Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 163/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 92a  ust. 5  pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący S WSA Maria Zawadzka Sędziowie S WSA S WSA Ewa Michna (spr.) ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z 16 lipca 2020 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na B Sp. z o.o. s.k. w W(dalej: skarżąca) karę pieniężną w kwocie 70 500 zł, którą – stosownie do art. 92a ust.5 pkt 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. 2022, poz. 209) - dalej "u.t.d.", ograniczył do kwoty 20 000 zł.

Podstawę faktyczną ukarania stanowiły naruszenia wykazane w protokole kontroli z 10 lutego 2020 r., wymienione w załączniku nr 3 do u.t.d. w postaci: niezgłoszenia pojazdu licencji wspólnotowej (lp. 1.5), przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin (lp. 5.1.1., 5.1.2., 5.1.3, 5.1.4), przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji (lp. 5.2.1, 5.2.2, 5.2.3, 5.2.4), skrócenia wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego (lp.5.5.1, 5.5.2, 5.5.3), niespełnienia wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku (lp. 5.6.1, 5.6.2, 5.6.3), skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego (lp. 5.7.1, 5.7.2, 5.7.3), przekroczenia 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku (lp. 5.10.1), przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.11.1. 5.11.2, 5.11.3), niewłaściwej obsługi lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu (lp. 6.2.1); posługiwania się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą (lp. 6.3.3), niedopuszczalnego wyjęcia wykresówek lub karty kierowcy, które miało wpływ na rejestrację danych (lp. 6.3.5), niepoprawnego operowania przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę aktywności kierowcy - za każdy dzień (lp. 6.3.11); nieudostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego (lp. 6.3.16), wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego (lp. 9.1), wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy (lp. 3.3).

W odwołaniu skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art.11 w zw. z art. 8, art. 107 § 1 i 3, art. 10 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2021 r., poz. 2052) - dalej "k.p.a.".

Decyzją z 27 października 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu (samo uzasadnienie w tym zakresie liczyło 68 stron tekstu) ponownie przeprowadził szczegółową analizę poszczególnych naruszeń prawa stwierdzonych w toku kontroli.

W szczególności odnośnie naruszenia wymienionego w lp. 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. (str. 11-13 uzasadnienia decyzji organu odwoławczego) organ wyjaśnił, że w oparciu o zebrany materiał dowodowy w postaci okazanych do kontroli dokumentów, danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących oraz dokumentów przewozowych, dwóch kierowców, obywateli Ukrainy, nieposiadających ważnego świadectwa kierowcy wydanego dla kontrolowanego przedsiębiorstwa, wykonywało przewóz międzynarodowy, tj. M. H. – 31 sierpnia 2019 r. oraz B. H. - w dniach 9-10 października 2019 r. Organ odwoławczy przychylił przy tym do rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie częściowego uwzględnienia wyjaśnień skarżącej. Wskazał za organem I instancji, że za wyjątkiem wskazanych powyżej dni, skarżąca wykazała, że przewozy wykonywane przez ww. kierowców nie były przewozami międzynarodowymi. Tym samym nałożono za powyższe naruszenie na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5 000 zł.

Organ odwoławczy po ponownym przeanalizowaniu w sposób szczegółowy danych cyfrowych na kartach poszczególnych kierowców zaakceptował kary wymierzone przez organ I instancji za naruszenia wymienione w poszczególnych jednostkach redakcyjnych lp.5 załącznika nr 3 do u.t.d. w zakresie naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców. Organ odwoławczy nie kwestionował przy tym kaskadowego naliczenia kar za przekroczenie kolejnych okresów prowadzenia pojazdów.

Organ odwoławczy zaakceptował również wymiar 22 000 zł z tytułu naruszenia określonego Ip. 6.3.16. załącznika nr 3 do u.t.d. wskazując, że stwierdzono łącznie brak danych cyfrowych z kart kierowców za 15 dni (J. B. – za 10 maja 2019 r., A. G. - za 20 kwietnia 2019 r., M. H. – za 31 sierpnia 2019 r., B. H. - od 9 - 10 października 2019 r., Ł. K. - od 6 do 13 września 2019 r., D. P. – za 28 listopada 2019 r., W. S. - za 24 maja 2019 r.).

