Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 672/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi B. F. i M. F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 września 2006 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz adwokata D. Ch. kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 28 października 2005 r., na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 51 ust. 3 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) stwierdził wykonanie nałożonego na G. i M. P. decyzją z dnia 2 września 2003 r. obowiązku polegającego na dostarczeniu dokumentów obejmujących inwentaryzację oraz orzeczenie o stanie technicznym wykonanych robót budowlanych, ich zgodności z obowiązującymi przepisami technicznymi i techniczno-budowlanymi dotyczących budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce przy ul. [...] w B., a w przypadku stwierdzonych niezgodności robót z obowiązującymi przepisami podanie sposobu naprawy i usunięcie ich zgodnie z podanymi rozwiązaniami w terminie do dnia 30 listopada 2003 r.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek B. i M. F..

W toku postępowania organ ustalił, że budowa budynku mieszkalnego na działce przy ul. [...] w B. realizowana jest niezgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 17 stycznia 1989 r., przeniesionym na G. i M. P. decyzją z dnia 8 lipca 1996 r.

Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż decyzją z dnia 2 września 2003 r. zobowiązano G. i M. P. do przełożenia określonych dokumentów.

Organ po przeanalizowaniu przedłożonej zgodnie z treścią decyzji dokumentacji nie stwierdził występowania w budynku nieprawidłowości. W związku z tym nie powstał po stronie inwestorów obowiązek wykonania jakichkolwiek prac budowlanych.

Odwołanie od decyzji wnieśli B. i M. F. zarzucając jej nierzetelność i błędne ustalenia.

Zakwestionowano stwierdzenie, iż wymagana dokumentacja została przez inwestorów złożona w terminie do dnia 31 grudnia 2003 r., bowiem w opinii odwołujących się wymagana dokumentacja wpłynęła do organu dopiero 21 kwietnia 2004 r.

Następnie odwołujący się wskazali, iż w dalszym ciągu nie wyjaśniono kwestii komina, sposobu jego naprawy oraz usunięcia nieprawidłowości zgodnie z podanymi przez sąsiadów rozwiązaniami. Nadal nie ma w obu kominach ścian, a czapy komina wybudowano na ścianie kominowej odwołujących się.

Odnosząc się natomiast do kwestii drzwi balkonowych wychodzących na taras od strony północnej, odwołujący się wyjaśnili, iż uzyskali informację od pracownika Państwowego Inspektora Nadzoru Bankowego, iż budynek bliźniaczy powinien być odzwierciedleniem sąsiedniej części i podczas legalizowania samowoli budowlanej sąsiada B. i M. F. winni byli zgłaszać wszelkie niezgodności i uciążliwości. W związku z powyższym odwołujący się złożyli taki wniosek, a następnie z treści kwestionowanej decyzji dowiedzieli się, że brak podstaw prawnych do usunięcia drzwi balkonowych.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 15 września 2006 r., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ przywołał treść przepisu art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego z urzędu postępowania w trybie nadzwyczajnym, prawomocną decyzją nr [...] z dnia 20 lutego 2006 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 września 2003 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Zaistniały stan prawny implikuje uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 28 października 2005r., która stwierdza wykonanie przez inwestorów obowiązku nałożonego decyzją wyeliminowaną z obrotu prawnego.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli B. i M. F. nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem. W treści uzasadnienia skargi skarżący żądali ponadto ukarania pracownika organu pierwszej instancji pana A., oraz zasądzenia na ich rzecz odszkodowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż zarzuty przedstawione w skardze nie odnoszą się do merytorycznego rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

W postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny, badając przedmiotową sprawę, uznał iż skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Na wstępie należy stwierdzić, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zasadne było uchylenie decyzji z dnia 28 października 2005 r. stwierdzającej wykonanie obowiązku nałożonego na G. i M. P. decyzją z dnia 2 września 2003 r. Powyższe jest skutkiem stwierdzenia w dniu 20 lutego 2006 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego prawomocną decyzją nieważności decyzji z dnia 2 września 2003 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i niewykonalnej w dniu jej wydania.

Podstawę prawną wydania decyzji z dnia 2 września 2003 r. stanowił przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zgodnie, z którym właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności.

Natomiast decyzja wydana w niniejsze sprawie, przez organ pierwszej instancji, na podstawie art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego z dnia 28 października 2005 r., stwierdzała wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z dnia 2 września 2003 r., która jak wyżej wskazano, została uznana za nieważną.

Przepis art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi, iż po upływie terminu właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i w przypadku jego wykonania wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku.

W zaistniałej sytuacji przestała istnieć podstawa wydania decyzji z dnia 28 października 2005 r. i obowiązkiem organu było jej uchylenie, bowiem nie można stwierdzić wykonania obowiązku, skoro decyzja go nakładająca stała się nieważna. Jakiekolwiek inne działanie organu było by sprzeczne z przepisami prawa.

Organ odwoławczy zatem prawidłowo uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania na podstawie obowiązujących przepisów.

Podkreślić należy, iż organ odwoławczy miał obowiązek oceny sprawy zgodnie z przepisami obowiązującymi w dniu rozpoznawania sprawy.

Pozostałe żądania zawarte w skardze, w szczególności żądania ukarania pracownika organu i zasądzenie odszkodowania nie leżą w kompetencjach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.