Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1110/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 138 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Urszula Bukowiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. spraw ze skarg R.W., i K.W.-F. na decyzję Wojewody z dnia 20 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargi oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].10.2010 r. (znak: [...] ) Starosta M. , działając na podstawie art. 30 ust. 2 i art. 81 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (tj. Dz.U. z 2010 r. nr.243 poz. 1623 z późn.zm. - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) wniósł sprzeciw w sprawie rozpoczęcia robót budowlanych dotyczących budowy ogrodzenia na działkach nr ewidencyjnych 1, 2, 3, w U. Parceli gm.C. przez K.W.-F. .

W uzasadnieniu podniesiono co następuje.

1. Pismem z dnia 09.08.2010 r., K.W.-F. zgłosiła zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych dotyczących budowy ogrodzenia na działkach nr ewidencyjnych 1, 2, 3, w U. Parceli gm.C. .

2. Po rozpatrzeniu złożonego zgłoszenia stwierdzono iż zgłoszenie jest niekompletne ponieważ nie spełnia wymagań ustawowych określonych w art. 30 ust. 2 Prawa Budowlanego z 1994 r., w związku z tym postanowieniem z dnia 23.08.2010 r., nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia złożonego zgłoszenia w terminie do 14.09.2010 r., przez dołączenie :

- szkicu usytuowania ogrodzenia sporządzonego na mapie przyjętej do zasobów geodezyjnych, zawierającego nr ewidencyjne działek w tym działki drogowej od strony której lokalizowane będzie ogrodzenie, ich granice, naniesione odległości projektowanego ogrodzenia od krawędzi jezdni oraz oznaczone miejsca osadzenia bramy

- szkiców i rysunków obrazujących zamierzenie

- opinii zarządcy drogi dotyczącej usytuowania ogrodzenia

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane

3. Wniosek dwukrotnie uzupełniano (tj. w dniu 03.09.2010 r. i 07.09.2010 r.) jednakże nie w pełnym zakresie bowiem mimo upływu terminu nie przedłożono oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

4. Wobec tego skoro wniosku nie uzupełniono należało złożyć sprzeciw.

W dniu 15.10.2010 r., wpłynęło pismo – R.W., które określono jako " uzupełnienie wniosku ([...]" a z którego wynika, że pełnomocnik "W związku z decyzją z dnia 04.10.20100 r o uzupełnienie wniosku zgłaszającego budowę ogrodzenia ....", składa oświadczenie o posiadanym przez K.W.-F. prawie do dysponowania przedmiotowymi nieruchomościami na cele budowlane. W piśmie tym jego autor poinformował, że decyzję Starosty M. z dnia 04.10.2010 r., otrzymał w dniu 11.10.2010 roku (w poniedziałek), co potwierdza podpis na liście listonosza, który doręczył list polecony. Jest to zatem okres 34 dni jaki upłynął od ostatniego zgłoszenia uzupełniającego do wniosku, które zrealizowałem osobiście w dniu 07.09.2010 r.

W dniu 25.01.2011 r., na adres Starosty M. wpłynęło pismo pełnomocnika K.W.-F. - adw. A.G.-C., datowane dniem 16.11.2010 r., w którym podniesiono, że :

- dnia 14.10.2010 roku pełnomocnik notarialny K.W.-F. , R.W. wniósł do organu I instancji pismo, do którego dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

- powyższe pismo mimo braku oznaczenia jako "odwołanie", w istocie miało taki charakter. Zgodnie z art. 128 k.p.a., wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Odwołujący się jednoznacznie wskazał na decyzję od której się odwołuje, a z której jest niezadowolony, pismo wniósł do właściwego organu i z zachowaniem wymaganego terminu, stosownie do art. 129§1 i § 2 k.p.a. W razie wątpliwości co do treści pisma, organ winien był wezwać stronę do dokładnego określenia żądania zawartego w piśmie, czego jednak nie uczynił, informując jedynie, że termin do uzupełnienia upłynął w dniu 14.09.2010r.

- Starosta Powiatu M. winien był zgodnie z art. 132§1 k.p.a. wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję, bądź też zgodnie z art. 133 k.p.a. przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie.

- Ponadto w ocenie odwołującego się przedłożenie aktów własności potwierdzających prawo do dysponowania przedmiotowymi nieruchomościami miało większa wartość dowodowa niż wymagane oświadczenie. Zatem brak stosownego oświadczenia nie wynikał ze złej woli strony.

