Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1357/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 33 par. 1  pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: Art. 13 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie: WSA Maria Zawadzka WSA Barbara Pasternak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi W. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lipca 2016 r. ([...]) w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niedopuszczalne skargę oddala


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Postanowieniem z dnia 6 maja 2016 r. ([...]) na podstawie art. 33 §1 pkt 4 i 6, art. 34§4 oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r, poz. 599 ze zm.) w zw. z art. 124 kpa Prezydent Miasta uznał zarzut W. D. wniesiony w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] 2016 r. w zakresie błędu co do osoby zobowiązanego oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej za niedopuszczalny.

Podał, że na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] 2016 r. organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania zaległości z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu o nr rej. [...]. W dniu 15 kwietnia 2016 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) W. D. złożył pismo dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego, które zostało zakwalifikowane przez organ egzekucyjny jako zarzut "błędu co do osoby zobowiązanego " oraz "niedopuszczalności egzekucji administracyjnej". Zgłoszony zarzut mieści się w przytoczonym katalogu i zasługuje na rozpatrzenie.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z ustawą o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (t.j. Dz. U. z 2015 póz. 460), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania (art. 13 ust. 1 pkt 1). O wjeździe na teren strefy kierowca informowany jest ustawionymi przy każdej wlotowej do strefy ulicy znakami D-44. Natomiast obowiązującą w datach wystąpienia zdarzeń uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 6 lipca 2011 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Nr 363 z dnia 20 lipca 2011 r., poz. 3099 ze zm.) określono wysokości i rodzaje opłat za postój w strefie dla poszczególnych grup użytkowników pojazdów. Zgodnie z nią każdorazowy postój bez wniesionej opłaty użytkowników pojazdów, każdorazowy postój bez wniesionej opłaty lub ważnego abonamentu postojowego obliguje właściciela (użytkownika) pojazdu do uiszczenia opłaty dodatkowej w wysokości 50,00 zł (art. 13 f ust. 1 ustawy o drogach publicznych).

Dodał, że w związku ze stwierdzonymi i udokumentowanymi, nieopłaconymi postojami, wynajmowanego przez zobowiązanego pojazdu samochodowego o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w K powstał ustawowy obowiązek uiszczenia opłat dodatkowych w kwocie 50,00 zł w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania wyznaczonej znakiem drogowym D-44. W związku z nieuregulowaniem opłat Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta - po pozyskaniu danych o właścicielu pojazdów z bazy danych CEPiK - wystawił w dniu 2 listopada 2015 r. upomnienie nr [...] (skutecznie doręczone w dniu 5 listopada 2015 r.), wzywające zobowiązanego W. D. do uregulowania wymaganych należności w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Ponieważ opłaty nie uregulowano, Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta wystawił w dniu [...] 2016 r. tytuł wykonawczy nr [...], który skierowany został do właściwego organu egzekucyjnego, w celu przymusowego ściągnięcia powstałych z mocy prawa należności.

Organ egzekucyjny wskazał nadto, że zgodnie z art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny z urzędu bada dopuszczalność egzekucji administracyjnej, zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Ze względów podmiotowych ocenia czy wystąpiła okoliczność, która wykluczałaby możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych poprzez zbadanie czy przepisy prawne dopuszczają prowadzenie egzekucji administracyjnej wobec określonej osoby (np. z uwagi na posiadany immunitet dyplomatyczny określony w art. 14 u.p.e.a.). Pod względem przedmiotowym zaś chodzi o ustalenie, czy egzekucja administracyjna oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Niedopuszczalne jest prowadzenie egzekucji, gdy obowiązek jest wykonywany w trybie egzekucji sądowej.

Wedle organu, w niniejszej sprawie zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 40 d ust. 2 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (Dz. U. z 2015 poz. 460 ze zm.) opłaty, o których mowa w art. 13f ust. 1 podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tytuł wykonawczy został wystawiony na obowiązującym wzorze określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014 r. póz. 655). natomiast upomnienie zostało prawidłowo doręczone zobowiązanemu w dniu 5 listopada 2015 r. Również zarzutu z art. 33 pkt 4 ww. ustawy nie zasługuje on na uwzględnienie. Obowiązek uiszczania opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania, jak również funkcjonalnie z nimi związanych opłat dodatkowych, obciąża co do zasady właściciela pojazdu, albowiem właściciel pojazdu jest na ogół korzystającym z drogi publicznej, chyba, że udowodni, że użytkownikiem pojazdu była inna osoba (por. I OSK 209/07, II SA/Bk 346/09, II SA/Sz 1000/09). W przypadku twierdzenia właściciela, że nie był on faktycznym użytkownikiem pojazdu w dacie wystawienia zawiadomienia, odpowiedzialnym za postój pojazdu w strefie bez uiszczonej, wymaganej ustawowo opłaty, konieczne jest wiarygodne wskazanie użytkownika pojazdu. W niniejszej sprawie E. D. udokumentowała istnienie umowy najmu pojazdu zawartej z W. D., tym samym wiarygodnie wskazała użytkownika pojazdu. Natomiast W. D. wskazał, że pojazd o nr rej. [...], który jest przedmiotem umowy najmu, wykorzystywany jest wyłącznie przez pracowników. Jednocześnie nie dokonał spersonalizowanego i konkretnego wskazania użytkownika pojazdu, który byłby odpowiedzialny za postój pojazdu o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w K w okresie od 17 kwietnia 2013 r. do 23 kwietnia 2015 r. bez uiszczenia wymaganej prawem opłaty. W związku z powyższym to W. D. pozostaje osobą zobowiązaną do wykonania obowiązku uiszczenia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconych postojów w strefie płatnego parkowania w K w ww. okresie .

Po rozpatrzeniu zażalenia W. D., postanowieniem z dnia 8 lipca 2016 r. ([...]) na podstawie art. 18, ,33§1 pkt 4 i 6, art. 34 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 19966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13 b ust. 1, art. 13 f i art. 40 d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz.. 260 ze zm. i dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) oraz art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 14 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. postanowienie.

Organ Odwoławczy podał, że w analizowanym stanie faktycznym W. D. pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r. zgłosił zarzuty błędu co do osoby zobowiązanego i niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 4 i pkt 6 u.p.e.a.) w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu egzekucyjnym. Wobec tego wyjaśnił organ, że niedopuszczalność egzekucji musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia jej w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. Na mocy art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczyni. Przeprowadzona z urzędu przez organ egzekucyjny kontrola dopuszczalności egzekucji administracyjnej powinna obejmować ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony i czy zobowiązanemu doręczono upomnienie (jeśli było to wymagane). W myśl art. 40d ust. 2 ww. ustawy opłaty, o których mowa w art. 13f ust. 1 podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w u.p.e.a. Dochodzenie opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie (postój) pojazdu następuje w trybie art. 2 i nast. ustawy.

W niniejszej sprawie zobowiązanemu przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego zostało doręczone upomnienie z dnia 2 listopada 2015 r. nr [...], czego W. D. nie kwestionuje. Następnie został wystawiony - według wzoru zamieszczonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawce wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej - tytuł wykonawczy z dnia [...] 2016 r. nr [...], który zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Natomiast żaden z przepisów u.d.p. nie przewiduje procedury określenia/ustalenia w drodze aktu administracyjnego wysokości opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie (postój) pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Powyższe nie oznacza jednak niedopuszczalności egzekucji, lecz niedopuszczalność wydania decyzji albo postanowienia "wymiarowego". Reasumując, nie ulega wątpliwości, że egzekucja w analizowanej sprawie jest dopuszczalna, a podniesiony w tym zakresie zarzut bezzasadny.

W niniejszej sprawie występuje tożsamość personalna wierzyciela i organu egzekucyjnego. W wypadku gdy wierzyciel i organ egzekucyjny to jeden i ten sam podmiot, przeprowadzenie postępowania przewidzianego w art. 34 §1 u.p.e.s. jest bezprzedmiotowe, gdyż nie tylko nie chroni uprawnień zobowiązanego, ale narusza też interesy wierzyciela.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie (postój) pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania.

