Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2331/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1 i 2, art. 174 ust. 1 i 2, art. 145 par. 1 pkt 1 lit c, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 30 ust. 1 pkt 3, art. 3, art. 2 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 23, art. 6 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 6, 7, 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 126
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 12
journal: Dz.U. 2002 nr 139 poz 1169
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz  specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w podziemnych zakładach górniczych.

SENTENCJA

Dnia 25 maja 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Kobylecka /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 133/14 w sprawie ze skargi B. S. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] grudnia 2013 r. nr 392/2013 znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 maja 2014r., sygn. akt II SA/Łd 133/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 2 grudnia 2013r. znak: ... w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego - oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia 2 grudnia 2013r. uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 4 września 2013r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania ogrodzenia działki o nr ewid. ... od strony drogi gminnej i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 9 lipca 2013r. W. D. złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie dokonania samowoli budowlanej polegającej na budowie ogrodzenia od strony drogi gminnej na działce nr ewid. ... położonej w miejscowości G. w gminie K. We wniosku podkreślił, że jest współwłaścicielem działki nr ewid. ... graniczącej bezpośrednio z działką nr ewid.... i postawione ogrodzenie przekracza granice jego nieruchomości.

Podjęte czynności kontrolne wykazały, że działka o nr ewid. ... posiada od strony drogi gminnej ogrodzenie z siatki na metalowych słupach. Wysokość ogrodzenia wynosi 1,50m. Z kolei od strony działki o nr ewid. ... ustawiono 9 słupów, będących konstrukcją przyszłego ogrodzenia,

Postanowieniem z dnia 4 września 2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu organ podniósł, że właścicielka nieruchomości o nr ewid. ... B. S. uzyskała na jej terenie koncesję na wydobywanie kruszywa naturalnego, a koncesja wydana została przez Starostę K. w dniu 10 lipca 2008r. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowy obszar został oznaczony jako teren o podstawowym przeznaczeniu dla eksploatacji złóż kopalin. Organ I instancji podkreślił, że teren spornej działki stanowi wyrobisko górnicze, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 163, poz. 981 ze zm.), dalej p.g.g. W opinii organu wyrobiska górnicze są wyłączone spod mocy obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U z 2013r. poz. 1409 ze zm.), dalej p.b., co w konsekwencji oznacza, że ogrodzenie przedmiotowego terenu nie podlega obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi administracji publicznej.

Organ powołał się na treść § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny pospolite (Dz.U. Nr 109, poz. 962 ze zm.), wskazującego na możliwość oznakowania terenu zakładu górniczego tablicami jeżeli teren nie jest w inny sposób ogrodzony. Zdaniem organu B. S. oznakowała teren działki nr ewid. ... zarówno tablicami, jak i postawionym ogrodzeniem. Dodatkowo, w ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. bezpośrednie sąsiedztwo przedmiotowej działki z terenem szkoły podstawowej oraz drogi gminnej uzasadnia potrzebę wykonania spornego ogrodzenia.

W zażaleniu na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 4 września 2013r. W. D. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, iż ogrodzenie zlokalizowane na działce nr ewid. ... przekroczyło granice działki nr ewid. ..., czym naruszone zostało prawo własności.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 p.b. przepisów tej ustawy nie stosuje się do wyrobisk górniczych, przy czym pojęcie wyrobisko górnicze nie jest równoznaczne z pojęciem teren nieruchomości zajęty pod wyrobisko. Zakresem pojęcia wyrobisko objęta jest jedynie przestrzeń w nieruchomości gruntowej lub górotworze powstała w wyniku robót górniczych. Według organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie ma zatem podstawy do zwolnienia z obowiązku dokonania zgłoszenia budowy spornego ogrodzenia i podstawa taka nie wynika z koncesji Starosty K. z dnia 10 lipca 2008r., ani z przepisów szczególnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego B. S. zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 3 p.b. poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu istnienia obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi budowy ogrodzenia. Ponadto w skardze zawarty został zarzut naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1 w zw. z art. 28 oraz w zw. z art.127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.Dz.U. z 2013r. poz. 267), dalej k.p.a. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania odwoławczego na skutek zażalenia wniesionego przez osobę nieposiadającą interesu prawnego do zaskarżenia postanowienia organu I instancji. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanego postanowienia, ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa i stwierdzenia, że z analizy materiału dowodowego wynika, że skarżąca była zobowiązana do dokonania zgłoszenia budowy ogrodzenia. Ponadto skarżąca sformułowała zarzut nierozpoznania sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, co w jej ocenie stanowi naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a., stwierdziła, że oparcie rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia na art. 138 § 2 k.p.a. stanowi naruszenie prawa. W ocenie skarżącej w zaistniałym stanie faktycznym winien znaleźć zastosowanie art. 138 § 1 ust. 3 k.p.a., gdyż zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania odwoławczego. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, że W. D. przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym z uwagi na częściowe umiejscowienie przedmiotowego ogrodzenia na działce stanowiącej jego własność. Ponadto wyjaśnił, że nie miał możliwości zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. ze względu na obowiązek przestrzegania zasady dwuinstancyjności. Organ odwoławczy jest obowiązany usunąć naruszenia prawa, których dopuścił się organ I instancji, lecz nie jest uprawniony do przeprowadzenia w całości postępowania wyjaśniającego za organ I instancji. Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w udzielonej odpowiedzi zaznaczył również, że nie mógł skorzystać z dyspozycji art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż prowadzone w sprawie postępowanie odwoławcze nie stało się bezprzedmiotowe.

W piśmie procesowym z dnia 28 kwietnia 2014r. pełnomocnik B. S. oświadczył, że podtrzymuje argumentację skarżącej odnośnie braku legitymacji W. D. do wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Podkreślił, iż w sprawie nie został wskazany konkretny przepis prawa stanowiący podstawę do przyznania przymiotu strony W. D. Pełnomocnik dodał, że w złożonym oświadczeniu z dnia 10 października 2013r. B. S. zaprzeczyła, że sporne ogrodzenie zostało zrealizowane na terenie nieruchomości W. D. i podniosła, iż uwidoczniony na mapie, znajdującej się w aktach administracyjnych, przebieg ogrodzenia nie jest zgodny z rzeczywistym i prawidłowym przebiegiem granic postawionego ogrodzenia. W piśmie zaznaczono również, że organ II instancji nie wziął pod uwagę okoliczności, iż aktualnie nie ma możliwości ustalenia prawnej granicy ze względu na toczące się postępowanie rozgraniczeniowe. Ponadto zarzucono sporządzenie mapy przez osobę nieuprawnioną i pozbawioną obiektywizmu – Głównego specjalistę do spraw geodezji J. N. W dalszej kolejności w piśmie podniesiono zarzut naruszenia art. 10 i 81 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do okoliczności faktycznych przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Organ I instancji po wydaniu postanowienia z dnia 4 września 2013r. nie był uprawniony do podejmowania dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w tym przyjmowania w poczet materiału dowodowego dodatkowych dokumentów. Tym samym organ odwoławczy nie powinien opierać rozstrzygnięcia o dokumenty zgromadzone poza własnym postępowaniem wyjaśniającym oraz postępowaniem przeprowadzonym przez organ I instancji.

Pełnomocnik skarżącej wskazał, że zażalenie W. D. nie zostało wniesione w ustawowym terminie, a w przeprowadzonym postępowaniu B. S. została pozbawiona możliwości inicjatywy dowodowej i przedstawienia stanowiska w tym zakresie. W piśmie procesowym zwrócono również uwagę na naruszenie zasady dwuinstancyjności oraz obowiązku przekazania organowi odwoławczemu pełnych, zawierających oryginalne dokumenty akt administracyjnych. Dodatkowo, w odniesieniu do kwestii merytorycznych, pełnomocnik oświadczył, że skarżąca popiera argumentację przedstawioną w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 4 września 2013r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy uznał, że skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Dokonując oceny zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Zaskarżone postanowienie odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga nie może zostać uwzględniona.

W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnił, że w sprawie, wbrew zarzutom skargi, brak było okoliczności ustalonych przez organ I instancji mogących uzasadnić wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 p.b., zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m.in. budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20m. Zgłoszenia tego należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, zaś do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia (art. 30 ust. 5 p.b.).

Sąd stwierdził, że budowa ogrodzenia od strony drogi gminnej w miejscowości G. podlegała obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, przy czym z akt sprawy wynika, że skarżąca nie dokonała stosownego zgłoszenia.

Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 2 ust. 1 Prawa budolwanego, jego przepisów nie stosuje się do wyrobisk górniczych, co jednak nie oznacza, jak przyjął organ I instancji, że ogrodzenie nieruchomości, na której znajduje się teren górniczy, mieści się w pojęciu wyrobiska górniczego. Definicja wyrobiska górniczego znajduje się w ustawie Prawo geologiczne i górnicze, zgodnie z którym wyrobisko górnicze oznacza przestrzeń w nieruchomości gruntowej lub górotworze, która powstaje w wyniku robót górniczych (art. 6 ust. 1 pkt 17 p.g.g.). Stosowanie uregulowań Prawa budowlanego wyłączone jest tylko w stosunku do wyrobisk górniczych, rozumianych jako wyżej wskazana przestrzeń związana z eksploatacją kopalin.

W ocenie Sądu, ogrodzenie terenu górniczego nie mieści się w zakresie pojęcia wyrobiska górniczego ani obiektu zakładu górniczego, stanowiącego wyodrębniony technicznie i organizacyjnie zespół środków służących bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą, pomimo faktu, iż ogrodzenie to znajduje się na terenie nieruchomości przeznaczonej do eksploatacji złóż. Sąd podzielił stanowisko organu drugiej instancji, iż budowa ogrodzenia wokół terenu górniczego podlega regulacjom ustawy Prawo budowlane.

Sąd zauważył, że § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny pospolite, ustanawia obowiązek oznakowania terenu zakładu górniczego tablicami, jeżeli teren ten nie jest ogrodzony. Wbrew stanowisku skarżącej, powyższe uregulowanie nie wprowadza obowiązku budowania ogrodzenia wokół terenu górniczego, gdyż taki obszar może być oznakowany jedynie tablicami i w żadnym razie nie upoważnia do zwolnienia od obowiązku zgłoszenia budowy ogrodzenia właściwemu organowi.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia 6, 7, 8, 9, 10 § 1 w zw. z art. 28 oraz w zw. z art. 127 k.p.a. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania odwoławczego na skutek zażalenia wniesionego przez osobę nieposiadającą interesu prawnego do zaskarżenia postanowienia organu I instancji Sąd stwierdził, że nie zasługują one na aprobatę. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne stwierdził, że stronami postępowania w sprawie samowoli budowlanej są, co do zasady, właściciele nieruchomości sąsiednich i w tym zakresie obowiązuje regulacja ogólna z art. 28 k.p.a. (p. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2014r., sygn. akt II OSK 1867/12, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 kwietnia 2014r., sygn. akt II SA/Go 84/14, wyrok WSA w Krakowie dni 4 kwietnia 2011r. sygn. akt II SA/Kr 296/11).

Sąd wywiódł, że przymiot strony w postępowaniu w sprawie samowoli budowlanej przysługuje właścicielom działek sąsiednich, gdyż realizowane inwestycje mogą naruszać ich uzasadnione, chronione prawem interesy. W niniejszej sprawie część ogrodzenia zlokalizowana została od strony działki stanowiącej własność W. D., więc tym bardziej uzasadnione było jego uczestnictwo w postępowaniu administracyjnym dotyczącym samowolnego wybudowania przedmiotowego ogrodzenia. Zrealizowany obiekt niewątpliwie oddziałuje na sferę uprawnień właścicielskich do gruntu działki nr ewid. ..., zwłaszcza że z akt sprawy wynika, że istnieje spór co do przebiegu granicy między nieruchomościami stanowiącymi własność W. D. i B. S.. Interes prawny właścicieli nieruchomości sąsiednich do uczestniczenia w postępowaniu w sprawie samowoli budowlanej wywodzi się z uregulowań prawa cywilnego, stanowiących o uprawnieniach związanych z prawem własności, a także z uregulowań ustawy Prawo budowlane stanowiących o tym, że obiekt budowlany należy projektować i budować zapewniając m.in. poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich.

W ocenie Sądu, niesłuszne są więc twierdzenia skarżącej o braku legitymacji W. D. w przedmiotowym postępowaniu z uwagi na wybudowanie ogrodzenia jedynie na nieruchomości stanowiącej jej własność. Właściciel nieruchomości sąsiedniej nie staje się stroną postępowania w sprawie samowoli budowlanej jedynie wskutek wybudowania obiektu na jego gruncie. Wkroczenie budowy na teren sąsiedni nie jest okolicznością, która wyłącznie prowadzi do uzyskania przymiotu strony postępowania w sprawie samowoli budowlanej przez właściciela nieruchomości sąsiedniej. Przymiot strony takiego postępowania uzyskuje się z uwagi na samą lokalizację działki w sąsiedztwie działki, co do której toczy się postępowanie w sprawie samowoli budowlanej.

Sąd zaznaczył, że sprawa rozgraniczenia nieruchomości jest odrębną sprawą administracyjną, niemniej jednak, jak już wyżej wskazano, brak jednoznacznego wyjaśnienia kwestii granic między nieruchomościami, gdzie umiejscowiono sporne ogrodzenie podkreśla okoliczność, że właściciel nieruchomości sąsiedniej winien być stroną postępowania w sprawie dotyczącej samowoli budowlanej ze względu na swój interes prawny.

Również w ocenie Sądu pozostałe zarzuty skargi - naruszenia art. 6, 7, 8, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny oraz błędne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia również nie zasługują na uwzględnienie. Organ II instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa do zaistniałego stanu faktycznego, wyjaśnił wszystkie okoliczności niezbędne do załatwienia sprawy i prawidłowo ocenił zebrane dowody. Sąd przy tym zaznaczył, że w postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, wskazując, że w aktach administracyjnych znajduje się m.in. protokół z czynności kontrolno-inspekcyjnych oraz mapa geodezyjna, na podstawie których organ dokonał wystarczających ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji odpowiada przepisom prawa.

Sąd uznał za niezasadne także zarzuty skargi co do naruszenia przepisów 138 § 2 k.p.a. oraz art. 138 § 1 ust. 3 k.p.a., wskazując, że organ II instancji prawidłowo uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż postanowieniem z dnia 4 września 2013r. organ naruszył przepis art. 61a § 1 k.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy postępowanie w sprawie samowolnego wybudowania ogrodzenia winno być wszczęte zgodnie z uregulowaniami kodeksu postępowania administracyjnego, a następnie organ powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i rozstrzygnąć sprawę co do istoty. Stwierdzając, że braki we wskazanym zakresie nie mogły zostać uzupełnione przez Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdyż strona zostałaby pozbawiona możliwości dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy Sąd wskazał, że organ odwoławczy nie mógł również zastosować art. 138 § 1 ust. 3 k.p.a., gdyż postępowanie odwoławcze nie stało się bezprzedmiotowe.

Kwestia ewentualnych nieprawidłowości w oznaczeniu na mapie przebiegu spornego ogrodzenia od strony nieruchomości W. D. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro, jak wyżej wskazano, wkroczenie na teren sąsiedni nie jest warunkiem koniecznym do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu w sprawie samowoli. Nadto zarzut sporządzenia mapy do celów opiniodawczych przez osobę nieuprawnioną i pozbawioną obiektywizmu nie jest trafny, ponieważ z mapy załączonej do akt administracyjnych wynika jedynie, że wskazana przez skarżącą osoba poświadczyła zgodność fragmentu wydanej mapy z oryginałem mapy zasadniczej przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Sąd uznał za niezbędne wskazanie, że okoliczności sprawy uzasadniają tezę, iż zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 września 2013r. zostało wniesione w terminie, zważywszy, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 listopada 2013r. informujące, że W. D. nadał przedmiotowe zażalenie za pośrednictwem Poczty Polskiej dnia 16 września 2013r. Do pisma załączono kserokopię nadania przesyłki poleconej z dnia 16 września 2013r. Z ustaleń dokonanych przez Sąd wynika, że koperta zawierająca zażalenie została omyłkowo zniszczona przez pracownika organu i w związku z tą okolicznością organ zwrócił się z prośbą do W. D. o udostępnienie potwierdzenia nadania przesyłki zawierającej zażalenie celem wykonania kserokopii do akt administracyjnych, poza tym w sprawie ustalono, że przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. nie toczą się żadne inne postępowania administracyjne, w których brałby udział W. D.. W świetle powyższego przyjąć można, że kopia potwierdzenia nadania korespondencji w urzędzie pocztowym, opatrzona datą 16 września 2013r., nie dotyczyła innej sprawy administracyjnej. Powyższe okoliczności wskazują, że w niniejszej sprawie W. D. złożył zażalenie z zachowaniem ustawowego terminu i zbędne jest prowadzenie dalszych czynności wyjaśniających w tym zakresie.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ II instancji przepisów art. 10 k.p.a. Sąd zauważył, że organy rzeczywiście przed wydaniem rozstrzygnięć w sprawie nie wezwały stron do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz nie poinformowały o możliwości składania wniosków dowodowych, jednak naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu może skutkować uwzględnieniem skargi tylko, jeżeli strona wykaże, że uchybienie w tym zakresie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (p. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 lutego 2013r. sygn. akt IV SA/Po 1109/12, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 marca 2013r., sygn. akt II SA/Gd 592/12, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013r. sygn. akt II GSK 1142/11).

