Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 576/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6  ust. 2a
journal: Dz.U. 2017 poz 1778
law: Ustawa  z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.
article: art. 42  ust. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1507
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - teskt jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia do ubezpieczenia emerytalno-rentowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], Prezydent Miasta na podstawie art. 6 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1778 ze zm., dalej powoływana jako u.s.u.s.) w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 2, art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacanie zasiłków dla opiekuna (Dz. U. z 2017 r. poz. 2092 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz.2096 ze zm., dalej powoływana jako K.p.a.) odmówił zgłoszenia M. K. (dalej określany jako skarżący) do ubezpieczenia emerytalno-rentowego i opłacania składki na ubezpieczenie emerytalno-rentowe przy wypłacanym na podstawie decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...].01.2016 r. zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad B. K.

W uzasadnieniu organ wskazał, że przepis art. 6 ust. 2 u.s.u.s. stanowi, iż zasady podlegania ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym osób rezygnujących z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania bezpośredniej, osobistej opieki nad długotrwale lub ciężko chorym członkiem rodziny oraz wspólnie niezamieszkującymi matką, ojcem lub rodzeństwem, za które ośrodek pomocy społecznej opłaca składkę, regulują przepisy o pomocy społecznej. Zasady opłacania składek na ubezpieczenie społeczne za osoby pobierające świadczenie pielęgnacyjne, specjalny zasiłek, opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna reguluje przepis art. 6 ust. 2a u.s.u.s., zgodnie z którym za osobę pobierającą świadczenie pielęgnacyjne, specjalny zasiłek, opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna wójt, burmistrz lub prezydent miasta opłaca składkę na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od podstawy odpowiadającej wysokości odpowiednio:

1. świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego przysługujących na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych,

2. zasiłku dla opiekuna przysługującego na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przez okres niezbędny do uzyskania okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego) odpowiednio 20-letniego przez kobietę, 25 letniego przez mężczyznę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku sygn. akt II SA/Bd 1250/17 z dnia 23 maja 2018 r. w uzasadnieniu wskazał, że należy stronę pouczyć o wymogach art. 42 ustawy o pomocy społecznej i ewentualnie wezwać do sprecyzowania wniosku, czy dotyczy on okresu wstecznego, czy skarżący kwestionuje informacje ZUS i wynikające z niej ustalenia i w tym celu należy przedłożyć aktualne zaświadczenie tego organu o ustalonych okresach składkowych i nieskładkowych. Zawiadomieniem z [...].11.2018 r. organ umożliwił skarżącemu zapoznanie się z dokumentacją, jak również zapewnił czynny udział w prowadzonym postępowaniu, a przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenie ewentualnych żądań zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu. Do dnia wydania decyzji nie wypłynęły żadne nowe dowody w sprawie.

Z informacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...].03.2016 r. wynika, że na dzień [...].02.2016 r. (uwzględnione składki do [...].01.2016 r.) skarżący posiada udokumentowany okres opłacania składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe wynoszący łącznie: 24 lata, 10 miesięcy i 3 dni w tym: okresy składkowe 22 lata, 10 miesięcy, 29 dni oraz okresy nieskładkowe 1 rok, 11 miesięcy, 4 dni. Łącznie do opłacania pozostał 1 miesiąc i 27 dni. W związku z powyższym składkę opłacano do [...].03.2016 r., tj. do końca wymaganego okresu. Od [...].04.2016 r. w związku z informacją ZUS z [...].03.2016 r. zaprzestano opłacania składki na ubezpieczenie emerytalno-rentowe z uwagi na uzyskanie wymaganego dla maksymalnego okresu opłacania składek na ubezpieczenie społeczne (art. 6 ust. 2a - 2c u.s.u.s.).

