Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 55/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-06-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
659
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za zastępstwo prawne w ramach prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 250, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 26 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata W. S. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi D. W. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego postanawia: przyznać i nakazać wypłatę z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwoty wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 180 (sto osiemdziesiąt) złotych, powiększonego o kwotę należnego podatku od towarów i usług na rzecz adwokata W. S., prowadzącego Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...]. LS


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę D. W. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego.

W dniu 30 maja 2014 r. pełnomocnik skarżącego, ustanowiony z urzędu wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.

Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi postanowił przyznać pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 120 złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług.

Pismem z dnia 13 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, zarzucając naruszenie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) poprzez zasądzenie wynagrodzenia w wysokości 120 zł (powiększonego o stawkę podatku VAT), mimo, iż powołany przepis stanowi, że jeśli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, to winien on otrzymać 75% stawki minimalnej wynoszącej 240 zł tj. 180 złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Wobec skutecznego złożenia sprzeciwu przez pełnomocnika skarżącej, zgodnie z powyższym przepisem postanowienie z dnia 3 czerwca 2014 r. utraciło moc, a wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną z urzędu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 461), którego przepis § 19 stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne udokumentowane wydatki adwokata.

Stosownie natomiast do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Stawka minimalna stanowiąca podstawę obliczenia wysokości wynagrodzenia adwokata ustanowionego z urzędu wynosi 240 złotych. Mając na uwadze, że w przedmiotowej sprawie pełnomocnik został wyznaczony po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi, a więc po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem pierwszej instancji, a zatem ten sam adwokat nie występował w obu instancjach i sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, to w świetle cytowanego przepisu przysługuje mu wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej obliczonej w niniejszej sprawie, czyli 180 zł.

O wysokości wynagrodzenia z tego tytułu orzeczono mając na uwadze postanowienie § 2 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, wynagrodzenie podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Wobec powyższego na podstawie art. 250 oraz art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.

LS