Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1828/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) as. sąd. WSA Karol Pawicki Protokolant: st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi E.L. na decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 1999 rok oddala skargę /-/K. Pawlicki /-/ G.Gorzan /-/ W. Zygmont


UZASADNIENIE

Inspektor Kontroli Skarbowej L. J. w Urzędzie Kontroli Skarbowej wydał decyzję z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 21§ 1 pkt 1 i § 3, art. 207 O.p., art. 2 ust.1, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1 i 2, art. 21 ust. 1, art. 25 ust. 1 pkt 3, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz.50 ze zm.), w której określił E. L.- właścicielce firmy "A" w D. P. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 r. w prawidłowej wysokości, zaległości podatkowe oraz należne od nich odsetki.

W 1999 r. podatniczka prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą, polegającą na handlu maszynami rolniczymi, używanymi częściami do maszyn budowlanych i pojazdów, świadczeniu usług sprzętem specjalistycznym, jak: koparki i ładowarki, świadczeniu usług transportowych, usług remontowych (motoryzacyjnych i ogólnobudowlanych), usług sprzedaży komisowej pojazdów, maszyn budowlanych i rolniczych, przyjmowania do składnicy złomu pojazdów przeznaczonych do kasacji.

W wyniku przeprowadzonej kontroli Inspektor zakwestionował podatniczce prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z dokonywanymi przez "A" w 1999 r. zakupami opału. Podatek naliczony w poszczególnych miesiącach uległ stosownemu zmniejszeniu.

Kontrolowane przedsiębiorstwo w 1999 r. dokonało zakupu [...] kg węgla oraz [...] kg koksu na wartość netto ogółem [...] zł, podatek VAT ogółem [...] zł. Działalność gospodarcza prowadzona była w Sz. w obiekcie o pow. [...] m2 i [...] m2 placu utwardzonego oraz w D. P. w obiekcie o pow. [...] m2. "A" nie wykazywało zapasów węgla ani na początek ani na koniec 1999r. i nie dokonywało w tym okresie sprzedaży węgla. Wykazana ilość zużycia węgla uznana została za nierealną. Inspektor dokonał wyliczenia maksymalnej ilości węgla wystarczającego do ogrzania pomieszczeń wykorzystywanych w działalności gospodarczej maksymalnie na [...] tony węgla. Ponieważ według z art. 22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, kosztami mogą być wyłącznie wydatki mające związek z prowadzona działalnością gospodarczą, czyli koszty zużycia węgla w ilości [...] tony. W związku z powyższym kontrolujący, zgodnie z art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług nie przysługiwało skarżącej prawo do odliczenia podatku VAT od części zakupionego węgla, która nie stanowiła kosztów uzyskania przychodów, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Inspektor zakwestionował prawo skarżącej do odliczenia podatku VAT z 67 faktur dokumentujących zakupy kostki brukowej, krawężników, gazonów itp. dokonywanych w okresie od września do grudnia 1999r., wobec powyższego podatek naliczony w tych miesiącach uległ stosownemu zmniejszeniu.

Towary te nie zostały zakupione na potrzeby "A", nie zostały też odsprzedane w 1999r., jak również nie zostały wykazane w remanencie końcowym na dzień [...] 12.1999r., nie zostały uznane za koszty uzyskania przychodów. W rezultacie na podstawie art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku VAT, nie przysługiwało podatniczce prawo do odliczenia podatku VAT od dokonanych od zakupów kostki brukowej, krawężników i gazonów.

Zakwestionowaniu podlegało odliczenie przez podatnika podatku VAT z faktur VAT wystawionych na firmę "B".

W szczególności dotyczyło to faktury VAT z dnia [...] 07.1999 r. wystawionej przez Hurtownię "C " w R., na zakup lakierów i folii malarskiej na kwotę netto [...] zł. i VAT [...] zł., oraz faktury VAT z dnia [...]12.1999 r. wystawionej przez R. P. na naprawę samochodu [...] nr rej. [...], na kwotę netto [...] zł. i VAT [...]zł. Faktury nie dotyczyły "A". Zakwestionowanie prawa do odliczenia wynikającego z nich podatku VAT nastąpiło na podstawie art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku VAT, gdyż zgodnie z art. 22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych , nie stanowią one kosztów uzyskania przychodów kontrolowanej firmy.

Inspektor stwierdził nieprawidłowości w zakresie zaniżenia należnego podatku VAT polegające na tym, że podatniczka sprzedała w 1999 r. dwie ładowarki bez naliczenia podatku VAT, wskutek zaliczenia ich do towarów używanych, których sprzedaż zgodnie z art. 7 ust.1 pkt 5 ustawy o podatku VAT podlegała zwolnieniu od tego podatku.

Powyższe dotyczyło ładowarki [...], faktura VAT [...] z dnia [...] 08.1999 r. na wartość netto [...] zł., ładowarki "[...]" [...], faktura VAT [...] z dnia [...]12.1999r. na wartość [...] zł. Podatniczka wykazując, iż jej przedsiębiorstwo wyprodukowało ładowarki we własnych warsztatach ze złomowanych maszyn i części uznała, iż sprzedaż tych maszyn, zgodnie z art. 7 ust.1 pkt 5 ustawy, jako sprzedaż towarów używanych, jest zwolniona od podatku VAT. Z ustaleń kontrolnych wynikało, że jest to nowy produkt - towar i na mocy art. 18 ust.1 ustawy podlega opodatkowaniu w wysokości 22%. Inspektor obliczył podatek rachunkiem "w stu" przyjmując już otrzymane przez podatniczkę kwoty za wartość brutto, tzn. zawierające już podatek należny VAT. W związku z tym podatek należny VAT powiększył w VIII/99 r. o kwotę [...] zł. oraz w X11/99 r. o kwotę [...] zł.

Zaniżenie podatku VAT stwierdzone zostało wskutek nie naliczenia podatku VAT od sprzedaży usługi polegającej na naprawie ładowarki "[...]" [...] na kwotę brutto [...] zł. Inspektor ustalając należny podatek VAT wg stawki wynikającej z art.18 ust.1 ustawy o podatku VAT, przyjął, iż uzyskana ze sprzedaży usługi kwota jest wartości brutto, tzn. zawierająca podatek VAT. W związku z powyższym zwiększono podatek należny VAT w miesiącu IV/99 r. o kwotę [...] zł.

Inspektor zaniżenie podatku należnego stwierdził także na tle błędnego wystawienia faktur dokumentujących sprzedaż towarów przyjętych w komis oraz błędnego ustalenia kwoty obrotu podlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT. Sprzedaż towarów przyjętych w komis dokumentowana była fakturami VAT, w których wykazywano cenę sprzedaży towaru wynikająca z umowy komisu powiększając ją, w niektórych przypadkach o podatek należny VAT według stawki 22% (dotyczyło to faktury [...], [...], [...], [...], [...]).W pozostałych przypadkach sprzedaż w fakturach VAT wykazywano jako zwolniony od podatku VAT. Wyłącznie w dwóch fakturach VAT [...] i [...] wyodrębniono prowizję komisów i podatek należny VAT wg stawki 22% od tej prowizji. Do ewidencji sprzedaży VAT ujmowano sprzedaż w cenie sprzedaży wynikającej z umów komisu. Sporządzając umowy komisu jednostka wykazywała w nich kwoty prowizji (poza jednym przypadkiem - umowa [...] z dnia [...] 10.1999 r.) ale nie wykazywała podatku VAT należnego od prowizji. Podatniczka błędnie wystawiała faktury dokumentujące sprzedaż towarów przyjętych w komis (niezgodnie z §48 ust.1 rozporządzenia M.F. z dnia 15.12. 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 156, poz.1024 ze zm.) błędnie ustaliła kwotę obrotu podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT (jako wartość sprzedaży wykazywano kwotę sprzedaży netto powiększona o prowizję komisanta). Podatek należny od prowizji kontrolujący obliczył w ten sposób, że wartość prowizji wynikająca z umowy komisu uznał jako wartość brutto. Następnie rachunkiem "w stu" dla stawki 22% określił wysokość podatku VAT. Stawka VAT w wysokości 22% wynika z art.18 ust.1 ustawy o podatku VAT, gdyż prowizja komisowa nie została wymieniona w żadnym przepisie uprawniającym do stosowania obniżonej stawki podatku VAT lub też korzystania ze zwolnienia od tego podatku. Łączna wartość podatku należnego od prowizji komisowej wynosi łącznie [...] zł. i zwiększa ona podatek należny VAT w poszczególnych miesiącach.