Ponadto stwierdzono brak danych cyfrowych z tachografów za 29 dni pojazdów o nr rej [...] (od 29 do 30 listopada 2019 r., nr rej [...] od 8 do 30 listopada 2019 r., nr rej [...] - od 19 do 22 lutego 2019 r.).

Zdaniem organu odwoławczego, w decyzji organu I instancji prawidłowo został ustalony stan faktyczny i prawny. Decyzja organu I instancji zawierała nadto wszystkie niezbędne elementy wymagane art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i prawidłowej subsumpcji oraz nałożenia kar pieniężnych. Organ I instancji prawidłowo również uwzględnił wyjaśnienia skarżącej i zmienił częściowo kwalifikację naruszeń stwierdzonych w protokole kontroli, tym samym prawidłowo zastosował w tych przypadkach interpretację korzystniejszą dla skarżącej. Podał nadto, że to na skarżącej spoczywał ciężar udowodnienia okoliczności mogących stanowić przesłanki do zastosowania przepisów egzoneracyjnych - art. 92b oraz 92c u.t.d. Skarżąca nie wykazała jednak aby zaszły w rozpatrywanej sprawie okoliczności dające podstawy do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., pozwalającego na wyłączenie jej odpowiedzialności.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca domagała się uchylenia decyzji organu odwoławczego, zarzucając jej naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego tj. art. 13 ust. 1 b rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. oraz pkt 3 preambuły Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r., polegające na niedostrzeżeniu, że zostały spełnione przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego;

2. przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącej oraz nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej i niepodanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącej odmówiono wiarygodności;

3. art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niepoczynieniu ustaleń oraz niezebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji i oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, skutkujące w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącej na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego;

4. art. 2 Konstytucji RP przez złamanie generalnych zasad k.p.a. oraz naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym;

5. przepisów prawa materialnego - błędnej subsumcji zastosowanej przez organ I Instancji art. 50 pkt 1 lit. k u.t.d. przez niedostrzeżenie, że powyższy przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 44 pkt 22 u.t.d.;

6. przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 107 § 3 k.p.a., przez:

– niepowiadomienie strony o zakończeniu postępowania administracyjnego,

– niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego,

– załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącej,

– nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności;

7. art. 92a ust. 1 i ust. 6 oraz przepisu Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 u.t.d., przez ich bezpodstawne zastosowanie oraz pominięcie wytycznych zawartych w rozporządzeniu 581/2010 z1 lipca 2010 r. oraz nieodniesienie się do nich;

8. art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. i przepisu Ip. 5.1.1. 5.1.2,5.2.1. 5.3.1, 5.3.2J5.4.1, 5.4.2. 5.5.1. 5.5.2. 5.11.1. 5; 11.2. 5.11.3, 6.3.11, 6.3.12, 6.3.17, załącznika nr 3 do u.t.d. - przez ich bezpodstawne zastosowanie;

9. art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - przez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego dotyczącego stwierdzonych w skarżonej decyzji naruszeń, na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego;

10. art. 7 oraz art. 8 k.p.a. przez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W uzasadnieniu skarżąca podała, że już w trakcie kontroli prowadzonej od 21 stycznia do 10 lutego 2020 r. informowała organ I instancji o tym, że korzysta ze zwolnienia z obowiązku posiadania świadectwa kierowcy, gdyż w kwestionowanych przewozach kierowcy-obcokrajowcy wykonywali przewozy krajowe. W związku z tym świadectwa dla M. H. oraz B. H. nie były wymagane, bowiem ich przejazdy 31 sierpnia 2019 i 9-10 września 2019 nie były przejazdami międzynarodowymi. Organy jednakże nie sprawdziły nawet tras przewozowych, mimo brzmienia art. 32a u.t.d.

