Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 27/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 130 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 37 par. 1, art. 104 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca) Protokolant Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 lipca 2010 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w W. w przedmiocie niewycofania wniosku w sprawie skierowania na sprawdzenie kwalifikacji skarżącego jako kierowcy postanawia umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

W związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. o skierowaniu T. K. (dalej skarżącego) na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień z powodu otrzymania 28 punktów karnych, w okresie od [...] r. do [...] r. za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego, Starosta W. wszczął w dniu [...]r. r. postępowanie administracyjne w sprawie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B.

Komendant Wojewódzki Policji we W. wskazał, że przypisanie skarżącemu powyższych punktów nastąpiło w oparciu o informację: Sądu Rejonowego W. -[...], dotyczącego zdarzenia z dnia [...]r.r. (sygn. akt [...] data uprawomocnienia orzeczenia [...]r. r. (8 pkt); Sądu Rejonowego w B., dotyczącego zdarzenia z dnia [...]r.. (sygn. akt [...], data uprawomocnienia orzeczenia [...]r. r. (10 pkt); Sądu Rejonowego w G., dotyczącego zdarzenia z dnia [...]r. (sygn. akt [...],data uprawomocnienia orzeczenia [...]r. (6 pkt). Za zdarzenie z dni [...]r. skarżący otrzymał 4 pkt.

Skarżący zakwestionował fakt popełnienia przypisanych mu we wniosku trzech z czterech wykroczeń drogowych, przyznając się do popełnienia jednego wykroczenia, za które otrzymał 3 punkty. Podniósł, że we wszystkich przypadkach przypisanych mu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji nie uwzględniono jego wniosków dowodowych w prowadzonych postępowaniach. Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że we wszystkich wskazanych przypadkach zapadły wyroki sądów, które stały się prawomocne, zatem zasadnie zostały przypisane punkty zgodnie z rodzajem popełnionych wykroczeń.

W kolejnym piśmie z dnia [...]r.r. skarżący podtrzymał swoje zastrzeżenia co do zasadności wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji wskazując, że obecnie jeszcze toczy się postępowanie sądowe objęte wyrokiem Sądu Rejonowego w B. uprawomocnionego w dniu [...]r. r., w którym bezprawnie zostało mu przypisane 10 punktów, a więc pomijając je miałby ich łącznie 18, co uzasadniałoby odmowę wszczęcia postępowania w tej sprawie. Komendant Wojewódzki Policji poinformował, że dla organu prowadzącego ewidencję dokumenty otrzymane z sądu stanowią prawną podstawę do przypisania odpowiedniej liczby punktów, jaka została przewidziana przez ustawodawcę z tytułu sprawstwa poszczególnych naruszeń przepisów i zasad ruchu drogowego, zaś ewentualne anulowanie sporządzonego wniosku o sprawdzenie kwalifikacji będzie mogło nastąpić z chwilą otrzymania stosownych informacji z sądu o uniewinnieniu skarżącego od stawianych zarzutów.

W oparciu o tak ustalony stan faktyczny, Starosta W., na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), decyzją z dnia [...]r. w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, skierował skarżącego na egzamin teoretyczny, praktyczny w zakresie prawa jazdy kat. B.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie zarzucając organowi pierwszej instancji, że prowadząc postępowanie administracyjne nie dokonał ustalenia czy wyrok, który uprawomocnił się [...]r. jest nadal prawomocny oraz wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Ponadto skarżący w uzupełnieniu odwołania zarzucił organowi pierwszej instancji, że nie zapewnił mu czynnego udziału w postępowaniu. Wniósł także o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu ostatecznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, włącznie z ewentualną skargą do sądu administracyjnego.

W ramach postępowania odwoławczego, pismem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystąpiło do Sądu Rejonowego w B. o udzielenie informacji w sprawie prowadzonego postępowania, zakończonego wyrokiem z dnia [...]r. r. (sygn. akt [...]). W dniu [...]r. wpłynęło do Kolegium Odwoławczego pismo z Sądu Rejonowego w B. zawierające odpis wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...]r. oraz odpis wyroku Sądu Okręgowego w P. T. w dnia [...]r. (sygn. akt [...]) utrzymującego w mocy powyższy wyrok.

