Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 57/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.39, art. 40, art. 41
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, asesor WSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2008 r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2000 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2000 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] lipca 2000 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr ew. [...] w obr. [...] położonej w J. przy ul. [...], pod budowę budynku pensjonatowo-mieszkalnego oraz zbiornika na nieczystości ciekłe i parkingów na terenie działki.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż teren planowanej inwestycji objęty był w chwili orzekania Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O. (powinno być J.), zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w J. z dnia [...] listopada 1994 r., według którego teren ten był przeznaczony pod zabudowę pensjonatową na adaptowanych dużych działkach leśnych (ca 2500 m2). Skutkiem takiego przeznaczenia uznano, iż planowana inwestycja budynku pensjonatowo-mieszkalnego nie jest sprzeczna z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza, iż powierzchnia tej działki - 2463 m2, mieści się w założonym minimalnym normatywie w planie. Działka skarżącego jedynie sąsiaduje z terenem planowanej inwestycji i jego prawa w żaden sposób nie zostaną uszczuplone wskutek realizacji tej inwestycji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2000 r. zawartej w piśmie z dnia 13 listopada 2000 r. C. S. wskazał m.in., że działka objęta planowaną inwestycją ma być wykorzystana na spalanie nieczystości ciekłych, jak celofany, plastiki, co zatruwa środowisko naturalne i nikt nie kupi jego działki, jako położonej po sąsiedzku takiej inwestycji. Skarżący zarzucił nieprzysłanie mapy obrazującej działkę, o którą chodzi w decyzji, ponieważ niepowiadomiono go o zmianie ewidencyjnej numeracji działek na tym terenie, a może okazać się, że dotyczy to jego działki. Skarżący podniósł również, że może się zgodzić na wykupienie jego udziału w działce położonej obok planowanej inwestycji, chociaż takie spalanie nieczystości ciekłych powinno być co najmniej kilkanaście kilometrów od miasta.

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosło o jej oddalenie, wskazując na niezrozumienie przez skarżącego treści kwestionowanej przez niego decyzji, która w żaden sposób nie dotyczy spalarni nieczystości, a tym bardziej nieczystości ciekłych. Kwestionowana przez skarżącego numeracja działek nie ma znaczenia, ponieważ skarżący posługuje się poprzednią numeracją z lat 70-tych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy stwierdzić, iż skarga złożona została w 2000 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie i nie została rozpatrzona do dnia 1 stycznia 2004

Sygn. akt IV SA/Wa 57/08

r., kiedy to zaczął obowiązywać model dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego. Od 2004 r. właściwym do rozpatrzenia tej skargi w pierwszej instancji stał się zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.).

Niezależnie od zarzutów skargi, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż w decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] lipca 2000 r., poprzedzającej zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2000 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania C. S., określono termin jej ważności na jeden rok od daty jej otrzymania. W chwili więc rozpatrywania skargi na decyzję z dnia [...] września 2000 r., termin ważności poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2000 r. już upłynął. Nie oznacza to jednak bezprzedmiotowości niniejszego postępowania sądowego, ponieważ upływ terminu ważności decyzji organu pierwszej instancji spowodował jedynie utratę możliwości wywodzenia z niej jakichkolwiek skutków prawnych dla ubiegania się o wydanie na jej podstawie pozwolenia na budowę. Decyzja ta nie została natomiast usunięta z obrotu prawnego, będąc przedmiotem postępowania odwoławczego zakończonego zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2000 r., dlatego mimo upływu obecnie terminu jej ważności, może być przedmiotem oceny sądu administracyjnego ze skargi na decyzję organu odwoławczego.

Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki gruntu położonej obok nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżącego. Decyzje organów obu instancji wskazują przy tym na ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę budynku pensjonatowo-mieszkalnego oraz zbiornika na nieczystości ciekłe i parkingów.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm.), stanowiącej podstawę wydania kwestionowanych przez skarżącego decyzji, zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Według natomiast art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to decyzja wydawana jest na wniosek zainteresowanego.

Decyzja Burmistrza Miasta J. z dnia [...] lipca 2000 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została w przedmiotowej sprawie na wniosek E. S. i Z. K. z dnia 21 lipca 2000 r., będących w owym czasie właścicielami działki gruntu nr ew. [...], objętej ich wnioskiem. Wniosek ten zawierał przy tym wszystkie elementy wynikające z art. 41 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Sygn. akt IV SA/Wa 57/08

Wnioskowana do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działka gruntu nr ew. [...], położona była w obszarze objętym ustaleniami Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta J., zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w J. z dnia [...] listopada 1994 r., według którego teren ten był oznaczony symbolem D30a.MP, określonym w tekstowej części planu, jako obszar zabudowy pensjonatowej na adaptowanych dużych działkach leśnych (ca 2500 m2). Oznacza to, iż ustalone w decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] lipca 2000 r. warunki zabudowy pod budowę budynku pensjonatowo-mieszkalnego odpowiadają przeznaczeniu określonemu w powołanym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego. Spełniony został również planistyczny warunek wielkości działki zamierzonej do zabudowy, skoro wnioskowana działka posiadała 2463 m2, mieszcząc się w ten sposób w wielkości powierzchni, określonej w planie, jako ca 2500 m2, tj. jako wielkość przybliżona. Dodatkowo należy wskazać, iż decyzja organu pierwszej instancji określa wszystkie warunki wynikające z art. 42 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Zarzuty skarżącego o ustaleniu warunków zabudowy dla spalarni nieczystości ciekłych, w tym celofanów i plastików, nie są zasadne, ponieważ w żaden sposób w decyzjach organów obu instancji nie określono warunków zabudowy dla tego rodzaju inwestycji. Nie należą również do przedmiotu tych decyzji, podniesione przez skarżącego, kwestie zmian numeracji ewidencyjnej nieruchomości skarżącego oraz zamiary zbycia przez niego udziału w tej nieruchomości, jako położonej obok działki gruntu, dla której ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zaskarżonymi decyzjami.

Mając na uwadze, iż zakwestionowane przez skarżącego decyzje organów obu instancji nie naruszają prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.