Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 396/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 19
journal: Dz.U. 2021 poz 779
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Ewa Bojarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2021 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpadów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej decyzją z [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] nakazującą spółce "A" oraz "B" sp. z o.o. usunięcie odpadów z nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...].

Kontrolowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...]r. Burmistrz Miasta Z. nakazał spółce "A" sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w miejscowości S., ul. [...] oraz firmie "B" sp. z o.o. z miejscowości D., ul. [...], usunięcie z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, czyli z terenu nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...]. W decyzji tej ustalił, iż obowiązek ten powinien być wykonany w terminie miesiąca, od kiedy decyzja niniejsza stała się ostateczna. Ustalił także sposób usunięcia odpadów poprzez przetransportowanie ich do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwiania (składowania), prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu. Ponadto zobowiązał do zabezpieczenia przed przedostaniem się do środowiska naturalnego, zgromadzonych substancji niebezpiecznych do czasu ich usunięcia oraz przedstawienia organowi dokumentów poświadczających przekazanie odpadów w/w podmiotowi.

W uzasadnieniu przedstawiono przebieg postępowania, które zapoczątkowało powiadomienie z [...] r. o składowaniu odpadów niebezpiecznych w ilości około 600 000, litrów zgromadzonych w beczkach o nieznanym pochodzeniu. O powyższym incydencie zawiadomione zostały również Powiatowa Państwowa Straż Pożarna w Z. oraz Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K., oddział w B.. Z informacji przekazanych przez M.J. wynika, że powyższe odpady zgromadzone zostały w beczkach na nieogrodzonym terenie, stwarzając potencjalne niebezpieczeństwo zanieczyszczenia terenów przyległych oraz zagrożenia życia lub zdrowia właścicieli pobliskich nieruchomości.

W trakcie postępowania uzyskano opinię nr [...] Biegłego Sądowego z zakresu Fizykochemii, Chemii Sądowej, Toksykologii i Ochrony Środowiska dr. n. chem. L.W., dotyczącą wyników badań odpadów magazynowanych nielegalnie na nieruchomości przy ul. [...] w Z., wykonanych przez "C" sp. z o.o. w K. W trakcie wykonanej analizy fizykochemicznej, oceny makroskopowej oraz doświadczenia biegłych z zakresu toksykologii środowiskowej oraz ochrony środowiska i chemii odpadów, badanym odpadom przypisane zostały prawdopodobne kody odpadów, zgodne z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów. Odpady te stanowią prawdopodobnie odpady z przemysłu chemicznego, petrochemicznego, farbiarskiego, lakierniczego, motoryzacyjnego itp. Przeprowadzona analiza fizykochemiczna wykazała również, że omawiane odpady posiadają właściwości niebezpieczne. Ponadto skład chemiczny zgromadzonych odpadów wskazuje na bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska. Wśród zabezpieczonych substancji znajduje się między innymi szereg substancji chemicznych należących do grupy lotnych związków organicznych (ŁZO) takich jak: aceton, toulen, etylobenzen, ksylen, styren, lotne węglowodory alifatyczne itp., które w przypadku naruszenia, uszkodzenia lub rozszczelnienia opakowania odpadów mogą uwolnić się do środowiska zagrażając życiu i zdrowiu ludzi, spowodować istotne obniżenie jakości wody, powietrza lub powierzchni gleby, a także dokonać znacznych zniszczeń w świecie roślinnym lub zwierzęcym. Poza tym część lotnych związków organicznych posiada właściwości kancerogenne. Ze względu na dość niskie temperatury wrzenia w większości są łatwopalne, co stanowi potencjalne zagrożenie dla zdrowi i życia ludzi.

Przedmiotowe odpady magazynowane są w części parterowej (garaż) dwukondygnacyjnego budynku stajni i ujeżdżalni koni, położonego w Z. przy ul. [...] (a nie na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] jak pierwotnie przyjęto), w której do tej pory składowana była pasza dla zwierząt, nawóz itp. Około 90% powierzchni garażu zastawiona jest pojemnikami typu mauser o pojemności 1000 l, wypełnionymi w różnym stopniu ciekłymi odpadami, o różnej barwie. Pojemniki te nie są oznakowane i opisane co do ich zawartości, ustawione na paletach, piętrowo w trzech warstwach, jeden obok drugiego. Część pojemników jest z zewnątrz ofoliowana.

Pomieszczenie, co prawda posiada betonowe podłoże, jednak bez systemem do odprowadzania, wycieków mogących powstać w obrębie miejsca ich magazynowania, nie zabezpiecza ono gleby, wód powierzchniowych i podziemnych przed przedostaniem się do nich odcieków z miejsca magazynowania odpadów.

Nagromadzone duże ilości odpadów niebezpiecznych, warunki i sposób ich magazynowania, stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, szczególnie w przypadku, gdy możliwy jest do nich dostęp osób postronnych.

Zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego dla Miasta Z., przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r., przedmiotowa nieruchomość położona jest w jednostce BI.3 - 2RU - tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz leśnych i rybackich.

Z protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r przez inspektorów Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. wynika, iż zgromadzone odpady posiadające właściwości niebezpieczne, zostały przywiezione z firmy "A" sp. z o.o. z miejscowości S., ul. [...]oraz z firmy "B" sp. z o.o. z miejscowości D., ul. [...] i zdeponowane w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania i magazynowania.

Jak wynika z art. 26 ustawy o odpadach, w każdym przypadku stwierdzenia składowania lub magazynowania odpadów w miejscu do tego celu nieprzeznaczonym właściwy organ jest zobligowany do zastosowania środka w postaci decyzji nakazującej usunięcie odpadów. Taka ingerencja - polegająca na nałożeniu obowiązku usunięcia odpadów - w sferę prawną określonej jednostki jest bezwzględnie wymagana niezależnie od rodzaju odpadów czy charakteru nieruchomości. Znaczenie ma tylko to, że składowanie lub magazynowanie odpadów jest nielegalne.

Od decyzji odwołała się syndyk masy upadłości spółki "A" Sp z o.o. w upadłości z siedzibą w S. Organ prowadzący postępowanie, jak twierdzi, nie udowodnił jakie okoliczności przemawiają za uznaniem, że w sprawie doszło do wzruszenia domniemania, zgodnie z którym to władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów. W ocenie syndyka w decyzji niewłaściwie oznaczono stronę postępowania - powinien bowiem być oznaczony syndyk, a nie spółka z uwagi na to, że postanowieniem z dnia [...] r. ( sygn. akt [...]) sąd Rejonowy dla K. [...] w K.ogłosił upadłość spółki "A", a jako syndyka masy upadłości wyznaczono D.G. W konsekwencji postępowanie należało wszcząć i prowadzić przeciwko Syndykowi co wynika z art. 144 ustawy Prawo Upadłościowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku Białe decyzją z dnia [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Zdaniem Kolegium, w sprawie istnieją dowody, który pozwalają stwierdzić, że posiadaczem odpadów zdeponowanych na terenie działki położonej przy ul. [...] w Z. jest inny podmiot niż władający powierzchnią ziemią. Odpady zostały przywiezione ze spółki "A" i "B" w dniu 8 lutego 2019r. między innymi z firmy "A", co ustalono w trakcie kontroli dokonanej przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniu [...] r.

W ocenie Kolegium zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na obalenie domniemania iż to władający powierzchnią ziemi jest w przedstawionym stanie faktycznym sprawy posiadaczem odpadów.

Fakt istnienia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi wynikający z zalegania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym wynika z opinii nr [...] biegłego sądowego z zakresu Fizykochemii, Chemii sądowej, Toksykologii i Ochrony Środowiska, dotyczącej wyników badań odpadów składowanych na nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...]. Przeprowadzona analiza wykazała, że zgromadzone odpady posiadają właściwości niebezpieczne i są zaliczone do grupy 07,08,13,14 określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r.

Odnosząc się do argumentu syndyka co do niewłaściwego oznaczenia strony w decyzji Kolegium uznało, że jest to wprawdzie uchybienie procesowe ale nie ma ono wpływu na wynik sprawy i samo w sobie nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji.

Zgodnie z przepisem art. 144 ust, ł i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 2017 r., j3oz. 2344 ze zm.), zwanej dalej Prawem upadłościowym - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji - jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, postępowania sądowe i administracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i dalej prowadzone jedynie przez syndyka lub przeciwko niemu, przy czym postępowania te syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym.

