Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 236/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 r. sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia Z. S., E. H., A. P., H. D., postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] uchyliło w całości postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] wydane w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie z wniosku S. G. i Fabryki [...] S.A z dnia 7 maja 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w W. przy ul. [...], hip. nr [...] i [...].

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

Nieruchomość położona w W. przy ul. [...], hip. nr [...] i [...] znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz.279).

Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy dotyczących przedmiotowej nieruchomości wynika, że w dniu 7 maja 1948 r. S. G. i Fabryka [...] S. A. - dawni właściciele przedmiotowego gruntu złożyli stosowny wniosek w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.

Prezydium Rady Narodowej W. orzeczeniem administracyjnym nr [...] z dnia [...] maja 1952 r. odmówiło dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej przedmiotowego gruntu.

Ministerstwo Gospodarki Komunalnej po rozpatrzeniu odwołania dawnych współwłaścicieli, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 1952 r. utrzymało zaskarżone orzeczenie administracyjne w mocy.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją nr [...] z dnia [...] września 2000 r. stwierdził nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] grudnia 1952 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. uchyliło orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej W. nr [...] z dnia [...] maja 1952 r., w części dotyczącej gruntu komunalnego i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Obecnie przed Ministrem Infrastruktury zostało wszczęte na wniosek D. P. (właścicielki lokalu w budynku przy ul. [...] i współużytkownika wieczystego działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]) postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nr [...] z dnia [...] września 2000 r.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] Prezydent W. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie z wniosku S. G. i Fabryki [...] S.A. z dnia 7 maja 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w W. przy ulicy [...], hip. nr [...] i [...]. W uzasadnieniu organ podał, że w myśl art. 97 § 1 pkt 4 Kpa organ zawiesza postępowanie administracyjne, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zdaniem Prezydenta, toczące się przed Ministrem Infrastruktury postępowanie stanowi prejudykat dla postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 7 maja 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w W., ozn. hip. nr [...] i [...]. Zagadnienie powyższe powstało w toku postępowania administracyjnego i do jego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ pierwszej instancji, lecz należy ono do innego organu administracyjnego - Ministra Infrastruktury. Ewentualne wzruszenie w trybie nadzwyczajnym decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nr [...] z dnia [...] września 2000 r. skutkować będzie pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] grudnia 1952 r., co z kolei uniemożliwi rozpatrywanie wniosku z dnia 7 maja 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej.

Od powyższego postanowienia Z. S., E. H., A. P., H. D. wnieśli zażalenie.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Kolegium uchyliło postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] marca 2010 r., nr [...].

Wyrokiem sygn. akt I SA/Wa 52/12 z dnia 18 kwietnia 2012 r. (prawomocny od dnia 28 czerwca 2012 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność postanowienia SKO w W., z uwagi na wydanie go w stosunku do osoby zmarłej – H. D.

Do Kolegium w dniu 3 sierpnia 2012 r. wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego dla W. sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2011 r. stwierdzające, że spadek po H. D. nabyła prawnuczka A. D. w całości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] uchyliło w całości postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] marca 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa organ administracji państwowej zobowiązany jest zawiesić postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że organ pierwszej instancji stanął na stanowisku, że dalsze postępowanie w sprawie z wniosku o przyznanie własności czasowej zależne jest od zakończenia postępowania toczącego się przed Ministrem Infrastruktury w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nr [...] z dnia [...] września 2000 r. Tymczasem zagadnieniem wstępnym w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa mogą być wyłącznie kwestię (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla rozpatrzenia sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Z kolei związek zagadnienia wstępnego ze sprawą merytoryczną wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia tego zagadnienia stanowi bezwzględną przeszkodę dla wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. Zawieszając postępowanie organ nie może zatem kierować się przewidywaniami, co do skutków jakie rodzić może wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, ale tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe merytoryczne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej.