Opłatę tą pobiera się za parkowanie (postój) pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Z kolei za nieuiszczenie tych opłat, pobiera się opłatę dodatkową (art. 13 b i f u.d.p.). Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób jej pobierania, wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł., opłatę dodatkową pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi. Według § 4 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie (postój) pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat (Dziennik Urzędowy Województwa z 2011 r. Nr 363, poz. 3099 ze zm.; w brzmieniu obowiązującym w latach 2013-2015) za nieuiszczenie opłaty za parkowanie (postój) pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 50,00 zł.

Z powyższego wynika, że zarówno obowiązek uiszczania opłaty za parkowanie (postój) pojazdu samochodowego na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, jak i obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie (postój) powstają z mocy prawa.

W realiach omawianego stanu faktycznego opłatą dodatkową zostało objęte nieopłacone parkowanie (postój) pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w dniach: 17 kwietnia 2013 r., 17 lipca 2013 r., 2 września 2013 r., 14 października 2013 r., 6 lutego 2014 r., 26 czerwca 2014 r. i 23 kwietnia 2015 r. w K, w strefie płatnego parkowania. Poza sporem pozostaje, iż posiadaczem rzeczonego pojazdu w powyższych datach - w oparciu o umowę najmu z dnia 1 kwietnia 2013 r. był W. D. W kontrolowanym przypadku obowiązek udokumentowania zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego obciąża posiadacza zależnego (najemcę) pojazdu – W. D. i to on powinien okazać dowód (dowody) na poparcie swojego zarzutu, natomiast organ - dokonać jego (ich) oceny.

Stwierdzenie, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] jest wykorzystywany wyłącznie przez bliżej nieokreślonych pracowników W. D. nie spełnia wymogu wykazania, iż to inna osoba niż najemca pojazdu nie uiściła wymaganej opłaty, a w konsekwencji implikuje uznanie zgłoszonego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego za nieuzasadniony. Natomiast podanie w postępowaniu egzekucyjnym organowi egzekucyjnemu danych użytkownika pojazdu nie może być poczytywane jako udostępnienie danych osobie nieupoważnionej, jak interpretuje to W. D.

Na powyższe postanowienie W. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 13 f w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez bezpodstawne przyjecie na podstawie domniemania, z wcześniejszego domniemania (CEPIK), że korzystającym z drogi jest zawsze właściciel pojazdu, a następnie po przedstawieniu umowy najmu, że jest nim najemca, w sytuacji, gdy korzystającym jest każdoczesny posiadacz (samoistny lub zależny) samochodu, a w zasadzie kierowca pojazdu, który zaparkował samochód w strefie;

- art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że W. D. był korzystającym z pojazdu, podczas gdy z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że na podstawie umowy najmu korzystającymi z pojazdu są pracownicy skarżącego;

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 kpa polegające na przedłożeniu interesu publicznego, którym jest interes fiskalny Gminy, ponad oczywisty i słuszny interes strony, poprzez niedopuszczalną nadinterpretację powszechnych przepisów prawa.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej powoływana jako "ppsa."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ppsa.

Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie z powyższymi kryteriami należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia czy też stwierdzenia nieważności.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27"

W niniejszej sprawie skarżący sformułował zarzut w oparciu o ww. przepis art. 33 ust. 4 u.p.e.a., tj. błąd co do osoby zobowiązanego, podnosząc, że organ bezpodstawnie zastosowała domniemanie faktyczne i w konsekwencji przyjał, że użytkownikiem drogi publicznej był skarżący.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania oraz opłaty dodatkowej wynika z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 z późn. zm.), a w szczególności z art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1-3 i art: 13f ust. 1. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ww. ustawy korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania. Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową.