Decyzją z dnia [...]r. r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji podnosząc, że okoliczność popełnienia wykroczeń drogowych przez skarżącego nie budzi wątpliwości, jak też tych wątpliwości nie budzi liczba przypisanych tym wykroczeniom punktów. Okoliczność, że - po uprawomocnieniu się wyroku Sądu Rejonowego w B. – skarżący skorzystał z możliwość zaskarżenia tego orzeczenia do sądu wyższej instancji, nie miało wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy, wobec faktu utrzymania tego wyroku przez sąd drugiej instancji w P. T.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wyrokiem z dnia [...] r. w sprawie o sygnaturze akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę T. K. podając w uzasadnieniu, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest zgodna z prawem. Zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie sądu w dacie wydania zaskarżonej decyzji [...] r. wpisy punktów karnych do ewidencji kierowców z tytułu naruszenia przepisów o ruchu drogowym przez skarżącego, w tym także w związku z wyrokiem Sadu Rejonowego w B. były wpisami ostatecznymi.

Od wyroku Sądu Administracyjnego z dnia [...]r. skarżący wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postępowanie międzyinstancyjne jest w toku.

W dniu [...]r. Komendant Miejski Policji w W. na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 130 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) wydał decyzję, którą skierował skarżącego na badania psychologiczne w związku z przekroczeniem przez niego liczby 24 punktów karnych związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r.

Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie zarzucając organowi I instancji, iż prowadząc postępowanie administracyjne nie dokonał ustalenia, czy wyrok Sądu Rejonowego w B. jest prawomocny na skutek wniesienia przez niego apelacji. Wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. W uzupełnieniu odwołania skarżący wniósł o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania.

Decyzją z dnia [...]r.Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując w uzasadnieniu, iż skarżący w okresie od [...]r. do [...]r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów o ruchu drogowym. Organ podniósł także, że wszystkie wpisy do ewidencji, o której mowa w art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym stały się wpisami ostatecznymi na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć organów orzekających – wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r., wyroku Sądu Rejonowego dla W. – [...] z dnia [...]r. wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. Wojewódzki Komendant Policji wskazał także, iż dokonano ustalenia, iż apelacja skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w B. została rozpoznana i wyrokiem z dnia [...]r. Sąd Okręgowy w P. T. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Od tej decyzji skarżący wniósł w dniu [...]r. r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji organu I i II instancji, ewentualnie o ich uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zaliczenie mu 24 punktów karnych przez Komendanta Miejskiego Policji w W. było przedwczesne, w związku ze złożoną przez skarżącego apelacją od wyroku Sądu Rejonowego w B. oraz że organy I i II instancji prowadząc postępowanie administracyjne nie zebrały materiału dowodowego, nie zapoznały skarżącego z zebranym materiałem i nie dopuściły skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podnosząc w uzasadnieniu, że skarżący w okresie od[...]r. do [...]r. r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego otrzymał, za co otrzymał łącznie 28 punktów karnych w związku z czym na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym organ I instancji wydał decyzję o skierowaniu go na badania psychologiczne. W odpowiedzi na skargę podniesiono także, iż skarżący miał prawo wystąpić do organu prowadzącego ewidencję o wykreślenie wpisu, jednakże powyższe okoliczności uniemożliwiały organowi dokonanie takiego wykreślenia. Organ odwoławczy podniósł również, że w dniu wydania decyzji organ I instancji dysponował wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...]r. ze stwierdzoną prawomocnością na dzień [...]r. r. Strona przeciwna wskazała także, że organ II instancji dokonał sprawdzenia, czy od ww. wyroku wniesiono apelację i ustalił że apelacja została wniesiona przez skarżącego, ale została oddalona w dniu [...]r. r. wyrokiem Sądu Okręgowego w P. T. w sprawie o sygn. akt: [...]. Natomiast zarzuty skarżącego w przedmiocie nie zebrania przez organy administracji materiału dowodowego oraz nie zapoznania skarżącego z zebranym materiałem są bezpodstawne.

