Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1468/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Antas, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] Dystrybucja S.A. z siedzibą w L. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2021 r., Nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333), po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. z siedzibą w L od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB w [...]", "organ I instancji") z dnia [...]czerwca 2020 r., Nr [...] nakazującej dokonanie całkowitej rozbiórki samowolnie przebudowanej i rozbudowanej napowietrznej linii elektroenergetycznej, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 31 marca 2016 r. do PINB w [...]wpłynęło pismo S T (dalej: "wnioskodawca") w sprawie kontroli legalności przebudowy linii elektroenergetycznej 15kV na działkach nr ew. [...] oraz [...] w miejscowości J., gmina C. Organ powiatowy pismem z 16 września 2016 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z powyższym podaniem oraz poinformował o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. Ostatecznie PINB w [...]decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. odstąpił od nałożenia wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowanych do stanu zgodnego z prawem. W postępowaniu odwoławczym [...]WINB decyzją Nr [...] z dnia [...]października 2018 r., uchylił w całości decyzję PINB w [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, organ powiatowy powinien bezsprzecznie ustalić czy roboty budowlane wykonane w sprawie linii elektroenergetycznej 15kV usytuowanej na omawianych działkach stanowiły remont, budowę nowej inwestycji czy rozbudowę istniejącej inwestycji. Równocześnie w toku prowadzonego postępowania Urząd Gminy w C poinformował, że w archiwum nie odnaleziono decyzji lokalizacyjnej w sprawie linii elektroenergetycznej 15kV usytuowanej na terenie działek nr ew. [...]w miejscowości J, gm. C, wydanej w latach 2000 do 2005. Także Archiwum Państwowe w Warszawie Oddział w [...] w piśmie z dnia 20 lutego 2019 r. – w odpowiedzi na wcześniejsze wezwanie - poinformowało, że nie odnaleziono dokumentacji projektowej i pozwolenia na budowę omawianej inwestycji.

W dniu [...]marca 2019 r. przedstawiciele organu powiatowego przeprowadzili czynności kontrolne, w wyniku których ustalono, że w stosunku do mapy zasadniczej załączonej do protokołu odbioru technicznego robót [...]z dnia [...] stycznia 2005 r. trasa linii na działkach nr ew. [...] uległa zmianie. Stwierdzono, że słup linii energetycznej nr [...] zlokalizowany na działce nr ew. [...]został przestawiony na działkę nr ew. [...]zmieniając tym samym trasę linii o około 25 m w stronę północną. W konsekwencji PINB w [...]postanowieniem Nr [...]z dnia [...] grudnia 2019 r. wstrzymał roboty budowlane przy przebudowie i rozbudowie omawianej linii napowietrznej elektroenergetycznej oraz nałożył na P. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "inwestor") obowiązek sporządzenia i przedstawienia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Inwestor nie przedłożył w terminie wymaganej dokumentacji.

Z powyższych względów decyzją z dnia [...]czerwca 2020 r. PINB w [...]nakazał P. S.A w [...], dokonanie całkowitej rozbiórki samowolnie przebudowanej i rozbudowanej napowietrznej linii elektroenergetycznej 15kV usytuowanej na terenie przedmiotowych działek. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył inwestor, wskazując na błędne skierowanie zaskarżonej decyzji do inwestora, który w znacznej części nie jest właścicielem urządzeń będących przedmiotem decyzji o nakazaniu rozbiórki, błędne przyjęcie, że w sprawie doszło do samowolnej przebudowy i rozbudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 15 kV, podczas gdy w rzeczywistości doszło do rozbiórki części starej linii, a następnie do budowy nowych urządzeń przez podmioty działające bez wiedzy i zgody inwestora, a także niedokładne ustalenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Po zapoznaniu się z przedmiotowym odwołaniem [...]WINB postanowieniem z [...] lipca 2020 r., Nr [...] stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1608/20 uchylił powyższe rozstrzygnięcie, wskazując na konieczność ustalenia daty skutecznego doręczenia decyzji inwestorowi, od której należy liczyć termin do wniesienia odwołania.

Organ odwoławczy uznał, że bezspornie dopiero w dniu 29 czerwca

2020 r. nastąpiło skuteczne doręczenie inwestorowi rozstrzygnięcia organu powiatowego, a zatem odwołanie od tej decyzji inwestor złożył w ustawowym terminie. Po jego merytorycznym rozpoznaniu [...]WINB decyzją z [...]maja 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB w [...].