Decyzją z dnia [...].05.2011 r., ( znak: [...] Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 kpa umorzył postępowanie odwoławcze "wszczęte wskutek odwołania z dnia 14.10.2010 r. Pana R.W. , ......od decyzji Starosty M. z dnia 04.10.2010 r. ......... wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru budowy ogrodzenia na działkach nr ewidencyjny 1, 2, 3 w U. -Parceli gm. C. " podnosząc w uzasadnieniu co następuje.

I. Odwołanie od decyzji zostało złożone z zachowaniem 14-dniowego terminu, wymaganego dla skuteczności odwołania, a określonego w art. 129 kpa,

II. Odwołanie zostało podpisane przez R.W. . Zatem, dla uznania skuteczności wniesionego w dniu 14.10.2010 r. odwołania, niezbędnym stało się wykazanie przez R.W. umocowania do występowania w imieniu inwestora – K.W.-F.

III. W związku z tym organ odwoławczy pismem z dnia 14 kwietnia 2011 r., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał wnoszącego odwołanie do przedłożenia dowodu (oryginału lub kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem zgodnie z art. 76a § 2 k.p.a.) umocowania do występowania w imieniu K.W.-F. W dniu 20 kwietnia 2011 r., R.W. przedłożył, nie poświadczoną za zgodność z oryginałem, kserokopię pełnomocnictwa do występowania w imieniu inwestora wraz z potwierdzeniem dokonania opłaty skarbowej za udzielone pełnomocnictwo.

IV. W tej sytuacji uznać należy, iż R.W. i nie posiada umocowania prawnego do występowania w imieniu K.W. a jemu samemu nie przysługuje prawo wnoszenia jakichkolwiek środków odwoławczych.

V. skoro organ I instancji wszczął postępowanie odwoławcze , należało je, zgodnie z art. 105 k.p.a. jako bezprzedmiotowe umorzyć.

R.W. wniósł pismo które określił jako dotyczące "odwołanie od decyzji z dnia 20 maja 2011 r.", i wniósł " o ponowne wszczęcie postępowania odwoławczego na skutek mojego odwołania z dnia 14.10.2010 r od decyzji Starosty M. z dnia 04.10. 2010 roku znak: [...] wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru budowy ogrodzenia na działkach 1, 2, 3, w U. Parceli gm. C., ". W dalszym ciągu tego pisma podniósł, że w dniu 19 kwietnia 2011 r., otrzymał pismo z Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewódzkiego wzywające go do przedłożenia dowodu na umocowanie prawne do występowania w imieniu K.W.-F. Na drugi dzień tj. 20.04.br osobiście złożył na dziennik podawczy Urzędu Wojewódzkiego odpowiedni dokument wraz z opłatą skarbową. Niestety nie przypuszczał i nikt go nie wyprowadził z błędu, że składa niewystarczająco dokładnie opisany dokument pełnomocnictwa notarialnego. Przyznał, że jest to jego niedopatrzenie, a nie chciałby aby to miało wpływ na przebieg sprawy K.W.-F. i w związku z tym prosi o wszczęcie postępowania odwoławczego w oparciu o załączony akt notarialny.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu (k. [...] akta sądowych) złożył oświadczenie, że pismo z dnia 02.06.2011 r., jest skargą którą składa w imieniu własnym a nie jako pełnomocnik K.W.F. (k. [...] akt sądowych).

Powyższe pismo potraktował Sąd jako skargę na postanowienie Wojewody z dnia z dnia [...].05.2011 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o odrzucenie powyższego pisma rozumianego jako skarga składana w trybie art. 3 p.o.p.s.a albowiem "żądanie w niej zawarte nie dotyczy przedmiotu kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne w zakresie przedmiotowym określonym w art. 3 tej ustawy". Ponadto Skarżący działający imieniem własnym nie wykazał przymiotu strony do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 p.o.p.s.a. Gdyby natomiast przyjąć, że skarżący działa jako pełnomocnik K.W.-F. . to stwierdzić należy, że nie wykazał się pełnomocnictwem - umocowaniem upoważniającym go do działania w takim charakterze. W szczególności przedstawione pełnomocnictwo w formie aktu notarialnego z dnia 23.07. 2008 r. w ocenie Organu nie zawiera takiego upoważnienia (art. 36 p.o.p.s.a). Ponadto jako osoba fizyczna nie spełniająca wymogów określonych w art. 35 p.o.p.s.a skarżący nie może być pełnomocnikiem w postępowaniu sądowo-administracyjnym.

Na tę samą decyzję w sprawie tut. Sądu o sygn.akt II Sa/Kr 1188/11 skargę złożyła K.W.-F.

