Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2235/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Joanna Kube, Protokolant referent stażysta Magdalena Morawiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej także jako: "organ odwoławczy", "Minister"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.") orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej (dalej także jako: "organ I instancji", "KG PSP") z [...] lipca 2018 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z [...] stycznia 2018 r. w sprawie zwolnienia ze służby.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] stycznia 2018 r. T. K. (dalej: "strona", "skarżący") złożył do organu I instancji raport - w trybie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1204, ze zm.; dalej: "ustawa o PSP") – o zwolnienie ze służby w Państwowej Straży Pożarnej.

Decyzją z [...] stycznia 2018 r nr [...] KG PSP uwzględnił w całości żądanie skarżącego i zwolnił go ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. Jednocześnie strona w dniu [...] stycznia 2018 r. złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od ww. decyzji organu I instancji z [...] stycznia 2018 r.

Pismem z [...] lipca 2018 r. skarżący, działając na podstawie art. 155 k.p.a. zwrócił się do organu I instancji o uchylenie decyzji nr [...] z [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. Uzasadniając wskazał, że raport o zwolnienie ze służby w Państwowej Straży Pożarnej podyktowany był jego sytuacją osobistą, która wówczas nie pozwalała mu na dalsze pełnienie służby. Niemniej, jak stwierdził, w ostatnim czasie jego sytuacja osobista zmieniła się na tyle, że w chwili obecnej może pełnić służbę w Państwowej Straży Pożarnej. W dalszej części wniosku skarżący - przedstawiając swoją sylwetkę strażaka wraz z dołączoną opinią z [...] listopada 2017 r. sporządzoną przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej dotyczącą przebiegu służby, wskazał, że praktycznie natychmiast może podjąć się realizacji obowiązków służbowych.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, decyzją z [...] lipca 2018 r., działając na podstawie art. 155 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] stycznia 2018 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu swego stanowiska organ I instancji przytoczył brzmienie art. 155 k.p.a. Podniósł, że uchylenie lub zmiana decyzji z powołaniem się na treść art. 155 k.p.a. może nastąpić jedynie wtedy gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidział pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze tego "luzu decyzyjnego" wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. Nadto zauważył, że jeżeli w przypadku art. 155 k.p.a. można mówić

o wadliwości, to wyłącznie w znaczeniu nieodpowiedniego rozumienia

(w zakreślonych prawem granicach) interesu społecznego lub słusznego interesu strony. W razie zaś gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy.

Organ I instancji zauważył, że decyzja której uchylenia w trybie art. 155 k.p.a. domaga się obecnie skarżący, jest decyzją związaną, gdyż została wydana na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że strażaka zwalnia się ze służby w przypadku zgłoszenia przez niego pisemnego żądania zwolnienia - w terminie do 3 miesięcy. A zatem przepis ten ma charakter obligatoryjny, na co wskazuje określenie "zwalnia się ze służby". W ocenie KG PSP, z uwagi na kategoryczne sformułowanie tego przepisu, organ nie ma możliwości wydania innego rozstrzygnięcia. Nie dysponuje wówczas tzw. "luzem decyzyjnym".

KG PSP podniósł także, że decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych poprzedzającą ją decyzją ostateczną,

a nie kwestii nowych. Skoro decyzja nr [...] dotyczyła zwolnienia ze służby, to obecnie zastosowanie trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. nie może dotyczyć sprawy ponownego podjęcia przez wnioskodawcę służby w PSP, w związku

z poprawą jego sytuacji osobistej i wyrażeniem gotowości do jej pełnienia. Organ I instancji zauważył, że ustawa o PSP nie przewiduje możliwości powrotu do służby

w PSP. Możliwe jest natomiast podjęcie służby w Państwowej Straży Pożarnej, które odbywa się na zasadach ogólnych, ustalonych w art. 28 ustawy o PSP i po dopełnieniu wszystkich wymogów związanych z procedurą naboru, określonych szczegółowo w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 29 marca 2018 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego o przyjęcie do służby

w Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 672).

Pismem z [...] sierpnia 2018 r. skarżący odwołał się od wskazanego rozstrzygnięcia organu I instancji. Wniósł o zmianę przedmiotowej decyzji i uchylenie decyzji nr [...] z [...] stycznia 2018 r. Uzasadniając skarżący podniósł, że decyzja koncentruje się na wykazaniu, iż nie jest możliwe uchylenie we wskazanym przez niego trybie tzw. decyzji związanej, do których organ zaliczył decyzję

o zwolnieniu ze służby na wniosek strażaka. Ponadto - jak wskazuje skarżący, przywołując treść art. 155 k.p.a. - "wykładnia językowa przepisu nie uzasadnia twierdzenia, że z przedmiotowej normy prawnej wyłączone są decyzje, w których

w razie zaistnienia konkretnych okoliczności organ musi wydać konkretne rozstrzygnięcie (tzw. decyzje związane). Na gruncie wykładni językowej nie są wyłączone z dyspozycji art. 155 k.p.a. również decyzje częściowo związane".

W ocenie skarżącego skoro tylko na wniosek strony można wydać decyzję

o zwolnieniu ze służby w trybie art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP, to nie ma przeszkód, żeby na wniosek tej samej strony tę decyzję uchylić. Nadto wyraził przy tym pogląd, że interes strony, jak i interes społeczny przemawia za tym, żeby strona, o ile pozwala jej na to sytuacja osobista, powróciła do służby. Organ w skarżonej decyzji nie wskazał również, aby jakikolwiek przepis szczególny zakazywał uwzględnienia wniosku strony, co jest o tyle zrozumiałe, że w ustawie o PSP takiego przepisu nie ma.

Minister decyzją z [...] października 2018 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję organu I instancji. Przedstawił ramy materialno-prawne niniejszego postępowania, przywołując brzmienie art. 155 k.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił, że celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji ostatecznej

z punktu widzenia przesłanek określonych w ww. artykule, tj. ustalenie, czy za zmianą (uchyleniem) decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony oraz czy nie sprzeciwia się temu przepis szczególny.

Organ odwoławczy zaznaczył, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych

w oparciu o przepis art. 155 k.p.a., nie może dotyczyć wszystkich decyzji. Przepis ten może mieć tylko zastosowanie w stosunku do decyzji uznaniowych, a nie do decyzji związanych, które zostały wydane w oparciu o przepisy prawa, nie dające organowi żadnej innej możliwości rozstrzygnięcia w konkretnym stanie faktycznym. Zgodnie

z wiążącą organy zasadą legalizmu (praworządności), w trybie art. 155 k.p.a. nie mogą być uchylane lub zmieniane tzw. decyzje związane, przy wydaniu których przepisy prawa nie pozwalają organom na swobodne uznanie.

Minister powtórzył, że decyzja KG PSP nr [...] z [...] stycznia 2018 r.

w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Państwowej Straży Pożarnej została podjęta na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP, co oznacza, że zwolnienie ma charakter obligatoryjny, a zatem uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, którą jest ww. decyzja nr [...] z [...] stycznia 2018 r. w trybie art. 155 k.p.a.,

w rozpatrywanym przypadku nie ma zastosowania.

Za chybiony Minister uznał argument skarżącego, że organowi przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby pozostawiono pewien luz decyzyjny w zakresie daty zwolnienia ze służby. Zauważył, że termin określony

w art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP, zgodnie z którym strażaka zwalnia się w terminie do 3 miesięcy, od daty zgłoszenia przez niego pisemnego żądania zwolnienia ze służby, nie stanowi o luzie decyzyjnym, lecz zakreśla w sposób sztywny ramy czasowe, w których strona służbowa obowiązana jest - "na żądanie strony" do rozwiązania stosunku służbowego. Tym samym, jeżeli przepisy wprost określają obowiązki, organ musi się do nich stosować.

Organ odwoławczy podniósł, że bezsprzecznie skarżący dowiódł swego interesu przemawiającego za zmianą decyzji z [...] stycznia 2018 r., jak również interesu społecznego, to niemniej jednak w omawianym stanie faktycznym i prawnym sprawy nadal aktualny pozostaje pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 października 1999 r. w którym wskazano, że: " art. 155 k.p.a. jako przepis procesowy nie może upoważniać do lekceważenia normy materialnoprawnej i zastępowania jej elementami oceny o charakterze słusznościowym, jaki zawiera klauzula ogólna interesu społecznego lub słusznego interesu strony". Zgodził się zatem z organem I instancji, że brak jest podstaw przemawiających za uchyleniem zaskarżonej decyzji o zwolnieniu ze służby

w Państwowej Straży Pożarnej w trybie art. 155 k.p.a. Nadto podniósł, że uchylenie decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. wywołuje skutek na przyszłość (ex nunc). Nie usuwa zatem skutku wywołanego ostateczną decyzją o zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP, ze służby w Państwowej Straży Pożarnej, który polega na zakończeniu stosunku służbowego. W rezultacie uchylenie decyzji o zwolnieniu ze służby w Państwowej Straży Pożarnej wywołałoby skutek w postaci nawiązania stosunku służbowego z datą wykonania decyzji opartej o art. 155 k.p.a. Byłby to tryb nawiązania stosunku służbowego nie przewidziany w ustawie o PSP, nieuwzględniający wymogów materialnych i proceduralnych, określonych

w stosownych przepisach wykonawczych. Organ odwoławczy zauważył także, że

w ustawie o PSP oprócz normy określonej w art. 44 ust. 1 brak jest przepisów prawnych regulujących możliwość "przywrócenia do służby", czy "ponownego przyjęcia" funkcjonariusza, który został z niej skutecznie zwolniony. Ustawa

o PSP w tym zakresie w art. 28 ust. 14 odsyła do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 29 marca 2018 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego o przyjęcie do służby w Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 672). W tym zatem trybie możliwe jest ponowne podjęcie służby

w Państwowej Straży Pożarnej, które odbywa się na zasadach ogólnych, po dopełnieniu wszystkich wymogów związanych z procedurą naboru do służby w tej formacji.

Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego z [...] października 2018 r. nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] października 2018 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie, występując o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.:

1) art. 7 k.p.a. poprzez niezachowanie proporcji pomiędzy interesem społecznym,

a słusznym interesem strony, jednocześnie stosując uznanie administracyjne

w zakresie niewyjaśnienia względów faktycznych, które przemówiły za nieuwzględnieniem słusznego interesu strony;

2) art. 8 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na rozstrzygnięcie, jednocześnie prowadząc postępowanie w sposób niebudzący zaufania strony do władzy publicznej;

3) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że przepis prawa jest nadrzędną wartością wykluczającą analizę konkretnego przypadku w odniesieniu do zasady słusznego interesu obywatela;

4) art. 155 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, mimo braku negatywnych przesłanek takich jak niezgodność zmiany decyzji z przepisami prawa, interesem społecznym lub zasadami współżycia społecznego;

5) art. 11 k.p.a. w związku z art. 155 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie

i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Na wstępie należy podać, że ostateczną decyzją Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] stycznia 2018 r. nr [...] orzeczono

o zwolnieniu skarżącego ze służby w Państwowej Straży Pożarnej z dniem [...] lutego 2018 r. W tym miejscu wskazać należy, że ww. decyzja została wydana na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 oraz art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o PSP. Art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy PSP stanowi, że strażaka zwalnia się ze służby w przypadku zgłoszenia przez niego pisemnego żądania zwolnienia w terminie 3 miesięcy. Następnie skarżący w dniu [...] lipca 2018 r. (data nadania) złożył do organu I instancji wniosek, w trybie art. 155 k.p.a., o uchylenie tejże decyzji.

Sąd zauważa, że ustanowiona w art. 16 § 1 k.p.a. zasada ochrony trwałości decyzji administracyjnych nie oznacza bezwzględnego zakazu wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje bowiem kilka nadzwyczajnych trybów postępowania umożliwiających bądź to weryfikację (po wyeliminowanie z obrotu prawnego włącznie) decyzji ostatecznej

z uwagi na jej wady (kwalifikowane lub nie), bądź też uchylenie lub zmianę decyzji prawidłowej pod względem prawnym - por. szerzej np. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, s. 694 i nast. Przepisy wprowadzające dopuszczalność nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznej jednocześnie chronią jednak jej stabilność, przewidując szereg rygorystycznych obwarowań ograniczających zbyt szerokie ich stosowanie, w postaci przesłanek, które bezwzględnie muszą zaistnieć, aby wyeliminowanie decyzji

z obrotu prawnego bądź zmiana treści decyzji były możliwe. W konsekwencji zastosowanie któregokolwiek z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznej wymaga uprzedniego ustalenia, czy istotnie zaszły przesłanki umożliwiające zastosowanie konkretnej normy.

Jednym z trybów, o których mowa powyżej, jest możliwość uregulowana w art. 155 k.p.a., który stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Redakcja tego przepisu k.p.a. wskazuje na to, że postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, wszczyna się z urzędu. Podkreśla się jednak niejednokrotnie w doktrynie, że należy dopuścić także możliwość wszczęcia tego postępowania na żądanie strony, a tym samym sytuacji takiej nie należy oceniać w kategoriach naruszenia prawa (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Zakamycze 2006, s. 920).