Zaniżenie podatku należnego VAT ujawnione zostało na tle nie naliczenia podatku VAT od obrotu osiągniętego ze sprzedaży złomu.

Przyjęcie i sprzedaż są to dwie odrębne transakcje, zawierane z różnymi kontrahentami, zatem nie można łączyć przychodów z dwóch różnych transakcji. W piśmie z dnia [...] 08.2001 r. pełnomocnik podatniczki podał, że złom uzyskany z przyjętych do kasacji pojazdów został nieodpłatnie przekazany do punktu skupu złomu i stwierdził, że nie posiada żadnych dokumentów stwierdzających ten fakt oraz nie wie do jakiego punktu został złom przekazany. Podatniczka zatem obrót z tego tytułu nie udokumentowała ani nie wykazała w ewidencji sprzedaży VAT, ani w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, Inspektor dokonał ustalenia obrotu w tej materii przy uwzględnieniu minimalnych cen skupu złomu (netto), stosowanych w jednostce trudniącej się handlem złomem pochodzącym od jednostek prowadzących działalność gospodarczy i od osób fizycznych, z podziałem na miesiące. Od ustalonego obrotu kontrolujący naliczyli podatek wg stawki podstawowej (22%) przyjmując, iż złom stalowy nie jest wymieniony w żadnym przepisie uprawniającym do stosowania obniżonej stawki podatku VAT lub też zwolnienia od tego podatku. W wyniku powyższego podatek należny uległ zwiększeniu w poszczególnych miesiącach roku 1999.

Ponadto Inspektor stwierdził, że podatnik wykazywał w deklaracjach VAT-7 w poszczególnych miesiącach 1999 r. innych kwot wartości netto oraz kwot podatku naliczonego i należnego, niż wynikające z ewidencji dla celów podatku VAT.

W związku z powyższymi uchybieniami dokonał w poszczególnych miesiącach 1999 r. korekty zarówno w zakresie podatku naliczonego (w przypadku jego zaniżenia), jak i podatku należnego (w przypadku jego zaniżenia lub zawyżenia). Zgodnie bowiem z art.27 ust.4 ustawy o podatku VAT, podatnicy zobowiązani są do prowadzenia ewidencji zawierającej kwoty określone w art.20, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny oraz kwoty podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu, a także inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji.

Nie uznanie przez Inspektora części kosztów zakupionego przez "A" w 1999 r. węgla, a także kosztów zakupu kostki brukowej, krawężników i gazonów, do kosztów uzyskania przychodów, było przedmiotem wydanej przez tegoż Inspektora Kontroli Skarbowej decyzji w zakresie podatku dochodowego z dnia [...] nr [...], która została utrzymana w mocy decyzją, Izby Skarbowej - O/Z z dnia [...] nr [...], a następnie zaskarżonej do NSA w dniu [...] 09.2002 r. (sygn. akt 1 SA/Po 1830/02).

W odwołaniu podatniczka zarzuciła decyzji naruszenie zasad postępowania dowodowego poprzez nie uwzględnienie w prowadzonym postępowaniu wszystkich materiałów dowodowych w postaci dokumentów, a w związku z tym obrazę art. 180 § 1 O.p., naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych i zasady informacji prawnej w toku prowadzonego postępowania a tym samym obrazę art. 121 O.p., naruszenie zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 122 O.p., naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym określonym treści, art. 123 O.p. i zasady jawności postępowania określonej treścią, art. 129 O.p., gdyż powołany przez stronę pełnomocnik, nie z własnej winy, a z winy Inspektora Kontroli Skarbowej nie brał udziału w postępowaniu.

Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W skardze podatniczka domagała się uchylenia powyższej decyzji organu odwoławczego zarzucając decyzji naruszenie art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w zw. z art. 23 ust.1 pkt 35 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, naruszenie art. 19 ust. 3 i art. 20 ustawy o VAT, naruszenie art. 123 §1 O.p.

