Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 165/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 6, art. 52
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 21 ust. 3 pkt 5
journal: Dz.U. 2014 poz 150
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Adam Lipiński, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi G. W. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie niezakwalifikowania i nieumieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia

[...] listopada 2016 r. nr [...] w sprawie rozstrzygnięcia o zakwalifikowaniu

i umieszczeniu na liście oczekujących na najem lokalu, działając na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz. U. z

2015 r. poz. 1438), oraz § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 9485; z 2010 r. Nr 203, poz. 6025; z 2012 r. poz. 8352; z 2014 r. poz. 10376) oraz § 4 w związku z § 22 oraz § 24 ust. 1 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937; z 2011 r. Nr 116, poz. 3676; z 2013 r. poz. 6; z 2014 r. poz. 6136), nie zakwalifikował G.W. do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu jako gospodarstwa 1 – osobowego z mieszkaniowego zasobu Miasta [...]. Stwierdził, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...] poinformował G.W., że jej wniosek o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] nie zyskał akceptacji Komisji Mieszkaniowej Rady Dzielnicy [...] Następnie Zarząd Dzielnicy [...] na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2016 r. nie zakwalifikował G.W. do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta [...].

W uzasadnieniu, organ przywołując treść § 4, § 22 pow. Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] podał, że Zarząd Dzielnicy [...] uznał, że nadal zachodzi okoliczność wykluczająca najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...], dotycząca wcześniejszego sposobu korzystania przez wnioskodawczynie z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [..] (tj. zamieszkiwania w nim bez zgody właściciela – [...] oraz jego zadłużenia). Ponadto organ poda, że G.W. nadal nie wskazała swojego miejsca pobytu, co uniemożliwiło przeprowadzenie analizy wniosku.

W dniu [...] listopada 2016 r. G.W. złożyła pismo do Zastępcy Burmistrza, w którym nie zgodziła się z decyzją Zastępcy Burmistrza z dnia [...] listopada 2016 r. G.W. wniosła o zmianę decyzji i podała, że jest osobą bezdomną, niepełnosprawną emerytką, a jej dochód wynosi 642 zł. Podała, że ma orzeczoną sądową separację i nie ma żadnego majątku. Wskazała też, że nie jest dłużnikiem lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...]. Za sporadyczne korzystanie z tego lokalu płaciła najemcy 150 zł miesięcznie, na co dysponuje oświadczeniem najemcy.

Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., mając za podstawę art. art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1438) oraz § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 9485; z 2016 r., poz. 6725) § 4 w związku z § 22 oraz § 24 ust. 1 Uchwały Nr LVII1/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937; z 2011 r. Nr 132, poz. 3676; z 2013 r. poz. 6; z 2014 r. poz. 6136 oraz z 2016 r. poz. 7888) - Zarząd uchwalił, co następuje: podtrzymał rozstrzygnięcie zawarte w uchwale nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca G.W., powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2016 r. o samorządzie gminnym wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. zarzucając jej naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz uchwały z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...].

Skarżąca podniosła, że nie zamieszkiwała w lokalu nr [...] przy ul. [...], a jedynie przeprowadzała tam wywiady środowiskowe z OPS oraz, że czasem się tam wykąpała, za co płaciła najemcy 150 zł miesięcznie. Skarżąca podała również, że jest osobą samotną niepełnosprawną emerytką, nigdzie nie ma stałego miejsca pobytu. Przebywa w różnych miejscach tj. boksy piwniczne, strychy, schowki, altanki działkowe oraz u życzliwych jej ludzi, którzy nie wyrażają zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego.

Skarżąca podała również nie jest dłużnikiem zadłużenia lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...], bowiem nie mieszkała w tym lokalu zasadach określonych w art. 6881 Kodeksu cywilnego, nigdy nie miała kluczy do tego lokalu,

za korzystanie płaciła jego najemcy 150 zł miesięcznie, ZGN nic naliczał za skarżącą opłat, oraz że skarżąca nie wiedziała o kierowanych do niej pismach, ponieważ najemca odbierał za skarżącą korespondencję i jej nie przekazywał, a także, że skarżąca nic miała umowy z ZGN.

