Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2408/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 12
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 05 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Bd 93/13 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 11 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2013 r., sygn. akt. I SA/Bd 93/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 11 grudnia 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r.

I.2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że decyzją z dnia 29 października 2012 r. Burmistrz K. ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 186 zł. W podstawie opodatkowania organ wskazał budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 26,00m2 stosując stawkę podatkową w wysokości 7,15 zł/m2. Organ wskazał, że przedmiot opodatkowania - altana na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "O." w P. - nie korzysta ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., dalej jako u.p.o.l.), bowiem przekracza normy powierzchni ustalone w przepisach ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) dla altan i obiektów gospodarczych.

Nie zgadzając się z wydaną decyzją skarżący wniósł odwołanie, w którym zaznaczył, że posiada zgodę ogrodu działkowego na pobudowanie altany o pow. nieprzekraczającej 35m2 na terenie ROD "O.". Wskazał, że teren ten traktowany jest jako teren wiejski, gdzie obowiązują inne normy powierzchni podlegającej zwolnieniu podatkowemu. Podniósł, że budowę altan na tym terenie dopuszczono na podstawie decyzji Głównego Architekta Wojewódzkiego w B. z dnia 7 listopada 1984 r., a z treści załącznika od informacji wydanej przez Wojewódzkie Biuro Planowania Przestrzennego w B. z dnia 25 stycznia 1984 r. wynika, że zabudowa może być realizowana zgodnie z zasadami zawartymi w Regulaminie ROD, a wielkość zabudowy wymagana jest jak dla działek położonych poza granicami administracyjnymi miasta, czyli do 35m2.

Decyzją z dnia 11 grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że stanowiąca przedmiot opodatkowania altana znajdowała się w granicach administracyjnych miasta K. Tym samym, aby przedmiotowa altana mogła być zwolniona od podatku od nieruchomości, musiałaby posiadać powierzchnię nieprzekraczającą 25m2.

I.3. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie art. 16, art. 46 i art. 48 ustawy z dnia 08 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. nr 169, poz. 1419 ze zm.), art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l. oraz art. 6, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako k.p.a.).

Skarżący zarzucił, że organ nie wyjaśnił wyczerpująco kwestii rzekomego objęcia miejscowości P. granicami miasta. Z ostrożności procesowej skarżący podniósł ponadto, że jego zdaniem, nawet gdyby okazało się, że P. w ostatnich latach formalnie i zgodnie z prawem zostały włączone w granice miasta, to nabył on już uprzednio prawo do zwolnienia podatkowego, które korzysta z ochrony praw nabytych i skarżący nie może być go pozbawiony na skutek działań organu administracyjnego, polegających na ewentualnym rozszerzeniu granic administracyjnych miasta.

I.4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

I.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie jest zasadna.

Zdaniem Sądu, trafnie organ odwoławczy wskazał, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy mają dane z ewidencji gruntów i budynków. Konieczność uwzględniania danych zawartych w ewidencji gruntów przy wymiarze podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego wynika także z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wskazano, że z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działki, na których położony jest ROD "O." znajdują się w jednostce ewidencyjnej K., obrębie ewidencyjnym Miasta K. W konsekwencji prawidłowe jest ustalenie organu podatkowego, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie od podatku od nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l. Sąd podkreślił, że w przypadku, gdy strona skarżąca kwestionuje zapisy w ewidencji gruntów, a dotyczące położenia działek zabudowanych altanami, to powinna podjąć działania w celu dokonania zmian w tej ewidencji przez starostę.

Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił także zarzutu, że pozbawienie skarżącego zwolnienia podatkowego narusza jego prawa nabyte oraz zasadę zaufania do organów podatkowych. Wyjaśnił, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości – stosownie do art. 6 u.p.o.l. – powstaje z chwilą nabycia nieruchomości, jednakże jest ustalany corocznie.

Nie zgodzono się również ze stroną, że altana nie jest budynkiem. Sąd zauważył, że w "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego na rok 2012" sam skarżący wskazał, że altana jest budynkiem (choć błędnie uznał, że jest to budynek mieszkalny). Podkreślenia wymaga, że ostatnia strona "Informacji" zawiera wyjaśnienie używanych w niej pojęć, w tym pojęcie budynku, które jest tożsame z treścią art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Skoro zatem skarżący zaznaczył w "Informacji", że altana jest budynkiem, to tym samym uznał on, że jest ona trwale związana z gruntem i ma fundamenty.

