Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1838/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87; art. 88; art. 91 ust. 1, ust. 2, ust. 3;
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 6; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 3; art. 8; art. 29a pkt 1a;
journal: Dz.U. 2000 nr 62 poz 718
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych.
article: art. 16 c
journal: Dz.U. 2004 nr 243 poz 2441
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach - tekst jednolity.
article: art. 81;
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 39 a, j, l; art. 42 ust. 1; art. 87 ust. 1, ust. 4; art. 92
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 15 ust. 1, ust. 2, ust. 7;
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy w całości decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2008 r., którą nałożono na P. K. karę pieniężną w wysokości 5 000 złotych.

Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] sierpnia 2006 r. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki M. o nr rej. [...] wraz z naczepą. Pojazdem kierował K. K. i wykonywał on przewóz drogowy na potrzeby własne. W toku kontroli stwierdzono, że w okazanej karcie opłaty drogowej ("siedmiodniowa", seria/nr [...]/[...]) brak było wpisów dotyczących: nr rej. kontrolowanego pojazdu, jak również wpisów dotyczących godzin i minut rozpoczęcia okresu jej ważności, jak i zakończenia tego okresu.

Kierowca nie okazał do kontroli wykresówek od dnia [...] lipca do dnia [...] lipca 2006 r. oraz wykresówki z dnia [...] lipca 2006 r. lub odpowiedniego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w kontrolowanym okresie.

Kierowca nie okazał do kontroli także odpowiedniego zaświadczenia wymaganego zgodnie z art. 39 e ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), dalej t.d. W związku z nieokazaniem ww. zaświadczenia nie można było stwierdzić, czy kierowca na dzień kontroli został skierowany przez przedsiębiorcę na odpowiednie badania, w tym przypadku lekarskie. Kierowca okazał do kontroli badania psychologiczne ważne na dzień kontroli drogowej.

Nadto w wyniku kontroli ustalono, że zainstalowany w rzeczonym pojeździe tachograf nie posiadał ważnego badania okresowego na dzień kontroli. Ostatnie jego badanie okresowe zostało przeprowadzone w dniu [...] maja 2003 r. i wygasło z dniem [...] maja 2005 r.

W toku postępowania administracyjnego ustalono natomiast, że K. K., jest synem skarżącego i nie jest jego pracownikiem, zatrudnionym na podstawie umowy o pracę. W związku z nie zatrudnieniem K. K. stwierdzono, że skarżący winien posiadać licencję na transport drogowy rzeczy, gdyż w chwili kontroli K. K. nie był jego pracownikiem w rozumieniu art. 2 Kodeksu Pracy. Brak ww. licencji potwierdziło pismo Starostwa Powiatowego w T. z dnia [...] października 2006 r. oraz zeznanie skarżącego złożone do protokołu przesłuchania. Organ I instancji wskazał, że dosłana w toku postępowania administracyjnego umowa o pracę dla K. K., zawarta w dniu [...] lipca 2006 r. nie może być uznana jako wiarygodna i służyć może jedynie jako zafałszowanie stanu faktycznego i uniknięcie odpowiedzialności przez skarżącego. P. K. został bowiem przesłuchany w charakterze strony dnia [...] listopada 2006 r. i złożył zeznanie, że nie zatrudnia syna – K. K. na podstawie żadnej umowy. Nadto skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, potwierdzających zgłoszenie ww. pracownika do ZUS.

Za powyższe naruszenia decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. organ I instancji nałożył na P. K. karę pieniężną w kwocie 13 500 złotych. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone w całości decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r., którą jednocześnie przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien raz jeszcze przeanalizować całokształt zgromadzonego materiału dowodowego celem ustalenia, kto jest stroną postępowania administracyjnego. Należy zbadać czy kierowca – K. K. nie prowadzi własnej działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu usług kierowania pojazdem i ponownie dokonać kwalifikacji naruszenia zgodnie z załącznikiem do t.d.

W wyniku ponownego rozpoznania organ I instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5 000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, niewyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, naruszenie warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lub psychologiczne oraz brak badań kontrolnych urządzenia rejestrującego.