W uzasadnieniu organ II instancji zacytował przepisy stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Wskazał, że z treści protokołu kontroli z dnia 14 marca 2019 r. wynika wprost, że trasa linii na działkach nr ew. [...] uległa zmianie. Słup linii energetycznej nr [...]zlokalizowany na działce nr ew. [...] został przestawiony na działkę nr ew. [...] zmieniając tym samym trasę linii o około 25 m w stronę północną. Zgodnie zaś z informacją uzyskaną od przedstawiciela inwestora, około 2005 r. przeprowadzono roboty remontowe polegające na wymianie słupów nośnych linii elektroenergetycznej 15kV oraz przewodów z oprzyrządowaniem. Stąd też organ powiatowy uznał za stosowne zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego. Na wykonanie powyższych robót budowlanych wymagane było bowiem uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie brak jest możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, gdyż strona zobowiązana nie wypełniła obowiązku, o którym mowa w postanowieniu Nr [...], a więc nie przedłożyła w wyznaczonym terminie wymaganej dokumentacji. W orzecznictwie sądowym wyraźnie dominuje bowiem pogląd, że wprawdzie wydanie nakazu rozbiórki powinno być poprzedzone postępowaniem legalizacyjnym, ale w przypadku, gdy to postępowanie nie może doprowadzić do zalegalizowania danego obiektu albo też sama strona zobowiązana nie podejmuje czynności prowadzących do legalizacji – w tym przypadku nie przedkłada organowi żadnych dokumentów. Tym samym w ocenie [...]WINB legalizacja samowoli budowlanej nie stanowi obowiązku inwestora, lecz jego uprawnienie, z którego w niniejszej sprawie nie skorzystał.

Organ II instancji wyjaśnił przy tym, że decyzje wydawane na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, w zakresie nakazu rozbiórki, nie mają charakteru uznaniowego. Normy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ich zastosowanie nie zależy od woli organu, lecz jest jego obowiązkiem. Co więcej, legalizacja na podstawie tych przepisów nie przewiduje prowadzenia mediacji ze stroną celem rozważenia i uwzględnienia w rozstrzygnięciu powodów naruszenia przez nią przepisów budowlanych. Tym samym każde niespełnienie warunków ustawowych w procesie legalizacji zobowiązuje organ do orzeczenia rozbiórki.

Odpowiadając na argumenty przedstawione w odwołaniu [...]WINB uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego bezpodstawne są zarzuty dotyczące braku wiedzy i zgody inwestora na przeprowadzone prace, gdyż nie znajduje to potwierdzenia w aktach sprawy, zaś strona nie przedłożyła dokumentacji potwierdzającej jej twierdzenia. W piśmie z dnia 22 marca 2016 r. inicjującym omawiane postępowanie zwrócono się do organu powiatowego o informację, czy inwestor dokonał przebudowy spornej linii elektroenergetycznej 15kV zgodnie z obowiązującym prawem, bowiem ówcześni właściciele wskazanych działek nie wyrażali zgody na budowę linii energetycznej. Zdaniem [...]WINB, z akt sprawy wynika, że inwestor jest właścicielem sieci i bez względu na to kto wykonał roboty budowlane w zakresie przedmiotowej linii elektroenergetycznej jest ona adresatem wszelkich praw i obowiązków z nią związanych.

Skargę na decyzję [...]WINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła P. S.A. z siedzibą w L, domagając się jej uchylenia, uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji, wstrzymania ich wykonania, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt. 2 i 4 k.p.a., poprzez skierowanie przez organ zaskarżonej decyzji do skarżącej, podczas gdy nie jest ona w znacznej części właścicielem urządzeń będących przedmiotem decyzji o nakazaniu rozbiórki,

- art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a., poprzez nakazanie skarżącej rozbiórki przedmiotowych urządzeń, podczas gdy w znacznej części nie stanowią one jej własności,

- art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w wydaniu zaskarżonej decyzji nakazującej rozbiórkę, podczas gdy w niniejszej sprawie brak jest ku temu podstaw,

- art. 3 ust. 7a Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w sprawie doszło do samowolnej przebudowy i rozbudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 15 kV, podczas gdy w rzeczywistości doszło do rozbiórki części starej linii, a następnie do budowy nowych urządzeń przez podmioty działające bez wiedzy i zgody skarżącej,

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 i art. 8 § 1 k.p.a., a więc zasady pogłębiania zaufania obywateli poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organ nie ustalił kto po 2005 roku i kiedy dokonał zmiany miejsca położenia urządzeń, pominął okoliczność, że przedmiotowe prace zostały przeprowadzone bez wiedzy i zgody skarżącej, a także nie ustalił kto jest właścicielem urządzeń wybudowanych po 2005 roku - tj. zaniechał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodnego, a przez to zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do zbadania czy znajduje się decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowej linii,

- art. 7 w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, poprzez zobowiązanie skarżącej do złożenia dokumentów wskazanych jak w postanowieniu organu z dnia [...]grudnia 2019 r., podczas gdy w ww. zakresie Spółka nie jest właścicielem przedmiotowych urządzeń, w związku z czym nie mogła przedstawić żądanych dokumentów,

- art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na przekonaniu organu, a nie na dowodach, a także brak odniesienia się do całokształtu materiału dowodowego zalegającego w sprawie.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej rozwinął powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...]maja 2020r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z [...]czerwca 2020 r., Nr [...], nakazującej P. S.A. w L, dokonanie całkowitej rozbiórki samowolnie przebudowanej i rozbudowanej napowietrznej linii elektroenergetycznej 15kV usytuowanej na terenie działek nr ew. [...], [...] w miejscowości J. , gm. C.