Wyrokiem z dnia [...] r. w sprawie o sygnaturze akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę T. K. W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W dniu wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne wpisy do ewidencji kierowców były wpisami ostatecznymi. Przesłanką wydania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne jest przekroczenie przez kierowcę 24 punktów wpisanych do ewidencji. W niniejszej sprawie skarżący przekroczył ten pułap. Po przekroczeniu tej sumy dokonane wpisy nie mogły być usuwane po upływie roku od dnia dopuszczenia się naruszenia, bowiem zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym dokonanych wpisów nie wykreśla się, jeżeli kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o stan faktyczny, w którym dokonane wpisy były wpisami ostatecznymi. Późniejsze zaskarżenie przez skarżącego wyroku Sądu Rejonowego w B. pozostaje bez znaczenia, ponieważ organ II instancji orzeka na podstawie stanu faktycznego istniejącego w chwili jego orzekania. Natomiast w dniu wydania decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, tj. w dniu [...]r. wpis naruszenia przepisów o ruchu drogowym przez skarżącego w dniu [...]r. był wpisem ostatecznym ze względu na rozpoznanie apelacji skarżącego przez Sąd Okręgowy w P. T. i wydany wyrok z dnia [...]r.utrzymujący w mocy wyrok sądu Rejonowego w B.

Od wyroku Sądu Administracyjnego z dnia [...]r.skarżący wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postępowanie międzyinstancyjne jest w toku.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania T. K. o d decyzji Starosty W. z dnia [...] r. o zatrzymaniu prawa jazdy kategorii B wydanego w dniu [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na powyższą decyzję skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W związku z cofnięciem skargi w sprawie toczącej się pod sygnaturą akt [...] umorzono postępowanie w sprawie.

Wyrokiem z dnia [...] r. w sprawie toczącej się pod sygnaturą akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę skarżącego na bezczynność Starosty W. w przedmiocie nie wydania zatrzymanego prawa jazdy. Sąd stanął na stanowisku, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów określających terminy załatwiania spraw. W ocenie Sądu, jak wynika z lektury akt sprawy, Starosta, któremu organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, podjął czynności do których zobowiązało go rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Na kolejne wezwania wnioskodawcy do wydania prawa jazdy odpowiadał szczegółowo, informując o stanie postępowania i podejmowanych czynnościach, a postanowieniem z dnia [...]r. r. zwiesił postępowanie administracyjne, do czasu rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, ze skargi strony skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. uchylającą decyzję Starosty W. z dnia [...]r. r. o zatrzymaniu prawa jazdy.

Od powyższego wyroku skarżący wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Postępowanie międzyinstancyjne jest w toku.

Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] r. w sprawie o sygnaturze [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę skarżącego na bezczynność starosty Powiatu W. w przedmiocie nie wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania.

Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] r. w sprawie o sygnaturze akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie skierowania na kontrolny egzamin w zakresie prawa jazdy. Postanowieniem z dnia [...] r. w sprawie o sygnaturze akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w W. w przedmiocie nie zawieszenia postępowania w sprawie skierowania na badania psychologiczne.

Pismem opatrzonym datą [...] r., w dniu [...] r. skarżący wywiódł skargę na bezczynność "w sprawie zaniechania postępowania administracyjnego i dyscyplinarnego wraz z Komendantem Wojewódzkim Policji w przedmiocie nie wycofania wniosku KWP z dnia [...] r. z podejrzeniem o popełnienie przestępstwa w zorganizowanej grupie przestępczej przez przedstawicieli policji i innych organów władzy z D. S. i L.". Skarżący wniósł " o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego do wycofania z obiegu prawnego w/w wniosku przez Komendanta Miejskiego Policji przyjęcie tej decyzji w postępowaniu skierowania na badania psychologiczne oraz niezwłocznego zawiadomienia Starosty W. o wycofaniu przedmiotowego wniosku z obiegu prawnego celem weryfikacji decyzji z dnia [...] r. o skierowaniu na egzamin sprawdzający". W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w sprawie wycofania wniosku KWP o sprawdzenie kwalifikacji kategorii B prawa jazdy wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego we W. z wezwaniem z dnia [...] r. podnosząc, że wyrok Sądu Rejonowego w B. dotyczący zdarzenia z dnia [...], na podstawie którego wpisano do ewidencji 10 punktów karnych jest nieprawomocny na skutek wniesionej apelacji. Komendant Miejski Policji mimo deklaracji zawartej w piśmie z dnia [...] r. nie wystąpił z wnioskiem czy w chwili sporządzenia wniosku przez KWP z dnia [...] r. wyrok Sądu Rejonowego w B. był nieprawomocny, a tym samym czy zasadny jest zarzut skarżącego o nieprawomocnym wykroczeniu z dnia [...] r. i czy miał oparcie w dokumencie sądowym w tym czasie. Zweryfikowanie zarzutu zdaniem skarżącego jest zasadne przed rozpoznaniem skargi do WSA na bezczynność, toczącej się pod sygnaturą [...].

W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w W., interpretując pismo skarżącego jako skargę na bezczynność organu prowadzącego postępowanie w sprawie skierowania na badania psychologiczne wniósł o uznanie skargi za bezzasadną. W uzasadnieniu wskazał, że od wydanej w dniu [...] r. decyzji Komendanta Miejskiego Policji w W. o skierowaniu na badania psychologiczne, skarżący w dniu [...] r. wniósł odwołanie uzupełnione w dniu [...] r. w którym stwierdził, że podczas prowadzonego postępowania nie sprawdzono, czy wyrok Sądu Rejonowego w B. jest prawomocny. Wniósł również o zawieszenie postępowania. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] r. po rozpoznaniu odwołania skarżącego utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w W. w sprawie skierowania na badania psychologiczne w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Organ podniósł, że w sprawie [...] Sąd odrzucił skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w przedmiocie nie zawieszenia postępowania w sprawie skierowania na badania psychologiczne.

Sprawa skargi T. K. z dnia [...]r./data wpływu pisma do Komendanta Miejskiego Policji w W. / na bezczynność organu została wpisana do repertorium sądowego pod sygnaturą akt IIISAB/Wr 27/09.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. i na rozprawie w dniu [...]r.przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym, skarżący sprecyzował żądanie skargi. Wskazał, że jest to skarga na bezczynność Komendanta Policji w W. w przedmiocie nie wycofania przez ten organ wniosku z dnia [...] r. o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego. Przyznał, że wyrok Sądu Rejonowego w B. został utrzymany w mocy przez Sąd odwoławczy i od tego wyroku zamierza wnieść skargę o wznowienie postępowania. Wskazał na brak dokumentu z dnia [...] r. w aktach sprawy, a to oświadczenia, ze nie popełnił zarzuconego mu czynu, zarzucił że źle oznaczono miejscowość popełnienia wykroczenia. Ponadto skarżący cofnął na rozprawie wniosek z [...] r. o wyłączenie Sądu od rozpoznania niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszych wywodach w skrócie jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.

Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. "załatwienie sprawy" oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej.

Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w prawem przewidzianym terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie albo gdy wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia bądź innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M.Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność organu musi istnieć zarówno w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie orzekania przez sąd administracyjny. Wskazać w tym miejscu należy na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, LEX nr 463487.

Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ma zatem obowiązek ocenić jaki stan faktyczny sprawy wynika z tych akt i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. W sprawach ze skarg na bezczynność organów administracyjnych sąd administracyjny orzeka (jest to wyjątek) biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny istniejący w dacie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 6 października 2000 r. IV SA 105/00 – niepubl.).

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd orzekający stanął na stanowisku, że na dzień wydania orzeczenia odpadła przesłanka merytorycznego rozpoznania sprawy. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jak i poczynionych ustaleń z urzędu, Sąd stwierdził, że przestał istnieć cel postępowania sądowoadministracyjnego, a postępowanie stało się bezprzedmiotowe w toku rozpoznania skargi. Należało więc niniejsze postępowanie umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis art. 161 § 1 stanowi: Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przyczyną umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego może być jedynie zdarzenie zaszłe w toku postępowania, tzn. takie które nie istniało przed jego wszczęciem a wystąpiło dopiero w toku rozpoznawania skargi. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna.

