Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1988/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239b par. 1 pkt 4 i par. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Honorata Łopianowska, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do listopada 2011 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: NUS, organ I instancji) działając na podstawie art. 239a i art. 239b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r. znak [...] nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] grudnia 2016r. znak [...] w części określającej M. P. (dalej: Skarżący, Strona) kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2011 r. w kwocie około 421.385,00 zł. Decyzja ta została doręczona w dniu 27 grudnia 2016 r.

Strona w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła NUS naruszenie: art. 239 b § 1 pkt. 4 oraz § 2 o.p., poprzez błędne jego zastosowanie, tj. uznanie, iż krótszy niż 3 miesięczny termin przedawnienia zobowiązania podatkowego stanowi wystarczającą, samodzielną przesłankę do uznania, iż organ uprawdopodobnił fakt, iż podatnik nie wykona zobowiązania podatkowego określonego w decyzji ostatecznej. Zdaniem Pełnomocnika organ wskazał co prawda, iż doszło do spełnienia przesłanki określonej w ramach normy art. 239b § 1 pkt. 4 o.p., tj. część ustalonego zobowiązania podatkowego ulec może przedawnieniu w okresie krótszym niż 3 miesiące, lecz błędnie uznał oznaczoną okoliczność za argument wystarczający do uprawdopodobnienia, iż podatnik nie wykona ciążącego na nim zobowiązania podatkowego po prawomocnym zakończeniu postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: DIS, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu ww. zażalenia postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy wskazał, że z art. 239b § 1 i § 2 o.p. wynika, iż niezbędnym warunkiem nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest zaistnienie jednej z przesłanek określonych w art. 239b § 1 pkt 1 - 4 o.p. oraz spełnienie warunku z art. 239b § 2 o.p. Każda z ww. wymienionych przesłanek ma charakter rozłączny, co powoduje, że zaistnienie chociażby jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Ponadto DIS – powołując się na stanowisko sądów administracyjnych - wyjaśnił, że z art. 239b § 1 o.p. wynika, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest oparte na tzw. zasadzie uznania administracyjnego, w którym ustawodawca posłużył się określeniem "może". Ograniczeniem uznaniowości jest norma wynikająca z art. 239b § 2 o.p. Nie oznacza to jednak, że organ podatkowy musi doszukiwać się dodatkowych przesłanek polegających na działaniu podatnika zmierzającym do uchylenia się od zapłaty podatku. Organ nie musi wykazywać braku składników majątkowych bądź działań zmierzających do udaremnienia egzekucji.

Poza tym nadając nieostatecznej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności organ podatkowy ma uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z tej decyzji nie zostanie wykonane. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania, o której mowa ww. przepisie, nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to nie zostanie wykonane.

W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń – listopad 2011 r., których termin płatności upływał w 2011r. Termin przedawnienia zobowiązania z ww. decyzji w zakresie podatku od towarów i usług upływał z dniem 31 grudnia w 2016 r. Tym samym okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż 3 miesiące – co świadczy o wypełnieniu przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 o.p.

W ocenie DIS, ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została przeprowadzona zgodnie z doświadczeniem życiowym, a wyprowadzone na jej podstawie wnioski znajdują poparcie w obiektywnych dowodach. Zauważyć należy, że na każdym podatniku ciąży obowiązek przestrzegania przepisów prawa i składania deklaracji oraz płacenia należnych podatków, bez oczekiwania na decyzyjną ingerencję organów podatkowych.

Regulacja zawarta w art. 239a i 239b o.p. jest wyrazem wyważenia przez ustawodawcę interesów podatników z interesami Skarbu Państwa. Oczywiście podatnik, który nie wykonał we właściwym czasie powstałego z mocy prawa zobowiązania, nie ma obowiązku jego wykonania, jeżeli uważa, że to zobowiązanie nie powstało, a decyzja organu I instancji jest błędna. Jednak organ podatkowy ma prawo nadać swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, gdy zaistnieje którakolwiek z ustawowych przestanek, wskazanych w art. 239b § 1 o.p.

Reasumując w przedmiotowej sprawie niewątpliwie zaistniała powoływana przez organ podatkowy I instancji przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 o.p. a mianowicie okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż 3 miesiące.