Na podstawie art. 155 k.p.a. organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Przesłanki te muszą zostać spełnione kumulatywnie, co oznacza, że brak którejkolwiek z nich czyni zastosowanie trybu z art. 155 k.p.a. niedopuszczalnym. Nawet jednak spełnienie wszystkich wyliczonych w art. 155 k.p.a. przesłanek nie zawsze otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Zastosowanie trybu z art. 155 k.p.a. nie może bowiem prowadzić do rozpatrzenia sprawy w "trzeciej" instancji, nie może też prowadzić do obejścia przepisów dotyczących zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 155 k.p.a.) jest bowiem samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 586/06.

Przepisem szczególnym, w rozumieniu art. 155 k.p.a., będzie każdy przepis prawa, którego zastosowanie uzasadni określony stan faktyczny. Dla potrzeb niniejszej sprawy takimi przepisami będą zarówno przepisy ustawy o PSP, jak

i przepisy Kodeksu cywilnego. O ile regulacje te nie zawierają wprost norm sprzeciwiających się zmianie lub uchyleniu rozkazów zwolnieniowych, to jednak – co warto podkreślić – wniosek o zmianę bądź uchylenie takich rozkazów nie może zmierzać do obchodzenia prawa. Należy zauważyć, że żądanie strażaka dotyczące zwolnienia go ze służby w Państwowej Straży Pożarnej jest oświadczeniem woli,

w rozumieniu ogólnych zasad dotyczących oświadczeń woli i w tym zakresie zastosowanie mają przepisy Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 61 Kc, oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła się zapoznać z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie

z tym oświadczeniem lub wcześniej. Z treści powyższego przepisu wynika, że oświadczenie woli złożone drugiej stronie wiąże osobę, która takie oświadczenie złożyła. Może być ono skutecznie odwołane po tym, jak doszło do wiadomości adresata jednocześnie z oświadczeniem lub wcześniej.

W kontrolowanej sprawie należy zauważyć, że skarżący nie złożył oświadczenia zawierającego cofnięcie prośby o zwolnienie go ze służby

w Państwowej Straży Pożarnej. W takiej sytuacji, wobec treści przywołanego powyżej art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP, organ był zobowiązany do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia pisemnego zadania zwolnienia, co w niniejszej sprawie uczynił ostateczną decyzją

z [...] stycznia 2018 r. nr [...].

Sąd w pełni aprobuje pogląd organów orzekających, że decyzja której uchylenia w trybie art. 155 k.p.a. domaga się obecnie skarżący, jest decyzją związaną, gdyż została wydana na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że strażaka zwalnia się ze służby w przypadku zgłoszenia przez niego pisemnego żądania zwolnienia - w terminie do 3 miesięcy.

A zatem przepis ten ma charakter obligatoryjny, na co wskazuje określenie "zwalnia się ze służby". Słusznie też wskazały organy obu instancji, że decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych poprzedzającą ją decyzją ostateczną, a nie kwestii nowych.

Tym samym stwierdzić należy, że uchylenie decyzji KG PSP z [...] stycznia 2018 r. w trybie art. 155 k.p.a. nie jest możliwe. Uchylenie decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. wywołuje bowiem skutek na przyszłość (ex nunc). Nie usuwa zatem skutku wywołanego ostateczną decyzją o zwolnieniu ze służby, dokonanym na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP. Skutek ten polegał na zakończeniu stosunku służbowego. Jak słusznie wywiodły organy zastosowanie trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. nie może dotyczyć sprawy ponownego podjęcia przez skarżącego służby w PSP, w związku z poprawą jego sytuacji osobistej i wyrażeniem gotowości do jej pełnienia. Byłby to tryb nawiązywania stosunku służbowego nie przewidziany

w ustawie o PSP, nieuwzględniający wymogów materialnych i proceduralnych, określonych w przepisach wykonawczych, tj. w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego o przyjęcie do służby w Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 672). W ten sposób, jak słusznie zauważyły organy, doszłoby do obejścia przepisów o nawiązaniu stosunku służbowego strażaka. Zaznaczyć przy tym należy, że ustawa o PSP nie przewiduje możliwości powrotu do służby w PSP. Możliwe jest ponowne podjęcie służby w Państwowej Straży Pożarnej, które odbywa się na zasadach ogólnych, po dopełnieniu wszystkich wymogów związanych z procedurą naboru do służby w tej formacji.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo odmówiły uchylenia decyzji o zwolnieniu ze służby w trybie art. 155 k.p.a.

Z powyższych względów, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za zgodne

z prawem, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień w świetle prawa materialnego i procesowego, co oznacza, że nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku.