Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 337/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2014-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 280 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 15 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Op 188/14 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2013 r., nr [...], uchylającą decyzję działającego z upoważnienia Burmistrza Białej - Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Białej z dnia 30 lipca 2013 r., nr [...], orzekającą o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup energii elektrycznej. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Op 188/14, Sąd odrzucił skargę. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 21 czerwca 2014 r.

W dniu 23 czerwca 2014 r. A. W. wniósł skargę o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania sądowego o sygn. akt II SA/Op 188/14. W złożonej skardze nie wskazał podstaw wznowienia, ani jej uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wezwał skarżącego, pismem z dnia 21 lipca 2014 r., do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, przez wskazanie ustawowej podstawy wznowienia, jej uzasadnienie oraz podanie, kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Wezwanie przesłano na wskazany przez skarżącego adres, wynikający z akt sądowych o sygn. II SA/Op 188/14, tj.: [...]. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie została zwrócona do Sądu w dniu 11 sierpnia 2014 r., a z adnotacji zamieszczonych na kopercie i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że była dwukrotnie awizowana, za pierwszym razem w dniu 24 lipca 2014 r., za drugim - w dniu 1 sierpnia 2014 r.

W dniu 30 lipca 2014 r. skarżący złożył osobiście do Sądu pismo, zatytułowane "uzupełnienie", w którym zakwestionował sposób, rodzaj i wysokość przyznawanych przez pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej w Białej świadczeń z pomocy społecznej.

W dniu 30 lipca 2014 r. skarżący złożył kolejne pismo, w którym rozwinął wątek dotyczący nieprawidłowego, jego zdaniem, działania Ośrodka Pomocy Społecznej w Białej w kwestii sposobu przyznawania świadczeń z pomocy społecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę A. W. o wznowienie postępowania należało odrzucić.

Instytucję wznowienia postępowania regulują przepisy art. 270-285 (dział VII) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 270 P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w wyżej przywołanych przepisach, można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Kolejne przepisy, poczynając od art. 271 do 273 P.p.s.a., wskazują przypadki, w których można żądać wznowienia postępowania, przy czym dokonują tego w sposób taksatywny, co oznacza, że podstawę wznowienia mogą stanowić tylko zdarzenia w nich wymienione. I tak, art. 271 P.p.s.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Po myśli art. 272 § 1 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Ponadto, wedle § 3 tej regulacji, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działające na podstawie umowy międzynarodowej przez Rzeczpospolitą Polską. Z kolei zgodnie z art. 273 § 1 P.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3).

Do skargi o wznowienie postępowania stosuje się, na mocy art. 276 P.p.s.a., odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli inaczej nie stanowią przepisy o wznowieniu, uregulowane w dziale VII.

Od strony formalnej, skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 w zw. z art. 276 P.p.s.a.), a ponadto zawierać - stosownie do art. 279 P.p.s.a. - oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Podanie podstawy wznowienia następuje przez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-273 P.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Natomiast, uzasadnienie podstawy wznowienia winno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i (przy przyczynach restytucyjnych) wpływu na rozstrzygnięcie, jaki wywiera istnienie tych okoliczności (tak: H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 1160-61). Zgodnie z art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania należy wnieść w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Natomiast, w sytuacjach określonych w art. 272 § 1 i § 3 P.p.s.a., skargę winno się wnieść w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego.

Wskazane wymogi pozwalają na określenie zakresu, podstaw i dopuszczalności wznowienia, co służy realizacji art. 280 § 1 P.p.s.a., wedle którego sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a w razie braku jednego z tych wymagań Sąd odrzuca wniosek. Badanie, o którym mowa w przywołanym przepisie następuje w pierwszym etapie postępowania i nie dotyczy oceny zasadności skargi o wznowienie. Dopiero bowiem skarga wniesiona w terminie i oparta na ustawowej przesłance wznowienia zobowiązuje sąd do skierowania sprawy na rozprawę, celem jej merytorycznego rozpatrzenia w ramach drugiego etapu postępowania.

W związku z tym, że złożona w przedmiotowej sprawie skarga o wznowienie postępowania nie zawierała podstaw wznowienia, tut. Sąd wezwał A. W., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do uzupełnienia tego braku formalnego skargi przez wskazanie ustawowej podstawy wznowienia i jej uzasadnienia oraz podanie, kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Wezwanie w tym zakresie zostało skutecznie doręczone w dniu 7 sierpnia 2014 r., w trybie art. 73 K.p.a., który wprowadza fikcję doręczenia, polegającą na uznaniu, że pismo uważa się za doręczone po upływie 14 dni od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej, po uprzednim dokonaniu dwukrotnego zawiadomienia (pozostawienia tzw. awizo). Siedmiodniowy termin do uzupełnienia skargi o wznowienie upłynął zatem w dniu 14 sierpnia 2014 r. (czwartek).

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący nie określił podstaw wznowienia, a co za tym idzie nie wskazał także ich uzasadnienia, ani też nie podał, kiedy dowiedział się o okolicznościach uzasadniających wznowienie. Wprawdzie, w zakreślonym przez Sąd terminie złożył pismo z dnia 30 lipca 2014 r., które z racji jego tytułu sugeruje, że stanowi uzupełnienie skargi o wznowienie, jednak w jego treści skarżący ogólnie zarzucił nieprawidłowości przy przyznawaniu świadczeń z pomocy społecznej przez pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej w Białej. A. W. nie uzupełnił zatem braków skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Op 188/14, a skoro tak, to tym samym uznać należało, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Brak tych podstaw polega nie tylko na nieprzytoczeniu określonego przepisu, ale przede wszystkim na niewskazaniu okoliczności pozwalających na ustalenie, że określona w przepisach podstawa wznowienia istnieje.

W związku z powyższym, na podstawie art. 280 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 276 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.