W uzasadnieniu skargi podatniczka stwierdziła, że w 1999r. dokonała zakupu węgla oraz koksu na wartość netto ogółem [...] zł, który to zakup zakwestionowano co do ilości, przy czym kontrolujący rozstrzygał o normach zużycia węgla, nie uwzględniając wielu czynników, które mogły mieć wpływ na ustalenia. Ponadto kontrolujący nie uwzględnił ilości kamienia węglowego i miału stanowiącego odrzut z zakupionej ilości węgla. Kontrolujący pominął dowód z opinii biegłego i z oględziny. Skarżąca stwierdziła, że dysponuje zarówno opinią, biegłego jak i protokołem z wizji lokalnej w sprawie tego samego opału, zakupionego w 1999r. Z opinii biegłego oraz z protokołu wizji lokalnej jednoznacznie wynika, że ze względu na bardzo niską jakość opałową, zakupionego węgla został on w części przeznaczony do celów ogrzewczych, a w części jako bezużyteczny przeznaczony do utwardzenia placu i pozostało jeszcze około [...] kg węgla w hałdzie na placu. W związku z powyższym skarżąca uważa, że mogła dokonać odliczeń podatku VAT od zakupionego węgla.

Skarżąca podatniczka wywodziła, że dokonując zakupów na cele inwestycyjne tj. kostki brukowej, krawężników, itp. dokonywała zgodnie z treścią art. 19 ustawy o VAT odliczeń od kwot podatku należnego i to obniżenie kwot podatku następowało w miesiącu otrzymania przez nią towaru. W zaskarżonej decyzji organy podatkowe bezzasadnie powołują się na treść art. 23 ust. 1 pkt 35 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdzając, iż ma to związek z art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy o VAT. Organy podatkowe nie odróżniają kosztów uzyskania przychodów jako bezpośrednich wydatków związanych z celami inwestycyjnymi od pojęcia amortyzacji, która przysługuje podatnikowi po zakończeniu inwestycji. W tym wypadku zakup kostki brukowej itp. materiałów nie stanowił nigdy u podatniczki kosztów uzyskania przychodu, jednakże zupełnie odrębnym zagadnieniem jest prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów przeznaczonych na cele inwestycyjne. Należy podkreślić, że ustawodawca w art. 19 ust. 3 jednoznacznie określił, że obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego następuje w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę albo w miesiącu następnym.

Ponadto skarżąca stwierdziła, że działając przez nowego pełnomocnika pozbawiona została czynnego udziału w postępowaniu, bowiem przed wydaniem decyzji organ kontroli skarbowej uniemożliwił wypowiedzenie się temu pełnomocnikowi co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Zdaniem skarżącej nie ma żadnego znaczenia fakt podnoszony w decyzji Izby Skarbowej, iż nowy pełnomocnik został powołany [...] 03.2002r. a poprzedni podatnicy składali już wyjaśnienia, bowiem z treści art. 123 § 1 O.p. wynika, iż zapewnienie czynnego udziału dotyczy każdego momentu stadium postępowania do chwili wydania decyzji ,a taka została wydana [...]

Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddala skargę, jako bezzasadną.

Powody.

Nie ma racji skarżąca zarzucając, iż organy podatkowe bezpodstawnie nie uznały za koszty "A" zakupów węgla argumentując, iż to przedsiębiorstwo, tak dużych ilości opału (ponad [...] ton) nie mogło zużyć na własne cele grzewcze.

Podatnik zakupił w 1999r. opał w ilości [...] ton, a za koszty uzyskania przychodów uznano opał w ilości [...] tony o wartości [...] zł. Kontrola wykazała , że wydatki na zakup takiej ilości opału nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Zatem kosztami jednostki mogą być wyłącznie wydatki mające związek z prowadzona działalnością gospodarczą. W przedmiotowym przypadku będą to koszty zużycia węgla w ilości [...] tony.

Przyjmując takie stanowisko kontrolujący oparli się na wyjaśnieniach księgowego firmy "A" - pełnomocnika kontrolowanej, J. B., który stwierdził, że w 1999r. nie było w "A" zapasów węgla na początek i na koniec roku oraz, że nie prowadzono w tym okresie sprzedaży węgla i całość zakupionego węgla została zużyta na cele grzewcze jednostki. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie stosuje się do towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Bezpodstawny jest zarzutu związany z zakwestionowaniem przez Inspektora prawa do odliczenia podatku VAT od zakupu kostki brukowej, krawężników, gazonów itp. w okresie od września do grudnia 1999r. Stanowisko organów podatkowych , iż podatnikowi nie przysługuje odliczenie podatku naliczonego od dokonanych zakupów kostki brukowej jest w pełni zasadne.

Podkreślić należy, że podatniczka dokonywała w okresie od września do grudnia 1999r. zakupów kostki brukowej, krawężników, gazonów itp., nieomal dzień po dniu. Inspektor wyjaśniał, jaka inwestycja i gdzie była realizowana z wykorzystaniem kostki brukowej, kiedy ją zakończono i kiedy została przyjęta do ewidencji środków trwałych. Z uwagi na wątpliwości powstałe na tle pisemnych wyjaśnień pełnomocnika skarżącej J. B. o inwestycyjnym charakterze zakupu, a następnie o odstąpieniu od zamierzeń inwestycyjnych, bezskutecznego wzywania go do uszczegółowienia informacji, Inspektor przesłuchał skarżącą, która na zadane pytania w kwestii zakupu, przeznaczenia i ewentualnej sprzedaży kostki, nie udzieliła odpowiedzi. Oświadczyła, że odpowiedzi może udzielić J. B. (pełnomocnik), ten z kolei na zadane pytania odpowiedzi także nie udzielił oświadczając, że udzielił już odpowiedzi pisemnej. W tej sytuacji nie budzi zastrzeżeń uznanie przez Inspektora, zakupiona kostka utraciła charakter inwestycyjny. Utwierdza zasadność tej konkluzji brak sprzedaży kostki w latach 1999 i 2000, nie ujęcie kostki, mimo utraty charakteru inwestycyjnego, w remanencie na koniec 2000r., nie wystawianie jakichkolwiek dokumentów potwierdzających rzekomą jej sprzedaż. Stad też słuszność stanowiska. iż zakup kostki brukowej nie był związany z prowadzoną przez podatniczkę działalnością gospodarczą.

Wprawdzie w chwili zakupu kostki skarżąca skorzystała z prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdyż był on związany z prowadzona działalnością, gospodarcza. ale aby takie odliczenie mogło być skutecznie dokonane, muszą być spełnione wszystkie przesłanki określone w przepisach art. 19 i art. 20 ustawy o VAT , a w niektórych przypadkach również przesłanki z przepisów w zakresie podatku dochodowego. Zgodnie bowiem z art.22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są, wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, co oznacza, że kosztami jednostki mogą być wyłącznie wydatki mające związek przyczynowo-skutkowy z prowadzoną działalnością gospodarcza. W rozpatrywanej sytuacji do kostki brukowej zastosowanie ma art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym, obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie stosuje się do towarów i usług, którymi rozporządzano w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. W osnowie decyzji dotyczących podatku VAT, organy podatkowe obu instancji nie odwołują się do art. 23 ust. 1 pkt 35 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zarzut skarżącej o pominięciu w postępowaniu powołanego przez stronę pełnomocnika jest bezzasadny.