Skarżąca podała również, że w dniu [...] listopada 2016 r. odbyła się sprawa w Sądzie Okręgowym w [...] z jej powództwa o ustalenie, że nie jest ona dłużnikiem pozwanej z tytułu zaległego czynszu. Jednakże powództwo zostało oddalone.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko odnośnie odrzucenia skargi organ wskazał, że skarżąca przed złożeniem skargi do WSA nie wezwała uprzednio organu do usunięcia naruszenia prawa. Organ podał, że skarżąca pismem z dnia [...] listopada 2016 r. skierowanym do Zastępcy Burmistrza – W.P. poinformowała jedynie, że nie zgadza się z decyzją z pisma z dnia [...] listopada 2016 r. Organ wyjaśnił, że pismo z [...] listopada 2016 r. było pismem skierowanym do skarżącej przez Zastępcę Burmistrza – W.P. - nie było zatem uchwałą organu, na którą należało się skarżyć. W związku z tym, iż w postępowaniu przed organem administracji publicznej skarżąca nic wyczerpała środka zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to w konsekwencji przyjął, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna zgodnie z art. 52 § 4 p.p.s.a. w zw. z art, 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., i podlega odrzuceniu.

Z ostrożności zaś procesowej, w przypadku gdyby Sąd nie uznał powyższych zarzutów za zasadne, organ wskazał, że skarga podlega oddaleniu. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ przypomniał stan sprawy i wskazał, że po wnikliwej analizie posiadanej dokumentacji uznał, że skarżąca zamieszkiwała w powyższym lokalu co najmniej od 2007 r., Organ wskazał też, że skarżąca w wielu pismach wskazywała, że mieszkała w tym lokalu, między innymi w uzasadnieniu do wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego z dnia [...] stycznia 2015 r. (k, 242), protokole z dnia [...] kwietnia 2015 r. (k. 294), oświadczeniu z dnia [...] kwietnia 2015 r. (k. 254), piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. (k. 373). Ponadto skarżąca pismem z dnia

[...] marca 2010 r. wniosła o ponowne zgłoszenie do opłat od 1 kwietnia 2010 r.

w przedmiotowym lokalu, gdyż, jak stwierdziła, od 1 kwietnia 2010 r. ponownie zamieszka w lokalu (k. 461). Ponadto na podstawie nakazu zapłaty z dnia [...] marca 2009 r. Sąd Rejonowy dla [...] w [...] [...] Wydział [...] (wraz z klauzulą wykonalności z dnia [...] lipca 2009 r.) nakazał skarżącej, najemcy i A.W. zapłacić solidarnie na rzecz Miasta [...] Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] kwotę 5.981,45 zł w związku z zaległościami czynszowymi dotyczącymi przedmiotowego lokalu (k. 456). Obecne zaległości z tego tytułu przekraczają obecnie 10.000 zł. (k. 454). Jednocześnie organ wskazał, że wobec skarżącej został wydany wyrok eksmisyjny z dnia [...] grudnia 2009 r. z przedmiotowego lokalu (k. 147). Nie ma zatem wątpliwości, że skarżąca mieszkała w przedmiotowym lokalu.

W związku z powyższym organ stwierdził, że skoro skarżąca zamieszkała w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], to dokonała tego na własne ryzyko i bez zgody właściciela [...], ale z odpowiedzialnością wynikającą z art. 688' § 1 Kodeksu cywilnego.

Organ podał też, że w dniu 21 lipca 2016 r. Wydział Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] wezwał skarżącą do złożenia informacji dotyczącej warunków mieszkaniowych wstępnych i zstępnych, oświadczenia o ewentualnym otrzymaniu spadku lub darowizny oraz przedstawienia informacji o aktualnym miejscu zamieszkania, w przypadku wynajmowania lokalu złożenia kopii umowy. Skarżąca przedstawiła warunki mieszkaniowe swoich wstępnych i zstępnych, natomiast nic poinformowała o aktualnym miejscu zamieszkania, co uniemożliwiło weryfikację warunków mieszkaniowych. Z informacji posiadanych przez organ wynika, że skarżącej wielokrotnie proponowano możliwość skorzystania z pobytu w schronisku dla bezdomnych, ale odmawiała ona skorzystania z takiej formy pomocy - pismo OPS [...] z dnia [...] października 2016 r. (k. 383). Skarżąca wskazywała, że mieszka w części wspólnej piwnicy w budynku przy ul. [...] - jednakże organ po przeprowadzonej kontroli uzyskał informację, że skarżąca nie przebywa we wskazanej piwnicy - informacja od użytkowników lokalu nr [...] T.P. i E.S. oraz od mieszkanki lokalu nr [...] - notatka służbowa z dnia [...] czerwca 2016 r. Jednocześnie organ wskazał, że boks piwniczny nie nadaje się do stałego zamieszkiwania ludzi. Natomiast lokal nr [...] przy ul. [...] od 25 lipca 2016 r. jest pustostanem, a zatem nie jest możliwe żeby skarżąca mieszkała

