Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 766/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust.4, art. 33 ust.1, art.34, art.35
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art.55
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (spr.), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Staż. Monika Kowalik, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi W.N. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...]r., Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania W.N. od decyzji Naczelnika Wydziału Budownictwa i Architektury działającego z upoważnienia Starosty o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę sieci gazowej wysokiego ciśnienia w miejscowości M. gm. D. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podniósł, że zgodnie z postanowieniami art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane – pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem.

Projekt budowlany przedłożony przez skarżącego do zatwierdzenia, w żadnym stopniu nie daje możliwości funkcjonowania tego odcinka inwestycji.

Ponadto zgodnie z warunkami technicznymi przetłumaczonymi przez tłumacza przysięgłego M.Z.-C., po stronie polskiej należy zrealizować stacje pomiarową z urządzeniami pomiarowymi, śluzy odbiorcze tłoków czyszczących i inspekcyjnych, a także zespoły zaporowe umożliwiające awaryjne odcięcie przejścia przez granicę.

Opracowanie projektowe przedłożone do zatwierdzenia nie przewiduje tych obiektów i urządzeń. Ponadto projekt budowlany nie posiada uzgodnienia z zarządcą uzbrojenia, do którego będzie włączona projektowana sieć gazowa wysokiego ciśnienia.

Obiekty kubaturowe, o których mowa w warunkach technicznych, do projektowania przedmiotowej inwestycji wymagają decyzji Starosty o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, a przedłożony projekt nie wskazuje nawet miejsca, w którym będą projektowane obiekty kubaturowe związane z funkcjonowaniem przedmiotowej inwestycji. Z opisu technicznego wynika, że jest to inwestycja ponad lokalna, służąca do uniezależnienia dostaw gazu do Polski od dotychczasowego jednego dostawcy. W takim przypadku decyzja o warunkach zabudowy powinna być uzgodniona z samorządem wojewódzkim, zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W skardze W.N. wnosi o stwierdzenie nieważności bądź uchylenie decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatowego . Zarzuca decyzji:

1/ naruszenie przepisów art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, powodujące pogwałcenie zasady zawierania kontraktów handlowych i prowadzenia działalności gospodarczej poprzez nakazywanie inwestorowi narzuconych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej celów i zakresów zamierzeń inwestycyjnych innych niż potrzebne inwestorowi dla osiągnięcia przez niego jego celu w zgodności z prawem;

2/ naruszenie przepisów § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe poprzez bezprawne zmuszanie skarżącego do budowy urządzeń, które nie muszą towarzyszyć sieci gazowej i są zbędne z punktu widzenia celu tej inwestycji, powodując powstanie nieuzasadnionych kosztów budowy;

3/ naruszenie zasady swobody zawierania umów i prowadzenia działalności gospodarczej poprzez nakazywanie inwestorowi przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sposobów i terminów zawierania umów na dostarczanie gazu do jeszcze nie uzgodnionych odbiorców, poprzez nie poparte żadnym wymogiem prawnym żądanie zawarte w decyzji tego organu;

4/ naruszenie art. 35 ust. 4 prawa budowlanego poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy spełnione są wszystkie ku temu warunki;

5/ naruszenie przepisów art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80. poz. 717 z późn. zm.) poprzez nieuwzględnienie postanowień decyzji Wójta Gminy z dnia [...]. znak: [...], ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosi o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W aktach znajduje się projekt budowlany, przy czym ze strony tytułowej tego projektu wynika, że dotyczy on sieci gazowej wysokiego ciśnienia Dn 1000 mm Pn 6,3 MPa w miejscowości M. gm. D.

Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r. (Dz.U. Nr 97, poz. 1055). Ten akt prawny zawiera także wyjaśnienie użytych w nich określeń. Z § 2 pkt 1 rozporządzenia wynika, że sieć gazowa to gazociągi wraz ze stacjami gazowymi, układami pomiarowymi, tłoczniami gazu, magazynami gazu, połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych (...).

Analiza projektu wskazuje na to (co podkreślił już organ I instancji), że projekt przedstawia tylko odcinek gazociągu w M., który ma być obustronnie zadeklowany i wypełniony gazem w celu zapobieżenia korozji.

Gazociąg jest wiec zgodnie z wyżej cytowanym rozporządzeniem jedynie częścią sieci gazowej, bowiem brakuje projektów obiektów towarzyszących, które muszą wchodzić skład sieci gazowej.

Konieczność istnienia takich obiektów wynika także z warunków technicznych dostawcy gazu z Ukrainy. Z tłumaczenia tych warunków wynika, że po stronie polskiej należy zrealizować stację pomiarową z urządzeniami pomiarowymi, śluzy odbiorcze tłoków czyszczących i inspekcyjnych, a także zespoły zaporowe umożliwiające awaryjne odcięcie przejścia przez granicę.

A zatem przedstawiony przez skarżącego projekt budowlany obejmuje tylko fragment zamierzenia budowlanego. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 33 ust. 1 ustawy prawo budowlane "pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem (...)".

Budowla, którą zamierza zrealizować skarżący na podstawie przedstawionego projektu budowlanego z pewnością nie może samodzielnie funkcjonować, bowiem jest to tylko rurociąg (według § 2 pkt 3 rozp. Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe.

Bezzasadny jest zatem zarzut skarżącego o naruszeniu przez organy administracji art. 33 ust. 1 ustawy prawo budowlane oraz przepisów wyżej cytowanego rozporządzenia.

Również nie jest zasadny zarzut odnośnie naruszenia przez organy administracji zasady swobody zawierania umów i prowadzenia działalności gospodarczej.

Wbrew twierdzeniom skarżącego nie był on zobowiązany do zawarcia umowy w określonym terminie, a jedynie do złożenia oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw gazu.

Nie został także w przekonaniu Sądu naruszony przepis art. 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, stanowiący, że w razie spełnienia wymagań określonych ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ I instancji wydając decyzję w tej sprawie powołał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 35 ust. 3 w związku z art. 33 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Uznał zatem, że projekt nie był kompletny, bowiem nie przewidywał urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych.

Za chybiony uznać należy także zarzut naruszenia art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Oznacza to, że organ nie może dokonać weryfikacji treści decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego ani decyzji o warunkach zabudowy. Organ właściwy w sprawach budowlanych koncentruje się na wymogach prawa budowlanego i zgodności prac bezpośrednio związanych z robotami budowlanymi z przepisami prawa budowlanego oraz aktów wykonawczych.

Nie oznacza to jednak, że organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę w przypadku wykazania sprzeczności z innymi przepisami prawa (vide: "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" Komentarz pod red. Prof. Z.Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, str. 448-449).

Dlatego też mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w wyroku.