Skarżąca podniosła, że organy w sposób nieprawidłowy określiły wysokości nałożonych kar pieniężnych za naruszenia opisane pod Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, lp.5.11.3, Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, Ip. 5.6.1, lp. 5.6.2, lp. 5.6.3, Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2, Ip. 5.7.3, Ip. 5.5.1, Ip. 5.5.2, lp.5.2 , Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Zdaniem skarżącej organy w sposób nieuprawniony zakwalifikowały wyłącznie jedno ujawnione naruszenie czasu pracy jako dwa różne naruszenia opisane i sankcjonowane odrębnie w dwóch tabelach czasowych zawierających ten sam czasokres. W konsekwencji wymierzona kara pieniężna pomimo stwierdzenia ewidentnie jednego naruszenia, skutkowała nieuzasadnionym wymierzeniem zsumowanych kar za normy czasu pracy. Takich naruszeń w decyzji, w ocenie skarżącego było kilkanaście.

Przykładowo:

1. G. Z. w dniach 18-19 kwietnia 2019 r. przekroczył czas jazdy dziennej o 3 h 16 minut. Organy nałożyły trzy kary: przekroczenie czasu jazdy dziennej do 1 h - 50 zł i przekroczenie czasu jazdy dziennej o czas od 1 h do mniej niż 2 h - 150 zł oraz za każdą rozpoczętą godzinę od 2 h - 200 zł. Łącznie kara wyniosła 800 zł, a powinna 400 zł;

2. P. K. w dniach 25 -26 lipca 2019 r. przekroczył czas jazdy dziennej o 4h 35 minut, Organy nałożyły trzy kary: przekroczenie czasu jazdy dziennej do 1 h -50 zł i przekroczenie czasu jazdy dziennej o czas od 1 godziny do mniej niż 2h- 150 zł oraz za każdą rozpoczętą godzinę od 2h - 200 zł. Łącznie kara wyniosła 1 050 zł, a powinna 600 zł;

3. M. R. 15 lutego 2019 r. skrócił czas odpoczynku dzielonego o 1 h 55 minuty. Organy nałożyły dwie kary: skrócenie odpoczynku do 1 h - 100 zł oraz skrócenie odpoczynku do 2h - 200 zł. Łączna kara wyniosła 300 zł, a powinna wynieść 200 zł ponieważ kierowca miał skrócić odpoczynek od 1 do 2 h, tj. 1 h 2 minuty;

4. K. W. 19 października 2019 r. skrócił czas odpoczynku dzielonego o 1 h 55 minuty. Organy nałożyły dwie kary: skrócenie odpoczynku do 1 h - 100 zł oraz skrócenie odpoczynku do 2 h - 200 zł. Łączna kara wyniosła 300 zł, a powinna wynieść 200 zł, ponieważ kierowca miał skrócić odpoczynek od 1 do 2 h, tj. 1h 2 minuty.

Skarżąca zarzuciła, że organy oparły swoje rozstrzygnięcie kierując się jedynie wydanymi w podobnych sprawach wyrokami sądów administracyjnych, a nie przepisami ustawy. Skarżąca podniosła też, że organ II instancji oparł całą decyzję na protokole kontroli, odrzucając pozostałe wyjaśnienia, a nadto, że uniemożliwił jej zapoznanie się z całością materiału dowodowego, nie informując o zakończeniu postępowania administracyjnego. Skarżąca podkreśliła, że w świetle prawidłowej wykładni obowiązujących przepisów u.t.d. nie jest dopuszczalne sumowanie administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy dotyczących czasu pracy i okresu odpoczynku kierowców, jeżeli jedno stwierdzone naruszenie w tym zakresie podlega kwalifikacji wyłącznie do jednej pozycji załącznika nr 3 do u.t.d. i stanowisko to znajduje aprobatę w orzecznictwie sądów administracyjnych

W odpowiedzi organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Skarga nie została uwzględniona ponieważ błędna interpretacja i zastosowanie niektórych przepisów przez organ nie wpłynęły na wynik sprawy. Powyższe ma związek z ustawowym ograniczeniem wymiaru kary pieniężnej, który został zastosowany w zaskarżonej decyzji. Łączna wysokość wymierzonych bowiem kar wyniosła 70 500 zł, ale zgodnie z art. 92a ust.5 pkt 2 u.t.d. organ wymierzył jedynie 20 000 zł. W konsekwencji nawet uwzględnienie części zarzutów nie wpłynęłoby na wynik sprawy.

