Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 430/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, , Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2022 r. sprawy ze skargi K.W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej: "KGP") rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. W. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2021 r. o zwolnieniu K. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882, ze zm.), z dniem [...] października 2021 r., któremu to rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] września 2021 r. Komendant Miejski Policji w [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie K. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z uwagi na to, że K. W. brała udział w zdarzeniu w dniu [...] września 2021 r. mającym miejsce w galerii handlowej [...] w [...], w trakcie którego w sklepie [...] dokonała kradzieży sukienki o wartości 139,99 zł, którą schowała do czarnej torby przewieszonej przez ramię i nie płacąc za nią przy kasie udała się do wyjścia ze sklepu, gdzie została ujęta przez pracowników tego sklepu.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia [...] września 2021 r. zawiadomił K. W. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Pouczono ją o przysługujących uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 K.p.a., w tym w szczególności o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Jednocześnie, na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, stronę wezwano do wskazania zakładowej organizacji związkowej. Strona nie wskazała w terminie organizacji związkowej, która miałaby ją reprezentować.

Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2021 r. zawiesił K. W., na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy.

KGP zaznaczył, że do akt postępowania administracyjnego dołączono kserokopie materiałów z czynności w sprawie wykroczenia kradzieży w dniu [...] września 2021 r. w sklepie [...], z prowadzonego przeciwko K. W. postępowania dyscyplinarnego, a także wydruki artykułów prasowych dotyczących wymienionego zdarzenia.

Pismem z dnia 29 września 2021 r. K. W. została poinformowana o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie, jak również o przysługujących uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 K.p.a., w tym w szczególności o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji.

W dniu 29 września 2021 r. zgłosił swój udział w postępowaniu pełnomocnik K. W. - radca prawny A. G. Pismem z dnia 6 października 2021 r. pełnomocnik strony wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie wskazanych w tym piśmie dowodów.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2021 r. odmówił przeprowadzenia dowodów objętych pismem pełnomocnika strony z dnia 6 października 2021 r.

KGP utrzymując w mocy rozkaz personalny organu I instancji w uzasadnieniu przytoczył art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wskazał, że przedmiotem przedmiotowego postępowania nie jest wyłącznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez K. W. wykroczenia, bądź przewinień dyscyplinarnych, chociaż czyny te mają istotne znaczenie w kontekście spełnienia przesłanki wynikającej z wyżej powołanego przepisu. W ocenie organu pod uwagę należy wziąć całokształt okoliczności zaistniałych w tej sprawie oraz wszelkie okoliczności jej towarzyszące (i to zarówno te, które nastąpiły przed jak i po zdarzeniu), a w szczególności zachowanie policjanta w dniu zdarzenia, tj. w dniu [...] września 2021 r. oraz w dniu [...] sierpnia 2021 r., a także w trakcie prowadzonych czynności mających na celu wyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności tej sprawy. Organ nie badał i nadal nie bada czy w istocie wykroczenie (wykroczenia) lub przewinienia dyscyplinarne zostały popełnione, a także czy w wyniku ich popełnienia policjant może pełnić dalej służbę, ale czy okoliczności stanowiące pewien ciąg zdarzeń (zależnych oraz niezależnych od woli skarżącej) spowodowały konieczność wykluczenia tego policjanta z szeregów formacji policyjnej, z uwagi na "ważny interes służby". Zatem punktem odniesienia (punktem centralnym) tego postępowania nie jest wyłącznie sam policjant, ale przede wszystkim dobro formacji konkretyzujące się w pojęciu ważnego interesu służby.

Organ podkreślił, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy, należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy policjant zobowiązany jest do podjęcia działań służących budowaniu zaufania do Policji, a także dbałości o społeczny wizerunek Policji jako formacji.

Organ wskazał m.in., że K. W. w dniu [...] września 2021 r. w czasie wolnym od służby, przebywając w sklepie [...] usiłowała wynieść odzież w postaci sukienki, bez uprzedniego uiszczenia opłaty za nią, ale celu tego nie osiągnęła wskutek ujęcia przez pracowników sklepu. Zdaniem organu istotne dla sprawy znaczenie ma także zachowanie K. W. w dniu zdarzenia, która od chwili ujawnienia w jej torbie sukienki, za którą nie zapłaciła, a którą usiłowała wynieść ze sklepu, nie potrafiła w logiczny sposób wyjaśnić w jaki sposób weszła w jej posiadanie, tj. gdzie ją nabyła. Najpierw bowiem twierdziła, że zakupiła ją w innym miejscu, tj. w innym sklepie, a następnie wskazała na osobę trzecią, od której ją otrzymała. Nie potrafiła również wskazać okoliczności lub dowodu, który przemawiałby za prawdziwością jej wersji. Nie była także zainteresowana definitywnym i niebudzącym wątpliwości wyjaśnieniem całego zdarzenia, które skutkowałoby oczyszczeniem jej ze stawianych zarzutów. Jej zachowanie było wręcz irracjonalne w stosunku do zaistniałych okoliczności. Pomimo tego, że twierdziła, iż nie dokonała kradzieży sukienki była gotowa za nią zapłacić albo przyjąć mandat za kradzież rzeczy. Jednocześnie usiłowała też wpłynąć na osoby, które ujawniły całe zdarzenia, aby nie angażowano w nie organów Policji, wskazując wprost, że "nie ma na to czasu", a w sytuacji gdy nie osiągnęła zamierzonego skutku tą argumentacją, odwoływała się do przesłanek natury emocjonalnej związanych z możliwością utraty przez nią, wskutek tego zdarzenia, pracy lub źródła utrzymania jej i członków jej rodziny, tj. małoletniego dziecka. Jednocześnie podjęła również próbę nakłaniania osoby trzeciej, którą znała i która również posiada status funkcjonariusza Policji, do udzielenia jej pomocy, z obawy przed odpowiedzialnością, o której miała świadomość, że może w stosunku do niej, jako funkcjonariusza Policji, zostać wdrożona, tj. wskutek ustalenia jej udziału w popełnieniu czynu zabronionego, stanowiącego wykroczenie oraz przewinienie dyscyplinarne. Nie bez znaczenia pozostaje także to, że w dniu zdarzenia, tj. w dniu [...] września 2021 r., K. W. została wytypowana przez personel sklepu jako potencjalny sprawca kradzieży odzieży właśnie ze względu na przyjęte przez nią modus operandi, tj. charakterystyczny sposób jej zachowania i analogiczny przebieg zdarzenia z jej udziałem w dniu [...] sierpnia 2021 r., w którym również po analizie zainstalowanego w sklepie monitoringu nie tylko potwierdzono kradzież odzieży w postaci sukienki, ale również wskazano właśnie ją jako osobę sprawcy. Organ zaznaczył jednocześnie, że nawet po przybyciu na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy Policji K. W. nie dążyła do rzetelnego wyjaśnienia rzeczywistego przebiegu zdarzenia, co winno leżeć w jej interesie jako osoby, która jej zdaniem, była niewinna. Stanowiło to również jej obowiązek jako policjanta, tj. osoby posiadającej przymiot nieposzlakowanej opinii, a więc osoby, której nie można nic zarzucić. Organ podkreślił, że K. W. była policjantem doświadczonym. Pełniła służbę w Policji od 2016 r. Winna mieć zatem świadomość jakie obowiązki na niej spoczywają oraz jakie są konsekwencje ich niewypełnienia.

KGP podniósł, że bezsporne jest to, że wobec K. W. toczą się czynności wyjaśniające w sprawie o wykroczenie, a także zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne, w którym zakwalifikowano jej zachowanie (w czasie wolnym od służby) jako zaprzeczające zasadom współżycia społecznego, zasadzie praworządności oraz pogłębiania społecznego zaufania do Policji, a także zasadzie dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której wymieniona służyła oraz zasadzie podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej. Uznano zatem, że świadomie podjęła ona działania kwalifikowane jako niezgodne z przepisami prawa, a także zasadami etyki zawodowej policjanta. Irrelewantne są natomiast motywy, dla których wymieniona tego dokonała. Istotny jest sam fakt uczestnictwa policjanta w takim zdarzeniu, zwłaszcza, że (jak wynika z relacji innych osób biorących udział w tym zdarzeniu) K. W. nie podejmowała żadnej aktywności, która mogłaby skutkować definitywnym oczyszczeniem jej ze stawianych zarzutów dotyczących kradzieży odzieży ze sklepu, a jedynie podejmowane przez nią próby koncentrowały się na wyłączeniu lub ograniczeniu zaangażowania w wyjaśnienie tej sprawy przez organy ścigania, z uwagi na obawę wdrożenia procedury związanej z postępowaniem w sprawie wykroczenia, jak również procedury, która związana jest z odpowiedzialnością dyscyplinarną funkcjonariusza Policji, mogącą doprowadzić nie tylko do ukarania za przewinienie dyscyplinarne, ale także do zwolnienia jej ze służby w Policji. Okoliczność, iż K. W. posiada 5-letni staż służby, jeszcze bardziej ją obciąża. Jako doświadczony funkcjonariusz w służbie stałej musi być bowiem oceniana nie tylko w aspekcie posiadanej wiedzy fachowej, ale przede wszystkim przez pryzmat posiadanych przymiotów etyczno-moralnych. Postawa prezentowana przez policjanta z takim doświadczeniem służbowym musi być przykładem dla innych policjantów, w tym w szczególności o mniejszym doświadczeniu i stażu służby, zwłaszcza funkcjonariuszy nowoprzyjętych lub w służbie przygotowawczej. Bez tego może się okazać, że odpowiednie algorytmy zachowań wymagane przez przełożonych wobec nich nie będą miały właściwego podbudowania instrumentalnego. Zakotwiczenie wiedzy zawodowej w środowisku etosu zawodu policjanta stanowi zatem priorytet dla każdego przełożonego jednostki Policji. Nie może być zatem mowy o nieadekwatności podjętych działań wobec wymienionego policjanta. Brak stosowanych (zdecydowanych) kroków ze strony przełożonego właściwego w sprawach osobowych stanowiłby przejaw irracjonalnego, bo nierównego traktowania poszczególnych członków tej formacji. Wpłynąłby z pewnością także na rozluźnienie dyscypliny służbowej, co z kolei skutkowałoby niemożnością egzekwowania obowiązków wobec funkcjonariuszy, które wynikają z charakteru i właściwości pełnionej służby, a także z przyjętej hierarchicznej struktury organizacyjnej Policji. Zdaniem organu zdarzenie to niewątpliwie naruszyło również w istotny sposób wizerunek Policji. Brak reakcji na nie bezsprzecznie wykreowałby nieprawdziwy obraz Policji, która pomimo tego, że jest zobligowana do zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego, a co za tym idzie do egzekwowania od członków społeczeństwa przestrzegania przepisów prawa, jako organizacji, w której mogą kontynuować zatrudnienie osoby pozostające w kręgu podejrzeń o zachowania niezgodne z prawem, co do których nie mają zastosowania takie instrumenty jakie są podejmowane w stosunku do innych osób (niebędących policjantami) podejrzewanych o popełnienie czynu zabronionego jako wykroczenia.

W ocenie organu zachowanie skarżącej stanowi nie tylko dobitny przykład naruszenia jej obowiązków jako funkcjonariusza, ale przede wszystkim jest zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta. Skarżąca, jako policjant, zobowiązana była do znajomości przepisów dotyczących praw i obowiązków funkcjonariusza Policji. W ocenie KGP skarżąca stanowi dobitny i jaskrawy przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą pełniła jako policjant, a także braku szacunku do tego zawodu oraz etosu z nim związanego. Nie ma bowiem dostatecznego usprawiedliwienia dla takiego zachowania policjanta. Uzasadnione wątpliwości budzi przede wszystkim opis przebiegu zdarzenia podany przez skarżącą - jej wersja przebiegu zdarzenia. Organ wskazał, że przedstawiony przez nią przebieg zdarzenia oraz wskazane okoliczności, nie odzwierciedlają zaistniałych faktów, ale są jedynie wersją zdarzenia podaną przez policjanta, wobec którego istniały nie tylko podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie o wykroczenie oraz dyscyplinarnego, ale także postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Uzasadnione wątpliwości budzą w istocie relacje skarżącej z dnia zdarzenia co do okoliczności związanych jej zachowaniem.

Zdaniem KGP nie można zgodzić się z zarzutami pełnomocnika skarżącej, który kwestionuje poczynione w sprawie ustalenia, wskazując na wątpliwości, które nie zostały w sposób dostateczny wyjaśnione. Wynika to z niezrozumienia celu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, jaki należy osiągnąć by można było stwierdzić, że ustalono prawdę materialną. Organ administracyjny nie dąży do ustalenia czy w istocie wykroczenie (wykroczenia) lub przewinienia dyscyplinarne miały miejsce, nie dokonuje oceny dowodów, stanowiących podstawę do wszczęcia czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie lub postępowania dyscyplinarnego, winy lub odpowiedzialności za popełnione wykroczenie lub przewinienia dyscyplinarne. Czynności te zastrzeżone są wyłącznie dla organu procesowego oraz przełożonego dyscyplinarnego i prowadzącego w jego imieniu postępowanie dyscyplinarne rzecznika dyscyplinarnego. To te podmioty posiadają fachową wiedzę w tym zakresie i to one na podstawie dokonanych ustaleń podejmują decyzje co do zasadności prowadzenia czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie, a następnie skierowania wniosku o ukaranie do sądu, bądź postępowania dyscyplinarnego. Tym samym minimalizują prawdopodobieństwo popełnienia błędu, w kontekście prawidłowej oceny faktów i dowodów, zastosowanej kwalifikacji prawnej czynu, a także osobistej zarzucalności określonego czynu konkretnej osobie. Konsekwencją natomiast ustalenia stanu faktycznego zaistniałego w dniu zdarzenia, zachowania policjanta i jego postawy, zmian wersji przebiegu wydarzenia — osoby pełniącej służbę w Policji, jest utrata przez nią nieposzlakowanej opinii. Porównywanie czynności wykonywanych w toku czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie lub w postępowaniu dyscyplinarnym, bądź decyzji tam zapadłych, albo polemika z dokonaną oceną faktów i dowodów, których zebranie jest konieczne w sprawie o wykroczenie lub dyscyplinarnej, byłoby nieuprawnionym wkroczeniem w sferę kompetencji organu procesowego (w sprawie o wykroczenie) lub przełożonego dyscyplinarnego.

KGP podkreślił, że okoliczności, których dowodzenia domaga się pełnomocnik skarżącej i które zostały wyszczególnione w odwołaniu pozostają bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia K. W. ze służby w Policji. Postępowanie w sprawie o wykroczenie lub dyscyplinarne są odrębnymi i niekonkurencyjnymi postępowaniami w stosunku do postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Wybór pomiędzy poszczególnymi instrumentami prawnymi zależny jest od różnych czynników, bo różne okoliczności warunkują byt tych postępowań. Wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zależne jest natomiast od uznania przełożonego, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o Policji.

Organ podniósł także, że nie można zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika strony, który wyciąga nieuzasadnione wnioski porównując skutki prawne wynikające z przeprowadzonego postępowania w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z postępowaniem dotyczącym zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Postępowania te są w stosunku do siebie niezależne i niekonkurencyjne, bo różne przesłanki warunkują byt tych postępowań. Zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji stanowi obligatoryjną podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego w sytuacji wydania wobec niego prawomocnego orzeczenia w postępowaniu dyscyplinarnym, którym wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Przesłanka ta nie była badana w tej sprawie, bo nie jest objęta podstawą zwolnienia, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ma z kolei na celu ustalenie czy zmaterializowała się przesłanka objęta tą podstawą zwolnieniową, a zatem czy wystąpiły okoliczności, które świadczą o tym, że zostało naruszone dobro prawne jakim jest ważny interes służby. W tej sytuacji, nieuprawnione są twierdzenia pełnomocnika strony, który odnosi się do obu tych postępowań, tak jakby ich przedmiot był wspólny. Kwestie odnoszące się do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji ze względu na prawomocnie zakończone postępowanie dyscyplinarne wydaniem orzeczenia o wydaleniu policjanta ze służby w Policji pozostają poza granicami sprawy administracyjnej dotyczącej zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, bo takie orzeczenie nie funkcjonuje w obrocie prawnym. Organ zaznaczył także, że wybór instrumentu prawnego przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] pełniącego wobec K. W. funkcję przełożonego dyscyplinarnego - wdrożenie wobec niej postępowania dyscyplinarnego, nie pozbawia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], będącego przełożonym, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, możliwości skorzystania z przypisanego mu wymienionym przepisem uprawnienia.

W ocenie KGP przedstawione okoliczności świadczą, że skarżąca niewątpliwie utraciła przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Tym samym uznać należy, że K. W. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają natomiast pozostawienie wymienionej w służbie. Utraciła przymiot "nieskazitelności charakteru". Utraciła ona również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze swoich przełożonych, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach władzy publicznej.

Organ uznał, że zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania z K. W. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Organ wskazał, że przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Organ dokonał bowiem wnikliwej analizy materiału dowodowego istotnego z punktu widzenia przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a na podstawie zebranej dokumentacji bezsprzecznie można ustalić stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy.

Organ zwrócił uwagę, że nie była przedmiotem badania postawa funkcjonariusza, jaką przejawiał w przeszłości w służbie, jej przebieg, jego osiągnięcia zawodowe czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. Organ administracyjny nie kwestionował bowiem, że K. W. pełniąc służbę w Policji, cieszyła się w przeszłości nieposzlakowaną opinią. Był to warunek sine qua non, umożliwiający jej nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Stąd też weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania. Relewantna z punktu widzenia decyzji merytorycznej była wyłącznie sekwencja zdarzeń, w tym w szczególności postawa K. W., charakter miejsca zdarzenia oraz rodzaj podjętych przez nią działań. W tym przypadku ta okoliczność determinowała do przyjęcia, że ten funkcjonariusz Policji utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Wszelkie dalsze rozważania na ten temat, nie są istotne dla przedmiotowej sprawy administracyjnej. Tym samym zarzuty pełnomocnika skarżącej w odwołaniu naruszenia art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 78 § 1 K.p.a., są całkowicie niezasadne. Organ zebrał cały materiał niezbędny do podjęcia decyzji merytorycznej, a następnie w granicach swobodnej oceny dowodów dokonał jego kompleksowej oceny. Zgromadzona w sprawie dokumentacja jest bez wątpienia wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania i pozwalającym na jego merytoryczne zakończenie. Wszelkie inne ustalenia, nie zmieniłyby przyjętej oceny o utracie przymiotu nieposzlakowanej opinii policjanta, a tym samym dalsze wykonywanie czynności lub gromadzenie innej dokumentacji (w tym na wniosek strony lub jej pełnomocnika), w sposób oczywisty, powodowałoby przedłużenie tego postępowania.

Dalej KGP zaznaczył, że organ w pełni zapewnił stronie czynny udział w każdym stadium postępowania - stosownie do art. 10 K.p.a.. Jak wynika ze zgromadzonych w przedmiotowej sprawie materiałów prawo to nie było ograniczone. Korzystanie z przysługujących uprawnień wymaga jednak podjęcia przez stronę określonej aktywności, której nie może zastąpić w żaden sposób działanie organu. Dodać również należy, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania (art. 32 K.p.a.). Zasadnym jest też wskazanie, iż nawet naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

