Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 909/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 2 i 6, art. 29 ust. 1 pkt 1a, art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 30 ust. 4b i 6b, art. 30 ust. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 133 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi T. A. i T. A. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robot budowlanych; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę 500,- (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2016r. znak [...] Starosta [...] na podstawie art. 30 ust. 5 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1a, art. 30 ust. 1p oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 290 z późń. zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 23) wniósł sprzeciw T. i T. A. wobec zgłoszenia zamiaru rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb ewid. [...] [...].

W uzasadnieniu Starosta podał, że do złożonego wniosku zostały zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane dołączone 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenie projektantów o wpisie na listę członków izby samorządu zawodowego aktualne na dzień opracowania projektu budowlanego.

W wyniku czynności sprawdzających w oparciu o treść art. 30 ust. 4b oraz art. 35 ust. 1 w/w ustawy organ ustalił, że Inwestorzy nie uzgodnili planowanego zamierzenia budowlanego z Wielkopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Budynek mieszkalny objęty niniejszym zgłoszeniem znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] 2003r. Zgodnie z § 7 tej uchwały na terenie objętym planem wyznaczono strefę ochrony archeologicznej "W", dla której ustalono obowiązek na etapie projektowania, uzgadniania warunków planowanych inwestycji z Wojewódzką Służbą Ochrony Zabytków.

Nadto w ocenie organu w przedłożonym projekcie budowlanym nie zachowano obowiązującej linii zabudowy, wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu [...]MN, przebiegającej w odległości 6m od linii rozgraniczającej drogę publiczną lub od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej. Przekroczono również powierzchnię zabudowy, którą niniejszy plan ustalił nie większą niż 30 % powierzchni działki. Z tych względów organ uznał wniesienie sprzeciwu za zasadne.

We wniesionym w terminie odwołaniu Skarżący domagali się uchylenia w całości zaskarżonego sprzeciwu, zarzucając naruszenie przez Starostę art. 3 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1a, art. 30 ust. 1 p (ustęp 1p podany przez Starostę nie istnieje) oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, naruszenie § 2 ust. 1, 2,3,5 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] 2003r. (Dz.Urz. Woj. [...] z [...]2003r. Nr [...], poz. [...]) poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i błędne zinterpretowanie wszystkich wymienionych przepisów.

Zarzucili, że Starosta błędnie uznał, iż nie zachowano obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej w miejscowym planie dla terenu [...]MN w odległości 6 m od linii ograniczającej drogę publiczną lub od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej. Z planu miejscowego wynika, że linia zabudowy musi być usytuowana na ścianie frontowej budynku. Zdaniem Skarżących ściana frontowa budynku jest usytuowana od strony wschodniej wzdłuż drogi publicznej z zachowanie wszelkich wymogów przewidzianych prawem. Planowana rozbudowa nie dotyczy linii zabudowy, gdzie jest usytuowana ściana frontowa budynku i przód działki, ale ściany północnej bocznej od podwórza. Ściana frontowa budynku pokrywa się z frontem działki, który znajduje się w przedmiotowej sprawie od strony wschodniej. Mimo, że działka jest narożnikowa ma jedną ścianę frontową budynku i jeden przód działki od strony wschodniej przy ulicy głównej, tak jak pozostałe budynki tam usytuowane, a Starosta błędnie przyjął, że budynek ma dwie ściany frontowe i dwa przody ma działka. Rozbudowa dotyczy wykuszu już istniejącej zabudowy na ścianie bocznej przez zabudowanie balkonu, który przedłuży wykusz wzdłuż ściany bocznej, co w żaden sposób nie wykracza poza wcześniejszą cześć zabudowaną, na którą uzyskano pozwolenie na budowę decyzją Nr [...] z [...]2001r. i nie narusza przepisów dotyczących linii zabudowy ściany frontowej.

Skarżący podali, że Starosta błędnie zarzucił, że przekroczono powierzchnię zabudowy. Wiata nie jest bowiem budynkiem a błędnie została zaliczona przez Starostę do budynku. Wiata jest lekkiej konstrukcji, nie posiada fundamentów, przegród budowlanych, bram. Stanowi ona budowlę ale plan miejscowy odnosi się tylko do powierzchni zabudowy budynkami a nie wiatą. Bez zaliczenia wiaty do powierzchni zabudowy planowana rozbudowa nie przekracza 30%.

Skarżący zgodzili się z zarzutem braku uzgodnień z Wojewódzką Służbą Ochrony Zabytków. Podali, że zlecili wszystkie uzgodnienia projektantowi, który nie dopełnił obowiązków.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016r. Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2016r. częściowo w części przywołania podstawy prawnej w ten sposób, że zamiast art. 30 ust.1p przywołał art. 30 ust. 1 pkt 1 w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu Wojewoda podał, że decyzja sprzeciwu została przez organ I instancji wydana w terminie o jakim mowa w art. 30 ust. 5 prawa budowlanego oraz, że zgłoszona inwestycja podlegała procedurze zgłoszeniowej na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Organ podał, że do zgłoszenia budowy o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a należy dołączyć dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 – 4. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane stosuje się odpowiednio.

Wojewoda podał, że w zgłoszeniu wskazano na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego a ponieważ zgodnie z art. 3 ust. 6 p.b. przez budowę należy rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego stąd należy uznać, że podlega procedurze zgłoszeniowej.

Zdaniem organu II instancji słusznie Skarżący wskazali, że ust. 1 p w art. 29 prawa budowlanego nie istnieje, dlatego organ odwoławczy w tej części uchylił decyzję organu I instancji i przywołał właściwie art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b.

W badanej sprawie istnieją ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów dotyczących miasta [...] – część wschodnia – uchwała NR [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] 2003r. Działka o nr ewid. [...] zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym w planie jako [...] MN, co stanowi teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w układzie wolnostojącym.

Zdaniem Wojewody słusznie organ I instancji wskazał na brak uzgodnień z konserwatorem zabytków, co wynika z § 7 planu, czemu nie zaprzeczają Skarżący wskazując, iż zlecili wykonanie wszelkich uzgodnień projektantowi, który nie dopełnił tego obowiązku.

Wojewoda poparł również stanowisko organu I instancji w kwestii obowiązującej linii zabudowy przez którą zgodnie z ustaleniami planu należy rozumieć taką nieprzekraczalną linię zabudowy, na której musi być usytuowana frontowa ściana budynku. W § 5 ust. 1 pkt 1 planu wskazano, że dla pozostałych terenów ustala się obowiązujące linie zabudowy przebiegające w odległości 6m od linii rozgraniczającej drogę publiczną lub od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej. Przedmiotowy budynek usytuowany jest przy ulicy [...] nr [...] oznaczonej w planie symbolem 1KD, która ulega w tym miejscu rozwidleniu stanowiąc jakby odgałęzienie ( w lewo) czyli drogę wewnętrzną, z której istnieje zjazd do usytuowanych przy niej nieruchomości w tym także do budynku Skarżących. Od tej strony istnieje także wejście do budynku, które ma ulec rozbudowie i nadbudowie. Zdaniem organu odwoławczego charakter istniejącej zabudowy oraz sytuacja planistyczna jest uzasadnieniem dla przyjęcia, iż ściana frontowa budynku to ściana z wejściem do budynku położona od strony drogi, która stanowi dojazd do budynku. Z tych względów, w ocenie Wojewody, uzasadnione było wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.

Wojewoda podał, że wniesienie sprzeciwu nie zamyka inwestorowi ponownego zgłoszenia inwestycji w sytuacji sporządzenia projektu budowlanego, zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji podał, że w sprawie zachodzi niespójność zgłoszenia z projektem budowlanym. W zgłoszeniu wskazano na rozbudowę istniejącego budynku, a w projekcie rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Ponadto organ II instancji wskazał, że w celu zbadania czy planowana inwestycja przekracza dopuszczalną ustaleniami planu powierzchnię zabudowy należałoby w pierwszym rzędzie zbadać czy wskazana w planie zagospodarowania wiata stanowi faktycznie wiatę, czy nosi znamiona budynku. Dopiero po jednoznacznym określeniu charakteru tego obiektu można zająć stanowisko w kwestii powierzchni zabudowy nieruchomości w związku z planowaną rozbudową.

We wniesionej w terminie skardze Skarżący wnosili o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Zarzucali jej naruszenie art. 3 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1a, art. 30 ust. 1 pkt 1 oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, naruszenie § 2 ust. 1, 2, 3, 5 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] 2003r. (Dz.Urz. Woj. [...] z [...]2003r. Nr [...], poz. [...] poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i błędne zinterpretowanie wszystkich wymienionych przepisów. Podnieśli argumenty tożsame z tymi, które wskazywali w odwołaniu.

W skardze uznali jeden z zarzutów za zasadny, tj. to, że inwestor nie dopełnił obowiązku zgodnie z miejscowym planem uzgodnień planowanej inwestycji z Wojewódzką Służbą Ochrony Zabytków. Skarżący podali, że inwestor zlecił wszystkie uzgodnienia projektantowi, który nie dopełnił tego obowiązku.

Uznali jednak, że skarga jest zasadna, gdyż nie zgodzili się z organami, że zostały naruszone:

- zgodność inwestycji z miejscowym planem w zakresie linii zabudowy – w ich ocenie rozbudowa budynku miała miejsce na działce narożnikowej od strony bocznej nie stanowiącej frontu działki, tym samym nie można uznać, że przekroczona została linia zabudowy od frontu działki. Działka może mieć tylko jeden front,

- przekroczenie 30% zabudowy przez uznanie, że wiata jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 prawa budowlanego – powierzchnia zabudowy dotyczy bowiem budynków a takim nie jest wiata, tym samym nie została przekroczona powierzchnia zabudowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do jej zarzutów podał, że podtrzymuje stanowisko w kwestii obowiązującej linii zabudowy przez którą zgodnie z ustaleniami planu należy rozumieć taką nieprzekraczalną linię zabudowy, na której musi być usytuowana frontowa ściana budynku . W § 5 ust. 1 pkt 1 planu wskazano ..dla pozostałych terenów ustala się obowiązujące linie zabudowy przebiegające w odległości 6m od linii rozgraniczającej drogę publiczną lub od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej". Przedmiotowy budynek usytuowany jest w [...] przy ul. [...] oznaczonej w planie miejscowym symbolem 1 KD, która ulega w tym miejscu rozwidleniu stanowiąc jakoby odgałęzienie (w lewo) czyli drogę wewnętrzną, z której istnieje zjazd do usytuowanych przy niej nieruchomości , w tym także do budynku skarżących. Od tej strony istnieje także wejście do budynku, które ma ulec rozbudowie lub nadbudowie. Zdaniem organu odwoławczego charakter istniejącej zabudowy oraz sytuacja planistyczna jest uzasadnieniem dla przyjęcia, iż ściana frontowa budynku to ściana z wejściem do budynku położona od strony drogi, która stanowi dojazd do budynku.

W odpowiedzi na to pismo Skarżący podali, że organ odwoławczy nie oparł swojego zdania na przepisach i nie uwzględnia zapisów planu miejscowego, które jednoznacznie i wyraźnie stanowią o położeniu ściany frontowej w ich przypadku, przy drodze publicznej oznaczonej symbolem 1 KD.

Skarżący podali, że w § 2 ust. 1 prawa miejscowego ustalono, że ilekroć w uchwale jest mowa o obowiązującej linii zabudowy – należy przez to rozumieć taką nieprzekraczalną linię zabudowy, na której musi być usytuowana frontowa ściana budynku. Rada Miejska jednoznacznie i wyraźnie określiła, że linia zabudowy musi być usytuowana na ścianie frontowej budynku. Z kolei przepis § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały wyraźnie stanowi dla terenu oznaczonego symbolem [...]MN ( działka Skarżących leży w całości na terenie oznaczonym symbolem [...]MN – ten symbol dotyczy ściany frontowej i bocznej na której ma być zabudowany balkon) ustala się obowiązującą linię zabudowy(§ 2 ust. 1 uchwały linia zabudowy, na której musi być usytuowana frontowa ściana budynku) przebiegająca w odległości 6m od linii rozgraniczającej drogę oznaczoną symbolem 1KD.

Symbol drogi 1KD położona jest wzdłuż ściany frontowej budynku. Stąd, zdaniem Skarżących, zapis dotyczący innych terenów nie dotyczy ich działki i zabudowania balkonu na ścianie bocznej przy drodze wewnętrznej.

