Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1234/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: Art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 12, art. 15, art. 16, art. 77 § 1, § 4, art. 80, art. 107 § 1, art. 124 § 2, art. 138, art. 140
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 24 ust. 4 i ust. 5e
journal: Dz.U. 2016 poz 963
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.
article: Art. 18
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 29 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych).


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. (dalej: organ egzekucyjny, organ I instancji), jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego J. S. zam. B. (dalej: Zobowiązany, Skarżący), na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 1 czerwca 2017 r. o numerach od [...] do [...] i [...], wystawionych przez wierzyciela Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. (dalej: wierzyciel), obejmujących należności z tytułu składek na ubezpieczenia zdrowotne za okres: (listopad 2006 r. - listopad 2012 r.), w kwocie należności głównej w wysokości 16.272,00 zł.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 1 czerwca 2017 r. nr [...] dokonał zajęcia świadczenia emerytalnego zobowiązanego.

Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu doręczono zobowiązanemu w dniu 7 czerwca 2017 r.

Zobowiązany pismem z dnia 3 czerwca 2017 r. wniósł do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1201, dalej: u.p.e.a.), wskazując na przedawnienie egzekwowanych składek.

Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r. nr [...] odmówił uwzględnienia zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Nie zgadzając się z wydanym w dniu 3 sierpnia 2017 r. postanowieniem odmawiającym uwzględnienia zarzutu, Zobowiązany złożył zażalenie. Zobowiązany w zażaleniu podnosi, że "organ niezasadnie uwzględnił okres od 25 maja 2012 r. do 5 lipca 2012 r., gdyż okres zawieszenia przedawnienia wynikający z cytowanego art. 24 ust. 5e ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych był krótszy aniżeli przyjął to organ w zaskarżonym postanowieniu".

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: DIAS, organ odwoławczy) postanowieniem z dnia 29 września 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

Uzasadniając postanowienie DIAS wskazał, że w jego ocenie organ egzekucyjny odniósł się szczegółowo do podniesionego przez stronę zarzutu wskazując dlaczego uznaje go za nieuzasadniony. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 24 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 963 ze zm., dalej: u.s.u.s.) bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje od dnia wszczęcia postępowania do dnia, w którym decyzja innego organu stała się ostateczna lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez 2 lata. U zobowiązanego zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło od dnia 29 grudnia 2011 r. czyli od dnia wpływu do M. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. wniosku Inspektoratu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. o wydanie decyzji ustalającej obowiązek podleganiu przez zobowiązanego ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Zawieszenie więc biegu terminu przedawnienia trwało do dnia 5 lipca 2012 r. tj. do dnia, w którym decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 25 maja 2012 r. - znak [...] w sprawie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego zobowiązanego stała się ostateczna.

Dalej DIAS podał, że wierzyciel zaznaczył, że biorąc pod uwagę 10 letni okres przedawnienia należności, zaległość zobowiązanego z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za [...] r. uległaby przedawnieniu dnia 11 listopada 2016 r. - jednak z uwagi na toczące się postępowanie w Narodowym Funduszu Zdrowia, które zakończyło się ostateczną decyzją, okres zawieszenia został wydłużony o 190 dni tj. do dnia 20 maja 2017 r. Zaległości za [...] r. uległyby przedawnieniu w dniu 12 grudnia 2016 r. - jednak z uwagi na toczące się również postępowanie w Narodowym Funduszu Zdrowia, okres zawieszenia został wydłużony również o 190 dni tj. do dnia 20 czerwca 2017 r. Wierzyciel wyjaśnił również, że zaległości zobowiązanego za okres od [...] r. do [...] r. (biorąc pod uwagę 5 letni okres przedawnienia od 1 stycznia 2012 r.), uległyby przedawnieniu w dniu 1 stycznia 2017r., ale z uwagi na toczące się w/w postępowanie, okres biegu przedawnienia został wydłużony o 187 dni tj. do dnia 6 lipca 2017 r. W dniu 1 czerwca 2017 r., w wyniku zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego tj. zajęcia świadczenia emerytalnego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w T., nastąpiło kolejne zawieszenie biegu terminu przedawnienia zaległości. Podkreślono więc, że należności za okres od [...] r. do [...] r. są nadal wymagalne, a przedawnieniu uległy jedynie należności do miesiąca [...] r.