Skarżąca podatniczka w dniu [...] 06.2001r. ustanowiła pełnomocnikiem J. B. do jej reprezentowania w pełnym zakresie w toku postępowania kontrolnego. a ponadto w dniu [...] 09.2001r. złożyła do protokółu przesłuchania oświadczenie o ustanowieniu dodatkowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego J. L. Pełnomocnikom tym cofnęła umocowanie z dniem [...] 03.2002r., o czym powiadomiła Inspektora w dniu [...] 03.2002r. (data wpływu pisma do Urzędu Kontroli Skarbowej) i jednocześnie w dniu [...] 03. 2002r. ustanowiła jedynym pełnomocnikiem doradcę podatkowego W. O., o czym Inspektor dowiedział się w dniu [...]03.2002r. (data wpływu pełnomocnictwa do Urzędu Kontroli Skarbowej). Faktem niespornym jest, że w piśmie z dnia [...]03.2002r. pełnomocnik skarżącej W. O. zwrócił się do Inspektora o zapoznanie go w trybie art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28.09.1991r. o kontroli skarbowej z treścią dokumentów i ustaleniami kontroli, zaś Inspektor poinformował tego pełnomocnika, iż poprzedni pełnomocnicy skarżącej w dniu [...] 02.2002r. zostali zapoznani z treścią dokumentów i ustaleniami kontroli, w związku z czym tryb postępowania przed wydaniem decyzji (wyniku kontroli) przewidziany ustawą o kontroli skarbowej został wyczerpany, a określone przepisami terminy do składania uwag, zastrzeżeń i wniosków - minęły. Zgłoszone uwagi i wnioski zostały rozpatrzone zgodnie z procedurą - pismem z dnia [...] 03.2002r. (data nadania [...] 03.2002r., data doręczenia [...] 03.2002r.) powiadomił skarżącą o sposobie rozpatrzenia złożonych wyjaśnień i wniosków dowodowych.

Prawidłowe było więc przyjęcie przez Inspektora, że tryb postępowania przed wydaniem decyzji (wyniku kontroli) przewidziany ustawą o kontroli skarbowej został wyczerpany. Wobec faktu, że dokument- pełnomocnictwo udzielone W. O., wpłynęło do Urzędu Kontroli Skarbowej dniu [...] 03.2002r.,ooradcy podatkowego ym do nia 0ek, że kołu badania dokument że edwoenie post a więc po wyczerpaniu trybu postępowania określonego ustawą o kontroli skarbowej, nie zachodziły przeszkody do wydania decyzji kończącej postępowanie w I instancji.

Nowy pełnomocnik wchodząc w sytuację zastaną, powinien kontynuować tok czynności. Żadne przepisy postępowania podatkowego ( zwłaszcza ustawy o kontroli skarbowej, według której toczyło się postępowanie), nie przewidują powrotu postępowania do poprzedniego etapu wskutek zmiany pełnomocników przez podatnika. Dlatego nie mogło odnieść skutku proceduralnego żądanie takiego pełnomocnika z treścią dokumentów i ustaleniami kontroli i otwarcia na nowo drogi do skorzystania z uprawnień zawartych w art. 23 ust. 3 i art. 24 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej.

Wskazać należy, iż nie uznanie przez Inspektora części kosztów zakupionego przez "A" w 1999 r. węgla, a także kosztów zakupu kostki brukowej, krawężników i gazonów, do kosztów uzyskania przychodów, było przedmiotem wydanej przez tegoż Inspektora Kontroli Skarbowej decyzji w zakresie podatku dochodowego z dnia [...] nr [...], która została utrzymana w mocy decyzją Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] nr [...], zaś skarga na decyzję organu odwoławczego została oddalona wyrokiem z dnia 25.01.2005r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 1830/02).

Także w innych kwestiach, które nie zostały podniesione w skardze, zawarte w decyzjach poglądy prawne są prawidłowe i oparte na właściwych przepisach prawa materialnego, należycie zgromadzonym materiale dowodowym, ocenionym bez błędów formalnych. Uzasadnienia zaś decyzji podają motywy, na jakich organy się oparły, wydając rozstrzygnięcie, w szczególności wyjaśniając jego podstawę faktyczną i prawną, ujawniając cały tok postępowania.

Także w innych kwestiach, które nie zostały podniesione w skardze, zawarte w decyzjach poglądy prawne są prawidłowe i oparte na właściwym zastosowaniu prawa materialnego, należycie zgromadzonym materiale dowodowym, ocenionym bez błędów formalnych. Uzasadnienia zaś decyzji podają motywy, na jakich organy się oparły, wydając rozstrzygnięcie, w szczególności wyjaśniając jego podstawę faktyczną i prawną, ujawniając cały tok postępowania.

Z tych powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł Sąd jak w wyroku.

/-/ K. Pawlicki /-/ G. Gorzan / -/ W. Zygmont