Postanowieniem z dnia 31.01.2012 r., Sąd zarządził rozpoznanie tej sprawy łącznie ze sprawą o sygn.akt II Sa/Kr 1110/11.

W skardze K.W.-F. wniosła o uchylenie w całości skarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania podnosząc w uzasadnieniu co następuje.

- w przedmiotowej sprawie toczącej się od sierpnia 2010 roku początkowo występował tylko jeden pełnomocnik. Z uwagi na brak profesjonalnego umocowania w niniejszej sprawie w listopadzie 2010 roku skarżąca udzieliła pełnomocnictwa adwokatowi. Zgodnie z art. 40 § 2 kpa w przypadku wielości pełnomocników strony w tej samej sprawie obowiązek doręczania we wskazanym przepisie wszelkiej korespondencji w sprawie odnosi się do każdego pełnomocnika, chyba że co innego będzie wynikać z zakresu umocowania pełnomocnika (czy pełnomocników) - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 11 sierpnia 2009 roku sygn. V SA/Wa 332/09.

- zaskarżoną decyzję Wojewoda doręczył już obu pełnomocnikom. Nie sposób zatem uzasadnić decyzji Urzędu Wojewódzkiego w K. , który przy wezwaniu do przedłożenia dowodu na umocowanie w sprawie z 14 kwietnia 2011 roku pominął drugiego pełnomocnika. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wskazywała do doręczeń li tylko jednego z pełnomocników, jak również nie wynika to z zakresu udzielonych pełnomocnictw. Zgodnie zatem z art. 40 § 2 kpa obowiązek doręczania pism odnosi się do każdego pełnomocnika. Oczywistym jest, iż w przypadku otrzymania powyższego wezwania choćby do wiadomości przez ustanowionego w niniejszej sprawie adwokata, pozwoliłoby dokonać zgodności z oryginałem dokumentu zawierającego pełnomocnictwo dla R.W.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda, rozstrzygnięcie sprawy pozostawił uznaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: p.o.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.

Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej była decyzja Wojewody z dnia [...] .05.2011 r., umarzająca postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem R.W. , który mimo wezwania w trybie art. 64 § 2 kpa nie przedłożył umocowania do występowania w imieniu strony K.W.-F. . Należy podnieść, że w piśmie z dnia 14.04.2011 r., bardzo jasno i precyzyjnie sformułowano jakim wymogom ma odpowiadać pismo zawierające pełnomocnictwo. Jest to okoliczność niesporna - przyznana przez skarżącego R.W. w skardze i którą skarżący usiłuje usprawiedliwić niedopatrzeniem.

Skoro więc odwołalnie wnosi osoba nie będąca stroną i nie umocowana przez stronę przeto czynność takiej osoby nie może wszcząć postępowania odwoławczego. Trafnie więc organ orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego skoro odwołanie pochodziło od podmiotu nie będącego stroną postępowania jak również nie legitymującego się pełnomocnictwem strony.

Podobnie rzecz wygląda ze skargą R.W. , który na wyraźne pytanie Sądu (k. [...] akt sądowych) oświadczył, że skargę składa imieniem własnym. Zgodnie z art. 50 § 1 p.o.p.s.a uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Skarżący takie interesu nie ma - co w świetle całości sprawy wydaje się być oczywiste. Dla jasności trzeba podkreślić, że zaniedbanie osoby przypisującej sobie prawo reprezentowania strony - i wynikłe z tego zaniedbania skutki - nie dają takiej osobie interesu prawnego upoważniającego do złożenia skargi.

Jeśli chodzi o skargę K.W.-F. - to wprawdzie ma ona interes prawny w jej złożeniu ale nie oznacza to, że skarga jest uzasadniona. Jeszcze raz należy przypomnieć, że przedmiotem skargi jest decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem osoby nie mającej prawa do jego złożenia. Skarga K.W.-F. tego faktu - jak się wydaje- nie kwestionuje koncentrując się na kwestii doręczeń pism w sytuacji gdy w sprawie działają dwaj pełnomocnicy. Kwestia prawidłowości doręczeń ( i skutki stąd wypływające) nie jest przedmiotem tej sprawy i nie może być przedmiotem rozważań Sądu, którego rozpoznanie ogranicza się do kontroli decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem R.W. .

W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, naruszała prawo, na podstawie art. 151 p.o.ps.a należało orzec jak w sentencji. Brak interesu prawnego po stronie skarżącego ( a więc brak przesłanki materialnoprawnej) R.W. decyduje o tym, że jego skargę też należało oddalić a nie odrzucić.