DIAS odnosząc się do zarzutu zawartego w zażaleniu, że organ I instancji niezasadnie uwzględnił okres od 25 maja 2012 r. do 5 lipca 2012 r., gdyż okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia wynikający z cytowanego art. 24 ust. 5e u.s.u.s. był krótszy, niż przyjął to organ I instancji stwierdził, że jest on nieuzasadniony, stosownie bowiem do treści art. 24 ust. 5e u.s.u.s., bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia trwa do dnia, w którym decyzja innego organu stała się ostateczna lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez 2 lata. Odnosząc się więc do kwestii daty, w której doszło do zawieszenia terminu przedawnienia w przedmiotowej sprawie, organ wyjaśnił, że bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu od dnia 29 grudnia 2011 r. (wpływ wniosku ZUS do M. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia tj. wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej obowiązek podleganiu przez zobowiązanego ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej). Bieg terminu przedawnienia zakończył się w dniu 5 lipca 2012 r. tj. w dniu, w którym (jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu) decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 25 maja 2012 r. znak [...] stała się prawomocna.

Podsumowując DIAS stwierdził, że "po dokładnej analizie całości akt sprawy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia" organu egzekucyjnego.

Zobowiązany złożył na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił naruszenie:

- art. 24 ust. 4 u.s.u.s. poprzez jego niezastosowanie,

- art. 24 ust. 5e u.s.u.s. przez jego niewłaściwe zastosowanie,

i na podstawie tych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżanego postanowienia i zasadzenie kosztów postępowania.

Skarżący uzasadniając zarzuty przywołał przepisy art. 24 ust. 4 u.s.u.s. w brzmieniu nadanym ustawą z 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. z 2011 r., nr 232, poz. 1378, dalej: ustawa nowelizująca) i art. 27 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej i wskazał, że konstrukcja zawarta w tych przepisach wymaga rozważenia, w jakim terminie uległyby przedawnieniu roszczenia wymaganych składek, przy czym podstawowym sposobem jest uwzględnienie terminu 5-letniego liczonego od 1 stycznia 2012 r. Wszelkie należności z tytułu składek sprzed 1 stycznia 2012 r. powinny się przedawnić z dniem 1 stycznia 2017 r. Jednakże organy powołują się na art. 24 ust. 5 e u.s.u.s. Zdaniem organu, należy na tej podstawie uwzględnić jako okres zawieszenia przedawnienia, okres postępowania przed organami NFZ, przy czym, zdaniem organu, okres ten należy liczyć od dnia 29 grudnia 2011 r. do dnia 5 lipca 2012 r. Skarżący nie zgodził się z taką interpretacją, gdyż jak wskazał, jeśliby nawet potraktować postępowanie przed organami NFZ jako rozstrzyganie zagadnienia wstępnego, o którym mowa w 24 ust. 5e u.s.u.s., to okres zawieszenia przedawnienia powinien być krótszy, gdyż decyzja Prezesa NFZ jako organu drugiej instancji stała się ostateczna w dniu jej wydania, tj. 25 maja 2012 r., nie zaś w dacie 5 lipca 2012 r. jak utrzymuje DIAS.

Dalej Skarżący zauważa, że przepis art. 24 ust. 5e u.s.u.s. wskazuje datę końcową okresu zawieszenia terminu przedawnienia jako m. in. dzień "w którym decyzja innego organu stała się ostateczna" i na poparcie powyższego twierdzenia przywołał uchwałę NSA z dnia 25 listopada 2013 r. sygn. akt I OPS 6/13.

