Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 52/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art 21
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art 2 ust3 pkt4
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: pkt.3 ppkt7 lita
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art 121
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art 135,art 145§1 pkt 1 lit"a", art 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Sędziowie Sędzia NSA Zofia Przegalińska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi H. S. SA z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie

art. 207 § 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 63 § 1, art. 75

w związku z art. 72 i art. 73 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1-3, art. 5 i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), uchwały Nr XLVI/880/05 Rady Miasta S. z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie podatku od nieruchomości, określił H. S.A. z siedzibą w S. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...] zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty

w podatku od nieruchomości za ten okres.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podatkowy pierwszej instancji na wstępie przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynika, iż w deklaracji na podatek od nieruchomości na [...] r. H.S.A. zadeklarowała:

– grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. [...] m2

– grunty pozostałe o pow. [...] m2

– budynki mieszkalne o pow. [...] m2

– budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. [...] m2

– budynki pozostałe (stan techniczny) [...] m2

– budowle związane z działalnością gospodarczą o wartości [...] zł.

Następnie Spółka złożyła trzy korekty deklaracji: [...] r. (z uwagi na fizyczną likwidację środków trwałych w postaci budynków i budowli), [...] r. (z powodu przekazania nieruchomości w trybie art. 66 Ordynacji podatkowej na rzecz Gminy Miasta S.), [...] r. (w związku z fizyczną likwidacją środka trwałego – budynku). Po dokonanych korektach, podatek od nieruchomości za [...] r. po zaokrągleniu wyniósł [...] zł.

W dniu [...] r. H.S.A. wystąpiła do organu podatkowego pierwszej instancji

z wnioskiem o stwierdzenie i zwrot nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...] zł. Wraz z przedmiotowym wnioskiem, zgodnie z art. 75 § 2 Ordynacji podatkowej, Spółka przedłożyła skorygowane deklaracje na podatek od nieruchomości za [...] r. oraz wymagane załączniki. Uzasadniając swoje żądanie, strona stwierdziła, że w latach [...] nie miała obowiązku opodatkowania podatkiem od nieruchomości posiadanych dróg wewnętrznych jako, że w tym okresie wszystkie drogi wewnętrzne były wyłączone spod opodatkowania, zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.). Powołała się przy tym na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O., który według strony, wprost stwierdził, że drogi wewnętrzne określone w art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych korzystały z wyłączenia od opodatkowania.

Ustosunkowując się do żądania strony, organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że ustawą z dnia [...] r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r., Nr 200, poz. 1953), wprowadzony został w nowym brzmieniu przepis art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Art. 2 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi, że ze względów funkcjonalno-technicznych drogi publiczne dzielą się na klasy określone w warunkach technicznych, o których mowa w art. 7 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz .U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zgodnie z ww. przepisem, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Organ podał także, że zgodnie z doktryną i orzecznictwem prawa podatkowego, przepisy dotyczące ulg i zwolnień powinny być interpretowane ściśle, co oznacza, iż z zakresu obowiązku podatkowego mogą być wyłączone tylko te przedmioty opodatkowania, które zostały określone w obowiązujących przepisach prawa. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie została zawarta definicja pasa drogowego, drogi czy obiektu budowlanego związanego z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Nie definiują tych pojęć także ogólne przepisy prawa podatkowego. Zatem pojęć, które nie zostały zdefiniowane w ustawie podatkowej, należy szukać w innych aktach prawnych rangi ustawowej. Definicja "pasa drogowego" oraz "drogi" zostały określone w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.). Organ podatkowy pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 pkt 1 i pkt 2 cytowanej ustawy, pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą; zaś drogą jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Z powyższego wynika, że użyte w ustawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych sformułowanie tzn. "pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu" odnoszą się do pojęć zawartych w ustawie o drogach publicznych. W myśl z art. 1 ustawy o drogach publicznych, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), wydanym na podstawie ustawy Prawo budowlane, przepis rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, wykonaniu dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych. Wprowadzenie określenia "pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu" jest właściwe dla dróg publicznych, ponieważ drogi inne niż publiczne nie wymagają posiadania infrastruktury związanej z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą tego ruchu. Ponadto, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o drodze, rozumie się przez to drogę publiczną.

Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał również, że aby użytki gruntowe zostały uznane za drogę, muszą być sklasyfikowane i stosownie oznaczone symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków, a z akt podatkowych wynika, że żadne z nieruchomości posiadanych przez Spółkę nie zostały wyodrębnione geodezyjnie jako drogi i stosownie oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako "dr". Zgodnie z zapisem w ewidencji gruntów i budynków są to grunty zabudowane, zurbanizowane i przemysłowe oznaczone symbolem "Bi" i "Bp", "Ba". Mając powyższe na uwadze, organ ten stwierdził, że H. S.A. nie posiada gruntów, podlegających wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a nadpłata w podatku od nieruchomości za [...] r. nie wystąpiła. Podniósł także, że posiadane przez H. obiekty, urządzenia i instalacje w granicach portu bez ich związania z funkcjonowaniem tego portu i bez przeznaczenia do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań określonych w ustawie o portach i przystaniach morskich powoduje, że nie mają one charakteru infrastruktury portowej, zatem ich wartości zostały ujęte w podstawie opodatkowania budowli.

Z dalszej części uzasadnienia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji wynika, że kwestionując poprawność korekt deklaracji w podatku od nieruchomości na [...]r. złożonych przez Spółkę w dniu z dnia [...] r., a dotyczących budowli dróg wyłączonych z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ podatkowy pierwszej instancji za konieczne uznał przeprowadzenie postępowania podatkowego, zmierzającego do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego oraz stwierdzenia braku nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. W następstwie podjętych czynności organ ten uznał, że różnica pomiędzy podatkiem wpłaconym przez podatnika a podatkiem należnym, obliczonym w niniejszej decyzji nie występuje.

H.S.A. pismem z dnia [...] r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta S., zarzucając jej naruszenie:

1) art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędne zastosowanie tego przepisu do stanu faktycznego i prawnego sprawy w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości posiadanych przez Spółkę dróg wewnętrznych, w ten sposób, że błędnie przyjęto, iż przepis ten w brzmieniu obowiązującym pomiędzy [...] a [...] r. nie wyłączał z opodatkowania podatkiem od nieruchomości wszystkich dróg, w tym także drogi wewnętrzne;

2) art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. błędne zastosowanie tego przepisu do stanu faktycznego i prawnego sprawy w zakresie budowli infrastruktury portowej, budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajętych pod nie gruntów znajdujących się w granicach portu morskiego S., w ten sposób, że nie uwzględniono przedmiotowego zwolnienia w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok [...];

3) przepisów postępowania, poprzez:

– nieprzestrzeganie zasady praworządności, w związku z naruszeniem powołanego wyżej przepisu prawa materialnego (art. 120 Ordynacji podatkowej);

– naruszenie zasady prawdy obiektywnej i jej konkretyzacji w postępowaniu dowodowym, czyli naruszenie art. 122 oraz art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zakresie posiadania przez H. dróg wewnętrznych oraz budowli infrastruktury portowej i budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich;

– niesporządzenie uzasadnienia decyzji w zakresie zwolnienia z opodatkowania budowli infrastruktury portowej oraz budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej);

– zaniechanie zebrania całego materiału dowodowego i właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie posiadania przez H. dróg wewnętrznych oraz budowli infrastruktury portowej i budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 47 § 3, art. 63 § 1, art. 72, art. 73 i art. 75 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 1a ust. 1, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1-3, art. 5 i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844) i uchwały Nr XLVI/880/05 Rady Miasta S. z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie podatku od nieruchomości, orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zarzuty podniesione przez odwołującą się są niezasadne, a decyzja organu podatkowego pierwszej instancji nie narusza prawa. Przywołując treść art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Kolegium wyjaśniło, że stosownie do tego przepisu, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają (łącznie) pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Nie będą opodatkowane tylko te pasy drogowe (grunty - "dr"), na których umiejscowiona została budowla drogi. Aby użytki gruntowe uznane zostały za drogę, muszą być sklasyfikowane i stosownie oznaczone w ewidencji gruntów i budynków. Zatem grunty, które nie posiadają oznaczenia gruntu w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr", a posiadają budowlę drogi nie będą wyłączone z opodatkowania. Ze znajdujących się w aktach sprawy wypisach z ewidencji gruntów i budynków wynika, że nieruchomości podatnika stanowią grunty zabudowane, zurbanizowane i przemysłowe oznaczone symbolem "Bi", "Bp" i "Ba". Dlatego też Kolegium stwierdziło, że Spółka nie posiada gruntów podlegających wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy. W tej sytuacji zbędne było przeprowadzenie postępowania dowodowego w postaci ustalenia, czy drogi wewnętrzne na terenie zakładu faktycznie istnieją. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia [...] r. o sygn. akt [...].

Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 4 tej ustawy, infrastruktura portowa to znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5, tj. świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Przepis ten przewiduje zwolnienie od podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej oraz budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajętych pod nie gruntów. Ponieważ ustawa podatkowa nie definiuje wskazanych pojęć, zasadne było określenie tych pojęć na podstawie ustawy z 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 5 ust. 2a tej ustawy i zgodnie z jej zakresem, Minister Infrastruktury w dniu 29 listopada 2001 r. wydał rozporządzenie w sprawie określenia akwenów portowych oraz ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej dla każdego portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 148, poz. 1656), w którym w § 3 i załączniku nr 3 wymienił szczegółowo i wyczerpująco akweny portowe, obiekty, urządzenia i instalacje wchodzące w skład infrastruktury portowej portów S. i Ś. Obiekty budowlane wykazane przez H.S.A. są budowlami w rozumieniu prawa budowlanego i położone są w granicach portu morskiego (działki nr [...] obręb [...] N. i [...] obręb [...] N. położone są częściowo w granicach portu morskiego - wynika to z ewidencji gruntów i budynków). Natomiast nie są przeznaczone do świadczenia przez podmiot zarządzający portem (podmiot utworzony na podstawie ustawy o portach i przystaniach morskich) usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Przedmiotowe obiekty przeznaczone są do prowadzenia działalności gospodarczej przez H., czyli są wykorzystywane przez Spółkę, a Spółka H. nie jest podmiotem utworzonym na podstawie ustawy o portach i przystaniach morskich. Przedmiotowe budowle nie stanowią zatem infrastruktury portowej (vide: wyrok WSA w S. z dnia [...] r. , sygn. akt I [...]).

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że iż nie nastąpiło naruszenie art. 120 i art. 122 oraz art. 187 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. H.S.A. wniosła o uchylenie ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa:

– podatkowego, tj. art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez objęcie opodatkowaniem dróg wewnętrznych będących w zarządzaniu skarżącej oraz zajętych przez te drogi gruntów, które na mocy tego przepisu nie podlegają opodatkowaniu przedmiotowym zobowiązaniem;

– procesowego, tj. art. 122 i art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez zaniechanie zebrania pełnego materiału dowodowego w celu ustalenia istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy prawnopodatkowego stanu faktycznego, polegającego na zarządzaniu drogami wewnętrznymi i gruntami zajętymi przez drogi.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zarówno decyzja Kolegium, jak i poprzedzająca ją decyzja organu podatkowego pierwszej instancji pomijają treść przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tymczasem w ewidencji środków trwałych skarżącej znajdują się drogi o wartości [...] zł. Powierzchnia gruntów pod tymi drogami wynosiła w roku podatkowym [...] m2, a ich wartość [...] zł. Nadpłacony z tego tytułu podatek wynosi, zdaniem skarżącej, [...] zł, co wynika z wyłączenia powołanych składników majątku spod opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4. Przy czym stanowisko skarżącej w kwestii interpretacji wskazanego przepisu znajduje swoje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia [...] r. o sygn. akt [...].

Skarżąca zakwestionowała również stanowisko organów, że grunty, które nie posiadają oznaczenia gruntu w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr" a posiadają budowlę drogi, nie będą wyłączone z opodatkowania. Za zasługujące na akceptację uznała natomiast stanowisko wyrażone w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...] r., sygn. akt [...].

Zdaniem strony skarżącej, w niniejszej sprawie doszło nie tylko do nieprawidłowej oceny prawotwórczych faktów, ale także do zaniechania ich pełnego ustalenia. Powyższe uchybienia muszą stanowić podstawę uchylenia skarżonej decyzji, a wniosek taki ma oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z dnia [...] r., sygn. akt [...], [...]). Powołanie się przez skarżącą na fakt zarządzania drogami, który w przeprowadzonym postępowaniu został pominięty, uzasadnia zaś wniosek o uchylenie decyzji, z uwagi na naruszenie art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i wskazało, że podtrzymuje swoje stanowisko, iż Spółka nie posiada gruntów, podlegających wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zbędne było zatem przeprowadzanie postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy drogi wewnętrzne na terenie zakładu faktycznie istnieją. Nie są one ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, a podatnik nie wystąpił do organu właściwego do prowadzenia ewidencji o dokonanie w niej zmian. Organy podatkowe nie są zaś uprawnione do dokonywania wymiaru podatku od nieruchomości w oparciu o dane z oględzin z pominięciem danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadza się do oceny, czy zasadnie organy podatkowe odmówiły stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok [...]

z uwagi na niewykazanie w ewidencji gruntów i budynków dróg wewnętrznych nieoznaczonych symbolem "dr", lecz znajdujących się, jak podaje Skarżąca, na terenie należącego do niej zakładu produkcyjnego.

W niniejszej sprawie organy podatkowe wskazały, że stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r.

Nr 240, poz. 2027 ) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie organów, skoro drogi wewnętrzne, na istnienie których powołuje się strona skarżąca, nie zostały sklasyfikowane

w ewidencji gruntów i budynków (bez oznaczenia "dr"), to brak jest podstaw do wyłączenia takich dróg z opodatkowania.

Jednakże przypisanie ewidencji gruntów i budynków decydującej roli

w zakresie stosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych, nie jest działaniem prawidłowym. Ewidencja ta może być bowiem podstawą do wymiaru i poboru podatków jedynie wtedy, gdy klasyfikuje kategorię gruntów wskazanych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawodawca w art. 2 ust. 3 pkt 4 wyraźnie wskazał na różne kategorie przedmiotów opodatkowania - pas drogowy i drogę. W ewidencji gruntów i budynków nie ma symbolu właściwego dla gruntów stanowiących pasy drogowe i dlatego art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego w tym zakresie nie może znaleźć zastosowania. Stąd też przedmiotem ustaleń powinno być istnienie na gruncie budowli drogi, gdyż jedynie w tym przypadku można mówić o gruncie jako o pasie drogowym. Ewidencja gruntów i budynków, jak wskazuje już jej nazwa, nie jest również dokumentem obejmującym budowle, w tym drogi. Są tam zawarte dane dotyczące gruntów i budynków, a nie budowli. Dane zawarte w ewidencji gruntów

i budynków są niewystarczające do ustalenia, czy na danym terenie znajduje się budowla, np. droga (R. Dowgier, L. Etel, glosa do wyroku WSA w Olsztynie z dnia

18 stycznia 2007 r. I SA/Ol 582/06, Finanse Komunalne 2007/3/49, Lex numer publikacji 58263).

Należy również zauważyć, że nie wszystkie grunty pod drogami są w ewidencji klasyfikowane jako "dr". Wniosek taki wypływa z załącznika nr 6 "Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych" do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Zgodnie z pkt 3 ppkt 7) lit. a) do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Jednakże w dalszej treści tego przepisu stwierdza się, że grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego.

Skarżąca wskazuje, że posiada sieć dróg wewnętrznych na terenie zakładu produkcyjnego na terenie Gminy S. Stosownie do cyt. pkt 3 ppkt 7) lit. a) załącznika do rozporządzenia takie grunty nie podlegają oznaczeniu w ewidencji symbolem "dr", ale wliczane są do przyległych do nich użytków gruntowych oznaczonych, np. symbolem Ba.

Wobec powyższego, organy podatkowe błędnie przyjęły, że brak sklasyfikowania dróg wewnętrznych na terenie zakładu produkcyjnego symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków, przesądza iż drogi te nie podlegają wyłączeniu

z opodatkowania, naruszając w ten sposób art. 21 ustawy Prawo geodezyjne

i kartograficzne w związku pkt 3 ppkt 7) lit. a) załącznika do rozporządzenia

w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

W niniejszej sprawie, stosownie do art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8 poz. 60 z późn. zm.) przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy zobowiązany jest do ustalenia czy drogi wewnętrzne na terenie zakładu produkcyjnego faktycznie istnieją. Można bowiem opodatkować (wyłączyć z opodatkowania) jedynie budowle istniejące

w rzeczywistości. Nie można zgodzić się z poglądem, że wyłącznie dane z ewidencji stanowią podstawę dla wymiaru podatku, bowiem nie byłoby wtedy podstaw do opodatkowania dróg wewnętrznych podatkiem od nieruchomości według zasad przewidzianych dla budowli (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2008r., sygn. akt I SA/ Wr 1440/07 oraz wyrok NSA z dnia 27 maja 2008r., sygn. akt II FSK 483/07).

Wobec powyższego, Sąd stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)

i c) oraz art. 135 i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.