Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1095/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 5 ust. 4 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1278
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.
article: art.  7, art. 77 par. 1 i art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych specjalności architektonicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego P. B. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...].

Powyższą decyzją organ odwoławczy - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 tj. ze zm.), w związku z art. 11 ust. 1 i art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1725 tj.), oraz w związku z § 4 ust 2 Regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej, (załącznik do uchwały Krajowej Rady IARP nr [...], z dnia [...] października 2014 r. ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania P. B. od decyzji nr [...] Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów RP z dnia [...] listopada 2016 r. odmawiającej nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie bez przeprowadzania egzaminu – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W związku z prowadzonym postępowaniem kwalifikacyjnym na uprawnienia budowane w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Architektów RP odmówiła P. B., nadania uprawnień z powodu braku wymaganego wykształcenia i wydała decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. odmawiającą nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie bez przeprowadzania egzaminu.

Organ I instancji uznał, iż z informacji zawartych w suplemencie do dyplomu nie wynika, że nie mniej niż jedna trzecia programu studiów określonego w liczbie godzin obejmuje zajęcia kształtujące wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu kierunku studiów architektonicznych. W uzasadnieniu jako podstawę rozstrzygnięcia Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna wskazała § 5 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 roku w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 2014 r., poz. 1278), zwanych dalej "Rozporządzeniem".

Dnia [...] czerwca 2016 r. do Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej wpłynęło odwołanie P. B. wraz z dokumentacją dotyczącą postępowania kwalifikacyjnego.

W odwołaniu strona zarzuciła nieprawidłową ocenę dokonaną przez Okręgową Komisję Kwalifikacyjną wskazując na naruszenie Rozporządzenia, ustawy Prawo Budowlane oraz ustawy z dnia 9 maja 2014 roku o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych (Dz.U. z 2014 r., poz. 768), w wyniku którego organ I instancji błędnie przyjął, że wykształcenie Odwołującego nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], Krajowa Komisja Kwalifikacyjna uchyliła zaskarżoną decyzję w całości i przekazała sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej rozstrzygnięcie organu I instancji należało uznać za przedwczesne. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna zaleciła jednocześnie Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej, dokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez wykazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, a w szczególności - z czego wynika, iż według organu I Instancji Odwołujący nie spełnia wymogów dotyczących wykształcenia, w tym jakie zajęcia w programie studiów obejmują zajęcia kształtujące wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu studiów, w jaki sposób zostały dokonane wyliczenia godzin zajęć, zaliczenie ilu godzin zajęć w programie studiów organ uznał za zasadne oraz wyjaśnienie przyjętej podstawy prawnej.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji po raz kolejny odmówił wnioskodawcy nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie bez przeprowadzenia egzaminu.

Organ I instancji dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy ustalił, że Odwołujący nie spełnia wymogu w zakresie wykształcenia. Ustalenie to zostało dokonane na podstawie złożonych przez Odwołującego dokumentów, w tym dyplomu ukończenia Politechniki [...] w [...] - Wydział Budownictwa i Inżynierii Środowiska na kierunku budownictwo w zakresie remontów budowli.

Jak wskazał w uzasadnieniu organ I instancji, dokonana została analiza załącznika nr 2 do Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] września 2011 r. w sprawie standardów kształcenia dla kierunków architektura i weterynaria, określającego ramowe treści kształcenia studiów pierwszego oraz drugiego stopnia na kierunku architektura. W tym kontekście, organ I instancji zbadał, czy informacje zawarte w karcie przebiegu studiów wykazują że nie mniej niż jedna trzecia programu studiów określonego w punktach ECTS lub liczbie godzin zajęć, obejmuje zajęcia kształtujące wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu kierunku studiów. Jak wskazał organ I instancji, w/w rozporządzenie wymaga, aby w ramach studiów kształcenie podzielone było na dwie ramowe treści kształcenia, obejmujące: treści podstawowe w wymiarze 150 godzin oraz treści kierunkowe w wymiarze 690 godzin. Organ I instancji wskazał, że wykształcenie odwołującego obejmuje ramową treść kształcenia w wymiarze podstawowym, jednak wymogu tego nie spełnia jego wykształcenie kierunkowe. Program studiów odwołującego obejmował odpowiednio:

1. Podstawy projektowania architektonicznego -10 godzin

2. Projektowanie urbanistyczne - brak

3. Historia architektury i urbanistyki - brak

4. Budownictwo ogólne i materiałoznawstwo -41 godzin

5. Konstrukcje budowlane - 33 godziny

6. Instalacje budowlane - 6 godzin

7. Sztuki plastyczne i techniki warsztatowe - brak

8. Ekonomika procesu inwestycyjnego - 7,5 godzin

9. Organizacja procesu inwestycyjnego - 7 godzin

10. Prawo budowlane - brak

11. Etyka zawodu architekta - brak.

Łącznie zatem, przedmioty kierunkowe, które objęte zostały zakresem studiów odwołującego obejmowały 104,5 godzin. Tymczasem 1/3 z 690 godzin wymaganych w/w rozporządzeniem wynosi 230 godzin, a tym samym warunek posiadania wykształcenia umożliwiającego wykonywanie zawodu architekta i posiadanie uprawnień budowalnych w ograniczonym zakresie nie został przez Odwołującego spełniony.

Od powyższej decyzji P.B. złożył odwołanie do Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej.

W odwołaniu wskazano, że decyzja jest niezgodna z prawem ponieważ organ nie wyjaśnił sprawy w należyty sposób.

Po rozpatrzeniu odwołania Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] utrzymała w mocy decyzją organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że po ponownej weryfikacji materiału dowodowego w sprawie, w zakresie podniesionych zarzutów stwierdzono, że odmowa nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie, bez przeprowadzenia egzaminu, jest zasadna.

Krajowa Komisja podała, że zgodnie z art. 12 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 tj. ze zm.) samodzielne funkcje techniczne w budownictwie mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją. Zarówno wykształcenie, jak i przebieg praktyki zawodowej jest oceniany w toku postępowania kwalifikacyjnego w świetle powyższej normy. Dokonanie prawidłowej oceny wykształcenia kandydata, przez komisje kwalifikacyjne Izby Architektów RP może zostać dokonane wyłącznie poprzez pryzmat przepisów powszechnie obowiązujących w tym zakresie tj. przepisów, które regulują minimalny poziom wykształcenia niezbędny do wykonywania zawodu architekta.

Organ podkreślił, że w krajowym porządku prawnym za przepisy takie trzeba uznać rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 29 września 2011r (Dz. U. nr 2017 poz. 1233) w sprawie standardów kształcenia dla kierunków weterynarii i architektury. Rozporządzenie to, w sposób szczegółowy określa zakres kształcenia, tak zarówno studiów I jak i II stopnia, niezbędny do osiągnięcia poziomu wiedzy uprawniającej do wykonywania zawodu architekta. Należy wskazać, iż przepisy te stanowią realizację wymagań unijnych określonych w przepisach dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych. Dyrektywa ta, w art. 46 stanowi, że kształcenie architekta obejmuje, co najmniej pięcioletnie studia w pełnym wymiarze godzin na uniwersytecie lub w porównywalnej instytucji edukacyjnej zakończone zdaniem egzaminu na poziomie uniwersyteckim lub, co najmniej czteroletnie studia w pełnym wymiarze godzin na uniwersytecie lub w porównywalnej instytucji edukacyjnej zakończone zdaniem egzaminu na poziomie uniwersyteckim wraz z zaświadczeniem potwierdzającym pomyślne ukończenie dwuletnich praktyk zawodowych. Jednocześnie zgodnie z art. 46 ust 2 Dyrektywy, architektura musi być głównym przedmiotem studiów.

Zdaniem Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z przepisów powyższych jednoznacznie wynika, iż na etapie kwalifikowania wykształcenia komisja kwalifikacyjna powinna dokonać nie tylko formalnej analizy kompletności złożonych dokumentów, ale również poddać indywidualnej ocenie, poziom wykształcenia kandydata.

Zgodne z § 5 ust 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wymóg ukończenia studiów na kierunku odpowiednim lub pokrewnym dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych uznaje się za spełniony, jeżeli:

1) nazwa kierunku studiów jest zgodna z określeniem zakresu kierunku studiów, wskazanym w załączniku nr 2 do rozporządzenia, lub

2) informacje zawarte w suplemencie do dyplomu albo wypisie z przebiegu studiów potwierdzonym przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni wskazują iż nie mniej niż jedna trzecia programu studiów określonego w punktach ECTS, o których mowa w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, lub liczbie godzin zajęć obejmuje zajęcia kształtujące wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu kierunku studiów.

Jednocześnie, zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 2 lit a ustawy Prawo budowlane, uzyskanie uprawnień w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie wymaga ukończenia studiów pierwszego stopnia na kierunku odpowiednim dla danej specjalności lub studiów drugiego stopnia na kierunku pokrewnym dla danej specjalności.

Kierunkiem odpowiednim dla specjalności architektonicznej, zgodnie z załącznikiem nr 2 do w/w rozporządzenia jest architektura lub architektura lub urbanistyka. Odwołujący studia pierwszego i drugiego stopnia ukończył na kierunku studiów w zakresie budownictwa, zatem innym niż odpowiedni dla specjalności architektonicznej. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że nie został spełniony warunek wynikający z § 5 ust 4 pkt 1 ww. rozporządzenia i poddał analizie spełnienie przesłanki wynikającej z pkt 2 tego przepisu.

Krajowa Komisja podała, że w zakresie badania zakresu wykształcenia Odwołującego, organ I instancji prawidłowo ustalił, że zakres studiów odwołującego, wynikający z karty przebiegu studiów, nie obejmuje 1/3 wymaganej liczby godzin zajęć kształtujących wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu studiów na kierunku architektura lub architektura i urbanistyka.

Skoro zaś nie zostały spełnione warunki dla uznania wykształcenia odwołującego ani jako odpowiedniego ani pokrewnego dla wykształcenia na kierunku architektonicznym, brak jest przesłanek do uznania, iż odwołujący posiada odpowiednią wiedzę w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji technicznej w budownictwie we wnioskowanym przez odwołującego zakresie.

W kontekście powyższego, organ odwoławczy uznał, że rozstrzygnięcie organu I instancji było zasadne.

Od wymienionej na wstępie decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. P. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzji strona skarżąca zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez:

1. niezastosowanie § 5 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2014r. poz. 1278), podczas gdy Skarżący ukończył kierunek studiów, którego nazwa jest zgodna z określeniem zakresu kierunku studiów, wskazanym w Załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia, tj. kierunek "budownictwo" określony jako pokrewny do uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie, co oznacza, że w sprawie zachodziły zatem przesłanki kwalifikacji wykształcenia Skarżącego na podstawie § 5 ust. 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia;

2. zastosowanie § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia MliR, poprzez błędne przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że przepis ten znajduje zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej, podczas gdy w rozstrzygnięciu sprawy Skarżącego zastosowanie powinien znaleźć § 5 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia MliR, co skutkowałoby uchyleniem decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej.

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to:

1. naruszenie art. 7, 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, jak również błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy;

2. naruszenie art. 12 w związku z art. 35 k.p.a., poprzez dokonywanie pobieżnej oceny materiału dowodowego w sprawie, celowe przewlekanie postępowania przez organ II instancji, nierozpoznanie sprawy w terminach określonych przepisach prawa, a w konsekwencji naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób szybki i prosty;

3. naruszenie art. 9 i 11 k.p.a. polegające na niedostatecznym i zbyt lakonicznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji O. z dnia [...]

4. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez brak realizacji zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego oraz ż przekroczeniem dopuszczalnych granic swobodnej oceny dowodów;

5. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 pkt 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji drugiej instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej.

W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a., w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. wraz ze zwrotem kosztów opłacenia pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął postawione zarzuty względem zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna, albowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Sąd stwierdza, że działający w sprawie odwoławczy organ administracji nie ustalił stanu faktycznego w sposób nie budzący wątpliwości.

Należy przypomnieć, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie, a nie ogranicza się wyłącznie do poparcia rozstrzygnięcia organu I instancji.

Należy zgodzić się z zarzutami skargi, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego jak też procedury administracyjnej.

Rację ma skarżący, że organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego w rozpoznawanej sprawie niezastosowano § 5 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2014r. poz. 1278), podczas gdy Skarżący ukończył kierunek studiów, którego nazwa jest zgodna z określeniem zakresu kierunku studiów, wskazanym w Załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia, tj. kierunek "budownictwo" określony jako pokrewny do uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie, co oznacza, że w sprawie mogły zachodzić przesłanki kwalifikacji wykształcenia Skarżącego na podstawie § 5 ust. 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Z akt sprawy wynika, że skarżący ukończył wyższe studia magisterski na Politechnice [...] na kierunku "budownictwo". Z załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wynika Lp. 2 , że dla specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie kierunkiem pokrewnym jest kierunek studiów w zakresie budownictwa.

Taki właśnie kierunek ukończył skarżący. Organ I instancji nie wyjaśnił w swojej decyzji, dlaczego okoliczność ta nie została wzięta pod uwagę.

Również Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym nie wyjaśniła tej kwestii.

Tymczasem zgodnie z § 5 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia zarówno ukończenie studiów na kierunku odpowiednim, jak i ukończenie studiów na kierunku pokrewnym stanowi spełnienie wymogu uzyskania właściwego wykształcenia dla danej specjalności – Lp. 2 zał. Nr 2 do rozporządzenia.

Dodatkowo należy zaznaczyć, że organy odwoławczy uznając, że w sprawie miał zastosowanie § 5 ust. 4 pkt 2 niedokładnie rozważył również kwestię liczby godzin poszczególnych zajęć odbytych w czasie studiów przez skarżącego.

Skarżący podnosił tę okoliczność w toku postępowania odwoławczego lecz organ II instancji nie rozważył i nie odniósł się do informacji skarżącego, z których wynikało, że liczba godzin zajęć była większa niż ustalono w toku postępowania administracyjnego przed organem I instancji.

W tej sytuacji podkreślić należy, że jedną z naczelnych zasad procedury administracyjnej jest wyrażona w art. 7 kpa zasada prawdy materialnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach, między innymi w art. 77 § 1 kpa, zgodnie, z którym organ administracji publicznej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 80 kpa udowodnienie danej okoliczności ma nastąpić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, również tego przedstawionego przez stronę postępowania.

Dostrzec przy tym trzeba, iż naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa nastąpi nie tylko w sytuacji, gdy organ dokona oceny okoliczności faktycznych na podstawie niektórych tylko dowodów zgromadzonych w sprawie, ale również wówczas, gdy nie podejmie pełnych działań dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. Mając na uwadze powyższe, dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia uznać należało, że wydano je bez dokładnego wyjaśnienia sprawy, tj. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa.

Ponadto organ powinien dać wyraz dokonanej analizie materiału dowodowego w uzasadnieniu decyzji, czego wymaga przepis art. 107 § 3 kpa stanowiący, że uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nieustalenie przez organy lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ powinien odnieść się do wszystkich aspektów sprawy, które Sąd przedstawił powyżej.

Bez jednoznacznego wyjaśnienia ww. kwestii nie jest możliwe wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Wskazane powyżej uchybienia przesądziły o uchyleniu przez Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a zaskarżonej decyzji, gdyż wskazane naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.