Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 175/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 104 ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.
article: art. 1 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 108 par 1 , art. 77 par 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia r. Komendant Powiatowy Policji w M., działając na podstawie art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 9 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, cofnął posterunkowemu B. P. z dniem [...] r. dodatek służbowy w wysokości [...] złotych miesięcznie. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ wskazał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. przyjął posterunkowego B. P. do służby w Policji i mianował policjantem w służbie przygotowawczej na stanowisko kursanta Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w M.. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o Policji, osobę przyjętą do służby w Policji mianuje się policjantem w służbie przygotowawczej na okres 3 lat.

W dniu [...] r. kierownik Referatu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w M., wydał opinię służbową stwierdzającą nieprzydatność posterunkowego B. P. do służby w Policji w okresie służby przygotowawczej. Po rozpatrzeniu odwołania policjanta od powyższej opinii, Komendant Powiatowy Policji w M. w dniu [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną opinię. Wobec powyższego, przedmiotowa opinia uzyskała walor ostateczności i została włączona do akt osobowych.

Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Natomiast w myśl § 9 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...),dodatek służbowy cofa się w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej.

W odwołaniu od powyższego rozkazu B. P. zarzucił naruszenie:

1) art. 104 ust. 3 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...), poprzez nieuprawnione uznanie, iż doszło do nienależytego wykonywania obowiązków służbowych uzasadniających cofnięcie dodatku służbowego;

2) art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez pominięcie wszelkich okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, w szczególności okoliczności dotyczących należytej realizacji zadań i czynności służbowych, które warunkują przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość;

3) art. 108 § 1 K.p.a. poprzez nadanie rozkazowi personalnemu nr 189, rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy nie istniały żadne rzeczywiste powody uzasadniające zastosowanie tej instytucji;

4) art. 107 § 3 w zw. z art. 108 § 1 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia w treści rozkazu personalnego nr 189 przyczyn nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania B. P., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Organ odwoławczy ustalając stan faktyczny w sprawie wskazał, że po przyjęciu B. P. do służby przygotowawczej w Policji rozkazem personalnym z dnia [...] r., pierwszą opinię służbową o ww. policjancie sporządzono dnia [...] r. za okres od [...] r. do [...] r., z wnioskiem końcowym- opinia pozytywna. Następnie sporządzono opinię służbową za okres od [...] r. z wnioskiem końcowym - nieprzydatność do służby. Od powyższej opinii służbowej post. B. P. złożył odwołanie. Komendant Powiatowy Policji w M., uchylił zaskarżoną opinię ze względu na błędy formalne. W dniu [...] r. kierownik Referatu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w M. wydał ponowiną opinię stwierdzającą nieprzydatność policjanta do służby w Policji. Komendant Powiatowy Policji w M., po rozpatrzeniu odwołania B. P. a, utrzymał w mocy zaskarżoną opinię. Funkcjonariusz o powyższym fakcie został poinformowany pismem z dnia[...] .

W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji w M. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia policjantowi dodatku służbowego na podstawie § 9 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z § 9 ust. 6 pkt 3 cytowanego wyżej rozporządzenia dodatek służbowy cofa się w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej.

Za nietrafny organ uznał zarzut naruszenia art. 104 ust. 3 ustawy o Policji oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...) gdyż zaskarżony rozkaz personalny został wydany na podstawie § 9 ust. 6 pkt 3 ww. rozporządzenia, a nie na podstawie § 9 ust. 2.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 77 § 1, art. 80 i art. 7 K.p.a. Natomiast nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji jako formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest bowiem jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania.

B. P. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, powyższy rozkaz personalny zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. , wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1. art. 104 ust. 3 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...), poprzez nieuprawnione uznanie, iż doszło do nienależytego wykonywania obowiązków służbowych uzasadniających cofnięcie dodatku służbowego;

2. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 7 K.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, poprzez pominięcie wszelkich okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, w szczególności okoliczności dotyczących należytej realizacji zadań i czynności służbowych, które to warunkują przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość;

3. art. 108 § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego I instancji, bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby konieczność nadania mu przedmiotowego rygoru oraz błędne utożsamianie pojęcia ważnego interesu służby z interesem społecznym;

4. art. 107 § 3 w zw. z art. 108 § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo braku uzasadnienia w treści rozkazu personalnego I instancji przyczyn nadania decyzji tego rygoru.

Skarżący podkreślił, że w czasie pełnienia swoich obowiązków był funkcjonariuszem niezwykle zdyscyplinowanym i sumiennie wykonującym zlecone mu zadania. Zawsze był zaangażowany w wypełnianie swoich obowiązków oraz przestrzeganie etyki zawodowej. Skarżący z należytą starannością realizował zadania i czynności służbowe, które to okoliczności warunkują przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość. Organ pominął wszelkie okoliczności, które mogłyby przemawiać na korzyść skarżącego, a uwzględnił jedynie okoliczności, które przemawiały za cofnięciem dodatku służbowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Przedmiotem kontroli Sądu jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w M. orzekający o cofnięciu dodatku służbowego B. owi P. owi z dniem [...] r.

Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz.355), zwanej dalej "ustawą" oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem".

Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 (policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym kierowniczych i samodzielnych stanowiskach) policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy.

Stosownie do art. 104 ust. 6 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego.

Zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4. Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. W myśl § 9 ust.6 rozporządzenia dodatek służbowy cofa się w przypadku:

1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby;

2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

3) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej.

Analiza przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że właściwy organ zobowiązany jest cofnąć policjantowi dodatek służbowy w trzech przypadkach wskazanych w § 9 ust. 6 rozporządzenia. Decyzja o cofnięciu dodatku jest decyzją związaną, na co wskazuje zwrot "dodatek służbowy cofa się w przypadku". Na tym etapie postępowania organ nie bierze już pod uwagę sposobu wykonywania obowiązków służbowych przez policjanta, tj. zdyscyplinowania, sumienności czy zaangażowania, gdyż te okoliczności ostatecznie zostały ocenione w opinii służbowej.

Z akt sprawy wynika, że Komendant Powiatowy Policji w M. utrzymał w mocy opinię Kierownika Referatu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w M. z dnia[...] . o nieprzydatności do służby B. P. a. Opinia służbowa jako ostateczna została włączona do akt osobowych skarżącego. Komendant Powiatowy Policji w M. zobowiązany był więc, wobec wyczerpania dyspozycji § 9 ust. 6 pkt 3 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., cofnąć dodatek służbowy. W postępowaniu w przedmiocie cofnięcia dodatku, organ jak i sąd nie badają ani treści opinii służbowej, ani też zasadności jej wydania. Stąd zarzuty skargi w tym zakresie nie mogą zostać rozpatrzone.

Niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, K.p.a. gdyż wystarczającą podstawą do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego była ostateczna opinia o nieprzydatności policjanta do służby.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego nadania rozkazowi personalnemu nieuzasadnionego rygoru natychmiastowej wykonalności, sąd podziela stanowisko organu, że w niniejszej sprawie została wyczerpana przesłanka ważnego interesu społecznego o którym mowa w art. 108 § 1 K.p.a., przejawiającego się szczególnym statusem i zadaniami Policji jako formacji służącej społeczeństwu, przeznaczonej do jego ochrony oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Reasumując, sąd stwierdził brak podstaw do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozkazu personalnego, który został wydany w oparciu o przepisy rozporządzenia i żadną miarą przepisów tych nie narusza.

Z powyższych względów, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270).