Ponadto DIS stwierdził, iż zaistniałe w sprawie okoliczności uprawdopodobniały, iż Strona może nie uregulować należności wobec obiektywnego faktu upływu czasu, który może uniemożliwić ewentualne wydanie przez organ odwoławczy decyzji w II instancji bądź uniemożliwić wykonanie w trybie egzekucyjnym decyzji ostatecznej organu I instancji, po jej uprawomocnieniu się - przed upływem terminu przedawnienia. Z mocy prawa powodowałoby to wygaśnięcie zobowiązania podatkowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Strona zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 239 b § 1 pkt 4 oraz § 2 o.p., poprzez błędne jego zastosowanie, tj. uznanie, iż krótszy niż 3 miesięczny termin przedawnienia zobowiązania podatkowego stanowi wystarczającą, samodzielną przesłankę do uznania, iż Organ uprawdopodobnił fakt, iż podatnik nie wykona zobowiązania podatkowego określonego w decyzji ostatecznej.

Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia NUS z dnia [...] grudnia 2016 r., jak i w oparciu o art. 200 o.p. wniósł o zasądzenie od DIS na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Strona wskazał, że bezspornym w niniejszej sprawie jest zarówno fakt, iż w dacie wydania decyzji wymiarowej względem Skarżącego spełniona została przesłanka określona w art. 239 b § 1 pkt 4 o.p., tj. termin przedawnienia części określonego przez organ I instancji zobowiązania podatkowego był krótszy niż 3 miesiące, jak i fakt, że dla zastosowania przytoczonej normy, NUS bezwzględnie zobowiązany był uprawdopodobnić w treści wydanego postanowienia, iż ziszczenie się powyższej przesłanki skutkować będzie niewykonaniem zobowiązania podatkowego.

W ocenie Strony przesłanki wymienione w art. 239 b § 1 pkt 4 oraz § 2 o.p. winny zostać spełnione kumulatywnie. W związku z powyższym rozstrzygnięcie spełnienia przez organy podatkowe przesłanki określonej w § 2 jest ściśle związane ze zbadaniem przez tut. Sąd chronologii wydarzeń związanych ze sprawą i oceny stanu faktycznego na dzień wydania o nadaniu rygory natychmiastowej wykonalności.

Ponadto – jak wskazał Skarżący - z treści uzasadnienia postanowienia z dnia [...] grudnia 2016 r, nie wynika również, iż obawy organu I instancji, co do możliwości niewykonania przez Stronę zobowiązania oparte zostały o analizę sytuacji majątkowej Strony, bądź faktycznych czynnościach Skarżącego wskazujących na zamiar nieuregulowania należności. Podkreślił również, iż w dacie wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności NUS nie posiadał jakiejkolwiek uzasadnionej wiedzy o zamiarze kwestionowania przez Skarżącego samej treści decyzji nieostatecznej, bądź braku woli uregulowania należności względem organu podatkowego. NUS nie wskazał zatem , w jaki sposób zaistnienie przesłanki określonej w art. 339 b § 1 pkt. 4 o.p. w dacie wydania postanowienia o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. uprawdopodabniało niewykonanie zobowiązania przez Skarżącego, skoro - o czym wiedział Organ - w dacie wydania zaskarżonego postanowienia Skarżącemu w ogóle nie doręczono jeszcze przedmiotowej decyzji.

Niedopuszczalnym jest również w ocenie Skarżącego powoływanie przez organy podatkowe argumentu, iż sam fakt przysługiwania Skarżącemu środka odwołania od decyzji stanowi uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania wynikającego z treści decyzji. Nie ulega, bowiem wątpliwości, iż istnienie obiektywnego prawa zakwestionowania przez Skarżącego w drodze trybu odwoławczego treści decyzji - wynikającego wprost z ustawy - samo przez siebie nie może być utożsamiane przez organ z "groźbą", o której mowa w art. 239 b § 2 o.p.

Dodatkowo Strona wskazała, że NUS wydając decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego niemal rok po zakończeniu kontroli podatkowej sam przyczynił się do okoliczności, w której ziściła się treść art. 239 b § 1 pkt 4 o.p. Takie, bowiem działanie stanowi w ocenie Skarżącego przeniesienie ciężaru negatywnych konsekwencji działania Organu na rzecz podatnika, co jawi się sprzecznym z zasadą zaufania obywateli do organów administracji publicznej.

DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania.