Na wstępie Sąd podkreśla, że organ I instancji zawiadomił skarżącą w trybie art. 10 k.p.a. o wszczęciu postępowania administracyjnego na podstawie zebranych w sprawie materiałów z kontroli (pismo z 10 lutego 2020 r. – k.199). Co więcej skarżąca składała kilkakrotnie wyjaśnienia. Wbrew zarzutom procesowym zawartym w skardze przepisy kodeksu postepowania administracyjnego nie zobowiązują organu odwoławczego do powiadamiania o "zakończeniu postępowania administracyjnego". Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Takie zawiadomienie organ I instancji doręczył skarżącej, a skarżąca złożyła wyjaśnienia przedkładając dodatkowe dowody w sprawie (k. 201 – 220 i 227 – 233). W wniesionym odwołaniu skarżąca zarzucała wprawdzie błędy w ustaleniach faktycznych, ale też nie złożyła formalnie żadnego wniosku dowodowego. Nawet w skardze (poza przypadkami omówionymi poniżej) nie zostały wskazane konkretne dowody lub okoliczności faktyczne usprawiedliwiające podniesione zarzuty.

Z tych to powodów Sąd uznał, że nie zostały naruszone wymienione w skardze przepisy k.p.a. Wbrew bowiem twierdzeniom skargi zaskarżona decyzja w sposób szczegółowy omawia przepisy mające w sprawie zastosowanie odwołując się do konkretnych naruszeń u.t.d w konkretnych stanach faktycznych. Tylko z uwagi na czytelność całego uzasadnienia Sąd nie powtarza treści ustaleń faktycznych z zaskarżonej decyzji ograniczając się do kwestii spornych oraz tych elementów decyzji, które uznał za rozstrzygające w sprawie.

Zasadne były przy tym zarzuty kilkukrotnego (tzw. kaskadowego) karania za to samo naruszenie przekroczenia czasu pracy kierowcy poprzez sumowanie kar za poszczególne przedziały czasowe wymienione w tabeli w lp. 5.11.1, Ip. 5.11.2, lp.5.11.3, Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, Ip. 5.6.1, lp. 5.6.2, lp. 5.6.3, Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2, Ip. 5.7.3, Ip. 5.5.1, Ip. 5.5.2, Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d.

Sąd podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 23 września 2021 r., II GSK 604/21, że : "z treści lp. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy nie wynika żadna podstawa do sumowania kwot kar z punktów 1, 2, a brzmienie punktu 2 lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala na przyjęcie, iż przewidziana w nim kara jest poprzedzona sankcją z pkt 1.". Wprawdzie w zaskarżonej decyzji kaskadowo naliczono kary również z innych jednostek redakcyjnych l.p. 5 wymienionej w załączniku nr 3 do u.t.d., ale mechanizm pozostawał taki sam tzn. naliczono kaskadowo kolejne kary za przekroczenia czasu pracy kierowców za poszczególne przedziały czasowe, a następnie je zsumowano. W ocenie Sądu takie działanie nie miało podstawy prawnej w brzmieniu powołanych w decyzji przepisów. Co więcej W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje wręcz pogląd, że każdy z poszczególnych podpunktów sankcji przewidzianej w powyższych przepisach stanowi samodzielną podstawę nakładania kar za to samo naruszenie i niedopuszczalne jest ich sumowanie w przypadku, gdy czas przekroczenia naruszenia przekracza kolejne progi. Przykładowo, gdy przekroczenie wynosi godzinę i więcej niedopuszczalne jest wymierzanie kary zarówno na podstawie podpunktu 1 (przekroczenie do jednej godziny) jak i podpunktu 2 (przekroczenie o czas powyżej jednej godziny do 2 godzin i 30 minut), czyli sumowanie kar określonych w tych podpunktach (por. wyrok WSA w Lublinie z 17 maja 2022 r., II SA/Lu 19/22). Zdaniem sądów administracyjnych w przypadku sumowania tych kar dochodzi do nieuprawnionego, kilkukrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane przez państwa członkowskie w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne i niedyskryminujące. Przedmiotowego sumowania nie można tłumaczyć koniecznością zapewnienie skuteczności i proporcjonalności kar, w celu osiągnięcia odstraszającego ich celu, zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z rozporządzenia nr 561/2006, gdyż państwa członkowskie mogą osiągnąć ten cel, poprzez odpowiednie (progresywne) określenie stawek kar, za poszczególne okresy naruszeń.

Należy również zaznaczyć, że tak jak to podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2022 r., II GSK 819/21, że ustawodawca konstruując w znowelizowanej ustawie u.t.d. przepisy użył zwrotów "o czas do", "o czas powyżej", dla określenia norm czasowych naruszeń, od których uzależnił wysokość kary. W tym kontekście zwrot "powyżej" został użyty na określenie zdarzenia, które trwa od jego zaistnienia. W ocenie NSA również użycie zwrotu "za każdą rozpoczętą godzinę powyżej", nie pozwala na przyjęcie, że przewidziana kara jest poprzedzona sankcją z poprzednich punktów.

Niemniej jednak powyższe błędy w interpretacji ww. przepisów nie spowodowałyby zmniejszenia wymiaru łącznej kary, która i tak została ograniczona do 20 000 zł.

Z ustaleń kontrolujących, a następnie decyzji organu I instancji, wynikało chociażby, że nie udostępniono podczas kontroli wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z kart kierowcy i tachografu cyfrowego za co wymierzono łączną karę 22 000 zł (str. 38 decyzji – k. 248). Czyny te zostały zakwalifikowane jako naruszenia z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z powołanym przepisem karze 500 zł za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy podlegało nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego. Brak było danych za 29 dni odniesieniu do danych tachografów i brak było kart kierowców (wymienionych w decyzji) za 15 dni. Sąd uznał więc, że zasadnie organ wymierzył 22 000 zł. Skarżąca w wniesionym odwołaniu oraz w skardze nie kwestionowała powyższych ustaleń, powtórzonych ponownie w zaskarżonej decyzji (str. 62 i 63 decyzji organu odwoławczego).

Z tych to powodów Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji i skargę oddalił na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 145 §1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b); inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Dla porządku należałoby też odnieść się do dodatkowych zarzutów podniesionych w skardze. Zdaniem skarżącej świadectwa kierowcy dla M. H. oraz B. H. nie były wymagane, bowiem ich przejazdy 31 sierpnia 2019 i 9-10 września 2019 nie były przejazdami międzynarodowymi. Z akt wynika, że organ w istocie nie negował, że kierowcy Ci poruszali się wyłącznie po terenie Polski, ale z uwagi na fakt, że kierowcy Ci przejęli pojazdy wykonujące transporty międzynarodowe (CMR [...] i CMR [...]) organ uznał, że obaj powinni mieć licencje wspólnotowe (str. 35 decyzji organu I instancji; k. 245).

Odnosząc się do tego typu zarzutów należałoby stwierdzić, że zgodnie z art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE. L. z 2009 r. Nr 300, str. 72 z późn. zm.) wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 grudnia 2018 r., II GSK 4312/16 dotyczącym analogicznego stanu faktycznego: "Kierowca ukraiński prowadzący pojazd skarżącego wykonujący przewóz międzynarodowy na podstawie licencji dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wydanej dla skarżącego, winien w czasie kontroli dysponować i okazać stosowne świadectwo kierowcy. Obowiązek ten jest niezależny od okoliczności, iż kierowca ten prowadził pojazd przez krótki okres i nie miał zamiaru przekroczenia granicy Rzeczpospolitej Polskiej. Należy, bowiem mieć na uwadze, że w definicji międzynarodowego transportu drogowego zawartego w art. 4 pkt 2 u.t.d. pojęcie przekroczenia granicy po Rzeczpospolitej Polskiej nie jest związane z kierowcą, jako osobą kierującą pojazdem, natomiast sformułowanie to odnosi się do jazdy pojazdu, a zatem przemieszczanie się środka transportu z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie wskazać należy na przepis art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1072/2009 zgodnie, z którym - «kierowca» oznacza każdą osobę, która prowadzi pojazd, nawet przez krótki okres, lub która jest przewożona w pojeździe w ramach wykonywania swoich obowiązków, pozostając w gotowości do jego prowadzenia w razie konieczności".

Z tych to powodów Sąd skargę oddalił na podstawie ww. art. 151 p.p.s.a.