Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2607/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 10 ust. 1, ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]sierpnia 2008 r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268 a k.p.a. i art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], którą odmówiono E. D. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej centralnego zapłonu do celów sportowych.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

E. D., zwany dalej skarżącym, pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosek o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie pistoletu i karabinu sportowego centralnego zapłonu. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że od 2005 r. uprawia strzelectwo sportowe i jest członkiem Klubu strzeleckiego G., bierze udział w licznych zawodach o randze krajowej i europejskiej. Nadto skarżący podniósł, iż posiadanie broni centralnego zapłonu umożliwi mu odbywanie regularnych treningów i podnoszenie poziomu umiejętności strzeleckich.

Do wniosku dołączono:

- orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. stwierdzające, iż skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji,

- orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. stwierdzające, iż skarżący nie należy do osób wymienionych a art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji,

- decyzję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] o nadaniu patentu strzeleckiego w zakresie strzelań pneumatycznych, kulowych oraz śrutowych,

- decyzję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] przyznającą licencję na uprawianie strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań pneumatycznych, kulowych oraz śrutowych,

- kopię licencji uprawianie strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań pneumatycznych, kulowych oraz śrutowych,

- komunikaty klasyfikacyjne z zawodów w których uczestniczył skarżący,

- zaświadczenie Klubu Strzeleckiego G. potwierdzające członkostwo skarżącego w klubie od dnia [...] lutego 2005 r.,

- zaświadczenie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego o członkostwie w związku,

- kopię legitymacji członkowskich w Polskim związku strzelectwa sportowego

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji odmówił skarżącemu wydania pozwolenia posiadanie broni palnej sportowej centralnego zapłonu do celów sportowych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 10 ust 1 i 3 pkt 3, art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji oraz art. 268 a k.p.a.. W uzasadnieniu wskazał, że argumenty przedstawione przez skarżącego nie wskazują na istnienie szczególnych okoliczności faktycznych, które miałyby skutkować wydaniem mu pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ I instancji podkreślił, iż potrzeba uzyskania pozwolenia na broń palną sportową istnieje niewątpliwie u osób intensywnie uprawiających sporty strzeleckie, które osiągają znaczące wyniki w rywalizacji sportowej. Zdaniem organu wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można prawidłowo wyróżnić instruktora strzeleckiego oraz wybitnego zawodnika sportów strzeleckich. Organ wskazał, iż członkostwo w klubie sportowym, posiadanie dokumentów uprawniających do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, czy też posiadanie licencji właściwego związku sportowego – nie stanowią okoliczności wystarczających do wydania pozwolenia na broń palną sportową

Zdaniem organu z woli samego ustawodawcy samo spełnienie wymogów formalnych określonych w ustawie o broni i amunicji oraz w przepisach wykonawczych jest niewystarczające do uzyskania pozwolenia na broń.

Organ stwierdził, że powołane prze stronę okoliczności nie potwierdzają oczywistej potrzeby posiadania przez nią broni, a zgromadzony materiał dowodowy świadczy, iż brak własnej broni nie ogranicza skarżącemu ani możliwości treningów ani też udziału w zawodach. Jak wynika z przedstawionych komunikatów z udziału w zawodach, strona legitymując się uprawnieniami do współzawodnictwa strzeleckiego w konkurencji z broni centralnego zapłonu nie osiąga znacznych wyników. W 2006 r. skarżący zajmował lokaty od 16 do 20, w 2007 r. od 24 do 91, natomiast w 2008 r. od 18 do 91. Dodatkowo organ wskazał, iż z dokumentów załączonych przez stronę wynika, że patent uprawniający ją do uprawiania strzelectwa uzyskała [...] maja 2006 r., a licencję uprawniającą do udziału we współzawodnictwie sportowym posiada od [...] kwietnia 2007 r.

Organ stwierdził, że strona jako członek klubu strzeleckiego opłacająca składki członkowskie winna, wykorzystując statutowo-organizacyjne możliwości, może wpływać na politykę klubu co do zakupu broni jak i jej ilości i rodzaju. Podkreślono, iż co prawda obowiązujące przepisy nie nakładają na kluby sportowe obowiązki wyposażenia swych członków w broń, jednakże umożliwiają klubom zaopatrzenie się w taką ilość i rodzaj broni, jaka potrzebna jest do zaspokojenia potrzeb ich członków. Organ I instancji powołał się przy tym na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, iż klub strzelecki tworzy się po to, aby umożliwić jego członkom uprawianie strzelectwa sportowego i rekreacyjnego bądź wyczynowego, a nie po to, aby określona grupa ludzi uzyskała indywidualne pozwolenia na broń. Dodatkowo organ wskazał, iż z posiadanych przez niego informacji wynika, że klub, którego skarżący jest członkiem dysponuje bronią sportową "klubową", w tym 7 egzemplarzami broni centralnego zapłonu.

Organ dodatkowo wskazał, iż faktem jest, że zgodnie z uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Zarząd Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego określił wymogi minimalne definiujące "czynne uprawianie strzelectwa sportowego", jakich spełnienie przez osoby fizyczne uprawnia do otrzymania zaświadczenia w sprawie uzyskania indywidualnego pozwolenia na posiadanie broni sportowej. Niemniej jednak w jego ocenie przedstawione przez skarżącego zaświadczenie ww. Związku z dnia [...] lutego 2008 r., potwierdzające czynne uprawianie strzelectwa sportowego oraz wskazujące spełnienie warunków występowania okoliczności do otrzymania pozwolenia na broń do celów sportowych, wydawane jest w oparciu o uchwałę zarządu organu, który zgodnie z przepisami ustawy o broni i amunicji nie został powołany do określania warunków, jakich spełnienie warunkuje uzyskanie pozwolenia na broń, a tym bardziej do wydania takiego pozwolenia.

E. D. wniósł od tej decyzji odwołanie, w którym wskazał, iż poziom jego dotychczasowych osiągnięć sportowych wynika ze złego stanu technicznego broni klubowej i braku możliwości dostosowania tej broni do własnych referencji (skarżący ma 193 cm wzrostu i szerokie dłonie), Podał, iż w opinii instruktorów jego wyniki są na bardzo dobrym poziomie, o ile weźmie się pod uwagę, że podejmuje rywalizację z zawodnikami posiadającymi własne jednostki broni.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, wydał w dniu [...] października 2008 r. decyzję, którą utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r.

Organ powtórzył argumentację zawartą w decyzji I instancji. Stwierdził, że skarżący uprawia strzelectwo sportowe dosyć krótko i ma ono charakter rekreacyjny, a brak wyróżniających go w rywalizacji sportowej wyników nie daje podstaw do przyjęcia, iż w jego przypadku występuje ponadprzeciętna potrzeba posiadania indywidualnej broni sportowej. Zdaniem organu strzelectwo może on uprawiać na dotychczasowych zasadach. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, organ wskazał, iż skoro strona rokuje w opinii trenerów i instruktorów nadzieje na osiąganie coraz lepszych umiejętności, to klub strzelecki powinien jej zapewnić broń odpowiednią do jej preferencji. Strona dokonała samodzielnie wyboru klubu sportowego, a zatem była świadoma stanu technicznego broni klubowej. Zdaniem organu okoliczność, iż macierzysty klub skarżącego nie spełnia jego oczekiwań w zakresie zapewnienia odpowiednich warunków do uprawiania sportu, nie może przesądzić o wydaniu jej pozwolenia na broń.