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Z akt sprawy wynika, że poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem DIS utrzymał w mocy postanowienie NUS o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2016 r. określającej Skarżącemu zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące styczeń – listopad 2011 r. Organ I instancji, z aprobatą organu odwoławczego, uznał zasadność nadania nieostatecznej decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności zważywszy na nieodległy termin przedawnienia zobowiązania określonego tą decyzją.

Skarżący - kwestionując to rozstrzygnięcie - zarzucił nieuprawdopodobnienie, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji organu I instancji nie zostanie wykonane i wskazał na konieczność wykazania zaistnienia okoliczności określonych w art. 239b § 1 o.p., czego w sprawie zaniechano. Podkreślił, że skorzystanie przez stronę z przysługującego mu uprawnienia do wniesienia odwołania nie wyklucza dobrowolnego wykonania decyzji.

Zgodnie z art. 239b § 1 o.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (§ 2).

Z brzmienia tych przepisów wynika, że musi wystąpić przynajmniej jedna z czterech przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 o.p., przy czym, w przypadku tychże przesłanek wymienionych w § 1 cyt. przepisu, organ podatkowy obowiązany jest ustalić ich wystąpienie przez udowodnienie, natomiast w przypadku przesłanki określonej w art. 239b § 2 o.p. - wystarczy uprawdopodobnienie.

"Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, ze swej istoty nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu" (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 583/15, LEX nr 1929695), a więc to, że jakieś zdarzenie przypuszczalnie nastąpi.

W ocenie Sądu, uzasadniona jest więc teza, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek, tj. jednej ze wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1 - 4 o.p. oraz przewidzianej w § 2 tego uregulowania. Warunkiem koniecznym dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 239b § 1 o.p. jest bowiem jednoczesne uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Mając na względzie wywody i zarzuty skargi, podkreślenia wymaga, że to organ podatkowy ustala, czy zaistnienie jednej z przesłanek, o jakich mowa w art. 239b § 1 o.p., daje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Po przeprowadzeniu tego procesu dowodzenia organ podatkowy może nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności, jednak należy to do uznania organu podatkowego, który mimo spełnienia wszystkich przesłanek określonych w art. 239b § 1 i § 2 o.p. może dojść do przekonania, że nie ma potrzeby stosowania omawianej regulacji. Taki sposób wykładni zacytowanych przepisów jest co do zasady niesporny w rozpoznawanej sprawie. Jednakże w odniesieniu do stanu faktycznego tej sprawy oraz mając na uwadze treść wydanych przez organy rozstrzygnięć, skarżący uważa, iż nie została spełniona przesłanka z § 2, albowiem nie zostało przez organy uprawdopodobnione, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Przeciwnego zdania jest organ odwoławczy, który twierdzi, iż w sprawie miały miejsce okoliczności uprawdopodobniające niewykonanie zobowiązania.

W ocenie Sądu, rację w tym sporze należy przyznać organowi odwoławczemu.

Uzasadniając taki pogląd, trzeba wskazać, iż regulacje zamieszczone w § 1 i § 2 art. 239b o.p. powinny być odczytywane we wzajemnym powiązaniu, na co wskazuje choćby zawarte w § 2 bezpośrednie odniesienie do § 1. Oznacza to również, iż zakres, sposób i sens "uprawdopodobnienia" z § 2 powinny być odczytywane poprzez pryzmat przesłanek z pkt 1 - 4 § 1, a konkretnie rzecz biorąc tych, bądź tej z nich, na zaistnienie których organy w danej sprawie się powołały, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W rozpatrywanej sprawie organy powołały się na zaistnienie przesłanki z pkt 4 (zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania), a więc uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania powinno mieć za punkt odniesienia tę właśnie przesłankę. Zasadnym jest zatem w tym kontekście stanowisko, iż nie tylko chodzi tu o okoliczności subiektywne leżące po stronie podatnika, a wskazujące, że nie uiści on podatku oraz okoliczności obiektywne wynikające ze stanu majątkowego podatnika, ale także te związane z samym upływem czasu. Skoro zatem powołana została przesłanka z pkt 4, a nie np. z pkt 2 lub 3, to przy tym uprawdopodobnieniu organ nie musi odwoływać się do argumentacji i ustaleń, które miałyby na celu wykazanie braku wystarczającego majątku u podatnika, czy też podejmowania przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji.

