Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1176/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 145 par 1 pkt 1 lit. ai c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art 73
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Agata Zdunek po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 1148/14 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 lutego 2015r., sygn. akt I SA/Rz 1148/14, oddalił skargę D. S. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych za rok 2013.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Skarżąca D. S. w dniu [...] maja 2013 r. złożyła do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok. Zadeklarowała ona w drugim roku pięcioletniego zobowiązania realizację Pakietu 2 - rolnictwo ekologiczne, Pakietu 4 - ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarem Natura 2000 a także Pakiet 5 - ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarze Natura 2000 i w ich ramach realizację: 1. Wariantu 2.10 - uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawienia) na powierzchni 15,81 ha na dziesięciu działkach rolnych - A,B,C,D,G,K,L,M,N oraz Ł; 2. Wariantu 4.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 8,73 ha na sześciu działkach rolnych -H,I,J,O, P oraz R; 3. Wariantu 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 4,41 a na pięciu działkach rolnych - S, T, U, W oraz Z.

Po dniu [...] lipca 2013 roku skarżąca złożyła zmianę do wniosku wycofując z wariantu 4.1 działkę rolną R, następnie w dniu [...] lipca 2014 roku w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień złożyła korektę wniosku ustosunkowując się do wskazanych nieścisłości w wyniku czego zadeklarowała: 1. Wariant 2.9 - uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) na dziesięciu działkach rolnych -A,B,C,D,G,K,L,M,N oraz Ł o łącznej powierzchni 15,81 ha; 2. Wariant 4.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na pięciu działkach rolnych - H,I,J,O oraz P o łącznej powierzchni 5,75 ha; 3. Wariant 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na pięciu działkach rolnych - S, T, U, W oraz Z na łącznej powierzchni 4,34 ha.

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. przyznał płatność rolnośrodowiskową w łącznej wysokości 29 629,35 zł. Organ podał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w dniach [...]-[...] października 2013 r. w zakresie przestrzegania przez rolnika wymogów w zakresie spełnienia warunków realizacji programu rolnośrodowiskowego, ujawniono następujące nieprawidłowości oznaczone kodami: 1. DR13 + - zadeklarowana powierzchnia całkowita działki rolnej jest większa od powierzchni całkowitej stwierdzonej; 2. DR22 - działka rolna jest niespójna (błędnie zadeklarowano kilka działek rolnych, niesąsiadujących ze sobą, na których przeprowadzana jest jedna uprawa, jako jedną działką rolną) ; 3. DR52 - stwierdzono zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania ; 4. DR53 - stwierdzono powiększanie zasięgu pola zagospodarowania lub zmianę położenia obiektu niesklasyfikowanego w ramach działki referencyjnej; 5. P12 - niezłożenie w stogi lub nieusunięcie ściętej biomasy na łąkach w odpowiednim terminie ; 6. PO18 - pozostawienie większej niż 10 %, lecz mniejszej niż 50 % nieskoszonej powierzchni działki rolnej, a w przypadku wystąpienia wodniczki większej niż 50 %, lecz mniejszej niż 80 % nieskoszonej powierzchni działki rolnej ; 7. P020 - pozostawienie nieskoszonej niewłaściwej części działki rolnej, w szczególności innej niż zaznaczona na materiale graficznym ; 8. N12 - niezłożenie w stogi lub nie usunięcie ściętej biomasy na łące w odpowiednim terminie; 9.N020 - pozostawienie nieskoszonej niewłaściwej części działki rolnej, w szczególności innej niż zaznaczona na materiale graficznym.

Dyrektor Podkarpackiego ARiMR decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia w zakresie słuszności zastosowania sankcji pakietowej w odniesieniu do działki rolnej J od położonej na działce ewidencyjnej nr 91. Po korekcie raportu kontroli usunięto z niego kod P020 z działki rolnej J.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. w dniu [...] lipca 2014 r. przyznał skarżącej płatność rolnośrodowiskową w wysokości 30 838,89 zł w tym: 1. do Pakietu 2. rolnictwo ekologiczne - wariant 2.9 - uprawy sadownicze i jagodowe w wysokości 23 228,59 zł; 2. do Pakietu 4. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarem Natura 2000 - wariant 4.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków w wysokości 4 167,12 zł; 3. do Pakietu 5. ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarze Natura 2000 - wariant 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków w wysokości 3 443,18 zł.

Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARiMR, rozpoznając sprawę na skutek odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając ustalenia i wnioski zawarte w niej zawarte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę na powyższą decyzję na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.) zauważył, że z raportów sporządzonych po kontroli gospodarstwa skarżącej wynika, że stwierdzono różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności rolnośrodowiskowej a powierzchnią faktycznie użytkowaną w ramach wariantów 2.9, 4.1. Nie zostały również spełnione wymogi pakietowe.

W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie w sprawie, zostało wydane w oparciu o prawidłowo zebrany i oceniony materiał dowodowy, który obejmuje dowody istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia. Kluczowe znaczenie mają tu ustalenia znajdujące odbicie w raportach z czynności kontrolnych na miejscu, a także dokumentacji fotograficznej dokonywanych ustaleń w czasie kontroli na miejscu. Skarżąca nie przedstawiła dowodów przeczących tym ustaleniem, pomimo spoczywającego na niej obowiązku zgodnie z art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.

Sąd I instancji stwierdził, że organ prawidłowo, na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, § 38 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-20013 (Dz.U. z 2013, poz. 361 z późniejszymi zmianami) oraz załącznika nr 7 do tego rozporządzenia ustalił wysokości płatności za poszczególne pakiety zgłoszone przez skarżącą do realizacji. Do wyliczenia wysokości należnych płatności organy uwzględniły zatwierdzoną na podstawie kontroli na miejscu powierzchnię działek zgłoszonych do poszczególnych pakietów.

W przypadku Pakietu 4 przy wysokości płatności uwzględniono fakt, że odnotowano naruszenie wymogów pakietowych powodujące nałożenie sankcji zmniejszające płatności za działki, na których stwierdzono uchybienie o określoną procentowo kwotę. Analogicznie w przypadku Pakietu 5 wysokości płatności zostały ustalone w oparciu o powierzchnię zatwierdzoną w czasie kontroli na miejscu, jednocześnie została ona pomniejszona w związku z odnotowanym naruszeniem pakietowym, a to brak zebrania w terminie skoszonej biomasy (N12) na działce rolnej S skutkujące zmniejszeniem, które wynosi 20 % płatności do tej działki, pozostawienie obszaru niekoszenia w innym miejscu niż deklarowano na załączniku graficznym (N 020) stwierdzonych na działce rolnej S, U i W, co skutkowało przyznaniem płatności w wysokości 50%. Odnośnie Pakietu 2 powierzchnia zatwierdzona to 15,55 ha i ta powierzchnia została uwzględniona przy obliczeniu płatności.

Zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności stosuje się odpowiednio art. 22 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, który stanowi, iż państwa członkowskie przeprowadzają kontrole na miejscu w celu zweryfikowania, czy rolnik wywiązuje się z obowiązku, o którym mowa w rozdziale 1 - dotyczącym zasad wzajemnej zgodności (CC). Sankcję CC określono na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatność do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz.U. z 2010 roku nr 67, pozycja 434 ze zmianami) i zgodnie z art. 71 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 .12. 2009 str. 65 z późniejszymi zmianami), w którym mowa iż w przypadku gdy stwierdzona niezgodność wynika z zaniedbania ze strony rolnika, stosuje się zmniejszenie. Zmniejszenie to w zasadzie stanowi 3 % całkowitej kwoty przyznanej w ramach danego wsparcia finansowego, co zostało określone w art. 21 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, stanowiącym, iż w przypadku stwierdzenia niezgodności zmniejszenia i wykluczenia spowodowane naruszeniem zasad wzajemnej zgodności, stosuje się w odniesieniu do całkowitej kwoty pomocy, która ma zostać przyznana danemu beneficjentowi w wyniku rozpatrzenia wniosku o płatność, które dany beneficjent złożył lub złoży w roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia. Organ, w ocenie Sądu, prawidłowo zastosował sankcję CC wynoszącą 3 % i obliczył pomniejszenie płatności rolno środowiskowej, a sposób wyliczenia został szczegółowo przedstawiony w zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu organy w sposób prawidłowy zebrały i rozpoznały cały materiał dowodowy niezbędny dla ustalenia stanu faktycznego, dające podstawę do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Sąd uznał, że kluczowe dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego były raporty pokontrolne, a w szczególności raport pokontrolny programu rolnośrodowiskowego nr [...], do którego dołączono dokumentację fotograficzną potwierdzającą naruszenie obligatoryjnych wymogów pakietowych. Skarżąca przed podpisaniem raportu miała możliwość zapoznania się z nim i w sytuacji gdy jakiekolwiek ustalenia tegoż raportu nie odpowiadały prawdzie miała możliwości wyniesienia na piśmie swoich zastrzeżeń, czego jednak nie uczyniła.

