Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2054/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 5 pkt 2, § 8 ust. 1 pkt 1 i 2, § 9 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 286 poz 2870
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie  gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich
article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędziowie NSA Hanna Kamińska Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 355/11 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 355/11, oddalił skargę A. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, z następującym uzasadnieniem.

A. S. (dalej: skarżący) wnioskiem z dnia [...] marca 2005 r. zwrócił się do Biura Powiatowego ARiMR w J. o pomoc finansową na wspieranie gospodarstw niskotowarowych. Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. przyznał skarżącemu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego na okres 5 lat. Na mocy tej decyzji zastrzeżono, że warunkiem wypłaty czwartej i piątej raty płatności będzie zrealizowanie przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty trzeciej płatności i złożenie w ciągu 7 dni od wyżej wymienionego terminu oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia.

W dniu [...] września 2008 r. do Biura Powiatowego ARiMR w J. wpłynęło oświadczenie skarżącego o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Do oświadczenia strona dołączyła dokumenty potwierdzające zakup maszyny rolniczej, zakup zwierząt gospodarskich oraz zaświadczenie z dnia [...] lipca 2008 r. stwierdzające, że A. S. jest członkiem "Stowarzyszenia Producentów Rolnych w J.".

W dniu [...] marca 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. poinformował stronę o kontynuowaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. W dniu [...] kwietnia 2009 r. wypłacono skarżącemu płatność za 4 rok realizacji planu. Następnie w dniu [...] września 2009 r. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wstrzymania wypłaty 4 i 5 raty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. W piśmie z dnia [...] września 2009 r. skarżący oświadczył, że "Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J." nie zostało zarejestrowane zgodnie z ustawą o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw z dnia 15 września 2000 r.

W dniu [...] września 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. wydał decyzję o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w K. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., wyrokiem z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 39/10, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd wskazał w uzasadnieniu, że organy nie wyjaśniły, czy Stowarzyszenie, do którego skarżący przystąpił, było organizacją producentów rolnych w rozumieniu innych ustaw niż o grupach producentów rolnych oraz o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego, czym naruszono § 5 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 286, poz. 2870 ze zm., dalej: rozporządzenie). Sąd podkreślił, że wskazany przepis jest nieprecyzyjny i z prawidłowym zrozumieniem jego treści trudności mógł mieć nie tylko skarżący ale i pracownicy organów. Dokonując wykładni ww. przepisu stwierdził, że ustawodawcy nie chodziło o każdą, dowolną organizację, lecz o taką organizację producentów rolnych, której działalność w jakikolwiek sposób została uregulowana obowiązującymi przepisami. Sąd wskazał regulacje prawne dotyczące uznawania organizacji lub stowarzyszeń hodowców.

W ocenie Sądu, gdyby organ I instancji bez nieuzasadnionej zwłoki dokonał sprawdzenia dokumentów i poinformował skarżącego, że Stowarzyszenie nie jest organizacją producentów rolnych o jakich mowa w § 5 rozporządzenia, to skarżący miałby możliwość złożenia w terminie dodatkowego oświadczenia, o którym mowa w § 9 ust. 3 w zw. z ust. 2 rozporządzenia. Z dokumentów bowiem złożonych do skargi wynika, że skarżący jest długotrwale niezdolny do pracy od 2001 r., a w tej sytuacji płatność może być wypłacona.

Rozpatrując ponownie sprawę Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. na podstawie wyjaśnień C. S. – Prezesa Zarządu Stowarzyszenia Producentów Rolnych w J. ustalił, że Zarząd Stowarzyszenia nie występował do Ministra Rolnictwa o wyrażenie zgody na prowadzenie księgi zwierząt hodowlanych, ani też nie występował o uznanie go w drodze decyzji.

Mając powyższe na uwadze Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. w dniu [...] grudnia 2010 r. wydał decyzję o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5 uznając, że A. S. nie zrealizował w przypisanym terminie wszystkich przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego.

Rozpoznając odwołanie od tego rozstrzygnięcia organ II instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w mocy. Organ uznał, że skarżący nie zrealizował przedsięwzięcia, o którym mowa w § 5 pkt 2, tj. przystąpienia do grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych, a dowody wniesione do sprawy w dniach 2 września 2008 r. oraz 8 października 2009 r. nie są dokumentem, o którym mowa w § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia.

Organ wyjaśnił, że gdy realizacja przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego była niemożliwa ze względu na zaistnienie okoliczności wymienionych w § 9 ust. 2, zamiast oświadczenia, o którym mowa w § 8 ust. 1 pkt 2, producent rolny składa oświadczenie o zaistnieniu tych okoliczności (na podstawie § 9 ust. 3). Organ zwrócił przy tym uwagę, że oświadczenie, o którym mowa w § 8 ust. 1 pkt 2, składa się w terminie 7 dni, od kiedy upłynął termin na zrealizowanie przedsięwzięć. Tym samym termin na złożenie oświadczenia o zaistnieniu okoliczności wymienionych w § 9 ust. 2, jest tożsamy z terminem złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Termin na złożenie oświadczenia o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w § 9 ust. 2 upłynął stronie w dniu 16 października 2008 r., a skarżący nie zgłaszał (składając stosowne oświadczenie), wystąpienia okoliczności wymienionych w § 9 ust. 2.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że orzekając w 2010 r. WSA w K. przesądził zasadniczą kwestią warunkującą ocenę, czy producent rolny zrealizował wszystkie przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, od czego z kolei stosownie do treści § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zależy możliwość wypłacenia wnioskowanej przez stronę płatności. Wątpliwość w sprawie dotyczyła tego, czy zadeklarowane przez skarżącego przedsięwzięcie w postaci przystąpienia do grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych, zostało zrealizowane przez przystąpienie strony do Stowarzyszenia Producentów Rolnych w J.

Ze względu na treść art. 153 p.p.s.a., Sąd podzielił przyjętą przez organy administracji ocenę charakteru Stowarzyszenia Producentów Rolnych w J. Konsekwencją takiej oceny było stwierdzenie, że przedsięwzięcie zadeklarowane przez skarżącego w planie rozwoju jego gospodarstwa niskotowarowego, nie zostało zrealizowane. Skoro bowiem WSA w K. w wiążącym również Sąd wyroku sprecyzował, o jakie organizacje chodzi w § 5 pkt 2 tego rozporządzenia, a organ ustalił bezspornie, że Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J. do takich organizacji nie należy, to inna wykładnia tego przepisu, a więc i ocena sprawy była niedopuszczalna.

Sąd wskazał, że spośród przesłanek wymienionych w § 9 ust. 2 rozporządzenia, które przewidują wyjątkową możliwość wypłaty przedmiotowej płatności w czwartym i piątym roku, jeżeli realizacja przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego była niemożliwa ze względu na zaistnienie chociażby jednej z okoliczności, skarżący powołał się na długotrwałą niezdolność do pracy producenta rolnego.

W ocenie Sądu oświadczenie o długotrwałej niezdolności do pracy producenta rolnego, powinno być złożone na formularzu udostępnionym przez Agencję, w terminie 7 dni od dnia, w którym upłynął termin 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu rozwoju jego gospodarstwa niskotowarowego. Ponieważ mimo upływu nieprzywracalnego, sześciomiesięcznego terminu, wskazane przedsięwzięcie nie zostało zrealizowane, a skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie 7-dniowego terminu do złożenia oświadczenia o zaistnieniu okoliczności, która uniemożliwiła mu zrealizowanie tego przedsięwzięcia i to mimo tego, że WSA w K. w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 lutego 2010 r. wyraźnie wskazał, że taki wniosek powinien być złożony do organu administracji, a nie do sądu administracyjnego – nie było w sprawie podstaw do przyznania wnioskowanej płatności w czwartym i piątym roku realizacji planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Konieczne natomiast stało się wstrzymanie tej płatności, o czym zasadnie orzekł Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w J. w decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r.

Zdaniem Sądu przepisy rozporządzenia nie określają terminu, w jakim organy Agencji mają obowiązek sprawdzenia dokumentów dołączanych przez producenta rolnego do oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, ani też nie statuują obowiązku niezwłocznego poinformowania producenta o wadliwościach jego oświadczenia, bądź dołączonych do niego dokumentów.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest również powołana w skardze okoliczność poinformowania skarżącego o kontynuacji przedmiotowej płatności w 4 i 5 roku oraz wypłata czwartej raty tej płatności. Ponieważ ustawodawca nie przewidział dla przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w 4 i 5 roku formy decyzji administracyjnej, a sama wypłata płatności ma charakter czynności materialno-technicznej, zarówno informacja z dnia [...] marca 2009 r. o kontynuacji płatności, jak i sama wypłata, nie wywołuje żadnych skutków prawnych w zakresie powstania prawa do tej płatności w 4 i 5 roku.

