Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 185/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-05-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.-T. Sp. z o.o. w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.-T. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej wykonanie decyzji i ewentualne wszczęcie administracyjnego postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie spowoduje u niej poważną szkodę zanim zostanie wydane prawomocne rozstrzygnięcie przez właściwy sąd administracyjny. Skarżąca podniosła, że organy podatkowe ustaliły jej zdaniem niezgodne z rzeczywistością zobowiązanie podatkowe, którego wyegzekwowanie albo nawet zabezpieczenie może doprowadzić Spółkę - jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą - już teraz (jeszcze przed rozpatrzeniem sprawy przez Sąd) do stanu niewypłacalności, a jak wskazuje bogate orzecznictwo sądów administracyjnych nie zawsze działania organów podatkowych (i innych organów administracji publicznej) są w pełni prawidłowe i powinny korzystać z ochrony prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.

z 2012r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a.". Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak istotnego z perspektywy tego przepisu uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Zauważyć należy, że skarżąca Spółka nie podała żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika, jakie dochody osiąga, jakim majątkiem dysponuje oraz jakie ponosi koszty. Wniosek ten miałby się

w istocie opierać na tych samych przesłankach, co skarga. Jednakże niezgodność decyzji z prawem jest istotą postępowania sądowoadministracyjnego, zaś ocena wniosku o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym opartym na odrębnych przesłankach, które wskazano powyżej.

W ocenie Sądu, dla wykazania, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wystarczy samo stwierdzenie strony, że wskutek ewentualnej egzekucji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że przesłanka wynikająca z art. 63 § 3 p.p.s.a. nie będzie miała zastosowania do wyegzekwowania należności pieniężnej, która w razie uwzględnienia skargi będzie zwrócona stronie skarżącej wraz z należnymi odsetkami (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, s. 215). Zobowiązania podatkowe mają bowiem charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki ich wykonania są odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z należnym oprocentowaniem według zasad przewidzianych w przepisach prawa (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2014r. sygn. akt I SA/Wr 1690/13). Zatem również hipotetyczny stan niewypłacalności, który według Spółki mógłby wystąpić wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, jest okolicznością niewystarczająca do udzielenie ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie.

Reasumując, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez wskazania konkretnych okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem nie ma kompetencji uwzględniać ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.