II. Pełnomocnik skarżącego od powyższego wyroku złożył skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 16, art. 46 i art. 48 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych poprzez przyjęcie, że altana znajdująca się na zajmowanej przez skarżącego działce podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że altana znajdująca się na zajmowanej przez skarżącego działce podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że altana znajdująca się na zajmowanej przez skarżącego działce podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że altana znajdująca się na zajmowanej przez skarżącego działce jest budynkiem w rozumieniu przepisów ustawy i wskutek tego podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;

5) naruszenie przepisów postępowania w postaci art.133 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej jako O.p.) poprzez:

a) zaakceptowanie przez Sąd błędnie ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego, polegającego na przyjęciu, że altana znajdująca się na zajmowanej przez skarżącego działce jest budynkiem w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wskutek tego podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości – w konsekwencji tegoż Sąd zastosował przepis art. 151 P.p.s.a., tymczasem przepisem, który powinien mieć zastosowanie w sprawie, jest art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.;

b) oddalenie skargi na decyzję wydaną z mającymi istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej naruszeniem przepisów z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. na wynik sprawy administracyjnej polegał na tym, że wskutek dokonania błędnej wykładni przepisów prawa, dokonania błędnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz dokonania na tej podstawie błędnych ustaleń prawnych i faktycznych organ odwoławczy przyjął, iż altana znajdująca się na zajmowanej przez skarżącego działce podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; istotny wpływ naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 133 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 P.p.s.a. na wynik sprawy administracyjnej polegał zaś na tym, że Sąd w następstwie zaakceptowania błędnie ustalonego przez organy stanu prawnego i faktycznego sprawy – dokonał nieprawidłowej oceny legalności zaskarżonej decyzji, wskutek czego – zamiast uchylić tę decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.;

6) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie przez Sąd, że ustalenia dokonane przez organy podatkowe, wskutek czego uznano, że altana znajdująca się na zajmowanej przez skarżącego działce podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

W związku z powyższym wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zaskarżonych decyzji organów podatkowych, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego.

III. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia, czy należąca do podatnika altana usytuowana w ogrodzie działkowym podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości. W niniejszej sprawie organy podatkowe wymierzyły skarżącemu podatek od nieruchomości za 2012 r. od altany posadowionej na terenie rodzinnego ogrodu działkowego. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do zakwestionowania dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny zebranego przez organy podatkowe materiału dowodowego oraz dokonanych na tej podstawie ustaleń prawnych i faktycznych, iż altana znajdująca się na zajmowanej przez skarżącego działce podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zasadą jest, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowlane lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l.). Natomiast zwolnieniu od tego podatku, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l. podlegają miedzy innymi budynki położone na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, nieprzekraczające norm powierzchni ustalonych w przepisach Prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane altana na działce rodzinnej musi posiada powierzchnię zabudowy do 25 m² w miastach i do 35 m² poza granicami miasta. Z treści powołanych wyżej przepisów wynika, że podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości altana położna na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, która spełnia jedyny warunek, a mianowicie jej powierzchnia zabudowy nie przekracza w miastach - 25 m², a poza miastem 35 m². W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że powierzchnia altany przekracza 25 m², a z dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja gruntów jednoznacznie wynika, iż altana ta położona jest w obrębie ewidencyjnym Miasta K. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, w przypadku, gdy strona skarżąca kwestionuje zapisy w ewidencji gruntów, a dotyczące położenia działek zabudowanych altanami, to powinna podjąć działania w celu dokonania zmian w tej ewidencji przez starostę. Dopóki dane z ewidencji nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy jest zobowiązany uwzględniać je przy wymiarze podatku, także w zakresie położenia nieruchomości. W konsekwencji, prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie od podatku od nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l.

Nie można także się zgodzić z zarzutem naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że altana znajdująca się na zajmowanej przez skarżącego działce jest budynkiem w rozumieniu przepisów ustawy i wskutek tego podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odwołał się do definicji budynku zawartej w u.p.o.l. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 tej ustawy, który wyznacza zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości, opodatkowaniu podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane będące (1) gruntem, (2) budynkiem lub jego części, (3) budowlą lub jej części związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla stwierdzenia więc, że altana skarżącego objęta jest ww. podatkiem należało zaklasyfikować ją do jednej z powyższych kategorii. Nie budzi wątpliwości przyjęcie, że altana jest budynkiem, którego definicję zawiera art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. – budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Reasumując należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji tak jak organ podatkowy zasadnie uznał, że altana znajdująca się na zajmowanej przez skarżącego działce podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art.184 P.p.s.a.