W toku niniejszego postępowania Sąd ustalił, że źródłem rozlicznych skarg, pism kierowanych do organów administracji, jak i sądów T. K. stanowił wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. o skierowaniu skarżącego na badania kontrolne. W piśmie tym Komendant wskazał, że skarżący w dniach [...] r. do [...] r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał łącznie 28 punktów karnych, otrzymanych na podstawie art. 130 ustęp 1 ustawy prawo o ruchu drogowym w myśl którego Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Skarżący w toku postępowań administracyjnych i sądowych od początku kwestionował fakt, że wpisy do ewidencji były nieprawomocne, w szczególności wpis dotyczący zdarzenia z dnia [...] r. Podkreślał, że w dacie wystawienia wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r. (uznający go za winnego popełnienia zarzucanego czynu i wymierzającego grzywnę w kwocie [...] zł) jest nieprawomocny na skutek wywiedzionej apelacji. Tym samym wpis do ewidencji prowadzonej przez policję jest nieprawomocny a wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji o skierowanie na badania kontrolne przedwczesny i naruszający prawo.

Wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. stał się również podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie skierowania skarżącego na badania psychologiczne. W toku postępowania administracyjnego organy policji wielokrotnie w pismach, między innymi z dnia [...] r., [...] r informowały skarżącego o stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wezwanie z dnia [...] r. o wycofanie wniosku z dnia [...] r. na które powołuje się skarżący w skardze będącej przedmiotem rozpoznania było przedmiotem rozpoznania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji i znalazło wyraz w decyzji z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia [...] r. w sprawie skierowania skarżącego na badania psychologiczne przeprowadzane w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Było przedmiotem rozważań w uzasadnieniu pisemnym tej decyzji. Na dalsze pisma skarżącego jak wynika z lektury akt administracyjnych, w których nadal skarżący kwestionował zasadność wystawienia wniosku z dnia [...] r. organy policji udzielały szerokich odpowiedzi w pismach z dnia [...],[...],[...] r., [...],[...],[...] r. informując o stanie faktycznym i prawnym sprawy, jak również o tym, że sprawy dotyczące wydawanych decyzji przez organy administracji państwowej podlegają aktualnie ocenie Sądu w związku z toczącymi się postępowaniami sądowoadministracyjnymi. Jednakże istotne dla niniejszej sprawy jest to, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r. o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne, jak i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] r. o skierowaniu skarżącego na badania kontrolne były przedmiotem sądowej kontroli na skutek wywiedzionych skarg przez skarżącego. W postępowaniu sądowo administracyjnym kontroli sądu podlegały również zarzuty skarżącego dotyczące zasadności wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. i zasady wpisów do ewidencji kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym. W sprawie o sygn. akt [...] zapadł wyrok w dniu [...] r. oddalający skargę na decyzję o skierowanie na badania psychologiczne, a w sprawie [...] wyrok z dnia [...]r. oddalający skargę na decyzję o skierowaniu na badania kontrolne – na egzamin teoretyczny i praktyczny. W pozostałych sprawach toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu na bezczynność organów, o sygn. akt [...], wydano odpowiednio w dniu [...] r., [...] r., [...] r. postanowienia o odrzuceniu skargi. W sprawie o sygn. akt [...] wyrokiem z dnia [...]r.oddalono skargę na bezczynność organu jako niezasadną.

Tak więc na dzień wniesienia skargi na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w przedmiocie nie wycofania wniosku z dnia [...]r. w sprawie skierowania na badania kontrolne w dniu [...] r. zostały wydane przez organy administracji decyzje. Natomiast na dzień rozpoznania sprawy przez Sąd wszystkie sprawy sądowe związane z wydaniem decyzji o skierowaniu na badania kontrolne psychologiczne, bezczynność organów zostały rozstrzygnięte. Zarzuty skarżącego i jego stanowisko, że decyzje o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne, kontrolne, zatrzymanie prawa jazdy zostały wydane z naruszeniem prawa, a organy w tym zakresie nie wydają żadnych rozstrzygnięć nie znajduje oparcia w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Skoro już w momencie wniesienia kolejnej skargi na bezczynność organu – wycofanie z obiegu prawnego wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. i braku w ocenie skarżącego podjęcia czynności, zapadły decyzje organów administracji w zakresie w jakim zarzuca w niniejszej sprawie bezczynność, to merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność w ocenie Sądu stało się bezprzedmiotowe. Odpadła bowiem przesłanka zmuszenia organów do działania. W dacie rozpoznania niniejszej skargi zapadły także wyroki Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego oddalającego skargi skarżącego na decyzje zainicjowane wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r.

Mając powyższe na uwadze umorzono postępowanie w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).