Kolegium wskazało, że związek zagadnienia wstępnego ze sprawą merytoryczną wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda dla wydania decyzji w prowadzonej sprawie. Kolegium uważa, że samo wszczęcie przez Ministra Infrastruktury postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nr [...] z dnia [...] września 2000 r. nie oznacza, że w sprawie spełnioną została przesłanka bezpośredniego związku zagadnienia wstępnego ze sprawą merytoryczną. W niniejszej sprawie wobec wszczęcia powyższego postępowania nadzorczego nie istnieje skutek w postaci relacji pomiędzy oboma postępowaniami, w której brak rozstrzygnięcia tego zagadnienia stanowi bezwzględna przeszkodę dla wydania decyzji. W prowadzonej sprawie, zdaniem Kolegium, w omawianym stanie faktycznym nie ma podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania.

Od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] D. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 97 § 1 pkt 4 Kpa poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do bezzasadnego uznania, że toczące się przed Ministrem Infrastruktury postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2000 r. nie stanowi zagadnienia wstępnego, od rozstrzygnięcia którego zależy rozpoznanie sprawy w przedmiocie wniosku z dnia 7 maja 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej; 2) art. 7 w zw. z art 8 Kpa poprzez naruszenie zasady zaufania, a także zasady dbałości o interes społeczny i słuszny interes obywateli, w wyniku uchylenia postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, przed rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, co w konsekwencji może prowadzić do wydania nieważnej decyzji administracyjnej, rodzącej dla stron i uczestników postępowania realną możliwość poniesienia szkody o znacznych rozmiarach. W skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu podniosła, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpoznaniem sprawy. Zdaniem SKO zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa są wyłącznie kwestie stanowiące przesłankę wydania decyzji, wynikające z przepisów prawa materialnego. Zdaniem skarżącej, rozumienie tej normy jest zbyt wąskie. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, że także przepisy prawa procesowego wyznaczać będą wyłączną podstawę zależności, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Wystąpi to w przypadku, gdy uprzednie rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego uczyni postępowanie bezprzedmiotowym, a zatem zakończy się ono rozstrzygnięciem niemerytorycznym. W sprawie niniejszej wydanie decyzji przez Ministra Infrastruktury stwierdzającej nieważność decyzji z 2000 r. będzie rodziło konieczność umorzenia postępowania przez Prezydenta W., jako bezprzedmiotowego (art. 105 Kpa), ze względu na niedopuszczalność wydania decyzji merytorycznej (art. 156 pkt 3 Kpa). Zdaniem skarżącej, SKO dokonało błędnej wykładni art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, co skutkowało bezzasadnym uchyleniem postanowienia Prezydenta W. Zdaniem SKO, związek zagadnienia wstępnego ze sprawą merytoryczną wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia tego zagadnienia stanowi bezwzględną przeszkodę dla wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. Takie twierdzenie jest zbyt wąskie, a wynika z nierozróżnienia przez SKO pojęcia "rozpatrzenia" od pojęcia "rozstrzygnięcia". Zgodnie z powyższym przepisem organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. SKO błędnie interpretuje "rozpatrzenie" sprawy poprzez pryzmat wydania decyzji, a więc rozstrzygnięcia sprawy. Nie bez przyczyny ustawodawca czyni rozróżnienie między tymi pojęciami bowiem "rozpatrzyć" to rozważyć coś, wziąć pod uwagę, zaznajomić się z czymś, przeanalizować, natomiast "rozstrzygnąć" to rozważywszy coś postanowić, zdecydować o czymś, wpłynąć na coś w sposób decydujący. W doktrynie wskazuje się również, że "rozpatrzenie" sprawy następuje w trzech etapach. Pierwsze stadium polega na ocenie dopuszczalności wszczęcia i prowadzenia sprawy. Drugie polega na prowadzeniu postępowania wyjaśniającego w ścisłym znaczeniu tego słowa (zbieranie i ocena materiału dowodowego). Dopiero w trzecim, ostatnim stadium dochodzi do "rozstrzygnięcia" sprawy poprzez wydanie decyzji lub postanowienia. SKO błędnie zatem zawęziło związek zagadnienia wstępnego ze sprawą merytoryczną tylko do ostatniego etapu rozpatrywania sprawy. Już sama językowa wykładnia art. 97 § 1 pkt 4 Kpa przemawia za uznaniem, że związek taki może wystąpić również na wcześniejszym stadium postępowania. W sprawie niniejszej odnosił się on do zbadania dopuszczalności wszczęcia i prowadzenia postępowania przez Prezydenta W. Słusznie bowiem zauważył Prezydent, że wzruszenie przez Ministra Infrastruktury decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 2000 r. uniemożliwi rozpatrywanie wniosku z dnia 7 maja 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej, a tym samym zajdzie konieczność umorzenia sprawy jako bezprzedmiotowej. SKO uchylając postanowienie Prezydenta W. stwierdziło jednakże, iż ten nie wykazał bezpośredniego związku zagadnienia wstępnego ze sprawą merytoryczną.

Skarżąca uważa, że w żadnym miejscu norma art. 97 § 1 pkt 4 Kpa nie stanowi o bezwzględnym występowaniu związku "bezpośredniości". Takie ujęcie jest zbyt wąskie i prowadzi do naruszenia językowej wykładni tego przepisu. W świetle brzmienia art. 97 § 1 pkt 4 Kpa nie ma przeszkód, aby uznać że wpływ zagadnienia wstępnego na sprawę główną może mieć charakter pośredni, o ile jest on funkcjonalnie związany z możliwością wydania rozstrzygnięcia. SKO zauważa, że w sprawie niniejszej brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego nie stanowił przeszkody do wydania decyzji merytorycznej. Skutkiem takiego stanowiska, będzie możliwość wydania przez Prezydenta m. st. Warszawy potencjalnie niedopuszczalnej, a zatem nieważnej decyzji. Nie do zaakceptowania w świetle zasady działania organów administracji w sposób budzący zaufanie do uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 Kpa), a także dbałości o interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 Kpa) jest pogląd, że organ administracji powinien za wszelką cenę dążyć do realizacji zasady szybkości postępowania, nawet kosztem wydania nieważnej decyzji. W szczególności, że sprawa dotyczy roszczeń o zwrot nieruchomości i ma charakter szczególnie zawiły, a ewentualne błędy w jej rozstrzygnięciu mogą przynieść każdej ze stron szkodę w znacznych w rozmiarach.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

W piśmie z dnia 28 maja 2013 r. Z. S., E. H., A. P. i A. D. wnieśli o oddalanie skargi jako bezzasadnej. W uzasadnieniu uczestnicy postępowania podnieśli, że w kwestii zagadnienia wstępnego w przedmiotowej sprawie wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 195/11. Wprawdzie zagadnienie wstępne stanowiło kwestię sporną w postępowaniu przed Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, niemniej jednak uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczy sytuacji prawnej identycznej, a stronie skarżącej znane jest uzasadnienie tego wyroku gdyż była stroną tego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku w dniu 7 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2469/11. Uczestnicy uważają, że celem strony skarżącej jest przedłużanie postępowania administracyjnego. Strona skarżąca kwestionuje bowiem wszystkie decyzje organów administracyjnych wydane w sprawie powołując te same argumenty, które zresztą zostały już uznane za niezasadne. Uczestnicy podali, że w obrocie znajduje się ostateczna decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2000 r., nr [...].

Z. S., E. H., A. P. i A. D. zauważyli, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada trwałości decyzji administracyjnych, która jest ustanowiona w art. 16 §1 Kpa. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla rozpatrzenia sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Z kolei związek zagadnienia wstępnego wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia tego zagadnienia stanowi bezwzględną przeszkodę dla wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. Zwieszając postępowanie organ nie może kierować się przewidywaniami, co do skutków jakie rodzić może wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, ale tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe merytoryczne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie prowadzonej na wniosek S. G. i Fabryki [...] S.A z dnia 7 maja 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w W. przy ulicy [...], hip. nr [...] i [...] nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. wyniku sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2000 r., nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] grudnia 1952 r. utrzymującego w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej W. nr [...] z dnia [...] maja 1952 r. o odmowie dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej przedmiotowego gruntu.