W rozpatrywanej sprawie jako stronę postępowania oznaczono "A" sp. z o .o w upadłości" natomiast decyzję doręczono syndykowi i zapewniono mu także czynny udział w postępowaniu. Wobec powyższego w ocenie Kolegium nie sposób uznać, że została ona skierowana do niewłaściwego podmiotu niebędącego strona w sprawie.

W skardze z dnia 25 lutego 2021 r. D.G. - syndyk masy upadłości spółki "A" w upadłości z siedzibą w S., zastępowany przez pełnomocnika radcę prawnego, zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego.

I. Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a konkretnie naruszenie przez organ II instancji przepisu art. 26 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach poprzez uznanie, że skarżący jest posiadaczem odpadów znajdujących się na terenie nieruchomości przy ul. [...] w Z. w sytuacji, gdy zdaniem skarżącego nie doszło do obalenia domniemania, zgodnie z którym władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.

II. Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1/ naruszenie przepisu art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., zgodnie z którym organy powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, oraz że decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, a uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, poprzez brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób przewidziany przez wskazane powyżej kodeksowe regulacje;

2/ naruszenie przepisu art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., których treść stanowi, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz dokonać oceny, czy dane okoliczności zostały ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego, poprzez brak dokonania wszechstronnego zebrania i oceny materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy;

3/ naruszenie przepisu art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku - Prawo upadłościowe, zgodnie z którym ustalenie składu masy upadłości następuje przez sporządzenie spisu inwentarza oraz spisu należności, poprzez uznanie, że zobowiązanie wynikające z zaskarżonej decyzji wchodzi w skład masy upadłości.  W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik wnosi o:

1/ na podstawie przepisu art. 145 § 1 p. 1 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z dnia [...] roku wydanej przez organ II instancji oraz poprzedzającej decyzji wydanej przez organ I instancji, a co za tym idzie umorzenie postępowania administracyjnego;

2/ wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości;

3/ przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości;

4/ zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego pełnomocnik podnosi, że organ II instancji, a uprzednio organ I instancji, ustalił odpowiedzialność skarżącego na tej podstawie faktycznej, iż odpady były przewiezione ze spółki "A" oraz "B". Z uzasadnienia rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji, do którego bezpośrednio odwołuje się organ II instancji, w żaden sposób nie wynika, że to skarżący jest posiadaczem odpadów. Rozstrzygnięcie jedynie w bardzo krótki sposób wskazuje, iż odpady przywieziono z siedziby skarżącego. Organ nie może tylko i wyłącznie na tej podstawie obalać domniemania wskazanego w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach.

Wzruszenie domniemania powinno polegać na wykazaniu szeregu przesłanek, które zdaniem organu rozpatrującego sprawę przesądzają o odpowiedzialności innego podmiotu niż władający nieruchomością. W żadnym wypadku nie może ono ograniczać się do lakonicznego stwierdzenia odnoszącego się do ewentualnego miejsca pochodzenia odpadów zwłaszcza, że ustawodawca przyjął stosunkowo szeroką definicję posiadacza odpadów. Organ w toku postępowania administracyjnego powinien wykazać konkretne przesłanki i przedstawić je w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Zdaniem skarżącego zaniechanie takich czynności jednoznacznie prowadzi do wniosku, że nie doszło do wzruszenia domniemania, a skarżący nie jest posiadaczem odpadów zobowiązanym do ich usunięcia.

Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, skarżący wskazuje, że przy wydawaniu rozstrzygnięcia doszło do naruszenia przepisu art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Zarówno uzasadnienie decyzji organu I instancji, jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu II instancji, nie wskazują w sposób precyzyjny, które przesłanki oraz okoliczności faktyczne uznano za udowodnione, a którym odmówiono wiarygodności.

Organ II instancji jedynie w bardzo krótkich stwierdzeniach uznał chociażby, że odpady przywieziono m. in. z firmy skarżącego, nie przytaczając w tym zakresie w uzasadnieniu merytorycznego rozstrzygnięcia żadnych konkretnych faktów przemawiających za takim uznaniem. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2021 roku "aby prawidłowo ocenić wydaną przez organ decyzję, sąd musi dysponować wyrażonym w uzasadnieniu decyzji stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) będących podstawa wydania rozstrzygnięcia w sprawie" (III OSK 2858/21, LEX nr 3111612).

