Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1266/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 22  ust. 6c, 6d
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA - Katarzyna Radom, Sędzia WSA - Barbara Ciołek, Protokolant: starszy sekretarz sądowy - Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 roku sprawy ze skargi: J. R. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów – działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz J. R. kwotę 457,00 ( słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest, wydana na wniosek J. R. (dalej: Wnioskodawca, Skarżący) z [...] (uzupełniony w dniu 22 czerwca 2016 r.), interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w P. (działającego z upoważnienia Ministra Finansów) z [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zbycia udziału w nieruchomości.

Wnioskodawca przedstawiając stan faktyczny wskazał, że wraz z żoną i córką nabyli w dniu [...] 2011 r. lokal mieszkalny o powierzchni 185,09 m2 za cenę 450.000 zł. Małżonkowie nabyli przedmiotowe mieszkanie z majątku wspólnego w udziałach 7/10, a ich córka w udziale 3/10. Cena zakupu zatem wyglądała u nich odpowiednio: 315.000 zł (małżonkowie) i 135.000 zł (córka). W dniu [...] 2013 r. zmarła żona Wnioskodawcy. Spadek po zmarłej nabyli po połowie: córka i Wnioskodawca. W przeliczeniu na udziały, były to nabycia po 7/40 udziału o wartości 78.750 zł dla każdego spadkobiercy. W wyniku dziedziczenia udziały przedstawiały się następująco: Wnioskodawca 21/40 o wartości nabycia udziałów 236.250 zł (z czego dziedziczone 7/40 o wartości 78.750 zł), córka 19/40 o wartości nabycia 213.750 zł (taka sama wartość dziedziczonego udziału). W dniu [...] 2015 r. sprzedano nieruchomość za 317.750 zł. Wnioskodawca sprzedał cały swój udział (21/40) za 215.250 zł, a córka sprzedała 10/40 za 102.500 zł (zostało jej 9/40 udziału).

Finalnie Wnioskodawca i córka nabyli w dniu [...] 2015 r. po połowie lokal mieszkalny za kwotę 373.900 zł.

W dniu [...] 2016 r. Wnioskodawca złożył PIT-39 wykazując przychód ze sprzedaży nieruchomości 215.250 zł, koszty uzyskania tegoż w wysokości 157.500 zł i dochód 57.750 zł (uznając dla bezpieczeństwa postępowania podatkowego, że w części nabytej po zmarłej żonie uzyskał dochód). Nie uwzględniono po stronie kosztów części nabycia ze spadku w wysokości 78.750 zł.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: czy nieuwzględnienie po stronie kosztów części nabycia ze spadku po zmarłej żonie w wysokości 78.750 zł w PIT-39 było prawidłowe?

W ocenie Wnioskodawcy, po stronie kosztów uzyskania w PIT-39 powinna również znaleźć się kwota 78.750 zł dotycząca wartości nabycia spadku po zmarłej żonie, ze względu na szczególny charakter małżeńskiej wspólności majątkowej, tj. współwłasności łącznej uregulowanej w art. 195 Kodeksu cywilnego. Zdaniem Wnioskodawcy, wadliwy jest pogląd, zgodnie z którym, w wyniku śmierci jednego z małżonków znajdującego się w ustroju małżeńskiej wspólności majątkowej, drugi małżonek nabywa po pierwszym małżonku po raz drugi udział w tej samej nieruchomości, ponieważ z uwagi na istotę wspólności majątkowej małżeńskiej nie było możliwe wyodrębnienie przypadającego każdemu z małżonków udziału w nieruchomości już podczas pierwotnego wspólnego jej nabycia. Każdy z małżonków jest zatem właścicielem całości majątku wspólnego, a nie swojego udziału w tej współwłasności.

Mając na uwadze powyższe Wnioskodawca stwierdził, że w zeznaniu PIT-39 po stronie kosztów uzyskania powinna znaleźć się kwota wartości udziału dziedziczonego po zmarłym współmałżonku (78.750 zł), co daje koszty uzyskania 236.250 zł i w konsekwencji stratę z transakcji sprzedaży nieruchomości w wysokości 21.000 zł.

W wymienionej na wstępie interpretacji indywidualnej z [...] organ interpretujący uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ interpretujący przywołał treść art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) – c), art. 30e ust. 2, art. 22 ust. 1, art. 22 ust. 6c i ust. 6d ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.; dalej: u.p.d.f.), art. 31 § 1, art. 35 i art. 501 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 2082

ze zm.; dalej: k.r.o.) oraz art. 924 i art. 925 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.; dalej: k.c.) i stwierdził, w świetle opisanego we wniosku stanu faktycznego, że zaaprobowanie poglądu, zgodnie z którym w dacie śmierci jednego małżonka drugi nie nabywa żadnego udziału w nieruchomości, oznaczałoby, że małżonkowie nie mogą po sobie dziedziczyć. W ocenie organu intepretującego, współwłasność - w tym także współwłasność łączna - oznacza, że własność przysługuje obojgu małżonkom. Ustaje ona jednak z chwilą śmierci jednego z małżonków i w sytuacji braku małżeńskiej umowy majątkowej, przepis art. 501 k.r.o. przesądza o tym, że udział w majątku wspólnym każdego z małżonków wynosił po 1/2. To ten właśnie majątek podlega dziedziczeniu, a więc nabyciu w chwili śmierci małżonka. Należy więc przyjąć, zdaniem organu interpretującego, dwie daty nabycia, tj. w latach 2011 oraz 2013, a zatem zastosowanie znajdują dwie odrębne reguły ustalania kosztów uzyskania przychodu. W przypadku zbycia udziału nabytego w ramach majątkowej wspólności ustawowej, koszty uzyskania przychodu ze sprzedaży udziału w prawie własności nieruchomości, należy ustalić zgodnie z treścią art. 22 ust. 6c u.p.d.f. W odniesieniu natomiast do sprzedaży udziału w ww. prawie, w części odpowiadającej udziałowi nabytemu w drodze spadku, koszty uzyskania przychodu ustalane są na podstawie art. 22 ust. 6d u.p.d.f. Organ jednocześnie zaznaczył, że określony w art. 22 ust. 6d u.p.d.f. katalog wydatków ma charakter zamknięty i w związku z tym, tylko wydatki wyraźnie w nim wskazane mogą pomniejszyć uzyskany przychód.

Reasumując organ interpretujący stwierdził, że Wnioskodawca nie ma prawa uwzględnić w kosztach uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia udziału w prawie własności lokalu mieszkalnego kwoty 78.750 zł, stanowiącej równowartość poniesionych - w czasie trwania majątkowej wspólności ustawowej - wydatków na nabycie tej jego części, która stanowiła przedmiot dziedziczenia po zmarłej żonie.

Po bezskutecznym wezwaniu organu interpretującego do usunięcia naruszenia prawa, Skarżący – reprezentowany przez pełnomocnika procesowego - wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 22 ust. 6c u.p.d.f. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, udokumentowane koszty nabycia poczynione w trakcie trwania małżeństwa z majątku wspólnego na wchodzące do majątku prawo, w części w której na skutek śmierci żony Skarżący odziedziczył po zmarłej żonie - a w konsekwencji, niezastosowanie ww. norm w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej;

2) art. 22 ust. 6d u.p.d.f. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Skarżący na skutek dziedziczenia po zmarłej żonie nabył sporne prawo w rozumieniu tegoż przepisu - a w konsekwencji błędne zastosowanie tej normy do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Ponadto Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.) ze względu na brak prawidłowego uzasadnienia prawnego i oceny stanowiska Wnioskodawcy;

2) art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. poprzez działania naruszające zasadę zapobiegania zaufania do organu, objawiający się w braku merytorycznej poprawności i staranności działania oraz równego traktowania interesów budżetu państwa i podatnika oraz nie przyjęcia prokonstytucyjnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Wobec powyższego, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidulnej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził, mając na uwadze charakter "dochodu", że w kontekście śmierci małżonka, małżonek pozostający przy życiu nie tylko nie otrzymuje żadnego przysporzenia, lec wręcz przeciwnie, w jego przypadku następuje uszczuplenie majątku. Przysporzenie majątkowe następuje natomiast po stronie pozostałych spadkobierców. Skarżący dalej podkreślił, że wskutek śmierci małżonka nie powstaje ponowne, wtórne nabycie prawa własności i nie ma zastosowania art. 22 ust. 6d u.p.d.f., lecz zastosowanie znajduje w pełni art. 22 ust. 6c u.p.d.f. także w zakresie ustalania kosztów nabycia tego prawa w czasie kiedy po raz pierwszy i nieprzerwanie Skarżący je nabył. Na potwierdzenie swojego stanowiska Skarżący przywołał wyroki sądów administracyjnych w zakresie rozumienia pojęcia "nabycie" w kontekście wyłączenia spod opodatkowania przewidzianego art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.f.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak dołączenia do skargi dowodu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a w braku podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku – o oddalenie skargi. Uzasadniając drugi z wniosków, organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się uzasadniona.

Przed przystąpieniem do oceny podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, Sąd odniesie się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o odrzucenie skargi, który - w ocenie Sądu - był bezpodstawny. Dołączenie do skargi dowodu wezwania organu intepretującego do usunięcia naruszenia jest wprawdzie konieczne, co wynika z art. 57 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), to jednak owy warunek w przypadku jego niespełnienia, stanowi brak formalny skargi podlegający sanowaniu. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik Skarżącego na wezwanie Sądu, usunął tenże brak formalny w ustawowym terminie, a zatem niniejsza sprawa podlegała merytorycznemu rozpoznaniu polegającemu na ocenie legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej przez pryzmat skierowanych do niej zarzutów, którymi Sąd – zgodnie z art. 57a p.p.s.a. zd. drugie – jest związany.

Na tle sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego i wspierającej je argumentacji powstał spór, czy po śmierci małżonki, wraz z którą w ramach małżeńskiej wspólności majątkowej nabył prawo własności do nieruchomości, odziedziczony udział w tym prawie, którego wartość wynosi 78.500 zł i stanowi cenę nabycia tego prawa w czasie trwania małżeństwa, Skarżący może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wedle reguł określonych w art. 22 ust. 6c u.p.d.f.

Wskazana kwestia związana jest ściśle z zagadnieniem, czy wskutek dziedziczenia po zmarłym małżonku – jak stwierdził organ intepretujący i z czym nie zgadza się Skarżący - powstaje ponowne nabycie prawa własności do nieruchomości, która stanowiła składnik wspólnego majątku małżeńskiego.

Niewątpliwie zatem, dla rozstrzygnięcia spornych kwestii, sięgnąć należy w pierwszej kolejności do przepisu 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.f., w myśl którego jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Dla oceny zasadności stanowiska organu interpretującego, kluczowe jest zawarte w tym przepisie, w końcowej jego części, pojęcie "nabycie". Właściwe rozumienie tego pojęcia rzutuje bowiem bezpośrednio na właściwą kwalifikację kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i ustalenie podstawy opodatkowania.

Podstawą obliczenia podatku z odpłatnego zbycia nieruchomości jest bowiem, co wynika z treści art. 30e ust. 2 u.p.d.f., dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększonymi o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

W myśl art. 22 ust. 6c u.p.d.f. koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.

Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 6d u.p.d.f. za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.

Powracając do kwestii właściwego rozumienia zawartego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.f. pojęcia "nabycie", należy odwołać się do instytucji "wspólności małżeńskiej".

Zgodnie z art. 31 § 1 k.r.o., z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Przedmiotami majątkowymi w rozumieniu tego przepisu są wszelkie prawa majątkowe, zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne (np. przysługujące małżonkom wierzytelności). Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Wskazać też trzeba, że wspólność małżeńska ma specyficzny charakter, została ukształtowana jako wspólność łączna, którą charakteryzuje to, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 1249/14, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA).

Niewątpliwie sytuacja prawna małżonków objętych wspólnością ustawową jest szczególna. Oznacza bowiem, że nabycie w czasie jej trwania nieruchomości, wiąże się z nabyciem przez każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. Konsekwencją takiego rozwiązania, w przypadku sprzedaży tego prawa, jest uznanie, że każdy z małżonków zbywałby to prawo w całości, a nie w określonym udziale, jako że jest to wspólność bezudziałowa.

W związku z powyższym, nie można zaaprobować poglądu organu interpretującego, że nabycie własności nieruchomości w warunkach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, które nastąpiło w 2011 r., dla potrzeb podatku dochodowego powinno być ustalane po raz drugi w kontekście śmierci małżonka w 2013 r. i następnie zbycia tej nieruchomości.

Na aprobatę, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, zasługuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1101/10 (CBOSA), gdzie Sąd uznał, że uproszczeniem było przyjęcie przez organy podatkowe, że Skarżący dwukrotnie nabył nieruchomość, w której, z uwagi na ustrój majątkowy, niemożliwe było określenie jej udziałów. Pierwszy raz w chwili zakupu nieruchomości wraz z żoną, z którą łączyła go wspólność majątkowa, drugi raz w wyniku dziedziczenia po jej śmierci. Skoro, z uwagi na wspólność majątkową, nie można wyodrębnić udziałów, które Skarżący oraz – odrębnie – jego żona posiadali w chwili nabycia nieruchomości w małżeństwie, to nie można też przyjąć, że pięcioletni termin biegnie od daty nabycia nieruchomości w drodze spadku.

W tym stanie rzeczy, nie stanowi "nabycia" w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. nabycie w drodze spadku po współmałżonku, nieruchomości zakupionej do majątku wspólnego w ramach ustawowej wspólności małżeńskiej. W takim przypadku nie można przyjąć, jak uczynił to organ interpretujący, że pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. biegnie także od daty nabycia nieruchomości w drodze dziedziczenia. Tym samym, błędnie organ interpretujący przyjął, że miało miejsce nabycie przez Skarżącego udziału w ramach nabycia pierwotnego nieruchomości, gdyż małżonkowie nabyli nieruchomość bezudziałowo w ramach ustroju wspólności małżeńskiej. Ponadto, ustawa podatkowa nie definiuje pojęcia ,,nabycie", o którym mowa w powołanym przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.f. i skoro nabycie nieruchomości nastąpiło przez małżonków w ramach ustroju wspólności małżeńskiej, to nie ma prawnego uzasadnienia do przyjęcia, że wyodrębnienie udziałów w majątku wspólnym w dacie śmierci jednego z małżonków i nabycie udziału w tej nieruchomości w drodze dziedziczenia po zmarłym małżonku przez drugiego małżonka, niweluje skutki w rozumieniu powołanego przepisu ustawy podatkowej, wynikające z nabycia nieruchomości przez małżonków do majątku wspólnego. Nie wystąpiły zatem, jak stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej, dwa terminy nabycia nieruchomości przez Skarżącego – jeden dotyczący nabycia w ramach wspólności małżeńskiej, drugi dotyczący nabycia udziału w prawie własności nieruchomości w drodze spadku.

Podzielić więc należy stanowisko Skarżącego, że wskutek śmierci małżonka nie powstaje ponowne, wtórne nabycie prawa własności do nieruchomości wchodzącej w skład wspólnego majątku małżeńskiego.

W konsekwencji, błędna jest teza organu intepretującego, że w stosunku do opisanego we wniosku stanu faktycznego, zastosowanie znajdują dwie odrębne reguły ustalania kosztów uzyskania przychodu, tj. w przypadku zbycia udziału nabytego w ramach majątkowej wspólności ustawowej, koszty uzyskania przychodu ze sprzedaży udziału w prawie własności nieruchomości, należy ustalić zgodnie z treścią art. 22 ust. 6c u.p.d.f. W odniesieniu natomiast do sprzedaży udziału w ww. prawie, w części odpowiadającej udziałowi nabytemu w drodze spadku, koszty uzyskania przychodu ustalane są na podstawie art. 22 ust. 6d u.p.d.f. Skoro bowiem, w niniejszej sprawie, moment nabycia nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.f. jest równoznaczny z momentem nabycia tej rzeczy do małżeńskiego majątku wspólnego, koszty uzyskania przychodów ze zbycia nieruchomości po śmierci współmałżonka, winny być ustalone wedle reguł określonych w art. 22 ust. 6c u.p.d.f. Do tychże kosztów uzyskania należy zatem zaliczyć – jak prawidłowo twierdzi Skarżący - koszty nabycia tej nieruchomości, tj. kwotę 78.500 zł, odpowiadającą odziedziczonemu po małżonce udziałowi w prawie własności do nieruchomości wchodzącej wcześniej w skład wspólnego majątku małżeńskiego.

Z powyżej przytoczonych względów, zasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 22 ust. 6c i ust. 6d u.p.d.f.

Na uwzględnienie zasługują także zarzuty dotyczące naruszenia art. 14c § 2 oraz art. 14h w związku z art. 121 § 1 O.p. Odnosząc się do tych zarzutów stwierdzić należy, że w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej rolą organu jest ocena poprawności zaprezentowanego stanowiska Wnioskodawcy i dopiero w razie negatywnej jego oceny organ jest zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej, w której zostanie zawarte wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Przy czym, zgodnie z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio część zasad ogólnych postępowania podatkowego, m.in. zasadę zaufania do organów podatkowych określoną w art. 121 § 1 O.p. W ocenie Sądu, zadanie to nie zostało poprawnie wykonane przez organ interpretacyjny. W uzasadnieniu interpretacji, choć wyszczególniono przepisy podatkowe, a także przepisy k.r.o i k.c., które były podstawą uznania stanowiska skarżącego zawartego we wniosku za nieprawidłowe, to zauważyć należy, że treść przepisu art. 22 ust. 6c u.p.d.f. zacytowano w wersji nieobowiązującej do stanu prawnego opisanego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. Ponadto, w odniesieniu do u.p.d.f. i k.r.o. wskazano na błędne Dz. U. - w obu przypadkach Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., który dotyczy Ordynacji podatkowej (Sąd przedstawiając stan faktyczny w niniejszym uzasadnieniu wyroku podał właściwe Dz. U. tychże ustaw).

Zdaniem Sądu, zauważone niedbalstwo w powoływaniu tekstów jednolitych aktów prawnych i treści ww. przepisu, który stanowił jedną z podstaw prawnych wydania zaskarżonej interpretacji, świadczy o braku rzetelności w sporządzeniu zaskarżonej interpretacji. Konsekwencją tego jest podważenie zasady zaufania podatnika do organu podatkowego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. I sentencji. O kosztach postępowania (pkt II) orzeczono natomiast na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniach przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153). Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240 zł, uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Rozpatrując sprawę ponownie, organ intepretujący zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną przedstawioną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku.