Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 53/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2017 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. nadwyżki podatku należnego nad naliczonym do wpłaty, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 5 grudnia 2016r. B. W. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. nadwyżki podatku należnego nad naliczonym do wpłaty, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku.

Z akt sprawy wynika, że w toku kontroli przeprowadzonej wobec B. W. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2012r. ustalono następujące nieprawidłowości.

Wykazano istniejące rozbieżności pomiędzy podatkiem należnym wynikającym z deklaracji VAT-7, a kwotą podatku wynikającą z wystawionych faktur. W deklaracji VAT-7 za styczeń 2012 r. strona wykazała podatek należny w kwocie 50 069 zł, różnica w kwocie 11 116 zł (50 069 zł - 38 953 zł) - dotyczący rozliczenia w styczniu 2012r. faktury za usługi transportowe wystawionej w grudniu 2011r. Ponadto stwierdzono, że odbiorca towarów firma A z siedzibą w S. nie potwierdziła otrzymania faktury z dnia [...] r. nr [...] r. na kwotę netto 25 724,30 zł, jednakże do rozliczenia przyjęto podatek należny wykazany w deklaracji VAT-7 za listopad 2012 r. w łącznej kwocie 269 279 zł z uwagi na jej zgodność z ewidencją księgową. W pozostałym zakresie dane wynikające z deklaracji VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2012 r. są zgodne z ewidencją księgową i wystawionymi fakturami. Ponadto ustalono, że strona niezasadnie wykazała w deklaracjach VAT-7 za miesiące od stycznia do kwietnia oraz od czerwca do grudnia 2012 r. podatek należny wynikający z faktur wystawionych na rzecz powiązanej rodzinnie firmy - Przedsiębiorstwo Handlowe A. P., ul. A 6, [...] B., za usługi transportowe. W rozliczeniu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. nie powstało więc zobowiązanie podatkowe w postaci podatku należnego wynikającego z nierzetelnych faktur wystawionych przez stronę na rzecz firmy B A. P., co skutkowało zaniżeniem zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń - grudzień 2012 r. w postaci kwot podatku należnego wykazanego na fakturach wystawionych przez stronę, które nie przedstawiają rzeczywistych transakcji, wprowadzonych do obrotu prawnego na rzecz firmy B A. P.. W konsekwencji w ocenie organu strona jest zobowiązana - na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług - do zapłaty podatku wykazanego na tych fakturach w łącznej kwocie 45 218 zł.

W związku ze zgłoszonym w dniu [...]. pożarem budynku biurowego podatniczki w B ul. A 20 oraz informacją o spaleniu dokumentacji za 2012 r. organ pierwszej instancji wystosował do strony 12 wezwań do przedłożenia duplikatów faktur oraz wszelkich dowodów potwierdzających dokonanie zakupów, rejestrów zakupu i ewidencji księgowej za 2012 r. Strona nie przedłożyła duplikatów wszystkich faktur będących podstawą obliczenia podatku naliczonego wykazanego w deklaracjach VAT-7 za 2012 r. Kwoty podatku naliczonego, co do których brak jest udokumentowania fakturami bądź ich duplikatami za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. stanowią różnicę pomiędzy podatkiem naliczonym wykazanym w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące 2012 r. a podatkiem wynikającym z duplikatów faktur przedłożonych w toku postępowania kontrolnego. W ocenie organu działaniem powyższym strona naruszyła art. 86 ust. 2 pkt 1 lit, a ustawy o podatku od towarów i usług w związku z § 20 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 68, poz. 360 z późn. zm.).

W ocenie organu kontroli skarbowej strona zawyżyła również podatek naliczony obniżający podatek należny za kwiecień - lipiec oraz wrzesień 2012r. wynikający z faktur wystawionych przez firmę C Z. K., ul. B 5/17, [...] S.. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ pierwszej instancji stwierdził, że faktury sprzedaży wystawione w 2012r. przez Z. K., w tym 28 faktur wystawionych na rzecz B. W. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Strona posłużyła się tymi fakturami wyłącznie po to, aby uzyskać wymierne korzyści finansowe w postaci możliwości dokonania pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony w nich wykazany w łącznej kwocie 72 595,04 zł.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że również faktury wystawione na rzecz B. W. przez powiązaną rodzinnie firmę B A. P. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wobec powyższego Strona zawyżyła podatek naliczony podlegający odliczeniu od podatku należnego wykazany w deklaracjach VAT-7 za styczeń - grudzień 2012 r.

Po analizie dowodów zgromadzonych w toku postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. stwierdził, że faktury te nie przedstawiają rzeczywistych transakcji. B. W. nabywała faktycznie odpady z drewna, które następnie były przedmiotem dalszego obrotu, jednak nie zostało wskazane rzetelnie źródło ich pochodzenia. Faktury firmowane przez B A. P. na sprzedaż odpadów z drewna do firmy B. W. z wykazanym podatkiem w łącznej kwocie 957 844,27 zł nie przedstawiają rzeczywistych transakcji. Uwzględniając powyższe organ kontroli skarbowej stwierdził, że w deklaracjach VAT-7 za 2012r. strona niezasadnie obniżyła podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez B A. P. w 2012r.

Mając na uwadze ustalone okoliczności faktyczne, faktury wystawione na rzecz Strony zarówno przez firmę C Z. K., jak i Przedsiębiorstwo Handlowe A. P. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich wykazany stosownie do art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit, a ustawy o podatku od towarów i usług stwierdzają, bowiem czynności, które faktycznie nie zostały dokonane.

Biorąc pod uwagę wykazane nieprawidłowości Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z [...] r. określił podatniczce w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku nad naliczonym do wpłaty za: luty, kwiecień, czerwiec - grudzień 2012r.; nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za: styczeń, marzec maj 2012r.; obowiązek zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy podatku od towarów i usług za styczeń - grudzień 2012 r.

W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez stronę decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W odniesieniu do dostaw i podatku należnego wskazano, że na podstawie deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące 2012 r. złożonych do Urzędu Skarbowego w S. organ pierwszej instancji ustalił kwoty dostaw krajowych i podatku należnego. Łącznie za 2012r. strona wykazała wartość obrotów w kwocie 10 617 532 zł, wartość podatku należnego według stawki podstawowej, tj. 23% w kwocie 2 442 029 zł. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zarówno wystawca faktur - firma PHU W. B, jak i ich odbiorca - firma B A. P. nie potrafiły podać żadnych konkretnych informacji na uprawdopodobnienie, że fakturowane transakcje zakupu usług transportowych miały rzeczywiście miejsce. Podjęte przez organ kontroli skarbowej czynności nie pozwoliły uzyskać odpowiedzi na zasadniczą kwestię, tj. w jaki sposób kalkulowano koszty transportu będące podstawą wystawiania przedmiotowych faktur.

Biorąc pod uwagę dowody zgromadzone zarówno w toku postępowania kontrolnego wobec Pani B. W., jak i Pani A. P. organ pierwszej instancji stwierdził, że faktury dotyczące przedmiotowych usług transportowych nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Faktury te są nierzetelne, nie doszło bowiem do transakcji, które miały dokumentować pomiędzy wskazanymi w nich stronami. Kierowane do organu kontroli skarbowej odpowiedzi, w których żadna ze stron transakcji nie była w stanie przekazać wiarygodnych informacji o wysokości kosztów usług są dodatkowym potwierdzeniem nierzetelności tych faktur.

W przypadku firm powiązanych B A. P. i PHU B. W. kwoty wpisane na fakturach za rzekomo świadczone usługi transportowe oraz realizowanie poprzez rachunek bankowy płatności miały tylko urealnić wzajemne transakcje. Faktycznie to B. W. finansowała i wykonywała transport we własnym zakresie. Dokonywała zakupu odpadów z drewna we własnym zakresie i przewoziła je własnymi środkami transportu, przy udziale zatrudnionych kierowców i siostry A. P.

Faktury na sprzedaż usług wystawione przez stronę na rzecz B A. P. nie służyły dokumentowaniu jakichkolwiek zdarzeń gospodarczych. Postępowanie kontrolne przeprowadzone wobec A. P. wykazało bowiem, że wzajemne transakcje były częścią wprowadzonego w życie planu, w którym to B. W. transportując we własnym zakresie swoje towary wypisywała dla siebie faktury na ich rzekomą sprzedaż oraz wypisywała faktury za rzekomo świadczone usługi transportowe wykorzystując przy tym zarejestrowaną w tym celu firmę siostry B A. P.. Świadczy o tym również umowa z dnia 1 lipca 2011r. zawarta pomiędzy B W. i A. P., która w sposób jednostronny zobowiązuje firmę B A. P. do sprzedaży odpadów i zakupu usług transportowych do firmy siostry PHU B. W.. Takie jednostronne ukształtowanie obowiązków strony umowy jest niespotykane w praktyce obrotu gospodarczego pomiędzy niepowiązanymi podmiotami i może jedynie świadczyć o całkowitym podporządkowaniu A. P. w ramach działalności gospodarczej prowadzonej faktycznie przez jej siostrę B. W.. Dodatkowo analiza transakcji zapłat za ww. usługi transportowe, za pośrednictwem rachunków bankowych, dokonana w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec A. P. wykazała jednoznacznie, że dokonywano tylko sztucznego obiegu pieniędzy pomiędzy kontami (prywatnym i firmowym) A. P., aby w tym samym dniu środki pieniężne mogły z powrotem zasilić konto B. W.. Realizując poszczególne wpływy i wypływy finansowe usiłowano stworzyć pozory płatności za transakcje. Płatności za usługi transportowe były drugim obok wypłat gotówki sposobem powrotu środków pieniężnych na konto firmowe B. W., która następnie regulowała tymi środkami własne zobowiązania.

W uzasadnieniu decyzji wydanej dla A. P. w zakresie podatku od towarów usług za 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. bezspornie wykazał, że zakup odpadów z drewna na podstawie przedłożonych przez A. P. dowodów wewnętrznych nie potwierdza ich faktycznego nabycia. W konsekwencji tego przedmiotowe faktury również nie potwierdzają wykonania usług transportowych tych odpadów. Skoro bowiem nie doszło do zakupu przez A. P. odpadów z drewna i ich dalszej odsprzedaży, to należy logicznie przyjąć, że nie mogło w zaistniałym stanie faktycznym dojść do transportowania tych towarów na rzecz firmy B A. P.. Należy podkreślić, że decyzja Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. [...] r. wydana dla A. P. została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r.

Podsumowując organ wskazał, że w sprawie nie wystąpił obrót usługami, a jedynie czynność techniczna wystawienia dokumentu o nazwie "faktura VAT", która nie rodzi obowiązku podatkowego. W konsekwencji w rozliczeniu W rozliczeniu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. nie powstało zatem zobowiązanie podatkowe w postaci podatku należnego wynikającego z nierzetelnych faktur wystawionych przez Stronę na rzecz firmy B A. P.. Powstał natomiast zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług z faktur VAT wystawionych przez PHU B. W. na rzecz B A. P., na których wykazany został podatek należny. Zaniżone zostało bowiem z tego powodu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń - grudzień 2012r. w postaci kwot podatku należnego wykazanego na fakturach wystawionych przez stronę, które nie przedstawiają rzeczywistych transakcji, wprowadzonych do obrotu prawnego na rzecz firmy B A. P.. W związku z powyższym strona została zobowiązana do zapłaty podatku wykazanego na wprowadzonych do obrotu prawnego 12 szt. faktur wystawionych w 2012r. na rzecz firmy B A. P. w łącznej kwocie 45 218 zł.

Ponadto organ wskazał, że kwoty podatku naliczonego, co do których brak jest udokumentowania fakturami bądź ich duplikatami za miesiące od stycznia do grudnia 2012r. (w związku z pożarem budynku biurowego strony w B ) stanowią różnicę pomiędzy podatkiem naliczonym wykazanym w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące 2012r., a podatkiem wynikającym z duplikatów faktur przedłożonych w toku postępowania kontrolnego.

Działaniem powyższym naruszono art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług w związku z § 20 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Za zasadne uznał również organ II instancji ustalenia dotyczące zawyżenia przez podatniczkę podatku naliczonego obniżającego podatek należny wynikający z faktur wystawionych przez firmę C Z. K. z/s w S. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że Z. K nie posiadał w okresie od grudnia 2011r. do lutego 2013r. legalnych źródeł zakupu towarów, o czym świadczy m.in., że w prowadzonych rejestrach nabyć Z. K. zaewidencjonował transakcje oznaczone wyłącznie w zakresie dat i kwot, bądź samych kwot bez wskazania danych wystawców faktur, tj. od niezidentyfikowanych podmiotów; w odpowiedzi na zapytanie o źródła pochodzenia towarów, w przypadku braku ich oznaczenia, a jednocześnie wykazania podatku naliczonego w deklaracjach VAT-7, wskazał cztery podmioty: sp. z o.o. z O. sp. z o.o. z W., a także dwie firmy z I.; pomimo wielokrotnych wezwań organu podatkowego, Z. K. nie dostarczył faktur wystawionych na rzecz jego firmy przez ww. podmioty; kontrole w tych podmiotach zlecone innym organom podatkowym nie przyniosły oczekiwanych rezultatów (w ww. spółkach kontroli nie zdołano podjąć z uwagi na niemożność skontaktowania się z osobami upoważnionymi do ich reprezentowania oraz braku dostępu do dokumentów źródłowych; spółki te zostały wykreślone z ewidencji podatników VAT z uwagi na nieskładnie deklaracji podatkowych i całkowity brak kontaktu z ich przedstawicielami; firma z Inowrocławia - jak ustalono w trakcie wcześniej prowadzonych postępowań, w tym także przez funkcjonariuszy organów ścigania - była typowym "słupem" i w rzeczywistości nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej; wskazana przez podatnika druga firma z I. wystawiła wyłącznie dwie faktury na firmę Z. K. w kwietniu 2011r.) Do oceny transakcji prowadzonych przez Z. K. przyczyniły się także warunki w jakich prowadzona była działalność gospodarcza, w szczególności brak magazynów, fakt dostarczania towarów bezpośrednio od sprzedawcy do nabywcy oraz niedająca się logicznie wyjaśnić nadwyżka ilości sprzedaży towarów nad ilością zakupów występująca w badanym okresie. Ponadto wyłącznie gotówkowa forma płatności, niewielka wiedza o kontrahentach z którymi kontakt był jedynie telefoniczny, brak udokumentowania przebiegu transakcji oraz realizacji dostaw (pisemne umowy, zamówienia towaru, zamówienia transportu, rozliczenia dostaw, potwierdzenie odbioru towaru, korespondencja z kontrahentem); brak wskazania danych umożliwiających identyfikację kierowców dostarczających towar; duże obroty w początkowej fazie prowadzenia działalności gospodarczej, zaraz po jej rejestracji; brak zakupów kosztowych i inwestycyjnych, a także sposób i taka sama treść wystawianych przez ten podmiot faktur potwierdzają brak ich wiarygodności.

Także w odniesieniu do 28 faktur sprzedaży wystawionych na rzecz podatniczki każdorazowo wpisano zarówno identyczną ilość towaru, tj. 83,5m sześciennego i cenę 135 zł za jeden metr sześcienny, co w konsekwencji wartości netto i kwoty podatku były identyczne. Także okoliczności prowadzenia działalności gospodarczej przez tego podatnika opisane w decyzji organu podatkowego potwierdzają, że prowadzone przez niego księgi podatkowe powstawały w oderwaniu od dokonywanych transakcji kupna-sprzedaży. W rzeczywistości bowiem miały one na celu tylko pozorowanie spełnienia obowiązku prowadzenia ewidencji i sporządzenia oraz składania deklaracji podatkowych, bowiem faktycznym celem było uwiarygodnienie rzekomo dokonanej sprzedaży. W konsekwencji faktury, które nie zawierają rzeczywistych danych są w istocie fakturami stwierdzającymi czynności, które w rozumieniu art. 88 ust.3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług nie zostały dokonane. Jednocześnie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług orzekł o obowiązku zapłaty przez Z. K. podatku od towarów i usług w wysokości kwot podatku należnego wykazanego na tych fakturach.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ stwierdził, że faktury sprzedaży wystawione w 2012 r. przez Z. K., w tym 28 faktur wystawionych na rzecz B. W. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Strona posłużyła się tymi fakturami wyłącznie po to, aby uzyskać wymierne korzyści finansowe w postaci możliwości dokonania pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony w nich wykazany w łącznej kwocie 72 595,04 zł.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika także, że również faktury wystawione na rzecz B. W. przez powiązaną rodzinnie firmę B A. P. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wobec powyższego Strona zawyżyła podatek naliczony podlegający odliczeniu od podatku należnego wykazany w deklaracjach VAT-7 za styczeń - grudzień 2012r. Z uzasadnienia decyzji wydanej w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wobec A. P. wynika, że na udokumentowanie nabycia towarów fakturowanych w 2012 r. do firmy PHU B. W. wystawiła we własnym zakresie 3438 sztuk dowodów wewnętrznych na zakup różnych odpadów drewnianych. W toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec A. P. ustalono, że wszystkie dowody wewnętrzne wystawione we własnym zakresie na udokumentowanie zakupu odpadów z drewna, a także faktura na zakup drewna i odpadów z drewna wystawiona przez P. W. są nierzetelne bowiem nie przedstawiają transakcji gospodarczych zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Konsekwencją było pozbawienie A. P. możliwości odliczenia podatku naliczonego zawartego w ww. fakturze od podatku należnego. Z kolei następstwem braku rzetelnych dowodów na zakup towarów będących przedmiotem obrotu towarowego w firmie B A. P. było zakwestionowanie w decyzji transakcji sprzedaży tych towarów wykazanych na fakturach wystawionych dla powiązanej rodzinnie firmy PHU B. W. - skoro nie dowiedziono legalnego i rzetelnego nabycia tych towarów ich sprzedaż uznano także za nierzetelną.

Podsumowując organ wskazał, że faktury wystawione na rzecz strony zarówno przez firmę C Z. K., jak i Przedsiębiorstwo Handlowe A. P. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich wykazany stosownie do art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług stwierdzają bowiem czynności, które faktycznie nie zostały dokonane.

Organ za zasadne uznał również odrzucenie wniosku strony o przesłuchanie Z. K. w charakterze świadka na okoliczność transakcji zawartych ze stroną w 2012r. Organ podkreślił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym decyzji wydanej w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w sposób bezsporny wynika, że skoro podatnik ten nie posiadał legalnych źródeł zakupu towarów, to nie mógł też wystawiać rzetelnych faktur sprzedaży, które to ustalenia dodatkowo potwierdza fakt, że Z. K. nie składał odwołania od ww. decyzji.

W skardze do sądu administracyjnego B. W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji z [...]r. podatniczka zarzuciła:

naruszenie przepisów prawa materialnego - błędu popełnionego przez Dyrektora Izb; Skarbowej w Ł. polegającego na nieprawidłowej ocenie przez organ odwoławczy; w zakresie zastosowania prawa materialnego, tj.:

- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347) poprze uznanie, iż przedstawiony przez organ administracji stan faktyczni w przedmiotowej sprawie odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie powyższych norm prawnych i jego zastosowanie pomimo, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie stwarzał podstaw do przyjęcia, iż podatniczka jest z jednej strony zobowiązana (na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług) do zapłaty podatku wykazanego na wprowadzonych do obrotu prawnego 12 fakturach wystawionych w 2012r na rzecz B A. P. w łącznej kwocie 45 218,00 zł, a z drugiej strony faktury wystawione na rzecz podatniczki przez firmy: C Z. K., B A. P. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nici wykazany stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż - zdaniem organów podatkowych - stwierdzają czynności, które faktycznie nie zostały dokonane;