Skargą kasacyjną A. S. zaskarżył powyższe orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Wyrokowi zarzucono w trybie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) naruszenie:

1. prawa materialnego – poprzez błędną wykładnię § 5 pkt 2 w związku z § 8 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia, poprzez błędne uznanie, że organizacja do której przystąpił skarżący – Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J. – nie jest organizacją, o której mowa w § 5 pkt 2, w związku z czym w zaskarżonym wyroku bezpodstawnie uznano, że skarżący nie wykonał przedsięwzięć przewidzianych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego w zakresie przystąpienia do grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych w terminie określonym w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (to jest do 16 października 2008 r.) i nie złożył oświadczenia o wykonaniu planowanych przedsięwzięć w terminie wynikającym z § 8 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia – to jest do 16 października 2008 r., co przyniosło skutek w postaci odmowy dokonania sfinansowania za okres 4 i 5 roku realizacji planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Zdaniem strony skarżącej wykładnia literalna przepisu § 5 pkt 2 rozporządzenia pozwala w zupełności objąć zakresem tego przepisu także Stowarzyszenie do którego przystąpił skarżący.

II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi:

1. art. 153 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie przy wydawaniu zaskarżonego wyroku wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 39/10, w części, w której mowa o tym, że organizacja, o którą chodzi w § 5 pkt 2 rozporządzenia to nie każda dowolna w potocznym rozumieniu organizacja, lecz taka organizacja producentów rolnych, której działalność w jakikolwiek sposób została uregulowana obowiązującymi przepisami – co zdaniem strony skarżącej, swym zakresem pojęciowym obejmuje także organizację do jakiej przystąpił skarżący;

2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a. i art. 12 k.p.a., w związku z art. 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia poprzez nieuwzględnienie sposobu i okoliczności w jakich było prowadzone postępowanie administracyjne przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na szczeblu Biura Powiatowego w J. i Regionalnego w K., poprzez wprowadzenie w błąd skarżącego i poinformowanie go pismem z dnia [...] marca 2009 r., po złożeniu w dniu [...] września 2008 r. oświadczenia o wykonaniu objętych planem rozwoju przedsięwzięć – o kontynuacji płatności w 4 i 5 roku realizacji planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, i poprzez wypłatę 4 raty płatności, by następnie pismem z dnia [...] września 2009 r. powiadomić go o podjęciu działań w istocie zmierzających do pozbawiania go płatności, co w oczywisty sposób naruszało przepis art. 8 k.p.a., a co stanowiło także rażące naruszenie zaufania do organów administracji publicznej, oraz prowadzenie postępowania w sposób opieszały, co doprowadziło skarżącego niepełnosprawnego, niezdolnego do jakiejkolwiek pracy, do pozbawienia go możliwości złożenia oświadczenia, o którym mowa w § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, a co za tym idzie pozbawiło go płatności za 4 i 5 rok realizacji planu, a co stanowiło rażące naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób wnikliwy i szybki, posługiwania się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia – to jest art. 12 § 1 k.p.a. co w konsekwencji stanowiło także naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. – gdyż miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wyrażona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji kontrolowany może być tylko i wyłącznie pod kątem ustalenia czy jest on wadliwy w zakresie objętym zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej – poza przypadkami nieważności postępowania, której w niniejszej sprawie nie dopatrzono się.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony – a to z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych.

Przede wszystkim za całkowicie bezzasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a.

Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie /.../ było przedmiotem zaskarżenia.

Poza sporem przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią zaś z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości, przy czym – co oczywiste – nie mogą z góry narzucać sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy. Niewątpliwie "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania", o których mowa w komentowanym przepisie, są formułowane w uzasadnieniu orzeczenia i w tym zakresie uzasadnienie orzeczenia wykazuje moc wiążącą (v. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IV, Lex 2011; komentarz do art. 153).

Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II Sa/Ke 39/10 – wydanego uprzednio w sprawie – wynika jednoznacznie, że Sąd ten dokonał wykładni § 5 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Z treści tego przepisu – stanowiącego, że przedsięwzięciem, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 4 lit. a, jest między innymi "przystąpienie do grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych" – WSA wywiódł, że w § 5 pkt 2 ustawodawcy nie chodziło o każdą, dowolną – w potocznym rozumieniu – organizację, lecz o taką organizację producentów rolnych, której działalność w jakikolwiek sposób została uregulowana obowiązującymi przepisami.

