Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1591/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 6, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 4 pkt 6
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania  przestrzennego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1593/21 w sprawie ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 15 grudnia 2011 r. nr XXIX/624/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej punktu 2 sentencji i w tym zakresie przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz Wojewody Mazowieckiego kwotę: 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1593/21, na skutek skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 15 grudnia 2011 r., nr XXIX/624/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdził nieważność następujących postanowień części tekstowej zaskarżonej uchwały: a) § 16 pkt 1 lit. b w zakresie sformułowania: "(...) na warunkach uzgodnionych z ich zarządcą"; b) § 21 pkt 1; c) § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g; d) § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i, oddalając skargę w pozostałym zakresie.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wojewoda Mazowiecki wniósł skargę na wskazaną wyżej uchwałę, zarzucając w niej naruszenie:

1) art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778, ze zm., dalej u.p.z.p.) w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871, dalej: "nowela z 2010 r."), w zw. z art. 7 Konstytucji poprzez ustalenia zawarte w: § 2 pkt 6, pkt 8, pkt 11 i pkt 15, § 9 pkt 2 MPZP;

2) art. 1 ust. 2 pkt 5, art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587, dalej rozporządzenie o planie) w związku z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, dalej rozporządzenie), poprzez ustalenia zawarte w: § 24 ust. 2 pkt 2 lit. d, e, § 43 ust. 2 pkt 2 lit. b, e, § 46 ust. 2 pkt 2 lit. c, § 48 ust. 2 pkt 2 lit. b, e, § 54 ust. 2 pkt 2 lit. e, § 109 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 112 ust. 2 pkt 2 lit. c, § 113 ust. 2 pkt 2 lit. c MPZP, w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu;

3) art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.z.p. i § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia o planie, poprzez sprzeczne ustalenia pomiędzy:

a) rysunkiem MPZP a ustaleniami § 91 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a, w zw. z: § 91 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, d, e, f, g, h, i, j oraz § 2 pkt 5, § 6 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 3 lit. a MPZP, w zakresie możliwości realizacji rozbudowy budynku kościoła, plebanii i dzwonnicy na terenie oznaczonym symbolem C.4.2 UKr;

b) rysunkiem MPZP a ustaleniami § 57 ust. 2 pkt 1 lit. b, c i d MPZP, w zakresie możliwości inwestycyjnych na terenie oznaczonym symbolem C1.2 ZP;

c) rysunkiem MPZP a ustaleniami § 111 ust. 2 pkt 2 lit. c MPZP, w zw. z § 111 ust. 2 pkt 1 lit. i oraz § 2 pkt 5 MPZP, w zakresie zakazu lokalizowania zabudowy na terenie oznaczonym symbolem D.1.3 MW, w zasięgu strefy potencjalnego szkodliwego oddziaływania napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV;

d) rysunkiem MPZP a ustaleniami:

- § 56 ust. 1 pkt 2 lit. c, ust. 2 pkt 1 lit. c, ust. 4 pkt 2 lit. a, b MPZP, w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem C.1.1 MW;

- § 83 ust. 1 pkt 2 lit. c, ust. 2 pkt 1 lit. i, ust. 4 pkt 2 lit. a MPZP, w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem C.3.9 UO;

- § 115 ust. 1 pkt 2 lit. b, ust. 2 pkt 1 lit. j, ust. 4 pkt 2 lit. a, b MPZP, w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem D.1.7 MW;

- § 123 ust. 1 pkt 2 lit. c, ust. 2 pkt 1 lit. h, ust. 4 pkt 2 lit. a MPZP, w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem D.2.5 UO,

w zakresie lokalizacji kubaturowych parkingów podziemnych;

e) rysunkiem MPZP a ustaleniami § 25 ust. 2 pkt 2 lit. i MPZP, w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem A.1.2 ZP, w zakresie lokalizacji okazjonalnych parkingów na potrzeby obsługi imprez masowych;

f) ustaleniami dotyczącymi lokalizacji parkingów podziemnych a ustaleniami dotyczącymi nieprzekraczalnych linii zabudowy;

4) art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 7 pkt 8 i § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia o planie, poprzez:

a) brak określenia w jednoznaczny sposób na rysunku MPZP linii zabudowy na terenach przeznaczonych w MPZP pod zabudowę, oznaczonych symbolami: A.1.7 MW, A.2.1 MW, A.2.8 MW, C.1.1 MW, C.2.2 MW, C.2.8 MW, C.3.7 MW. D.1.7 MW, D.2.1 MW, D.2.7 MW i D.3.10 MW;

b) brak określenia linii zabudowy na terenach oznaczonych symbolami: A.1.2 ZP i D.3.17 KS;

5) art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia o planie, poprzez:

a) brak określenia wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla terenów oznaczonych symbolami: A.2.3 KS, A.2.7 KS, B.2.4 U, C.1.5 KS, C.3.4 KS, C.3.14 KS, C.4.4 KPP, C.4.10 MW, C.4.11. KS, C.4.13 UZ, D.1.1 UKS, D.2.4 KS, D.2.15 KS, D.3.13 KS, D.3.16 KS i D.3.17 KS;

b) brak określenia wskaźnika intensywności zabudowy dla terenów oznaczonych symbolami: A.2.3 KS, A.2.7 KS i C.1.2 ZP;

6) art. 15 ust. 2 pkt 6 i pkt 8 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 i pkt 8 rozporządzenia o planie, poprzez ustalenia zawarte w:

a) § 11 pkt 1, 2, 3, 4 i 5, § 24 ust. 2 pkt 1 lit. b, § 29 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 30 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 32 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 33 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 37 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 40 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 42 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 43 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 46 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 47 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 48 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 49 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 52 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 54 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 55 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 56 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 65 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 66 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 67 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 68 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 70 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 71 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 72 ust. 2 pkt. 1 lit. a, b, § 73 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 75 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 76 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 77 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 81 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 83 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 86 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 90 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 91 ust. 2 pkt 1 lit. d, § 92 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 96 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 97 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 98 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 99 ust. 2 pkt 1 lit. e, § 100 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 101 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 102 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 109 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 111 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 112 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 113 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 114 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 115 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 116 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 117 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 119 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 123 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 125 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 126 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 126 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 132 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 134 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 136 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 137 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 138 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 139 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 142 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 143 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 151 ust. 2 pkt 1 lit. b, c MPZP w związku z brakiem podstaw do określania parametrów działek budowlanych w ramach ustaleń dotyczących warunków zabudowy oraz zagospodarowania terenu;

b) § 74 ust. 2 pkt 1 lit. b, § 91 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 95 ust. 2 pkt 1 lit. b, § 99 ust. 2 pkt 1 lit. d, § 109 ust. 2 pkt 1 lit. b, § 114 ust. 2 pkt 1 lit. b, § 150 ust. 2 pkt 1 lit. a MPZP, w związku z brakiem podstaw do formułowania ustaleń, że cały teren stanowi jedną działkę budowlaną;

c) brakiem ustalenia szerokości frontu działki, w odniesieniu do terenu C.4.2 UKr;

d) brakiem ustalenia zasad scalania i podziału nieruchomości, za wyjątkiem określenia kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego, w odniesieniu do terenów: A.1.4 IW, A.2.3 KS, A.2.7 KS, C.1.2 ZP, C.1.5 KS, C.3.4 KS, C.3.14 KS, D.2.4 KS, D.2.15 KS, D.3.13 KS, D.3.16 KS, D.3.17 KS;

7) art. 15 u.p.z.p., § 4 pkt 9 rozporządzenia o planie oraz art. 7 Konstytucji RP, poprzez ustalenia zawarte w: § 10 pkt 2 i pkt 7, § 13 ust. 2, ust. 3, § 18 ust. 2 pkt 1, § 21 pkt 1 i pkt 2, § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g, § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i, § 84 ust. 2 pkt 2 lit. g, § 152 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 153 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 154 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 155 ust. 2 pkt lit. b, § 156 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 157 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 158 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 159 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 160 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 161 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 162 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 163 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 164 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 165 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 166 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 167 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, wykraczające poza zakres ustaleń planu miejscowego.

Wskazując na powyższe naruszenia Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ustaleń:

- § 2 pkt 6 MPZP;

- § 2 pkt 8 MPZP;

- § 2 pkt 11 MPZP;

- § 2 pkt 15 MPZP;

- § 9 pkt 2 MPZP, w zakresie sformułowania: "(...), przy czym włącza się do wysokości zabudowy takie elementy budynków, jak czerpnie powietrza czy maszynownie wind";

- § 10 pkt 2 MPZP;

- § 10 pkt 7 MPZP;

- § 11 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 MPZP, w zakresie, w jakim nie dotyczy procedury scalania i podziału nieruchomości;

- § 13 ust. 2 MPZP;

- § 18 ust. 2 pkt 1 MPZP, w zakresie sformułowania: "(...) w sposób i na warunkach uzgodnionych z zarządcami sieci",

- § 21 pkt 2 MPZP;

- § 29 ust. 2 pkt 1 lit. a, b MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 32 ust. 2 pkt 1 lit. b, c MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 37 ust. 2 pkt 1 lit. b, c MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 42 ust. 2 pkt 1 lit. a, b MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 47 ust. 2 pkt 1 lit. b, c MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 52 ust. 2 pkt 1 lit. b, c MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 55 ust. 2 pkt 1 lit. a, b MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 65 ust. 2 pkt 1 lit. c, d MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 66 ust. 2 pkt 1 lit. a, b MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 68 ust. 2 pkt 1 lit. c, d MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 70 ust. 2 pkt 1 lit. c, d MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 71 ust. 2 pkt 1 lit. b, c MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 72 ust. 2 pkt 1 lit. a, b MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 75 ust. 2 pkt 1 lit. c, d MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 76 ust. 2 pkt 1 lit. c, d MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 77 ust. 2 pkt 1 lit. b, c MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 84 ust. 2 pkt 2 lit. g MPZP;

- § 86 ust. 2 pkt 1 lit. c, d MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 90 ust. 2 pkt 1 lit. b, c MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 92 ust. 2 pkt 1 lit. d, e MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 96 ust. 2 pkt 1 lit. d, e MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 97 ust. 2 pkt 1 lit. b, c MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 98 ust. 2 pkt 1 lit. d, e MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 101 ust. 2 pkt 1 lit. d, e MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 111 ust. 2 pkt 2 lit. c MPZP;

- § 114 ust. 2 pkt 1 lit. c MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 116 ust. 2 pkt 1 lit. b, c MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 117 ust. 2 pkt 1 lit. d, e MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 126 ust. 2 pkt 1 lit. c, d MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 132 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 134 ust. 2 pkt 1 lit. d, e MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 136 ust. 2 pkt 1 lit. c, d MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 137 ust. 2 pkt 1 lit. d, e MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 138 ust. 2 pkt 1 lit. d, e MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 139 ust. 2 pkt 1 lit. d, e MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 142 ust. 2 pkt 1 lit. a, b MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 151 ust. 2 pkt 1 lit. b, c MPZP, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;

- § 152 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi";

- § 153 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi";

- § 154 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi";

- § 155 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi";

- § 156 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi";

- § 157 ust. 2 pkt 2 lit. c MPZP, w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi";

- § 158 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi";

- § 159 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi";

- § 160 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi";

- § 161 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi";

- § 162 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi";

- § 163 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi";

- § 164 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi";

- § 165 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi";

- § 166 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi";

- § 167 ust. 2 pkt 2 lit. b MPZP, w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi".

- części tekstowej i graficznej uchwały, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: A.1.1. MW, A.1.2 ZP, A.1.7 MW, A.2.1 MW, A.2.3 KS, A.2.7 KS, A.2.8 MW, B.1.1 MW, B. 2.1 MW/U, B.2.3 MW, B.2.4 U, B.3.1 U, C.1.1 MW, C.1.2.ZP, C.1.5 KS, C.2.2 MW, C.2.8 MW, C.3.4 KS, C.3.7 MW, C.3.9 UO, C.3.14 KS, C.4.2 UKr, C.4.4 KPP, C.4.10 MW, C.4.11. KS, C.4.13 UZ, D.1.1 UKS, D.1.4 BB, D.1.7 MW, D.1.5 MW/U, D.2.1 MW, D.2.4 KS, D.2.5 UO, D.2.7 MW, D.2.15 KS, D.3.10 MW, D.3.13 KS, D.3.16 KS i D.3.17 KS.

Odpowiadając na skargę Rada Miasta Stołecznego Warszawy wniosła o jej odrzucenie bądź oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskutek skargi Wojewody Mazowieckiego wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017 r. stwierdził nieważność części postanowień tego planu (pkt 1 wyroku): a) § 2 pkt 8 w zakresie, w jakim po słowach "maksymalnej wysokości zabudowy" nie użyto wyrazów "w odniesieniu do budynków", b) § 10 pkt 2, c) § 10 pkt 7, d) § 13 ust. 2, e) § 18 ust. 2 pkt 1 w zakresie sformułowania: "(...) w sposób i na warunkach uzgodnionych z zarządcami sieci", f) - § 21 pkt 2, g) - § 24 pkt 2 ppkt 2 lit. e, h) - § 25 pkt 2 ppkt 1 lit. f w zakresie, w jakim dotyczy on obiektów innych niż tymczasowe obiekty budowlane, i) - § 43 pkt 2 ppkt 2 lit. e, j) - § 46 pkt 2 ppkt 2 lit. c, k) - § 48 pkt 2 ppkt 2 lit. e, l) - § 54 pkt 2 ppkt 2 lit. e, m) - § 84 pkt 2 ppkt 2 lit. g, n) - § 94 pkt 2 ppkt 2 lit. e, o) - § 109 pkt 2 ppkt 2 lit. b, p) - § 111 pkt 2 ppkt 2 lit. c, q) - § 112 pkt 2 ppkt 2 lit. c, r) - § 113 pkt 2 ppkt 2 lit. c, s) - § 152 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", t) - § 153 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", u) - § 154 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", v) - § 155 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", w) - § 156 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", x) - § 157 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", y) - § 158 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", z) - § 159 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", aa) - § 160 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", ab) - § 161 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", ac) - § 162 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", ad) - § 163 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", ae) - § 164 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", af) - § 165 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", ag) - § 166 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", ah) - § 167 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi"; oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 2 wyroku).

Wojewoda wniósł skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku jej rozpoznania wyrokiem z 25 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 1874/18 sprostował z urzędu wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1560/17 w ten sposób, że w punkcie 1 lit. x zamiast "§ 157 pkt 2 ppkt 2 lit. c" wpisuje "§ 157 pkt 2 ppkt 2 lit. b" (pkt 1 wyroku), uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej punktu 1 lit. a oraz punktu 2 sentencji i w tym zakresie przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania (pkt 2 wyroku), zasądził zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 3 wyroku). W ocenie NSA naruszony został:

- art. 147 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie nieważności § 2 pkt 8 w zakresie, w jakim po słowach "maksymalnej wysokości zabudowy" nie użyto wyrazów "w odniesieniu do budynków", co w konsekwencji doprowadziło do niedopuszczalnego redagowania przez Sąd ustaleń MPZP w związku z faktyczną modyfikacją znaczenia pojęcia "maksymalnej wysokości zabudowy". W żadnym razie Sąd nie był uprawniony do nadawania nowego brzmienia tym ustaleniom MPZP. W tym zakresie konieczne stało się zatem uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej pkt 1 lit. a sentencji wyroku, w zakresie sformułowania "(...) w zakresie, w jakim po słowach "maksymalnej wysokości zabudowy" nie użyto wyrazów "w odniesieniu do budynków";

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z całkowitym brakiem wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się Sąd oddalając wniosek o stwierdzenie nieważności zawarty w pkt IV tiret pierwszy skargi zwykłej i w pkt V z wyłączeniem terenów oznaczonych symbolami A.1.2 ZP i D.3.17 KS oraz naruszony został art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w związku z wadliwym wykonywaniem funkcji kontrolnej, poprzez niezbadanie w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonego aktu w odniesieniu do ustaleń zawartych w: § 7 ust. 3 pkt 2, § 16 pkt 1 lit. b, § 21 pkt 1, § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g i § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i MPZP;

- art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w związku z wadliwym wykonywaniem funkcji kontrolnej, polegającym na sprzeczności uzasadnienia wyroku z sentencją w odniesieniu do ustaleń zawartych w: § 21 pkt 1, § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g i § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i MPZP.

- art. 170 oraz art. 190 p.p.s.a.

NSA zalecił, aby ponownie rozpoznając sprawę, Sąd dokonał pełnej kontroli kwestionowanych ustaleń MPZP, eliminując dotychczasowe uchybienia w tym zakresie i dał temu wyraz w uzasadnieniu wyroku spełniając wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a. Wyjaśnił, że dopiero takie ustalenia umożliwią przewidzianą prawem ocenę legalności MPZP w tej części. Zaznaczył również, że przy tym oceniając ww. MPZP należy mieć na uwadze, że nie dotyczy on terenu dotychczas niezurbanizowanego, wymagającego masowej parcelacji i urządzenia od podstaw przestrzeni publicznej i prywatnej, lecz obszaru stanowiącego zaplanowaną i urządzoną przestrzeń urbanistyczną tj. Ursynów Północny.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z dnia 5 kwietnia 2022 r. stwierdził, że skarga w części jest zasadna, zaś w części podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności Sąd zaznaczył, że musi mieć na względzie to, że w przedmiocie zaskarżonego MPZP wydawane były już różne orzeczenia przez sądy administracyjne: wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 66/13 ze skargi spółki [...] S.A. w którym oddalono skargę oraz wyrok WSA w Warszawie z 5 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 876/12, gdzie stwierdzono nieważność § 7 ust. 3 pkt 2 oraz § 113 ust. 2 pkt 2 lit. c MPZP w odniesieniu do konkretnej działki; NSA (wyrok z 19 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1063/13) rozpoznając skargę kasacyjną uchylił zaskarżony wyrok w punkcie I (pierwszym) w części dotyczącej stwierdzenia nieważności § 7 ust. 3 pkt 2 MPZP i w tym zakresie skargę oddalił.

Sąd wskazał podstawowe wytyczne NSA zawarte w wyroku z 25 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 1874/18 i w pierwszej kolejności wskazał na te postanowienia MPZP w odniesieniu do których stwierdzono nieważność MPZP (pkt I sentencji niniejszego wyroku). Zdaniem Sądu rzeczywiście jest tak, że Rada Miasta Stołecznego Warszawy, uzależniła możliwość dokonania określonych czynności od zawarcia umowy z właścicielem nieruchomości, dokonania uzgodnienia na warunkach i zgodnie z zasadami udzielanych przez podmioty takie jak: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, zarządca sieci, zarządca drogi, zarządca sieci, czy też od wykonania dokumentacji geologiczno- inżynierskiej. Podzielił rozważania WSA w Warszawie zawarte w wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 1560/17, że: "(...) zasadne są w części zarzuty, gdzie podnoszono, że w MPZP zamieszczono szereg zapisów, które wykraczają poza zakres materii, jaka może być uregulowana w tego rodzaju akcie prawa miejscowego (zarzuty naruszenia przepisów, sformułowane w pkt 7 skargi). Dotyczy to obowiązku dokonywania określonych uzgodnień, sporządzania dokumentacji, czy też określenie, kiedy jest możliwe przeprowadzenie urządzeń infrastrukturalnych przez działkę osoby trzeciej. Reguły w danym zakresie bądź są już zamieszczone bądź mogą być wyłącznie zamieszczone w regulacjach odrębnych (przekroczenie granic upoważnienia). Skutkowało to koniecznością stwierdzenia nieważności Planu w zakresie wskazanym w pkt 1. lit. b–f oraz s-hh wyroku".

Jak zauważył, skoro WSA w Warszawie we wcześniejszym wyroku sygn. akt IV SA/Wa 1560/17 nie stwierdził nieważności wskazanych postanowień MPZP, konieczne było stwierdzenie ich nieważności w celu sprecyzowania (dopełnienia) sentencji poprzedniego wyroku Sądu z uzasadnieniem oraz w kontekście wytycznych NSA (NSA nie uchylił wcześniejszego wyroku WSA w zakresie stwierdzenia nieważności a zatem te postanowienia MPZP są nieważne).

Dlatego też Sąd stwierdził nieważność następujących postanowień MPZP:

- § 16 pkt 1 lit b MPZP w zakresie sformułowania "na warunkach uzgodnionych z ich zarządcą"; postanowienie to obowiązywało w brzmieniu: "Ustala się, że odprowadzanie wód opadowych odbywać się będzie: (...) dla nowo projektowanej zabudowy wody opadowe lub roztopowe w pierwszej kolejności będą zagospodarowane w miejscu ich powstawania; wody te należy odprowadzać na własny teren nieutwardzony, w granicach działki budowlanej, na warunkach określonych w przepisach odrębnych, z uwzględnieniem wielkości powierzchni biologicznie czynnej; dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych do powierzchniowych cieków wodnych na warunkach uzgodnionych z ich zarządcą"; zatem stwierdzenie nieważności tego postanowienia MPZP nie eliminuje z obrotu prawnego całej treści zaskarżonego postanowienia MPZP, lecz tylko we wskazanym przez Sąd zakresie;

- § 21 pkt 1 MPZP: "ustala się obowiązek wyposażenia nieruchomości w odpowiednie urządzenia (oraz miejsca) służące do zbierania odpadów, w tym zbieranych selektywnie oraz ustala się obowiązek zbierania tych odpadów zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie utrzymania czystości i porządku w gminie"; w tym przypadku stwierdzono nieważność całego punktu co stanowi konsekwencję stwierdzenia nieważności przez WSA w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 1560/17) § 21 pkt 2 MPZP;

- § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g: "(...) szczególne warunki zagospodarowania terenu oraz ograniczenia w użytkowaniu: g) wszelkie działania inwestycyjne planowane nad istniejącymi sieciami infrastruktury technicznej i w przylegających do niego pasach terenu o szerokości 5 m należy uzgadniać z zarządcami sieci"; w tym przypadku stwierdzono nieważność całego punktu MPZP;

- § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i: "szczególne warunki zagospodarowania terenu oraz ograniczenia w użytkowaniu: (...) wszelkie działania inwestycyjne planowane nad istniejącymi sieciami infrastruktury technicznej i w przylegających do niego pasach terenu o szerokości 5 m należy uzgadniać z zarządcami sieci"; w tym przypadku stwierdzono nieważność całego punktu MPZP.

Jak stwierdził następnie, w wyroku NSA o sygn. akt II OSK 66/13 oddalono skargę na MPZP z 15 grudnia 2011 r. nr XXIX/624/2011 r. Ursynów Północny (co bardzo istotne - kontrolowany był zatem ten sam plan miejscowy). W wyroku tym rozpatrywano sprawę w wyniku skargi indywidualnej (skarżącym była spółka [...] S.A). Generalnie stwierdzono, że planowane zagospodarowanie przestrzenne terenu działek należących do inwestora nie narusza ustaleń studium. Sąd wskazał na zasadnicze (kluczowe) analizy NSA, które również maja znaczenie dla niniejszej sprawy:

- w wyroku wyrok WSA w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 542/12), wskazano, że: "(...) Skarżąca spółka zakwestionował również ustalenia dla terenu D.2.5.UO, wskazując iż: minimalna powierzchnia działki budowlanej wynosi 4.000 m2, minimalna szerokość frontu działki budowlanej wynosi 40 m, maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 1,5, maksymalna wysokość zabudowy wynosi 12 m, pomimo, że działki ewidencyjne (...) będące własnością skarżącej, objęte obszarem o symbolu D.2.5.UO nie spełniają ww. wymagań, zaś wskaźnik intensywności zabudowy oraz maksymalna wysokość zabudowy na terenie sąsiednim (D.3.18 MW) są wyższe, odpowiednio 2,5 oraz 20 m, co wskazuje na brak uwzględnienia prawa własności przy ustalaniu zasad zagospodarowania i zabudowania terenu o symbolu D.2.5.UO. Zakwestionowała również ustalenie dla terenu D.3.18.MW, iż: minimalna powierzchnia działki budowlanej wynosi 2.000 m2, minimalna szerokość frontu działki budowlanej wynosi 30 m, maksymalna wysokość zabudowy wynosi 20 m, szerokość elewacji frontowej do 50 m, pomimo, że część nieruchomości będących własnością skarżącej, objętych w Uchwale obszarem o symbolu D.3.18.MW nie spełnia ww. wymagań, brak jest jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia dla wskazywania wysokości zabudowy na poziomie 20 metrów i elewacji frontowej do 50 metrów, zaś określenie, iż zjazd na teren będzie się odbywał z drogi wewnętrznej D.2.11 KDW, implikuje jednoznacznie brak uwzględnienia prawa własności przy ustalaniu zasad zagospodarowania i zabudowania terenu o symbolu D.3.18.MW";

- w wyroku wyrok WSA w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 542/12), wskazano, że: "(...) zdaniem strony skarżącej ustalenie minimalnych wskaźników zagospodarowania terenu na poziomie przewyższającym parametry działek gruntu skarżącej, ujętych w obszar stosowania tych wskaźników wyklucza możliwość zrealizowania na nieruchomościach przeznaczenia określonego w planie. (...) W ocenie Sądu zarzut ten uznać należy za bezasadny, zauważyć bowiem należy, iż ustalone w planie parametry odnoszą się do powierzchni działek budowlanych a nie ewidencyjnych (które mogą rzeczywiście tych parametrów nie posiadać). Odnosząc się do ustalonej w zaskarżonej uchwale szerokości elewacji frontowej, organ wyjaśnił, iż skarżąca w toku postępowania planistycznego złożyła uwagę do wyłożonego w wglądu publicznego projektu planu (uwaga z dnia 6 czerwca 2011 r. 2011 r.) wnosząc o zmianę ustaleń poprzez zmianę szerokości elewacji frontowej z 30 metrów na 50 metrów. Uwaga została w tym zakresie uwzględniona";

- NSA (sygn. akt II OSK 66/13) przyjął, że: " (...) w zakresie przyjętych w planie parametrów działek budowlanych strona skarżąca kasacyjnie nie rozumie, że nie każda działka ewidencyjna może być uznana za budowlaną. Zgodnie z art. 2 pkt 12 u.p.z.p. "działka budowlana" to pojęcie, przez które należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Z zapisu tego wynika, że działką budowlaną jest nieruchomość gruntowa składająca się z jednej lub kilku wydzielonych geodezyjnie działek. Działka budowlana jest więc taka, które spełnia określone wymagania, w tym w zakresie minimalnej powierzchni. To właśnie w taki sposób ma być realizowana zasada ładu przestrzennego, stawiając m.in. wymóg jaką wielkość powinien mieć teren podlegający konkretnemu zagospodarowaniu. W pełni w ten sposób definiuje pojęcie działki budowlanej § 2 pkt 6 planu. Dlatego wszystkie zarzuty w zakresie określenia parametrów zabudowy jakie skarżąca Spółka odniosła do działek ewidencyjnych, a nie budowlanych nie zawierają usprawiedliwionych podstaw";

- NSA (sygn. akt II OSK 66/13) przyjął, że: "w zakresie braku określenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej zarzuty skargi kasacyjnej wskazują konkretnie, których terenów ten problem dotyczy, w tym tereny o symbolu C4.13.UZ oraz B2.4U. Rzeczywiście w stosunku do tych terenów plan nie określa wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Jest to niewątpliwie wada planu, jednak nie mająca wpływu na wynik sprawy. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że na tych terenach obowiązują ogólne zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz szczególne zasady przy inwestowaniu i zagospodarowaniu terenów, o czym stanowią § 7 i § 10 planu. Brak wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do tych terenów ma zatem swoje uzasadnienie. Tu ochrona powierzchni biologicznie czynnej następuje poprzez ustalenie określonych nakazów, stref zieleni międzyblokowej i ciągów pieszych, gdzie ochronie podlegają istniejące drzewa i zadrzewienia. Poza tym jak widać na rysunku planu teren zabudowy tych terenów nie pokrywa się z wielkością tych terenów. W ocenie NSA takie postanowienia planu stanowią niezbędne minimum dla zachowania powierzchni biologicznie czynnej na gruntach o słabej nośności, czemu z reguły ma służyć określenie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Jednak w stosunku do omawianych terenów planu brak takiego wskaźnika nie powoduje wady, która uzasadniałaby wyeliminowanie w tej części planu z obrotu prawnego, ponieważ plan przewiduje też inne formy ochrony środowiska naturalnego";

- NSA (sygn. akt II OSK 66/13) przyjął, że: "Co do wskaźnika intensywności zabudowy, to zgodnie z § 2 pkt 7 plan dotyczy tylko kondygnacji nadziemnych budynków. Jak wynika zaś z § 35 i § 39 planu, parkingi w nich wskazane nie będą posiadały kondygnacji nadziemnej, a jedynie niekubaturową przestrzeń na II drugim poziomie. Zgodnie z tymi postanowieniami planu I poziom parkingu powinien być zagłębiony poniżej terenu rodzimego. W tym miejscu wskazania wymaga, że kondygnacja w budownictwie to część budynku zawarta pomiędzy bezpośrednio nad sobą położonymi stropami. Poziom zaś to płaszczyzna pozioma prostopadła do kierunku działania siły ciężkości na powierzchni Ziemi lub w jej pobliżu. Nie są to więc pojęcia tożsame, co oznacza, że brak wskaźnika intensywności zabudowy dla ww. terenów nie stanowi o istotnej wadzie planu, ponieważ de facto II poziom tych parkingów nie będzie kondygnacją. Parkingi te nie będą bowiem posiadały stropu nad II poziomem, bo plan wyklucza realizowanie na nich kubatur, w tym dachów. Takie stanowisko jedynie potwierdzają zapisy planu w stosunku do parkingów o jakich mowa w §§ 49, 60, 78, 88, które mogą posiadać kondygnację nadziemną"

- NSA (sygn. akt II OSK 66/13) przyjął, że: "odnosząc się do wskaźnika zabudowy, wskazania wymaga, że omawiany teren oznaczony w studium jako M1.20, nie jest terenem jednorodnym pod względem sposobu funkcji zabudowy. Zastosowane wskaźniki zabudowy dla terenów oznaczonych w planie symbolami D.2.5.UO oraz D.3.18 MW dotyczą terenów o różnych funkcjach, nawiązując wskaźnikami zabudowy do terenów odpowiadającym ich funkcji, tj. odpowiednio usług oświaty i sportu oraz zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. W ramach tych funkcji plan przewiduje więc jednolite wskaźniki, co niewątpliwie sprzyja realizacji zasady ładu przestrzennego"

- NSA (sygn. akt II OSK 66/13) przyjął, że: "w zakresie zasad scalania i podziału plan w tym zakresie nie wprowadza żadnych zasad. Paragraf 11 planu odnosi się do zasad tworzenia działek budowlanych, które nie są tożsamym pojęciem z działką ewidencyjną, o czym już wyżej była mowa. Nie chodzi tu więc o podział i scalanie, lecz jak przy inwestowaniu określić co jest działką budowlaną. Natomiast w § 11 pkt 6 plan stwierdza, że "na obszarze planu nie wyznacza się obszarów do scaleń i podziałów". Przywołana w skardze kasacyjnej teza zawarta w wyroku NSA z 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 424/10, jedynie potwierdza, że w niniejszej sprawie mogło dojść do braku ustalenia zasad podziału i scalania. Taki zaś brak musi być uzasadniony istniejącym stanem faktycznym na obszarze objętym planem, co w konsekwencji nie daje podstaw do zamieszczenia ww. zasad w planie. Skarga kasacyjna jednak nie formułuje w tym zakresie zarzutu, jak i nie wypowiada w tej kwestii stanowiska w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Podniesienie zarzutu w tym zakresie wymagało bowiem odniesienia się do kwestii czy istniejący stan faktyczny terenu objętego planem uzasadniał brak postanowień planu w zakresie zasad podziału i scalania";

- NSA (sygn. akt II OSK 66/13) przyjął, że: "trudno w zasadzie polemizować z zarzutem odnoszącym się do nieczytelności rysunku planu. Rysunek ten został sporządzony na mapie o zgodnej z prawem skali 1:1000, a z jego treści wynika gdzie są tereny zielone, w tym strefa zieleni międzyblokowej i ciągów pieszych, wartościowe drzewa do zachowania; oraz gdzie jest sieć uzbrojenia, co rysunek obrazuje tylko w zakresie napowietrznej linii elektrycznej. Strona skarżąca nie wykazała też jaki wpływ na wynik sprawy ma brak w postaci poświadczenia mapy za zgodność z oryginałem. Na tym etapie postępowania strona skarżąca kasacyjnie powinna wskazać, że przedmiotowa mapa nie odpowiada stanowi rzeczywistemu i w jakim konkretnie zakresie. Sam brak poświadczenia mapy za zgodność z oryginałem nie stanowi o istotnej wadzie postępowania, choć w określonej sytuacji taką wadą jest, co jednak nie zostało wykazane w niniejszej sprawie"

- NSA (sygn. akt II OSK 66/13) przyjął, że: "niezrozumiały jest też zarzut dotyczący uprawnienia do zmiany przeznaczenia terenu i linii rozgraniczających. Taki zakres działania planu nie wynika z treści § 13 ust. 2, § 16 pkt 1 lit. b i § 25 ust. 2 pkt 1 lit. c";

- NSA (sygn. akt II OSK 66/13) przyjął, że: "(...) zaskarżona uchwała określa prawidłowo datę jej wejścia w życie, tj. 30 dni po jej ogłoszeniu, co umożliwiało jej skontrolowanie w trybie nadzoru przez wojewodę jeszcze przed wyjściem w życie uchwały".

Sąd pierwszej instancji w pełni zgodził się z twierdzeniem zawartym w wyroku WSA w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 1560/17), że: "(...) trafne jest generalnie w tym zakresie stanowisko Rady. Wobec szczegółowego zreferowania, jego powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne, z uwzględnieniem jednej, sformułowanej poniższej uwagi, dotyczącej terenu oznaczonego jako A.1.2 ZP. Dość wskazać, że obowiązek określenia wszelkich parametrów zabudowy musi być zawsze odnoszony do realnej sytuacji w obrębie jednostki planistycznej w planie miejscowym. W kontekście zarzutów nie wyznaczenia linii zabudowy, PBC, czy też gęstości zabudowy problematyka ta była zresztą przedmiotem rozważań w sprawie zakończonej wyrokiem o sygn. akt II OSK 66/13. Wyrażone tam stanowisko jest wiążące w tej sprawie, gdzie przedmiotem oceny są postanowienia także dla tych samych jednostek planistycznych (lecz nie w kontekście naruszenia interesu konkretnego podmiotu, jak w sprawie poprzedniej) ale też dla innych jednostek terenowych, gdzie sytuacja jest analogiczna".

Ponadto, zdaniem Sądu, kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy ma właśnie wyrok NSA o sygn. akt II OSK 66/13 i nie ma przy tym znaczenia to, że wyrok ten był efektem skargi indywidualnej a w niniejszym przypadku mamy do czynienia ze skargą Wojewody. Ustalenia zawarte w cytowanym wyroku NSA odnoszą się bowiem również do ogólnych zasad kwestionowanego MPZP. Zaznaczył, że inne znaczenie dla sprawy ma jednak wyrok NSA o sygn. akt II OSK 842/13 (wskazywany w uzasadnieniu wyroku NSA jako kolejna "wytyczna" konieczna do uwzględnienia przy ponownym rozpoznaniu sprawy). NSA po rozpoznaniu 15 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych od wyroku WSA w Warszawie z 15 stycznia 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2074/12) na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 10 lipca 2008 r. nr XXXVI/1090/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddalił skargi kasacyjne. Spawa ta dotyczyła jednak zupełni innego planu, gdyż dotyczyła MPZP Ursynów Południe – Kabaty (przedmiotowa sprawa dotyczy Ursynowa Północnego). Znaczenie tego wyroku jest również istotne, ale bardziej w sensie uzasadnienia, z którego wynika, że: "(...) związanie sądu powtórnie orzekającego o legalności planu miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek rozpoznania zarzutów, które maja charakter indywidualny".

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Sądu, jeżeli dany MPZP był już wcześniej kontrolowany przez Sąd, tak jak w niniejszej sprawie przez NSA w wyroku o sygn. akt II OSK 66/13, to ustalenia Sądu zawarte tym wyroku, które odnoszą się do kwestii dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów dla sądów administracyjnych po raz kolejny rozpatrującego sprawę dotyczącą danego MPZP – są wiążące. W związku z tym, w niniejszej sprawie nie ma potrzeby powielania argumentacji NSA odnoście do wskazanych w skardze zarzutów, których i tak "zakres" jest dalece "rozproszony". Sąd w pełni bowiem akceptuje ustalenia i wnioski zawarte w sprawie o sygn. akt II OSK 66/13, odnoszące się przecież również do ogólnych postanowień zaskarżonego MPZP.

W kolejnej części uzasadnienia Sąd odniósł się do zagadnień, które w swej istocie obejmują "pozostały zakres zaskarżenia".

Zaznaczył, że NSA wskazał, że naruszony został art. 147 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie nieważności § 2 pkt 8 w zakresie, w jakim po słowach "maksymalnej wysokości zabudowy" nie użyto wyrazów "w odniesieniu do budynków", co w konsekwencji doprowadziło do niedopuszczalnego redagowania przez Sąd I instancji ustaleń planu w związku z faktyczną modyfikacją znaczenia pojęcia "maksymalnej wysokości zabudowy". W żadnym razie Sąd I instancji nie był uprawniony do nadawania nowego brzmienia tym ustaleniom planu. W tym zakresie konieczne stało się zatem uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej pkt 1 lit. a sentencji wyroku, w zakresie sformułowania "(...) w zakresie, w jakim po słowach "maksymalnej wysokości zabudowy" nie użyto wyrazów "w odniesieniu do budynków".

W ocenie Sądu ponownie rozpoznającego sprawę w niniejszym wyroku nie stwierdzono zatem nieważności § 2 pkt 8 MPZP ("maksymalnej wysokości zabudowy - należy przez to rozumieć nieprzekraczalny wymiar pionowy budynków, mierzony od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku do najwyżej położonego punktu jego konstrukcji przekrycia, nad najwyższą kondygnacją użytkową, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej"). Sąd w pełni zgadza się z argumentacją Rada Miasta wskazującą na to, że definicja "wysokości zabudowy" konieczna jest dla prawidłowego stosowania MPZP. Konieczne jest bowiem zdefiniowanie "wysokości zabudowy" a więc w praktyce określenie jak należy dokonywać pomiarów po to by wielkość gabarytów była czytelna i możliwa do weryfikacji przez organy architektoniczno-budowlane. Ponadto, odnosząc się do kwestii modyfikacji tejże definicji względem sposobu pomiaru wysokości budynku określonego w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gmina podniosła, że w art. 6 rozporządzenia nie została zawarta definicja legalna "wysokości budynku". Cechą definicji legalnej jest bowiem określenie powszechnego znaczenia pojęcia prawnego w obowiązującym systemie prawnym. Tymczasem zgodnie z § 6 rozporządzenia "wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi". Oznacza to, że przepis ten ma charakter operacyjny wyłącznie na potrzeby tego konkretnego - niższego rangą, niż ustawa - aktu prawnego (rozporządzenia) i nie może być odnoszony wprost do innych przepisów prawa. Służy bowiem przyporządkowaniu budynku np. do budynków średnich czy wysokich, co przekłada się na zastosowanie odpowiednich przepisów np. pożarowych. Definicja ta ma więc ograniczone, związane z kwestiami technicznymi, znaczenie. W odniesieniu do warunków technicznych są to przede wszystkim wymogi konstrukcyjne oraz zapewnienia bezpieczeństwa. Przesądza o tym § 1 rozporządzenia zgodnie z którym ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę. Co istotne § 6 r.w.t w poprzednim brzmieniu stanowił, że wysokość budynku mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku do górnej płaszczyzny stropu bądź najwyżej położonej krawędzi stropodachu nad najwyższą kondygnacją użytkową, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, albo do najwyżej położonej górnej powierzchni innego przekrycia. Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2009 nr 56, poz. 461) treść tego przepisu uległa zmianie z dniem 8 lipca 2009 r. i brzmi następująco: "wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się (...)". Aktualnie przepis ten wprowadza zatem wyraźne określenie zakresu jego zastosowania. Jest to zatem świadomy zabieg prawodawcy. Zastosowanie zasad wykładni historycznej nakazuje uznać, że sformułowanie "wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia", wskazuje, że zamiarem prawodawcy było ograniczenie stosowania definicji zawartej w § 6 rozporządzenia do sytuacji związanych z oceną spełnienia przez budynek wymagań zawartych w tym rozporządzeniu. Wprowadzona w § 6 rozporządzenia definicja może być zatem używana tylko w obrębie zespołu przepisów tego rozporządzenia albo przepisów wyraźnie z nim powiązanych. Włączenie do definicji takich elementów jak czerpnie powietrza, czy maszynownie ma na celu zapobieżenie sytuacjom, gdzie dokonywany pomiar nie uwzględnia ww. elementów i de facto powstaje zabudowa nie rzadko o kilka kondygnacji wyższa, gdzie inwestorzy na najwyższych piętrach umieszczają elementy techniczne, które podwyższają budynek o kilka lub kilkanaście metrów, co jest zjawiskiem niepożądanym jeśli chodzi o wymogi zapewnienia ładu przestrzennego w m.st. Warszawa, czy ochronę środowiska np. ze względu na korytarze przewietrzające i ograniczenia wysokości zabudowy, czy w końcu na ochronę wartości widokowych, osi kompozycyjnych itp. elementów z zakresu urbanistyki.

Sąd nie zgodził się z Wojewodą, że inne definicje zwarte w MPZP wykraczają poza przyznaną kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz naruszają przepisy odrębne. Argumentacja ta jest zbieżna z argumentacją odnośnie do definicji "działki budowlanej" i "powierzchni zabudowy" i nie wymaga ponownego przytaczania. Chodzi tu o następujące postanowienia MPZP: § 2 pkt 11 (definicja powierzchni zabudowy - należy przez to rozumieć powierzchnię działki budowlanej zajętą przez naziemną część wykończonych obiektów budowlanych, wyznaczoną przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi obiektu budowlanego na powierzchnię tej działki; do powierzchni zabudowy nie wlicza się powierzchni elementów drugorzędnych (schodów zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego); § 2 pkt 15 (definicja powierzchni sprzedaży - należy przez to rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno-użytkową, w której odbywa się bezpośrednią sprzedaż towarów - bez wliczania do niej powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnie magazynów, biur, itp.); § 9 pkt 2 w zakresie sformułowania: "(...), przy czym włącza się do wysokości zabudowy takie elementy budynków, jak czerpnie powietrza czy maszynownie wind" (Na terenach objętych planem obowiązują następujące zasady kształtowania zabudowy: 2) ustala się maksymalną wysokość nowej zabudowy - zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dla poszczególnych terenów, przy czym włącza się do wysokości zabudowy takie elementy budynków, jak czerpnie powietrza czy maszynownie wind).

Sąd ponownie rozpoznający sprawę podał, że NSA w wytycznych wskazał na brak wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się WSA w Warszawie oddalając wniosek o stwierdzenie nieważności zawarty w pkt IV tiret pierwszy skargi zwykłej i w pkt V z wyłączeniem terenów oznaczonych symbolami A.1.2 ZP i D.3.17 KS. W istocie chodzi zatem o brak określenia linii zabudowy na terenach oznaczonych symbolami: A.1.2 ZP i D.3.17. Sąd w pełni zgadza się z twierdzeniami Rady Miasta, która wskazała, że zgodnie z § 25 MPZP: "Dla terenu A. 1.2 ZP ustala się: 1. Przeznaczenie terenu: 1) podstawowe: a) zieleń parkowa 2) uzupełniające: a) usługi sportu, rekreacji i wypoczynku realizowane jako obiekty niekubaturowe (boiska, ogrody jordanowskie, place zabaw itp.)". Zgodnie z definicją nieprzekraczalnej linii zabudowy, o której mowa w § 2 ust. 5 dotyczy ona sytuowania budynków. Zgodnie z art. 3 pkt 2 p.b. przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Dla tego terenu w § 25 ust. 1 pkt 2 ustala się usługi sportu, rekreacji i wypoczynku realizowane jako obiekty niekubaturowe (boiska, ogrody jordanowskie, place zabaw). Dla obiektów niekubaturowych nie ustala się linii zabudowy. Jeśli chodzi zaś o § 25 ust. 2 pkt f MPZP "dopuszcza się realizację obiektu kubaturowego związanego z funkcja podstawową terenu, o maksymalnej powierzchni zabudowy do 200 m2 maksymalnej wysokości zabudowy 6 m." należy go odczytywać łącznie z § 22 ust. 1 tekstu MPZP: "dopuszcza się lokalizowanie tymczasowych obiektów budowlanych w granicach obszarów służących organizacji imprez masowych na terenie oznaczonym w planie symbolem A. 1.2 ZP." Dla tymczasowych obiektów budowlanych, a tym bardziej służących organizacji imprez w plenerze także nie wyznacza się linii zabudowy.

NSA wskazał równie jako wytyczną to, że WSA w Warszawie nie zbadał w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonego aktu w odniesieniu do ustaleń zawartych w § 7 ust. 3 pkt 2 MPZP. Tak sformułowaną wytyczną Sąd ponownie rozpoznający sprawę odczytał jedynie jako dodatkowy aspekt argumentacji odnośnie do zaskarżonego MPZP, gdyż NSA w wyroku z 19 listopada 2014 r. (sygn. akt II OSK 1063/13) uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie z 5 listopada 2012 r. (sygn. akt IV SA/Wa 876/12) w punkcie I (pierwszym) w części dotyczącej stwierdzenia nieważności § 7 ust. 3 pkt 2 MPZP i w tym zakresie skargę oddalił. W wyroku tym NSA wskazał między innymi na to, że z mocy art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo "szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy". Niesporne było, że przez działkę skarżącego przebiega linia elektroenergetyczna wysokiego napięcia 110 kV, która jest źródłem promieniowania elektromagnetycznego. Dostrzegł, że z mocy § 314 rozporządzenia z 2002 r. "budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych". Jak stwierdził, nie jest także kwestionowane, że działka skarżącego jest położona w konturze przeznaczonym m. in. pod budownictwo. Z tych względów Rada była umocowana do tego, aby w MPZP w § 7 ust. 3 pkt 2 określić szerokość strefy potencjalnego oddziaływania linii elektroenergetycznej oraz wskazać, że lokalizacja pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w tym obszarze uwarunkowana jest wykazaniem, przy uwzględnieniu pomiarów terenowych, braku przekroczenia dopuszczalnego poziomu pola elektromagnetycznego. Sprzeczny z takim przepisem, mającym charakter ogólnego ustalenia dla całego obszaru planu, jest § 113 ust. 2 pkt 2 lit. c MPZP, który wyklucza dla terenu zabudowę w obszarze strefy powyższej linii elektroenergetycznej 110 kV. Dla usunięcia tej, wewnętrznej sprzeczności treści MPZP, wbrew stwierdzeniu sądu I instancji, zresztą niczym nie uzasadnionemu, wystarczało jednak – zdaniem NSA – ograniczenie się do stwierdzenia nieważności § 113 ust. 2 pkt 2 lit. c MPZP. Skoro Rada miała obowiązek umieszczenia w planie treści określającej "szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu", to § 7 ust. 3 pkt 2 MPZP stanowi realizację obowiązku wskazanego w art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. Przepis nie narusza zatem zasad sporządzania planu (o których mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Powyższy przepis określa, że "naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części". Ten przepis jest podstawą orzekania, także przez sądy administracyjne, w kwestii legalności uchwały będącej, jak w analizowanym przypadku, planem miejscowym. Tymczasem WSA w Warszawie nie dostrzegł tej okoliczności, przez co skuteczny jest zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wskutek jego niewłaściwego zastosowania. W judykaturze wskazuje się, że art. 28 ust. 1 u.p.z.p. ustanawia dwie przesłanki zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: materialnoprawną − uwzględnienie zasad sporządzania planu; formalnoprawną − zachowanie procedury sporządzania planu oraz właściwości organów w tym zakresie (por. wyrok NSA z 28 października 2011 r., II OSK 1670/11). Redakcja art. 28 ust. 1 u.p.z.p. posługuje się skalą oceny zakresu wadliwości uchwały rady gminy. W konsekwencji Sąd ponownie rozpoznający sprawę przyjął, że wadliwość dotycząca tylko niektórych terenów objętych MPZP nie zawsze musi skutkować nieważnością całego planu. Tylko wadliwe postanowienia planu, które dezintegrują postanowienia całego MPZP, skutkują stwierdzeniem nieważności uchwały przyjmującej ten plan, w całości. W przeciwnym razie nieważność dotyczyć może tylko części planu (por. wyrok NSA z 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1287/11). Nie budziło także wątpliwości Sądu, że z art. 147 § 1 p.p.s.a wynika, że sąd jest uprawniony do stwierdzenia nieważności uchwały w całości lub w części, dlatego w każdym przypadku stosowania tego przepisu obowiązkiem sądu jest wskazanie pełnej argumentacji uzasadniającej rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2329/12). Art. 147 § 1 p.p.s.a., regulując stosowanie sankcji nieważności uchwały, nie określa rodzaju naruszeń prawa, które są podstawą do jej zastosowania, co nie oznacza, że pominąć można art. 28 ust. 1 u.p.z.p., gdy przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej był plan miejscowy. Przeciwnie – obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na plan miejscowy jest rozważenie, czy doszło do naruszeń prawa wskazanych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz w jakim zakresie. W skarżonym wyroku nie wskazano, z jakich względów sąd wojewódzki, wobec stwierdzonej sprzeczności między § 7 ust. 3 pkt 2 MPZP a § 113 ust. 2 pkt 2 lit. c MPZP uznał, że usuwając oba przepisy działał będzie przy uwzględnieniu dyspozycji art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie NSA, stwierdzenie nieważności pierwszego ze wskazanych przepisów stanowiło naruszenie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. przez błędne zastosowanie tych przepisów, to zaś nakazywało uwzględnić skargę kasacyjną w części poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie w pkt 1 w części, w jakiej stwierdzono nieważność § 7 ust. 3 pkt 2 MPZP. Ponieważ dopatrzono się wyłącznie naruszenia przepisów prawa materialnego, NSA z mocy art. 188 p.p.s.a. uchylając zaskarżony wyrok może rozpoznać skargę. Z powyższych względów, zasadne jest oddalenie skargi Wojewody Mazowieckiego, gdy chodzi o zakwestionowany przez sąd wojewódzki § 7 ust. 3 pkt 2 MPZP.

Sąd zaznaczył, że w odniesieniu do pozostałych wytycznych wskazanych przez NSA w wyroku o sygn. akt II OSK 1874/18, tj. (§ 16 pkt 1 lit. b; § 21 pkt 1, § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g, § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i - stwierdził nieważność tych postanowień MPZP.

W ocenie Sądu ponownie rozpoznającego sprawę skarga Wojewody nie jest również zasadna w zakresie zarzutów braku określenia w jednoznaczny sposób na rysunku planu linii zabudowy na terenach przeznaczonych w MPZP pod zabudowę, oznaczonych symbolami: A.1.7 MW, A.2.1 MW, A.2.8 MW, C1.1 MW, C.2.2 MW, C.2.8 MW, C.3.7 MW, D.1.7 MW, D.2.1 MW, D.2.7 MW i D.3.10 MW. W jego ocenie bezpodstawne jest twierdzenie, że nie można w jednoznaczny sposób określić na rysunku planu linii zabudowy i tym samych terenów przeznaczonych pod zabudowę. Na rysunku MPZP tereny przeznaczone pod zabudowę są ograniczone liniami zabudowy i linią strefy zieleni międzyblokowej i ciągów pieszych o jednorodnym charakterze, gdzie zgodnie z tekstem planu z § 10 pkt 5) ppk 6) ustalony został zakaz realizacji zabudowy. Ustalone zgodnie z § 10 pkt 4 MPZP strefy zieleni międzyblokowej i ciągów pieszych o jednorodnym charakterze zostały oznaczone na rysunku planu w sposób jednoznaczny i bardzo czytelny — zostały ograniczone i zamknięte ulicami a cały teren w ww. strefie jest wyróżniony graficznie poprzez zakropkowanie tworząc szary obszar w MPZP. Strefy zieleni międzyblokowej i ciągów pieszych o jednorodnym charakterze (z zakazem realizacji zabudowy) zgodnie z § 3 ust 1 pkt 9 tekstu MPZP i legendą rysunku planu są obowiązującym ustaleniem MPZP. Na rysunku MPZP tereny przeznaczone pod zabudowę są jednoznacznie ograniczone zamkniętymi, liniami ciągłymi - tylko linie strefy zieleni pozbawione są trójkątów. W przypadku terenu C.2.8 MW zamknięta linia zabudowy ogranicza teren pod zabudowę nie pozostawiając żadnych wątpliwości, gdzie odbywać się może ruch budowlany.

