Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 574/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik, Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.), Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek, Protokolant asystent sędziego Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi B.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ja decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] II. uchyla postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] o wstrzymaniu robót budowlanych oraz nałożeniu obowiązków, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, IV. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz adwokat M.G. – K. kwotę 240 zł ( dwieście czterdzieści złotych ) powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem udzielonej skarżącej pomocy prawnej, V. zasądza od Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego na rzecz M.G. j- K. kwotę 32,65 zł ( trzydzieści dwa złote 65 groszy ) tytułem zwrotu udokumentowanych wydatków.


UZASADNIENIE

W wyniku postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu w przedmiocie legalności obiektów budowlanych zlokalizowanych na dz. nr [...], wybudowanych przez B.P., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.), przywoływanej dalej jako "Prawo budowlane", wstrzymał roboty budowlane prowadzone bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę przy budowie budynku o konstrukcji drewnianej (obiekt nr 4) zlokalizowanego na działce nr [...] oraz nałożył na B.P. obowiązek przedstawienia określonych dokumentów w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia.

Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] powyższy organ, nakazał B.P. rozbiórkę budynku o konstrukcji drewnianej (obiekt nr 4) zlokalizowanego na działce nr [...]. Na skutek odwołania inwestora, wskazana wyżej decyzja została uchylona z przyczyn proceduralnych decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1, art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponownie nakazał B.P. rozbiórkę budynku o konstrukcji drewnianej (obiekt nr 4) zlokalizowanego na działce nr [...] wybudowanego bez wymaganego ostatecznego pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu decyzji organ, na podstawie oględzin w dniu [...] stycznia 2006 r. wymienił obiekty wybudowane na działce nr [...], wśród których wskazał m.in., że inwestor: "ustawiła budynek parterowy o konstrukcji drewnianej (obiekt nr 4 – załącznik graficzny do protokołu oględzin). Wcześniej obiekt był wykorzystywany jako zaplecze socjalne budowy i usytuowany był w miejscu oznaczonym 4’ – załącznik graficzny do protokołu oględzin. Budynek nie posiada fundamentów – postawiony jest na bloczkach betonowych. Ustawienie obiektu w obecnym miejscu miało miejsce w 1996 r.". Organ nadzoru budowlanego ustalił, że B.P. od 1992 r. dzierżawiła część działki [...] o powierzchni 915,0 m2 od Gminy, w momencie podjęcia dzierżawy działka ta nie była zabudowana, następnie w trakcie dzierżawy została podzielona na działki nr [...], a inwestor nie występował z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę wskazanych w decyzji obiektów budowlanych. Dzierżawa zakończyła się w sierpniu 2002 r. Ponadto organ ustalił, że decyzja z dnia [...] maja 1996 r. nr [...] dotycząca rozbiórki obiektów: garażu, magazynu oraz kiosku została wykonana, co potwierdza mapa do celów projektowych, gdyż w miejscu tym obecnie znajduje się stacja do napełniania gazem płynnym pojazdów samochodowych wykonana na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] września 1999 r.

W ocenie organu wybudowanie budynku o konstrukcji drewnianej wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, a wykonanie takiego obiektu bez pozwolenia na budowę jest "samowolą budowlaną" , w rozumieniu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Wobec powyższego organ postanowieniem z [...] stycznia 2006 r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 ww. ustawy wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z obiektem, gdyż z prawnego punktu widzenia budowa trwa do chwili uzyskania prawa jego legalnego użytkowania. W związku z możliwością zalegalizowania przedmiotowego obiektu gdy zostanie dowiedzione, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także nie narusza przepisów w tym techniczno-budowlanych,

w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, na inwestora nałożono obowiązek przedstawienia określonych dokumentów dotyczących przedmiotowego budynku o konstrukcji drewnianej. Ponieważ inwestor nie wykonał nałożonych na niego obowiązków, orzeczono o rozbiórce obiektu budowlanego.

B.P. odwołała się od powyższej decyzji zarzucając Powiatowemu Inspektorowi nadzoru Budowlanego: nienależyte podejście do sprawy, co uwidoczniło się błędem pisarskim polegającym na niewłaściwym oznaczeniu nr na której znajduje się sporny obiekt, zawarcie w uzasadnieniu okoliczności niezwiązanych z obiektem, którego rozbiórkę nakazano a także brak sporządzenia dokumentacji fotograficznej

w celu umożliwienia należytej i obiektywnej oceny organu odwoławczego. Ponadto odwołująca się podniosła, że przedmiotowy obiekt – altanę ogrodową na działce

w miejscowości [...] ustawiła w 1992 r. z przeznaczeniem na zabezpieczenie swojego dzienno-nocnego pobytu na dzierżawionym od Gminy gruncie, na którym zamierzała rozpocząć budowę restauracji. W takim celu strona wykorzystywała

