Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 32/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-01-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, , , po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i modernizacji rolnictwa z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 oraz odmowy przyznania tej płatności p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Sądu na decyzję z dnia [...] października 2017 r., wydaną

w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 oraz odmowy przyznania tej płatności, pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że powyższa decyzja powoduje w dalszej kolejności powstanie obowiązku zwrotu uzyskanej płatności w łącznej kwocie 95.598,90 zł wraz z odsetkami. Jednocześnie w stosunku do skarżącego wydano w wyniku wznowienia postępowania dwie kolejne decyzje w przedmiocie odmowy przyznania za 2012 r. płatności ONW oraz płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, co w konsekwencji spowoduje w dalszej kolejności obowiązek zwrotu kolejnych 14.727,67 i 111.258,57 zł, a także dwie decyzje w przedmiocie odmowy przyznania za 2013 r. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz ONW, dotyczące kwot 116.302,06 zł i 14.476,26 zł. Skarżący na skutek wypowiedzenia umowy dzierżawy w zakresie wszystkich dzierżawionych gruntów z dniem [...] sierpnia 2013 r. zmuszony był do praktycznego zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej i nie uzyskuje aktualnie żadnych dochodów z tego tytułu. Skarżący nie dysponuje środkami pieniężnymi w tak znacznych kwotach, ani rzeczowymi, które mógłby sprzedać bez uszczerbku dla zaspokojenia swoich codziennych podstawowych potrzeb. Skutek takiej sprzedaży byłby ponadto nieodwracalny – nawet gdyby okazało się, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona, sprzedane rzeczy byłyby nie do odzyskania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednak z § 3 tego uregulowania, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

W doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, który podziela również Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że wstrzymanie wykonania aktów administracyjnych na podstawie art. 61 może dotyczyć tylko tych aktów, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania (T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005). W rzeczywistości problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, itp. Natomiast przesłanki mające uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można rozważać dopiero po stwierdzeniu, że akt ten nadaje się do wykonania (por. np. postanowienie NSA z 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II FZ 631/08, opubl. w LEX nr 551927; T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 295). Zatem w pierwszej kolejności Sąd bada wykonalność zaskarżonego aktu, a dopiero w dalszej kolejności to, czy strona zgłaszająca wniosek uprawdopodobniła istnienie przesłanek wskazanych w w/w przepisie.

Zaskarżoną do Sądu decyzją organ utrzymał w mocy decyzję organu

I instancji uchylającą, w wyniku wznowienia postępowania, decyzję przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 oraz odmawiającą przyznania tej płatności. Z decyzji tej nie wynika dla Skarżącego obowiązek zwrotu otrzymanych kwot. Przepisy pozwalają w takiej sytuacji organowi na dochodzenie zwrotu tych kwot, jednak może to mieć miejsce w odrębnym postępowaniu. Zaskarżony w sprawie akt nie zobowiązuje natomiast Skarżącego ani do zwrotu otrzymanych kwot, ani nie ustala dla niego żadnego nakazu powinnego zachowania czy też nie nakłada na niego żadnego obowiązku. W konsekwencji brak jest możliwości jego wstrzymania.

Niezależnie od tego Sąd zauważa, że rozpoznawany wniosek nie został uzasadniony w sposób umożliwiający objęcie Skarżącego czasową ochroną. Skarżący, chociaż reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, powołuje się wprawdzie na trudną sytuację finansową, jednak nie przedstawia danych, które pozwoliłyby Sądowi dokonać oceny tej sytuacji. Brak jest przede wszystkim jakiejkolwiek dokumentacji źródłowej mogącej potwierdzić informacje wskazane

w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.