Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 961/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2020 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji", "organ odwoławczy") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. (dalej: "skarżąca") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ( dalej: "PINB") z dnia [...] października 2012 r. nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wniosku [...] S.A. [...], dotyczącego udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] w [...] przy ul. [...], działka nr [...], obręb [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Decyzja organu II instancji zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB w [...]", "PINB"), decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wniosku [...] S.A. [...] ul. [...] (obecnie: [...] sp. z o.o.), dotyczącego udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] w [...] przy ul. [...], działka nr [...], obręb [...].

Pismem z dnia 13 kwietnia 2013 r. [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej: "Stowarzyszenie"), zwróciło się do organu I instancji z żądaniem wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji PINB w [...].

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2012 r.

Na powyższe postanowienie Stowarzyszenie wniosło zażalenie.

Po rozpoznaniu zażalenia, GINB postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] uchylił w całości ww. postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r. przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym przeanalizowaniu wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] kwietnia 2013 r., [...]WINB postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] ponownie odmówił wszczęcia postępowania.

Na powyższe postanowienie [...]WINB z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Stowarzyszenie wniosło zażalenie.

Po rozpoznaniu zażalenia GINB postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014r. znak: [...] uchylił postanowienie z dnia [...] marca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

[...] WINB postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] wszczął z urzędu, w trybie art. 31 § 2 k.p.a., postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2012 r. Nr [...].

Następnie [...]WINB decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wniosku [...] S.A. [...] ul. [...] dotyczące udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] w [...] przy ul. [...], działka nr [...] obręb [...].

Od powyższej decyzji [...]WINB, Stowarzyszenie wniosło odwołanie.

Po jego rozpoznaniu, GINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...]WINB.

Na powyższą decyzję GINB, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Stowarzyszenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 29 marca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 233/17 oddalił skargę ww. Stowarzyszenia na decyzję GINB z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

wniosło Stowarzyszenie [...].

Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 1862/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję GINB i poprzedzającą ją decyzję [...]WINB z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...].

Po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego

[...]WINB, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wniosku [...] S.A.

Warszawa dotyczące udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] w [...] przy ul. [...], działka nr [...], obręb [...].

[...] sp. z o.o. wniosła odwołanie od omawianej decyzji podnosząc, że spółka została przekształcona z [...] S.A. w [...] sp. z o.o., jednocześnie stając się beneficjentem decyzji PINB w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...], a więc jest stroną niniejszego postępowania. Wskazała również, na brak zapewnienia przez organ I instancji udziału w postępowaniu poprzedniemu i obecnemu właścicielowi stacji bazowej [...], jak również na zaniechanie doręczenia zaskarżonej decyzji ww. spółkom jako stronom postępowania. Z tego względu wniosła o uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Po rozpoznaniu odwołania, GINB, skarżoną decyzją z dnia [...] marca 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozpoznanie sprawy, a wyłącznie ocena czy kontrolowana decyzja zawiera wady enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Organ przypomniał, że przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego jest ocena decyzji PINB w [...] z dnia [...] października 2012 r. o umorzeniu postępowania pod kątem wystąpienia wad nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Następnie GINB wskazał, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Organ odwoławczy wyjaśnił, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi w sytuacji, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego, brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania, innymi słowy, bezprzedmiotowość postępowania to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne prowadzone było w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej w [...]. Postępowanie takie jest końcowym etapem procesu inwestycyjnego, w którym organ dokonuje sprawdzeń, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób określony w wydanej na etapie wstępnym decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i pozwoleniem na budowę. Równocześnie organ odwoławczy podkreślił, że w wyniku złożonego wniosku o udzielenie

pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, koniecznym było rozpatrzenie tego wniosku przez organ w sposób merytoryczny: tj. poprzez udzielenie pozwolenia lub odmowę udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Granice merytorycznego załatwienia sprawy wyznacza bowiem norma prawa materialnego (w omawianym przypadku art. 59 Prawa budowlanego), ustanawiając przesłanki przyznania uprawnienia lub nałożenia obowiązku. Ponadto w ocenie organu II instancji w przypadku, gdy nie są spełnione przesłanki przyznania uprawnienia, sprawa nie jest bezprzedmiotowa, spełnia to podstawy

do merytorycznego rozstrzygnięcia, odmawiającego jego przyznanie. Przekroczenie zaś obowiązku merytorycznego załatwienia sprawy stanowi rażące naruszenie prawa, na co wskazał wprost NSA w wyroku z dnia 11 czerwca 2019 r.

Następnie GINB odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. z uwagi na okoliczność, że "zaniechano doręczenia decyzji pierwotnemu inwestorowi i obecnemu właścicielowi stacji bazowej i poprzestano na jej doręczeniu byłemu pracownikowi nieistniejącej od 7 maja 2012 r. "[...] S.A.", wyjaśnił, że choć w rzeczywistości decyzja [...] WINB z dnia [...] listopada 2019 r. została skierowana do [...] S.A., to jednak jak wynika z akt sprawy, nie stanęło to na przeszkodzie złożeniu w terminie przez [...] Sp. z o.o. (powstałej w wyniku przekształcenia [...] S.A.) odwołania od decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] listopada 2019 r. GINB wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji skierowanej do [...] S.A. (ul. [...],[...]) wynika, że przesyłka została odebrana pod ww. adresem przez Kancelarię Ogólną [...] Sp. z o.o. Organ odwoławczy wskazał także na pismo z dnia 20 stycznia 2020 r., znak: [...] zawiadamiające strony postępowania, w tym pełnomocnika [...] Sp. z o.o. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, przejrzenia akt oraz złożenia końcowego oświadczenia. Organ odwoławczy podkreślił, że strony nie skorzystały z powyższego uprawnienia. Z powyższych względów w ocenie GINB, brak jest podstaw do uznania zasadności naruszenia art. 10 k.p.a. w stopniu uzasadniającym przekroczenie przepisów postępowania mających wpływ na treść wydanej decyzji. Organ II instancji wskazał, że samo naruszenie przez organ przepisu art. 10 k.p.a. przejawiające się w braku umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, nie jest samodzielną przesłanką do uchylenia takiej decyzji. Aby wzruszyć decyzję na podstawie ww. przepisu, konieczne jest jeszcze udowodnienie, że to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy i uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej czynności. Organ odwoławczy wskazał, że strona nie ujawniła dokumentów, czy informacji mogących stać się dowodami o istotnym znaczeniu i mogących mieć wpływ na przebieg rozpatrywanej sprawy.

Z powyższych względów GINB utrzymał w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] listopada 2019 r.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji, skarżąca zarzuciła

Skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania bez zapewnienia udziału w

nim:

a. skarżącej, której bezsprzecznie przysługuje przymiot strony postępowania, jako właścicielce od dnia [...] sierpnia 2018 roku stacji bazowej telefonii komórkowej [...], której użytkowanie jest przedmiotem skarżonej decyzji;

b. [...] sp. z o. o., która jako spółka powstała w wyniku przekształcenia pierwotnego inwestora tj. [...] S.A. i jednocześnie od dnia [...] maja 2012 roku, właściciel stacji bazowej telefonii komórkowej [...], miała również interes prawny uzasadniający jej udział w postępowaniu,

2. art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 7 ustawy — Prawo budowlane oraz w zw. z art. 6,7,8 i 11 oraz art. 40 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie doręczenia decyzji poprzedniemu oraz obecnemu właścicielowi stacji bazowej [...] i poprzestanie na jej doręczeniu byłemu pełnomocnikowi nieistniejącej od 7 maja 2012 roku [...] S.A., co w sposób rażący naruszyło przepisy prawa i dotknęło postępowanie przed organem I instancji sankcją nieważności, a czego nie dostrzegł organ II instancji;

3. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności w zakresie:

a. braku zapewnienia udziału w postępowaniu wnoszącej skargę, niezapewnienie jej możliwości zgłoszenia uwag i zastrzeżeń w ramach nadzwyczajnego postępowania;

b. pominięcie konsekwencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 roku w spr. sygn. akt P 46/13 uznającego za niezgodny z Konstytucją RP art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim umożliwia stwierdzenie nieważności decyzji, na podstawie której strona nabyła prawo, gdy od jej wydania nastąpił znaczny upływ czasu, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy od wydania wzruszonej decyzji minęło ponad 9,5 roku, a

na jej podstawie skarżąca jako obecny właściciel stacji bazowej [...] bezsprzecznie nabyła i realizuje prawo, co oznaczało konieczność orzeczenia na podstawie art. 158 § 2 k.p.a.;

4. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności brak jakiegokolwiek wyjaśnienia, dlaczego i na podstawie

jakich dowodów organ I instancji uznał, iż na tym etapie postępowania konieczne jest wydanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie, podczas gdy chociażby w świetle stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaprezentowanego w uzasadnieniu decyzji z

dnia [...] grudnia 2018 roku znak [...] [dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] czerwca 2013 roku odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie w sprawie rozpoczęcia budowy ww. stacji bazowej przed uprawomocnieniem się pozwolenia na budowę] wynika, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopatrzył się podstaw do wzruszenia ostatecznej decyzji umarzającej ww. postępowanie, po analizie m.in. aspektów budowlanych, planistycznych i środowiskowych towarzyszących jej oddania do użytkowania;