Naruszenie w niniejszym postępowaniu zasady czynnego udziału stron nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż strona skarżąca nie wskazała konkretnych dowodów, które chciała przeprowadzić a organ jej to uniemożliwił. Ewentualne ustosunkowanie się skarżącej, co do okoliczności zachowania terminu do wniesienia zażalenia przez W. D. nie miałoby istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż ustalenia w tym zakresie poczynił już sam organ administracji. B. S. faktycznie uczestniczyła w postępowaniu przed organem II instancji i na tym etapie miała możliwość składania wniosków dowodowych, brała udział w czynnościach inspekcyjno-kontrolnych przeprowadzonych w dniu 20 sierpnia 2013r., zapoznała się też z mapą geodezyjną do celów opiniodawczych, przedstawioną przez W. D. i złożyła w tym zakresie stosowne wyjaśnienia. W tej sytuacji organ II instancji oparł wydane rozstrzygnięcie na zgromadzonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym dowodach, nie widząc potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego.

Zarzut naruszenia art. 81 k.p.a., w ocenie Sądu, również nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż strona miała możliwość wypowiedzenia się co do okoliczności faktycznych, które organ pierwszej instancji uznał za udowodnione.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za bezzasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. oddalił skargę.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 maja 2014r. wniosła B. S., reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, która zaskarżyła go w całości i na podstawie art. 174 p.p.s.a. zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię tj.:

1. naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z "§ ..... ust. 1" oraz § 12 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny pospolite, polegające na nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd I instancji, że budowa ogrodzenia działki ewid. nr ... w G., na której znajduje się wyrobisko górnicze podlega zgłoszeniu właściwemu organowi zgodnie z zasadami prawa budowlanego, podczas gdy zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy nie stosuje się do wyrobisk górniczych, a zatem skarżąca prawidłowo nie dokonała zgłoszenia budowy ogrodzenia, które to nieprawidłowe ustalenie i błędne uznanie konieczności dokonania takiego zgłoszenia stanowiło podstawę do oddalenia skargi Skarżącej (zamiast właściwego jej uwzględnienia).

- naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. polegające na nieprawidłowym ustaleniu przez Sąd I instancji, że W. D. - wnoszący o wszczęcie postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. posiada przymiot strony w takim postępowaniu z tego tylko faktu, że nieruchomość będąca jego współwłasnością (działka ewid. nr ... w G.) sąsiaduje z nieruchomością skarżącej (dz. ewid. nr ...), podczas gdy stroną postępowania w myśl art. 28 k.p.a. jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu a swój interes prawny lub obowiązek, które to nieprawidłowe ustalenie i błędne uznanie W. D. za stronę postępowania przed organem I oraz II instancji stanowiło podstawę do oddalenia skargi Skarżącej (zamiast właściwego jej uwzględnienia), podczas gdy w postępowaniu przed organem I i II instancji, a także przed Sądem I instancji w żaden sposób nie ustalono w istocie czy postępowanie to dotyczy interesu prawnego W. D., a w szczególności nie wskazano żadnego konkretnego przepisu prawa materialnego statuującego ewentualną legitymację W. D. do występowania w postępowaniu w charakterze strony, a to z uwagi na to, że status strony postępowania administracyjnego nie wynika z uznania podmiotu za stronę, lecz z przepisów prawa materialnego co oznacza, że w postępowaniu dotyczącym samowoli budowlanej nie każdy podmiot może być jego stroną;

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a., polegające na nieprawidłowym ustaleniu, że skarżąca, wnosząc zarzut naruszenia przez organ I instancji zasady czynnego udziału stron poprzez niezawiadomienie stron o możliwości zapoznania się z materiałami zgromadzonymi w sprawie i wypowiedzenie się co do nich, nie wskazała konkretnych dowodów jakie chciała przeprowadzić a organ jej to uniemożliwił, podczas gdy w piśmie przygotowawczym z dnia 28 kwietnia 2014r. skarżąca wskazała na szereg (sześciu) konkretnych dowodów, jakich nie przeprowadziły organy i o które poprzez naruszenie art. 10 k.p.a. skarżąca nie mogła wnosić, przez co pozbawiono ją inicjatywy dowodowej, co w konsekwencji doprowadziło do sprzecznego z rzeczywistością uznania przez Sąd I instancji, że organy administracji nie naruszyły art. 10 k.p.a. pomimo że organy nie wezwały przed wydaniem rozstrzygnięć w sprawie do wypowiedzenia się co do zebranego materiału (co Sąd przyznał);

3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 oraz art. 138 § 1 ust. 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi skarżącej zamiast na jej uwzględnieniu ponieważ Sąd I instancji powinien był zastosować przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i uchylić zaskarżone postanowienie, gdyż jego wydanie nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. z naruszeniem art. 138 § 2 oraz art. 138 § 1 ust. 3 k.p.a.; Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił bowiem prawidłowe postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Nr ... z dnia 4 września 2013r. odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania ogrodzenia działki ewid. nr ... od strony drogi gminnej, oraz że ŁWINB nie umorzył postępowania w sprawie;

4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 6 marca 2012r. w sprawie wzoru i sposobu prowadzenia metryki sprawy polegające na błędnym ustaleniu, że organ I instancji prawidłowo prowadził metrykę sprawy administracyjnej, podczas gdy w rzeczywistości - a co wynika z pisma Ł. Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego z dnia 7 stycznia 2014r. wzywającego organ I instancji do nadesłania uporządkowanych, ponumerowanych i opisanych akt sprawy - akta te nie były od początku prowadzone w sposób należyty i aktualizowany na bieżąco, a sporządzona naprędce i na potrzeby przekazania akt do sądu administracyjnego i dołączona do pisma PINB w K. z dnia 15 stycznia 2014r. metryka sprawy nie spełniała wymogów rozporządzenia, co mogło mieć znaczący wpływ na wynik sprawy, w szczególności na prawidłowość ustalenia terminu wniesienia zażalenia, przez W. D.;

5. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 141 § 2 k.p.a. w zw. z § 42 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że:

a) zażalenie W. D. na postanowienie PINB w K. z dnia 4 września 2013r. zostało złożone za pośrednictwem Poczty Polskiej w terminie (dnia 16 września 2013r.), podczas gdy jak wynika z prezentaty pieczęci znajdującej się na jedynym oryginale egzemplarza zażalenia wynika, że zażalenie wpłynęło do PINB w K. w dniu 18 września 2013r. (czyli po upływie siedmiodniowego terminu), a ponadto;

b) naruszenie to polega na bezkrytycznym przyjęciu przez Sąd I instancji na podstawie m.in. znajdującego się w aktach pisma PINB w K. z dnia 20 listopada 2013r., że zażalenie wpłynęło do PINB w dniu 16 września 2013r., podczas gdy w aktach nie znajduje się koperta, w której rzekomo W. D. przysłał za pośrednictwem Poczty Polskiej zażalenie (co skarżąca nadal kwestionuje), a na której to kopercie, zgodnie z wytycznymi ww. rozporządzenia punkt kancelaryjny po zarejestrowaniu przesyłki na nośniku papierowym powinien umieścić pieczęć wpływu (datę), co uczynił także na pierwszej stronie zażalenia (tu widnieje data 18 września 2014r. - po terminie), co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia przez Sąd I instancji, że postępowanie zażaleniowe zostało prawidłowo wszczęte, podczas gdy z uwagi na uchybienie terminowi na wniesienie zażalenia postępowanie przed organem II instancji w ogóle nie powinno się toczyć.

6. naruszenie art. 141 § 4 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8 k.p.a., art. 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku zawierającego błędne ustalenia faktyczne niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym, niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych oraz błędną ocenę stanu faktycznego, co doprowadziło do:

a) pominięcia wykazywanej przez skarżącą okoliczności, że zażalenie W. D. na postanowienie PINB w K. nr ... z dnia 4 września 2013r. zostało wniesione po ustawowym terminie;

b) pominięcia wykazywanej przez skarżącą okoliczności, że rzekome terminowe wniesienie zażalenia przez W. D. wynika jedynie ze znajdującej się w aktach sprawy kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego J. B., podczas gdy z prezentaty pieczęci znajdującej się na znajdującym się w aktach oryginale zażalenia wynika, że zażalenie wpłynęło do PINB w K. w dniu 18 września 2013r. (czyli po terminie), a zatem wniesienie ww. zażalenia nie mogło być uznane za skuteczne;

c) pominięcia wykazywanej przez skarżącą okoliczności, że ogrodzenie zrealizowane na jej nieruchomości nie stoi na nieruchomości W. D.;

d) pominięcia wykazywanej przez skarżącą okoliczności, że mapa sporządzona przez J. N. nie odzwierciedla prawidłowego położenia ogrodzenia oraz że w toku postępowania nie było realnej możliwości ustalenia prawnej granicy działek i ogrodzenia (co wynika także z pisma Geodety Powiatowego E. C. z dnia 24 października 2013r.) oraz że mapa ta, na której zostało oparte rozstrzygnięcie organu nie jest prawidłowa, ponieważ została sporządzona poza tym postępowaniem administracyjnym i przez osobę stronniczą, panią J. N.;

e) pominięcia wykazywanej przez skarżącą okoliczności, że toczące się postępowanie rozgraniczeniowe mające na celu ustalenie granicy pomiędzy działką nr ... a działką nr ... wszczęte postanowieniem Wójta Gminy K. z dnia 28 sierpnia 2012r. (...) i ustalenia w nim poczynione stanowią zagadnienie wstępne w rozumieniu determinujące uznanie W. D. za stronę niniejszego postępowania.

Podnosząc wskazane powyżej podstawy skargi kasacyjnej, w oparciu o art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie od Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania W. D. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), dalej p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, Kontrola dotyczy zgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, która wykracza poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Art. 183 § 1 p.p.s.a. nie uprawnia do późniejszego, po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, rozszerzenia podstaw kasacyjnych, czy też ich późniejszego powoływania (określenia, precyzowania) (p.wyrok NSA z dnia 13 maja 2004r. sygn. akt OSK 56/04). Termin do wniesienia skargi kasacyjnej zamyka okres dopuszczalnego sformułowania podstaw kasacyjnych wyznaczających, zgodnie z art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a. granice badania sprawy przez NSA (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2007r. sygn. akt II GSK 223/07). Po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej strona może jedynie przedstawiać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze kasacyjnej.

W świetle art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Niedopuszczalność drogi sądowej, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 1 zachodzi w sprawach, których przedmiot nie należy do kategorii wymienionych w art. 3-5 p.p.s.a. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (ust. 1), a nadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (ust. 2).

Zarzut naruszenia prawa materialnego, który wymaga rozpatrzenia na wstępie dotyczy naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w zw. z § 12 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny pospolite (zwanego dalej rozporządzeniem) i polega na nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd I instancji, że budowa ogrodzenia działki ewid. nr ... w G., na której znajduje się wyrobisko górnicze podlega zgłoszeniu właściwemu organowi zgodnie z zasadami prawa budowlanego, podczas gdy zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy tej nie stosuje się do wyrobisk górniczych, a zatem skarżąca prawidłowo nie dokonała zgłoszenia budowy ogrodzenia, które to nieprawidłowe ustalenie i błędne uznanie konieczności dokonania takiego zgłoszenia stanowiło podstawę do oddalenia skargi skarżącej (zamiast właściwego jej uwzględnienia).

Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, którego naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej budowa ogrodzenia od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20m wymaga dokonania zgłoszenia; zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 budowa ogrodzeń zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

W niniejszej sprawie przedmiotowe ogrodzenie działki ewid. nr ... w G. ma wysokość 1,50m, ale znajduje się od strony drogi, stąd jego posadowienie wymagało dokonania zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Bezsporne w sprawie jest, że skarżąca kasacyjnie takiego zgłoszenia nie dokonała. Jak twierdzi w skardze kasacyjnej budowa ogrodzenia na działce nr ..., na której znajduje się wyrobisko górnicze nie wymagała zgłoszenia właściwemu organowi zgodnie z zasadami prawa budowlanego, gdyż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ustawy tej nie stosuje się do wyrobisk górniczych.

Ustawa Prawo budowlane we wskazanym w skardze kasacyjnym art. 2 ust. 1 stanowi, że ustawy tej nie stosuje się do wyrobisk górniczych. Wyrobiskiem górniczym jest, zgodnie z art. 6 pkt 17 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. 2015r., poz. 196) przestrzeń w nieruchomości gruntowej lub górotworze powstała w wyniku robót górniczych. Zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, że ogrodzenie nieruchomości, na której znajduje się teren górniczy nie mieści się w pojęciu wyrobiska górniczego. Obiekt ten nie powstał w nieruchomości gruntowej lub górotworze w wyniku robót górniczych, chociażby z tego powodu, że nie zajmuje przestrzeni wyłącznie w gruncie, lecz także ponad nim. Zatem w sprawie nie został naruszony art. 2 ust. 1 p.b. Powołany w skardze kasacyjnej § 12 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny pospolite – stanowi, że "teren zakładu górniczego, łącznie z wyrobiskiem górniczym oraz terenami zwałowisk i składowisk, jeżeli nie jest ogrodzony, oznakowuje się tablicami, na których umieszcza się nazwę zakładu górniczego oraz napis zakazujący wstępu osobom nieupoważnionym". Wbrew stanowisku skarżącej powyższe uregulowanie nie wprowadza obowiązku budowania ogrodzenia wokół terenu górniczego, gdyż taki obszar może być oznakowany jedynie tablicami i w żadnym razie nie upoważnia do zwolnienia od obowiązku zgłoszenia.

Słusznie uznał Sąd I instancji, że ogrodzenie nie jest także obiektem budowlanym zakładu górniczego, stanowiącego wyodrębniony technicznie i organizacyjnie zespół środków służących "bezpośrednio do wykonywania działalności" regulowanej ustawą w zakresie wydobywania kopalin ze złóż (...) (art. 6 ust. 1 pkt 18 ustawy Prawo geologiczne i górnicze). Art. 6 ust. 1 pkt 4 doprecyzowuje, że obiektem budowlanym zakładu górniczego jest znajdujący się poza podziemnym wyrobiskiem górniczym obiekt zakładu górniczego, będący obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, służący bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą w zakresie wydobywania kopalin ze złóż (......).

Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji słusznie uznał, że budowa przedmiotowego ogrodzenia nie mieści się w pojęciu wyrobiska górniczego i że z akt sprawy nie wynika, aby przedmiotowe ogrodzenie służyło bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą w zakresie wydobywania kopalin ze złóż, wobec czego zastosowanie mają w sprawie przepisy ustawy Prawo budowlane. W związku z powyższym nie jest usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji nieprawidłowo przyjął, że budowa ogrodzenia działki ... wymagała zgłoszenia właściwemu organowi, co stanowiło podstawę do oddalenia skargi na postanowienie organu odwoławczego uchylające postanowienie organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie samowolnej budowy ogrodzenia i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego: art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 12 rozporządzenia, jak również zarzutu naruszenia przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 ust. 3 k.p.a., ponieważ oddalenie skargi było w okolicznościach sprawy, omówionych wyżej, uzasadnione.

Pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a.: jest nieusprawiedliwiony, gdyż W. D., będąc współwłaścicielem nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością skarżącej zarzucał, że przedmiotowe ogrodzenie częściowo znajduje się na jego nieruchomości i naruszenie jego interesu prawnego, związanego z naruszeniem własności podlegało wyjaśnieniu przez organ nadzoru budowlanego w toku już wszczętego postępowania.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. – Sąd I instancji słusznie uznał, że naruszenie w niniejszej sprawie zasady czynnego udziału stron nie miało wpływu na wynik sprawy. Ewentualne ustosunkowanie się skarżącej do okoliczności zachowania terminu do wniesienia zażalenia przez W. D. nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż ustalenia w tym zakresie poczynił sam organ i te ustalenia Sąd I instancji uznał za prawidłowe. Natomiast skarżąca brała czynny udział w postępowaniu przed organem I instancji, miała możliwość składania wniosków dowodowych.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 6.III.2012r. w sprawie wzoru i sposobu prowadzenia metryki sprawy, podobnie jak naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 141 § 1 k.p.a. w zw. z § 42 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych – zarzuty naruszenia tych przepisów, mające wpłynąć na wykazanie, że zażalenie W. D. zostało złożone po terminie, nie mogą wywołać zamierzone skutku, gdyż w sprawie niewadliwie zostało ustalone, że W. D. nadał na poczcie zażalenie w dniu 16 września 2013r. i nie ma znaczenia kiedy pismo to wpłynęło do organu.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6,7,8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku zawierającego błędne ustaleniu faktyczne, niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych oraz błędną ocenę stanu faktycznego jest nieuprawnione. Sąd I instancji kontrolował materiał dowody zgromadzony w aktach sprawy, przedstawiony przez organ administracji i dokonał prawidłowej oceny, o czym był mowa wyżej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.