W niniejszej sprawie Skarżący nie zaprzecza temu, że samochód o nr rej. [...] którego jest najemcą został zaparkowany w strefie płatnego parkowania w dniach wskazanych w tytułach wykonawczych. Skarżący zarzuca jednak naruszenie przepisu art. 13 f w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez bezpodstawne przyjęcie na podstawie domniemania, że korzystającym z drogi był skarżący oraz naruszenie art. 33 §1 u.p.e.a. poprzez przyjecie, że zobowiązanym w sprawie był skarżący, podczas gdy wedle skarżącego w aktach znajduje się dokument, z którego wynika, że korzystającymi z pojazdu są inne osoby. Z umowy najmu z dnia 1 kwietnia 2013 r. wynika bowiem, że korzystającymi z pojazdu są pracownicy skarżącego.

Wbrew zarzutom skarżącego wskazać należy, że organ egzekucyjny ma prawo domniemywać (domniemanie faktyczne), że korzystającym z drogi publicznej jest właściciel pojazdu, któremu przysługuje prawo korzystania z danego pojazdu. Natomiast w sytuacji kiedy korzystającym z drogi publicznej jest inna osoba, a nie właściciel pojazdu, to w ramach zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zaległych opłat za parkowanie, właściciel może zgłosić zarzut błędu co do osoby zobowiązanego (por. II GSK 702/15). Tak więc to na zobowiązanym ciąży ciężar obalenia ciążącego na nim domniemania faktycznego, przy czym nie jest wystarczające, jak to uczynił skarżący stwierdzenie, że pojazd o numerze rej. [...] jest wykorzystywany wyłącznie przez bliżej nieokreślonych pracowników jego firmy. Obalenie domniemania, jak słusznie zauważyły organy orzekające w niniejszej sprawie musi polegać na wskazaniu konkretnej osoby i jej danych, tak aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie należnych opłat od tej osoby (por. I SA/Sz 198/10). W konsekwencji skarżący nie obalił ciążącego na nim domniemania faktycznego, że to właśnie on w dniach wskazanych na wstępie korzystał drogi publicznej.

Nadto z art. 7 w zw. z art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika, że celem postępowania egzekucyjnego w administracji jest doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku, a nie ustalenie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, nawet jeżeli jest to obowiązek wynikający wprost z przepisu prawa. Oznacza to, że w postępowaniu prowadzonym na skutek wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej opartego na podstawie wskazanej w art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie ma obowiązku wyjaśnienia, kto zaparkował w płatnej strefie parkowania i nie uiścił należnej opłaty parkingowej, lecz jest jedynie zobowiązany do oceny, czy przedstawione przez zobowiązanego dowody są na tyle wiarygodne, że obalają ciążące na właścicielu (posiadaczu zależnym) pojazdu samochodowego domniemanie faktyczne, że to właśnie on był korzystającym z niego wówczas, kiedy opłata parkingowa nie została opłacona.

Skarżący zarzucił również naruszenie szeregu przepisów statuujących zasady ogólne postępowania administracyjnego art. 6, 7, 8, 9 i 10 kpa. W szczególności podniósł, że organ błędnie ustalił stan faktyczny, a w uzasadnieniu orzeczenia nie wskazał przepisów prawa, z którego wynika przyjęte domniemanie. Powyższe zarzuty nie są uzasadnione.

Wedle sądu, zarzuty te są bezpodstawne. Zasada określona w art. 7 kpa nakazuje organom uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli, nie dając prymatu żadnej z powyższych wartości. Wbrew twierdzeniom skarżącego, argumentacja organów jest przekonująca i jasno uzasadniona, zarówno co do faktów, jak i co do prawa. Wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Organ odwoławczy nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych i nie dokonały oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Nadto uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a., jest szczegółowe i odnosi się do wszystkich kwestii podnoszonych przez skarżącego w zarzutach.

W szczególności Skarżony organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.p. to korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat a parkowanie (postój) w strefie płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych – domniemanie. Natomiast właściciel (analogicznie posiadacz zależy na podstawie umowy najmu) pojazdu może zwolnić się z obowiązku uregulowania opłaty dodatkowej poprzez podanie danych rzeczywistego użytkownika samochodu.

Mając na uwadze powyższe sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, oddalając skargę.