w powyższym lokalu po tej dacie. Skarżąca wielokrotnie informowała organ, że pomieszkuje u życzliwych jej osób, które nie życzą sobie wskazywania ich adresów zamieszkania. A zatem organ nie mógł, mimo wnikliwej analizy, ustalić miejsca zamieszkania skarżącej, a skarżąca nie uzupełniając braku formalnego nie ułatwiła zadania organowi.

Pismem z dnia [...] lutego 2017 r., skierowanym do Sądu a będącym reakcją skarżącej na odpowiedź na skargę organu, G.W. podała, że we wniosku

o zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego, lokal nr [...] przy ulicy [...]

w [...], podała jako adres do korespondencji a nie jako adres zamieszkania bo ona już wtedy tam nie przebywała. Miejscem, w którym nocuje jest piwnica należąca do jednego z lokali. Skarżąca podała również, że we wskazanym lokalu nr [...] nie mieszkała a jedynie przeprowadzała tam wywiady środowiskowe oraz,

że czasami tam się wykąpała. Skarżąca podała też, że nie otrzymała żadnej uchwały a jedynie pisma informujące ją i ich treści.

Skarżąca podała także, że nie nocuje już w piwnicy lokalu nr [...] na [...] w [...], bowiem została ona zamknięta. Wskazała również, że adres lokalu nr [...] przy [...] w [...] podaje do korespondencji, którą obiera na poczcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym

i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym katem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 2016 r.

nr [...], została wydana zgodnie z prawem.

Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 wskazał, iż uchwała Zarządu Dzielnicy odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto stwierdził, że jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy.

W pierwszej kolejności odnosząc się do stanowiska organu zawartego

w odpowiedzi na skargę w kwestii spełnienia warunków formalnych do wniesienia skargi, wskazać należy, że o treści zaskarżonej uchwały skarżąca została poinformowana pismem organu z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], doręczonym skarżącej w dniu 6 grudnia 2016 r. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. skarżąca nie zgodziła się z nieumieszczeniem jej na liście osób oczekujących na najem lokalu, odpowiadając na zarzuty w piśmie w piśmie informującym organu z dnia [...] listopada 2016 r.

Zdaniem Sądu, pismo skarżącej z dnia [...] listopada 2016 r. uznać należy za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, bowiem wprawdzie uchwałą Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 2016 r. odmówiono skarżącej umieszczenia jej na liście osób oczekujących na najem lokalu, jednakże motywy tego rozstrzygnięcia zawierało dopiero wskazane pismo organu z dnia [...] listopada

2016 r.

Reakcją organu na pismo skarżącej z dnia [...] listopada 2016 r. była uchwała Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. (doręczonym skarżącej w dniu 19 stycznia 2017 r. Uchwałą tą organ podtrzymał rozstrzygnięcie zawarte w uchwale nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r.

Skarga do Sądu na ww. uchwałę nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. została wniesiona przez skarżącą w dniu 6 grudnia 2016 r. a więc z zachowaniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...), przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3). Natomiast w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3 nie ma zastosowania (§ 4).

Z powyższego wynika, że wskazany w art. 52 § 3 p.p.s.a. 14-dniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa ma zastosowanie tylko do aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz do pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanych w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a.). Takiego charakteru nie ma jednak uchwała Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. 2015 r. odmawiająca zakwalifikowania

i umieszczenia skarżącej na liście osób oczekujących na najem lokalu

z mieszkaniowego zasobu gminy. Jest ona bowiem innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. i podlega kontroli sądu administracyjnego (v. uchwała NSA z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, publ.: https://orzeczenia.nsa.gv.pl). Skoro zatem zaskarżona uchwała nie mieści się w katalogu aktów wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., to - na mocy wyłączenia z art. 52 § 4 p.p.s.a. - 14-dniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., nie ma w sprawie niniejszej zastosowania.