Nie uwzględnił też zarzutów w zakresie braku określenia wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla terenów oznaczonych symbolami: A.2.3 KS, A.2.7 KS, B.2.4 U, C.1.5 KS, C.3.4 KS, C.3.14 KS, C.4.4 KPP, C.4.10 MW, C.4.11 KS, C.4.13 UZ, D.1.1 UKS, D.2.4 KS, D.2.15 KS, D. 3.13 KS, D.3.16 KS i D.3.17 Ks. Sąd zauważył, że wszelkie kwestie związane z brakiem powierzchni biologicznie czynnej na określonych terenach były już przedmiotem rozpoznania w sprawie, w której zapadł wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 66/13. MPZP określa minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej tam gdzie jego wprowadzenie było możliwe. Zatem w przypadku wymienionych przez skarżącego terenów, dla których MPZP nie określa wspomnianego wskaźnika wskaźnik ten wynosi w stanie istniejącym 0% i ustalone w planie zagospodarowanie nie daje możliwości znacznego zwiększenia tego wskaźnika ze względu na sposób lub intensywność zagospodarowania. Wskazane tereny w większości są ustalone jako tereny parkingów na już istniejących parkingach, pozostałe tereny są w całości jedną działką budowlaną i jednym obiektem np. C.4.10 MW. Wyjątek to teren C4.13.UZ istniejąca publiczna przychodnia zdrowia oraz teren B2.4U, dla których nie została ustalona powierzchnia biologicznie czynna. NSA w wyroku z 12 czerwca 2014 r. (sygn. akt II OSK 66/13) stwierdził: "w zakresie braku określenia powierzchni biologicznie czynnej zarzuty skargi kasacyjnej wskazują konkretnie, których terenów ten problem dotyczy, w tym tereny o symbolu C4.13.UZ oraz B2.4U. Rzeczywiście w stosunku do tych terenów plan nic określa wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Jest to niewątpliwie wada planu, jednak nie mającą wpływu na wynik sprawy. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że na tych terenach obowiązują ogólne zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz szczególne zasady przy inwestowaniu i zagospodarowaniu terenów, o czym stanowią § 7 MPZP i § 10 MPZP. Brak wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do tych terenów ma zatem swoje uzasadnienie. Tu ochrona powierzchni biologicznie czynnej następuje poprzez ustalenie określonych nakazów, stref zieleni międzyblokowej i ciągów pieszych, gdzie ochronie podlegają istniejące drzewa i zadrzewienia. Poza tym jak widać na rysunku planu teren zabudowy tych terenów nie pokrywa się z wielkością tych terenów. W ocenie NSA, takie postanowienia planu stanowią niezbędne minimum dla zachowania powierzchni biologicznie czynnej na gruntach o słabej nośności, czemu z reguły ma służyć określenie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Jednak w stosunku do omawianych terenów planu brak takiego wskaźnika nie powoduje wady, która uzasadniałaby wyeliminowanie tej części planu z obrotu prawnego, ponieważ plan przewiduje też inne formy ochrony środowiska naturalnego. Na rozprawie w dniu 16 marca 2022 r. przed tutejszym Sądem pełnomocnik Rady Miasta dodatkowo sprecyzował powyższe ustalenia. Sąd ponownie rozpoznający sprawę w pełni zaakceptował takie uzasadnienie i zgodność wskazanych postanowień MPZP z prawem.

Następnie Sąd nie przychylił się do zarzutu braku określenia wskaźnika intensywności zabudowy dla terenów oznaczonych symbolami: A.2.3.KS, A.2.7 KS, C.1.2 ZP. Podkreślił, że wskaźniki intensywności nie zostały określone jedynie dla terenów ustalonych w MPZP pod funkcje parkingów dla samochodów osobowych, ale dla tych terenów zostały bardzo dokładnie określone ograniczenia dotyczące maksymalnej możliwości zagospodarowania terenu i maksymalnej wysokości obiektu. Sąd zaakceptował uzasadnienie NSA, który w wyroku z 12 czerwca 2014 r. (sygn. akt II OSK 66/13) uznał: "co do wskaźnika intensywności zabudowy, to zgodnie z § 2 pkt 7 plan dotyczy tylko kondygnacji nadziemnych budynków. Jak wynika zaś z § 35 i § 39 planu, parkingi w nich wskazane nie będą posiadały kondygnacji nadziemnej, a jedynie niekubaturową przestrzeń na II poziomie. Zgodnie z tymi postanowieniami planu I poziom parkingu powinien być zagłębiony poniżej terenu rodzimego. W tym miejscu wskazania wymaga, że kondygnacja w budownictwie to część budynku zawarta pomiędzy bezpośrednio nad sobą położonymi stropami. Poziom zaś to płaszczyzna pozioma prostopadła do kierunku działania siły ciężkości na powierzchni Ziemi lub w jej pobliżu. Nie są to więc pojęcia tożsame, co oznacza, że brak wskaźnika intensywności zabudowy dla ww. terenów nie stanowi o istotnej wadzie planu, ponieważ de facto II poziom tych parkingów nie będzie kondygnacją. Parkingi te nie będą bowiem posiadały stropu nad II poziomem, bo plan wyklucza realizowanie na nich kubatur, w tym dachów. Takie stanowisko jedynie potwierdzają zapisy planu w stosunku do parkingów o jakich mowa w § 49, 60, 78, 88, które mogą posiadać kondygnację nadziemną."

Tak samo Sąd ocenił zarzut braku ustalenia zasad scalania i podziału nieruchomości, za wyjątkiem określenia kąta położenia granicy działek w stosunku do pasa drogowego, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: A.1.4 IW, A.2.3.KS, A.2.7 KS, C.1.2 ZP, C.1.5. KS, C.3.4 KS, C.3.14 KS, C.3.14 KS, D.2.4 KS, D.2.15 KS, D.3.13 KS, D.3.16 KS, D.3.17 KS. Ponownie wskazał na wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r. (sygn. akt II OSK 66/13) w którym co do skarżonego MPZP uznano, iż "(...) w zakresie zasad scalania i podziału plan w tym zakresie nie wprowadza żadnych zasad. Paragraf 11 planu odnosi się do zasad tworzenia działek budowlanych, które nie są tożsamym pojęciem z działką ewidencyjną, o czym już wyżej była mowa. Nie chodzi tu więc o podział i scalanie, lecz jak przy inwestowaniu określić co jest działką budowlaną. Natomiast w § 11 pkt 6 plan stwierdza, że "na obszarze planu nie wyznacza się obszarów do scaleń i podziałów". Przywołana w skardze kasacyjnej teza z w wyroku NSA z 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 424/10, jedynie potwierdza, że w niniejszej sprawie mogło dojść do braku ustalenia zasad podziału i scalania. Taki zaś brak musi być uzasadniony istniejącym stanem faktycznym na obszarze objętym planem, co w konsekwencji nie daje podstaw do zamieszczenia ww. zasad w planie." W opinii Sądu przekonywujące są argumenty organu, że w stanie istniejącym są to parkingi dla samochodów osobowych, które powstały w latach 70-tych w czasie kiedy powstawało Osiedle [...]. W większości parkingi te wybudowane zostały jako zagłębione aby w przyszłości było możliwe ich spiętrzenie. Jedynie przy ul. [...] są już wielopoziomowe i zadaszone. Obszary parkingów są stosunkowo niewielkie i na ogół stanowią jedną lub kilka dz. ewid. Z tych powodów nie ma potrzeby scalania i podziału nieruchomości. Dodatkowo wskazany stan faktyczny nie daje podstaw do zamieszczenia zasad scalania i podziału nieruchomości w MPZP.

Dalej Sąd odniósł się do zarzutów określenia parametrów do działki budowlanej oraz ustalenia minimalnej powierzchni działek budowlanych. Sąd wyjaśnił, że art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. sprzed noweli, która weszła w życie 21 października 2010 r. stanowił jedynie, iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Uszczegółowieniem tego przepisu jest § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, że ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Sąd nie zgodził się z Wojewodą, że wskaźnik maksymalnej powierzchni zabudowy i wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej może być określony do działki ewidencyjnej lub terenu. Zdaniem Sądu prawdą jest, że art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w brzmieniu na dzień podjęcia przez Radę Miasta uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzania MPZP nie regulował w stosunku do czego organ ma określić parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Jednak w ocenie organu (Sąd akceptuje tą argumentację) można uznać, iż określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury pojęcie "działka" odnosi się do działki ewidencyjnej. Przyjęcie takiej koncepcji stanowiłoby zaprzeczenie istoty parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a tym samym zaprzeczenie pojęcia zabudów zasad jej lokalizacji. Jak wskazał w uzasadnieniu skargi Wojewoda, dopiero ustawa z 25 czerwca 2010 r. o zmianie u.p.z.p., ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wprost wymieniła w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu i doprecyzowała maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej oraz minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Jednak wyżej przytoczona zmiana brzmienia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. jedynie potwierdziła, że pojęcie "działki" w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. odnosić należy do "działki budowlanej", a nie do jakiejkolwiek innej "działki ewidencyjnej". Za taką argumentacją przemawia również fakt, że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy i wskaźnik udziału powierzchni biologiczne czynnej został w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. wymieniony w § 4 pkt 6 MPZP jako ustalenie dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy. W ocenie Sądu, gdyby przyjąć za zasadną argumentację Wojewody jakoby wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy i wskaźnik udziału powierzchni biologiczne czynnej miał odnosić się do "działki ewidencyjnej" a nie do "działki budowlanej", to w praktyce mielibyśmy do czynienia z takimi sytuacjami kiedy wielkość danej działki ewidencyjnej nie spełniałaby wymogów techniczno-budowlanych umożliwiających wybudowanie na niej budynku pomimo tego, iż dana działka ewidencyjna w przedmiotowym miejscowym planie znajdowałaby się na terenie oznaczonym np. symbolem MN, co jednocześnie pozbawiłoby właściciela takiej działki ewidencyjnej jego faktycznego prawa własności w postaci uniemożliwienia mu posadowienia na jego działce ewidencyjnej danego budynku. Dodatkowo Sąd wskazał, że przytoczona argumentacja znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z 13 marca 2013 r. (sygn. akt II OSK 2570/12) i wyroku WSA w Warszawie z 31 stycznia 2012 r. Podsumowując, w ocenie Sądu, można przyjąć, że określone w MPZP wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy i wskaźnika udziału powierzchni biologiczne czynnej do działki ewidencyjnej a nie do działki budowlanej byłoby przekroczeniem władztwa planistycznego i bezprawną ingerencją w prawa własności ponieważ takie regulacje pozbawiałyby właścicieli danej działki ewidencyjnej na wybudowanie budynku na niej. Określone w MPZP parametry byłyby niemożliwe do zastosowania na danej działce ewidencyjnej, która swoją powierzchnią nie spełniałaby wymogów p.b. do wybudowania na niej danego budynku. Podkreślił, że działka ewidencyjna nie służy celom budowlanym, czyli posadowieniu budynku a jedynie służy do celów ewidencyjnych. Uzasadnienie do interpretacji, że pojęcie "działki" wymienione w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. odnosi się do działki budowlanej a nie do działki ewidencyjnej ma również swoje podstawy m. in. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które to rozporządzenie w § 1 wyraźnie wskazuje, że rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 p.b. i art. 6 p.b. Ponadto, dział II wyżej wymienionego rozporządzenia jest zatytułowany "Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej". Należy pamiętać, że MPZP mają określać m. in. parametry nowej zabudowy. Zabudować zaś można jedynie "działkę budowlaną" a nie "działkę ewidencyjną". Tym samym, zdaniem Sądu, określenie przez Radę Miasta wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy i wskaźnika udziału powierzchni biologiczne czynnej do działki budowlanej jest słuszne. Pozwala przez to racjonalnie kształtować zabudowę na terenie MPZP.

W kwestii regulacji działek budowlanych i określania ich minimalnej powierzchni Sąd zauważył, że MPZP nie posługuje się pojęciem "działka nowo wydzielona", tylko ustala parametry dla "działki budowlanej" (§ 11 pkt 2 MPZP ustala się minimalne powierzchnie działek budowlanych). W związku z tym nie można twierdzić, że Rada Miasta przekroczyła swoje kompetencje tworząc zasady podziału działek. Nowela u.p.z.p. z 2010 r. dotyczy literalnie nowo wydzielonych działek budowlanych, natomiast, określanie minimalnej powierzchni działek budowlanych do tego czasu następowało na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. a mianowicie był to jeden z podstawnych parametrów zagospodarowania przestrzennego. Zaznaczył przy tym, że w wyroku NSA (sygn. akt II OSK 66/13) dotyczącym skarżonego MPZP, Sąd badał także kwestie ustalenia parametrów działek budowlanych tj. właśnie ich minimalnej powierzchni i stwierdził między innymi, że: "w zakresie przyjętych w planie parametrów działek budowlanych strona skarżąca kasacyjnie nie rozumie, że nie każda działka ewidencyjna może być uznana za budowlaną. Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "działka budowlana" to pojęcie, przez które należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Z postanowienia tego wynika, że działką budowlaną jest nieruchomość gruntowa składająca się z jednej lub kilku wydzielonych geodezyjnie działek. Działka budowlana jest więc taka, które spełnia określone wymagania, w tym w zakresie minimalnej powierzchni. To właśnie w taki sposób ma być realizowana zasada ładu przestrzennego, stawiając m.in. wymóg jaką wielkość powinien mieć teren podlegający konkretnemu zagospodarowaniu. W pełni w ten sposób definiuje pojęcie działki budowlanej § 2 pkt 6 planu."

Za całkowicie bezzasadne uznał pozostałe zarzuty Wojewody odnośnie do: § 29 ust. 2 pkt 1 lit. a, b MPZP w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 32 ust. 2 pkt 1 lit. b, c uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 37 ust. 2 pkt 1 lit. b, c uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 42 ust. 2 pkt 1 lit. a, b uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 47 ust. 2 pkt 1 lit. b, c uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 52 ust. 2 pkt 1 lit. b, c uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 55 ust. 2 pkt 1 lit. a, b uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 65 ust. 2 pkt 1 lit. c, d uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 66 ust. 2 pkt 1 lit. a, b uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 68 ust. 2 pkt 1 lit. c, d uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 70 ust. 2 pkt 1 lit. c, d uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 71 ust. 2 pkt 1 lit. b, c uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 72 ust. 2 pkt 1 lit. a, b uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 75 ust. 2 pkt 1 lit. c, d uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 76 ust. 2 pkt 1 lit. c, d uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 77 ust. 2 pkt 1 lit. b, c uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 84 ust. 2 pkt 2 lit. g uchwały; § 86 ust. 2 pkt 1 lit. c, d uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 90 ust. 2 pkt 1 lit. b, c uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 92 ust. 2 pkt 1 lit. d, e uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 96 ust. 2 pkt 1 lit. d, e uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 97 ust. 2 pkt 1 lit. b, c uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;§ 98 ust. 2 pkt 1 lit. d, e uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 101 ust. 2 pkt 1 lit. d, e uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 111 ust. 2 pkt 2 lit. c uchwały; § 114 ust. 2 pkt 1 lit. c uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości;§ 116 ust. 2 pkt 1 lit. b, c uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 117 ust. 2 pkt 1 lit. d, e uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 126 ust. 2 pkt 1 lit. c, d uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 132 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 134 ust. 2 pkt 1 lit. d, e uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 136 ust. 2 pkt 1 lit. c, d uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 137 ust. 2 pkt 1 lit. d, e uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 138 ust. 2 pkt 1 lit. d, e uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 139 ust. 2 pkt 1 lit. d, c uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 142 ust. 2 pkt 1 lit. a, b uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości; § 151 ust. 2 pkt 1 lit. b, c uchwały, w zakresie sformułowania "budowlanej" oraz w zakresie, w jakim nie dotyczy scalania i podziału nieruchomości.

Wskazał, że Wojewoda sugeruje prawotwórczą interpretację postanowień MPZP przez sąd. Tymczasem sąd administracyjny nie jest uprawniony do nadawania nowego brzmienia postanowień MPZP. Jeżeli normy aktu planistycznego są niejasne, nieprecyzyjne, bądź ze sobą sprzeczne to należy je w całości kwestionować. Wadliwość tego typu nie uprawnia jednak do wykładni przepisów aktu prawa miejscowego w sposób oczywiście odbiegający od ich literalnego znaczenia - poprzez dopisanie treści normatywnej, której nie ustanowił lokalny prawodawca.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Wojewoda Mazowiecki, zaskarżając wyrok w zakresie pkt II sentencji orzeczenia tj. w zakresie w jakim Sąd I instancji oddalił skargę w pozostałym zakresie. Zarzucił w niej naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego tj.

- art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., § 4 pkt 6 rozporządzenia o planie w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania, poprzez uznanie, że ustalenia planu miejscowego przewidujące możliwość realizacji różnych form zagospodarowania mogą nie zawierać obligatoryjnego ustalenia w zakresie powierzchni biologicznie czynnej; powyższe dotyczy terenów oznaczonych symbolami: A.2.3 KS, A.2.7 KS, B.2.4 U, C.1.5 KS, C.3.4 KS, C.3.14 KS, C.4.4 KPP, C.4.10 MW, C.4.11. KS, C.4.13 UZ, D.1.1 UKS, D.2.4 KS, D.2.15 KS, D.3.13 KS, D.3.16 KS i D.3.17 KS;

- art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6 i art. 20 ust. 1 u. p.z.p., § 4 pkt 6 rozporządzenia o planie w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w związku ze sprzecznością pomiędzy ustaleniami zawartymi w § 7 ust. 2 pkt 1 i § 7 ust. 9 uchwały a ustaleniami szczegółowymi dla terenów oznaczonych symbolami: A.2.3 KS, A.2.7 KS, B.2.4 U, C.1.5 KS, C.3.4 KS, C.3.14 KS, C.4.4 KPP, C.4.10 MW, C.4.11. KS, C.4.13 UZ, D.1.1 UKS, D.2.4 KS, D.2.15 KS, D.3.13 KS,D.3.16 KS i D.3.17 KS;

- art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., § 4 pkt 6 rozporządzenia o planie w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania, poprzez uznanie, że ustalenia planu miejscowego przewidujące możliwość realizacji nowej zabudowy oraz rozbudowy zabudowy już istniejącej mogą nie zawierać obligatoryjnych ustaleń w zakresie powierzchni zabudowy (bądź wskaźników intensywności zabudowy); powyższe dotyczy terenów oznaczonych symbolami: A.2.3 KS, A.2.7 KS i C.1.2 ZP;

- art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., § 4 pkt 6, § 7 pkt 8 i § 8 ust. 2 rozporządzenia o planie w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania, poprzez uznanie, że ustalenia planu miejscowego przewidujące możliwość realizacji nowej zabudowy oraz rozbudowy zabudowy już istniejącej mogą nie zawierać obligatoryjnych ustaleń w zakresie linii zabudowy, bądź też zawierać ustalenia o charakterze niepełnym ("urwane" linie zabudowy, które w sposób precyzyjny nie określają obszaru tzw. "ruchu budowlanego"); powyższe dotyczy terenów oznaczonych symbolami: A.1.7 MW, A.2.1 MW, A.2.8 MW, C.1.1 MW, C.2.2 MW, C.2.8 MW, C.3.7 MW, D.1.7 MW, D.2.1 MW, D.2.7 MW i D.3.10 MW, a także A.1.2 ZP i D.3.17 KS;

- art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., § 4 pkt 6 rozporządzenia o planie w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do uznania, że ustalenia § 2 pkt 8 oraz § 9 pkt 2 uchwały w zakresie sformułowania przy czym włącza się do wysokości zabudowy takie elementy budynków, jak czerpnie powietrza czy maszynownie wind wraz z pozostałymi ustaleniami planistycznymi nie naruszają w sposób istotny zasad sporządzania planu miejscowego, pomimo tego, iż zamiast określić maksymalną wysokość wszystkich obiektów budowlanych dopuszczonych ustaleniami planu miejscowego określają jedynie wysokość budynków;

- art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i § 4 pkt 6 rozporządzenia o planie w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do uznania, że w pianie miejscowym możliwe jest określenie sposobu pomiaru wysokości budynku;

- art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i § 4 pkt 6 rozporządzenia o planie, § 6 rozporządzenia w związku z art. 2, 7, 87 i 94 Konstytucji RP i art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do niewłaściwego ich zastosowania, w związku z uznaniem przez Sąd I instancji, iż ustalenia zawarte w § 2 pkt 8 uchwały stanowić mogą ustalenia planu, które nie wykraczają poza zakres delegacji ustawowej określającej przedmiot ustaleń planu miejscowego, a tym samym mogą zawężać pojęcie maksymalnej wysokości zabudowy, o której mowa w ww. przepisach jedynie do sposobu pomiaru budynku, podczas gdy sposób dokonywania pomiaru budynku został uregulowany w § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś w skład zabudowy wchodzą również inne obiekty budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2361, ze zm.);

- art. 2 pkt 12, art. 2 pkt 19 i art. 15 u.p.z.p., art. 2, 7 i 94 Konstytucji RP w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w związku z ich błędną wykładnią w odniesieniu do ustaleń zawartych w: § 2 pkt 6, § 2 pkt 8, § 2 pkt 11 i § 2 pkt 15 uchwały; art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1, art. 87 i art. 94 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie prowadzące do uznania, że hierarchiczność źródeł prawa, a także stanowienie aktów prawa miejscowego w granicach i na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie umożliwia modyfikowanie zawartych w przepisach ustawy o p.z.p. oraz w przepisach odrębnych, pojęć, bądź umożliwia ich stosowanie w sposób normatywnie odmienny, a także umożliwia formułowanie kwestii regulacyjnych, jak i zastosowanie kwestii proceduralnych, w sposób odmienny od uregulowanych wprost w przepisach prawa powszechnie obowiązującego;

- art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia o planie w związku z art. 2, art. 7, art. 87 i art. 94 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię, prowadzącą do niewłaściwego ich zastosowania, w związku z uznaniem przez Sąd I instancji, iż ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów dla procedur planistycznych zainicjowanych przed 21 października 2010 r. mogą odnosić się zamienne do działki budowlanej zamiast do działki, bądź terenu;

- art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.z.p. i § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia o planie w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez ich niezastosowanie w sprawie, pomimo ewidentnej sprzeczności pomiędzy rysunkiem planu a ustaleniami zawartymi w § 91 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a, w związku z: § 91 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, d, e, f, g, h, i, j oraz § 2 pkt 5, § 6 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 3 lit. a uchwały, w zakresie możliwości realizacji rozbudowy budynku kościoła, plebanii i dzwonnicy na terenie oznaczonym symbolem C.4.2 UKr;

- art. 147 § 1, art. 170 i art. 190 w związku z art. art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. a także § 4 pkt 6 rozporządzenia o planie poprzez ich niewłaściwe zastosowanie prowadzące do nieuprawnionego uznania, iż brak określenia minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej oznacza, iż wskaźnik ten wynosi 0%;

- art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. i § 4 pkt 8 rozporządzenia o planie poprzez ich błędną wykładnię, a także ich niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do zarzutu związanego z brakiem ustalenia zasad scalania i podziału nieruchomości, za wyjątkiem określenia kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego, w odniesieniu do terenów: A.1.4 IW, A.2.3 KS, A.2.7 KS, C.l.2 ZP, C.l.5 KS, C.3.4 KS, C.3.14 KS, D.2.4 KS, D.2.15 KS, D.3.13 KS, D.3.16 KS, D.3.17 KS;

co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 151 p.p.s.a., tj. do bezpodstawnego oddalenia części skargi.

II. przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia tj.

- art. 3 § 1 i § 2 pkt 5, art. 58 § 1 pkt 4, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 147 § 1, art. 151, art. 170 i art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, ze zm.; dalej p.u.s.a.) poprzez wadliwe dokonanie kontroli uchwały polegające na braku samodzielnej oceny zgodności z prawem wszystkich zarzutów organu nadzoru i ponowne, wbrew wiążącego orzeczenia w sprawie sygn. akt II OSK 1874/18) związanie się i orzekanie na podstawie wyroków w sprawach II OSK 66/13 i II OSK 1063/13, pomimo braku tożsamości skargi i zakresu badania (skargi w tych sprawach złożone zostały w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym) oraz ze względu na braki formalne skutkujące determinacją orzeczenia Sądu II instancji w tych sprawach;

- art. 3 § 1 i § 2 pkt 5, art. 58 § 1 pkt 4, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 147 § 1, art. 151, art. 170 i art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. poprzez wadliwe dokonanie kontroli uchwały polegające na braku samodzielnej oceny zgodności z prawem wszystkich zarzutów organu nadzoru i skopiowanie wprost stanowiska zawartego w wyrokach NSA w sprawach: II OSK 66/13 i II OSK 1063/13, pomimo zobowiązania NSA do ponownego samodzielnego rozpatrzenia wszystkich zarzutów skargi zwykłej co do której oddalono skargę w pozostałym zakresie;

- art. 3 § 1 i § 2 pkt 5, art. 58 § 1 pkt 4, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 147 § 1, art. 151, art. 170 i art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. poprzez wadliwe dokonanie kontroli uchwały polegające na sprzeczności uzasadnienia wyroku z sentencją, skoro bowiem Sąd I instancji związał się orzeczeniem NSA w sprawie II OSK 66/13 co stwierdza na kilkunastu stronach swojego uzasadnienia, to w takiej sytuacji nie mógł jednocześnie stwierdzać nieważności ustaleń zawartych w § 16 pkt 1 lit. b (pkt I lit. a sentencji wyroku) oraz § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g (pkt I lit. c sentencji wyroku) i winien oddalić skargę zakresie tych jednostek redakcyjnych uchwały, albowiem w wyroku w sprawie II OSK 66/13 Sąd oddalił skargę w tym zakresie;

- art. 3 § 1 i § 2 pkt 5, art. 58 § 1 pkt 4, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 147 § 1, art. 151, art. 170 i art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., a także art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.z.p. i § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia o planie w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez wadliwe dokonanie kontroli uchwały polegające na braku rozpatrzenia zarzutu naruszenia ww. przepisów w zakresie możliwości realizacji rozbudowy budynku kościoła, plebanii i dzwonnicy na terenie oznaczonym symbolem C.4.2 UKr a także ustaleń odnoszących się do terenu D.3.17 KS oraz definicji pojęć zawartych w § 2 pkt 6, pkt 8, pkt 11 i pkt 15;

- art. 147 § 1, art. 170 i art. 190 w związku z art. art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. a także § 4 pkt 6 rozporządzenia o planie poprzez stosowanie wykładni rozszerzającej co prowadziło do uznania, iż brak określenia minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej oznacza, iż wskaźnik ten wynosi 0%; powyższe miało istotny wpływ na wynik orzeczenia;

- art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w związku z wadliwym wykonywaniem funkcji kontrolnej, polegającym na sprzeczności uzasadnienia wyroku z sentencją;

- art. 3 § 1 i § 2 pkt 5, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1, art. 87 i art. 94 Konstytucji RP, poprzez wadliwe wykonywanie kontroli uchwały, polegające na braku przeprowadzenia przez Sąd I instancji, analizy wszystkich zapisów uchwały, a także znajdujących się w aktach sprawy dokumentach, lecz orzekanie na niektórych, wybranych z nich, co doprowadziło do oddalenia skargi pomimo sprzecznych ustaleń zawartych zarówno w części tekstowej, jak i graficznej.

W oparciu o wskazane podstawy kasacyjne Wojewoda wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt II tj. w zakresie w jakim Sąd I instancji oddalił skargę w pozostałym zakresie, wnosząc jednocześnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie zrzekł się rozprawy.

Pismem z dnia 5 stycznia 2023 r. Rada Miasta Stołecznego Warszawy wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, jednocześnie podtrzymując stanowisko wyrażone w dotychczasowych pismach procesowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej jednak sprawie nie zaistniały okoliczności skutkujące nieważnością postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), dlatego można było dokonać kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Wniesiona skarga kasacyjna zawiera uzasadnione podstawy.

Na wstępie należy zauważyć, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który wyrokiem z dnia 25 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 1874/18 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Artykuł 190 p.p.s.a. znajduje zastosowanie właśnie w takiej sytuacji jak w niniejszej sprawie, gdy doszło do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. W takim wypadku sąd ten związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przez którą należy rozumieć ustalenie jednoznacznej normy na podstawie określonego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Ratio legis unormowania art. 190 p.p.s.a. sprowadza się więc do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1448/13, LEX nr 1643195). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1117/05, LEX nr 238489).

W powołanym wyroku z dnia 25 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 1874/18 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że w sprawie zastosowanie znajdzie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. według brzmienia wprowadzonego przez ustawodawcę w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji. Nadto uznał zasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z całkowitym brakiem wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się Sąd Wojewódzki oddalając wniosek o stwierdzenie nieważności zawarty w pkt IV tiret pierwszy skargi zwykłej i w pkt V z wyłączeniem terenów oznaczonych symbolami A.1.2 ZP i D.3.17 KS oraz zarzutu naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w związku z wadliwym wykonywaniem funkcji kontrolnej, poprzez niezbadanie w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonego aktu w odniesieniu do ustaleń zawartych w: § 7 ust. 3 pkt 2, § 16 pkt 1 lit. b, § 21 pkt 1, § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g i § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i planu. Za zasadne uznał również naruszenie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 28 ust. 1 u.p.z..p w związku z wadliwym wykonywaniem funkcji kontrolnej, polegającym na sprzeczności uzasadnienia wyroku z sentencją w odniesieniu do ustaleń zawartych w: § 21 pkt 1, § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g i § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i planu. Przyjął również, że w sposób nieuprawniony Sąd I instancji wyłączył z zakresu swojej kontroli zbadanie zgodności z prawem ustaleń planu miejscowego objętych rozstrzygnięciem w sprawach o sygn. akt II OSK 66/13 i II OSK 842/13, pomimo braku tożsamości skargi i zakresu badania oraz ze względu na braki formalne skutkujące determinacją orzeczenia Sądu II instancji, co stanowiło naruszenie art.170 oraz art. 190 p.p.s.a. Zwracając przy tym uwagę, że powyższe dwa wyroki wydane zostały w sprawach, w których skargi zostały wniesione w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym i ustalenia planu podlegały ocenie jedynie przez pryzmat naruszenia interesu prawnego skarżących. We wskazaniach co do dalszego toku postępowania NSA nakazał dokonanie pełnej kontroli kwestionowanych ustaleń planu miejscowego, eliminując dotychczasowe uchybienia w tym zakresie i danie temu wyraz w uzasadnieniu wyroku spełniając wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a. Dopiero takie ustalenia, w ocenie NSA, umożliwią przewidzianą prawem ocenę legalności planu w tej części. Przy czym oceniając ww. plan należy mieć na uwadze, że nie dotyczy on terenu dotychczas niezurbanizowanego, wymagającego masowej parcelacji i urządzenia od podstaw przestrzeni publicznej i prywatnej, lecz obszaru stanowiącego zaplanowaną i urządzoną przestrzeń urbanistyczną tj. Ursynów Północny.

Sąd wojewódzki nie wykonał wskazań zawartych w wyroku NSA, błędnie przy tym interpretując zawartą w nim wykładnię art. 170 p.p.s.a. co do związania sądu orzeczeniami wydanymi ze skarg innych podmiotów, w stosunku do tego samego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy zauważyć, że dla zaistnienia związania, o jakim mowa w art. 170 p.p.s.a. stan faktyczny tej sprawy powinien wykazywać istotne podobieństwo ze stanem zaistniałym wcześniej, poddanym sądowoadministracyjnej kontroli (W. Piątek, Glosa do wyroku NSA z 25.03.2013 r., II GSK 2322/11, OSP 2015/9, poz. 88). Tymczasem jak wskazał NSA nie istniała tożsamość skarg i zakresu jej badania, nadto skargi zostały wniesione w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym i ustalenia planu podlegały ocenie przez pryzmat naruszenia interesu prawnego skarżących, co powoduje, że zakres kontroli postanowień planu był zupełnie inny.

W tej sytuacji jako zasadne należało uznać zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów postępowania wskazujące na wadliwą kontrolę uchwały polegającą na braku samodzielnej oceny zgodności z prawem kwestionowanych w skardze postanowień planu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Sąd wojewódzki swoją argumentację w całości oparł na cytowaniu fragmentów uzasadnień orzeczeń NSA wydanych w sprawach ze skarg wniesione w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, które jak wyżej wskazano w związku ze stanowiskiem NSA zawartym w wyroku z dnia 25 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 1874/18 były dla sądu niewiążące w zakresie oceny zasadności wniesionych zarzutów (art. 134 § 1, art. 170, art. 190 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p.).

Zasadnie również skarżący kasacyjnie podnosi, że sąd odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia poprzez brak określenia wskaźnika intensywności zabudowy wyjaśnił, że dotyczy to tylko terenów pod funkcje parkingów, podczas gdy teren C.1.2.ZP nie stanowi parkingu, a z pozostałych postanowień planu wynika możliwość realizacji na tym terenie usług gastronomicznych (cukiernia), a więc obiektu kubaturowego. Sąd I instancji nie odniósł się w ogóle do tej kwestii.

Zgodzić się należy również ze stanowiskiem skargi kasacyjnej, że Sąd wojewódzki całkowicie pominą zarzut skargi dotyczący sprzeczności ustaleń pomiędzy rysunkiem planu a ustaleniami uchwały w zakresie możliwości realizacji rozbudowy kościoła na terenie oznaczonym symbolem C.4.2 Ukr

Odnosząc się do kwestii zarzutów kasacyjnych naruszenia przepisów prawa materialnego, należy wskazać, że wobec konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania i dokonania powtórnej oceny podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, przedwczesnym byłoby wypowiadanie się w tym zakresie, zwłaszcza w sytuacji gdy będą one przedmiotem ponownej oceny Sądu I instancji.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.