Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 604/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 127, art. 128, art. 208, art. 233 § 1 pkt 2, art. 247 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Woźny po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2015 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]., wydaną po rozpatrzeniu odwołania W. D. (dalej: skarżącego) od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., stwierdzającej nieważność ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] r., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Jak wynika z zaskarżonej decyzji i akt sprawy, decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] roku, znak: [...], ustalającą dla skarżącego wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na [...] rok i umorzyło postępowanie w sprawie. Kolegium w tej decyzji przyjęło tożsamość przedmiotową spraw rozstrzygniętych w decyzjach Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] roku, znak: [...] oraz z dnia [...] roku, znak: [...]/[...], dotyczących ustalenia dla skarżącego wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na [...] rok. Stwierdzając nieważność decyzji własnej z dnia [...] r. Kolegium uznało, że rażąco narusza ona prawo, ponieważ stwierdzona tożsamość przedmiotowa spraw w rzeczywistości nie wystąpiła. Brak było zatem podstaw do umorzenia postępowania podatkowego, które swoim zakresem obejmowało inne przedmioty opodatkowania (budowle w postaci myjni).

W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. i podniósł, że rozstrzygnięcie z dnia [...] r. było zgodne z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. Zagadnienie bezprzedmiotowości nie jest elementem normy zakodowanej w redakcji tego przepisu, ma on bowiem charakter czysto proceduralny i można byłoby go rażąco naruszyć jedynie wówczas, gdyby rozstrzygnięcie Kolegium miało inną treść niż wskazana w tym przepisie, co w sprawie nie miało miejsca. Skarżący wskazał, że przedmiotem opodatkowania były te same budowle, które wcześniej zostały już opodatkowane przez organ, a przedmiotem sporu była ich wartość i kwalifikacja.

W rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zakwestionowaną decyzją bezpodstawnie umorzono postępowanie podatkowe jako bezprzedmiotowe. U podstaw wadliwego rozstrzygnięcia legło błędne przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. została wydana w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostawała już decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., wydana w stosunku do tego samego podatnika za ten sam rok podatkowy, obejmująca te same przedmioty opodatkowania.

Tymczasem przedmioty opodatkowania zakwalifikowane do kategorii budowli w decyzji z dnia [...] r. stanowiły deklarowane przez podatnika: kanalizacja wodno-ściekowa o wartości [...] zł oraz utwardzenie placu o wartości [...] zł. W decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 października 2017 r. przedmioty opodatkowania stanowiły natomiast budowle myjni samochodowych o wartości [...] zł oraz [...] zł. W obu decyzjach przedmioty opodatkowania były zatem różne, a sprawy nie powinny być uznane za tożsame.

Skoro w następstwie oczywistego pominięcia istotnych okoliczności faktycznych doszło do błędnego uznania, że decyzja z dnia [...]r. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, to decyzja umarzająca postępowanie dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną, o czym stanowi art. 247 § 1 pkt 3 O.p. W ocenie Kolegium, rażące naruszenie prawa może dotyczyć wszystkich przepisów normujących rozstrzygniecie w drodze decyzji w indywidualnej sprawie. Błędne odczytanie stanu prawnego sprawy nosi znamiona naruszenia prawa. Stan prawny sprawy powinien być ustalony w sposób jednoznaczny. Oznacza to, że konsekwencje prawne przepisu powinny być dostatecznie jasno i precyzyjnie ustalone na podstawie ich treści, bez rozbieżności ich wykładni. W niniejszej sprawie naruszenie prawa miało charakter rażący bowiem istota załatwienia sprawy stanowi zaprzeczenie treści obowiązującej regulacji prawnej.

Organ odwoławczy dodał też, że skutkiem pozostawienia zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym, wbrew przesłankom wskazującym na konieczność prowadzenia postępowania i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, byłoby również i to, że strona de facto zostałaby bezpodstawnie zwolniona z obowiązku poniesienia ciężaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości z tytułu posiadania budowli w postaci myjni samochodowych.

W. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższa decyzję, zaskarżając ją w całości i zwracając się o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 247 § 1 pkt 3 O.p.

