Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 968/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Oświata
Środki unijne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 90 ust 3d, art. 5 ust 7 pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 265 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c)
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant starszy asystent sędziego Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 104/16 w sprawie ze skargi T. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia należności z tytułu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, podlegającej zwrotowi do budżetu miasta 1) uchyla zaskarżony wyrok, 2) oddala skargę, 3) zasądza od T. z o.o. w P. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy 4105 (cztery tysiące sto pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 23 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 104/16, po rozpoznaniu skargi T. z o.o. w Poznaniu, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia należności z tytułu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem przypadającej do zwrotu, w punkcie pierwszym: uchylił zaskarżoną decyzję, w punkcie drugim: zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] października 2015 r. Prezydent Miasta Bydgoszczy określił T. Sp. z o.o. w P., będącej organem prowadzącym Szkołę Policealną T. w B., wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w roku 2011 z tytułu: a) wpłat na PFRON w łącznej kwocie 319,57 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych, b) wydatków na premie pracowników administracji oddziału w łącznej kwocie 2.174,63 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych; c) utrzymania Centrali T. Sp. z o.o., w tym wydatków Centrali na czynsz, wynajem pomieszczeń, media, parking oraz wynagrodzenie pracowników Centrali w łącznej kwocie 8.988,49 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych; d) wykonania remontu sali dydaktycznej przy [...] w B. w pomieszczeniach piwnicznych wynajmowanych od Zespołu Szkół Ogólnokształcących [...] w B. w kwocie 22.149,00 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych (pkt 1) oraz nakazał zwrot dotacji w części wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (pkt 2).

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu w T. Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu w zakresie m.in. prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi otrzymanymi z części oświatowej subwencji ogólnej w odniesieniu do Szkoły Policealnej T. w B., stwierdzono nieprawidłowości w zakresie wykorzystania dotacji w roku 2011 polegające na finansowaniu z dotacji wydatków poniesionych na: wpłaty na PFRON, wydatki na premie pracowników administracji oddziału, wydatki centrali dotyczące czynszu, wynajmu pomieszczeń, opłat za media, parking oraz wynagrodzeń pracowników Centrali, a także wydatki o charakterze majątkowym polegające na adaptacji szatni na salę dydaktyczną.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji. Organ podał, że materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej - u.s.o.). Organ odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu przedawnienia należności uznał, ze nie znajduje on uzasadnienia, albowiem obowiązek zwrotu nienależnie pobranej dotacji powstaje z chwilą określoną w przepisach prawa, zatem decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji ma charakter deklaratoryjny, a co za tym idzie zobowiązanie to przedawnia się zgodnie z art. 70 § ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613– dalej: O.p.) tj. z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast przedawnienie określone w art. 68 § 1 O.p., na które powołuje się strona dotyczy wyłącznie przedawnienia wydania decyzji konstytutywnej, ustalającej zobowiązanie publicznoprawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdził, że decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w skardze zarzuty i argumenty zasługiwały na uwzględnienie.

Zasadniczym przedmiotem sporu w sprawie było zagadnienie, czy wydatki związane z funkcjonowaniem prowadzonej przez skarżącą Policealnej Szkoły T. w B., były wydatkami bieżącymi, przeznaczonymi na realizację zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, które mogły zostać pokryte z dotacji oświatowej uzyskanej z budżetu gminy.

W zakresie meritum, podniesione w skardze zarzuty sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości wykładni art. 90 ust. 3d oraz art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty poprzez uznanie, że wydatki ponoszone przez organ prowadzący szkołę nie mogą być finansowane ze środków dotacji oświatowej oraz, że wydatki poniesione przez skarżącego ze środków otrzymanych z dotacji oświatowej na rzecz szkoły w B. nie zostały przeznaczone na realizację zadań z zakresu kształcenia, wychowania i opieki oraz profilaktyki społecznej, a tym samym nie mogły zostać sfinansowane z dotacji oświatowych.

W zakresie spornych kwestii Sąd I instancji wskazał, że przepis art. 90 ust. 3d u.s.o., w brzmieniu obowiązującym w roku udzielenia i wykorzystania dotacji stanowił, że dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Udzielana na warunkach określonych w tym przepisie dotacja ma charakter mieszany, podmiotowo – celowy, gdyż udzielana jest jednostkom spoza sektora finansów publicznych na dofinansowanie ich bieżącej działalności statutowej, ale również na konkretny cel - realizację dofinansowania konkretnych zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Wskazuje się również, że rola dotacji oświatowej nie polega na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez szkołę, bądź jednostkę prowadzącą szkoły, czy też pokrywaniu wszelkich ich wydatków.

Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że dotacje przeznaczane na realizację zadań szkoły, determinowane są zakresem ich celowości oraz wykorzystaniem na pokrycie bieżących wydatków szkoły. Dotacja oświatowa może zostać wykorzystana wyłącznie na te wydatki bieżące danej szkoły lub placówki, które realizować będą zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Wobec tego wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.; dalej: u.f.p.), będzie polegało w szczególności na przeznaczeniu środków z dotacji na realizację innych zadań lub celów, aniżeli te, na które została udzielona.

