Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1001/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 72 par. 1, 177 par. 1 i 2, 178
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej S.B. z dnia 2 kwietnia 2012 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1001/12 w sprawie ze skargi S.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych tytułem wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1001/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

W dniu 2 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 25 stycznia 2013 r.

Postanowieniem z dnia 24 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższą skargę kasacyjną, uznając, że została wniesiona z uchybieniem terminu.

Na skutek zażalenia skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OZ 679/13 uchylił powyższe postanowienie, wskazując na konieczność ustalenia, komu faktycznie wydana została przesyłka zawierająca odpis wyroku wraz z uzasadnieniem (skarżącemu bezpośrednio, czy też dorosłemu domownikowi, który taką przesyłkę zobligował się dostarczyć adresatowi) i w jakiej nastąpiło to dacie. W tym celu należy wystąpić do operatora pocztowego o wskazanie, czy dysponuje zbiorczą listą, na której osoba dokonująca odbioru korespondencji podpisała się, a jeśli tak, o przesłanie jej kserokopii. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto, że z uwagi na fakt, iż skarżący w zażaleniu podnosił, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru podpisał się jego małoletni wnuk, Sąd, celem ustalenia, że nie mógł on zostać uznany za dorosłego domownika – w rozumieniu art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." - powinien zwrócić się do skarżącego o wykazanie, przy pomocy stosownych dokumentów, wieku K.L.

Mając na uwadze wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 22 sierpnia 2013 r. wystąpił do pełnomocnika skarżącego o nadesłanie koperty, w której skarżący otrzymał odpis wyroku z dnia 25 stycznia 2013 r. wraz z uzasadnieniem oraz odpisu skróconego aktu urodzenia K.L. Sąd wystąpił również do Naczelnika Urzędu Pocztowego [...] o wyjaśnienie, kto i w jakiej dacie faktycznie odebrał przesyłkę zawierającą odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem; o wskazanie, czy ww. przesyłka była awizowana, a jeśli tak o podanie w jakiej dacie pozostawiane były awiza i kiedy nastąpił jej faktyczny odbiór przez adresata; o nadesłanie karty doręczeń przesyłek poleconych z podpisem osoby, która odebrała przedmiotową przesyłkę.

Pismem z dnia 9 września 2013 r. Poczta Polska S.A. poinformowała, że przesyłkę sądową zawierającą odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono w dniu 21 lutego 2013 r. Jej odbiór pokwitował K.L. – dorosły domownik. Na dowód powyższego dołączono kserokopię karty doręczeń przesyłek poleconych.

Pismem z dnia 11 września 2013 r. pełnomocnik skarżącego poinformował, że skarżący nie jest w posiadaniu koperty, w której przesłano mu odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. Do pisma załączono odpis skrócony aktu urodzenia K.L., z którego wynika, że wnuk skarżącego urodził się w dniu [...] r.

W dniu 26 września 2013 r. Naczelnik Urzędu Pocztowego [...] poinformował ponadto Sąd, że brak było możliwości awizowania i odbioru przedmiotowej przesyłki w dniu 2 marca 2013 r. osobiście przez S.B., bowiem przesyłki adresowane na ul. [...] w W. awizowane są w filii ww. urzędu pocztowego przy ul. [...] w W., która w dniu 2 marca 2013 r. (sobota) nie pracowała.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 177 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyroku lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Termin ten wiąże również prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich i Rzecznika Praw Dziecka.

Stosownie natomiast do treści art. 178 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W niniejszej sprawie kwestią sporną jest data doręczenia przesyłki sądowej zawierającej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, jak również prawidłowość doręczenia tej przesyłki skarżącemu.

