Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 561/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r. sprawy ze skargi E.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Nr [...] z dnia [...] r. wydaną przez Prezydenta Miasta w sprawie Nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 500,-zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W.Batorowicz /-/ E.Brychcy /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80 poz. 717 ze zm.) ustalił dla H. K. i T. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu w granicy z działką nr [...] i [...] przewidzianej do realizacji na działce nr [...], obręb U. przy ul. [...] w P.

W uzasadnieniu wskazano, że przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek prowadzi do wniosku, iż budowa budynku garażowego spełnia warunki i wymagania kształtowania zabudowy, w tym również określone w art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jest zgodna z § 12 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 lutego 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 ze zm.).

W decyzji wskazano, iż linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na mapie zasadniczej w skali 1:500 stanowiącej załącznik do decyzji (k. 23-25 akt administracyjnych I instancji).

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł E.N., właściciel sąsiedniej działki, podnosząc w szczególności, iż warunki zabudowy przewidują zbyt małą odległość garażu od działki i zbyt dużą jego wysokość (3,5m), co spowoduje zacienienie działki sąsiedniej (k. 43-46 akt administracyjnych).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że sam odwołujący wybudował znacznie większy garaż, ocena uciążliwości inwestycji może być dokonana dopiero w trakcie postępowania zmierzającego do wydania pozwolenia na budowę, zaskarżona decyzja nie narusza praw osób trzecich. Podkreślono także, iż w dniu [...] r. inwestor uzupełnił akta sprawy o stanowisko projektanta, dotyczące zacienienia oraz dołączył oświadczenie o ograniczeniu wysokości zabudowy garażu do 2,8 metra.

Skargę na powyższą decyzję złożył E.N., który wniósł o jej uchylenie. Skarżący zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego – art. 144 kc, art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz prawa procesowego (art. 9, 10 i 81 kpa). W uzasadnieniu podkreślono, iż planowana inwestycja doprowadzi do zacienienia działki skarżącego i naruszy jego prawa majątkowe.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Do badania legalności całego postępowania administracyjnego z przekroczeniem zarzutów i wniosków skargi Sąd jest obowiązany na mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80 poz. 717 ze zm. – dalej u.p.z.p.) zmiana zagospodarowania terenu w wypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwa jedynie w wypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. co najmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

2. teren ma dostęp do drogi publicznej,

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1,

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 61 ust. 6 cytowanej ustawy Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie w dniu 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r. Nr 164 poz. 1588). W myśl postanowień tego rozporządzenia, właściwy organ w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy "obszar analizowany" i przeprowadza na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (§ 3 ust. 1). Granice tego obszaru wyznacza się na kopii mapy zasadniczej, w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej przyjętych do zasobu geodezyjno-kartograficznego obejmującego teren którego wnioski dotyczą w skali 1:500; 1:1000. Granice tego obszaru wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia).

Obowiązującą linię zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4 ust. 1 rozporządzenia).

Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną.

Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 1, 2 rozporządzenia).

Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (to jest kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego), w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie organów administracji pozostaje w sprzeczności z przedstawionymi wyżej przepisami.

Część graficzna analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie została sporządzona na kopii mapy zasadniczej (mimo, iż kopia taka istnieje) przez co naruszono w § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

Wskazać nadto należy, iż dokonana ocena "obszaru analizowanego" nie spełnia koniecznych, przedstawionych wyżej wymogów.

§ 3 ust. 1 rozporządzenia wymaga, by analiza dotyczyła terenu wyznaczonego zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Granice obszaru winny być wyznaczone wokół działki w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniej jednak niż 50 metrów. Załącznik graficzny analizy (nie będący mapą zasadniczą) musi prowadzić do wniosku, iż przedmiotem rozważań nie był obszar analizowany w powyższym rozumieniu. Zaznaczony obszar jest mniejszy, niż to wynika z przepisu i wbrew brzmieniu § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia (który stanowi, iż obszar analizowany wyznacza się wokół działki budowlanej) nie obejmuje w ogóle terenu znajdującego się na zachód od działki.

Skoro przedmiotem badania nie objęto "obszaru analizowanego" w rozumieniu przepisów rozporządzenia niedopuszczalnym było wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organy administracji nie rozważyły bowiem spełnienia przesłanek z art. 61 § 1 u.p.z.p.

Niezależnie od wskazanych naruszeń prawa materialnego doszło do uchybienia przepisom postępowania zamieszczonym w art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 kpa.

W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, podejmują wszelkie niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, załatwienia sprawy, obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W niniejszej sprawie, wskutek powyżej opisanych zaniechań nie sposób przyjąć, aby organy w sposób dokładny wyjaśniły stan faktyczny sprawy, by wyczerpująco zebrały materiał dowodowy.

Zaniechanie ustalenia istotnych dla wyniku sprawy narusza wykazane wyżej normy procedury.

Waga zaniechań nie budzi wątpliwości, co do ich istotnego znaczenia dla przedmiotu sporu. Sposób wyznaczenia "obszaru analizowanego" jest jednoznacznie określony w przepisach. Nie sposób do zgodzić z art. 61 cyt. ustawy o planowaniu, ustalić warunków zabudowy bez wytyczenia tego obszaru w sposób określony w cytowanym rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002r. bez odniesienia do niego analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym.

Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego, zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa) – por. wyrok SN z dnia 23 listopada 1994r., III ARN 55/94, OSP z 1995r. poz. 83.

Zdaniem Sądu opisane wyżej naruszenia wyczerpują normy z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt "a" i "c" p.p.s.a. i dlatego zaskarżoną decyzję należało uchylić.

Jednocześnie, na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylono decyzję organu I instancji (punkt I wyroku).

Z uwagi na charakter opisanych naruszeń prawa materialnego i procesowego, które wyczerpują przepis art. 145 § 1 pkt "a" o "c" p.p.s.a. Sąd zaniechał badania zasadności zarzutów skargi.

O kosztach sądowych (punkt II wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (punkt III wyroku) orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.

/-/ W.Batorowicz /-/ E.Brychcy /-/ A.Łaskarzewska