Jednocześnie jednak – czego zdaje się nie zauważać autor skargi kasacyjnej – WSA wskazał regulacje prawne dotyczące uznawania organizacji lub stowarzyszeń hodowców, a to decyzję Komisji 89/501/EWG z 18 lipca 1989 r. oraz przepisy ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich z dnia 20 sierpnia 1997 r. i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie dodatkowych wymagań wobec związków hodowców lub innych podmiotów prowadzących księgi zwierząt hodowlanych lub ubiegających się o ich otwarcie lub prowadzenie, jak i przepisy ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich z dnia 29 czerwca 2007 r. Na podstawie tych uregulowań Sąd wyprowadził wniosek, że związek hodowców lub organizacja hodowlana spełnia wymogi do uznania go za organizację producentów rolnych, o jakich mowa w § 5 pkt 2 rozporządzenia, gdy związek prowadzi księgi zwierząt i gdy uzyskał w formie decyzji administracyjnej zgodę właściwego ministra do spraw rolnictwa na otwarcie lub prowadzenie ksiąg (wg wcześniejszej ustawy) lub gdy organizacja jest uznana przez ministra właściwego dla spraw rolnictwa decyzją administracyjną (wg nowego stanu prawnego).

Konsekwencją przedstawionej wykładni § 5 pkt 2 powoływanego aktu wykonawczego było zalecenie wyjaśnienia, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, czy Stowarzyszenie, do którego należy skarżący, prowadziło na podstawie decyzji odpowiedniego ministra księgi zwierząt bądź czy zostało przez takiego ministra decyzją uznane.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, że nie ma żadnych podstaw by twierdzić, że Sąd I instancji sformułował nowe oceny prawne, sprzeczne z wyrażonymi wcześniej, jak i że nie podporządkował się w pełnym zakresie wytycznym.

W tym stanie rzeczy chybione są zarówno zarzuty błędnej wykładni § 5 pkt 2 rozporządzenia, jak i błędnego zastosowania wytycznych WSA zawartych w wyroku z dnia 17 lutego 2010 r.

Ponieważ w podstawach skargi kasacyjnej brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania, zmierzających do podważenia prawidłowości ustaleń stanu faktycznego, na etapie postępowania kasacyjnego wiążące są ustalenia, że stowarzyszenie, do którego należy skarżący, nie spełnia opisanych wyżej wymogów.

Zarzutem błędnej wykładni § 5 pkt 2 w związku z § 8 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia – przez błędne uznanie, że skarżący nie wykonał przedsięwzięcia w omawianym zakresie – wnoszący skargę kasacyjną w istocie zmierza do zakwestionowania prawidłowości zastosowania ostatniego z wymienionych przepisów. Nie ulega jednak wątpliwości, że niepodważony stan faktyczny sprawy wykluczał wypłatę płatności na podstawie tego przepisu. Stanowi on bowiem, że płatność dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku wypłaty tej płatności wypłaca się, jeżeli producent rolny: 1) zrealizował przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu, oraz 2) złożył kierownikowi biura powiatowego Agencji, właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego.

Odnośnie do zarzutu sformułowanego z pkt. II ppkt. 2 petitum skargi kasacyjnej należy wskazać, że zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w przypadku, o którym mowa w ust. 1 (określającym powody wstrzymania w czwartym i piątym roku wypłaty płatności) płatność dla gospodarstwa niskotowarowego może być wypłacona, jeżeli realizacja przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego była niemożliwa ze względu m.in. na zaistnienie takiej okoliczności jak długotrwała niezdolność do pracy producenta rolnego.

Poza sporem stosownie do treści § 9 ust. 3, w przypadku gdy realizacja przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego była niemożliwa ze względu na zaistnienie okoliczności wymienionych w ust. 2, zamiast oświadczenia, o którym mowa w § 8 ust. 1 pkt 2, producent rolny składa oświadczenie o zaistnieniu tych okoliczności.

Treść przytoczonych uregulowań wskazuje zatem wyraźnie, że złożenie oświadczenia o którym mowa w § 9 ust. 3 rozporządzenia umożliwi wypłatę płatności w sytuacji gdy realizacja przedsięwzięcia była niemożliwa z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w ust. 2 (takie jak np. długotrwała niezdolność do pracy producenta rolnego). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie powodem stwierdzenia braku realizacji zadeklarowanego przedsięwzięcia było błędne przekonanie skarżącego, że stowarzyszenie, do którego należy, spełnia wymóg określony § 5 pkt 2 powoływanego aktu wykonawczego.

Tym samym zarzut pozbawienia skarżącego możliwości złożenia oświadczenia, o którym mowa w § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia – wskutek naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 8 i 12 k.p.a. nie uzasadnia wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna – nie mając usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.