Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 409/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia 10 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 maja 2009 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie stwierdził u M. Ch. choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 10 lipca 2009 r., powołując się m.in. na § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż oparł się na orzeczeniach lekarskich wydanych przez różne jednostki orzekające, w których to orzeczeniach nie rozpoznano u M. Ch. zawodowego uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem.

WOMP rozpoznał u skarżącego niedosłuch odbiorczy obustronny bez względu na stopień niedosłuchu. WOMP nie dysponował takimi możliwościami diagnostycznymi, jak instytuty naukowo- badawcze w dziedzinie medycyny pracy i nie sprecyzował dokładnie lokalizacji niedosłuchu (ślimakowa czy pozaślimakowa), a uzasadnienie braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oparto na wielkości ubytku słuchu , wobec czego organ nie opierał swojego rozstrzygnięcia na powyższym orzeczeniu.

IMMiT w G. rozpoznał u skarżącego obustronny niedosłuch odbiorczy ze znacznymi nawarstwieniami czynnościowymi, oraz stwierdził, że lokalizacja niedosłuchu ma charakter pozaślimakowy.

IMP w Ł. rozpoznał obustronny odbiorczy ubytek słuchu typu pozaślimakowego stwierdzając, że tego rodzaju lokalizacja nie jest charakterystyczna dla uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem.

IMPiZŚ w S. rozpoznał niedosłuch odbiorczy obustronny o lokalizacji pozaślimakowej bez podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, tj. uszkodzenia słuchu spowodowanego działaniem hałasu.

Organ odwoławczy stwierdził, że trzy jednostki orzecznicze- IMMiT w G., IMP w Ł., IMPiZŚ w S. rozpoznały u skarżącego ubytek słuch o lokalizacji pozaślimakowej- bez podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wyjaśniono kwestię "głuchoty ślimakowej i pozaślimakowej". Organ nie kwestionując, iż podczas wykonywania czynności zawodowych M. Ch. był narażony na hałas stwierdził, że warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest jej rozpoznanie, a warunek ten nie został spełniony. Organ wskazał, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), które weszło w życie z dniem 3 lipca 2009 r., również nie uwzględniają ubytku słuchu o lokalizacji pozaślimakowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący M. Ch. nie zgodził się z twierdzeniem, iż choruje na niedosłuch odbiorczy pozaślimakowy, ponieważ nie chorował na żadną z chorób, które powodują jej wystąpienie. Ponadto zdaniem skarżącego w orzeczeniu IMMiT w G. nie ma mowy o wystąpieniu u niego niedosłuchu pozaślimakowego.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga jest bezzasadna.

W sprawie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej parę razy wydawane były decyzje, które były uchylane tak przez Naczelny, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny. W ostatnim wyroku z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 248/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uchylając decyzje organów obu instancji stwierdził, że z uwagi na niekonstytucyjność przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) organy powinny rozpatrzyć sprawę skarżącego po uchwaleniu i wejściu w życie przepisów prawa, regulujących kwestię chorób zawodowych w zgodzie z Konstytucją RP.

Takim rozporządzeniem jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 105, poz.869), które weszło w życie z dniem 3 lipca 2009 r. Zgodnie z § 11 ust. 2 tegoż rozporządzenia, postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i niezakończone przed dniem 3 września 2002 r., są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia. W sprawie niniejszej postępowanie zostało wszczęte przed dniem 3 września 2002 r.

Należy stwierdzić, że zgodnie z punktem 15 załącznika do rozporządzenia z 1983 r., który zawiera wykaz chorób zawodowych, chorobą zawodową jest "uszkodzenie słuchu spowodowane działaniem hałasu".

Natomiast punkt 21 załącznika do obecnie obowiązującego rozporządzenia z 2009 r. przewiduje, że chorobą zawodową jest "obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo- nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz".

Jak wskazał prawidłowo organ, wszystkie trzy jednostki orzecznicze, na których rozpoznaniu oparł swe rozstrzygnięcie stwierdziły, że niedosłuch u skarżącego ma lokalizację pozaślimakowy Wyjaśnione też zostało, że ślimakowa lokalizacja niedosłuchu jest spowodowana hałasem. Organ przeanalizował cały zebrany materiał dowodowy. Wyjaśnił też w sposób prawidłowy, na których orzeczeniach oparł swe rozstrzygnięcie i dlaczego nie brał pod uwagę orzeczenia WOMP, czyniąc to w sposób nie wykazujący cechy dowolności.

Wobec powyższego niedosłuch obustronny odbiorczy o lokalizacji pozaślimakowej, stwierdzony u skarżącego, nie jest chorobą zawodową ani według rozporządzenia z 1983 r. ani rozporządzenia z 2009 r. Podkreślenia wymaga, że organy państwowej inspekcji sanitarnej mogą stwierdzić u strony, że choroba, na którą cierpi jest chorobą zawodową tylko wówczas, gdy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić trzeba, że w sprawie dotyczącej choroby zawodowej istotne jest przede wszystkim ustalenie, na jaką chorobę cierpi strona i czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych

W orzeczeniu IMMiT w G. znajduje się sformułowanie "wyklucza ślimakową lokalizację niedosłuchu", co w istocie równoznaczne jest ze stwierdzeniem pozaślimakowej lokalizacji niedosłuchu. Sąd nie podziela poglądu skarżącego o niejasności sformułowania "nie można rozpoznać niedosłuchu zawodowego" w orzeczeniu IMMiT w G. Użyte w orzeczeniu sformułowanie "(...) charakter zaburzeń słuchu nie może być podstawą do rozpoznania niedosłuchu zawodowego (...)" jest w ocenie Sądu jasne i precyzyjne i oznacza, że jednostka orzekająca nie rozpoznała u skarżącego niedosłuchu, który jest chorobą zawodową.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.