Należy także zwrócić uwagę na znaczenie (sposób rozumienia) pojęcia "uprawdopodobnienie", które polega nie na wykazaniu i udowodnieniu zaistnienia określonego faktu jako czegoś pewnego, lecz wskazaniu jedynie okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie zaistnienia tego faktu. Skoro termin przedawnienia decyzji wydanej w dniu [...] grudnia 2016 r. (doręczonej w dniu 27 grudnia 2016 r.), której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, upływał z dniem 31 grudnia 2016 r., to nie sposób uznać, że - przywołując okoliczności związane już tylko z samym przedawnieniem - organy nie uprawdopodobniły tego, że zobowiązanie określone w nieostatecznej decyzji nie zostanie wykonane. Argumentacja ta tym bardziej zyskuje wzmocnienie, gdy uwzględni się fakt, że należność wygasłaby z dniem upływu terminu przedawnienia, a więc w kilka dni od dnia doręczenia decyzji.

Z akt sprawy wynika, że strona nie skorzystała z możliwości wniesienia odwołania od decyzji NUS z dnia [...] grudnia 2016 r. (pismo NUS z dnia 14 lutego 2017 r.). Niemniej jednak okoliczność ta nie jest decydująca w sprawie z uwagi na fakt, że decyzja określająca wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń – listopad 2011 r. nie stała się ostateczna przed datą przedawnienia zobowiązania. Nie kwestionując zatem uprawnienia skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu, wskazać należy, że okoliczności związane z terminami, w jakich strona mogła skorzystać ze swoich praw także tworzą określone elementy stanu faktycznego, którego całokształt podlega ocenie organu w kontekście prawdopodobieństwa zaistnienia faktu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane.

W sytuacji więc, gdy decyzję organu I instancji doręczono w dniu 27 grudnia 2016 r., a Strona mogła w terminie wnieść odwołanie od tej decyzji, to w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego uzasadnione jest twierdzenie, które legło u podstaw rozstrzygnięcia organów obu instancji, iż jest prawdopodobne, że skarżący w okresie jaki pozostał do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania, tj. do końca 2016 r. nie wykona zobowiązania.

W świetle przedstawionych wyżej okoliczności, ziszczenie się opisanej przez organy sekwencji zdarzeń skutkujących niewykonaniem zobowiązania podatkowego przed upływem terminu przedawnienia było, w ocenie Sądu, całkowicie realne i możliwe - a więc prawdopodobne, co stanowiło wypełnienie przesłanki wymienionej w art. 239b § 2 o.p. Zaistnienie tej przesłanki organy - zdaniem Sądu - wykazały w wystarczającym zakresie.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. Przyjmuje się w nim, że organ podatkowy, który nadaje decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności z powołaniem się na przesłankę z art. 239b § 1 pkt 4 o.p., powinien w myśl art. 239b § 2 o.p. wskazać na takie okoliczności stwarzające ryzyko niewykonania zobowiązania podatkowego, które wiążą się z krótszym niż 3 miesięcznym okresem jego przedawnienia; taką okolicznością może być między innymi czas niezbędny do uzyskania przez decyzję nieostateczną waloru ostateczności (zob. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 368/17, Legalis, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2903/13, LEX nr 1958528). Ugruntowane jest także stanowisko, zgodnie z którym jeżeli do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, przez ustawodawcę wyznaczony na czas krótszy niż trzy miesiące, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych. Nawet przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji organu I instancji, zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem wygaśnie na skutek przedawnienia (wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 20117 r. sygn. akt I FSK 1496/15, LEX nr 2289358, wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 października 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 755/15, LEX nr 1929761). Ponadto zgodnie z poglądem NSA uprawdopodobnienie, o którym stanowi art. 239b § 2 o.p., może zostać uznane za wykazane przez organ podatkowy także wówczas, gdy nie ma prawnych możliwości wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. Taką okolicznością może być sytuacja, w której z uwagi na terminy oczywistym jest, że ewentualne złożenie przez stronę odwołania od decyzji organu I instancji, które nie będzie mogło zostać faktycznie rozpatrzone przez organ odwoławczy w okresie do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz może być też między innymi czas niezbędny do uzyskania przez decyzję nieostateczną waloru ostateczności (wyrok NSA z dnia 10 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 643/15, LEX nr 2288661).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w sprawie dostatecznie uprawdopodobniono, iż zobowiązanie podatkowe określone decyzją organu I instancji nie zostanie wykonane przed upływem terminu przedawnienia, czemu organy obu instancji dały wyraz w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć.

Z tych też względów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).