Dalej Skarżący podniósł, że decyzja organu II instancji jest ostateczna "sama przez się", niezależnie od daty doręczenia i bez konieczności oczekiwania na upływ terminu do ewentualnego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tę decyzję - taki wniosek wynika też m. in. z treści art. 16 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257; dalej K.p.a.). Tym samym organ niezasadnie uwzględnił okres od 25 maja 2012 r. do 5 lipca 2012 r., a co za tym idzie okres zawieszenia przedawnienia wynikający z art. 24 ust. 5e u.s.u.s., był krótszy aniżeli przyjął to organ w zaskarżanym postanowieniu. Przepis art. 24 ust. 5e u.s.u.s. jako końcowy okres zawieszenia terminu przedawnienia wyraźnie wskazuje ostateczność decyzji, nie zaś jej prawomocność, tj. niezaskarżalność do sądu administracyjnego wskutek upływu terminu do wniesienia skargi - tak więc takie okoliczności jak doręczenie decyzji stronie, czy upływ terminu do wniesienia skargi nie mają żadnego wpływu na kwestię ustalenia terminu ostateczności decyzji, a co za tym idzie okresu zawieszenia przedawnienia. Zarówno organ egzekucyjny jak i organ odwoławczy zdają się nie dostrzegać różnicy pomiędzy decyzją ostateczną a prawomocną, pomimo że nie są to pojęcia tożsame, zaś art. 24 ust. 5e u.s.u.s. wprost odnosi się do ostateczności decyzji, nie zaś jej prawomocności.

Podsumowując Skarżący wskazał, że organ niezasadnie uwzględnił jako okres zawieszenia przedawnienia okres od daty wydania ostatecznej decyzji Prezesa NFZ do daty upływu terminu na wniesienie skargi do sądu, czyli okres od 25 maja 2012 r. do 5 lipca 2012 r., co ma niebagatelny wpływ na ocenę, czy podjęcie czynności egzekucyjnych, jakie miało miejsce w dniu 1 czerwca 2017 r. nastąpiło jeszcze w trakcie możliwości dochodzenia potencjalnych należności, czy już po upływie ich przedawnienia. Zdaniem Skarżącego termin przedawnienia potencjalnie wymaganych przed 1 stycznia 2012 r. składek na ubezpieczenie zdrowotne upłynął przed datą 1 czerwca 2017 r.

DIAS w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając sprawę zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Kontroli Sądu poddano w niniejszej sprawie postanowienie DIAS utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS w przedmiocie odmowy uwzględnienia zgłoszonego zarzutu na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z 1 czerwca 2017 r. o numerach od [...] do [...] i [...] Postanowieniem tym organ egzekucyjny odmówił uwzględnienia zarzutu przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenia zdrowotne objętych wymienionymi powyżej tytułami.

Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, jednakże z innych przyczyn niż podniesionych w skardze. Sąd z urzędu, nie będąc związany zarzutami skargi, stwierdził naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozważania w przedmiotowej sprawie należy rozpocząć od stwierdzenia, że Sąd zgodnie art. 133 § 1 P.p.s.a., wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez Sąd jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie ogranicza się jedynie do tego aktu, lecz bada, czy okoliczności przedstawione w takiej decyzji znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji zgromadzonej w nadesłanych aktach sprawy. To na organie ciąży obowiązek przedłożenia wraz ze skargą kompletnych akt, zawierających wszystkie dowody i dokumenty, które stały się podstawą wydanego przez niego aktu i które pozwolą sądowi dokonującemu kontroli na pełną ocenę jego zgodności z prawem rozumianym zarówno jako prawo procesowe jak i materialne (pokreślenie nie Sądu).

Obowiązek ten został wyartykułowany w art. 54 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

Przechodząc do dalszych rozważań należy wskazać, że w postepowaniu egzekucyjnym z mocy art. 18 u.p.e.a, mają odpowiednie zastosowanie przepisy K.p.a., o ile przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. Zatem w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio większość zasad ogólnych przewidzianych w K.p.a., przy czym zróżnicowany jest zakres adaptacji tych zasad w postępowaniu egzekucyjnym. Najszersze zastosowanie mają zasady: legalności (art. 6), prawdy obiektywnej (art. 7), zaufania (art. 8), udzielania informacji (art. 9), przekonywania (art. 11), szybkości i prostoty postępowania (art. 12) i sądowej weryfikacji rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej (art. 16 K.p.a.).

Stosownie do art. 7 K.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 K.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego. Uzasadnienie faktyczne w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zbliżone wymogi ustawa przewiduje w odniesieniu do postanowienia – stosownie do art. 124 § 2 K.p.a. postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.

Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 K.p.a., która winna uwzględniać wymogi logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń wniosku dotyczących istotnych okoliczności faktycznych czy prawnych, a także zarzutów podnoszonych przez strony w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji

Naruszenie powyższych przepisów prowadzi również w efekcie uchybienia zasadom praworządności (art. 6 K.p.a.) oraz budzenia zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.).