W rozpatrywanej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, z późn. zm. - w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), zgodnie z którym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 4).

Powyższe przepisy ustawy o samorządzie gminnym w żaden sposób nie wiążą wniesienia skargi z terminem do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jedynym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, co można rozumieć w ten sposób, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący ma obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia i to wezwanie ma być skuteczne. O bezskuteczności wezwania można mówić zarówno wówczas, gdy organ nie uwzględnił wezwania i to stanowisko przedstawił w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu (v. uchwała NSA z dnia 7 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, publ. LEX nr 260435). Tym samym terminy, o których mowa w art. 101 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, odnoszą się do organu załatwiającego sprawę, a nie do strony, która zamierza wystąpić z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zatem jedynym wiążącym terminem jest 30-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 53 § 2 p.p.s.a.) i jak już zaznaczono powyżej, termin ten został przez skarżącą dochowany, co oznacza, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna.

Jednocześnie wyjaśnić należy, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie należy do grupy rozstrzygnięć, które nie są doręczane stronie skarżącej. Rozstrzygnięcia takie nie są wydawane w postępowaniu administracyjnym, które przewiduje środki zaskarżenia w tym postępowaniu, a termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w takich przypadkach związany jest z wniesieniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. ww. uchwała NSA z dnia 7 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07)

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały zauważyć należy, że niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącej – G.W.

z dnia [...] maja 2016 r.

Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowi uchwała Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.).

Uchwała ta zawiera zarówno przepisy materialne, jak i procesowe – reguluje tryb podejmowania uchwały indywidualnej, jak również faktyczne podstawy jej podjęcia. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w postępowaniu poprzedzającym zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, choć w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., Nr 150 ze zm.) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 997/09). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 7 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem przedmiotowego aktu z zakresu administracji publicznej.

Jako podstawę prawną odmowy zakwalifikowania skarżącej do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego wskazano § 22 i § 24 ust. 1 uchwały Nr LVIII/l 751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta Warszawy.

Zgodnie z treścią wymienionego wyżej § 22 ust. 2 pkt 1 uchwały, przy rozpatrywaniu wniosków osób, o których mowa w ust. 1 (wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu) należy poddać wnikliwej analizie dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy.

Natomiast w rozpatrywanej sprawie, po analizie posiadanej dokumentacji, nie budzi wątpliwości, że skarżąca zamieszkiwała w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...] co najmniej od 2007 r. Prawidłowo organ wskazał, że świadczy o tym potwierdzenie zameldowania na pobyt stały z dnia [...] kwietnia 2008 r. (k. 97), zaświadczenia z dnia [...] listopada 2010 r. (k. 143), protokołu kontroli lokalu dokonanej w dniu [...] listopada 2014 r. (k. 221), oświadczenia osób zamieszkujących w zasobach komunalnych z dnia [...] czerwca 2007 r. (k. 279), oświadczenia osób zamieszkujących w zasobach komunalnych z dnia [...] października 2009 r. (k. 280). Jak wynika również z akt administracyjnych skarżąca w wielu pismach wskazywała, że mieszkała w przedmiotowym lokalu, między innymi w uzasadnieniu do wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego z dnia [...] stycznia 2015 r. (k, 242), protokole z dnia [...] kwietnia 2015 r. (k. 294), oświadczeniu z dnia [...] kwietnia 2015 r. (k. 254), piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. (k. 373). Ponadto co istotne, skarżąca pismem z dnia [...] marca 2010 r. wniosła o ponowne zgłoszenie do opłat od 1 kwietnia 2010 r. we wskazanym wyżej lokalu, gdyż, jak stwierdziła, od 1 kwietnia 2010 r. ponownie zamieszka w lokalu (k. 461).

Bardzo istotną okolicznością w sprawie jest nakaz zapłaty z dnia [...] marca 2009 r. Sądu Rejonowego dla [...] w [...] [...] Wydział [...] (wraz z klauzulą wykonalności z dnia [...] lipca 2009 r.), którym nakazał skarżącej, najemcy i A.W. zapłacić solidarnie na rzecz Miasta [...] Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] kwotę 5.981,45 zł, w związku z zaległościami czynszowymi, dotyczącymi tego lokalu (k. 456).

Ponadto należy wskazać, że wobec skarżącej został wydany wyrok eksmisyjny z dnia [...] grudnia 2009 r. z przedmiotowego lokalu (k. 147). W świetle tych okoliczności, nie budzi wątpliwości, że organ prawidłowo ustalił, że skarżąca mieszkała w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...].