W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. w związku z naruszeniem przez nią praw konstytucyjnych i zasad praworządności, wynikających z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz art. 107 k.p.a. poprzez podanie niepełnej podstawy prawnej rzeczonego rozstrzygnięcia. Skarżący wniósł również o zobowiązanie Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do wskazania miejsca publikacji w języku polskim rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, na które organ I instancji powołał się w swojej decyzji. Nadto skarżący podniósł, że ww. rozporządzenie nie zostało promulgowane we właściwym organie, co miałoby skutkować jego nieważnością. Skarżący na potwierdzenie powyższego powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nadto zdaniem skarżącego nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, gdyż skarżący miał potwierdzenie przeprowadzenia badania technicznego kontrolowanego pojazdu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy w całości decyzję organu I instancji i stwierdził, że badanie techniczne pojazdu a badanie urządzenia rejestrującego (tachografu) to dwie zupełnie odrębne kwestie. Obowiązek badań technicznych pojazdu wynika wprost z art. 81 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) a szczegółowe warunki tych badań określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach z dnia 16 grudnia 2003 r. (Dz. U. Nr 227, poz. 2250 z późn. zm.). Organ wskazał, że obecnie obowiązujące przepisy nie dają stacjom kontroli pojazdów, przeprowadzającym badania techniczne pojazdów, uprawnień badawczych w zakresie sprawności przyrządów pomiarowych takich jak tachograf. Dlatego też organ I instancji słusznie uznał, iż fakt przeprowadzenia okresowych badań technicznych kontrolowanego pojazdu nie oznacza wypełnienia obowiązku okresowego poddawania badaniom znajdującego się w pojeździe tachografu. Główny Inspektor wskazał, że przywołany przez skarżącego zapis zawarty w pkt 8.1.13. załącznika nr l do ww. rozporządzenia nie obowiązuje od 8 grudnia 2004 r., a więc na długo przed dniem kontroli. Po zmianie rozporządzenia w pkt 8.1.13. wskazano jako przedmiot badań tylko prędkościomierz i drogomierz (wykreślając tachograf). Zagadnienia związane z przeprowadzaniem legalizacji, badań przyrządów pomiarowych są natomiast uregulowane w ustawie Prawo o miarach z dnia 11 maja 2001 r. (Dz. U. Nr 243 z 2004 r., poz. 2441 z późn. zm.). Zgodnie z jej art. 16c wykonywaniem działalności w zakresie sprawdzania tachografów zajmują się wyłącznie jednostki upoważnione przez Prezesa Głównego Urzędu Miar a nie stacje kontroli pojazdów. Takiego badania tachograf zamontowany w kontrolowanym pojeździe nie przechodził, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej określonej w Ip. 11.1.1. lit d) załącznika do t.d. Organ wskazał, że po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej skarżący miał obowiązek poddawać tachograf co 2 lata badaniom technicznym w jednostkach upoważnionych przez Prezesa Głównego Urzędu Miar. Obowiązek ten wynikał wprost z przepisów rozdziału VI załącznika nr l do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85.

Odnosząc się do zarzutów odwołania tyczących braku wskazania miejsca publikacji ww. rozporządzenia Rady (EWG), jak i "niepromulgowania go we właściwym organie" organ II instancji podzielając w pełni tezy cytowanych przez skarżącego wyroków sądów administracyjnych wskazał, że Wojewódzki Inspektor przywołując treść przepisów art. 15 ust. 7 rzeczonego rozporządzenia podał miejsce jego publikacji, tj. Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r., na stronie 3 uzasadnienia swojej decyzji. Nadto organ podniósł, że dostęp do przedmiotowego rozporządzenia jest niezwykle prosty, gdyż z jego polskim tekstem można zapoznać się w Internecie.

Na decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zrzucił jej naruszenie art. 6 k.p.a. w za. z art. 2 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 87 i 88 Konstytucji RP oraz naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 8 i 9 k.p.a. Uzasadniając swoje żądanie skarżący przywołał argumentację zawartą w odwołaniu i wskazał, że Główny Inspektor Transportu Drogowego nie posiada delegacji do poszerzania katalogu miejsc publikacji obowiązującego prawa a tym samym zmiany Konstytucji RP. Uznał, że wskazane przez organ źródła prawa nie są autoryzowane i mogą posiadać wiele błędów. Nadto podniósł, że nie ma obowiązku wyszukiwania nieautoryzowanych tekstów. Zarzucił również, że organ II instancji nie wskazał aktu prawnego, uchylającego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i przywołał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazał także na zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych oraz niektórych aktów prawnych Unii Europejskiej a także na zasady i tryb wydawania Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez P. K. skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2008 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wbrew zarzutom skargi organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania, a także przepisów Konstytucji RP.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nie reguluje wprost mocy obowiązującej prawa europejskiego. Zgodnie z art. 249 Traktatu o Unii Europejskiej "Dla wykonywania swoich zadań i zgodnie z postanowieniami niniejszego Traktatu, Parlament Europejski i Rada wspólnie, Rada i Komisja wydają rozporządzenie, dyrektywy i decyzje, wydają zalecenia lub zajmują stanowisko. Rozporządzenie ma zastosowanie ogólne. Jest ono we wszystkich swoich częściach wiążące i obowiązuje bezpośrednio w każdym Państwie Członkowskim". Zasada bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego wynikająca expressis verbis z art. 249 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, wyprowadzona jest też w drodze wykładni art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z art. 91 ust. 3 Konstytucji wyprowadza się nie tylko zasadę bezpośredniego stosowania rozporządzeń wspólnotowych, ale też zasadę pierwszeństwa tych rozporządzeń w wypadku kolizji z ustawami. Wyprowadza się regułę, że w przypadku rozbieżności pomiędzy przepisami prawa krajowego, a prawem wspólnotowym, jeżeli tej rozbieżności nie da się usunąć w drodze wykładni, to zastosowanie ma zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego i to niezależnie od rangi porównywanych norm. W doktrynie podkreśla się, że "jeżeli po stronie prawa EU mamy do czynienia z normą prawa pochodnego, to kolizją z normami prawa krajowego rządzić będzie art. 91 ust. 3, ustanawiający pierwszeństwo wobec prawa stanowionego przez organizację międzynarodową w zakresie, w jakim to wynika z umowy konstytuującej tą organizację, więc w tym wypadku z traktatów założycielskich" (L. Garlicki, Polskie prawo konstytucyjne. Zarys wykładu, Warszawa 2005, s. 460).

Dla wyprowadzenia dopuszczalności stosowania sankcji administracyjnej kary pieniężnej, znaczenie prawne ma również art. 91 ust. 1 Konstytucji, zgodnie z którym ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli tej ustawy nie da się pogodzić z umową (art. 91 ust. 2 Konstytucji). Umową tą jest Traktat podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, a Rzeczypospolitą Polską, dotyczący przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 90, poz. 894). Zgodnie z art. 2 Aktu Akcesyjnego, który stanowi integralną część Traktatu Akcesyjnego, od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości przyjmuje się, że zgodnie z tym przepisem, prawo wspólnotowe (zarówno pierwotne, jak i wtórne) obowiązuje w stosunku do nowego państwa członkowskiego od momentu akcesji, jeżeli przepisy szczególne Traktatu Akcesyjnego nie przewidują odmiennych rozwiązań.

Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, pochodzi sprzed daty akcesji, a więc na mocy art. 2 Aktu Akcesyjnego przyjęte zostało do polskiego porządku prawnego. Daje to podstawę do wykładni, że powołane rozporządzenie stanowi część umowy międzynarodowej, jaką jest Traktat Akcesyjny.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zarzut naruszenia art. 87 Konstytucji RP jest nieuzasadniony. Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art. 88 Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, w tekście obowiązującym już na dzień zdarzenia (Dz. U. Nr 62, poz. 718 ze zm.) - "Zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych Unii Europejskiej oraz zasady i tryb wydawania Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, zwanego dalej "Dziennikiem UE" określają przepisy Unii Europejskiej". Nie przeczy temu art. 8 ww. ustawy wskazujący na Dzienniki Urzędowe w jej rozumieniu. Odnosi się on, z uwagi na swą treść, do polskich dzienników urzędowych, a nie do Dziennika Urzędowego UE, którego charakter prawny i zawartość reguluje art. 1 oraz art. 29 a cyt. ustawy. Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821 zostało, zgodnie z art. 29 a pkt 1 a ww. ustawy, opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wyd. polskie, wyd. specjalne 2004 r., tom 01/07 Polityka transportowa s. 227-240 wraz z załącznikami i weszło w życie 1 maja 2004 r.

Jednocześnie przepisy aktu dotyczącego warunków przystąpienia Polski do UE nie uzależniały obowiązywania rozporządzeń na terytorium Polski od ich ogłoszenia w języku polskim w Dzienniku Urzędowym UE. Powołany powyżej artykuł 12 Traktatu o przystąpieniu z 16 kwietnia 2003 r. określa z jaką datą Państwa członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez Instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia. Natomiast art. 58 stwierdza jedynie, że "Teksty aktów instytucji oraz Europejskiego Banku Centralnego przyjętych przed przystąpieniem i sporządzone przez Radę, Komisję lub Europejski Bank Centralny w językach: czeskim, estońskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, polskim, słowackim, słoweńskim i węgierskim, są od dnia przystąpienia tekstami autentycznymi na tych samych warunkach, co teksty sporządzone w obecnych jedenastu językach. Zostaną one opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jeśli teksty w obecnych językach były w ten sposób opublikowane". Oznacza to w konsekwencji, iż akty prawa wspólnotowego, nawet nieopublikowane w języku polskim obowiązują w Polsce od dnia akcesji. Obowiązki jednostek mogą jednak, jak wskazuje się w literaturze, wynikać z tych aktów, jeżeli treść ich mogła być znana (por. P. Florjanowicz-Błachut, M. Kulikowska, A. Wilk, P. Wróbel, Skutki nieopublikowania w języku polskim aktów prawnych Unii Europejskiej w okresie po przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Wspólnot Europejskich, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2007 nr 1 s. 35).

Jak wskazano powyżej ogłoszenie ww. Rozporządzenia nastąpiło w specjalnych wydaniach Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej. Istnienie Rozporządzenia nr 3821, a także innych rozporządzeń dotyczących działalności transportowej powinno być niewątpliwie znane firmie prowadzącej usługi transportowe, tym bardziej, że do ich treści odsyłają polskie akty prawne np. ustawa z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879). Jest ono dostępne m.in. w bibliotekach sądowych, stowarzyszeniach transportowych jego tekst znajduje się m.in. na stronie Eur-Lex / http://europa.eu.int/eur-lex/ (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 716/06).

Zauważyć przy tym należy, że organy obu instancji w sposób prawidłowy przytoczyły miejsce publikacji tego aktu prawnego, co czyni zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. nieuzasadnionym.

Obowiązek poddania tachografu okresowemu badaniu co dwa lata wynika wprost z Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 (załącznik 1 Rozdział V pkt 3). Sprawdzenia takiego mogą dokonać wyłącznie jednostki upoważnione przez Prezesa Głównego Urzędu Miar, zgodnie bowiem z art. 16 c ustawy Prawo o miarach z 11 maja 2001 r. (Dz. U. Nr 243 z 2004 r. poz. 2441 ze zm.) wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami okresowo, przed i po zainstalowaniu oraz po naprawie określonych rodzajów przyrządów pomiarowych, jeżeli to wynika z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, wymaga uzyskania zezwolenia Prezesa Głównego Urzędu Miar na wykonywanie tej działalności.

W konsekwencji do tego typu badań okresowych nie jest upoważniony diagnosta przeprowadzający badania techniczne pojazdu przewidziane w art. 81 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 98 ze zm.). Szczegółowe warunki i zakres badań określa Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. nr 227, poz. 2250 ze zm.). Rozporządzenie to zostało zmienione z dniem 8 grudnia 2004 r. przez Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 9 listopada 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. nr 249, poz. 2499). Powyższą zmianą z wykazu czynności kontrolnych wykonywanych podczas przeprowadzania badania technicznego wykreślono badanie tachografu, pozostawiając badanie prędkościomierza i drogomierza. Oznacza to, że od dnia 8 grudnia 2004 r. okresowe badanie tachografu może być przeprowadzane tylko przez jednostki upoważnione do dokonywania tego typu badań, a nie przez stacje kontroli pojazdów.

W rozpoznawanej sprawie ostatnie badanie tachografu zostało przeprowadzone [...] maja 2003 r., co wynika z tabliczki pomiarowej tachografu. Od daty tego badania upłynął już dwuletni okres, po którym tachograf powinien być poddany badaniu. Konsekwencją braku wymaganego badania jest kara pieniężna w wysokości 1000 zł, nałożona zasadnie przez organ w oparciu o lp. 11.1 ust. 1 lit. d załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że obowiązkiem organu jest powoływanie się na akt prawny, w wersji, która ma w sprawie zastosowanie. Nie jest on natomiast zobligowany do wskazywania, kiedy treść konkretnego przepisu aktu prawnego uległa zmianie, nie ma to bowiem jakiegokolwiek wpływu na wydawane rozstrzygnięcie.

Zgodnie art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Obowiązek okazania odpowiedniej ilości wykresówek wynikał z zapisu art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. Stanowił on m.in., że jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych wykresówki z bieżącego tygodnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu 15 poprzednich dni.

Zgodnie natomiast z art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.) w wersji obowiązującej w dacie kontroli:

1. kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy.

2. zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.

3. przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe, z tym że przedsiębiorca przedkłada stosowne oświadczenie.

W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że kierowca okazał tylko 3 wykresówki, natomiast nie przedstawił do kontroli wykresówek od [...] lipca 2006 r. do [...] lipca 2006 r. oraz wykresówki z [...] lipca 2006 r. bądź też odpowiedniego dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu w wymaganym przepisami prawa okresie. Dlatego też organ był zobligowany do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 zł zgodnie z lp. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Legalne było również działanie organu w zakresie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 zł za nieprzedstawienie do kontroli zaświadczenia o przeprowadzonych badaniach lekarskich kierowcy. Zgodnie z art. 39 a u.t.d. przewoźnik drogowy mógł zatrudnić kierowcę, który nie miał przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na tym stanowisku. Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 39 j u.t.d.). Przedsiębiorca jest obowiązany do kierowania kierowców m.in. na badania lekarskie, prowadzenia dokumentacji dotyczącej tych badań i przechowywania ich kopii przez cały okres zatrudnienia kierowcy (art. 39 l u.t.d.). Konsekwencją niewypełnienia powyższego obowiązku, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, jest kara pieniężna we wskazanej powyżej wysokości, przewidziana w lp. 1.8.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Kara w wysokości 3000 zł została nałożona na skarżącego za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Do kontroli kierowca przedstawił bowiem siedmiodniową kartę opłaty drogowej bez wpisanego numeru rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu oraz bez wpisu godzin i minut rozpoczęcia i zakończenia okresu ważności przedmiotowej karty opłaty drogowej.

W dacie kontroli obowiązywało Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach publicznych (Dz. U. nr 150, poz. 1684 ze zm.) i przepisy tego aktu prawnego winny być brane pod uwagę przy ocenie czy skarżący prawidłowo wypełnił kartę opłaty, a tym samym zrealizował obowiązek uiszczenia opłaty. Nieprawidłowo zatem organy odwołały się do treści Rozporządzenia Ministra Transportu z 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 151, poz. 1089), lecz uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Zasadnie bowiem uznały, że skarżący opłaty drogowej nie uiścił. Karta opłaty drogowej za przejazd drogą krajową jest związana z konkretnym przejazdem, wykonywanym określonym pojazdem, w określonym czasie i stanowi dowód uiszczenia należnej opłaty. Oznacza to, że karta, która w związku z brakiem danych dotyczących pojazdu lub okresu jej ważności, może zostać użyta dla kilku przewozów, np. innym pojazdem lub w innym czasie, nie jest dowodem uiszczenia opłaty za konkretny przejazd. Na przedsiębiorcę wykonującego przewóz z taką kartą opłaty drogowej, może zostać nałożona kara pieniężna za naruszenie obowiązku określonego w art. 42 ust. 1 u.t.d. za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty na podstawie art. 92 u.t.d.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że organy obu instancji nie uchybiły obowiązkowi wynikającemu z art. 6 k.p.a. i zasadzie zawartej w art. 2 Konstytucji RP, dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w niniejszej sprawie, nie naruszyły również przepisów proceduralnych.

Dlatego też Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.