Oznacza to, że organ II instancji powinien w uzasadnieniu szczegółowo wyjaśnić przesłanki, którymi kierowano się przy załatwianiu konkretnej sprawy. Zdaniem skarżącego niewystarczającym jest krótkie odniesienie się do rozstrzygnięcia organu I instancji. Co istotne, organ II instancji nie wyjaśnił również, dlaczego okoliczności faktyczne przemawiające za brakiem uznania odpowiedzialności skarżącego, zdaniem tego organu nie zasługują na uwzględnienie.

Następnie skarżący wskazuje, że wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji naruszył także przepis art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Organ II instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a także nie dokonywał oceny udowodnienia danej przesłanki na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

Najważniejszą kwestią związaną z rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy jest ocena, czy doszło do przełamania domniemania określone w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach. Wzruszenie domniemania dotyczącego ustalenia posiadacza odpadów powinno zostać dokonane na podstawie konkretnych okoliczności faktycznych, które miały miejsce w danej sprawie.

Jednakże, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ II instancji posłużył się w tej kwestii ustaleniami protokołu oględzin, nie wskazując przy tym nawet, jakie konkretne elementy takiego protokołu przemawiały za uznaniem skarżącego jako posiadacza odpadów. Ponadto organ II instancji nie odniósł się też do argumentów skarżącego, które zostały wskazane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W związku z tym organ II instancji nie spełnił ustawowego obowiązku i nie wskazał w swoim rozstrzygnięciu, dlaczego nie uznał twierdzeń skarżącego i to w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie ma charakter władczy dla skarżącego i zobowiązuje go do określonego działania.

W dalszej kolejności skarżący wskazuje na naruszenie art. 69 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku - Prawo upadłościowe. Zdaniem organu II instancji przedmiotowe zobowiązanie orzeczone względem skarżącego wchodzi w skład masy upadłości, a co za tym idzie zgodnie z regulacją określoną w przepisie art. 144 ust. 1 wskazanej ustawy oznacza, że postępowanie administracyjne powinno być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu. Literalne brzmienie przepisu art. 69 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku - Prawo upadłościowe wskazuje, że jedynie syndyk masy upadłości jest uprawniony do ustalenia składu masy upadłości między innymi w oparciu o udostępnione mu dokumenty. Poprzez umieszczenie określonego prawa lub przedmiotu w spisie inwentarza stwierdza się, iż dany składnik lub prawo stanowi masę upadłości. Jednakże takiego uprawnienia z całą pewnością nie posiadają organy administracji publicznej, działając przy rozstrzyganiu konkretnej sprawy administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosi o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2021r., poz. 779, dalej: u.o). posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W myśl art. 26 ust. 2 u.o. w przypadku nieusunięcia odpadów wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami. Z art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. wynika nadto, że przez posiadacza odpadów należy rozumieć wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.

Posiadacz odpadów, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. to, co do zasady, wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów. Natomiast dopiero w sytuacjach wątpliwych, a więc wyjątkowo, domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Jeśli jest zatem jeden z podmiotów, o których mowa w art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze, to nie ma w ogóle potrzeby korzystania z domniemania zawartego w zdaniu drugim.

Jeśli zatem, zgromadzone odpady posiadające właściwości niebezpieczne, zostały przywiezione z firmy "A" sp. z o.o. z miejscowości S., ul. [...] oraz z firmy "A" sp. z o.o. z miejscowości D., ul. [...] i zdeponowane nielegalnie w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania i magazynowania (Z., ul. [...]), bo nie ma zezwolenia na taka działalność w tym miejscu, to są podstawy do przyjęcia, że podmiot, który dokonał przywozu jest posiadaczem odpadów.

Fakt składowania i magazynowania odpadów w miejscu do tego nie przeznaczonym jednoznacznie wynika z protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r przez inspektorów Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. Skarżący tego nie kwestionuje, usiłuje jedynie wykazać, że to nie na nim, ale na władającym powierzchnią ziemi spoczywa odpowiedzialność za odpady.

Nawet jeśli domniemanie znajdowałoby w sprawie zastosowanie, to nie zdejmuje to z organów prowadzących postępowanie obowiązek dociekania z urzędu, kto jest faktycznym wytwórcą lub posiadaczem odpadów. Ze względów przytoczonych wyżej, domniemanie takie musiałoby ulec wzruszeniu.

W świetle tych ustaleń nie znajdują aprobaty zarzuty podnoszone w skardze, tak materialne jak i procesowe.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.