowisk policyjnych.

Z powyższym niezgodził się M. P. i pismem dnia [...] czerwca 2010 r. wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji odwołanie wskazując, iż jego wniosek winien być rozstrzygnięty w formie rozkazu personalnego, na który przysługuje odwołanie.

Pismem z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji poinformował M. P., iż zarzuty zawarte w jego piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. nie są zasadne. Wskazał, iż jego wniosek z dnia [...] kwietnia 2010 r. dotyczący przeniesienia na inne równorzędne stanowisko do Referatu dw. z Przestępczością Gospodarczą należy traktować jako sprawę osobową. Jednakże jego negatywne rozpatrzenie, nie powoduje zmiany stosunku służbowego, a tym samym nie wszczyna postępowania administracyjnego. Udzielona przez Komendanta Miejskiego Policji w T., pismem z dnia [...] maja 2010 r. odpowiedź jest decyzją o charakterze wewnętrznego kierowania. Nie jest to decyzja administracyjna, bowiem nie wyczerpuje koniecznych elementów jakie winna ona posiadać (tj. zewnętrzne władcze rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o prawach lub obowiązkach prawnych konkretnych podmiotów w sprawie indywidualnej). Brak zatem podstawy do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w formie rozkazu personalnego. Powyższe znajduje uzasadnienie w treści art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji /Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm./, z którego wynika, iż decyzje – rozkazy personalne wydaje się w sprawach mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk.

W złożonej do Sądu skardze M. P. zaskarżył ww. pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. i zarzucił naruszenie § 2 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2.09.2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów /Dz.U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261/ - zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 2.09.2002 r., art. 36 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 rozporządzenia z 2.09.2002 r. art. 32 ust 1 , art. 32 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z § 3 ust. 3 rozporządzenia z 2.09.2002 r. wskazując, iż sprawa winna być rozstrzygnięta w formie rozkazu personalnego na który przysługuje odwołanie. Podniósł, iż organ naruszył również art. 7 k.p.a., albowiem organ rozpatrując wniosek nie kierował się interesem społecznym oraz słusznym interesem policjanta. Podniósł, iż na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji Komendant Miejski Policji w T. jest władny do rozpatrzenia wniosku i wydania decyzji o przeniesieniu lub nieprzeniesieniu od której służy odwołanie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie, bowiem sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych, a ponadto skarżący nie wyczerpał trybu tj. przed wniesieniem skargi do sądu nie wezwał właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, ewentualnie

o jej oddalenie z uwagi na brak podstaw do wydania decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlegać musi odrzuceniu.

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm./ - zwanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Zgodnie zaś z § 3 powyższego artykułu sądy administracyjne orzekają także

w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę,

i stosują środki określone w tych przepisach.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę stwierdza, iż przedmiot skargi M. P., a mianowicie, pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, nie stanowi bowiem skargi na działanie organów administracji publicznej bądź też na ich bezczynność w rozumieniu wyżej wskazanego katalogu.

W piśmie tym udzielono skarżącemu wyjaśnień co do obowiązującego stanu faktycznego i prawnego sprawy i poinformowano o braku podstaw do wydania decyzji w formie rozkazu personalnego.

Pismo to nie może zostać uznane z decyzję administracyjną, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071/, bowiem nie rozstrzyga merytorycznie indywidualnej sprawy skarżącego (art. 104 § 1 i § 2 k.p.a.).

Z akt sprawy wynika, iż M. P. pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. M. P. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w T. z prośbą o przeniesienie ze stanu etatowego Komisariatu Policji w N. na równorzędne stanowisko służbowe do Referatu dw. z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w T.

Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego (ust. 2). Natomiast stosownie do treści art. 36 ust. 1 policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę (ust. 2). Natomiast stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 5 sprawy osobowe policjantów dotyczą przenoszenia lub delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości, a zaś zgodnie z ust. 3 sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

Zatem z powyższego wynika, iż w formie rozkazu personalnego załatwia się sprawy dotyczące m.in. przenoszenia lub delegowania policjanta do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.

Sąd zauważa, iż przedmiotem skargi M. P. jest negatywne rozpatrzenie wniosku skarżącego o przeniesienie na inne równorzędne stanowisko służbowe. Zasadnie zatem organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w formie pisma. Żaden bowiem przepis prawa nie przewiduje dla tego typu sprawy formy rozkazu personalnego.

W ocenie Sądu, negatywne rozpatrzenie prośby policjanta o przeniesienie na inne stanowisko służbowe jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, co zasadnie podkreślił organ w piśmie z dnia [...].07.2010 r. nr [...], nie jest zaś decyzją administracyjną rozstrzygającą w sposób zewnętrzny i władczy o prawach lub obowiązkach skarżącego.

Powyższe znajduje także potwierdzenie w treści § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2.02.2002 r., który stanowi, iż nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby. Do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego, o których mowa w ust. 1, w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2 § 18).

Słusznie wskazuje organ, że brak jest podstaw do wydania rozkazu personalnego o nieprzeniesieniu M. P. na inne stanowisko służbowe, od którego przysługiwałoby ww. prawo do wniesienie odwołania. Rozkaz personalny można wydać, w ściśle określonych w ustawie o Policji i rozporządzeniu z dnia 2.09.2002 r. przypadkach m.in. w sytuacji przeniesienia do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.

Na gruncie wyżej powołanych aktów prawnych brak jest regulacji które dawałyby organowi podstawę do wydania aktu administracyjnego. Skoro brak jest stosownej regulacji w sferze prawa publicznego dającej podstawę do działania organu w formie władczej, zasadnie organ negatywnie rozpatrzył wniosek M. P. i udzielił odpowiedzi w formie pisma, na które nie przysługuje środek zaskarżenia.

W tych okolicznościach, uznając, iż sprawa nie podlega załatwieniu w drodze administracyjnej, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a.