W ocenie Sądu, prezentowana argumentacja ma swoje uzasadnienie, nie mniej, powinna zostać uzupełniona stwierdzeniem, że sposób rozumienia wydatków bieżących winien uwzględniać z jednej strony specyfikę szkoły, jako jednostki funkcjonującej w systemie oświaty, z drugiej natomiast, zakres realizowanych przez nią zadań, bez wykonania których, proces kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej byłby niemożliwy.

Sąd I instancji podzielił pogląd wyrażony w wyroku z dnia 8 października 2015 r., II FSK 1885/14 Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujący, że stosowanie "automatyzmu pojęciowego", nie może spotkać się z akceptacją oraz, że to, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z wydatkiem bieżącym pokrywanym przez dotację, należy łączyć z realizacją zadań konkretnej placówki oświatowej. Wydatkowanie środków pochodzących z dotacji powinno być oceniane przez pryzmat ponoszonego wydatku w relacji do faktycznego celu jaki realizuje on z perspektywy art. 90 ust. 3d u.s.o. wynikającego ze specyfiki szkoły, przyjętych rozwiązań organizacyjnych oraz założenia, że realizacja zadań szkoły w zakresie kształcenia to nie tylko sam proces dydaktyczny, ale również otoczenie finansowe, administracyjne i kadrowe zapewniające warunki działania szkoły.

Sąd wskazał, że w przypadku prowadzenia wspólnej obsługi kadrowej, administracyjnej, finansowo – księgowej prowadzonych szkół oraz związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, skarżąca powinna wydzielić wydatki, w sposób pozwalający na ich przypisanie wyłącznie do prowadzonej Policealnej Szkoły T. w B., na którą otrzymała dotację i to tej części bieżących wydatków ponoszonych przez skarżącą, która jest związana z realizacją przez szkołę zadań, o których mowa w art. 90 ust 3d u.s.o. Skarżąca wskazała, że wyraźnie rozdziela koszty Centrali na te, które służą obsłudze szkół (a które mogą być finansowane z dotacji oświatowej) oraz te, które nie wykazują takiego związku z prowadzeniem szkół (a które finansowane są z innych źródeł, niż dotacja).

W uzasadnieniach decyzji wydanych przez organy obu instancji, brak jest analizy i oceny w tym zakresie, organy uznały bowiem, zresztą w sposób dość powierzchowny, posiłkując się regulacjami zawartymi w art. 236 ust. 2 i art. 124 ust. 3 u.f.p. charakteryzującymi wydatki bieżące, że skoro obowiązkiem podmiotu prowadzącego szkołę, zgodnie z art. 5 ust. 7 pkt 3 u.s.o. jest zapewnienie szkole obsługi administracyjnej, finansowej i organizacyjnej, a realizacja tego obowiązku ma służyć stworzeniu szkole warunków działalności, to wydatków poniesionych przez organ prowadzący na tą obsługę, nie można uznać za koszty związane z realizacją zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki.

Z takim stanowiskiem, ze względów uprzednio wskazanych Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł się zgodzić. Skoro dotacje są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, to wydatki ponoszone na obsługę finansowo-księgową, administracyjną i organizacyjną takie jak wynagrodzenia pracowników wykonujących tą obsługę, wynajem pomieszczeń ściśle z tą obsługą związanych oraz w tej części opłaty za media, dotyczące wyłącznie Policealnej Szkoły T. w B. (z wyłączeniem innych podanych opłat np. za parkingi), cele te realizują. Te wydatki, należy odróżnić i wyodrębnić od kosztów funkcjonowania innych prowadzonych szkół oraz kosztów funkcjonowania samej Spółki, prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie usług edukacyjnych, których źródłem finansowania, nie mogą być środki pochodzące z dotacji oświatowej.

Wobec tego, w ponownie prowadzonym postępowaniu organ na podstawie przekazanej przez skarżącą dokumentacji ustali wysokość wskazanych powyżej wydatków, które mogły zostać pokryte przyznaną dotacją oświatową. W przypadku wątpliwości, obowiązkiem skarżącej będzie uzupełnienie dokumentacji, względnie wyjaśnienie zastosowanych kryteriów i metod podziału wydatków, w sposób, który umożliwi ustalenie rzeczywistej ich wysokości.

