Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 926/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1.
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6.
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

E. P. (skarżący) wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.); oraz lp. 6 pkt 9 lit. d) i e), lp. 9 pkt 15 lit. b) załącznika nr 2 do w/w ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.).

Powyższą decyzją z [...] lutego 2011 r. GITD uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] ([...]) złotych i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] ([...]) złotych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowiło ustalenie przekroczenia: dopuszczalnego nacisku osi na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla podwójnej osi napędowej, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m oraz dopuszczalnej masy całkowitej.

Fakt ten został ujawniony podczas kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], zatrzymanego przez inspektora transportu drogowego w dniu [...] października 2010 r. we W. przy ul. [...]. Pojazd zważony na miejscu do ważenia przy ul. [...]. Powyższym pojazdem wykonywany był transport drogowy przez przedsiębiorcę E. P. Kierowcą był Pan P. S. Kontrolę potwierdzono protokołem nr [...].

Rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji, GITD stwierdził, że zarzut strony dotyczący niewłaściwego zakwalifikowania pojazdu do lp. 9 pkt 15 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych jest zasadny. Istotnie, organ I instancji nie wyjaśnił w jaki sposób ustalił, że przedmiotem kontroli był czteroosiowy pojazd samochodowy z dwoma osiami kierowanymi, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 t. Należy tu zwrócić uwagę na następujące kwestie:

- w protokole kontroli wskazano, że pojazd ma zawieszenia sztywne:

- z protokołu nie wynika, czy oś napędowa była wyposażona w opony bliźniacze;

- z dowodu rejestracyjnego wynika, że maksymalny nacisk osi wynosi 1000 kN -tymczasem, zakwalifikowano je jako osie, których maksymalny nacisk miał nie przekraczać 9,5 t.

Z tych powodów organ II instancji uznał, że kwalifikacja pojazdu do lp. 9 pkt 15 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych jest niewłaściwa i nie ma podstaw do nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Dlatego też była konieczna korekta rozstrzygnięcia dotyczącego nałożenia kary pieniężnej z tytułu przekroczenia DMC pojazdu.

Jednocześnie organ nie uznał za zasadne pozostałych zarzutów podniesionych w ww. odwołaniu.

Zdaniem GITD, prawidłowe jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za przekroczenie nacisku na podwójnej osi napędowej ([...]). W tym zakresie organ odwołał się do Lp. 6, zgodnie z którym za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t:

- pkt 9) dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi:

-- lit. d) powyżej 16,5 t do 17,5 t - 1740 zł

-- lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 11 powyżej 17,5 t dodatkowo 1440 zł

wskazując, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu dokonanego na stanowisku ważenia pojazdów (co potwierdza protokół nr [...] z dnia [...] października 2010 r.), stwierdzono naruszenie:

- nacisk 21,11 t na podwójnej osi - przekroczenie o 6,61 t;

Organ odwoławczy podkreślił, że ważenie odbyło się na miejscu zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę, po dokonaniu pomiarów pochylenia stanowiska ważenia pojazdów z dnia [...] czerwca 2010 r. Ważenie odbyło się za pomocą zalegalizowanej przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w G., wagi samochodowej do pomiarów dynamicznych VLM o nr fabr. [...] (legalizacja ważna do [...] kwietnia 2011 r.). Dokumenty te zostały okazane kierowcy podczas kontroli.

GITD uznał, że argumentacja skarżącego, w szczególności rozważania odnośnie zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, nie może zostać uwzględniona. Zgodnie bowiem z § 4 rozporządzenia:

ust. 1: Przez oś pojedynczą rozumie się oś oddaloną od osi sąsiedniej o więcej niż 1,8 m lub dwie sąsiednie osie oddalone od siebie o mniej niż 1 m, a przez oś wielokrotną - zespół złożony z dwóch lub więcej osi, zwanych "osiami składowymi", w którym odległość między sąsiednimi osiami składowymi jest nie mniejsza niż 1 m i nie większa niż 1,8 m.

ust. 3: Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, dla których przez oś pojedynczą rozumie się oś oddaloną od osi sąsiedniej o więcej niż 2 m lub dwie sąsiednie osie oddalone od siebie o mniej niż 1 m, a przez oś wielokrotną - zespół złożony z dwóch lub więcej osi, zwanych "osiami składowymi", w którym odległość między sąsiednimi osiami składowymi jest nie mniejsza niż 1 m i nie większa niż 2 m.

Organ odwoławczy stwierdził, że z protokołu kontroli wynika, iż pomiędzy osią nr 1 a 2 odległość wynosiła 1,69 m, zaś pomiędzy osią nr 3 a 4 odległość wynosiła 1,33 m. Były więc to osie składowe 2-ch osi podwójnych (wielokrotnych w rozumieniu w/w rozporządzenia), mieszczące się w zakresie pomiędzy 1,3 m a 1,8 m, zatem o rozstawie określonym w załączniku nr 2 do UDP. Data pierwszej rejestracji pojazdu - [...].05.2003 r. została określona w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, którego kopia znajduje się w aktach sprawy. Przepis § 4 ust. 3 powyższego rozporządzenia nie mógł mieć więc tu zastosowania.

Odnośnie podnoszonej przez skarżącego kwestii kwalifikowania osi kontrolowanego pojazdu jako osi wyłącznie napędowych w innych kontroli drogowych, podkreślił, że naruszenie stwierdzono wyłącznie na osi napędowej. Kwestia ewentualnego błędnego zakwalifikowania pierwszej osi podwójnej jako nienapędowej jest zatem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia merytorycznego i wymiaru kary pieniężnej. Wypada także zauważyć, iż kary za przekroczenia nacisków osi nienapędowych są znacznie wyższe.

Organ zaakcentował, że zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Jeśli przewoźnik ma trudności z określeniem masy pojazdu i takim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenie nacisków osi, winien rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej.

W skardze na powyższą decyzję E. P., reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji;

2. dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci protokołu kontroli Nr [...] na okoliczność dokonania przez organ administracji różnych kwalifikacji osi kontrolowanego pojazdu,

3. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez ustalenie przez organy administracji publicznej stanu faktycznego sprawy niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie decyzji;

II. naruszenie prawa materialnego poprzez:

a) błędną wykładnię przepisu § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32, poz. 262 ze zm.) poprzez przyjęcie błędnej kwalifikacji kontrolowanych osi w pojeździe marki [...] o nr rej. [...] jako oś podwójną nienapędową i oś podwójna napędową;

b) błędne przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia naruszeń określonych w lp 6 pkt 9 lit d) i e) załącznika nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007, Nr 19, poz. 115 ze zm.).

W uzasadnieniu skargi ponowiono argumenty podniesione w postępowaniu odwoławczym a mianowicie zarzucono, że:

Protokół kontroli zawiera w swej treści błędną (zupełnie dowolną) klasyfikację osi jako oś podwójną nienapędową i oś podwójną napędową. W tym miejscu należy podkreślić, iż przedmiotowy pojazd kontrolowano kilka razy, i stwierdzono inną klasyfikacje osi.

W tym zakresie wniesiono na podstawie art. 106 § 3 ppsa o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci protokołu kontroli [...] na okoliczność sklasyfikowania (w sposób odmienny niż w przedmiotowej sprawie) osi kontrolowanego pojazdu w toku innego postępowania administracyjnego, dotyczącego również kontroli drogowej wykonanej przez inspektora transportu drogowego. Powyższe potwierdza dowolność klasyfikacji osi dokonywanych przez organ podczas kontroli pojazdu, a następnie nakładanie na tej podstawie na stronę kar pieniężnych.

W niniejszej sprawie organ II Instancji odnosząc się do zarzutu skarżącego w przedmiocie błędnej i jednocześnie zupełnie dowolnej klasyfikacji osi przedmiotowego pojazdu, stwierdził, iż ewentualne błędne zakwalifikowanie pierwszej osi podwójnej jako nienapędowej jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia merytorycznego i wymiaru kary pieniężnej.

Organ nie wskazał jaka winna być prawidłowa klasyfikacja pojazdu. Nadto nie ustalił czy i które osie są napędowe, co ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W związku z powyższym na jakiej podstawie organ administracji stwierdził, iż błąd mógł dotyczyć jedynie klasyfikacji pierwszej osi jako podwójnej nienapędowej, natomiast kara dotyczy drugiej osi podwójnej napędowej. Skoro organ nie ustalił która z osi jest napędowa a która nienapędową, to nie jest możliwe stwierdzenie, że klasyfikacja dokonana została w sposób prawidłowy. W przypadku bowiem stwierdzenia, że trzecia lub czwarta oś jest nienapędową, klasyfikacja dokonana przez organ nie mogłaby się ostać. Samo zaś ustalenie że pojazd składał się z czterech osi i nie wszystkie osie kontrolowanego pojazdu są napędowe, nie przesądza jeszcze o tym która z tych czterech osi jest napędowa, a która nie.

Idąc dalej organ administracji dokonał ustalenia stanu faktycznego, w drodze błędnej wykładni przepisów § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32, poz. 262 ze zm.) uznając że kontrolowany pojazd składa się z osi podwójnej nienapędowej i osi podwójnej napędowej.

W stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania decyzji, w przepisie § 4 ust. 1 cytowanego powyżej rozporządzenia wskazano, iż przez oś pojedynczą rozumie się oś oddaloną od osi sąsiedniej o więcej niż 1,8 m lub dwie sąsiednie osie oddalone od siebie o mniej niż 1 m, a przez oś wielokrotną - zespół złożony z dwóch lub więcej osi, zwanych "osiami składowymi", w którym odległość między sąsiednimi osiami składowymi jest nie mniejsza niż 1 m i nie większa niż 1,8 m.

W niniejszej sprawie zasadnicze zatem znaczenie ma sklasyfikowanie osi w kontrolowanym pojeździe, na podstawie właściwego przepisu. Bezspornym jest, iż pojazd składa się z czterech osi, jednakże nie każda to oś napędowa. Dwie pierwsze osie oddalone są od siebie o 1,70 m. Przyjmując klasyfikacje na podstawie przepisu § 4 ust. 1 jest to oś wielokrotna, składająca się z dwóch osi składowych. Kolejne dwie osie (tj. trzecia i czwarta) kontrolowanego pojazdu oddalone są od siebie o 1,36 m. Przyjmując klasyfikację, na podstawie przepisu § 4 ust. 1 jest to również oś wielokrotna, składająca się z dwóch osi składowych.

W związku z powyższym na jakiej podstawie organ I instancji sklasyfikował osie kontrolowanego pojazdu jako oś podwójną nienapędową i oś podwójną napędową, gdyż w uzasadnieniu w żaden sposób organ nie uzasadnił przyjętej klasyfikacji i nie wskazał która z osi jest napędowa. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, bowiem która oś jest osią napędową. Należy również podkreślić, iż w sprawie dotyczącej kontroli tegoż samego pojazdu, inny inspektor sklasyfikował osie jako dwie podwójne napędowe (por. [...],[...]). Powyższe wskazuje na zupełną dowolność organu I instancji przy klasyfikacji osi pojazdu, nie popartą przepisem prawa i nie znajdującą potwierdzenia w materiale dowodowym.

Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie organ administracji dla błędnie ustalonego stanu faktycznego i na podstawie niewystarczającego - dla wydania rozstrzygnięcia - materiału dowodowego, zastosował przepisy skutkujące nałożeniem na Stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł zgodnie z lp 6 pkt 9 lit. d) i e) załącznika nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007, Nr 19, poz. 115 ze zm.). Organ nie uzasadnił zatem w sposób właściwy swojej decyzji, co uniemożliwiło Stronie właściwe odniesienie się do stwierdzonych w niej naruszeń.

Biorąc pod uwagę powyższe skarżący stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do licznych uchybień, które podważają prawidłowość ustaleń zawartych w wydanej decyzji. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1987 r. (sygn. akt III SA 702/87, opublikowany w ONSA z 1987, Nr 2, poz. 79) uchybienia organu administracji państwowej nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela, który działa w dobrej wierze.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. Sąd postanowił uwzględnić wniosek skarżącego i dopuścić dowód z protokołu kontroli drogowej skarżącego przedsiębiorcy z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga E. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2011r. nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.

W myśl art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych, za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 40c w/w. ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalna masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...).

Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 w/w. ustawy wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 138, poz. 932 i poz. 933). Ulica [...] we W. na której zatrzymano pojazd marki [...] numer rejestracyjny [...] którym był wykonywany transport drogowy przez skarżącego przedsiębiorcę nie leży w ciągu żadnej z dróg w nich wymienionych, zastosowanie znajduje więc przepis art. 41 ust. 6, w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Powyższej okoliczności strona skarżąca nie kwestionuje.

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia

Przez oś pojedynczą rozumie się oś oddaloną od osi sąsiedniej o więcej niż 1,8 m lub dwie sąsiednie osie oddalone od siebie o mniej niż 1 m, a przez oś wielokrotną - zespół złożony z dwóch lub więcej osi, zwanych "osiami składowymi", w którym odległość między sąsiednimi osiami składowymi jest nie mniejsza niż 1 m i nie większa niż 1,8 m.

Bezspornym jest, iż pojazd poddany ważeniu w toku przedmiotowej kontroli drogowej składa się z czterech osi. Dwie pierwsze osie oddalone są od siebie o 1,70 m. Przyjmując klasyfikację na podstawie przepisu § 4 ust. 1 jest to oś wielokrotna, składająca się z dwóch osi składowych. Kolejne dwie osie - a więc trzecia i czwarta skontrolowanego pojazdu oddalone są od siebie o 1,36 m. Przyjmując klasyfikację na podstawie przepisu § 4 ust. 1 jest to również oś wielokrotna, składająca się z dwóch osi składowych. W rozpatrywanym przypadku były to więc osie składowe dwóch osi podwójnych (wielokrotnych w rozumieniu w/w rozporządzenia), mieszczące się w zakresie pomiędzy 1,3 m a 1,8 m, zatem o rozstawie określonym w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Ze względu na datę pierwszej rejestracji pojazdu – tj. [...] maja 2003 r., określoną w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, którego kopia znajduje się w aktach sprawy, organ słusznie uznał, że przepis § 4 ust. 3 powyższego rozporządzenia, zgodnie z którym Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, dla których przez oś pojedynczą rozumie się oś oddaloną od osi sąsiedniej o więcej niż 2 m lub dwie sąsiednie osie oddalone od siebie o mniej niż 1 m, a przez oś wielokrotną - zespół złożony z dwóch lub więcej osi, zwanych "osiami składowymi", w którym odległość między sąsiednimi osiami składowymi jest nie mniejsza niż 1 m i nie większa niż 2 m. nie mógł mieć zastosowania (wzmiankowane rozporządzenie weszło w życie 13 marca 2003r.)

W niniejszej sprawie ostatecznie organ odwoławczy uznał, że przekroczenie dozwolonych nacisków stwierdzono na osi drugiej podwójnej napędowej (pomiędzy 3 a 4 osią) i jedynie za to przekroczenie została nałożona kara pieniężna. W tym stanie rzeczy, nieprawidłowe zakwalifikowanie pierwszej osi podwójnej jako nienapędowej zamiast napędowej nie ma wpływu na wynik sprawy. Pełnomocnik organu na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 21 czerwca 2011 r. przyznał, że w protokole kontroli wadliwie wskazano, iż pierwsza oś skontrolowanego pojazdu to oś podwójna nienapędowa, podczas gdy w rzeczywistości jest to oś podwójna napędowa jak prawidłowo ustalono w protokole kontroli tego pojazdu przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2010 r., na który to protokół powołuje się skarżący zarzucając wadliwe ustalenia poczynione w niniejszej sprawie w zakresie sklasyfikowania osi.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że organ nałożył na stronę karę pieniężną za przekroczenie nacisku na podwójnej osi napędowej w prawidłowej wysokości wynikającej z l.p. 6 pkt 9 lit. d) oraz e) załącznika zgodnie z którym:

Za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t:

- pkt 9) dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi:

- lit. d) powyżej 16,51 do 17,5 t - 1740 zł

-- lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 11 powyżej 17,5 t dodatkowo

1440 zł.

W niniejszej sprawie stwierdzono nacisk 21,11 t na podwójnej osi napędowej tj. przekroczenie o 6,61 t; a zatem kara za przekroczenie nacisku tej osi wynosiła [...] zł ([...]). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7,11, 80 i 107 § 3 k.p.a. nie są uzasadnione.

Ze względu na to, że pojazd był nienormatywny natomiast skarżący nie legitymował się stosownym zezwoleniem na przejazd organ słusznie uznał za spełnione przesłanki z art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Uwzględniając powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.