Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 504/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2006 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji udzielającej koncesji na wydobywanie torfu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2005 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz B. G. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 504/06

Uzasadnienie

B. G., pismem z dnia 23 listopada 2001 r., wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie torfu ze złoża R. "W." s.c. decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1998 r. [...].

B. G. podała, że nie wiedziała o postępowaniu koncesyjnym, a o samej koncesji dowiedziała się w dniu 5 listopada 2001 r. oraz stwierdziła, że w koncesji dopuszczono się fałszerstwa, bowiem zamiast jej działki nr [...], faktycznie objętej obszarem górniczym, wpisano działkę nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2001 r. Wojewoda [...] Delegatura – Placówka Zamiejscowa w [...] wznowił postępowanie w sprawie udzielenia koncesji. Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2002 r. B. G. domagała się wykupienia jej działki, na co z kolei uprawniona z koncesji nie wyrażała zgody wnosząc o wyłączenie działki nr [...] z decyzji koncesyjnej, na co nie wyraziła zgody B. G.

Wojewoda [...] Delegatura – Placówka Zamiejscowa w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2002 r., sprostował błąd pisarski w koncesji poprzez zastąpienie podanego numeru działki [...] numerem [...] oraz odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1998 r. [...].

Na skutek odwołania B. G. Minister Środowiska decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w części dotyczącej sprostowania numeracji działki i uchylił decyzję w części odmawiającej uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1998 r.

W związku z uchylenie decyzji Wojewody [...] Delegatura – Placówka Zamiejscowa w [...] z dnia [...] lutego 2002 r., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2005 r. stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1998 r. [...], udzielająca "W." s.c., koncesji na wydobycie torfu ze złoża "R." gm. Ł., została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, jednakże z uwagi na to, że od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło pięć lat wojewoda nie uchylił przedmiotowej decyzji. Jednocześnie wojewoda ustalił, na podstawie dokumentów złożonych przez "W." sp. z o.o., następstwo prawne spółki po "W." s.c. Nadto organ stwierdził, że działka nr [...] B. G. pozostała nienaruszona, a wydobycie torfu przez spółkę zastało zakończone.

Na decyzję tę B. G. złożyła odwołanie wnosząc o zmianę decyzji poprzez jej uchylenie.

Zdaniem skarżącej do przedawnienia nie doszło bowiem nastąpiło przerwanie jego biegu skutkiem prowadzonych postępowań sądowych. Jednocześnie skarżąca wskazała, że organ administracji nie ustalił w jakiej dacie przedawnienie miałoby nastąpić.

Minister Środowiska decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Zdaniem organu bezspornym jest, że termin do uchylenia decyzji upłynął. W ocenie organu biegu tego terminu nie przerywa postępowaniu sądowe, albowiem nie przewiduje tego żaden przepis prawa.

Na decyzją tę B. G. przez swojego pełnomocnika złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenia, że decyzja koncesyjna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i uchylenia także tej decyzji.

Skarżąca podnosiła, że udzielenie koncesji nastąpiło skutkiem sfałszowania umowy dzierżawy jej działki. Nigdy bowiem nie wyraziła zgody na tą dzierżawę. Zatem termin przedawnienia powinien wynosić dziesięć lat, a nie pięć i z uwagi na to, że termin dziesięcioletni jeszcze nie upłyną, skarżąca uznała swoje żądanie za uzasadnione.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wnosił o jej odrzucenie względnie oddalenie.

Organ administracji podał, że koncesja faktycznie objęła działkę nr [...] B. G., która nie uczestniczyła w postępowaniu koncesyjnym. Jednakże podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2002 r. w toku wznowienia postępowania nie wyraziła zgody na wyłączenie tej działki z obszaru objętego koncesją, domagając się jej wykupienia.

Wniosek o odrzucenie skargi organ uzasadniał tym, że T. S. nie złożył skargi jako pełnomocnik B. G. lecz działał we własnym imieniu, bowiem jego pełnomocnictwo przedłożone w postępowaniu administracyjnym nie obejmowało postępowania sądowego.

Uzasadniając oddalenie skargi organ wskazał, że w postępowaniu administracyjnym nikt nie domagał się wznowienia postępowania z przyczyn określonych w skardze, zatem nie były one i nie mogły być przedmiotem badania przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.

Organ administracji ograniczył się, w postępowaniu o wznowienie postępowania, do wniosku skarżącej. Wniosek ten określał przyczynę wznowienia treścią art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – strona nie brała udziału w postępowaniu o wydanie koncesji.

Wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadku wydania decyzji ostatecznej i warunek ten jest spełniony, bowiem koncesja taką decyzją jest. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek strony, przy czym wznowienie z przyczyn podanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w art. 145a § 1 k.p.a. następuje wyłącznie na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Ustalenie czy występują podstawy wznowienia postępowania podane w art. 145 § 1 i w art. 145a § 1 k.p.a. następuje w postępowaniu rozpoznawczym (art. 149 § 2 k.p.a.).

Granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją ostateczną. Rozstrzygnięcie dokonane decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1998 r. [...] obejmowało udzielenie koncesji na wydobywanie torfu, między innymi w obrębie działki skarżącej.

W związku z powyższym podkreślenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie granice postępowania o wznowieniu, co do ustalenia podstawy wznowienia, wyznaczał art. 145 § 1 k.p.a. Postanowienie o wznowieniu postępowania granic tych nie zawężało jedynie do treści wniosku. Zgodnie bowiem z treścią art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera postępowanie co do przyczyn wznowienia, przez co należy rozumieć, iż otwiera postępowanie co do wszystkich podstaw wznowienia postępowania podanych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz w art. 145a k.p.a., z tym że uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz na podstawie art. 145a k.p.a. może nastąpić jedynie wówczas, gdy wniosek o wznowienie opiera się na podstawach wymienionych w tych przepisach. Innymi słowy decyzja ostateczna nie może być uchylona na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. lub art. 145a k.p.a. w przypadku wznowienia postępowania z urzędu, jeżeli natomiast wniosek o wznowienie postępowania wskazuje jako podstawę art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. lub art. 145a k.p.a. to organ administracji powinien badać czy nie występują także pozostałe podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 k.p.a.

W związku z powyższym, organ administracji, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien zbadać, po przeprowadzeniu postępowania rozpoznawczego określonego w art. 149 § 2 k.p.a., czy poza podstawą wznowienia postępowania wskazaną przez skarżącą, nie występują inne przyczyny wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 k.p.a. i dopiero wówczas wydać decyzję administracyjną, stosownie do art. 151 k.p.a.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 oraz art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.