i wykorzystuje obiekt nadal. Zlokalizowanie obiektu wg strony obrazuje załączona do odwołania mapa sytuacyjno-wysokościowa. Jednocześnie strona poinformowała organ odwoławczy, iż jest na etapie finalizowania na zasadach prawa pierwokupu dzierżawionego przez lata od Urzędu Gminy gruntu wraz z przyległą działką, którą wykorzystywała jako ogródek kwiatowy i tam zamierza przenieść przedmiotową altankę, zgodnie z jej przeznaczeniem.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że niedotrzymanie oznaczonego we wskazanym wyżej postanowieniu terminu do złożenia dokumentów koniecznych do legalizacji wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę budynku o konstrukcji drewnianej (obiekt nr 4) zlokalizowanego na działce nr [...], stanowi przesłankę do wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji o nakazie rozbiórki ww. obiektu, co wynika wprost z art. 48 ust. 4 ww. ustawy. W ocenie organu, w wyniku uchybienia tego terminu strona utraciła przyznane jej prawo do legalizacji samowoli budowlanej, w efekcie czego sprawa została załatwiona w trybie zwykłym tj. przez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Organ zważył także, że dokumenty znajdujące się w aktach sprawy pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, iż przedmiotowy budynek o konstrukcji drewnianej nie był przedmiotem nakazu rozbiórki zawartego w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] maja 1996 r. nr [...]. Z akt wynika bowiem, że obiekty te zostały rozebrane, co potwierdziła także skarżąca w odwołaniu od decyzji PINB

z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] nakazującej rozbiórkę usytuowanego również na przedmiotowej działce budynku gospodarczo-magazynowego. Ponadto powołując się na ustalenia organu pierwszej instancji, zgodnie z którymi przedmiotowy budynek o konstrukcji drewnianej pierwotnie przeznaczony był do czasowego użytkowania w trakcie realizacji zakończonych w 1996 r. robót budowlanych związanych z budową motelu, organ odwoławczy stwierdził, że w okresie prowadzenia robót polegających na budowie motelu obiekt ten nie naruszał przepisów ustawy Prawo budowlane. Samowolne rozpoczęcie jego użytkowania w innej funkcji (mieszkalnej) spowodowało w jego ocenie sytuację, iż obiekt ten należy rozpatrywać jako budynek wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, w odniesieniu do którego mają zastosowanie przepisy art. 48 Prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r. (z uwagi na rozpoczęcie jego użytkowania w zmienionej funkcji po dniu 1 stycznia 1995 r.).

Odnosząc się do treści odwołania organ administracji publicznej drugiej instancji nie podzielił zarzutu B.P. dotyczącego nieprawidłowości w ustaleniach organu pierwszej instancji w zakresie określenia przedmiotu postępowania. Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] stycznia 2006 r. zdaniem organu jednoznacznie wynika bowiem, że budynek o konstrukcji drewnianej (oznaczony w postępowaniu jako obiekt nr 4), jest obiektem o konstrukcji drewnianej posadowionym na terenie działki nr [...] w sposób nietrwale związany z gruntem. W tym zakresie pełnomocnik strony, uczestniczący w czynności, nie poczynił do protokołu oględzin żadnych uwag. Organ stwierdził także, iż wskazane przez stronę odwołującą się okoliczności dotyczące powstania przedmiotowego obiektu, pozostają bez wpływu na ocenę

o zasadności merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji,

w oparciu o przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

B.P. zaskarżyła powyższą decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnosząc o jej unieważnienie w całości. Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r. reprezentujący skarżącą adwokat sprecyzował wniosek skargi, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja zawiera szereg nieprawidłowości takich jak brak poparcia swoich twierdzeń w dokumentach takich jak opis i mapa, wypisy z rejestru gruntów, co ma zasadnicze znaczenie dla stawianego w odwołaniu zarzutu dotyczącego nieprawidłowości we wskazaniu posadowienia przedmiotowej altanki. Ponadto strona skarżąca stwierdziła, iż organ odwoławczy powołując się na ustalenia organu pierwszej instancji w części dotyczącej postępowania legalizacyjnego oraz niewykonania nałożonych obowiązków pominął okoliczność, że wcześniej w decyzji z [...] maja 2006 r. nr [...] zarzucił organowi pierwszej instancji nie wykazanie podstaw prowadzenia postępowania w przedmiocie legalizacji. B.P. powtórzyła także podniesiony w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zarzut, iż od czasu przewiezienia altanki z miejscowości [...] r. używała jej do zabezpieczenia swojego dzienno-nocnego pobytu we wsi [...] w okresach swojego tam pobytu. W takim charakterze przedmiotowy obiekt jest użytkowany do dnia złożenia skargi, wobec czego nigdy nie nastało wskazane w zaskarżonej decyzji samowolne rozpoczęcie jego użytkowania w innej funkcji.

Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inwestor Nadzoru Budowlanego

wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Go 574/06, po myśli art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne w pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią przepisu art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ, z zastrzeżeniem ust. 2, nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Pojęcie "obiektu budowlanego" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i zgodnie z tym przepisem obiektem budowlanym może być budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi albo budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, albo obiekt małej architektury. Będący przedmiotem niniejszej sprawy obiekt określany przez samą skarżącą jako altana służąca do pobytu dzienno-nocnego, a przez organy administracji publicznej jako "budynek o konstrukcji drewnianej nietrwale związany z gruntem", nie może być uznany za budynek, ani też za obiekt małej architektury, może być natomiast uznany niewątpliwie za budowlę, co też potwierdza dokumentacja fotograficzna. W myśl przepisu art. 3 pkt 2 prawa budowlanego budynek to obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Pojęcie budowli zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Fakt, że przedmiotowy obiekt nie posiada fundamentów (nie jest trwale związany z gruntem), a jest oparty jedynie na bloczkach betonowych stanowi o tym, że należy zaliczyć go do budowli,

a nie budynków. Oznacza to, że używane przez skarżąca określenie altanka, należy uznać za właściwe dla oddania charakteru przedmiotowego obiektu z tym zastrzeżeniem, ze wykorzystywana jest zgodnie z twierdzeniem strony do czasowego zabezpieczania jej potrzeb mieszkalnych. Zarówno jednak budowle, jak i budynki zaliczają się do obiektów budowlanych. Nadto należy wskazać, że samowolę budowlaną może także stanowić przeniesienie obiektu budowlanego i jego usytuowanie w innym miejscu, bowiem budową jest wykonywanie obiektu w określonym miejscu, przy czym wykonywanie obiektu może polegać na usytuowaniu go w określonym miejscu, choć sama konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy (vide Prawo budowlane. Komentarz pod red. Prof.zw.dr hab. Zygmunta Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2006 r., str. 502). W tej sytuacji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej, iż przedmiotowy obiekt używa z tym samym przeznaczeniem od 1992 r. W trakcie oględzin ustalono bowiem zmianę usytuowania obiektu w 1996 r. Wobec zarzutów skarżącej wyjaśnić należy także w uzasadnieniu decyzji podnoszoną przez organ drugiej instancji okoliczność zmiany sposobu użytkowania, z określeniem okresu w jakim możliwe było jego ewentualne użytkowanie jako tymczasowego obiektu budowlanego w trakcie realizacji robót budowlanych przy innej inwestycji.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, na podstawie wnikliwej analizy akt sprawy oraz treści zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Sąd zważył, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w stopniu tak istotnym, iż może mieć to wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim niedostatecznie wyjaśniono stan faktyczny sprawy, na co wpływ miało niedołożenie niezbędnej staranności

w zgromadzeniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego. Bezsprzecznie organy administracji publicznej dokonywały oceny wymagań jakie niezbędne są do budowy przedmiotowego obiektu budowlanego jedynie w odniesieniu do "budynków

o konstrukcji drewnianej" uznając, że wykonanie takiego obiektu wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z powyższymi ustaleniami należy także dokonać oceny wymagań w zakresie konieczności uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia przed przystąpieniem do budowy spornego obiektu budowlanego niebędącego jednakże "budynkiem". Postępowanie w tym zakresie musi przeprowadzić organ administracji przed podjęciem ewentualnych dalszych czynności zmierzających do legalizacji obiektu. W zależności od wyniku dokonanych ustaleń należy bowiem zastosować w dalszym postępowaniu odpowiedni tryb przewidziany w ustawie prawo budowlane. Sąd nie może zastąpić w tym zakresie organu administracji, gdyż pozbawiłby tym samym stronę przysługującego jej prawa do rozpoznania sprawy

w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym. Dopiero po wnikliwym ustaleniu stanu faktycznego można dokonać oceny prawnej i rozważyć jakie przepisy prawa

w konkretnym postępowaniu zastosować. W sytuacji bowiem gdy organ stwierdzi, że

w sprawie zaistniała samowola budowlana, a jednocześnie podjęte czynności wyjaśniające wskażą, że zachodzą przesłanki o których mowa w art. 48 ust. 2,

w pierwszej kolejności winien umożliwić inwestorowi legalizację przeprowadzonych robót budowlanych. W tym celu należy zastosować tryb określony w art. 48 ust. 3 – 5 Prawa budowlanego. Odpowiednią regulację przewidział także ustawodawca dla prowadzenia robót budowlanych w innych przypadkach (art. 50 i 51 Prawa budowlanego).

Jeżeli jednak organ budowlany, na podstawie wszechstronnej, wyczerpującej oceny prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego) stwierdzi zaistnienie samowoli budowlanej, w której nie jest możliwa legalizacja (np. budowa narusza przepisy techniczno budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, lub jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, lub inwestor nie jest zainteresowany legalizacja obiektu) – obowiązany jest nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego w całości lub w tej części, w której narusza on prawo. Nakładając na obywatela tak poważną sankcję organy winny szczególnie dokładnie uzasadnić stan faktyczny i prawny, a załatwiając sprawę mieć na uwadze okoliczności konkretnego przypadku, konieczność miarkowania (często wzajemnie sprzecznych) słusznych interesów wszystkich stron postępowania oraz interesu społecznego, a także wzgląd na wykonalność decyzji administracyjnej (zasady prawdy obiektywnej, przekonywania oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, wyrażone w art. 7, art. 8 i art. 11 Kpa).

Zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, decyzja administracyjna jako prawna forma zakończenia postępowania prowadzonego w indywidualnej sprawie, może zostać wydana jedynie na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. W szczególności nakaz rozbiórki podjęty w trybie art. 48 jest sankcją prawną najdalej idącą w granicach przepisów prawa budowlanego, rodzącą nieodwracalne bądź trudne do odwrócenia skutki. Z tego względu nie można nadużywać tego przepisu bądź stosować go w sytuacjach, kiedy nie do końca jest jasny stan faktyczny sprawy. Tym bardziej niedopuszczalne jest niejasne, nieprecyzyjne formułowanie sentencji decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego w sposób, który czyni wątpliwym intencje organu administracji, a w konsekwencji uniemożliwia jej wykonanie w trybie ewentualnego postępowania egzekucyjnego. Sytuacja taka zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Decyzja z dnia [...] czerwca 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał bowiem B.P. "rozbiórkę budynku o konstrukcji drewnianej (obiekt nr 4) zlokalizowanego na działce nr [...]" wybudowanego bez wymaganego ostatecznego pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności należy zatem zwrócić uwagę na oczywistą sprzeczność tejże sentencji z przedstawionymi wyżej ustaleniami, zgodnie z którymi przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem, w tej sytuacji trudno byłoby określić jaki konkretnie obiekt położony na działce nr [...] należałoby rozebrać. Nadto obiekt, którego rozbiórkę organ nakazuje, zwłaszcza z uwzględnieniem okoliczności, że nie jest on trwale z gruntem związany, należałoby oznaczyć w sposób eliminujący ewentualne wątpliwości co do jego oznaczenia, chociażby poprzez ustalenie jego gabarytów, oraz uszczegółowienie miejsca położenia na nieruchomości. Mogłoby to nastąpić w załączniku graficznym do decyzji. Natomiast zawarcie w sentencji decyzji organu pierwszej instancji oznaczenia "obiekt nr 4" , nie spełnia tych wymogów. Jedynie bowiem z uzasadnienia decyzji i analizy akt sprawy można wywodzić, iż odniesienie to dotyczy mapy stanowiącej załącznik do protokołu oględzin dokonanych w dniu [...] stycznia 2006 r. Jednakże mapa taka nie została dołączona do decyzji organu.

Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawa prawną. Jednocześnie sąd stosuje przewidziane ustawa środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe okoliczności, a zwłaszcza niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy Sąd uznał, że zarówno postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. o wstrzymaniu robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku (w dacie kiedy roboty te faktycznie zostały zakończone) oraz nałożeniu na inwestora

w określonym terminie przedstawienia wskazanych tam dokumentów, jak również decyzja z dnia [...] czerwca 2006 r., zostały wydane przedwcześnie, co faktycznie uniemożliwia dokonanie przez Sąd w obecnym stanie sprawy oceny, czy nie naruszają one przepisów prawa materialnego. Wskazanej powyżej wadliwości postępowania administracyjnego oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

nie uwzględnił organ drugiej instancji zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej w jej całokształcie, lecz z naruszeniem przepisu art. 138 Kpa utrzymał w mocy decyzję wadliwą.

Z tych powodów Sąd, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, w związku z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I i II sentencji. Po myśli art. 152 P.p.s.a Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzji z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a. uwzględniając wniosek, reprezentującego stronę na zasadzie prawa pomocy pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz wydatków poniesionych w związku z przedmiotowym postępowaniem.

Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji zobligowany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, uwzględniając wskazania wynikające z treści niniejszego wyroku, dążąc przede wszystkim do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy.