Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1230/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 5 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U. Spółki z o.o. z siedzibą w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 631/06 o odrzuceniu skargi U. Spółki z o.o. z siedzibą w S. na uchwałę Rady Miejskiej w Szczecinie z dnia 10 kwietnia 2006 r., nr LIV/1010/06 w przedmiocie rozstrzygnięcia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Szczecina w rejonie "Nowe Miasto-Potulicka" postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 maja 2006 r. Spółka z o.o. U. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta Szczecina nr LIV/1010/06 z dnia 10 kwietnia 2006 r., którą odrzucono wniesione przez Spółkę zarzuty do projektu Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Szczecina w rejonie "Nowe Miasto – Potulicka". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 12 czerwca 2006 r. odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania a odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeśli pismo podlegało opłacie stałej. Ponieważ od wniesionej skargi nie został uiszczony wymagany wpis stały, skarga podlegała odrzuceniu. Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony wnoszącej skargę w dniu 26 czerwca 2006 r.

W dniu 18 lipca 2006 r. pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 12 czerwca 2006 r. W skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy, czyli art. 85, art. 219, art. 221 i 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz art. 40 i 45 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071). Zdaniem pełnomocnika naruszenia te uzasadniają uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przepis art. 221 p.p.s.a. jest sformułowany niejasno, w taki sposób, że nie jest oczywiste, czy wskazany w nim obowiązek dotyczy wyłącznie pism wnoszonych bezpośrednio do sądu, czy również pism wnoszonych za pośrednictwem organu administracji. W przypadku pism wnoszonych za pośrednictwem organu nie jest możliwe uiszczenie wpisu bez wezwania, spełniając jednocześnie obowiązek wskazania na dowodzie wpłaty sygnatury akt sądowych, sygnatura taka bowiem jeszcze nie istnieje. Zdaniem pełnomocnika konsekwencje tej niespójności przepisów nie mogą obciążać stron postępowania.

Zarzucając naruszenie art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 40 i 45 Kodeksu postępowania administracyjnego i w konsekwencji naruszenie art. 85, 219, 221 i 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podniósł następnie, że uchwała Rady Miasta Szczecina z dnia 10 kwietnia 2006 r. nr LIV/1010/06 nie została dotychczas prawidłowo doręczona skarżącej Spółce, ani jej aktualnemu pełnomocnikowi. W dniu 31 marca 2006 r. dotychczasowy pełnomocnik Spółki - adwokat P. K. poinformował Prezydenta Miasta Szczecina o wygaśnięciu pełnomocnictwa, a w dniu 10 kwietnia 2006 r. na sesji Rady Miasta, nowy pełnomocnik - radca prawny J. A., złożył pełnomocnictwo, wobec czego od dnia 1 kwietnia 2006 r. korespondencja powinna być wysyłana na adres siedziby Spółki, a od dnia 10 kwietnia 2006 r. na adres nowego pełnomocnika. Powyższe okoliczności, według pełnomocnika J. A., powodują, że nie mógł rozpocząć swojego biegu termin do wniesienia skargi na uchwałę z dnia 10 kwietnia 2006 r. Skoro zaś nie rozpoczął biegu termin do złożenia skargi, to w konsekwencji nie mogły rozpocząć biegu inne terminy, a w szczególności termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 219 p.p.s.a. wskazuje, iż opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Zgodnie z tym przepisem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego powstaje z chwilą wnoszenia skargi do sądu. W orzecznictwie przyjmuje się, że dopuszczalne jest niejednoczesne dokonanie tych czynności, o ile zarówno skarga, jak i należny wpis wpłyną do Sądu w terminie. Terminem do uiszczenia wpisu jest więc termin, w którym można wnieść skargę.

Zgodnie z mającym zastosowanie w tej sprawie przepisem art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415) uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub w części, wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia jej doręczenia.

W niniejszej sprawie, skarga na uchwałę z dnia 10 kwietnia 2006 r. została wniesiona w dniu 11 maja 2006 r. W skardze tej pełnomocnik skarżącej Spółki nie zaprzecza, że uchwała została prawidłowo doręczona, jak wynika z akt sprawy w dniu 13 kwietnia 2006 r. Tym samym termin do wniesienia skargi i uiszczenia wpisu upływał w dniu 15 maja 2006 r. (ze względu na treść art. 83 § 2 p.p.s.a.). W tym terminie wpis od skargi nie został uiszczony. Ustalenie przez Sąd, czy od konkretnej sprawy został uiszczony wpis i czy istniał obowiązek jego uiszczenia należy do czynności wstępnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przed merytorycznym rozpoznaniem skargi. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Nie ulega wątpliwości, że skarga wniesiona na uchwałę Rady Miejskiej w Szczecinie podlegała wpisowi stałemu, który nie został uiszczony przez pełnomocnika. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, iż z uwagi na treść § 5 ust. 1 rozporządzenia rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie było możliwe uiszczenia wpisu w sposób właściwy. Przepis § 5 ust. 1 tego rozporządzenia nakazuje wprawdzie przy uiszczaniu wpisu wskazanie tytułu wpłaty, rodzaju pisma i sygnatury akt sądowych. Jednakże nie umieszczenie na dowodzie wpłaty wszystkich tych elementów nie jest obwarowane żadnym rygorem i nie powoduje uznania wpłaty za nieskuteczną, o ile można w jakikolwiek sposób zidentyfikować, której sprawy wpis dotyczy. Przepis ten ma jedynie umożliwić przypisanie danej wpłaty do konkretnej sprawy sądowej, w jak najkrótszym czasie. Brak umieszczenia na dowodzie wpłaty wszystkich elementów, o których mowa w § 5 ust. 1 w/w rozporządzenia nie powoduje żadnych ujemnych skutków dla strony postępowania. Nieuiszczenie przez profesjonalnego pełnomocnika należnego wpisu w terminie jest natomiast przesłanką nakazującą Sądowi odrzucenie skargi (art. 221 p.p.s.a.). Z uwagi na powyższe i na zasadę lex superior derogat legi interiori, zawarte w skardze kasacyjnej wątpliwości pełnomocnika, co do interpretacji i stosowania przepisów nie mogą mieć znaczenia. Z tych przyczyn zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów art. 219, 221 i 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 5 ust. 1 w/w rozporządzenia nie mógł zostać uznany za zasadny.

Drugi wskazywany zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za całkowicie chybiony. Pełnomocnik twierdzi, że z uwagi na uchybienia formalne w doręczeniu uchwały, nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (i w konsekwencji nie mogły rozpocząć biegu inne terminy odnoszące się do tej sprawy, a szczególnie termin do uiszczenia wpisu sądowego). W takiej sytuacji – skoro termin do wniesienia skargi nie rozpoczął biegu - skarga na uchwałę byłaby wniesiona przedwcześnie, co także skutkuje odrzuceniem skargi.

Skoro nie doręczono pełnomocnikowi uchwały, jak twierdzi, to dlaczego wnosił skargę na uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji wniesienie skargi stanowi niejako potwierdzenie, że uchwała została doręczona i strona wyraziła wolę jej zaskarżenia. Skutecznie by można podnosić fakt niedoręczenia uchwały, gdyby na skutek tego, strona uchybiła terminowi do wniesienia skargi i mogłoby to stanowić argument do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Jednak wniesienie skargi, powoduje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego z wszelkimi tego konsekwencjami, gdyż fakt wniesienia skargi do sądu, jest następstwem wcześniejszego doręczenia aktu, którego dotyczy skarga. Nie można kwestionować braku doręczenia uchwały skoro wcześniej (w terminie), wniosło się skargę na tę uchwałę. Inne zarzuty i pretensje dotyczące "niefrasobliwości Rady Ministrów a następnie Trybunału Konstytucyjnego", nie mogą być wzięte pod uwagę przez Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu środka odwoławczego od postanowienia z dnia 12 czerwca 2006 r., gdyż postanowienie to nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji postanowienia.