Zdaniem Sądu, zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa ma znaczenie dla prowadzonej sprawy administracyjnej wówczas, gdy ma charakter prawny i dotyczy rozstrzygnięcia istotnej dla prowadzonej sprawy przesłanki materialnoprawnej bez rozstrzygnięcia której inny organ prowadzący postępowanie nie może rozpatrywać prowadzonej sprawy i wydać decyzji albo z przepisów odnoszących się do danej sprawy wynika, że decyzja w sprawie głównej nie może być wydana bez innego rozstrzygnięcia (np. uzgodnienia, zgody, opinii), które warunkuje wydanie decyzji kończącej sprawę główną. Zagadnieniem wstępnym dla danej sprawy mogą być również inne kwestie wymagające rozstrzygnięcia w toku prowadzonego postępowania bez rozstrzygnięcia których organ w sprawie głównej nie może prowadzić postępowania i wydać rozstrzygnięcia (np. wynik sprawy o stwierdzenie nabycia spadku, wynik sprawy o ustanowienie kuratora, gdzie rozstrzygnięcia sądowe pozwolą na ustalenie, kto winien być stroną postępowania). Rację ma zatem organ odwoławczy, że związek zagadnienia wstępnego z prowadzoną sprawą musi być bezpośredni, a więc tego rodzaju, że brak rozstrzygnięcia jest przeszkodą do wydania decyzji, której organ w sprawie głównej nie może ominąć wykorzystując własne kompetencje.

W ocenie Sądu, w niniejszej tego rodzaju zagadnienia wstępne nie występują. W niniejszej sprawie stan prawny, jeżeli chodzi o byt prawny decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] grudnia 1952 r., jest ustalony. W obrocie prawnym istnieje bowiem ostateczna (wykonalna) decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2000 r., nr [...], która wywołała skutki prawne w postaci eliminacji z obrotu prawnego decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] grudnia 1952 r. W toku prowadzonego przez Prezydenta W. postępowania z wniosku dekretowego nie istnieje zatem przeszkoda prawna w postaci obowiązującej decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] grudnia 1952 r. uniemożliwiająca, czy to rozpoznawanie sprawy, czy też wydanie rozstrzygnięcia.

Sąd podziela stanowisko SKO w W., że związek przyczynowo-skutkowy istniejący pomiędzy rozpatrzeniem i rozstrzygnięciem prowadzonej sprawy, a rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego należy oceniać zawężająco. Nie można bowiem pominąć tego, że zasadą naczelną postępowania administracyjnego jest prowadzenie postępowania w sposób szybki i ekonomiczny (art. 12 § 1 Kpa). Zasadą jest zatem prowadzenie postępowania, a wyjątkiem przerwanie toku postępowania np. poprzez jego zawieszenie. Gdyby przyjąć szerokie rozumienie przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, jak tego chce skarżąca, wówczas doszłoby do swoistego paraliżu procesowego w prowadzonej przez organ sprawie. Inicjowanie przez strony o spornych interesach nowych postępowań sądowych, czy administracyjnych trybów nadzwyczajnych wprowadziłoby stan permanentnego zawieszenia postępowania, mimo ustalonego stanu prawnego w sprawie prowadzonej przez organ, umożliwiającego zakończenie sprawy. W tej sytuacji wynik uruchamianych przez strony spraw sądowych, czy administracyjnych z reguły będzie miał znaczenie jako podstawa do wznowienia zakończonego przez organ postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 Kpa), stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa) lub stwierdzenia wygaśnięcia wydanej przez organ decyzji (art. 162 § 1 pkt 1 Kpa).

Skarżąca uważa, że wydanie w sprawie decyzji przez Prezydenta W. w sprawie o przyznanie prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 dekretu, w sytuacji późniejszego stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2000 r., nr [...], wcale nie musi świadczyć o wydaniu decyzji w sprawie dekretowej w warunkach nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Skarżąca pomija to, że aby wystąpiła sytuacja wydania decyzji w sprawie rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną musi istnieć tzw. stan tożsamości obu spraw, który może być wątpliwy, z uwagi na stan prawny sprawy dekretowej zakończonej w 1952 r. i obecnie toczonej sprawy dekretowej (różnice mogą dotyczyć np. innego stanu prawnego gruntu, innego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiącego podstawę do oceny zasadności wniosku dekretowego). W niniejszej sprawie Sąd nie przesądza tego, czy brak zawieszenia postępowania z wniosku dekretowego z 1948 r. doprowadzi do wydania decyzji obciążonej wadą z art. 156 § 1 pkt 3 Kpa, ponieważ nie jest to przedmiotem niniejszej sprawy. Sąd jedynie sygnalizuje to, że stanowisko skarżącej w tym zakresie jest zbyt kategoryczne i przedwczesne, biorąc pod uwagę stan postępowania prowadzonego w sprawie niniejszej.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.