Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1695/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 33 ust 2, ust.3
journal: Dz.U. 2020 poz 818
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.
article: art 3 ust 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1843
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SA/Wr 197/21 w sprawie ze skargi (...) na pismo Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od (...) na rzecz Zarządu Województwa Dolnośląskiego 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SA/Wr 197/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę (...) we (...) (dalej Spółka, wnioskodawca), na pismo Zarządu Województwa Dolnośląskiego, z dnia (...) r. nr (...), w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej projektu (RPO).

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Spółka złożyła wniosek nr (...) o dofinansowanie projektu pt. "Idź na swoje – załóż firmę" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego na lata 2014-2020, Oś Priorytetowa 8 Rynek pracy, Działanie 8.3 Samozatrudnienie, przedsiębiorczość oraz tworzenie nowych miejsc pracy. Podczas dokonanej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu oceniający stwierdził, że do wniosku nie dołączono stosownych dokumentów ani też nie zawarto zapisów potwierdzających spełnienie kryterium nr 1 "Prawidłowość wyboru partnerów w projekcie". W związku z powyższym Dolnośląski Wojewódzki Urząd Pracy (dalej: DWUP) pismem z dnia (...) r. poinformował wnioskodawcę, że projekt nie spełnia kryterium formalnego nr 1, informując o konieczności przedłożenia co najmniej następujących dokumentów: wydruku ogłoszenia otwartego naboru partnerów ze strony internetowej wnioskodawcy lub wskazania we wniosku o dofinansowanie linka pod którym zamieszczono ogłoszenie, wydruku informacji o podmiotach wybranych do pełnienia funkcji partnera ze strony internetowej wnioskodawcy lub wskazania we wniosku o dofinansowanie linka, pod którym zamieszczono informację, skanu potwierdzonej za zgodność z oryginałem wybranej oferty. Wnioskodawca wraz z pismem przewodnim z dnia (...) r. r. złożył skorygowany wniosek o dofinansowanie projektu. W wyniku weryfikacji skorygowanego wniosku o dofinansowanie oraz wyjaśnień zawartych w ww. piśmie wnioskodawcy ustalono, że projekt nie spełnia kryterium formalnego nr 1, m.in. uzasadniając, że to jednak wnioskodawca jest liderem projektu i partnerem wiodącym partnerstwa. Ani ustawa wdrożeniowa, ani Regulamin konkursu nie definiują pojęcia "podmiot inicjujący", jednak w ocenie Instytucji Organizującej Konkurs (dalej: IOK) może być nim jedynie Wnioskodawca, zawierający umowę o dofinansowanie projektu. Dokonanie zatem "wyboru partnera projektu (pełniącego rolę lidera projektu)" przez partnera, pozostaje w sprzeczności z postanowieniami art. 3 ustawy, prowadząc w istocie do jego obejścia. Pismem z dnia (...) r. Dolnośląski Wojewódzki Urząd Pracy poinformował Wnioskodawcę, że złożony przez niego wniosek otrzymał negatywną ocenę Komisji Oceny Projektów (dalej: KOP) z powodu niespełnienia kryterium formalnego nr 1 "Prawidłowość wyboru partnerów w projekcie".

W odpowiedzi pismem z dnia (....) r. Spółka wniosła protest, w którym przedstawiła swoje stanowisko i argumenty dotyczące kryterium formalnego nr 1 oraz wniosła o ponowne sprawdzenie wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów.

W piśmie z dnia (...) r., informującym o nieuwzględnieniu protestu ZWD wskazał, że w ramach tego kryterium sprawdzane będzie czy wybór partnerów został dokonany w sposób prawidłowy.

Organ zaznaczył, że odnośnie do dokonania jednoznacznej oceny czy Spółka na dzień składania wniosku o dofinansowanie była podmiotem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1843 - dalej p.z.p.), czyli podmiotem zobligowanym do stosowania ustawy p.z.p., to IZ RPO stwierdziła, że w istocie okoliczności przemawiają za przyjęciem, że Spółka została utworzona dla zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym, niemających charakteru przemysłowego ani handlowego, tj. dla realizacji zadań ustawowych województwa jako jednostki samorządu terytorialnego i pewna część aktywności tej Spółki to działalność niekomercyjna (co Spółka w proteście przyznała), o tyle dostępne informacje nie pozwalają na dokonanie definitywnej oceny w zakresie stwierdzenia, czy Spółka ta nie działa w zwykłych warunkach rynkowych i w związku z tym nie ponosi strat wynikających z prowadzonej działalności. Ustalenie tych okoliczności wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przekraczającego ramy niniejszego rozstrzygnięcia.

Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd I instancji podzielił stanowisko DWUP i ZWD co do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie spornego kryterium formalnego nr 1, tj. prawidłowość wyboru partnerów w projekcie. W ocenie WSA organ dokonał prawidłowej wykładni pojęcia "podmiot inicjujący projekt partnerski" uznając, że może nim być w tym Konkursie wnioskodawca, gdyż treść obowiązującego w konkursie kryterium można odnosić tylko do wnioskodawcy, którego wniosek poddany jest ocenie, chyba że wyraźnie stwierdza się w nim, iż określony zapis/warunek dotyczy innego podmiotu. Tym samym do tego samego podmiotu, tj. wnioskodawcy, należy odnosić zarówno zawarty w opisie Kryterium nr 1 zapis "wybór partnera", jak i zapis "przed złożeniem wniosku o dofinansowanie" . Powyższe nie pozwala na takie odczytanie treści kryterium, wg którego to nie wnioskodawca byłby podmiotem inicjującym partnerstwo, a więc zobowiązanym do wyboru partnera przed złożeniem wniosku o dofinansowanie (ale byłby np. partnerem wybranym przez inny podmiot). Ponadto wynika to także z treści art. 33 ust 1 i 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 818 – dalej ustawa wdrożeniowa). Przepis art. 33 ustawy wdrożeniowej reguluje w jaki sposób wnioskodawca, a więc podmiot zamierzający występujący z wnioskiem o dofinansowanie ma wykreować partnerstwo, w ramach którego wnioskowany przez niego projekt będzie realizowany.

W ocenie Sądu I instancji, że na podstawie dostępnych organowi w Konkursie informacji - prawidłowo zostało ocenione przez KOP i ZWD, iż na wnioskodawcy, jako inicjującym partnerstwo, spoczywało zastosowanie specjalnego trybu wyboru partnera określonego w art. 33 ust. 2 ustawy wdrożeniowej.

Ponadto Sąd I instancji wskazał, że nie jest sporne, iż strona skarżąca jest spółką akcyjną, a zatem spełniony jest wynikający z art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. warunek pierwszy i z uwagi na układ własnościowy spółki, spełniony jest również warunek trzeci.

Odnośnie do warunku drugiego i czwartego Sąd I instancji wskazał, że prawidłowo przyjął IZ RPO WD, że katalog zadań będących przedmiotem działalności strony skarżącej wpisuje się w uregulowane ustawowo zadania województwa, jako jednostki samorządu terytorialnego, tj. pobudzanie aktywności gospodarczej i podnoszenie poziomu konkurencyjności i innowacyjności gospodarki województwa.

W zakresie zaś ustalenia, czy celem Spółki jest wypracowanie zysku, w ocenie Sądu I instancji, słusznie IZ zwróciła uwagę, że skoro ten zapis ustawy należy odczytywać w połączeniu z przesłanką utworzenia w celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym, to znaczy, że należy ocenić pierwszoplanowy cel Spółki tj. cel, w którym Spółka w ogóle powołana została do życia. Wbrew twierdzeniom skargi IZ RPO w rozstrzygnięciu protestu zawarła obszerną analizę przesłanek kwalifikujących dany podmiot do stosowania ustawy Prawo zamówień publicznych oraz odniesienie tych przesłanek do posiadanych przez IZ informacji na temat działalności skarżącej. Strona skarżąca poza ogólnymi stwierdzeniami nie przedstawiła innych informacji, które mogłyby mieć wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie.

Od przedmiotowego wyroku Spółka złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), zarzucając naruszenie:

I. art. 33 ust. 2 i ust. 3 ustawy wdrożeniowej, a także zasad wyboru projektów określonych w pkt 1 Załącznika Nr 11 - Kryteria wyboru projektów obowiązujące przy ocenie wniosków o dofinansowanie składanych na konkurs (...) do Regulaminu konkursu Nr (...) w ramach RPO Województwa Dolnośląskiego 2014-2020 przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w ramach kryterium formalnego nr 1 mieści się badanie, czy podmiotem inicjującym partnerstwo był wnioskodawca, czyli podmiot który złożył wniosek o przyznanie dofinansowania, a w konsekwencji dokonanie oceny projektu skarżącej niezgodnie z warunkami ustalonymi w ramach kryterium formalnego nr 1;

II. art. 33 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej oraz postanowień pkt 6 – Wymagania w zakresie realizacji projektu partnerskiego w części II Regulaminu konkursu Nr (...) w ramach RPO Województwa Dolnośląskiego 2014-2020, a także art. 2 pkt 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (...) oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (dalej: rozporządzenie ogólne) przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że podmiotem inicjującym partnerstwo mógł być wyłącznie podmiot, który składał wniosek o przyznanie dofinansowania i w konsekwencji oddalenie skargi;

III. art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. w zw. z art. 33 ust. 2 ustawy wdrożeniowej przez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca w dacie nawiązywania partnerstwa była podmiotem zobowiązanym do stosowania ustawy - prawo zamówień publicznych, a w konsekwencji podmiotem zobowiązanym do stosowania szczególnej procedury wyboru partnera, co skutkowało utrzymaniem w mocy rozstrzygnięcia organu;

IV. pkt 1 Załącznika Nr 11 (Kryteria wyboru projektów obowiązujące przy ocenie wniosków o dofinansowanie składanych na konkurs Nr (...) do Regulaminu konkursu w zw. z pkt 2 w części IV (Składanie wniosku o dofinansowanie projektu) Regulaminu konkursu i pkt 6 lit. f) i lit. g) (Wymagania w zakresie realizacji projektu partnerskiego) w części II Regulaminu konkursu, polegającym na błędnej ocenie przez Sąd I instancji złożonego przez skarżącą oświadczenia na okoliczność niestosowania przez skarżącą w dacie wyboru partnera przepisów ustawy - prawo zamówień publicznych, podczas gdy w istocie z przedstawionego przez skarżącą oświadczenia i złożonych później wyjaśnień jednoznacznie wynika, że w dacie wyboru partnera skarżąca nie była podmiotem zobowiązanym do stosowania przepisów ustawy - prawo zamówień publicznych.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Zarządu Województwa Dolnośląskiego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym to jest kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, o której mowa w § 2 powołanego przepisu. W sprawie przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły, zaś skarga kasacyjna została oparta na pierwszej podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 i oraz art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie jest zobowiązany nie tylko do wskazania konkretnego przepisu prawa (z podziałem na jednostki redakcyjne tego przepisu), ale również do wykazania, na czym polega jego naruszenie. Dodatkowo, w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego, wskazania formy tego naruszenia (błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie). Z kolei, z uwagi na wyraźne rozdzielenie w art. 174 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych, zarzut naruszenia prawa materialnego może być oparty wyłącznie na normach o charakterze materialnym, a więc takich, które określają wzajemne prawa i obowiązki podmiotów stosunku prawnego, natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania - na normach o charakterze procesowym, a więc takich, które służą zabezpieczeniu realizacji norm materialnych oraz ich egzekwowania. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W konsekwencji ocena zasadności zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być skutecznie dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego, gdyż te można podważać jedynie w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Podnosząc zarzuty naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. w zw. z art. 33 ust. 2 ustawy wdrożeniowej oraz pkt 1 Załącznika Nr 11 (Kryteria wyboru projektów obowiązujące przy ocenie wniosków o dofinansowanie składanych na konkurs Nr (...) do Regulaminu konkursu w zw. z pkt 2 w części IV (Składanie wniosku o dofinansowanie projektu) Regulaminu konkursu i pkt 6 lit. f) i lit. g) (Wymagania w zakresie realizacji projektu partnerskiego) w części II Regulaminu konkursu (zarzuty z pkt III i IV skargi kasacyjnej), w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęto próbę zwalczania ustaleń faktycznych w sprawie. Spółka zmierza do zakwestionowania ustaleń Sądu I instancji, że w dacie nawiązywania partnerstwa była podmiotem zobligowanym do stosowania ustawy p.z.p., bowiem spełniała wszystkie przesłanki określone w art. 3 ust.1 pkt 3 p.z.p. Jednakże przyjęty przez WSA stan faktyczny, nie został skutecznie zakwestionowany. W taki sposób wywiedziona podstawa kasacyjna, jest zatem wadliwa. Za utrwalony bowiem należy uznać pogląd prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył sąd pierwszej instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonych decyzji (zob. wyrok NSA z 9 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 2570/21, opublikowany w: CBOSA; wyrok NSA z 14 października 2004 r., sygn. akt FSK 568/04, opublikowany w: ONSA i WSA 2005/4/67, POP 2005/6/134). Zatem w sytuacji, w której Spółka usiłuje zwalczać ustalenia faktyczne zarzutami naruszenia prawa materialnego nie mogła odnieść pożądanych skutków.

Niezasadne są także zarzuty podniesione w pkt I i II skargi kasacyjnej, a z uwagi, że są wzajemnie powiązane skład orzekający uznał, iż należy je rozpoznać łącznie. Spółka w omawianych zarzutach prezentuje pogląd, że z regulacji zawartej w Regulaminie konkursu, w przepisach ustawy wdrożeniowej czy też w rozporządzenia ogólnego nie wynika wymóg, aby podmiotem inicjujący partnerstwo mógł być wyłącznie wnioskodawca. Poglądu tego nie można zaaprobować.

Zgodnie z art. 33 ust 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w celu wspólnej realizacji projektu, w zakresie określonym przez instytucję zarządzającą krajowym programem operacyjnym albo instytucję zarządzającą regionalnym programem operacyjnym, może zostać utworzone partnerstwo przez podmioty wnoszące do projektu zasoby ludzkie, organizacyjne, techniczne lub finansowe, realizujące wspólnie projekt, zwany dalej "projektem partnerskim, na warunkach określonych w porozumieniu albo umowie o partnerstwie" (ust. 1). Podmiot, o którym mowa w art. 4, art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. poz. 2019), inicjujący projekt partnerski, dokonuje wyboru partnerów spośród podmiotów innych niż wymienione w art. 4 tej ustawy, z zachowaniem zasady przejrzystości i równego traktowania. (ust. 2). W myśl zaś definicji zawartej w art. 2 pkt 18 ustawy wdrożeniowej

projekt to przedsięwzięcie zmierzające do osiągnięcia założonego celu określonego wskaźnikami, z określonym początkiem i końcem realizacji, zgłoszone do objęcia albo objęte współfinansowaniem UE jednego z funduszy strukturalnych albo Funduszu Spójności w ramach programu operacyjnego. Powyższa regulacja prowadzi do wniosku, że projekt partnerski to projekt w rozumieniu art. 2 pkt 18 ustawy wdrożeniowej z tym, że będzie realizowany przez podmioty, które w celu jego realizacji zawarły porozumienie lub umowę o partnerstwie, a także to, iż wybór partnerów do realizacji dokonuje wyłącznie podmiot inicjujący projekt partnerski. Inicjowanie projektu jest powiązane ściśle z wnioskowaniem o dofinansowanie projektu, wnioskodawcą zaś jest podmiot, który składa wniosek o dofinansowanie projektu (art. 2 pkt 28 ustawy wdrożeniowej).

Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że argumentacja ta znajduje potwierdzenie w regulacji zawartej w przepisie art. 2 pkt 10 rozporządzenia ogólnego tj. Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320, dalej rozporządzenie), zgodnie z którą pod pojęciem beneficjenta należy rozumieć "podmiot publiczny lub prywatny lub osobę fizyczną, odpowiedzialny za inicjowanie lub zarówno inicjowanie, jak i wdrażanie operacji". Zaś operacją, zgodnie z art. 2 pkt 9 rozporządzenia ogólnego jest projekt, umowa, przedsięwzięcie lub grupa projektów wybrane przez instytucje zarządzające danych programów lub na ich odpowiedzialność, przyczyniające się do realizacji celów priorytetu lub priorytetów, do których się odnoszą; w kontekście instrumentów finansowych operacja składa się z wkładów finansowych z programu do instrumentów finansowych oraz z późniejszego wsparcia finansowego świadczonego przez te instrumenty finansowe.

WSA trafnie wskazał również na zapisy Regulaminu Konkursu zawarte w punkcie 6, które regulują wymagania w zakresie realizacji projektu partnerskiego. Z regulacji tam zawartej płynie jednoznaczny wniosek, że wyłącznie wnioskodawca (Spółka) może być inicjatorem projektu partnerskiego, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przeprowadzenia procedury wyboru partnera zgodnie z regulacją zawartą w art. 33 ust. 2 ustawy wdrożeniowej w przypadku, gdy wnioskodawca jako podmiot inicjujący projekt jest podmiotem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 p.z.p.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że Sąd I instancji zasadnie uznał, iż podmiotem, który zgodnie z prawem może zainicjować projekt partnerski jest wnioskodawca, zatem zarzut mu stawiany błędnej wykładni art. 33 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej oraz postanowień pkt 6 Regulaminu konkursu, a także art. 2 pkt 10 rozporządzenia nie jest zasadny. Zauważyć należy, że w skardze kasacyjnej Spółka powtórzyła argumentację przedstawioną w skardze. Przedstawia ona wybiórczą interpretację poszczególnych przepisów ustawy wdrożeniowej, rozporządzenia jak i Regulaminu konkursu. Wskazane przepisy tworzą spójną regulację, która musi być odczytywana i wykładana jako całość, zaś próba wykładni pojedynczego przepisu z pominięciem innych uregulowań zawartych w ustawie prowadzi do całkowicie błędnych wniosków.

Z uwagi na fakt, że wybór partnerów projekty został dokonany nieprawidłowo, albowiem podmiotem inicjującym partnerstwo była Fundacja(...), a nie Spółka jako wnioskodawca, organ prawidłowo uznał, iż nie zostało spełnione jedno z kryteriów formalnych. Zaakceptować zatem należy stanowisko WSA, że ocena kryterium formalnego nr 1 nie narusza zasad określonych, takich jak przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania czyli w konsekwencji nie narusza zasady równego dostępu do pomocy.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że podstawy, na których oparto skargę kasacyjną, nie mogły być ocenione jako usprawiedliwione.

Wobec powyższego, na podstawie art. 184 orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a i ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.).