Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 653/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Zarząd Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 30 poz 127
law: Obwieszczenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 28 lutego 1991 r. w sprawie ogł
article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 30 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. F. i A spółka z ograniczona odpowiedzialnością w E. na uchwałę Zarządu Miasta z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za dzierżawę terenu postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] Nr [...], podjęta na podstawie, na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.), Zarząd Miasta ustalił wysokość opłat za dzierżawę gruntu w obrębie Gminy Miasto w roku 1996 r.

W dniu 9 sierpnia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga K. F. oraz A spółki z ograniczona odpowiedzialnością w E. na powołaną powyżej uchwałę. Skarżący wskazali, iż w uchwale nie wymieniono adresata, który ma być płatnikiem naliczonych opłat za bezumowne korzystanie z nieruchomości.

W dniu 10 sierpnia 2007 r. przekazano skargę według właściwości do Burmistrza Miasta, mylnie nadesłaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zamiast bezpośrednio do Burmistrza Miasta (vide: pismo wraz z potwierdzeniem odbioru z dnia 16 sierpnia 2007 r. k. 10-11).

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie ustosunkowując się merytorycznie do zarzutów podniesionych w skardze.

Zarządzeniem z dnia 25 września 2007 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wezwał skarżącą spółkę do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wskazującego na umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej - pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto wezwano skarżących do wskazania, czy przed wniesieniem skargi zwracali się do Zarządu Miasta z wezwaniem o usunięcie naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą.

W odpowiedzi strona skarżąca dołączyła wypis z rejestru handlowego spółki określającego sposób reprezentacji oraz wskazała, iż K. F. pismem z dnia 3 lutego 2000 r. oraz pismem z dnia 3 kwietnia 2007 r. skierowanym do Zarządu Miasta złożył wniosek o uchylenie zaskarżonej "decyzji", co należy jego zdaniem traktować jako wystosowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (vide: pismo z dnia 8 października 2007 r. z załącznikami ).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skargę K. F. oraz A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w E. należało odrzucić.

Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.) przewiduje możliwość zaskarżania do sądu administracyjnego uchwał i zarządzeń podjętych przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Zarządu Miasta z dnia [...] Nr [...] została wydana na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.), który w dacie jej podjęcia przewidywał, iż zarząd wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. Do zadań zarządu należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym. Z kolei w art. 2 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r., Nr 30, poz. 127 ze zm.) wskazano, iż gospodarka gruntami stanowiącymi własność Skarbu Państwa należy do właściwości wojewodów i rejonowych organów rządowej administracji ogólnej, a gruntami stanowiącymi własność gminy - do właściwości rad gmin i zarządów gmin, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Z treści zaskarżonej uchwały wynika, że ustala ona wysokość opłat z tytułu dzierżawy gruntu oraz za bezumowne użytkowanie terenu, podając określone kwoty i obciążając nimi konkretne, wymienione podmioty, wśród nich spółkę A. W ocenie Sądu, przedmiotowa uchwała obejmuje oświadczenie woli wyrażone w imieniu Gminy Miejskiej jako podmiotu prawa cywilnego i w sferze stosunków majątkowych, podjęte w formie uchwały organu kolegialnego gminy, mimo iż jako wykonującego ustawę wskazuje Burmistrza Miasta. Nie jest to w ocenie Sądu uchwała z zakresu administracji publicznej. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1990 r. sygn. akt SA/Wr 952/97, ONSA z 1990 r., nr 4, poz. 4), strony stosunków cywilnoprawnych, których stroną jest gmina, nie mogą dochodzić wobec niej roszczeń, wykorzystując w tym celu skargę w trybie art. 101. Z kolei w innym orzeczeniu (postanowieniu z dnia 27 sierpnia 1991 r., sygn. akt II SA/684/91, "Wspólnota" z 1991r., nr 45-46, s. 29) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchwały gminy w sprawach majątkowych wywierają skutki w sferze prawa cywilnego, a podmioty, których one dotyczą, mogą dochodzić ochrony swoich interesów przed sądami powszechnymi.

Podzielając w pełni przytoczone wyżej stanowiska, Sąd orzekający w niniejszej sprawie ocenia, iż zaskarżona uchwała ustalająca wysokość czynszu nie jest aktem z zakresu administracji publicznej, do którego ma zastosowanie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. O tym, że w istocie zaskarżenie uchwały wynika ze sporu o charakterze cywilnoprawnym powstałego na tle umowy zawartej między Gminą a skarżącą spółką przekonuje zarówno treść skargi jak i dokumentów dołączonych do pisma skarżącego wniesionego w dniu 8 października 2007 r.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że cytowany wyżej przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ustanawia szczególne przesłanki dopuszczalności zaskarżania aktów w nim wymienionych. Skuteczność wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, zależy od wyczerpania trybu uprzedniego wezwania właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia prawa.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący przed złożeniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie wyczerpali trybu wynikającego z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, to jest nie wnieśli do organu samorządu gminnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. W piśmie złożonym do akt skarżący powołują się na wniosek dotyczący wszczęcia postępowania nadzwyczajnego (wznowienia postępowania na podstawie Ordynacji podatkowej), złożony przez K. F. i skierowany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z treści pisma wynika, że K. F. jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, działając w swoim imieniu, w związku z prowadzaną wobec niego egzekucją należności solidarnie ze spółką, kwestionuje skierowany do siebie tytuł wykonawczy. W ocenie Sądu nie jest to wezwanie, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, w szczególności również nie jest to wezwanie złożone w imieniu podmiotu prawa handlowego, jakim jest skarżąca spółka. Zdaniem Sądu w wezwaniu skierowanym do organu w trybie art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy skarżący winien wskazać, iż kwestionuje zaskarżoną uchwałę oraz wykazać, w jaki sposób przedmiotowa uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia i zażądać usunięcia tego naruszenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 1992 roku, sygn. SA/Wr 545/92, Wspólnota 1992/34/21). Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie zostało wniesione. Powyższe rozważania mają jednak charakter marginalny, gdyż nawet wyczerpanie trybu skuteczności zaskarżenia przedmiotowej uchwały do sądu administracyjnego poprzez prawidłowo sporządzone wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie stanowiłoby o dopuszczalności skargi na wymienioną wyżej uchwałę zarządu Miasta.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Uznając zatem skargę za niedopuszczalną, na mocy powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.