Organ zakwestionował również pokryte dotacją wydatki na premie pracowników administracji oddziału (dyrektora i pracowników sekretariatu). Organ wskazał, że zgodnie z § 5 ust. 1 Regulaminu przyznawania premii i nagród pracownikom oddziałów T. Sp. z o.o., podstawą tworzenia funduszu premii jest między innymi wynik finansowy z działalności pozaedukacyjnej, a podstawą tworzenia funduszu za wielkość naboru jest liczba uczniów i słuchaczy przyjętych do szkół. Zdaniem organu, sposób tworzenia funduszu jednoznacznie wskazuje, że jest on uzależniony od wyników finansowych Spółki, a celem premii jest motywowanie pracowników do wypracowywania zysków z działalności pozaedukacyjnej, a nie realizacja zadań określonych w art. 90 ust. 3d u.s.o. Organ podał, że z uwagi na oddzielenie funkcji organu prowadzącego od funkcji dyrektora szkoły, co wyraźnie potwierdzają przepisy ustawy o systemie oświaty, poprzez podział zadań i kompetencji dyrektora i organu prowadzącego (art. 5 ust. 7 i 39 ust. 1 u.s.o.), koszty wynagrodzenia dyrektora będącego częścią składową organizacji szkoły należą do wydatków bieżących, które można sfinansować z dotacji, natomiast premia przyznana za osiągnięty wynik finansowy do takich wydatków nie należy.

Zdaniem Sądu I instancji nie są również wydatkami poniesionymi na cele kształcenia, wychowania i opieki wpłaty na PFRON. Podzielono stanowisko, że stanowią one skutek prowadzonej przez Spółkę polityki zatrudnienia, a ściślej, nie zapewnienia wymaganego poziomu zatrudnienia osób niepełnosprawnych. W rezultacie, wydatki z tymi wpłatami związane, nie mogą zostać pokryte środkami uzyskanymi z dotacji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze złożyło skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego:

- art. 90 ust. 3d w zw. z art. 5 ust. 7 u.s.o. w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia i wydatkowania dotacji poprzez błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, że pojęciem "bieżące wydatki szkoły z zakresu kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej" objęte są wydatki poniesione na realizację zadań organu prowadzącego szkołę na obsługę finansowo-księgową, administracyjną i organizacyjną Policealnej Szkoły T. w B.,

II. naruszenie prawa procesowego:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uchylenie na podstawie tego przepisu zaskarżonej decyzji, pomimo braku przesłanki naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uchylenie na podstawie tego przepisu zaskarżonej decyzji, pomimo braku przesłanki naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wskutek bezzasadnego uznania, że w zakresie istotnym dla sprawy nie zgromadzono odpowiedniego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie wysokości wydatków na obsługę finansowo-księgową, administracyjną i organizacyjną, które mogły być pokryte przyznaną dotacją oświatową, czym naruszone zostały przepisy procesowe, to jest art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik spółki wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Za podstawę wyroku z 23 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 104/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy. W wyniku kontroli w zakresie prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi otrzymanymi z części oświatowej subwencji ogólnej w odniesieniu do Szkoły Policealnej T. w B. stwierdzono nieprawidłowości w zakresie wykorzystania dotacji w roku 2011, między innymi w zakresie wydatków centrali w tym wynagrodzeń pracowników centrali. Sąd I instancji nie zaakceptował jednak ustaleń faktycznych w tym zakresie prezentując swoje stanowisko w uzasadnieniu w pkt VII zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ na podstawie przekazanej przez skarżącą dokumentacji ustali wysokość wskazanych (...) wydatków, które mogły zostać pokryte przyznaną dotacją oświatową. W przypadku wątpliwości, obowiązkiem skarżącej będzie uzupełnienie dokumentacji, względnie wyjaśnienie zastosowanych kryteriów i metod podziału wydatków, w sposób, który umożliwi ustalenie rzeczywistej ich wysokości. Tym samym, Sąd I instancji uznał jako zasadny sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 5 ust. 7 i art. 90 ust. 3d u.s.o. W pozostałym zakresie Sąd I instancji zaakceptował ustalenia faktyczne dokonane przez SKO, jak również rozstrzygnięcie ostateczne. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Autor skargi kasacyjnej zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu.

Podniesiony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w pkt I petitum skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia art. 90 ust. 3d u.s.o. w związku z art. 5 ust. 7 u.s.o., przez błędną jego wykładnię jest trafny i uzasadniony.

Zgodnie z art. 90 ust. 3d u.s.o. w brzmieniu obowiązującym w 2011 r., dotacje o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki.

Z kolei, według art. 5 ust. 7 pkt 3) tej ustawy, organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (...), i organizacyjnej szkoły lub placówki.

Z tej regulacji prawnej wynika, że zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej szkoły jest zadaniem polegającym na zorganizowaniu własnego aparatu pomocniczego w taki sposób, aby szkoła lub placówka była w odpowiedni sposób obsługiwana. W tych ramach mieści się zapewnienie prowadzenia ksiąg rachunkowych oraz obsługi prawnej szkoły. To zaś oznacza, że dotacja przeznaczona wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki nie może być przeznaczona na wydatki związane z zapewnieniem obsługi administracyjnej, finansowej szkoły lub placówki, ponieważ takie wydatki należą do ustawowych zadań organu prowadzącego, który nie jest beneficjentem dotacji.

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną, uchylając zaskarżone orzeczenie i rozpoznał skargę, ponieważ uznał że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2) p.p.s.a.