W celu wyjaśnienia powyższych wątpliwości, zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wystąpił do poczty polskiej o wyjaśnienie, kto i w jakiej dacie faktycznie odebrał przesyłkę zawierającą odpis wyroku z dnia 25 stycznia 2013 r. wraz z uzasadnieniem; o wskazanie, czy ww. przesyłka była awizowana, a jeśli tak o podanie w jakiej dacie pozostawiane były awiza i kiedy nastąpił jej faktyczny odbiór przez adresata; o nadesłanie karty doręczeń przesyłek poleconych z podpisem osoby, która odebrała przedmiotową przesyłkę. W dniu 11 września 2013 r. do Sądu wpłynęła odpowiedź operatora pocztowego, z której wynika, że ww. przesyłkę odebrał wnuk skarżącego – K.L. w dniu 21 lutego 2013 r. Na dowód powyższego załączono kartę doręczeń przesyłek poleconych z widniejąca na niej datą oraz podpisem osoby odbierającej, jak również z pieczęcią doręczyciela "znany osobiście". Powyższa data pokrywa się zatem z datą wskazaną przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k-74 verte akt sądowych), jak również wydrukiem ze strony internetowej poczty polskiej (k-75 akt sądowych). Zdaniem Sądu, powyższe wskazuje, że przesyłka zawierająca odpis wyroku z uzasadnieniem, wydana została K.L. w dniu 21 lutego 2013 r.

W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do treści art. 72 § 1 P.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma.

Kwestią wymagającą rozważenia jest zatem, czy K.L. można uznać za "dorosłego domownika", o którym mowa w cytowanym przepisie. Jak bowiem wynika z nadesłanego przez pełnomocnika skarżącego odpisu skróconego aktu urodzenia, ww. w chwili odbioru przedmiotowej przesyłki miał ukończone 17,5 roku, a zatem nie był pełnoletni. Jak wskazał jednak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 lutego 2002 r. sygn. akt III CKN 1316/00 (LEX nr 55137) "dorosły" nie zawsze oznacza tylko "pełnoletni". Określenie to odnosi się także do osób, które w swoim wieku osiągnęły odpowiedni rozwój fizyczny i psychiczny, a nade wszystko swoim zachowaniem na zewnątrz prezentują dojrzałość właściwą osobie pełnoletniej. Sąd wskazał również, że nie można wprost przenosić reguł doręczeń procesowych na użytek skuteczności składania oświadczeń woli. Jeżeli zatem, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, przesyłkę odebrała osoba wprawdzie niepełnoletnia, ale będąca domownikiem, to gwarantuje to realną możliwość dojścia oświadczenia do wiadomości adresata. Do obalenia domniemania w tym przedmiocie nie wystarczy wskazanie na niepełnoletność osoby, która oświadczenie odebrała.

Również w doktrynie wskazuje się, że w sytuacji, gdy pismo odebrała osoba niepełnoletnia, która następnie przekazała je adresatowi, takie doręczenie zastępcze będzie prawnie skuteczne (por. R. Hauser, M. Wierzbowski "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" 2013; do art. 72 P.p.s.a.).

Jak wnika natomiast z akt niniejszej sprawy, przesyłka sądowa zawierająca odpis nieprawomocnego wyroku z dnia 25 stycznia 2013 r. wraz z uzasadnieniem, została adresatowi przekazana przez wnuka, skoro w dniu 2 kwietnia 2013 r. wniósł on skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

Wobec powyższego uznać należało, że 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 25 marca 2013 r. Skoro zatem skarga kasacyjna wniesiona została w dniu 2 kwietnia 2013 r., to uznać należało, że jest ona niedopuszczalna, jako wniesiona z uchybieniem terminu.

Odnosząc się do natomiast do okoliczności podnoszonych przez stronę skarżącą w zażaleniu z dnia 20 czerwca 2013 r., że przedmiotowa przesyłka była awizowana, a następnie odebrana osobiście przez skarżącego w dniu 2 marca 2013 r., wskazać należy, że z informacji uzyskanych w dniu 26 września 2013 r. od operatora pocztowego wynika, że przesyłka o nr [...], której adresatem był S.B., zam. przy ul. [...] w W., została odebrana w dniu 21 lutego 2013 r. i nie była awizowana. Poczta polska poinformowała ponadto, że nie jest możliwe, aby przesyłka taka odebrana została przez adresata w dniu 2 marca 2013 r., bowiem przesyłki adresowane na ulicę, przy której mieszka skarżący, awizowane są w filii tej poczty przy ul. [...] w W., a filia ta w dniu 2 marca 2013 r. (sobota) nie pracowała. Z informacji uzyskanej z ww. filii wynika ponadto, że przesyłka o takim numerze nigdy nie była w ich posiadaniu (k-163-164 akt sądowych).

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.