Wyżej wskazane przepisy obowiązują również w postępowaniu przed organem drugiej instancji (art. 140 K.p.a.). Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy oraz jej rozstrzygnięcia, w ramach czego następuje równolegle kontrola prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji (art. 15, art. 138 K.p.a.). Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest weryfikacja aktu, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Zauważyć należy, że wymogi zebrania, rozpatrzenia materiału dowodowego oraz sporządzenia prawidłowego uzasadnienia ma znaczenie nie tylko dla stron postępowania, które mają prawo wiedzieć, czym kierował się organ administracji publicznej przy załatwianiu ich sprawy, ale również dla sądu administracyjnego, którego zadaniem jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod kątem zgodności z prawem. Jest przy tym oczywiste, że w ramach sądowej kontroli badaniu podlega również to, czy ustalenia organu znajdują dostateczne oparcie w zebranym materiale dowodowym w sposób wyczerpujący. Bez kompletnych akt sprawy, w tym wszystkich dowodów, na których organy administracji publicznej poczyniły ustalenia faktyczne nie jest np. możliwe stwierdzenie, czy zaskarżony akt administracyjny został wydany przy dochowaniu wymogów, wynikających z art. 80 K.p.a., a zatem czy ustalenia nie są arbitralne i dowolne (podkreślenie Sądu). Okoliczności wynikające z dokumentów znajdujących się poza aktami sprawy co do zasady nie mogą zatem być uznane za udowodnione, o ile nie chodzi o fakty powszechnie znane bądź znane organowi z urzędu (art. 77 § 4 K.p.a.).

W niniejszej sprawie DIAS przedłożył akta w takim stanie, że wymykają się one sądowej kontroli, czyniąc ją niemożliwą. W zakresie jedynego zarzutu sformułowanego przez Skarżącego dotyczącego przedawnienia, DIAS przyjął, że zawieszenie biegu przedawnienia trwało w okresie od 29 grudnia 2011 r. do 5 lipca 2012 r. Powyższe nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym. W aktach, które DIAS przedstawił Sądowi, brak jakiegokolwiek dowodu w powyższym zakresie, tym samym nie sposób zweryfikować poprawności twierdzeń nie tylko organu odwoławczego ale i organu I instancji. W kontekście powyższego całkowicie gołosłowne jest twierdzenie DIAS zawarte na stronie 5 postanowienia, że swoje rozstrzygnięcie podjął po "dokładnej analizie całości akt sprawy". W przekazanych Sądowi aktach sprawy nie ma śladu inicjatywy organu odwoławczego zmierzającej do wyjaśnienia prawidłowości przyjęcia przez organ egzekucyjny okresu zawieszenia biegu. Organ odwoławczy a priori przyjął, że podany przez organ egzekucyjny okres zawieszenia jest prawidłowy.

Prawidłowość przyjęcia przez organy okresu zawieszenia biegu przedawnienia, (który stanowi podstawowy zarzut skargi), nie może zostać zatem w żaden sposób zbadana przez Sąd. Brak poczynionych ustaleń dowodowych przez organ odwoławczy w zakresie ustalenia okresu zawieszenia biegu przedawnienia spowodował, że Sąd uznał za przedwczesne i dowolne twierdzenia organu odwoławczego, że w okresie od 29 grudnia 2011 r. do 5 lipca 2011 r. zawieszony był bieg terminu przedawnienia należności objętych wymienionymi powyżej tytułami wykonawczymi. Z tego powodu należało uchylić zaskarżone postanowienie, jako naruszające w sposób oczywisty przepis art. 7 i art. 77 ust. 1 i w konsekwencji również art. 80 K.p.a.

Naruszenia przepisów stwierdzone przez Sąd czynią dalszą sądową kontrolę twierdzeń i ustaleń organów przedwczesną. Przedwczesne jest również w tej sytuacji odnoszenie się przez Sąd do podniesionych zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 24 ust. 4 oraz ust. 5e u.s.u.s.

Rozpatrując na nowo sprawę DIAS zbierze materiał dowodowy pozwalający jednoznacznie ustalić kluczowy dla sprawy okres zawieszenia biegu przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne i dokona jego oceny, odnosząc się jednocześnie do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w zażaleniu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, za podstawę biorąc art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.