Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 317/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie NSA Paweł Miładowski (spr.) WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 01 lipca 2009 r. sprawy ze skargi Rady Miasta Poznania na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia 25 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, 2. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz Rady Miasta Poznania kwotę 240 zł ( dwieście czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, 3. określa, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie może być wykonane. /-/ E.Kręcichwost-Durchowska /-/ J.Stankowski /-/ P.Miładowski


UZASADNIENIE

Rada Miasta Poznania uchwałą nr [...] z 10 lutego 2009r. na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., nr 80, poz.717 ze zm., dalej: u.p.z.p.) przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dolina Głuszynki - część B" w Poznaniu. W § 3 wskazanej uchwały przewidziano, że opracowanie i uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dolina Głuszynki -część B" w Poznaniu może następować odrębnie dla poszczególnych fragmentów tego obszaru.

Wojewoda Wielkopolski rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...] z 25 lutego 2009r. w oparciu o art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej: u.s.g.) orzekł o nieważności wskazanej uchwały uznając, że art. 14 u.p.z.p. nie daje podstawy do dzielenia procesu uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na etapy. Wobec czego § 3 kontrolowanej uchwały w istotny sposób narusza obowiązujące przepisy prawa.

W skardze pełnomocnik Rady Miasta Poznania zarzucił rozstrzygnięciu nadzorczemu naruszenie art. 91 u.s.g. oraz art. 14 ust. 1, 2 i 5 i art. 15 ust. 1 u.p.z.p. i wniósł o jego uchylenie. Uzasadniając to stanowisko wskazano, że brak możliwości opracowania planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego w częściach mógłby prowadzić do zablokowania procesu planistycznego na całym obszarze. Podkreślono, że art. 14 u.p.z.p. nie zawiera postanowień zakazujących sporządzania planu miejscowego etapami. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniesiono, że dopuszczalne jest przygotowywanie częściowych planów miejscowego zagospodarowania w ramach obszaru objętego uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego.

Nadto zarzucono organowi nadzoru, że pozbawił skarżącą możliwości czynnego udziału w postępowaniu nadzorczym wskazując, że rozstrzygnięcie nadzorcze zapadło w tym samym dniu, w którym doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały.

Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie powołując się na argumenty podniesione w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269, dalej: u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola, o której mowa w art.1 §1 u.s.a., sprawowana jest pod względem zgodności z prawem - art.1 §2 u.s.a. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Podstawami materialno prawnymi realizacji uprawnień nadzorczych wojewody w odniesieniu do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest zarówno przepis art. 91 ust. 1 u.s.g. ustanawiający generalną zasadę że uchwała rady gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, jak i przepis art. 28 u.p.z.p., który stanowi jego doprecyzowanie. Zakres kompetencji nadzorczych wojewody obejmuje działalność gminną, bez ograniczenia jej zakresu, a jego uprawnienia nadzorcze obejmują wszelkie uchwały rady gminy i zarządzenia organu wykonawczego. W niniejszej sprawie rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdzono nieważność uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.z.p. uchwała rady o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musi określić granice obszaru objętego planem. Integralną częścią tej uchwały winien być załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu. Uchwała będąca przedmiotem postępowania nadzorczego spełnia powyższe wymagania, albowiem określa granicę obszaru poprzez odniesienie do granic poszczególnych działek wchodzących w skład obszaru który ma zostać objęty miejscowym planem. Załącznik graficzny spełnia warunki określone w art. 14 ust. 2 u.p.z.p., przepis ten nie stawia takich wymogów formalnych jak art. 16 ust. 1 u.p.z.p. Należy uznać, że załącznik graficzny do uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu spełnia swoją funkcję kiedy na jego podstawie można w sposób jednoznaczny wskazać granice obszaru objętego projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest, czy uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może zawierać regulacje przewidujące możliwość sporządzania planów odnoszących się do poszczególnych części obszaru objętego tą uchwałą.

Sąd zwraca uwagę, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu sprowadza się do zidentyfikowania obszaru dla którego ten plan ma być uchwalony. Przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie ustanawiają żadnych dodatkowych wymogów, oprócz omówionych powyżej, wynikających z art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. W orzecznictwie powszechny jest pogląd, że wyłącznym przedmiotem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu jest określenie granic obszaru objętego planem (por. wyrok NSA z 13.09.2005r., sygn. akt II OSK 74/05, publ.: LEX nr 207929, wyrok WSA w Białymstoku z 25.09.2008r., sygn. akt II SA/Bk 441/08, publ.: LEX nr 475214). Rozumieć należy to w ten sposób, że nie można już na tym etapie przesądzać ani formułować propozycji, co do przeznaczenia terenu.

Oznacza to, że rada gminy w ramach swojego władztwa planistycznego może uchwalać plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu, który wydzieli do takiego opracowania, i nie ma obowiązku jednorazowo opracowywać i uchwalać planu zagospodarowania dla całego terenu danej miejscowości (por. wyrok NSA z 07.10.1999r., sygn. akt IV SA 338/99, publ.: LEX nr 48228).

Zdaniem Sądu takie rozumowanie ma oparcie również w rozważaniach judykatury i orzecznictwa odnoszących się do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że rada gminy może uchwalać plan miejscowy dla określonego obszaru lub dla całej gminy, może również - poza wyjątkami określonymi ustawowo - miejscowego planu nie uchwalać, to nie ma przeszkód aby plany uchwalane były co do poszczególnych części obszaru objętego uchwałą o której mowa w art. 14 ust. 1 u.p.z.p. Warunkiem jest aby plan mieścił się w granicach obszaru objętego uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu.

Stanowisko Rady Gminy jest słuszne, a nadto poparte zostało orzecznictwem zasługującym na aprobatę w świetle przytoczonych przepisów. Reasumując Sąd nie znajduje żadnych podstaw aby uznać § 3 uchwały nr [...] z 10 lutego 2009r. za niezgodny z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Władztwo planistyczne gminy nie doznaje ograniczeń co do sporządzania miejscowych planów i nie można więc przyjąć aby ograniczenie takie miało zastosowanie.

Sąd za zasadne uznał odnieść się do zarzutu odnoszącego się do prawidłowości powiadomienia gminy o wszczęciu postępowania nadzorczego. Zbyt późne powiadomienie należy ocenić jako istotne naruszenie praw jednostki samorządu terytorialnego do udziału w postępowaniu nadzorczym. W rozpoznawanej sprawie na etapie postępowania planistycznego zakończonego podjęciem uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu Rada Gminy nie mogłaby dokonać zmiany jego postanowień, zakwestionowanych przez organ nadzoru. Jak jednak wynika z uzasadnienia skargi jej wyjaśnienia zwłaszcza w kwestii zgodności postanowień nadzorowanej ustawy z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ze stanowiskiem doktryny i orzecznictwa mogłyby być przydatne dla oceny kwestionowanej przez organ nadzoru uchwały, niezależnie od tego jaka ostatecznie byłaby ta ocena.

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zgodnie z art. 148 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

O zwrocie kosztów sądowych, na które złożyły się koszty zastępstwa procesowego orzeczono jak w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002r., nr 163, poz. 1349 ze zm.)

Wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego wstrzymano w oparciu o art. 152 p.p.s.a.

/-/ E. Kręcichwost - Durchowska /-/ J. Btankowski /-/ P. Miładowski

Za nieobecnego sędziego

/-/P. Miładowski