W toku postępowania organy ustaliły, że linia średniego napięcia dla modernizacji wsi W., O, glina-D., O i O [...] zrealizowane zostały w 1975r. w oparciu o decyzję Prezydium Rady Narodowej w [...] Nr [...]z dnia [...] października 1973r., co potwierdza protokół odbioru Nr [...]z dnia [...]maja 1975r.

Zgodnie z informacją udzieloną przez P. około 2005r. przeprowadzono roboty remontowe polegające na wymianie słupów nośnych linii elektroenergetycznej 15kV oraz przewodów z oprzyrządowaniem. Na potwierdzenie tej okoliczności przedłożono protokół odbioru technicznego nr [...]z dnia [...] stycznia 2005r.

Podczas czynności kontrolnych dokonanych w dniu [...]marca 2019r. , ustalono, że w stosunku do mapy zasadniczej dołączonej do protokołu Nr [...] z dnia 5 stycznia 2005r., trasa linii na działkach nr ew. [...] uległa zmianie. Słup linii energetycznej nr [...]z działki nr ew. [...]został przestawiony na działkę nr [...]zmieniając tym samym trasę o ok. 25 m w stronę północną. Z analizy dokonanej przez organ I instancji wynika, że w stosunku do projektu zatwierdzonego decyzja z dnia [...] października 1973r., zmiana przebiegu linii elektroenergetycznej nastąpiła o około 103 m. W związku z tym nastąpiła przebudowa i rozbudowa przedmiotowego obiektu bez zmiany napięcia.

Na wykonanie powyższych robót inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę.

Materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy, stanowi art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zgodnie z którym jeśli obiekt budowlany, lub jego część, jest w budowie albo został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę organ nadzoru budowlanego nakazuje jego rozbiórkę.

W tym miejscu wskazać należy, że nakaz rozbiórki jest sankcją prawną najdalej idącą w ramach przepisów ustawy Prawo budowlane, powodującą zazwyczaj nieodwracalne skutki.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy. Przepisy te wskazują na możliwość wykonywania robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie zamiaru ich wykonywania właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, a tym samym zwolnionych od uzyskania tego obowiązku. Katalog obiektów i robót budowlanych zawarty w art. 29 Prawa budowlanego, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zawiera wyliczenie enumeratywne, co oznacza, że wyłącznie wskazane w nim obiekty i roboty nie wymagają pozwolenia na budowę.

Zastosowana ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 ww. ustawy zawiera wyliczenie enumeratywne, co oznacza, że wyłącznie wskazane w nim obiekty i roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Stosowanie wykładni rozszerzającej jest w tym wypadku niedopuszczalne. W tym kontekście słusznie też organy obu instancji wskazały, że przedmiotowa inwestycja była realizowana bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę.

Sąd w całości podziela stanowisko organów co do przyjętej kwalifikacji robót budowlanych i związanego z tym trybu prowadzenia postępowania.

Podkreślenia wymaga, że artykuł 3 pkt 6 Prawa budowlanego przewiduje , że przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Oznacza to, że w sensie prawnym rozbudowa danego obiektu uznawana jest za rodzaj budowy i w związku z tym wymaga dopełnienia takich samych formalności jakie konieczne są w przypadku budowy takiego obiektu.

Przy czym na linię energetyczną trzeba patrzeć jak na pewną całość i w tym kontekście oceniać czy mamy do czynienia z remontem, czy przebudową. Sama wymiana słupów i przewodów na części linii czy trakcji elektrycznej będzie spełniała definicję remontu, o ile nie dojdzie do zmiany parametrów technicznych takich jak zmiana napięcia, długości linii napowietrznej, zmiana jej przebiegu, zmiana wysokości lub rozstawu, miejsca posadowienia poszczególnych słupów, zwiększenie mocy lub zwiększenie pola elektromagnetycznego. Zmiana tych parametrów oznaczać będzie, że nie jest to remont, choć nie każda, nawet drobna (zmiana), będzie go wykluczać. Przykładowo wymiana słupów i przewodów na części linii czy trakcji elektrycznej będzie spełniała definicję remontu nawet gdy zmianie ulegnie średnica przewodów instalacji lub słupy zostaną wykonane w innej konstrukcji i technologii, ale nie ulegną zmianie ww. parametry techniczne, a planowane roboty nie obejmą obiektu budowlanego, lecz określony jego fragment (zob. wyrok NSA z 27 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 1006/17, CBOSA).