Sąd I instancji przytoczył treść art. 20 i art. 21 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 173), w świetle których to wnioskujący o przyznanie płatności powinien wskazać okoliczności, z których wiąże korzystne dla siebie skutki prawne, jak również przedstawić dowód na poparcie powyższych okoliczności. Strona została zatem zobowiązane do wzmożonej aktywności, bowiem postępowanie w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowych zostało oparte na dowodach, które będzie przedstawiała strona. Organ nie ma obowiązku, tak jak w k.p.a., podejmować z urzędu wszelkich środków dowodowych niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Jedynie na żądanie stron organ ma obowiązek udzielić stronie niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, także jedynie na żądanie strony organ zobowiązany jest zapewnić jej czynny udział w każdym stadium postępowania.

Sąd I instancji stwierdził, że naruszenia wykazane przez organy nie można kwalifikować jako nieprawidłowości niewynikających z winy rolnika, albowiem to rolnik dokonuje koszenia i wyznacza zgodnie z planem rolnośrodowiskowym wymaganą powierzchnię niekoszoną, jak również to rolnik dokonuje zbioru biomasy i ewentualnie złożenia jej w stogi. W sytuacji faktycznego stwierdzenia przez rolnika siedliska ptaków w innym miejscu, niż określone zostało to w planie działalności rolnośrodowiskowej, na rolniku spoczywa obowiązek dokonania zmian takiego planu w porozumieniu z osobą sporządzającą plan działalności rolnośrodowiskowej, również poinformowanie właściwego Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o zdezaktualizowaniu się danych zawartych we wniosku - na co wskazuje treść przepisu art. 73 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Skarżąca powyższego wymogu nie dopełniła. Skarżąca nie wskazała żadnych dowodów, które dawałyby podstawę do twierdzenia, iż dokonane przez organ ustalenia są nieprawidłowe.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła D. S. zaskarżając to orzeczenie w całości, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i merytorycznego rozpoznania skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi D. S., w sprawie w której decyzja została wydana z naruszeniem art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego,

2. przepisów prawa materialnego polegające na:

- zastosowaniu art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, poprzez przyjęcie, że w przedmiocie udzielenia płatności rolnośrodowiskowej nastąpiły przesłanki do zastosowania zmniejszeń, podczas gdy kontrola na miejscu została przeprowadzona w sposób nierzetelny oraz wystąpiły przesłanki z art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 wyłączające zastosowanie zmniejszeń płatności rolnośrodowiskowej,

- niezastosowaniu art. 73 rozporządzenia 1122/2009, pomimo że zaistniała przesłanka wyłączająca zastosowanie zmniejszeń płatności rolnośrodowiskowej w postaci braku winy skarżącej w powstaniu nieprawidłowości. Skarżąca postępowała zgodnie z programem rolnośrodowiskowym, którego celem jest ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych. Skarżąca realizując powyższe i stwierdzając występowanie zagrożonego gatunku ptactwa na terenie przeznaczonym do wykoszenia, zmuszona została do zmiany obszaru wykoszenia działki. Niniejsza zmiana jest niezawiniona, nie było faktycznej możliwości jej przewidzenia i odpowiedniego zawnioskowania,

- naruszeniu art. 3 ust. 2 ustawy płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, polegająca na błędnym przyjęciu, że organ I i II instancji wyjaśnił istotne okoliczności faktyczne i rozpatrzył w sposób wyczerpujący całość materiału dowodowego, pomimo że kontrola na miejscu, będąca podstawą ustaleń faktycznych budziła istotne zastrzeżenia strony i wątpliwości w zakresie swojej legalności i rzetelności oraz przez błędne przyjęcie, że organ nie ma obowiązku podejmować z urzędu wszelkich środków dowodowych niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy,

- naruszeniu art. 3 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie twierdzeń strony skarżącej w przedmiocie braku możliwości zapoznania się z raportami pokontrolnymi, pomimo że postępowanie o przyznanie płatności obszarowej winno także uwzględniać stanowisko strony, tj. jej argumenty i wyjaśnienia zgłaszane przez nią w trakcie tego postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Z kolei w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Wywołane zatem skargą kasacyjną postępowanie nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli orzeczenia Sądu I instancji w zakresie wskazanym w zarzutach sformułowanych w ramach powołanych podstaw kasacyjnych.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga z kolei ich prawidłowego określenia w skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego, uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Trzeba podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub formułowania hipotez co do przepisu, który mógłby ewentualnie zostać naruszony przez wojewódzki sąd administracyjny. Warunek przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepis postępowania mógł zostać naruszony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1935/10; dostępny w CBOSA).

Stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej wskazuje jedynie, że zastosowanie tego przepisu było uzasadnione wydaniem decyzji z naruszeniem art. 3 ust. 2 ustawy z 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Z kolei uzasadniając zarzut ogranicza się do stwierdzenia, że "skoro orzeczenie sądu administracyjnego nie uwzględnia istotnych uchybień proceduralnych popełnionych w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej bądź naruszeń prawa materialnego, orzeczenie to nie może być uznane za zgodne z prawem" oraz, że "opisane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrzył całość materiału dowodowego", wydałby wyrok uchylający zaskarżone decyzje. Przy tym nie wskazuje żadnego przepisu postępowania, który miał zostać naruszony przez organ wydający zaskarżoną decyzję.

Jeśli chodzi natomiast o powiązanie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. z art. 3 ust. 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że z przepisów prawa krajowego zastosowanie w sprawie miały, przywołane w decyzjach organów obu instancji, przepisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 173). Przepisy tej ustawy trafnie zostały przywołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie miały natomiast zastosowania w sprawie, błędnie powołane przez autora skargi kasacyjnej, przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, bowiem ustawa ta nie reguluje wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Wobec tego, że decyzje administracyjne nie zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy o płatnościach, bezzasadny jest zarzut wydania decyzji organu II instancji z naruszeniem przepisów tej ustawy i w konsekwencji zarzut naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 3 ust.2 ustawy o płatnościach. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej powiązał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. z przepisem, który nie miał zastosowania w sprawie, co czyni zarzut jego naruszenia nieskutecznym.

Z przyczyn wyżej wskazanych za niezasadne należało również uznać zarzuty naruszenia art. 3 ust. 2 ustawy płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego postawione w skardze kasacyjnej w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej - dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej zarzuca błędne zastosowanie art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w sytuacji, gdy organy dokonując zmniejszeń przyznanej płatności rolnośrodowiskowej zastosowały art. 71 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Z kolei Sąd I instancji dokonując kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji również wskazuje, że sankcję CC określono na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatność do pomidorów lub wsparcia specjalnego i "zgodnie z art. 71 ust. 1 akapit pierwszy Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009". Zatem postawienie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisu, który w sprawie nie miał zastosowania, przez jego błędne zastosowanie, czyni ten zarzut nieusprawiedliwionym.

Zdaniem NSA, zaskarżonemu wyrokowi nie można też skutecznie zarzucić naruszenia art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 przez jego niezastosowanie.

Przepis ten - regulując "Wyjątki od stosowania zmniejszeń i wykluczeń" -stanowi w ust. 1, że zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Zgodnie zaś z ust. 2, zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w rozdziałach I i II nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku.

Z treści zarzutu nie można wywieść, której jednostki redakcyjnej zarzut dotyczy. Powyższe znacząco utrudnia jego merytoryczną ocenę. Wyjaśnienia wymaga, że w uzasadnieniu zarzutu wskazano jedynie na pominięcie celu, którym kierowała się skarżąca wykaszając inny obszar działki niż wskazany we wniosku oraz, że stwierdzone nieprawidłowości zostały spowodowane okolicznościami, których nie dało się przewidzieć i odpowiednio zawnioskować. W skardze kasacyjnej nie podważano jednak poglądu Sądu I instancji, akceptującego stanowisko organów, że to rolnik dokonuje koszenia i wyznacza zgodnie z planem rolnośrodowiskowym wymaganą powierzchnię nie koszoną, jak również to rolnik dokonuje zbioru biomasy i ewentualnie złożenie jej w stogi oraz, że w sytuacji faktycznego stwierdzenia przez rolnika siedliska ptaków w innym miejscu, niż określone zostało to w planie działalności rolnośrodowiskowej, to na rolniku spoczywa obowiązek dokonania zmian takiego planu w porozumieniu z osobą sporządzającą plan działalności rolnośrodowiskowej, również poinformowanie właściwego Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o zdezaktualizowaniu się danych zawartych we wniosku - na co wskazuje treść przepisu art. 73 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Jak wynika z akt sprawy wymogu powyższego skarżąca nie dopełniła. W aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu, który potwierdzałby spełnienie go przez skarżącą. Autor skargi kasacyjnej oprócz stwierdzenia, że nieprawidłowości zostały spowodowane okolicznościami, których nie dało się zawnioskować, nie wskazuje przyczyn, dla których skarżąca nie poinformowała właściwego organu, że dane zawarte we wniosku nie są już aktualne.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.