Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1518/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Radców Prawnych
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 3 par. 2 i 3, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33(10), art. 36(8), art. 37, art. 60 pkt 8 lit.c.
journal: Dz.U. 2010 nr 10 poz 65
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zaliczenia III roku aplikacji radcowskiej postanawia 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić skarżącej A. K. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (słownie: dwustu) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 13 czerwca 2011 r. A. K. zwana dalej skarżącą wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w S. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] o niezaliczeniu A. K. III roku szkoleniowego aplikacji.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie przepisu § 28 ust. 2 pkt 1 Regulaminu odbywania aplikacji radcowskiej stanowiącego załącznik do uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu odbywania aplikacji radcowskiej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezaliczeniu skarżącej III roku aplikacji w wyniku przyjęcia błędnej przesłanki, że skarżąca przekroczyła dopuszczalny limit nieobecności, naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, 10, 15, 81 i 107 k.p.a., a także naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 31 ust. 1 Konstytucji RP.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz poprzedzającej ją uchwały Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w S. z dnia [...] października 2010 r., wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, a także przeprowadzenie dowodu z uchwały z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w S..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., stanowi, że przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego

przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych.

Zakres tych spraw precyzuje przepis art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. ustawy, który wymienia akty prawne poddane kontroli sądowoadministracyjnej. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne akty

lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów

prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, akty prawa miejscowego, akty jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne sprawy, które

na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.

Z treści powyższych przepisów wynika, że w sprawach nie należących do zakresu działalności administracji publicznej możliwa jest kontrola sądowoadministracyjna, ale tylko w przypadku, gdy w ustawie szczególnej jest

wprost wskazane, że sprawy określonego rodzaju podlegają kognicji sądów administracyjnych, co wynika z art. 3 § 3 p.p.s.a.

Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach

prawnych (Dz. U. z 2010 r. nr 10 poz. 65 ze zm.), w której zostały wskazane rodzaje spraw, które mogą się zakończyć wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, np. art. 3310 dotyczący ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską, art. 368 dotyczący ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego oraz art. 37 dotyczący skreślenia aplikanta radcowskiego z listy aplikantów.

Mocą powołanych wyżej przepisów organy samorządu radcowskiego podejmują akty o charakterze indywidualnym, władczym i jednostronnym, oparte wprost na przepisach ustawy o radcach prawnych, które jako takie podlegają kontroli sądów administracyjnych.

Zważyć przy tym należy, że nie każdy akt podejmowany przez organy samorządu zawodowego, a dotyczący jej członków podlega kognicji sądów administracyjnych. W szczególności kontroli sądowoadministracyjnej nie podlegają uchwały podejmowane przez organy samorządu zawodowego na podstawie regulaminów normujących sprawy wewnętrzne tych samorządów.

Zaskarżona uchwała z dnia [...] kwietnia 2011 r. podjęta została przez Krajową Radę Radców Prawnych na podstawie § 28 w zw. z § 23 regulaminu odbywania aplikacji radcowskiej stanowiącej załącznik do uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] października 2009 r. uchwalonej na podstawie art. 60 pkt 8 lit. c ustawy o radcach prawnych, będącej aktem opartym na upoważnieniu ustawowym nieznajdującym się w wykazie aktów prawa powszechnie obowiązującego, o którym mowa w art. 87 Konstytucji RP.

Unormowania zawarte w tym regulaminie, w tym określające przesłanki niezaliczenia roku szkoleniowego, zastosowane w stosunku do konkretnych aplikantów radcowskich, mimo, że wpływają na ich sytuację nie stanowią zatem indywidualnej sprawy administracyjnej, dla istnienia której warunkiem koniecznym

jest istnienie związku między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej

normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. wyrok NSA z 2 czerwca 1998 r., IV SA 2164/97).

Wniesienie skargi w niniejszym przypadku uznać zatem należy za niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z przyczyn innych niż wymienione w niniejszym paragrafie.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § pkt 1 p.p.s.a.