W ocenie organu nie można przyjąć, że udział strony lub jej pełnomocnika w prowadzonym postępowaniu, w szczególności w kontekście zarzutów zawartych w odwołaniu, skutkowałby wydaniem innego rozstrzygnięcia, tym bardziej, że pełnomocnik strony, podnosząc zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., nie przedstawił żadnych argumentów, wskazujących, że powyższe ewentualne uchybienie ze strony organu I instancji mogło mieć wpływ (tym bardziej istotny) na wynik sprawy. Wskazywanie przez pełnomocnika na naruszenie przez organ art. 10 § 1 K.p.a., w połączeniu z brakiem powołania zarzutów relewantnych dla przedmiotu sprawy, w kontekście jednolitości i kompletności materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, stanowi podstawę do stwierdzenia, że ewentualne naruszenie normy prawnej zawartej w powołanym przepisie procedury administracyjnej, nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia organu I instancji. K. W. ani jej pełnomocnik nie zakwestionowali bowiem samego udziału funkcjonariusza w zdarzeniu mającym miejsce w dniu [...] września 2021 r., a tylko pełnomocnik skarżącej wskazywał na pewne okoliczności, które mogą ewentualnie wpłynąć na odpowiedzialność K. W., w kontekście postępowania dotyczącego wykroczenia oraz dyscyplinarnego. Kwestie te, pozostają poza granicami tej sprawy administracyjnej.

Organ zwrócił uwagę, że w przypadku kolizji pomiędzy interesem społecznym, a słusznym interesem strony, organ administracyjny musi ważyć, którym wartościom w konkretnym przypadku dać prymat. Nie ulega wątpliwości, że interes społeczny musi mieć w tym przypadku pierwszeństwo przed partykularnym interesem jednostki. W przeciwnym wypadku trudno byłoby założyć, że możliwe jest sprawne i prawidłowe funkcjonowanie Policji. Zatem nie budzi wątpliwości, że działanie w granicach uznania administracyjnego, o którym mowa wyżej, nie naruszyło treści normy zawartej w art. 7 K.p.a..

KGP, przytaczając treść art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zaznaczył, że K. W., mimo prawidłowego doręczenia jej w dniu 14 września 2021 r. zawiadomienia z dnia [...] września 2021 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia jej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, w którym została prawidłowo pouczona o przysługujących jej uprawnieniach, nie wskazała w terminie, o którym mowa w art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, ani w toku całego postępowania administracyjnego organizacji związkowej, która miałaby ją reprezentować. Wobec powyższego zwolnienie Pani K. W. mogło nastąpić bez zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej.

KGP odnosząc się do żądania pełnomocnika strony zawartego w odwołaniu o przywrócenie K. W. do służby przytoczył treść art. 42 ustawy o Policji i podniósł, że przywrócenie do służby stanowi szczególną konstrukcję prawną umożliwiającą powrót do służby funkcjonariuszy uprzednio z niej zwolnionych. Instytucja ta dotyczy jednak takich sytuacji, w których ostateczna decyzja o zwolnieniu ze służby zostanie uchylona albo stwierdzona jej nieważności. Przywrócenie do służby nie następuje natomiast, jak chciałby tego pełnomocnik strony, gdy decyzja weryfikowana jest w administracyjnym toku instancji, tj. w postępowaniu odwoławczym, bowiem takiemu rozstrzygnięciu nie przysługuje przymiot ostateczności (prawomocności).

Organ podkreślił, że słusznie nadano rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 K.p.a. Organ nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. W ocenie organu zaskarżony rozkaz personalny spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 K.p.a., gdyż w jego uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Komendant Wojewódzki Policji w [...] mógł i powinien był użyć wszelkich przewidzianych prawem środków, aby jak najszybciej rozwiązać stosunek służbowy z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem tejże służby.

Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] stał się przedmiotem skargi K. W., reprezentowanej przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2021 r. Nr [...] i przywrócenie skarżącej do służby zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez nie podjęcie przez organ I instancji wszelkich czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;

b) art. 10 § 1 K.p.a. polegające na jego niezastosowaniu i uniemożliwieniu skarżącej czynnego uczestnictwa w niniejszym postępowaniu;

c) art. 7 K.p.a. art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz brak zebrania i nierozpatrzenie materiału dowodowego, tj. zaniechanie ustalenia istotnej w sprawie okoliczności co do możliwości dalszego — pozostawania strony w służbie w Policji, co w konsekwencji skutkowało błędnym ustaleniem, że doszło do naruszenia interesu służby

d) art. 108 § 1 K.p.a., polegające na nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji, gdy brak było w sprawie przesłanek do jego zastosowania;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego ti.:

a) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że za zwolnieniem K. W. ze służby przemawia ważny interes służby bowiem swym zachowaniem naraziła formację na utratę dobrego imienia i zaufania publicznego, podczas gdy w okolicznościach braku przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego nie można w sposób jednoznaczny i kategoryczny uznać, skarżąca dopuściła się przewinienia naruszającego ważny interes formacji;

b) art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez zwolnienie policjanta z powodu ważnego interesu służby oraz popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego wówczas, gdy zwolnienie może nastąpić po uprzednim zaopiniowaniu przez związek zawodowy policjantów, natomiast w przedmiotowej sprawie zaopiniowania takiego nie było.

W uzasadnieniu pełnomocnik rozszerzył argumentację w zakresie postawionych zarzutów. Przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Wskazał, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, że skarżąca nie spełnia podstawowego warunku niezbędnego do pełnienia służby w Policji, gdyż utraciła przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu i nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią. Pełnomocnik m. in. podniósł, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zarówno skarżąca jak i on pozbawieni zostali możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Wprawdzie organ w treści uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego powołuje się na pismo z dnia 29 września 2021 r., w którym skarżąca została poinformowana o przysługujących jej uprawnieniach wynikających z art. 10 K.p.a., jednak odbyło się to w toku postępowania prowadzonego przez Komendanta Miejskiego Policji w [...], które jest odrębnym postępowaniem, niezależnym od postępowania prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Organ I instancji nie może opierać się na czynnościach dokonanych w innym postępowaniu i uznawać ich za zrealizowane w toku prowadzonego przez niego postępowania. Zdaniem pełnomocnika w świetle przepisów prawa administracyjnego takie postępowanie jest niedopuszczalne. Prowadzenie postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie może ograniczać się jedynie do zawiadomienia o jego wszczęciu i wydania decyzji w sprawie uznając, że reszta czynności zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego wykonana została przez Komendanta Miejskiego Policji w [...].

W ocenie pełnomocnika główny ciężar dowodowy oparto wyłącznie na dowodach zgromadzonych tak w postępowaniu karnym, jak i dyscyplinarnym, zaś organ poprzestał na arbitralnym stwierdzeniu, że policjant, co do którego istnieje podejrzenie, że dopuścił się przestępstwa traci autorytet, wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania, a pozostawienie go w służbie może wpływać demoralizująco na innych funkcjonariuszy.

Pełnomocnik podał także, że w sprawie zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...], jak i Komendant Główny Policji nie wykazali w jaki sposób skarżąca mogłaby realnie zagrażać interesowi służby, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że szczególny status jaki posiada Policja, jako formacja służąca społeczeństwu wymaga skutecznego i prawidłowego działania, a swej roli nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, które z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą jej pełnić. Organy nie wskazały jednak żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających skorzystanie z rygoru z art. 108 K.p.a..

Reasumując pełnomocnik podniósł, że powołane okoliczności wskazują, że zwolnienie funkcjonariusz K. W. ze służby w trybie przewidzianym w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie zostało poprzedzone wyjaśnieniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności dotyczących wystąpienia przesłanek "ważnego interesu służby".

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym. Pełnomocnik odniósł się do zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu.

Zarówno zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny organu

I instancji odpowiadają prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, jak również prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik niniejszej sprawy. Zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione.

Rozstrzygniecie organu w niniejszej sprawie podjęte zostało na podstawie przepisu prawa, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1882), zgodnie z którym, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Istotą sprawy było zatem dokonanie przez organ Policji ustalenia, czy pozostawienie K. W. w służbie narusza ważny interes służby i uzasadnia jej zwolnienie ze służby. Organy dokonały w tej sprawie prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały przepis art. 41 ust. 2 pkt 5, jak też art. 43 ustawy o Policji, w sposób wyczerpujący uzasadniając przy tym podjęte rozstrzygnięcia, co pozwoliło Sądowi stwierdzić,

iż ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była dowolna. Organ zgromadził przy tym niezbędny w tej sprawie materiał dowodowy, pozwalający na stwierdzenie, że zaszły przesłanki do zastosowania w tym przypadku art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a ocena organu w tym zakresie nie była dowolna. Do akt postepowania dołączono kserokopie materiałów m.in. z czynności w sprawie wykroczenia - kradzieży w dniu [...] września 2021 r. w sklepie [...], ale również wydruki artykułów prasowych dotyczących wymienionego zdarzenia. Jak podkreślił organ w zaskarżonym rozkazie personalnym, znaczenie w sprawie dla zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji miała nie tylko kwestia uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez skarżącą wykroczenia, ale całokształt okoliczności zaistniałych w tej sprawie, tj. wszelkie okoliczności jej towarzyszące (i to zarówno te, które nastąpiły przed jak i po zdarzeniu), a w szczególności zachowanie skarżącej jako policjanta w dniu zdarzenia, tj. w dniu [...] września 2021 r. oraz w dniu [...] sierpnia 2021 r., a także w trakcie prowadzonych czynności mających na celu wyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności sprawy.

Organ wykazał, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, że skarżąca w dniu [...] września 2021 r. w czasie wolnym od służby, przebywając w sklepie [...] usiłowała wynieść odzież w postaci sukienki, bez uprzedniego uiszczenia opłaty za nią, ale celu tego nie osiągnęła wskutek ujęcia przez pracowników sklepu. Organ zwrócił przy tym uwagę na zachowanie skarżącej w dniu zdarzenia, która od chwili ujawnienia w jej torbie sukienki, za którą nie zapłaciła, a którą usiłowała wynieść ze sklepu, nie potrafiła w logiczny sposób wyjaśnić w jaki sposób weszła w jej posiadanie, tj. gdzie ją nabyła. Twierdziła, iż nie dokonała kradzieży sukienki, była gotowa za nią zapłacić albo przyjąć mandat za kradzież rzeczy. Organ zwrócił uwagę, że skarżąca usiłowała wpłynąć na osoby, które ujawniły całe zdarzenia, aby nie angażowano w nie organów Policji. W sytuacji gdy nie osiągnęła zamierzonego skutku odwoływała się do przesłanek natury emocjonalnej związanych z możliwością utraty przez nią, wskutek tego zdarzenia, pracy lub źródła utrzymania jej i członków jej rodziny, tj. małoletniego dziecka. Skarżąca podjęła również próbę nakłaniania osoby trzeciej, którą znała i która również posiada status funkcjonariusza Policji, do udzielenia jej pomocy, z obawy przed odpowiedzialnością, której miała świadomość. Organ podkreślił, że w dniu zdarzenia, tj. w dniu [...] września 2021 r. K. W. została wytypowana przez personel sklepu jako potencjalny sprawca kradzieży odzieży właśnie ze względu na przyjęte przez nią modus operandi tj. charakterystyczny sposób jej zachowania i analogiczny przebieg zdarzenia z jej udziałem w dniu [...] sierpnia 2021 r., w którym również po analizie zainstalowanego w sklepie monitoringu nie tylko potwierdzono kradzież odzieży w postaci sukienki, ale również wskazano właśnie ją jako osobę sprawcy. Po przybyciu na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy Policji skarżąca nie dążyła do rzetelnego wyjaśnienia rzeczywistego przebiegu zdarzenia. W sprawie jest bezsporne, że wobec skarżącej toczyły się m.in. czynności wyjaśniające w sprawie o wykroczenie.

Okoliczności zdarzenia z dnia [...] września 2021 r. znajdujące potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym (w tym protokole przesłuchania świadka – kierownika salonu [...] – karta 30-33 akt organu), w tym także zachowanie skarżącej, co do którego, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie ma wątpliwości – dawały organom Policji podstawę do tak zdecydowanego działania jak zwolnienie ze służby ze względu na ważny interes służby. Okoliczności zdarzenia z udziałem skarżącej z dnia [...] września 2021 r. nie pozostawiają wątpliwości,

że nastąpiła utrata nieposzlakowanej opinii. Zdarzenie to i zachowanie skarżącej jako funkcjonariusza Policji niewątpliwie ukształtowało wizerunek Policji w oczach m.in. pracowników sklepu , w którym zdarzenie miało miejsce.

Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia ważnego interesu służby, jednakże jest bezsporne, że należy ten interes rozumieć i rozpatrywać w kontekście celów i zadań Policji, jako formacji uzbrojonej, przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa, ochrony osób i mienia przed bezprawnym zamachem. Organ uznał, że ważny interes służby jest tożsamy w tej sprawie z interesem społecznym i w świetle okoliczności sprawy, twierdzenie to uznać należy za prawidłowe. Policja jest formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jest to formacja, do której zadań należy wykrywanie nie tylko przestępstw ale też wykroczeń oraz ściganie ich sprawców.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy organy Policji miały podstawy do stwierdzenia, że okoliczności, w jakich w dniu [...] września 2021 r. znalazła się skarżąca i jej zachowanie w związku z tym zdarzeniem uniemożliwiają dalsze pełnienie służby w Policji.

Podkreślenia wymaga, że organ Policji nie dokonywał w tej sprawie kwalifikacji prawnej czynu, czy zachowania skarżącej, albowiem nie jest to postępowanie dyscyplinarne. Kwestia "dopuszczenia się przewinienia", o czym jest mowa w skardze, nie była przedmiotem oceny organu. Organ Policji w sprawie niniejszej nie rozstrzygał o winie skarżącej. Kwestia nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego, które miałoby zmierzać do wykazania braku winy skarżącej pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie.

Nie sposób podważyć stwierdzenia organu, że całokształt zachowań skarżącej w dniu zdarzenia (jako policjanta z 5-letnim stażem służby), "jest zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta", zaś brak stosownych kroków ze strony organu wykreowałby nieprawdziwy obraz Policji, która jako zobligowana do egzekwowania od członków społeczeństwa przestrzegania przepisów prawa, pozwalałaby kontynuować zatrudnienie osobom pozostającym w kręgu podejrzeń.

Ocena organu, że skarżąca utraciła – w okolicznościach niniejszej sprawy, które w sposób jednoznaczny wynikają z treści zgromadzonego materiału dowodowego – nieposzlakowaną opinię, nie jest dowolna. Organ w stanie faktycznym tej sprawy miał podstawy do stwierdzenia, że skarżąca – z uwagi na zadania spoczywające na Policji – nie powinna dalej pełnić w niej służby.

Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że organ Policji nie rozstrzygał w tej sprawie o winie skarżącej. Przedstawione w zaskarżonym rozkazie personalnym okoliczności, w jakich znalazła się skarżąca, w tym próba wpłynięcia na osoby, które ujawniły zdarzenie (aby nie wzywać Policji), a także wynikające z materiału dowodowego powoływanie się przez skarżącą w toku zdarzenia (co wynika

z protokołu przesłuchania kierownika sklepu) na fakt, że jest funkcjonariuszem Policji i wskazywanie na obawę utraty pracy, zasadnie w ocenie organów Policji dawały podstawę do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Po zapoznaniu się z całością materiałów, na podstawie których rozstrzygał organ, w tym protokołu z przesłuchania kierownika sklepu, ale także protokołu przesłuchania męża skarżącej, protokołu przesłuchania samej skarżącej – brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu I instancji. Organ odwołując się do okoliczności sprawy i zachowań skarżącej w dniu zdarzenia, zasadnie – uzasadniając brak możliwości pozostawienia skarżącej w służbie – wskazał też (dodatkowo jedynie) na materiały prasowe (dołączone do akt postępowania), które ujawniały zdarzenie, o którym mowa w sprawie, opinii publicznej. W okolicznościach tej sprawy nie sposób podważyć stwierdzenia KGP, że skarżąca utraciła przymiot nieskazitelności charakteru.

Organy dokonując ustaleń stanu faktycznego nie naruszyły przepisów postępowania, w tym zarzucanych w skardze art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 108 § 1 k.p.a. Organ zgromadził w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, o czym była już mowa wyżej i rozpatrzył go wszechstronnie. Strona nie była pozbawiona udziału w prowadzonym postępowaniu (pismem z dnia [...] września 2021 r. skarżąca była zawiadomiona przez KWP w [...] o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i pouczona o przysługujących uprawnieniach z art. 10 k.p.a.). Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że uchybienie uniemożliwiło dokonanie konkretnej czynności procesowej, która miałaby wpływ na wynik sprawy. Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie. Skarżąca nie była pozbawiona udziału w postępowaniu. Pismem z dnia [...] września 2021 r. (karta – 127 akt organu) zawiadomiona była przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o tym, że zakończone zostało postępowanie dowodowe w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i pouczona o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów przed wydaniem rozkazu personalnego. Także pełnomocnik brał udział w postępowaniu. Oparcie się przez organ w niniejszej sprawie na materiałach z czynności w sprawie wykroczenia, czy materiałach postępowania dyscyplinarnego, nie narusza prawa. Także nieuwzględnienie przez organ w postępowaniu administracyjnym wnioskowanych dowodów nie miało wpływu na wynik sprawy. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ był bowiem wystarczający do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jak wskazywano już wyżej organ nie dokonywał w tej sprawie kwalifikacji prawnej czynu, czy zachowania, jak również nie rozstrzygał o winie lub niewinności, albowiem nie jest do tego uprawniony.

Konieczność zapewnienia prawidłowego wykonywania zadań ustawowych przez funkcjonariuszy Policji, pozwalała organom na podjęcie w tej sprawie rozstrzygnięcia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organy Policji wystarczająco wyczerpująco uzasadniły, że dalsze pozostawanie skarżącej w Policji nie jest możliwe. W odbiorze społecznym Policja musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ścigania ich sprawców.

Podkreślić należy przy tym, że sąd administracyjny nie dokonuje kontroli prowadzonej przez organ policji polityki kadrowej. Do sądu administracyjnego należy dokonanie oceny, czy działanie organu i podjęte w jego ramach rozstrzygnięcia nie były dowolne, czy organ rozważył wszechstronnie wszystkie okoliczności istotne w tej sprawie oraz czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia. To biorąc pod uwagę Sąd stwierdził, że organy Policji miały podstawy do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i przepis ten został zastosowany prawidłowo.

W sprawie tej organ wypełnił także obowiązek nałożony na niego przez ustawodawcę w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Stosownie do art. 43 ust. 4 ustawy

o Policji wezwał stronę (pismem z dnia [...] września 2021 r.) do wskazania,

w zakreślonym terminie, zakładowej organizacji związkowej ją reprezentującej. Skarżąca nie wskazała w wyznaczonym terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania, organizacji związkowej. Zgodnie z art. 43 ust. 6 ustawy o Policji, w przypadku, gdy policjant w terminie, o którym mowa w ust. 4, nie wskazał zakładowej organizacji związkowej albo zakładowa organizacja związkowa w terminie, o którym mowa w ust. 5, nie przekazała opinii, zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić bez zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej. Sytuacja taka nastąpiła w niniejszej sprawie. Skoro w wyznaczonym terminie strona nie wskazała zakładowej organizacji związkowej, zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mogło nastąpić bez zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej.

Nadany rozkazowi I instancji rygor natychmiastowej wykonalności był –

w stanie faktycznym tej sprawy – uzasadniony. Interes skarżącej, choć zrozumiały, nie przeważał w tej sprawie nad interesem służby. Organ wykazał, że w okolicznościach sprawy dobro Policji wymagało niezwłocznego usunięcia skarżącej ze służby. Zwłoka w wykonaniu rozkazu wpływałaby negatywnie na ocenę działań organów Policji a tym samym na ocenę całej formacji.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) orzekł,

jak w wyroku.