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej za osobę, która zrezygnuje z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania bezpośredniej, osobistej opieki nad długotrwale lub ciężko chorym członkiem rodziny oraz wspólnie niezamieszkującymi matką, ojcem lub rodzeństwem, ośrodek pomocy społecznej opłaca składkę na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od kwoty kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, jeżeli dochód na osobę w rodzinie osoby opiekującej się nie przekracza 150% kwoty kryterium dochodowego na osobę w rodzinie i osoba opiekująca się nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z innych tytułów lub nie otrzymuje emerytury albo renty. Dotyczy to również osób, które w związku z koniecznością sprawowania opieki pozostają na bezpłatnym urlopie. Zgodnie z art. 42 ust. 4 cyt. ustawy, składka na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w wysokości określonej przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych jest opłacana przez okres sprawowania opieki, nie dłużej jednak niż przez okres niezbędny do uzyskania okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego) wynoszącego 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn. Art. 42 ustawy o pomocy społecznej (do której odsyła art. 6 ust. 2 u.s.u.s.) również przewiduje sytuacje, w których składka na ubezpieczenia emerytalne i rentowe nie przysługuje. Wyłączeniu podlegają osoby, które w dniu złożenia wniosku o przyznanie świadczenia: ukończyły 50 lat i nie posiadają okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego) wynoszącego co najmniej 10 lat albo posiadają już okres ubezpieczenia (składkowy i nieskładkowy) wynoszący 25 lat, z zastrzeżeniem art. 87 ust. 1b ustawy emerytalnej, odnoszącym się do sukcesywnego wzrostu łącznego okresu składkowego i nieskładkowego.

Mając na uwadze powyższe organ orzekł jak w sentencji.

Wskazać należy, że, jak wynika z ww. uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta, ww. decyzja została poprzedzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23.05.2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1250/17, w uzasadnieniu którego Sąd stwierdził, że: "Ponownie rozpoznając sprawę organ zgodnie z wymogami art. 7 i 9, art. 77 § 1 k.p.a. pouczy skarżącego o wymogach art. 42 u.p.s. i ewentualnie wezwie do sprecyzowania wniosku, czy dotyczy on okresu wstecznego, czy skarżący kwestionuje Informacje ZUS i wynikające z niej ustalenia, takiej sytuacji może przecież swe twierdzenie udowodnić składając aktualne zaświadczenie tego organu o ustalonych okresach składkowych i nieskładkowych. Organ winien w toku postępowania ustalić precyzyjnie na podstawie stosownych dokumentów wszystkie etapy uzyskiwanych przez skarżącego świadczeń z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością podjęcia się opieki nad matką, w kontekście wymogów ww. przepisu, następnie dokona oceny prawnej w zakresie żądania zarówno w kontekście przepisów ustawy o ustaleniu i wypłacie świadczeń dla opiekunów jak również ustawy o pomocy społecznej i ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, rozważając charakter i różnicę obowiązkowych i dobrowolnych ubezpieczeń emerytalno-rentowych.

Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zasady podlegania ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym osób rezygnujących z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania bezpośredniej, osobistej opieki nad długotrwale lub ciężko chorym członkiem rodziny oraz wspólnie niezamieszkującymi matką, ojcem lub rodzeństwem, za które ośrodek pomocy społecznej opłaca składkę, regulują przepisy o pomocy społecznej.

Z kolei w myśl ust. 2a pkt 2 za osobę pobierającą świadczenie pielęgnacyjne, specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna wójt, burmistrz lub prezydent miasta opłaca składkę na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od podstawy odpowiadającej wysokości odpowiednio: zasiłku dla opiekuna przysługującego na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przez okres niezbędny do uzyskania 25-letniego okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego), z zastrzeżeniem art. 87 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Jednocześnie prezydent miasta, jeżeli wypłaca osobie świadczenie pielęgnacyjne, specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, może wystąpić do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udzielenie informacji o przebiegu ubezpieczenia oraz za jaki okres za tę osobę powinien opłacać składkę na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (ust. 2c). Uzyskana z ZUS informacja jest dokumentem urzędowym, w rozumieniu art. 76 k.p.a., zatem stanowi dla organu zasiłkowego dowód tego co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Owo domniemanie prawdziwości może być podważone poprzez przeprowadzeni dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego, lecz to do strony należy przedstawienie dowodów w tym zakresie.

Podkreślenia wymaga, że wobec składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób pobierających: świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, zasiłek dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest wyłącznie płatnikiem zobowiązanym do ich finansowania w zakresie objętym ustawą (art. 16 ust. 6b s.u.s.)

Wskazać zatem należy skarżącemu, iż zgodnie z przepisem art. 68 s.u.s. stwierdzenie i ustalenie obowiązku ubezpieczeń społecznych jak również wymierzanie i pobieranie składek na ubezpieczenie społeczne należy do zakresu działania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W myśl art. 38 ww. ustawy w razie sporu dotyczącego obowiązku ubezpieczeń społecznych (w tym za okres wsteczny) to nie Prezydent Miasta lecz Zakład Ubezpieczeń społecznych wydaje decyzję osobie zainteresowanej oraz płatnikowi składek. Od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu cywilnego w terminie i według zasad określonych w Kodeksie postępowania cywilnego. Te zatem kwestie zasadniczo nie podlegają właściwości organów administracji publicznej, ani też sądów administracyjnych."

Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. K. podnosząc w nim zarzuty następnie w całości powielone w skardze.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], na podstawie art. 1, art. 2 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2, ust. 3 i ust. 4 oraz art. art. 6 ustawy o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, art. 6 u.s.u.s. oraz art. .138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż skarżący od [...] maja 2014 r. na czas nieokreślony ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna na podstawie art. 2 ust. 1 i ust. 2 pkt 2. art. 4, art. 5, art. 6 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłku dla opiekuna.

Stosownie do treści art. 6 ust. 2a u.s.u.s., za osobę pobierającą zasiłek dla opiekuna wójt, burmistrz lub prezydent miasta opłaca składkę na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od podstawy odpowiadającej wysokości zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustalaniu i wypłacie zasiłku dla opiekuna przez okres niezbędny do uzyskania 25-letniego okresu ubezpieczenia dla mężczyzny. Okres opłacania składek w przypadku skarżącego dotyczy okresu niezbędnego do uzyskania przez niego 25-letniego okresu ubezpieczenia. Z materiału dowodowego sprawy, w tym z informacji z [...].01.2019 r. udzielonej przez ZUS, wynika, że na dzień [...].12.2018 r. skarżący udowodnił łącznie 23 lata 0 miesięcy i 26 dni okresów składkowych i 1 rok 11 miesięcy i 4 dni okresów nieskładkowych, wymienionych w art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1270). Do przebiegu ubezpieczenia uwzględniony również został okres, gdy skarżący był objęty ubezpieczeniem emerytalno-rentowym opłacanym przez Prezydenta Miasta za okres 1 miesiąca i 21 dni. W przypadku skarżącego zaewidencjonowany okres ubezpieczenia obejmujący okresy składkowe i okresy nieskładkowe, w rozumieniu art. 6 ust. 2a u.s.u.s., wynosi 25 lat, zatem po stronie organu I instancji ustał obowiązek opłacania składek emerytalno-rentowych z tytułu pobieranego przez skarżącego zasiłku dla opiekuna.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii obowiązku opłacania przez organ I instancji składek na ubezpieczenie emerytalno-rentowe do ZUS w związku z pobieranym przez skarżącego zasiłku dla opiekuna na niepełnosprawną matkę. Skarżący zwrócił się do organu I instancji żądając opłacenia składek za okres nieskładkowy.

Konstrukcja przepisu art. 6 ust. 2a u.s.u.s nie nasuwa wątpliwości, że intencją ustawodawcy było, aby składki na zasiłek dla opiekuna były opłacane jedynie do czasu osiągnięcia wskazanego w tym przepisie okresu ubezpieczenia. Okres wskazany w tym przepisie nie jest ani okresem minimalnym, ani okresem maksymalnym, lecz jest to konkretnie wskazany okres czasu przez, który na organie ciąży obowiązek opłacania składek. Za powyższą wykładnią dotyczącą okresu opłacania składek przemawia również brzmienie art. 24 ust. 2 ustawy zmieniającej, który stanowi, że wójt, burmistrz lub prezydent miasta zaprzestaje opłacania składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe za okres od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli, na podstawie art. 6 ust. 2a ustawy, o której mowa w art. 6, za mężczyznę pobierającego świadczenie pielęgnacyjne, specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna składka została opłacona za okres niezbędny do uzyskania okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego) wynoszącego, co najmniej 25 lat. Mając zatem na uwadze, że skarżący udowodnił łącznie 25 lat okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego), to organ był zobligowany treścią ww. przepisu do zaprzestania opłacania wspomnianych składek oraz wydania decyzji o odmowie kontynuacji ich opłacania w związku z osiągnięciem okresu ubezpieczenia wskazanego w art. 6 ust. 2a u.s.u.s. Postępowanie organu było w tym zakresie zgodne z przepisami obowiązującego prawa.

Skargę na powyższą decyzję złożył M. K. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że toczy spór z ZUS odnośnie długości okresu, za jaki podlegał ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu. Ponadto, skarżący wskazał, że zaliczenie również okresów nieskładkowych spowoduje dla niego dramatyczne skutki finansowe. W tym zakresie skarżący odwołał się do zasad pomocy Państwa dla obywatela, sprawiedliwości społecznej i praworządności systemu prawa. W związku z tym, w ocenie skarżącego, organ winien w dalszym ciągu opłacać składkę ubezpieczenia emerytalnego i rentowego aż do uzyskania przez niego łącznie 25 lat okresu składkowego. Organ nie odniósł się także do kwestii możliwości opłacania składek przez organ pomocy społecznej. Ponadto, skarżący sprecyzował, że dochodzi opłacania składek również za okres wsteczny, tj. od momentu zaprzestania opłacania składek przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm., dalej: P.u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 P.u.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej (...). Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57a. Orzekanie - na podstawie art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty, bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności, jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa.

Oceniając w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procesowego.

Podstawowe znaczenie w przedmiotowej sprawie ma przepis art. 6 ust. 2a u.s.u.s., zgodnie z którym za osobę pobierającą świadczenie pielęgnacyjne, specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna wójt, burmistrz lub prezydent miasta opłaca składkę na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od podstawy odpowiadającej wysokości odpowiednio:

1) świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego przysługujących na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych,

2) zasiłku dla opiekuna przysługującego na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów

- przez okres niezbędny do uzyskania okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego) odpowiednio 20-letniego przez kobietę i 25-letniego przez mężczyznę.

Również stosownie do art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1507), składka na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w wysokości określonej przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych jest opłacana przez okres sprawowania opieki, nie dłużej jednak niż przez okres niezbędny do uzyskania okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego) wynoszącego 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn.

Z cyt. przepisów wprost, w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, wynika, że okres, jaki winien podlegać uwzględnieniu przy ocenie, czy dana osoba podlegała ubezpieczeniu, dotyczy zarówno okresów składkowych jak i nieskładkowych. Zatem twierdzenia skarżącego, że organ winien opłacać składkę na ubezpieczenia emerytalne i rentowe dodatkowo za okres nieskładkowy, nie znajduje żadnego umocowania w przepisach prawa. Jak wskazano już wyżej, Sąd nie mógł rozstrzygając niniejszą sprawę kierować się zasadami słuszności czy sprawiedliwości, a jedynie oceniał zgodność decyzji z prawem.

Należy podkreślić, że organ, stosownie do treści art. 76 § 1 K.p.a., był związany treścią pisma ZUS z [...].01.2019 r., z którego wynika długość poszczególnych okresów (tj. składkowych i nieskładkowych), w jakich skarżący podlegał ubezpieczeniu. Skarżący, poza gołosłownymi twierdzeniami w tym zakresie, nie wskazał jakichkolwiek innych dowodów mogących potwierdzić, że okres ten został obliczony nieprawidłowo. W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do art. 6 ust. 2c u.s.u.s., wójt, burmistrz lub prezydent miasta, jeżeli wypłaca osobie świadczenie pielęgnacyjne, specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, może wystąpić do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udzielenie informacji o przebiegu ubezpieczenia oraz za jaki okres za tę osobę powinien opłacać składkę na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Organ uczynił to w niniejszej sprawie i uzyskana informacja wprost wskazuje, że okres, w jakim skarżący podlegał ubezpieczeniu wynosi łącznie 25 lat, co, stosownie do treści art. 6 ust. 2a cyt. ustawy uniemożliwia organowi dalsze opłacanie składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Właśnie w tym trybie organ zwrócił się w przedmiotowej sprawie do ZUS.

Reasumując, stwierdzić trzeba, że organ zastosował się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy z 23.05.2018 r. (którego stanowiskiem, stosownie do treści art. 153 P.p.s.a., związany był również Sąd rozpoznając niniejszą sprawę). W oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny organ zasadnie stwierdził, że brak było podstaw do opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe za skarżącego zarówno na postawie art. 6 ust. 2a u.s.u.s., jak i art. 42 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy o pomocy społecznej.

Mając powyższe na uwadze w oparciu art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.