Zdaniem skarżącego, zakwestionowana decyzja odpowiada treścią przepisowi art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. Brak zatem niezgodności z treścią przepisu w jakimkolwiek stopniu, zwłaszcza w stopniu rażącym. Zagadnienie bezprzedmiotowości nie jest elementem przepisu, którego rażące naruszenie stwierdził organ. Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" należy określić jako naruszenie mające oczywisty charakter, przejawiające się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Istnienie tej sprzeczności da się ustalić przez proste ich zestawienie, a więc wówczas, gdy dochodzi do przekroczenia prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Nie można jako rażącego traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później wykładnia zostanie zmieniona, z uwagi na brak prawidłowości w pierwotnej interpretacji.

Skarżący zaznaczył, że w sprawie zachodzi spór co do wartości budowli, jak i co do ich kwalifikacji. Żeby zatem rozstrzygnąć te kwestie należałoby przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe w zakresie postępowania wymiarowego. Tyko takie ustalenia mogą dać podstawę do stwierdzenia o bezprzedmiotowości postępowania lub jej braku. Takie zaś postępowanie nie mieści się w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Poparło stanowisko prezentowane w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, uregulowane w rozdziale 18 Działu IV Ordynacji podatkowej. Tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, stanowiącym odstępstwo od zasady trwałości decyzji, określonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Są to zatem instytucje wyjątkowe. Jakkolwiek ingerują one w sferę uregulowaną decyzją ostateczną, to jednak równocześnie stwierdzają istnienie takiej wadliwości tej decyzji, która powoduje konieczność jej eliminacji z obrotu prawnego, by wypełniona została zasada legalizmu.

Z uwagi na szczególny charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, niedopuszczalne jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów określających zastosowanie tego nadzwyczajnego środka (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., II FSK 1051/10). Zatem instytucja stwierdzenia nieważności nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości.

Postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może także prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym, na co słusznie zwrócił uwagę skarżący. Postępowanie to ogranicza się do zbadania, czy kwestionowane ostateczne rozstrzygnięcie jest dotknięte jedną z kwalifikowanych wad, wymienionych enumeratywnie w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W postępowaniu dowodowym w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną (por. wyrok NSA z 18 lipca 2018r., II FSK 2092/16), gdyż w rezultacie mogłoby to stanowić naruszenie zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 127 O.p. Kwestia kompletności materiału dowodowego, jak i prawidłowości ustaleń faktycznych podjętych na jego podstawie nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji (wyrok NSA z 11 maja 2018 r., II FSK 1362/16).

W niniejszej sprawie postępowanie powinno koncentrować się zatem jedynie wokół kwestii badania istnienia wady wymienionej w art. 247 § 1 pkt 3 O.p., na którą powołał się organ w podstawie swojego rozstrzygnięcia.

Nie ulega wątpliwości, że naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący, tzn. gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek (por. wyroki NSA: z 2 kwietnia 2008 r., II FSK 285/07; z 29 lipca 2008 r., II FSK 636/07). Określenie "rażące naruszenie prawa" jest pojęciem nieostrym i nie zdefiniowanym ustawowo. W wyroku z dnia 21 listopada 2012 r., II FSK 1802/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie "rażącego naruszenia prawa" należy określić jako naruszenie mające oczywisty charakter, przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Istnienie tej sprzeczności da się ustalić przez proste ich zestawienie, a więc wówczas, gdy dochodzi do przekroczenia prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Nie można jako rażącego traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później wykładnia zostanie zmieniona z uwagi na brak prawidłowości w pierwotnej interpretacji, na co zwraca uwagę skarżący w treści skargi. Wady stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji są traktowane jako materialnoprawne, a więc dotykające samej decyzji, jej treści i skutków prawnych. Wady te dotyczą elementów stosunku prawnego tworzonego lub ustalanego przez decyzję, jego strony podmiotowej lub przedmiotowej (por. J. Borkowski w: B. Adamiak i inni, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2017, UNIMEX, Wrocław 2017, s. 1448; wyrok NSA z dnia 18 lipca 2018r., sygn. II FSK 1698/16).

Oznacza to, że rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej (zob. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt II FSK 1637/11). Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być przy tym rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Nie będzie jednak uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu (zob. wyrok NSA z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt II FSK 775/16). Sankcję nieważności może pociągać tylko takie naruszenie norm postępowania, które wprost godzi w samą decyzję, nie zaś naruszenie przepisów które może, lecz nie musi mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Zatem mogłoby zachodzić, gdyby organ podatkowy w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego lub w ogóle nie rozpatrzył i nie ocenił materiału dowodowego (zob. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 2899/15).

W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji własnej z dnia [...] r. na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Rażącego naruszenia prawa upatruje przy tym w wadliwym zastosowaniu przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit a O.p. Zakwestionowaną w trybie nadzwyczajnym decyzją organ uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości i umorzył postępowanie podatkowe. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja ta musi zostać wyeliminowana z obrotu, bowiem ponownie rozstrzyga kwestię już uprzednio rozstrzygniętą decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. W obu tych sprawach organ stwierdził tożsamość podmiotową i przedmiotową. Wskazał, że decyzją z dnia [...] r. opodatkowano m.in. należące do podatnika budowle o wartości [...] zł (nie wymieniono jednak tych budowli w treści uzasadnienia decyzji). Zostały one w taki sposób wykazane w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, złożonej przez podatnika. W decyzji z dnia [...] r. organ opodatkował również stawką 2% budowle podatnika wskazując, że posiadają one wartość [...] zł i stanowią je dwie myjnie samochodowe.

Wydanie decyzji z dnia [...] r. poprzedziło postępowanie sądowoadministracyjne, zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 97/17, którym uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. Wskazane decyzje wydane zostały w trybie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...] uchylił wskazaną decyzję wymiarową i umorzył postępowanie podatkowe z uwagi na nieujawnienie przez podatnika wszystkich przedmiotów opodatkowania, a następnie decyzją z dnia [...] r. ponownie rozstrzygnął o wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za [...] r. z tytułu zabudowanych działek gruntu (gruntów, budynku i budowli), położonych przy ul. [...] w [...] W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję I – instancyjną z dnia [...] r.

Wskutek powyższego wyroku Sądu w obrocie prawnym pozostała decyzja wymiarowa z dnia [...] r. W wytycznych Sąd ten wskazał na prawną możliwość wydania kolejnej decyzji wymiarowej w przedmiocie podatku od nieruchomości za [...] r., przy przyjęciu wyższej kwoty zobowiązania podatkowego niż przyjęta w decyzji ostatecznej z dnia [...] r. oraz na konieczność przeanalizowania zakresu przedmiotowego decyzji z dnia [...] r. (i ustalenia jakie konkretnie obiekty stanowiły przedmiot tej decyzji i ujęte zostały w wartości [...] zł. Sąd wskazał, że przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości nieujęte w decyzji ostatecznej mogą co do zasady zostać opodatkowane odrębnymi decyzjami.

W wykonaniu powyższego organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe i wezwał podatnika do sprecyzowania zakresu przedmiotu opodatkowania w postaci budowli, wykazanych przez niego w informacji podatkowej (i uwzględnionej w decyzji z [...] r.). W odpowiedzi na powyższe podatnik wskazał, że budowle o łącznej wartości [...] zł to kanalizacja wodno – ściekowa oraz utwardzenie placu. Z uwagi na fakt, że m.in. na podstawie zapisów ewidencji gruntów i budynków organowi znany był fakt, że podatnik jest nadto (oprócz wymienionych wyżej budowli, budynku handlowo – usługowego i działek o nr [...] i [...]) właścicielem dwóch myjni samochodowych, które znajdują się na opodatkowanych już uprzednio gruntach, w dniu [...] r. wydał decyzję w przedmiocie opodatkowania tych właśnie budowli. Decyzja ta zatem uzupełniała zakres przedmiotowy decyzji z dnia [...] r. i rozstrzygała o opodatkowaniu zupełnie innych budowli niż decyzja z [...] r.

Pomimo tego, w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło tę decyzję i umorzyło postępowanie, stwierdzając tożsamość spraw, a co za tym idzie - bezprzedmiotowość postępowania zmierzającego do wydania decyzji z [...] r.

Z powyższego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że organ wadliwie rozpoznał podstawę umorzenia postępowania, a przez to bezpodstawnie zastosował w sprawie przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit a O.p. Decyzje wymiarowe z [...]. i [...] r. dotyczą wprawdzie tego samego podatnika, ale ich zakres przedmiotowy (przedmioty opodatkowania i wysokość podatku) są różne. Okoliczność ta wynika wprost z ich treści. Nie chodzi przy tym o odmienności interpretacyjne przepisów prawnych, różnice w kwalifikacji prawnopodatkowej obiektów i w wartości budowli (co sugeruje podatnik w skardze), ale o zupełnie różne przedmioty opodatkowania, które nie zostały objęte w pierwszej z wydanych wobec podatnika decyzji, a wcześniej ujawnione przez niego w informacji podatkowej. Organ, w ramach rozpoznania sprawy, dysponował aktami administracyjnymi, w których na k. 40 znajduje się pismo podatnika z [...] r., gdzie precyzuje on zgłoszone w informacji podatkowej i ujęte w decyzji z [...]. przedmioty opodatkowania. Z tych dokumentów wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że do chwili wydania decyzji z [...] r. opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości nie objęto dwóch myjni samochodowych. O opodatkowaniu tych przedmiotów rozstrzygała dopiero wskazana decyzja. Nie sposób zatem stwierdzić, że – w obliczu poczynionych ustaleń faktycznych – postępowanie podatkowe wszczęte postanowieniem z dnia [...] r. i zakończone decyzją z dnia [...] r. – było bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 208 § 1 O.p.

Organ w sposób całkowicie nieuprawniony stwierdził zatem, że wskazane postępowanie podatkowe nie powinno być w sprawie przeprowadzone, zaś wydana w jego toku decyzja z dnia [...] r. winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego (uchylona). Wadliwość ta tkwi w treści kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji. Jest ona oczywista, o czym świadczy treść uzasadnienia decyzji, pomijająca całkowicie realia badanej sprawy. Wynika z niego w sposób jednoznaczny, jakimi przesłankami kierował się organ wydając decyzję. Zestawiając je z art. 233 § 1 pkt 2 lit a O.p. w zw. z art. 208 § 1 O.p. oraz danymi wynikającymi z akt sprawy (w szczególności treścią decyzji z [...] r. i [...] r.) należy dojść do przekonania, że istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią wskazanego przepisu procesowego (przesłankami jego zastosowania) a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Niezwykle istotna pozostaje doniosłość wady, która dotyczy skutków prawnych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., co podkreślił organ w zaskarżonej decyzji (brak opodatkowania dwóch obiektów myjni samochodowych o znacznej wartości, co pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą powszechności opodatkowania i równości podatników wobec obowiązków publicznoprawnych). Pamiętać należy bowiem, że rażące naruszenie przepisów postępowania może nastąpić wówczas, gdy postępowanie organu lub istota załatwienia sprawy nie odpowiadają nakazom wynikającym z przepisów lub łamią nakazy w nich ustanowione, zaś wadliwa treść decyzji jest wynikiem uchybienia tym przepisom postępowania w sposób rażący - w przedstawionym wyżej rozumieniu (por. wyrok NSA z 28 marca 2013 r., I GSK 1426/11; wyrok NSA z 1 sierpnia 2019 r., II FSK 1676/17).

Nie ma przy tym racji skarżący stwierdzając w skardze, że nie doszło do naruszenia i to w stopniu rażącym przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit a O.p., ponieważ treść decyzji (rozumiana wyłącznie jako jej sentencja) odpowiada w pełni tej normie prawnej. Przepis ten nie definiuje odrębnie podstaw umorzenia postępowania podatkowego co oznacza, że rozstrzygając w formie tzw. decyzji kasacyjnej typowej (kończącej rozpatrzenie sprawy) organ każdorazowo zobligowany jest zbadać istnienie przesłanki umorzenia postępowania, wskazanej w art. 208 § 1 O.p. tj. bezprzedmiotowości postępowania. Decyzja natomiast składa się nie tylko z sentencji, ale też m.in. z uzasadnienia faktycznego i prawnego (art. 210 § 1 i 4 O.p.) i w całości powinna być zgodna z przepisem, stanowiącym podstawę jej wydania.

Zasadnie zatem wskazano, że w niniejszej sprawie organ w sposób rażący naruszył wskazany przepis ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem stwierdził całkowicie bezpodstawnie, że z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania podatkowego przejawiającą się w uprzednim rozstrzygnięciu (ostatecznym) tej samej sprawy podatkowej, należało kontrolowaną decyzję wymiarową wyeliminować z obrotu prawnego i w sposób formalny zakończyć postępowanie podatkowe.

Przedmiotowe rozstrzygnięcie w żadnym razie nie jest związane, jak sugeruje podatnik z merytorycznym rozpoznaniem sprawy w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego. Dopiero wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. powoduje, że organ ten będzie zobowiązany do właściwej merytorycznej oceny odwołania złożonego przez podatnika od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., a w ramach tego postępowania rozstrzygnie o właściwej kwalifikacji prawnopodatkowej obiektów należących do podatnika, ich wartości i podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości za [...] r.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.