Na powyższą decyzję E. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ustalenie prawa do posiadania dwóch jednostek broni palnej sportowej do celów sportowych.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na wydaniu negatywnej opinii w przedmiocie udzielenia pozwolenia na broń palna sportową do celów sportowych, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż osiągnięcia sportowe skarżącego w zakresie strzelectwa sportowego oraz uczestnictwo w kursach w celu uzyskania uprawnień instruktora strzelectwa przemawiają za zasadnością wniosku skarżącego w przedmiocie uzyskania pozwolenia na broń palna sportową. Skarżący wskazał, iż jego wniosek jest zasadny, albowiem od kilku lat intensywnie uprawia strzelectwo sportowe, od 2005 r. jest członkiem Klubu Strzeleckiego G., uczestniczył w licznych zawodach sportowych, zawodach sportowych w kraju jak i zagranicą. Obecnie jest uczestnikiem kursu na instruktora strzelectwa. W ocenie skarżącego powyższe okoliczności oraz brak negatywnych przesłanek do wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej wskazują, iż organ wydał decyzję w sposób uznaniowy i całkowicie dowolny, oderwany od zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Skarżący postawił także zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów polegającej na dowolnym sprzecznym ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego przyjęciu, iż wyniki, które skarżący uzyskuje w zawodach strzeleckich nie uzasadniają wydania pozwolenia na broń palną sportową. Skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, dodając, iż podejmuje rywalizację sportową z zawodnikami, którzy dysponują własnym sprzętem wysokiej jakości i dopasowanym do indywidualnych potrzeb.

Stwierdził, iż pogląd organu, iż to klub strzelecki powinien zadbać o odpowiedni sprzęt dla swoich członków, ma charakter postulatywny i ze względów finansowych niemożliwy do zrealizowania .

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. skarżący złożył do akt kserokopię legitymacji instruktora strzelectwa sportowego okazując Sądowi oryginał tej legitymacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późniejszymi zmianami), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga E. D. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. - naruszają prawo.

Wydając przedmiotowe decyzje w zakresie odmowy wydania stronie skarżącej pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej organy Policji obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Tym samym organy administracji rozstrzygające w niniejszej sprawie dopuściły się istotnego naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć – w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowiło dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Niemniej – zdaniem Sądu – należy podkreślić, iż organy Policji obu instancji wydając sporne decyzje administracyjne dopuściły się przede wszystkim istotnej obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – polegającej na błędnej ich wykładni z zastosowaniem dodatkowego, pozaustawowego i dowolnie rozumianego przez te organy kryterium "ponadprzeciętnych wyników sportowych".

Należy zauważyć, iż zgodnie z materialnoprawną podstawą obu zaskarżonych decyzji, tj. przepisem art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Z kolei przepis art. 10 ust. 3 pkt 3 cyt. ustawy stanowi, iż pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych.

Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, iż organy Policji mają obowiązek (vide: "organ Policji wydaje") wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie, pod warunkiem oczywiście, że w sprawie nie zachodzą ustawowe przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 cyt. ustawy.

W ocenie Sądu organy Policji nie mogą więc kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie.

Niewątpliwie z treści obowiązujących przepisów prawa nie można – zdaniem Sądu – wywodzić prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące.

Należy podnieść, iż sam ustawodawca wskazał w sposób przykładowy w art. 10 ust. 3 ustawy takie okoliczności, które uzasadniają przyznanie pozwolenia na broń, wymieniając wśród tych przykładów posiadanie broni w celach sportowych (art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy).

Mając powyższe na względzie należy uznać, iż okolicznością uzasadniającą, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, przyznanie pozwolenia na broń jest czynne uprawianie sportu strzeleckiego, wyrażające się m.in. w udziale w dostępnych zawodach sportowych (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1570/07).

Niewątpliwie przyjąć należy, iż okolicznością uzasadniającą, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, przyznanie pozwolenia na broń sportową nie jest uprawianie sportu strzeleckiego przy jednoczesnym uzyskiwaniu wybitnych, ponadprzeciętnych wyników sportowych, albowiem uzyskiwanie tylko takich szczególnych wyników w sportach strzeleckich jest dodatkowym, pozaustawowym kryterium przyznawania tego prawa.

Stanowisko takie wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1082/06 (nie publik.).

W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z żadnego przepisu ustawy o broni i amunicji nie wynika, iż tylko osiąganie wybitnych, ponadprzeciętnych wyników sportowych uzasadnia przyznanie pozwolenia na posiadanie broni. Prawo do broni nie jest bowiem – jak wskazał NSA – nagrodą za wybitne osiągnięcia sportowe. Natomiast przyznanie prawa do broni indywidualnej może właśnie służyć podniesieniu jego kwalifikacji sportowych.

Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w powołanym wyżej wyroku z dnia 26 lipca 2007 r. Wskazywanie przez organy Policji, iż kryterium wyróżniającym daną osobę, uzasadniającym przyznanie pozwolenia, jest osiąganie znaczących wyników w rywalizacji sportowej przez np. wybitnych zawodników, czy też instruktorów wyszkolenia strzeleckiego – nie znajduje uzasadnienia w przepisie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

Zdaniem Sądu uznać należy, iż aprobata zaskarżonych rozstrzygnięć prowadziłaby przede wszystkim do przyznania organom Policji możliwości pozaustawowego i dowolnego ustalania kryterium "ponadprzeciętnych wyników sportowych", bowiem nie zostało skonkretyzowane, jakie wyniki i w jakiej rangi zawodach uzyskiwane uzasadniają przyznanie pozwolenia na broń. Mogłoby to również prowadzić w wielu przypadkach do naruszenia zasady równości obywateli wobec prawa (tak również: J. Paśnik /w:/ Glosie do wyroku NSA z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1082/06, ZNSA z 2008 r., nr 2, s. 166).

Niewątpliwie zgodzić się należy z organami Policji, iż prawo do legalnego posiadania broni jest ściśle reglamentowane i tylko wykazanie istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnych okoliczności, odróżniających go od ogółu obywateli, uzasadnia jego przyznanie.

Niemniej jednak – wbrew twierdzeniom organów administracji – w przypadku skarżącego E. D. taką okolicznością szczególną w rozpatrywanej sprawie jest fakt uprawiania przez niego w sposób zorganizowany sportu strzeleckiego w ramach Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i Klubu Strzeleckiego G.. Wskazać należy, iż skarżący niewątpliwie legitymuje się patentem strzeleckim i bierze czynny udział w zawodach strzeleckich, osiągając w nich wyniki, które w ocenie zarówno PZSS, jak i władz klubu strzeleckiego uzasadniają wystąpienie o pozwolenie na indywidualną broń palną do celów sportowych.

Ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności faktyczne należy oczywiście do organów Policji, a więc nie sposób podważać wyłącznej kompetencji tych organów do rozstrzygania w zakresie wydawania pozwoleń na broń. Niemniej jednak Sąd zobowiązany jest skontrolować, czy ocena organów Policji nie ma cech dowolności oraz czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego.

Zdaniem Sądu organy obu instancji całkowicie dowolnie przyjęły, iż dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez stronę skarżącą własnej broni, z uwagi na możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej.

W ocenie Sądu należy stanowczo podnieść, iż niezależnie od kwestii wspomnianego wcześniej zakazu stosowania niedozwolonych, pozaustawowych przesłanek, organy Policji - uzasadniając swoje decyzje - winny dostatecznie jasno wyjaśniać wszelkie kryteria, jakimi kierują się przy podejmowaniu decyzji odmawiającej udzielenia stosownego pozwolenia na broń. Nie można akceptować sytuacji, w której organy Policji posługują się niezdefiniowanymi pojęciami pozaustawowymi takimi, jak np. "osiąganie "ponadprzeciętnych wyników" przez "wybitnego zawodnika", bez jednoczesnej próby skonkretyzowania tych pojęć i kryteriów.

Ponadto należy zauważyć, że aby rozstrzygnięcia organów Policji ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem tych organów zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) podnoszonych w toku postępowania przez skarżącego, a dotyczących przede wszystkim wskazywanych przez stronę dowodów świadczących o dotychczasowym sposobie uprawiania przez skarżącego sportu strzeleckiego.

Organ orzekający o wykluczeniu możliwości uzyskania prawa do indywidualnej broni ma obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wykazania w motywach decyzji, że podmiot wnioskujący nie należy do kategorii osób wymienionych w przepisie art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.

Należy zauważyć, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ administracji publicznej ustaleń faktycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienie obu zaskarżonych decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę proceduralną zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem pisemne motywy rozstrzygnięć organów Policji nie zawierają pełnych wyjaśnień wszystkich okoliczności branych pod uwagę przy odmowie udzielenia stronie skarżącej pozwolenia na broń palną do celów sportowych.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż decyzje organów obu instancji nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.