Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 362/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 ust 1, art. 7 ust 1, art. 41 ust 1, 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Herman, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2016 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 5.267 zł (słownie: pięć tysięcy dwieście sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. o nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania "A" sp. z o.o. w W. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r., nr [...] określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za [...] r. w wysokości [...] zł - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W podstawie prawnej powołano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej jako ustawa o VAT).

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. wydał w/w decyzję, w której stwierdził nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług polegające na zaniżeniu przez Spółkę podatku należnego o kwotę [...] zł w związku z zastosowaniem niewłaściwej stawki podatku VAT w stosunku do części sprzedanych odczynników diagnostycznych.

Kwestionując prawidłowość takiego rozstrzygnięcia Spółka wniosła odwołanie żądając jego uchylenia w całości. Decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 41 ust. 2 w zw. z poz. 86 załącznika nr 3 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię pojęć zawartych w załączniku, co skutkowało przyjęciem, iż cele naukowo-badawcze nie znajdują się w zakresie pojęcia "medyczny";

2. art. 41 ust. 2 w zw. z poz. 86 załącznika nr 3 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, iż przeznaczenie naukowo badawcze produktów wyklucza ich zastosowanie w innym celu, a samo oświadczenie instytucji, że użyto produktu w celu naukowo-badawczym przesądza o zastosowaniu wyższej stawki VAT;

3. art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej poprzez nie sporządzenie protokołu badania ksiąg i odstąpienie od wykazania nierzetelności prowadzonych ksiąg;

4. art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie wszystkich wniosków dowodowych, a w szczególności dowodu z zeznań w charakterze świadka;

5. art. 121 § 1 i art. 122 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie się od ustalenia stanu faktycznego sprawy, niezebranie wszelkich możliwych do uzyskania dowodów, a także nie rozpatrzenie w sposób rzetelny i wyczerpujący posiadanego materiału dowodowego;

6. art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz całkowitą sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W uzasadnieniu zaakcentowano, że oznaczenie "ex" w załączniku nr 3 poz. 86 ustawy o VAT oznacza, iż tylko niektóre z wyrobów z tej kategorii są objęte zwolnieniem. Zatem dla przedmiotowego postępowania istotne jest zdefiniowanie i wskazanie zakresu przedmiotowego pojęć testy i odczynniki diagnostyczne, medyczne. Wskazano, iż ustawodawca posłużył się pojęciami technicznymi, z zakresu szeroko pojętych nauk medycznych. Analiza tych pojęć, musi być zatem poparta nie tylko wykładnią językową, ale też wskazaniem kontekstu technicznego i naukowego, który pozwoli na właściwe określenie desygnatów i pola zakresowego ww. pojęć. Tymczasem organ I instancji w swojej decyzji ograniczył się jedynie do wskazania, że ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia "medyczne", wobec tego pojęcie to należy określać przy zastosowaniu wykładni językowej i posiłkować się ogólnie przyjętą definicją wskazaną w słowniku języka polskiego.

Dodatkowo podniesiono, że organ I instancji uchybił art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej ograniczając się jedynie do wskazania wniosków jakie poczynił po analizie materiału dowodowego w sprawie, nie wskazując w jakim zakresie i na jakiej podstawie uważa księgi za nierzetelne lub wadliwie; powinien nie tylko wskazać, za jaki okres i w jakiej części nie uznaje ksiąg za dowodów Nadto brak czynności dowodowych, nie przeprowadzenie żadnych dowodów i odrzucanie wniosków dowodowych strony. Zarzucono także niewłaściwe doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego.

Po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie uwzględnił zarzutów i podtrzymał stanowisko I instancji. Powołując regulacje art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 i art. 41 ust. 1 ustawy o VAT wskazano, że opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 8% podlegają m.in. towary i usługi wymienione w załączniku nr 3 do ustawy, w poz. 86 tj. "Pasty modelarskie; wosk dentystyczny i pozostałe preparaty dentystyczne na bazie gipsu; preparaty i ładunki do gaśnic przeciwpożarowych; gotowe pożywki do hodowli mikroorganizmów; złożone odczynniki diagnostyczne i laboratoryjne, gdzie indziej niesklasyfikowane - wyłącznie testy i odczynniki diagnostyczne, medyczne, materiały formierskie dentystyczne na bazie wosku, w opakowaniach do sprzedaży detalicznej, materiały formierskie dentystyczne na bazie gipsu, pasty modelarskie i pozostałe preparaty; preparaty do stosowania w dentystyce na bazie gipsu, pozostałe, gotowe pożywki do hodowli mikroorganizmów - wyłącznie dla farmacji" - PKWiU ex 20.59.52.0.

Natomiast na podstawie otrzymanej korespondencji od podmiotów dokonujących zakupów odczynników i testów diagnostycznych ustalono, że część sprzedanych przez Spółkę towarów została przeznaczona przez kontrahentów wyłącznie do celów badawczo-naukowych – “B": "...informujemy, iż jednostka potwierdza zakup towarów, który służył co celów badawczo - naukowych. Towar ten nie miał zastosowania pozamedycznego, ani nie jest produktem leczniczym, ani testem "; “C" we W.: "Zakupione towary to materiały zużywalne jednorazowego użytku: Odczynniki, testy, probówki, końcówki szalki, pipety i inne drobne towary medyczne, które służą do celów naukowo-badawczych "; “D" (dot. faktury nr [... ] z dnia [...] r.): "Przeciwciało Anti-Histone H3 (acetyl KI4) anti-body ChIP Grade zostało zakupione co celów naukowo-badawczych "; “E": "Cel zakupu: badawczo-naukowe realizowane w projekcie badawczym "; “F" w L.: "Zakupione towary służą do celów naukowo-badawczych; “G" w P. (faktury wyszczególnione na str. 17 zaskarżonej decyzji - kontynuacja badań); “H".: "Towary te zostały nabyte w celu wykorzystania ich do prac badawczo-naukowych "; “I": "...towary te służyły wyłącznie do celów naukowo- badawczych "; “J": "Wszystkie produkty nabyte od firmy "A" sp. z o. o. służą do celów badawczo-naukowych "; “K": "...informujemy, iż odczynniki wskazane w załączonych w piśmie nr I treści faktur, zakupione zostały w celu przeprowadzenia badań (tj. procedury analizy i izolacji) nad komórkami macierzystymi i są przeciwciałem umożliwiającym charakterystykę populacji komórek krwi. Służą wyłącznie do celów badawczo-naukowych; “L": "towary wskazane na fakturach to odczynniki laboratoryjne, służące do prowadzenia badań podstawowych w warunkach in vitro lub ex vivo. Zakupione odczynniki służyły do celów badawczo-naukowych i nie miały zastosowania pozamedycznego "; “M": "wszystkie produkty zostały użyte do celów badawczo - naukowych; produkty nie miały zastosowania pozamedycznego, nie służyły do testów diagnostycznych na zwierzętach "; “N": "Wszystkie zakupione towary służyły tylko do celów badawczo-naukowych "; “O": "Towary zakupione w firmie "A" służą do prowadzenia badań naukowych w Instytucie "; “P" w B.: "...informuje, iż współpracę z firmą "A" spółka z o.o. [Uniwersytet] rozpoczął we [...]r. oraz potwierdza zakup odczynników wymienionych w tabeli zawartej w Państwa piśmie, które zostały zakupione wyłącznie do celów naukowo-badawczych "; “R" w K.: "...wymienione odczynniki zostały zakupione w celu realizacji prac naukowo- badawczych. Odczynniki te nie są produktem leczniczym, testem lub odczynnikiem diasnostycznym i medycznym, jak również nie miały zastosowania poza medycznego i nie służyły do testów diagnostycznych na zwierzętach ".

Konkludując organ odwoławczy stwierdził zasadność zastosowania do sprzedaży spornych odczynników stawki podstawowej, gdyż z otrzymanych informacji jednoznacznie wynika, że sprzedane odczynniki służą wyłącznie do celów naukowo-badawczych, a więc nie są testami i odczynnikami diagnostycznymi medycznymi, o których mowa w załączniku nr 3 do ustawy o VAT.

Tym samym uznano, że w odwołaniu Spółka dokonała błędnej wykładni pojęć zawartych w załączniku. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że poszczególne pozycje tego załącznika są odzwierciedleniem grupowania towarów zawartego w PKWiU i analizując wszystkie pozycje załącznika nr 3 opatrzone znakiem "ex" w powiązaniu z treścią danego grupowania PKWiU, doszedł do wniosku, że ustawodawca ograniczył zatem zastosowanie preferencyjnej stawki wyłącznie do testów i odczynników diagnostycznych, medycznych ( o charakterze medycznym). A conrtario: towary nie będące testami lub odczynnikami o charakterze diagnostycznym i medycznym (pomimo, że zostały wymienione pod poz. 86 załącznika nr 3 przed myślnikiem - złożone odczynniki diagnostyczne i laboratoryjne, gdzie indziej niesklasyjikowane) podlegają opodatkowaniu stawką podstawową.

Wysokość stawki VAT zależy zatem od tego, czy dany towar jest testem i odczynnikiem medycznym - przeznaczonym do ochrony zdrowia i życia ludzkiego, czy też odczynnikiem diagnostycznym niemedycznym - przeznaczonym do innych celów, w tym naukowych.

Dodatkowo też zauważył, że produkty będące przedmiotem niniejszego postępowania nie spełniają również definicji wyrobu medycznego w rozumieniu ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. z 2015r. poz. 876). Zgodnie z art. 132 tej ustawy przez wyroby medyczne należy rozumieć wyroby medyczne do implantacji, wyroby medyczne do diagnostyki in vitro, wyposażenie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro oraz systemy i zestawy zabiegowe złożone z wyrobów medycznych. Z kolei definicja wyrobów medycznych zawarta w art. 2 ust. 1 pkt. 38 i 39 ww. ustawy mówi o tym, że wyrobami medycznymi są tylko te wyroby, które są przeznaczone do stosowania u ludzi lub do badania próbek pobranych z organizmu ludzkiego, w tym krwi i tkanek. Tym samym - wbrew sugestiom strony - spornych odczynników nie można także zakwalifikować do poz. 105 załącznika nr 3 (tj. do wyrobów medycznych w rozumieniu ww. ustawy dopuszczonych do obrotu innych niż wymienione w pozostałych pozycjach załącznika).

Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej poprzez nie sporządzenie protokołu badania ksiąg i odstąpienie od wykazania nierzetelności ich prowadzenia wyjaśnił, iż brak formalnego stwierdzenia przez organ nierzetelności prowadzenia ksiąg zgodnie z ww. przepisem nie ma wpływu na wynik prowadzonego postępowania, w przypadku gdy z protokołu kontroli wynikały okoliczności kwestionowane przez organ, a strona nie została pozbawiona możliwości ustosunkowania się do tych ustaleń poprzez wniesienie zastrzeżeń. Strona wniosła zastrzeżenia do protokołu z kontroli, z których wynikało, że nie zgadza się z ustaleniami w kwestii stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących zastosowanej stawki podatku VAT przy dostawie towarów będących przedmiotem niniejszego postępowania; zdawała więc sobie sprawę, że wykazane w jej księgach dane są kwestionowane przez organ I instancji; nie została więc pozbawiona możliwości zajęcia stanowiska w tej sprawie, skoro stanowisko to wyraziła.

Odnosząc się do zarzutu wadliwości doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego wskazano na treść art. 151 Ordynacji podatkowej wyjaśniając, że organy podatkowe, dokonując wszczęcia postępowania podatkowego z urzędu, są uprawnione do kierowania pism pod adresem wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym - jako siedziba; z kolei drugim, obok lokalu siedziby, miejscem, w którym może nastąpić skutecznie doręczenie pisma, jest miejsce prowadzenia działalności, przy czym doręczenie w miejscu prowadzenia działalności nie musi wiązać się z koniecznością doręczenia w lokalu, w którym wykonywana jest działalność adresata - pismo zostało skierowane na adres: [...] C., ul. [...], tj. zgłoszony adres prowadzenia działalności, a jego odbiór pokwitowała M. K. - jako osoba fizyczna czynna w lokalu firmy "A", posługująca się pieczęcią firmy oraz wyrażająca gotowość przyjęcia przesyłki. Zatem nie ma wątpliwości, iż przesyłka ta została doręczona właściwie.

Jako bezzasadne uznano także pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 121 § 1, 122, 187 § 1, 188 i 191 Ordynacji podatkowej.

W skardze strona wniosła o uchylenie w całości decyzji i podtrzymała zarzuty oraz argumenty odwołania. Dodatkowo podniesiono zarzut nieprzeprowadzenia rozprawy i naruszenia czynnego udziału strony. Akcentując możliwość stosowania preferencyjnej stawki 8% do produktów o statusie RUO (Research Use Only) wskazano, że wynika to z klasyfikacji produktu przeprowadzonej przez niezależny ośrodek; stawka 8% obowiązuje w przypadku gdy testy i odczynniki diagnostyczne stosowane są dla celów medycznych i naukowych placówek służby zdrowia; badania naukowe stanowią kluczowy element ochrony zdrowia. Podkreślono także, że nie jest ważny cel użycia produktu ale określone jego właściwości determinujące jego kwalifikowanie jako testy i odczynniki diagnostyczne, medyczne, służące do leczenia lub diagnostyki medycznej. Powołano się na orzecznictwo NSA oraz TSUE.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi uznając zarzuty za niezasadne.

Na rozprawie sądowej obie strony podtrzymały dotychczasowe stanowisko. Sąd w terminie publikacji wyroku zobowiązał pełnomocnika stronny skarżącej do przedłożenia posiadanych zaświadczeń, ulotek producenta co do charakteru spornych odczynników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności dokonania przez organ podatkowy odmiennego od strony zastosowania wysokości stawki podatkowej – tj. podstawowej 23%, a nie jak stosowała to strona w oparciu o poz. 86 załącznika nr 3 do ustawy o VAT - preferencyjną 8% dla sprzedawanych odczynników i w konsekwencji odmienne wyliczenie wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług.

Na wstępie przytoczyć należy regulacje prawne obowiązujące w przedmiotowym zakresie. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu tym podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1). W myśl art. 5a ustawy o VAT towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o VAT stawka podatku wynosi 23%, jednak ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi m.in. z mocy art. 41 ust. 2 ustawy o VAT określono dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy stawkę podatku 8%, tj. m.in. towary i usługi wymienione w poz. 86 tego załącznika - pasty modelarskie; wosk dentystyczny i pozostałe preparaty dentystyczne na bazie gipsu; preparaty i ładunki do gaśnic przeciwpożarowych; gotowe pożywki do hodowli mikroorganizmów; złożone odczynniki diagnostyczne i laboratoryjne, gdzie indziej niesklasyfikowane - wyłącznie testy i odczynniki diagnostyczne, medyczne (podkreślenie Sądu), materiały formierskie dentystyczne na bazie wosku, w opakowaniach do sprzedaży detalicznej, materiały formierskie dentystyczne na bazie gipsu, pasty modelarskie i pozostałe preparaty; preparaty do stosowania w dentystyce na bazie gipsu, pozostałe, gotowe pożywki do hodowli mikroorganizmów - wyłącznie dla farmacji - PKWiU ex 20.59.52.0.

Sporem w sprawie objęty jest ten wytłuszczony zapis cytowanej regulacji i jego interpretacja. Organ - złożone odczynniki diagnostyczne i laboratoryjne, gdzie indziej niesklasyfikowane - wyłącznie testy i odczynniki diagnostyczne, medyczne –interpretuje wąsko wyłącznie do testów i odczynników wykorzystywanych w celach diagnostycznych i medycznych. Dlatego też organ oparł się na odpowiedziach uzyskanych od nabywców spornych odczynników tj. m.in. “B", “L" oraz “R" w K., które wskazały, że zakupiony towar "nie jest produktem leczniczym, ani testem"; "to odczynniki laboratoryjne"; "nie są produktem leczniczym, testem lub odczynnikiem diagnostycznym i medycznym". Pozostałe instytucje potwierdziły naukowo-badawczy, a nie medyczny charakter odczynników. Zatem organ uznał, że testy i odczynniki przeznaczone do badań naukowych nie są testami i odczynnikami medycznymi, do których można zastosować obniżoną stawkę podatku VAT.

Natomiast z przesłanych przez Spółkę w terminie publikacyjnym materiałów m.in. "Innovative Products for Life Sciences" Deklaracji Zgodności wynika, że objęty nią wyrób podlega dyrektywie [...] z [...] r. dotyczącej wyrobów medycznych; inne są przeznaczone do stosowania w diagnostyce in vitro. Z tych informacji jednoznacznie wynika, że preparaty objęte przedstawionymi przez Spółkę dokumentami zasadniczo są przeznaczone do celów medycznych, diagnozowania zdrowia ludzkiego.

Poza tym w świetle cytowanych wyżej przepisów należy stwierdzić, że wysokość zastosowania danej stawki nie jest zależna od przeznaczenia produktu czy jego wykorzystania przez nabywcę, ale od jego cech, właściwości, istoty towaru jaką nadał mu producent. Powyższe twierdzenie potwierdza konstrukcja załącznika nr 3 i zapis poz. 86 zał. nr 3 do ustawy o VAT – kolumna trzecia ma określenie: "Nazwa towaru lub usługi (grupy towarów lub usług), a poz. 86 w drugiej części, że dotyczy gdzie indziej niesklasyfikowanych, złożonych odczynników diagnostycznych i laboratoryjnych - wyłącznie diagnostycznych, medycznych. Z zestawienia więc tejże normy z jej umiejscowieniem i opisem tabeli jednoznacznie wynika, że ustawodawca miał na myśli właściwości, istotę danego towaru, czyli parametry nadane przez jego wytwórcę, producenta, a nie jego przeznaczenie, wykorzystanie przez nabywcę.

Mając zatem przedstawione okoliczności na względzie koniecznym jest – zdaniem składu orzekającego Sądu – zbadanie przez organ preferencji, głównych właściwości nadanych przez producenta danemu odczynnikowi i w następstwie jego priorytetowe przeznaczenie w fazie jego produkcji; ustalenie trybu i okoliczności jego sprzedaży skarżącej Spółce – w jaki sposób został zaklasyfikowany i z jaką stawkę zastosował kontrahent Strony – producent spornych odczynników. Główne bowiem, podstawowe właściwości towaru winny determinowac jego zaliczenie do poz. 86, gdyż wykorzystanie danych odczynników przez nabywcę w żaden sposób nie niweluje jego pierwotnej klasyfikacji i nie może skutkować odmową zastosowania preferencyjnej stawki.

Zatem dopiero takie zweryfikowanie spornych towarów pozwoli na ich właściwą klasyfikację i ustalenie prawidłowej stawki podatkowej. Wykorzystanie bowiem odczynnika umożliwiającego np. diagnozę w kłębuszkowym zapaleniu nerek ("Quanta Flasz GBM") do prowadzenia innych badań o celu naukowo-badawczym nie niweluje faktycznych walorów odczynnika i jego wykorzystywania w medycynie.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.