W niniejszej sprawie ściana frontowa budynku jest usytuowana od strony wschodniej wzdłuż drogi publicznej 1KD z zachowaniem wszystkich wymogów przewidzianych prawem. Planowana rozbudowa nie dotyczy linii zabudowy, gdzie jest usytuowana ściana frontowa budynku i przód działki, ale ściany północnej bocznej od podwórza, przebiegającej wzdłuż drogi wewnętrznej zamkniętej w jedną stronę wjazdem, do której nie ma zastosowania z uwagi na oznakowanie całej działki symbolem [...]MN zapis § 5 ust. 1 pkt 1 dotyczący pozostałych terenów dla których ustala się obowiązującą linię zabudowy przebiegającą w odległości 6m od linii rozgraniczającej drogę publiczną lub od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej. Skarżący podali, że skoro dla ich działki ma zastosowanie w całości przepis dotyczący symbolu [...], to nie może być mowy o zastosowaniu przepisów dot. innych terenów. Na ich działce o symbolu [...] nie ma innych terenów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Należy na wstępie wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016.1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2016.718; dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W przedmiotowej sprawie wnioskiem z dnia 12 lipca 2016r. T. A. i T. A. zgłosili we właściwym organie administracji architektoniczno – budowlanej tj. w Starostwie Powiatowym w G. rozbudowę istniejącego budynku położonego w [...] na ulicy [...], nr ewidencyjny działki [...] Do wniosku dołączyli cztery egzemplarze projektu budowlanego podpisane przez osobę sporządzającą projekt i posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, zaświadczenie projektanta o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego aktualne na dzień opracowania projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z dołączonego projektu budowlanego wynikało, że inwestycja ma polegać na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego od strony północnej (rozbudowa 2 pokoi na parterze i piętrze oraz rozbudowa przedsionka w części piwnicznej. Rozbudowę i nadbudowę projektuje się jako 3 – kondygnacyjną, murowaną. Obszar oddziaływania obiektu nie przekracza granic działki inwestora. Z projektu wynikało, że powierzchnia działki wynosi 430m2, projektowana rozbudowa i nadbudowa 16,50 m2 (3,84%), istniejący budynek mieszkalny 105m2 (24,42%), istniejąca wiata garażowa 55m2 (12,79%).

Zasadnie więc organy uznały, że planowana inwestycja nie wymaga pozwolenia na budowę tylko zgłoszenia. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2016.290, dalej p.b.) zgłoszeniu organowi administracji architektoniczno – budowlanej wymaga budowa wolno stojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane. Zgodnie z art. 3 pkt 6 przez budowę - należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.

Słusznie organy uznały, że sprzeciw został wniesiony w terminie określonym w art. 30 ust. 5 p.b., który na dzień jego zgłoszenia wynosił 30 dni.

Zgodnie z art. 30 ust. 4b w zw. z art. 35 ust. 1 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie z art. 30 ust. 6 bp.b. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

W przedmiotowej sprawie podano, że inwestycja objęta zgłoszeniem znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] 2003r. Zgodnie z § 7 pkt 1 tego planu wyznacza się dla obszaru objętego planem strefę ochrony archeologicznej "W", dla której ustala się obowiązek uzgodnienia z Wojewódzką Służbą Ochrony Zabytków na etapie projektowania inwestycji warunków dopuszczenia do realizacji inwestycji. Tego uzgodnienia inwestorzy nie przedłożyli.

Organy podniosły również, że projektowana inwestycja jest niezgodna z § 5 ust. 1 pkt 1 planu. Nie zachowano bowiem obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej w miejscowym planie.

W tym miejscu wskazać należy, że z akt administracyjnych nie wynika bezspornie na jakim terenie znajduje się przedmiotowa inwestycja. W aktach administracyjnych brakuje części graficznej planu miejscowego dla terenu [...] MN. Skarżący i organ I instancji w decyzji wskazali, że przedmiotowy budynek znajduje się na terenie oznaczonym symbolem w planie [...]. Wojewoda w zaskarżonej decyzji wskazał, że jest to teren oznaczonym symbolem [...]MN i dla tak oznaczonego terenu uzasadnił swoje stanowisko. W toku postępowania Wojewoda zwrócił się do Starostwa Powiatowego w G. o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przedłożenie wypisu i wyrysu miejscowego planu obowiązującego na terenie objętym inwestycją (k. 11 akt organu II instancji). W odpowiedzi otrzymał wypis i wyrys z miejscowego planu dotyczący obszaru [...] MN. W piśmie z dnia 16.09.2016r. zastępca Burmistrza podał, że działka Skarżących o numerze ewidencyjnym [...] jest w obszarze oznaczonym w planie [...] MN (k. 12-18 akt organu II instancji). Organ I instancji przesyłając odwołanie Wojewodzie w piśmie z 30 sierpnia 2016r. (k. 9 akt organu II instancji) również podał, że działka Skarżących znajduje się na terenie [...] MN. Na wyrysie planu (k. 14 akt organu II instancji) ale też w całej zgromadzonej dokumentacji nie ma informacji o położeniu działki [...] – brakuje czytelnej numeracji działek. Nie zwrócenie uwagi na te niezgodności spowodowało, że decyzja organu II instancji odnosi się do terenu [...] MN, inaczej niż twierdzą Skarżący i organ I instancji w decyzji. Nie wyjaśnienie tej kwestii przez organ II instancji, brak dokumentacji co do terenu [...] (o ile na tym terenie znajduje się inwestycja) powoduje, że decyzja organu zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a podlega uchyleniu. Nastąpiło bowiem naruszenie przepisów postępowania (art.7, 11 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie jest bowiem kolejną instancją w administracyjnym toku instancji i ocenia jedynie legalność aktu, a nie zastępuje organu w rozstrzyganiu sprawy i jej uzasadnianiu. Według art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2005 r., FSK 1925/04). Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Brak wskazania okoliczności faktycznych oraz ich należytego udokumentowania powoduje, że zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli sądu. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dysponując bezspornym ustaleniem na jakim terenie znajduje się inwestycja nie był w stanie ocenić czy decyzja nawet mimo błędnego rozstrzygnięcia odpowiada prawu. I choć w odniesieniu do braku spełnienia przez inwestorów wymogów z § 7 ust. 1 planu miejscowego, potwierdzonego przez samych Skarżących decyzja zdaje się odpowiadać prawu, to jednak z uwagi na brak wyjaśnienia na jakim terenie znajduje się sporna inwestycja nie ma podstaw do bezspornego ustalenia tej okoliczności i ustalenia, że mimo błędnego uzasadnienia decyzja odpowiada prawu. Stanowisko wyrażone przez Skarżących w skardze potwierdzające naruszenie § 7 miejscowego planu, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a nie wiąże sądu, który jest obowiązany rozstrzygać w granicach danej sprawy.

W § 2 pkt 1 przedłożonego planu wskazano, że obowiązująca linia zabudowy to taka nieprzekraczalna linia zabudowy, na której musi być sytuowana frontowa ściana budynku. Zgodnie z § 2 pkt 2 planu nieprzekraczalną linia zabudowy to linia określająca minimalną odległość, w jakiej mogą znajdować się budynki od linii rozgraniczającej tereny.

Zgodnie z § 5 pkt 1 miejscowego planu dla terenu oznaczonego symbolem [...] ustala się obowiązujące linie zabudowy przebiegające w odległości 6 od linii rozgraniczającej drogę oznaczoną symbolem 1KD lub w odległości 14 m od linii rozgraniczającej drogę oznaczoną symbolem 4 KL. Natomiast dla pozostałych terenów ustala się obowiązujące linie zabudowy przebiegające w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogę publiczną lub od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej.

Przedmiotowa działka jest działką narożnikową, znajdującą się wzdłuż drogi Kwiatowej, która przy narożniku działki Skarżących rozwidla się prosto i w lewo (plan zagospodarowania działki przy projekcie). Działka Skarżących ma wejście i wjazd od strony rozbudowywanej – północnej . (str. 4 projektu). Brak ustalenia czy teren inwestycji znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbole [...] czy [...] MN, oraz jak przebiegają drogi wzdłuż działki, czy rozwidlenie ulicy [...] w lewo na planie zostało oznaczone symbolem KD czy też nie uniemożliwia ocenę prawidłowości ustaleń organu. Dla terenu [...] MN obowiązująca linia zabudowy przebiega w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogę publiczną lub od granicy drogi wewnętrznej. W takiej sytuacji dla działki narożnikowej linia ta może być wyznaczona albo od strony wschodniej (droga publiczna 1 KD) albo od północnej (droga wewnętrzna – nie oznaczona żadnym symbolem na rysunku planu).

Legalna definicja pojęcia frontu działki wskazuje, że działka inwestycyjna (odpowiednio teren inwestycyjny) może mieć jedynie jeden front. (por. wyrok NSA z 19 marca 2015r., II OSK 1987/13, lex nr 2087384). Teren inwestycyjny może przylegać do więcej niż jednej drogi, przy czym linie styczności z tymi innymi drogami nie stanowią frontu działki. Zasadniczo o zakwalifikowaniu granicy działki jako frontu decyduje nie samo przyleganie do drogi, lecz skomunikowanie terenu inwestycyjnego z ową drogą. Przy czym o uznaniu za front działki nie przesądza jedynie główny wjazd ale też główne wejście, które jak wynika z map , załączonej przez Skarżących do odwołania znajduje się od ulicy [...] od strony północnej (za rozwidleniem w lewo). Również w projekcie budowlanym wskazano (k. 4), że wjazd jest usytuowany od strony północnej, z drogi asfaltowej (ulica Kwiatowa) i od tej samej strony (północnej) ma być dokonana planowana rozbudowa. Przy Gdyby inwestycja znajdowała się na terenie [...] MN rację więc miałyby organy, że ściana frontowa budynku to ściana z wejściem do budynku, z głównym wjazdem, a to w niniejszej sprawie ma miejsce na ścianie północnej a nie wschodniej. Nie można byłoby więc uznać, że ściana frontowa znajduje się po stronie wschodniej, jak wnosili skarżący. Budynek ma jeden front a jest nim zasadniczo ściana z głównym wejściem. To, że planowana rozbudowa nie wykracza poza wcześniej zabudowaną cześć, na którą uzyskano pozwolenie na budowę w 2001r. (przed uchwaleniem planu) nie umożliwiałoby uznania rozbudowy za zgodnej z planem. Gdyby jednak okazało się, że inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] MN, symbolem 1KD (lub 4 KL) oznaczona jest tylko droga od strony wschodniej a droga za rozwidleniem nie jest w żaden sposób oznaczona na rysunku planu, to rację mieliby Skarżący. Dla terenu [...] zapis § 5 ust. 1 planu przewiduje tylko jedną obowiązują linię zabudowy od strony drogi oznaczonej symbolem 1KD lub 4 KL i nie ma dla tego terenu możliwości wyznaczenia alternatywnie tej linii od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej, jak w przypadku pozostałych nie wskazanych konkretnymi symbolami w § 5 planu terenów. To, że w wybudowanych budynkach przed uchwaleniem planu miejscowego nie zostało zlokalizowane tam główne wejście nie mogłoby mieć wpływu na przyjęcie innej obowiązującej linii zabudowy niż od drogi oznaczonej symbolem 1KD lub 4 KL.

Odnośnie powierzchni zabudowy organ II instancji słusznie uznał, że należy ustalić, czy faktycznie wiata garażowa spełnia warunki do uznania jej za budynek, bo wówczas powierzchnia zabudowy została przekroczona.

Zdaniem Skarżących wiata jest lekkiej konstrukcji, nie posiada fundamentów, przegród budowlanych, bram. Organy tego nie wyjaśniły, nie wyjaśniły również, czy dobudowana na mocy decyzji z 2001r. altana jest wiatą, czy zupełnie innym budynkiem. W projekcie przy opisie istniejącej zabudowy (k. 4) nie ma altany tylko istniejąca wiata garażowa o pow. 55 m2.

Zgodnie z art. 3 pkt 2 p.b. ) budynek to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. A zgodnie z § 2 pkt 5 planu miejscowego powierzchnia zabudowy to suma powierzchni rzutów wszystkich budynków na określonym terenie w zewnętrznym obrysie ich murów.

Ponownie rozpoznając sprawę organ ustali na jakim terenie znajduje się przedmiotowa decyzja, uzupełni materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do rozpoznania sprawy i w zależności od wyników możliwych ustaleń dokona rozstrzygnięcia mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności i wyjaśnienia treści przepisów prawa.

Wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia uzasadniały - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.