5. art. 138 § 1 w zw. z art. 158 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji o stwierdzeniu nieważności decyzji umarzającej postępowanie w sprawne pozwolenia na użytkowanie, zamiast uchylenia decyzji organu I instancji oraz wydaniu decyzji o odmowie stwierdzenia jej nieważności, względnie — decyzji stwierdzającej jej wydanie z naruszeniem prawa, wobec braku możliwości stwierdzenia jej nieważności, biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 roku w spr. sygn. akt P 46/13;

6. art. 153 ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pozostawienie w obrocie prawnym wskazań organu I instancji dla organu nadzoru budowlanego co do dalszego postępowania, które nie wynikały z zapadłego w sprawie wyroku NSA z dnia 11 czerwca 2019 roku w spr. sygn. akt II OSK 1862/17.

Rozwijając powyższe zarzuty w uzasadnieniu skargi, skarżąca podkreśliła, że w ramach postępowania dotyczącego zaskarżonej decyzji, zarówno skarżąca, jak też poprzednia właścicielka stacji bazowej, została pominięta jako strona postępowania oraz, że decyzja organu I instancji, została doręczona pełnomocnikowi, któremu wygasło umocowanie do reprezentowania spółki.

Ponadto skarżąca wskazała, że przedmiotowa stacja bazowa jest obiektem nadającym się

do dalszego użytkowania, z uwagi na prawidłowość konstrukcyjno-budowlaną jak również

na właściwe utrzymanie, nie stanowiąc zagrożenia dla środowiska. Ponadto skarżąca wskazała, że w rozpoznawanej sprawie, nie wystąpiły przesłanki do uznania, że decyzja PINB umarzająca postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.k. Skarżąca podniosła również, że przeciwko stwierdzeniu nieważności decyzji PINB, przemawia treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., P 46/13, OTK- A 2015/5, poz. 62. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., skarżąca wskazała, że organ I instancji w całkowitym oderwaniu od uzasadnienia wyroku NSA wydanego w rozpoznawanej sprawie, w sposób nieuprawniony, nakazał aby PINB zakończył postępowanie w sposób merytoryczny tj. wydał decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie,

podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Tytułem przypomnienia, Sąd wskazuje, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, umożliwiający wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Postępowanie to jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., zaś jego celem, nie jest merytoryczne rozpoznanie sprawy, a wyłącznie ocena, czy kontrolowana decyzja zawiera wady enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie, celem postępowania prowadzonego przez organy w tym nadzwyczajnym trybie, było ustalenie, czy decyzja PINB w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie wniosku [...] S.A. [...], dotyczącego udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] w [...] przy ul. [...], działka nr [...], obręb [...], dotknięta była jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Ostatecznie organy uznały, że decyzja ta, wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 10 § 1, art. 109 § 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, Sąd stwierdza, że sprowadzają się one do braku zapewnienia udziału w postępowaniu zarówno skarżącej, jak też [...] sp. z o.o., powstałej w wyniku przekształcenia pierwotnego inwestora [...] S.A. Zarzuty te w ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, organ zasadnie podniósł, że choć w rzeczywistości decyzja [...] WINB z dnia [...] listopada 2019 r., została skierowana do [...] S.A., to jednak jak wynika z akt sprawy, nie stanęło to na przeszkodzie złożeniu w terminie przez [...] Sp. z o.o. (powstałej w wyniku przekształcenia [...] S.A.) odwołania od decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] listopada 2019 r. Ponadto organ wskazał, że jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji skierowanej do [...] S.A., przesyłka została odebrana pod ww. adresem przez Kancelarię Ogólną [...] Sp. z o.o. Wskazać też należy, że GINB pismem z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...], zawiadomił strony postępowania, w tym pełnomocnika [...] Sp. z o.o. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, przejrzenia akt oraz złożenia końcowego oświadczenia i żadna ze stron nie skorzystała z powyższego uprawnienia. Skarżona decyzja GINB z dnia [...] marca 2020 r., została doręczona pełnomocnikowi skarżącej. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, należy zdaniem Sądu uznać, że uchybienia organów w zakresie doręczeń, nie uniemożliwiły skarżącej podjęcia czynności procesowej, która byłaby istotna dla ochrony jej interesów. Skarżąca nie wskazała, jakich czynności nie mogła dokonać, bądź jakich dowodów nie mogła zawnioskować wskutek naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. Sąd orzekający w sprawie mając na uwadze takie okoliczności jak skuteczne wniesienie przez skarżącą odwołania i skargi oraz wcześniejsze zawiadomienie skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, przejrzenia akt oraz złożenia końcowego oświadczenia, uznał, że skarżąca nie wykazała by podnoszone przez nią uchybienia, miały wpływ na wynik sprawy. Wspomnieć też należy, że w wyroku z 26 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2691/17 (LEX nr 2733958), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. W ocenie Sądu tego rodzaju okoliczność, nie została przez skarżącą wykazana.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi, przypomnieć należy, że zasadność stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] października 2012 r., była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonanej w wyroku z dnia 11 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 1862/17. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Art. 153 p.p.s.a. powoduje więc związanie organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania w sposób nie pozwalający na jakąkolwiek polemikę w tym zakresie. Organy zatem stosownie do treści tego przepisu, podporządkowały się wskazaniom Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd przypomina zatem, że NSA we wspomnianym wyroku w odniesieniu do kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji PINB stwierdził, że "decyzja o umorzeniu nie udziela ochrony prawnej podmiotowi dotkniętemu ingerencją innego podmiotu prowadzącego działania, które mogą potencjalnie negatywnie oddziaływać, np. w zakresie ochrony zdrowia. Przekroczenie granic obowiązku merytorycznego załatwienia sprawy stanowi rażące naruszenie prawa. Granice merytorycznego załatwienia sprawy wyznacza norma prawa materialnego, ustanawiając przesłanki przyznania uprawnienia lub nałożenia obowiązku. W przypadku gdy nie są spełnione przesłanki przyznania uprawnienia, sprawa nie jest bezprzedmiotowa, spełnia to podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia, odmawiającego jego przyznanie".

