Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 370/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1, art. 3 § 2, art. 57 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 9 ust. 2, art.  53 ust. 1, art. 53 ust. 3a
journal: Dz.U. 2017 poz 1318
law: Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzecznik Praw Pacjenta.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na czynności Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w przedmiocie naruszenia praw pacjenta i udostępnienia dokumentacji medycznej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A.B.– przedstawicielka ustawowa małoletniej M. B. (matka) "w związku z prawem wniesienia do Sądu Administracyjnego kwestii udostępniania dokumentacji medycznej" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na czynności (działalność) Dyrektora Szpitala [...], domagając się wyjaśnienia nieprawidłowości ujawniania bądź niezgodnego z prawem przechowywania i udostępniania historii choroby i procesu diagnostyczno-leczniczego córki M. B.. Autorka skargi wniosła o przeprowadzenie postępowania dotyczącego "naruszenia praw pacjenta (...) w związku z niepoprawnie przeprowadzoną diagnozą i zatem niepotrzebnym, bezpodstawnym zgłoszeniem do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, kuratora i Sądu". A. B. zaakcentowała, że wraz z córką oczekiwały właściwej diagnozy i leczenia urazu stanu kolanowego, tymczasem wskazano im leczenie szkodliwe, bez alternatywy i przymusowe, na które jako matka nie wyraziła zgody. O braku porozumienia pomiędzy nią a szpitalem poinformowano organ pomocy społecznej, rozpowszechniając tym samym – w sposób wybiórczy i niezgody z prawem – historię choroby córki, zgody i sprzeciw do świadczeń, świadomie wprowadzając w błąd MOPR, kuratora i sąd. Wniosła o wyjaśnienie tych kwestii przez Sąd, jak też o podjęcie działania, w toku którego Sąd rozstrzygnie prawidłowość takich postępowań dla dobra społecznego. Podniosła także, że oczekuje wyjaśnienia dlaczego MOPR i kurator nie mogą weryfikować informacji zdobytych u zgłaszających z całą dokumentacją w celu weryfikacji prawdziwości zarzutów, jak też dlaczego rodzic nie może zapoznać się w MOPR z dokumentacją dowodową zawartą w jego sprawie. Podniosła, że nie udało jej się uzyskać rozstrzygnięcia poruszonych kwestii w Izbie Lekarskiej i przed Rzecznikiem Praw Pacjenta.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szpitala wniósł o jej odrzucenie argumentując, że sprawa pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego. Wyjaśnił, że małoletnia córka skarżącej przebywała w Oddziale Wewnętrznym Szpitala Zespolonego (w styczniu 2018 r. Na skutek zgłoszenia dokonanego przez personel medyczny do pracownika socjalnego zatrudnionego wWS, po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, pracownik sporządził pismo skierowane do MOPR, stanowiące wniosek o wgląd w sytuację rodziny. Uznano bowiem za niepokojące, że A. B. nie stosuje się do zaleceń lekarzy, jak też występują duże trudności w kontakcie z matką dotyczące sposobu leczenia. Szpital nie współpracował w dalszych działaniach MOPR. Nie złożył też żadnego wniosku do sądu opiekuńczego. Organ wskazał, że skarżąca złożyła skargę do Biura Rzecznika Praw Pacjenta na działalność WSZZ, na okoliczność czego przedłożono stosowną dokumentację. Podniesiono również, że zakres problematyki poruszanej w pismach skarżącej nie należy do sfery prawa administracyjnego materialnego, a do Szpitala , jak i jego Dyrektora, nie ma zastosowania przepis art. 5 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Zakres kontroli działalności administracji publicznej, wykonywanej przez sądy administracyjne wyznacza art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne są właściwe do orzekania w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W przypadku wniesienia skargi na akt lub czynności nieobjęte zakresem właściwości sądów administracyjnych Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.

W złożonej skardze A. B. wniosła o przeprowadzenie przez Sąd postępowania wyjaśniającego w zakresie szeregu podniesionych kwestii związanych z pobytem wWS jej małoletniej córki i przyjętym procesem diagnostycznym, sprowadzających się w szczególności do legalności i zasadności zawiadomienia organu pomocy społecznej o braku wyrażenia zgody na określony sposób leczenia córki, a w konsekwencji ujawnienia dokumentacji medycznej i zawartych w niej danych. Podkreślenia wymaga, że po wniesieniu skargi (bezpośrednio do Sądu) A. B. na podstawie zarządzenia z dnia 7 lutego 2020 r. została wezwana do sprecyzowania, czy jej pismo stanowi skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a jeśli tak – do wskazania numeru lub znaku, daty wydania zaskarżonego aktu lub innej czynności, oznaczenie konkretnego organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego postępowania skarga dotyczy oraz określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego, zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a. W odpowiedzi skarżąca w piśmie z dnia 24 lutego 2020 r. wskazała, że jej pismo z dnia 30 stycznia 2020 r. stanowi skargę, która dotyczy "złego przechowywania historii choroby córki i nieprawidłowego rozpowszechniania procesu diagnostyczno-leczniczego – jako historii choroby osobom trzecim w Szpitalu oraz w Przychodni Przyszpitalnej (...)". Podniosła również, że wnosi skargę na bezpodstawne zawiadomienie pracownika socjalnego i niezgodne z dobrem pacjenta postępowanie przez wskazanego lekarza. Wniosła o przeprowadzenie przez Sąd postępowania wyjaśniającego odnośnie podstawy prawnej, na której szpital oparł udostępnienie części informacji o zdrowiu jej córki i informacji o braku porozumienia z rodzicem, jak też odnośnie braku odpowiedniej pomocy dla dziecka. W konsekwencji za organ, którego czynności A. B. zaskarżyła, uznano w niniejszym przypadku Dyrektora Szpitala.

Analizując wniesioną skargę, także po jej sprecyzowaniu, pod kątem cyt. art. 3 § 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że opisane przez stronę czynności (działalność) Dyrektora Szpitala nie może być uznana za wymieniony w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. - akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że rozpoznanie skargi w tym zakresie należy do właściwości sądu administracyjnego. W rezultacie skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Należy zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się pisma Rzecznika Praw Pacjenta:

- z dnia 6 marca 2020r., którym stwierdzono naruszenie praw pacjentki M. B. do: informacji, o której mowa w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2019 r. poz. 1127 t.j.), zwanej dalej ustawą, oraz zgody na przeprowadzenie zabiegu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 i 2 ww. ustawy,

- z dnia 30 grudnia 2019r. oraz z dnia 6 marca 2020r., którymi nie stwierdzono naruszenia praw pacjentki M. B. do świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 8 ww. ustawy przez podmiot leczniczy - Szpital.

Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik może:

1) wyjaśnić wnioskodawcy i pacjentowi, którego sprawa dotyczy, że nie stwierdził naruszenia praw pacjenta;

2) skierować wystąpienie do podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, organu, organizacji lub instytucji, w których działalności stwierdził naruszenie praw pacjenta; wystąpienie takie nie może naruszać niezawisłości sędziowskiej;

3) zwrócić się do organu nadrzędnego nad jednostką, o której mowa w pkt 2, z wnioskiem o zastosowanie środków przewidzianych w przepisach prawa.

Jak wynika z art. 53 ust. 3 ustawy w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wnioskodawcy przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Z kolei art. 53 ust. 3a ustawy stanowi, że w przypadku utrzymania w mocy rozstrzygnięcia Rzecznika wydanego po rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w ust. 3, wnioskodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Z uwagi na to, że w złożonej skardze A. B. nawiązuje także do faktu, iż nie udało jej się uzyskać pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia m.in. przed Rzecznikiem Praw Pacjenta (tu skarżąca wskazała również sygnaturę w/w pism tego organu z dnia 30 grudnia 2019 r. i 6 marca 2020 r.), zaś data złożonej skargi wskazuje, że mogła ona odnosić się do pisma z dnia 30 grudnia 2019 r., jako odrębną skargę – dotyczącą właśnie tego pisma – należało potraktować pismo skarżącej z dnia 30 stycznia 2020 r. W tym zakresie skarga podlega wyłączeniu do odrębnego rozpoznania.

Jak natomiast podniesiono, czynności i postępowanie Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala, które A. B. uczyniła przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, nie mieszczą się w wymienionym na wstępie katalogu aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądów administracyjnych. Nie są to bowiem znajdujące oparcie w przepisach prawa administracyjnego władcze rozstrzygnięcia organu administracji publicznej w konkretnej sprawie administracyjnej, wydane w stosunku do konkretnej osoby fizycznej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.