W tej sytuacji prawidłowo wszczęto i prowadzono procedurę przewidzianą w art. 48 przywołanej ustawy, która przewiduje możliwość legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę . Konieczne jest przy tym kumulatywne spełnienie następujących warunków: - budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - zobowiązany przedkłada dokumenty, o których mowa w art. 48 ust. 2 i 3, a w końcu- uiszczona zostaje opłata legalizacyjna.

Organ I instancji kierując się dyspozycją art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019r. nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia w terminie 3 miesięcy:

1. zaświadczenia właściwego organu o zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

2. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

3. 4 egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowej przebudowy i rozbudowy linii elektroenergetycznej 15kV usytuowanej na terenie działek nr ew. [...], [...] w miejscowości J. , gm. C.

P. S.A. w zakreślonym ustawowo terminie nie złożyła zażalenia na powyższe postanowienie.

W terminie do 19 czerwca 2020r. skarżąca nie przedłożyła także żadnych dokumentów wymienionych w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2019r.

Niewykonanie postanowienia z dnia [...]grudnia 2019r. stanowi prawną przeszkodę w legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej, a w konsekwencji obowiązek orzeczenia rozbiórki na podstawie art. 48 ust 1 Prawa budowlanego.

Podkreślić przy tym należy, iż legalizacja samowoli budowlanej, o której mowa w ust. 2 i 3 art. 48 Prawa budowlanego, nie jest obowiązkiem inwestora, ale jego uprawnieniem i, to od niego zależy, czy z procedury tej skorzysta. Dodać również należy, że decyzja, o której mowa w ust. 1 art. 48, nie ma charakteru uznaniowego. W przypadku bowiem gdy inwestor nie dopełnił obowiązków umożliwiających ewentualną legalizację obiektu lub jego części, wydanie decyzji o rozbiórce jest obligatoryjne i niezależne od woli organu. Decyzje podejmowane na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy mają więc charakter związany. Oznacza to, że jeżeli stwierdzona zostaje samowola budowlana i nie ma możliwości jej legalizacji, to organ jest nie tyle uprawniony, co zobligowany do wydania nakazu rozbiórki. Z tych względów za nieuzasadniony Sąd uznaje zarzut, że kontrolowana decyzja zapadła z rażącym naruszeniem prawa, co wypełnia , zdaniem skarżącej spółki , dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W ocenie Sądu organy prawidłowo określiły również adresata obowiązku rozbiórki. Wyjaśnić trzeba, iż organ wydając decyzję o rozbiórce winien rozważyć i należycie uzasadnić wybór adresata nałożonego obowiązku. Zgodnie bowiem z treścią art. 52 Prawa budowlanego, obowiązkiem rozbiórki obciążony jest inwestor lub też jego następca prawny. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 listopada 2011 r., II SA/Sz 868/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nakaz rozbiórki może być skierowany do inwestora, właściciela i zarządcy nieruchomości.

Zasadnie skarżąca podniosła, że organy w sposób niebudzący wątpliwości nie wykazały kto był inwestorem przedmiotowej samowolnej przebudowy, jednak właścicielem i zarządcą całej linii jest Operator Systemu Dystrybucyjnego P. S.A. Natomiast jeśli właściciel nieruchomości, na której posadowione jest urządzenie elektroenergetyczne planuje dokonać jego przebudowy to właśnie P. jako właściciel sieci oraz Operator Systemu Dystrybucyjnego określa warunki dokonania takiej przebudowy i strony zawierają stosowna umowę o usuniecie kolizji. Z tych względów za niezasadny należy uznać zarzut skargi o skierowaniu decyzji nakazującej rozbiórkę do niewłaściwego adresata, który nie ma przymiotu strony ( art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a), bowiem decyzja została skierowania do właściciela sieci, a jak zostało to wyżej podniesione, linię energetyczną należy traktować jako pewną całość.

Całkowicie chybionym jest także twierdzenie, iż kontrolowana oraz poprzedzająca ja decyzja dotknięte są wadą niewykonalności o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

Sąd zauważa, że niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji. W tym aspekcie, skarżący właściwie nie wskazali na żadne powody o charakterze obiektywnym, które miałyby świadczyć o niewykonalności obowiązku określonego w ostatecznej decyzji PINB w [...] z dnia [...]czerwca 2020r.

Zdaniem składu orzekającego organy w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz słusznie uznały, że brak możliwości legalizacji samowolnie dokonanej przebudowy i rozbudowy, obligował organ do nakazania jej rozbiórki na podstawie art. 48 ust 1 Prawa budowlanego.

W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2019 ,poz. 2325), należało orzec jak w sentencji.