Naczelny Sąd Administracyjny, wskazał zatem dlaczego decyzja PINB z [...] października 2012 r. w jego ocenie, dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa, zaś organy, miały obowiązek powyższą ocenę prawną zaakceptować. Dlatego niezasadny jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zakresie braku wskazania powodów wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji PINB oraz kolejny zarzut zawarty w punkcie 5 skargi, dotyczący naruszenia art. 138 § 1 w zw. z art. 158 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. sprowadzający się do niezasadnego utrzymania w mocy przez GINB, decyzji organu I instancji.

W odniesieniu do tego zarzutu, nie jest także zasadne powoływanie się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Przytoczony wyrok TK, nie znajdzie zastosowania w rozpoznawanej sprawie, bowiem decyzja PINB umarzająca postępowanie, nie była decyzją będącą podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Była to wyłącznie decyzja o charakterze wyłącznie formalnym wynikająca ze stwierdzonej przez organ bezprzedmiotowości postępowania.

Nie można także w ocenie Sądu uznać za zasadny, zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez pozostawienie w obrocie prawnym wskazań organu I instancji dla organu nadzoru budowlanego co do dalszego postępowania, które nie wynikały z zapadłego w sprawie wyroku NSA z dnia 11 czerwca 2019 roku w sprawie o sygn. akt II OSK 1862/17. Jeszcze raz należy przypomnieć, że NSA odnosząc się do decyzji PINB w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wniosku, dotyczącego udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej, w sposób nie budzący wątpliwości, nakazał merytoryczne rozpatrzenie wniosku i w uchyleniu się organu od wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, upatrywał wadę w postaci rażącego naruszenia prawa. Jednocześnie zaś NSA stwierdził, że w przypadku gdy nie są spełnione przesłanki przyznania uprawnienia, sprawa nie jest bezprzedmiotowa, spełnia to podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia, odmawiającego jego przyznanie".

Uprawnieniem dla skarżącej, było w przypadku kwestionowanej decyzji PINB w [...], uzyskanie pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Jednocześnie zaś przeszkodą w uzyskaniu tego uprawnienia i przyczyną umorzenia postępowania przez PINB, było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Starosty [...] z [...] maja 2008 r. o pozwoleniu na budowę. Biorąc pod uwagę że ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, jest koniecznym warunkiem uzyskania następnie przez inwestora pozwolenia na użytkowanie obiektu, organ I instancji prawidłowo zdaniem Sądu zinterpretował zalecenia NSA, wskazując, że organ stopnia powiatowego powinien wydać decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na użytkowanie w sytuacji, gdy inwestor nie dysponuje pozwoleniem na budowę. Niezależnie od tego, powyższe wskazanie zawarte w uzasadnieniu organu I instancji, nie miało w ocenie Sądu żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, a więc kwestię oceny decyzji PINB w [...] z dnia [...] października 2012 r. pod kątem przesłanki rażącego naruszenia prawa.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.