Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 155/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 165
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 295/10 odmawiającego zmiany postanowienia w Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 295/10 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi R. K. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

R. K. wnioskiem z dnia 5 maja 2010 r. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, postanowieniem z dnia 2 czerwca 2010 r. odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.

Skarżąca w piśmie z dnia 21 czerwca 2010 r. wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z dnia 7 lipca 2010 r., oddalił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W wyniku rozpoznania zażalenia skarżącej z dnia 23 lipca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt II OZ 908/10 oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 7 lipca 2010 r.

Skarżąca pismem z dnia 26 października 2010 r. wniosła o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych, które to pismo zostało potraktowane przez Sąd Administracyjny jako wniosek o zmianę postanowienia Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. Następnie skarżąca w dniu 30 listopada 2010 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPf, wskazując, że razem z mężem mieszka w mieszkaniu o powierzchni 38 m². Małżonkowie utrzymują się ze świadczeń z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w łącznej wysokości 3503 zł brutto. Jej łączne wydatki wynoszą ok. 2560 zł i składają się na nie opłaty za węgiel, drewno, czynsz, energię, gaz, RTV, telefon, lekarstwa, ubezpieczenie oraz zakup żywności stosownej do schorzeń skarżącej i jej męża. We wniosku skarżąca wskazała również, że ponosi wysokie koszty utrzymania zwierząt domowych, które pozostają pod jej opieką: psa i dwóch kotów, na koszty te składają się wyżywienie w wysokości 400 zł oraz leki i opieka weterynaryjna w wysokości 500 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 10 stycznia 2011 r. na podstawie art. 165 w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), - dalej p.p.s.a. odmówił skarżącej zmiany postanowienia Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. wskazując, iż we wniosku o zmianę postanowienia oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca nie przedstawiła nowych dowodów, które pozwoliłyby obiektywnie stwierdzić, że zaistniały nowe okoliczności uzasadniające zmianę wcześniejszego postanowienia. Podkreślono, iż trudno uznać za uzasadniony wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sytuacji ponoszenia przez skarżącą tak wysokich kosztów utrzymania zwierząt domowych.

Skarżąca pismem z dnia 7 lutego 2011 r. złożyła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2011 r., podnoszą iż ponosi koszty w innych sprawach sądowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestia wniosku R. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych była już raz przedmiotem postanowień zarówno sądu wojewódzkiego (postanowienie z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 295/10) jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OZ 908/10). Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował w tym przypadku przepis art. 165 p.p.s.a. i wniosek z dnia 26 października 2010 r. o przyznanie prawa pomocy potraktował jako wniosek o zmianę postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 7 lipca 2010 r. wskutek zmiany okoliczności.

Przez pojęcie ,,zmiany okoliczności sprawy" w rozumieniu art. 165 p.p.s.a. należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy będzie to w szczególności pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy.

Kolejny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy z dnia 30 listopada 2010 r. stanowi w istocie powtórzenie argumentacji jaką zawierał wcześniejszy wniosek z dnia 5 maja 2010 r. Skarżąca nie wskazała na nowe, w tym dotyczące jej sytuacji majątkowej, okoliczności które przemawiałyby za przyznaniem jej prawa pomocy.

Odnośnie argumentacji dotyczącej konieczności ponoszenia kolejnych kosztów w sprawie podać należy, że strona przewidując realizację swoich praw przed sądem powinna w procedurze planowania wydatków uwzględnić również potrzebę gromadzenia środków na prowadzenie ewentualnego postępowania i liczyć się z koniecznością ponoszenia kosztów na ten cel.

Dodatkowo należy zauważyć, że wydatki ponoszone na utrzymywanie zwierząt domowych nie można uznać, za koszty związane z zaspokajaniem podstawowych potrzeb w gospodarstwie domowym skarżącej.

Mając powyższe na uwadze, wobec nienaruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.