Należy również stwierdzić, że skoro skarżąca zamieszkała w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], to dokonała tego na własne ryzyko i bez zgody właściciela, to jest [...], ale z odpowiedzialnością wynikającą z art. 688' § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym "za zapłatę czynszu i innych należnych opłat odpowiadają solidarnie z najemcą stale zamieszkujące z nim osoby pełnoletnie".

Na koncie lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], według stanu na dzień 31 grudnia 2016 r., występowała zaległość w wysokości 79.575,45 zł (bez kosztów ubocznych i odsetek). Jak ustalił organ, na poczet tych zaległości nadal nie wpływają wpłaty, a to niewątpliwie świadczy o współodpowiedzialności skarżącej za zadłużenie lokalu, z którego jak sama oświadczyła, korzystała.

Wskazać należy również, że zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 5 ww. uchwały, przy rozpatrywaniu wniosków osób występujących o zawarcie umowy najmu należy poddać wnikliwej analizie w przypadku osób ubiegających się o najem lokalu na podstawie §4, §12 i §31:

a. Warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania,

b. Warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych.

Jak wynika z akt sprawy Wydział Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...]

w dniu [...] lipca 2016 r. wezwał skarżącą do złożenia informacji dotyczącej warunków mieszkaniowych wstępnych i zstępnych, oświadczenia o ewentualnym otrzymaniu spadku lub darowizny oraz przedstawienia informacji o aktualnym miejscu zamieszkania, w przypadku wynajmowania lokalu złożenia kopii umowy. Skarżąca przedstawiła warunki mieszkaniowe swoich wstępnych i zstępnych, natomiast nie poinformowała o aktualnym miejscu zamieszkania, co uniemożliwiło weryfikację warunków mieszkaniowych.

Skarżąca wprawdzie wskazywała, że mieszka w części wspólnej piwnicy w budynku przy ul. [...], jednakże analiza akt potwierdza, że organ po przeprowadzonej kontroli uzyskał informację, że skarżąca nie przebywa we wskazanej piwnicy - informacja od użytkowników lokalu nr [...] T.P. i E.S. oraz od mieszkanki lokalu nr [...] - notatka służbowa z dnia [...] czerwca 2016 r. (k. 354). Jednocześnie organ wskazał, że boks piwniczny nie nadaje się do stałego zamieszkiwania ludzi. Natomiast lokal nr [...] przy ul. [...] od 25 lipca 2016 r. jest pustostanem, a zatem nie jest możliwe żeby skarżąca mieszkała w powyższym lokalu po tej dacie (k. 463).

Dodać należy, że skarżąca wielokrotnie informowała organ, że pomieszkuje u życzliwych jej osób, które nie życzą sobie wskazywania ich adresów zamieszkania. A zatem organ nie mógł w tej sytuacji ustalić miejsca zamieszkania skarżącej, a skarżąca nie uzupełniając braku formalnego nie ułatwiła zadania organowi.

Zgodzić się należy również z organem, że wielokrotnie proponowano skarżącej możliwość skorzystania z pobytu w schronisku dla bezdomnych, ale odmawiała ona skorzystania z takiej formy pomocy.

Powyższe okoliczności w pełni zatem uzasadniają stanowisko organu, a co Sąd w całej rozciągłości podziela, że fakt zamieszkiwania skarżącej bez zgody wynajmującego, niewywiązywania się przez nią z obowiązku co do opłacania czynszu (§ 22 ust. 2 pkt 2 cytowanej wyżej uchwały w brzmieniu: "zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela"), stanowi negatywną przesłankę do odmowy zakwalifikowania i umieszczenia wymienionej na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu Dzielnicy [...].

Odnosząc się zaś do zarzutu ze skargi naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji RP to nie zasługują on na uwzględnienie, bowiem wbrew twierdzeniom skarżącej postępowanie prowadzone było zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i na ich podstawie, w tym z poszanowaniem uprawnień strony, zaś działania organu uwzględniały obowiązek dążenia do sprawnego i efektywnego zakończenia sprawy, przy jednoczesnym zapewnieniu wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Tak prawidłowo przeprowadzone postępowanie nie mogło doprowadzić do naruszenia konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawa oraz legalizmu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku