Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SO/Gl 9/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca - Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie niepotwierdzenia kserokopii dokumentów z akt oraz niewydania oryginału dowodu uiszczenia opłaty za wydanie kopii w sprawie pozwolenia na budowę (sygn. akt II SAB/Gl 47/11) p o s t a n a w i a: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości.


UZASADNIENIE

W uzasadnieniu urzędowego formularza druku wniosku o przyznanie prawa pomocy I. K. wnioskując o zwolnienie od kosztów sądowych w całości poniosła, że jest osobą niepełnosprawną, poruszającą się na wózku inwalidzkim. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3000 euro. Jej źródło utrzymania stanowi renta w kwocie 1800 zł (netto) miesięcznie. Skarżąca prowadzi samotnie gospodarstwo domowe, zamieszkując lokal o powierzchni 51 m2 . Jej miesięczne wydatki stanowią kwotę około 1356 zł (opłata za czynsz, energię elektryczną, gaz i wodę, a także zakup lekarstw i koszty związane z opieką).

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2011 r. referendarz sądowy zwolnił skarżącą z wpisu od skargi, a w pozostałym zakresie jej wniosek oddalił wskazując, że wnioskodawczyni nie jest jedyną właścicielką lokalu, w którym zamieszkuje, zatem w kosztach związanych z jego utrzymaniem winien także partycypować drugi współwłaściciel (jej syn). Nadto, referendarz zwrócił uwagę, że wnioskodawczyni winna w pierwszej kolejności korzystać ze wsparcia finansowego ze strony syna.

I. K. w ustawowym terminie wniosła od powyższego postanowienia sprzeciw wyjaśniając, że jej syn prowadzi odrębne gospodarstwo domowe i zamieszkuje w innym lokalu wraz z żoną i dzieckiem, zatem nie partycypuje w kosztach utrzymania lokalu, w którym mieszka wnioskodawczyni. Syn pomaga jej natomiast w drobnych naprawach w w/w lokalu, w dostosowaniu go do potrzeb niepełnosprawności oraz zaopatrując skarżącą w leki, czy dokonując innych czynności niezbędnych w związku z jej niepełnosprawnością. Skarżąca zaakcentowała, że ponosi dodatkowe koszty tytułem opieki ze strony osób trzecich np. sprzątanie, robienie zakupów. Zwróciła także uwagę na zaciągniętą pożyczkę na poczet zakupu wózka inwalidzkiego, załączając kopię faktury z 21 listopada 2011 r. opiewającą na kwotę 21 389 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej ustawą, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Odnosząc się zatem do wniosku skarżącej, stwierdzić trzeba, że zgodnie

z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, czyli w świetle art. 245 § 3 ustawy obejmującym zwolnienie m.in. od opłat sądowych i wydatków, czyli kosztów sądowych, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że skarżąca wykazała, w stosunku do jej osoby zachodzi przesłanka

z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy. Jak wynika bowiem z przedstawionych przez nią dokumentów nie posiada ona żadnych oszczędności, zaś jej dochód w kwocie

1800 zł wydatkuje co miesiąc w kwocie około 1356 zł, czym kwota ta nie obejmuje takich wydatków jak żywność i środki czystości. Obecnie ponosi zaś dodatkowe koszty związane za zakupem wózka inwalidzkiego. Skarżąca korzysta z pomocy syna, zarówno finansowej, jak i związanej z opieką osobistą, lecz jako osoba niepełnosprawna wymaga niewątpliwie także pomocy osób trzecich, co generuje dalsze wydatki. Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z oświadczeniem skarżącej jej syn prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, wobec tego jego pomoc ma jedynie charakter doraźny.

W świetle tych okoliczności, Sąd, działając w trybie art. 260 ustawy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy, orzekł jak w sentencji.