- art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, że przedstawiony przez organ administracji stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie powyższej normy prawnej i jego niezastosowanie, w sytuacji gdy prawidłowa konstatacja winna doprowadzić do wniosku, iż skarżąca wypełniła dyspozycje przedmiotowego uregulowania, które powinno zostać w niniejszym stanie faktycznym zastosowane przez organy podatkowe; art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez zaakceptowanie przez organ odwoławczy jego zastosowania przez organ pierwszej instancji w sytuacji, w której brak było podstaw do określenia nadwyżki podatku należnego nad naliczonym do wpłaty w podatku od towarów i usług w innej wysokości niż wykazana przez podatniczkę w deklaracjach miesięcznych VAT-7: art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez zaakceptowanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. jego zastosowania przez organ pierwszej instancji w sytuacji, w której brak było podstaw do jego zastosowania, a wystawione przez podatniczkę 12 faktur sprzedaży usług transportowych na rzecz B A. P. w łącznej kwocie 45 218.00 zł dokumentują faktyczne transakcje pomiędzy kontrahentami.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego - błędu popełnionego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. polegającego na zastosowaniu art. 113 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż przedstawiony przez organ administracji stan faktyczny w przedmiotowej sprawie odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie powyższej normy prawnej i poprzez to uznanie, że A. P. - kontrahent strony - nie jest podatnikiem, a jedynie firmantem swojej siostry B. W., w sytuacji gdy prawidłowa ocena winna doprowadzić do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie nie istnieją podstawy do zastosowania przedmiotowej regulacji i tym samym uznania, iż powiązania rodzinne w jakikolwiek sposób wpłynęły na sposób prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, ani tym bardziej do uznania, że B. W. wykorzystywała firmę swojej siostry w celu zatajenia własnej prowadzonej działalności gospodarczej, w sytuacji gdy organ administracji publicznej w uprzednich decyzjach nie uznał skarżącej za firmanta i nie prowadził postępowania dowodowego w zakresie udowodnienia przesłanek firmanctwa w przedmiotowej sprawie.

3. w toku wydawania zaskarżonej decyzji miało miejsce uchylenie się przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przyjęcie stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistością, co doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ odwoławczy, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w przepisie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347), a w konsekwencji do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji poprzez:

- zaakceptowanie w sposób nieuzasadniony przez organ odwoławczy uprzedniego stanowiska Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr[...], pomimo uchylenia się organu skarbowego od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na wybiórczo wybranej części materiału dowodowego, z pominięciem szeregu istotnych okoliczności dowodowych, jak np. pominięcie w sposób nieuzasadniony treści zeznań świadków i skupienie się tylko i wyłącznie na okolicznościach kształtujących i mających uzasadnić z góry założoną tezę organu kontroli skarbowej i organu podatkowego zmierzającą do podważenia wiarygodności przedstawionych do kontroli dokumentów oraz mającą na celu uzasadnienie postawionej przez organ kontroli skarbowej hipotezy, że siostra skarżącej A. P. nie wykonywała faktycznego obrotu towarowego, a wyłącznie wykonywała zlecenia (pracę) dla Skarżącej podobnie jak inni zatrudnieni w mojej firmie pracownicy;

- uznanie, iż przedstawiony przez organy administracji podatkowej stan faktyczny w przedmiotowej sprawie odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie normy prawnej określonej w art. 113 Ordynacji podatkowej i poprzez to uznanie, że siostra Skarżącej nie jest podatnikiem, a jedynie firmantem swojej siostry, w sytuacji gdy prawidłowa ocena winna doprowadzić do stwierdzenia, iż w przedmiotowej sprawie nie istnieją podstawy do zastosowania przedmiotowej regulacji i tym samym uznania, iż powiązania rodzinne w jakikolwiek sposób wpłynęły na sposób prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej, ani tym bardziej na uznanie, iż Skarżąca wykorzystywała firmę siostry w celu zatajenia własnej prowadzonej działalności gospodarczej, w sytuacji gdy organ administracji podatkowej w uprzednich decyzjach nie uznał A. P. - siostry skarżącej - za firmanta i nie prowadził postępowania dowodowego w zakresie udowodnienia przesłanek firmanctwa w przedmiotowej sprawie;

- przekroczenie zarówno przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. jak i przez organ pierwszej instancji granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny oczywiście dowolnej w sytuacji dokonania ustaleń wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, w którym brak jest dowodów świadczących o nierzetelności prowadzonych przez Skarżącą ksiąg podatkowych;

- naruszenie przez organy obydwu instancji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, poprzez tendencyjną i ukierunkowaną na wydanie niekorzystnego dla Skarżącej rozstrzygnięcia, ocenę materiału dowodowego, która ma charakter poszlakowy i nie odnosi się do faktycznych okoliczności dokonania spornych zakupów odpadów drewna oraz pozostałych transakcji z firmami B A. P. i C Z. K.;

- brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji organu pierwszej instancji-co zostało przez organ drugiej instancji zaakceptowane - a które nie pozwala w sposób jednoznaczny stwierdzić, jakie fakty organy podatkowe uznały za udowodnione, a jakim dowodom odmówiły mocy dowodowej oraz z jakie! przyczyn, znaczna bowiem część ustaleń organu kontroli skarbowej i jest powielana przez organ odwoławczy, opiera się na hipotezach do kona postępowania kontrolnego niezweryfikowanych;

- zaakceptowanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. okoliczności niedopełnienia przez organ kontroli skarbowej obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka Z. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą C z/s w S.;

- uznanie stanowiska Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. pomimo, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nastąpiło w oparciu o niepełny materia dowodowy, który dodatkowo został w znacznej części zgromadzony w innych postępowań; również zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. opiera się w 80% jej treści na cytowaniu protokołów kontroli dokumentacji podatkowej z Urzędu Skarbowego w S. czy też wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 418/16; organ odwoławczy zupełnie pominął w przedmiotowej sprawi prowadzenie jakiejkolwiek własnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego;

- przekroczenie przez organy obydwu instancji granic swobodnej oceny materiału dowodowego, która przybrała cechy oceny dowolnej; zaakceptowanie przez organ odwoławczy faktu, że decyzja organu kontro! skarbowej nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, które ma charakter ograniczony do przytoczenia okoliczności, które w ocenie organów obu instancji przesądzają o naruszeniu przez podatnika przepisów prawa podatkowej z jednoczesnym świadomym pominięciem okoliczności potwierdzających stanowisko korzystne dla podatnika.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację .

W piśmie procesowym z 27 lipca 2017r. stanowiącym uzupełnienie skargi pełnomocnik podatniczki wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na fakt, że skarga kasacyjna od wyroku WSA w Łodzi w sprawie I SA/Łd 418/16 oddalającego skargę A. P. w zakresie podatku od towarów i usług za 2012r. nie została dotychczas rozpoznana przez NSA, w sytuacji, której rozstrzygnięcie to rzutuje na całokształt zobowiązania B. W. oraz podniósł dodatkowe argumenty potwierdzające zasadność skargi w kontekście orzecznictwa TSUE, odnoszącego się w szczególności do dochowania należytej staranności przez podatnika przy wyborze kontrahentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W związku z konstrukcją zaskarżonej decyzji i zakwestionowaniem prawa skarżącej do odliczenia podatku VAT z faktur zakupu odpadów drewnianych w pierwszym rzędzie wypada odnieść się do tej części decyzji.

I tak nie sposób abstrahować od tego, że w stosunku do podmiotu uwidocznionego na fakturach jako sprzedawca, to jest siostry skarżącej, A. P., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą B A. P. w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja wydana na podstawie art. 108 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz.U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 ze zmianami). Zgodnie z przywołanym przepisem w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty.

Zastosowanie wobec A. P. regulacji art. 108 ust. 1 oznacza, że wystawione przez nią faktury sprzedaży na rzecz skarżącej odpadów drewnianych nie dokumentują rzeczywistych transakcji, ostateczna decyzja ma w powyższym zakresie charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p.

Dokument urzędowy ma szczególną moc dowodową w postępowaniu podatkowym. Polega ona na przyjęciu dwóch domniemań, tzn. prawdziwości oraz wiarygodności twierdzeń w nim zawartych. W konsekwencji, w toku postępowania podatkowego oraz w ramach sądowej kontroli legalności decyzji administracyjnych nie można odrzucić ani - bez przeprowadzenia przeciwdowodu - podważyć istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Co więcej, nie można także pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie. Nie można ich również kwestionować bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 194 § 1 O.p. W rozpoznawanej sprawie takiego przeciwdowodu nie przeprowadzono. Oznacza to, ze nie została zachwiana szczególna moc dowodowa omawianego dokumentu rzędowego, a faktury w nim wymienione należy uznawać za tzw. puste faktury.

Powyższej konstatacji nie przekreśla okoliczność zaskarżenia przedmiotowej decyzji do sądu administracyjnego. Sam fakt zaskarżenia nie pozbawia decyzji przymiotu ostateczności. Poza tym zauważyć należy, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2016r., sygn. akt I SA/Łd 418/16 WSA w Łodzi oddalił skargę na omawianą decyzję.

Jeśli zatem, jak wskazano wyżej, faktury wystawione przez A. P., tytułem rzekomej sprzedaży odpadów drewnianych na rzecz skarżącej zostały uznane za faktury niedokumentujące żadnej rzeczywistej transakcji gospodarczej, to tym samym nie mogą one stanowić podstawy do odliczenia podatku VAT przez skarżącą. Sprzeciwia się temu powołany przez organy art. 88 ust. 3a punkt 4 lit. a cytowanej ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, jak również art. 86 ust. 2 punkt 1 litera a tej ustawy, zgodnie z którym prawo do obniżenia podatku przysługuje podatnikowi wyłącznie w takim zakresie w jakim wynika to z faktur dokumentujących zakup usług lub towarów.

Skoro zatem w świetle powyższych wywodów nie może być żadnych wątpliwości co do tego, że faktury otrzymane przez skarżącą od A. P. nie dokumentują rzeczywistych czynności, to nie mogą być podstawą odliczenia podatku naliczonego, który z nich wynika. Innymi słowy brak prawa do obniżenia podatku VAT dla nabywcy jest pochodną zobowiązania sprzedawcy do zapłaty podatku wykazanego na fakturze, o której mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W powyższym kontekście pozostaje bez istotnego znaczenia, czy skarżąca nie dysponowała odpadami drewnianymi, jak zdawał się uważać organ I instancji czy, jak ujął to organ odwoławczy, odpady te uzyskała, lecz od nieznanych dostawców, odmiennych od wymienionych na fakturach wystawionych przez A. P.. W tym zakresie sąd I instancji podziela zapatrywanie organu II instancji, za czym przemawia rzetelność dostaw odpadów drewnianych od skarżącej na rzecz D w W.

Nie bez znaczenia dla przyjęcia braku podstaw do odliczenia podatku naliczonego przez skarżącą jest też okoliczność, że rzekoma dostawczyni odpadów, A. P., dysponowała jedynie dowodami wewnętrznymi zakupu tychże odpadów drewnianych. Dowody wewnętrzne, choćby w znacznej ilości, nie są wystarczające dla potrzeb sformalizowanego podatku VAT, gdyż nie pozwalają na weryfikację podmiotów i przedmiotów transakcji, które maja dokumentować.

W tym miejscu zauważyć należy, że zbliżone do powyższych stwierdzeń dotyczących zasadności stanowiska organów co do pozbawienia skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez A. P. są dane dotyczące transakcji ze Z. K.. Również bowiem i w tym przypadku podstawą stanowiska organów stał się art. 108 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia [...] r. Usankcjonowane zostało to ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r., na mocy której między innymi wszystkie faktury wystawione przez Z. K. na rzecz skarżącej okazały się nieprawdziwe i zrodziły obowiązek zapłaty podatku w podanym wyżej trybie. Zatem i w tym przypadku pozostają w mocy przedstawione wyżej uwagi dotyczące zwiększonej mocy dowodowej decyzji administracyjnej jako dokumentu urzędowego, która nie została obalona w trakcie postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie.

W tym kontekście należy podnieść, że w postępowaniu podatkowym osobowe źródło dowodowe w postaci zeznań świadka nie może konkurować, a tym bardziej podważyć wartości dowodowej dokumentu urzędowego w postaci ostatecznej decyzji administracyjnej. Przyjęcie takiej tezy prowadziłoby w konsekwencji do wzruszania ostatecznych decyzji przez podatnika w dowolny sposób, czemu sprzeciwia się treść art. 128 O.p. statuującego zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Powyższe stwierdzenie jest istotne w kontekście zarzutu nieuprawnionego odrzucenia wniosku dowodowego o przesłuchanie Z. K.. Zdaniem sądu I instancji odmowa przeprowadzenia tego dowodu nie uchybia art. 188 O.p. Okoliczności, na które miałby być przesłuchany wymieniony świadek zostały już wyczerpująco wyjaśnione, w tym zwłaszcza treścią decyzji z dnia [...]., o której mowa wyżej.

Dodatkowo podnieść wypada, że organy trafnie zwróciły uwagę na niepełny charakter ewidencji zakupu prowadzonej przez Z. K. oraz niemożność wykazania, że jego kontrahenci gospodarczy prowadzą rzeczywistą działalność.

Za swoiste zwieńczenie powyższych wywodów należy uznać okoliczność, że wszystkie faktury (28 sztuk) sprzedaży dla firmy skarżącej wystawiono na identyczną ilość towaru i cenę za metr sześcienny odpadów drewnianych, co choć nie jest wykluczone, razi nieprawdopodobieństwem.

Również zatem i w przypadku faktur wystawionych przez Z. K. stanowisko organów podatkowych o odmowie prawa do odliczenia podatku VAT przez skarżąca znajduje uzasadnienie w art. 86 ust. 2 punkt 1 litera a i art. 88 ust. 3a punkt 4 litera a cytowanej ustawy z dnia 11 marca 2004r.

Powyższe wywody nakazują traktować kwestię rzekomego zakupu usług transportowych przez A. P. od skarżącej jako konsekwencję ustaleń w zakresie sprzedaży odpadów drewnianych przez na rzecz skarżącej. Skoro bowiem, jak wykazano wyżej, i co zostało zaakceptowane przez sąd I instancji, rzeczony zakup odpadów nie miał miejsca, to nie mogło mieć miejsca także świadczenie usług transportowych dotyczących przewożenia rzekomo nabytego towaru w postaci odpadów drewnianych.

Z całą oczywistością zatem należy uznać stanowisko organów podatkowych w tym zakresie za odpowiadające prawu. Co za tym idzie sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że wobec wystawienia przez skarżącą faktur dokumentujących sprzedaż usług, których w rzeczywistości nie było znajduje zastosowanie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z przytoczonych wyżej względów sąd nie uwzględnił stanowiska strony skarżącej o naruszeniu wskazanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Sąd nie podziela także poglądu przedstawionego w uzupełnieniu skargi z 28 lipca 2017r., zgodnie z którym wydanie zaskarżonej decyzji zostało narzucone organowi II instancji przez WSA w Łodzi w cytowanym wyżej wyroku z dnia 18 sierpnia 2016r., sygn. akt I SA/Łd 418/16. Po pierwsze sąd w składzie dokonującym kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się narzucania przez inny skład tego sądu kierunku rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji. Po drugie zaś, co podkreślić należy z całą mocą, nie istnieje przepis prawa, który pozwalałby narzucić sądowi rozpoznającemu skargę w jednej sprawie podatkowej kierunek rozstrzygnięcia organu w innej sprawie podatkowej. Powyższa uwaga pozostaje aktualna także wówczas, gdy podatnikami są członkowie jednej rodziny, którzy współpracują przy prowadzeniu działalności gospodarczej.

Po trzecie co do zarzutu nieuprawnionego przyjęcia firmanctwa po stronie A. P. stwierdzić należy, że sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę takiego zarzutu nie oceniał już choćby z tego względu, że A. P. nie była i nie jest adresatem niniejszego wyroku. Należy więc wyrazić myśl ogólniejszą, zgodnie z którą zastosowanie w danej sprawie podatkowej art. 113 O.p. firmanctwa wobec jednego podatnika nie oznacza, że sąd jest tym związany w innej sprawie dotyczącej innego podatnika. Podobna niezależność dotyczy decyzji organów podatkowych. Postępowania wobec różnych podatników są autonomiczne i prowadzone na podstawie przepisów prawa, a nie związania innymi rozstrzygnięciami.

Zauważyć przy tym należy, że sąd w rozpoznawanej sprawie nie dopatrzył się związania i uzależnienia wydanego rozstrzygnięcia od decyzji w sprawie A. P..

Powyższe względy nie pozwoliły zaakceptować stanowiska strony skarżącej, iż zaskarżona decyzja jest nieuprawnionym następstwem decyzji w sprawie A. P.. Wręcz przeciwnie, oparta jest na własnych ustaleniach organów obu I instancji, z których wynika, że skarżąca nie nabywała odpadów drewnianych od swojej siostry A. P., ani nie sprzedawała jej usług transportowych. Z tych niepodważonych ustaleń wynika też, że nie miały miejsca dostawy odpadów drewna dla skarżącej od Z. K..

Rację przyznać należy skarżącej, że zaskarżona decyzja nie zawiera wyartykułowanej wprost argumentacji dotyczącej zachowania przez skarżącą dobrej wiary w spornych transakcjach gospodarczych. Nie jest to jednak okoliczność uzasadniająca wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że badanie zachowania należytej staranności przez podatnika jest wymagane wówczas, gdy organ dojdzie do przekonania, że określone dostawy na rzecz podatnika miały miejsce, a podatnik ten jedynie mógł zostać wprowadzony w błąd co do podmiotu wykonującego dostawę. Jeśli zaś dostaw w ogóle nie było, to badanie dobrej wiary tego podatnika byłoby pozbawione podstaw, gdyż jemu samemu należałoby raczej postawić zarzut współuczestnictwa w procederze przestępczego wystawiania i posługiwania się fałszywymi fakturami, a nie traktować go jako ofiarę tegoż przestępstwa.

W rozpoznawanej sprawie ustalenia organu odwoławczego pozwoliły na przyjęcie, że skarżąca dysponowała co najmniej taką ilością odpadów, które następnie sprzedała firmie z W. Z całą pewnością jednak dostawy tych odpadów dla skarżącej nie były przedmiotem faktur wystawionych przez A. P. i Z. K.. Po pierwsze, jak wyżej wskazano, faktury te okazały się puste, a w ślad za nimi nie szły żadne dostawy. Po drugie, konsekwencją powyższego było trafne ustalenie organów, że odpady, którymi obracała skarżąca pochodziły od nieustalonych dostawców. Jednak organy podatkowe, a w ślad za nimi sąd administracyjny nie posiadają żadnej wiedzy o okolicznościach, w jakich odpady te trafiły do skarżącej. W tych warunkach nie sposób w ogóle analizować i oceniać stanu świadomości skarżącej i tego, czy zachowała należytą staranność przy czynieniu transakcji, skoro nie wiadomo jakie były warunki dostaw i kto je realizował.

Z powyższych względów zarzut braku zbadania dobrej wiary skarżącej, choć co do zasady trafny, nie mógł stać się podstawa uchylenia zaskarżonej decyzji.

Jedynie na marginesie podnieść wypada, że ustalenia w zakresie dobrej wiary nie są niezbędne w zakresie podatku należnego, związanego z rzekomymi usługami transportowymi świadczonymi przez skarżącą na rzecz A. P..

Sąd I instancji przyznaje, że intencje i motywy kierujące skarżąca i A. P. we wzajemnych relacjach gospodarczych pozostają niejasne, przy czym należy zauważyć, że sfera psychiki podatnika i jego kontrahenta pozostaje poza polem rozważań w niniejszej sprawie, jako że co do zasady odpowiedzialność podatkowa ma charakter obiektywny.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 113 O.p., a to z tego względu, że organy podatkowe nie stosowały w rozpoznawanej sprawie tego przepisu, wobec czego nie mogły go naruszyć.

Nie są również uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Materiał dowodowy zebrany w toku postępowania w przedmiotowej sprawie należy uznać za wystarczający dla potrzeb rozstrzygnięcia. W ocenie sądu I instancji nie istniała potrzeba jego uzupełniania. Z kolei ocena dowodów dokonana przez organ odwoławczy nie wykraczała poza granice zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 O.p.

Jednocześnie zaś sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, zbiorczo wymienionych w piśmie z dnia 28 lipca 2017r., stanowiącym uzupełnienie skargi. Zdaniem sądu są to zarzuty bezzasadne, zaś wspierająca je argumentacja stanowi jedynie nieuprawnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez organy podatkowe.

Sąd I instancji nie znalazł także podstaw do kwestionowania skorygowania przez organy podatkowe rozliczenia skarżącej za styczeń 2012r. oraz w zakresie faktury wystawionej tytułem świadczonych usług transportowych na rzecz firmy A ., które nie zostały zakwestionowane przez stronę skarżącą.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz. 1369) należało orzec jak w sentencji

P.C.