Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 898/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi U. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) marca 2008 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej U. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 898/08

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zwane dalej "SKO", stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez U. P., zwaną dalej "skarżącą", odwołania od decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], ustalającej należną od skarżącej opłatę w wysokości 5.945,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości działki nr [...] o powierzchni 0,1159 ha, położonej w obrębie W., w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, SKO wskazało, iż odwołanie skarżącej od decyzji pierwszoinstancyjnej wniesione zostało z przekroczeniem czternastodniowego terminu od dnia doręczenia jej tej decyzji, wynikającego z art.129§2 k.p.a. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji Burmistrza wynika, iż jej doręczenie, dokonane w trybie art.43 k.p.a., nastąpiło w dniu 31 stycznia 2008 r., w następstwie czego termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 14 lutego 2008 r. Skarżąca wniosła natomiast odwołanie dopiero w dniu 22 lutego 2008 r., nie wnosząc jednocześnie o przywrócenie uchybionego terminu. Z tych względów należało na podstawie art.134 k.p.a. stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze na postanowienie SKO skarżąca podniosła, iż doręczenie decyzji Burmistrza nastąpiło nie w dniu 31 stycznia a w dniu 7 lutego 2008 r. do rąk pracownika skarżącej – A. K. Doręczenia dokonano nie przez pocztę a przez pracownika Urzędu Miejskiego. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru decyzji widnieje podpis A. K. złożony przez nią samą, niemniej data oraz pozostałe adnotacje poczynione zostały później najprawdopodobniej przez doręczyciela, czy też innego pracownika Urzędu. Odebranie przesyłki przez pracownika skarżącej w dacie przyjętej przez organ było oczywiście niemożliwe, albowiem w dniu 31 stycznia 2008 r. prowadzony przez skarżącą sklep był nieczynny a A. K. przebywała na urlopie. Na dowód powyższych okoliczności skarżąca załączyła do skargi raport fiskalny, kartę ewidencji czasu pracy, podanie A. K. z dnia 25 stycznia 2008 r. o urlop, oświadczenie wyżej wymienionej oraz oświadczenie świadka doręczenia przesyłki w dniu 7 lutego 2008 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie i podnosząc, iż rozstrzygająca w sprawie jest okoliczność podpisania przez pracownika skarżącej bez zastrzeżeń zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji. Nie można przyjąć, aby składając podpis osoba dorosła nie zapoznała się z treścią podpisywanego dokumentu, czy też podpisywała go in blanco. Z twierdzeń skarżącej wynika zatem zarzut sfałszowania dowodu doręczenia decyzji przez pracownika organu I instancji, którego to zarzutu nie można uznać za udowodniony dopóki skarżąca nie przedłoży stwierdzającego takie fałszerstwo orzeczenia sądu powszechnego. Stwierdzenie takiej okoliczności w postępowaniu administracyjnym nie jest możliwe.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 27 sierpnia 2008 r. skarżąca wyjaśniła, iż należący do niej sklep, w którym dokonano doręczenia przesyłki do rąk jej pracownicy znajduje się w S. przy ulicy [...], zaś ona sama zamieszkuje przy ulicy [...] (oba miejsca dzieli około 500 metrów). Ponadto podtrzymała twierdzenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd rozpoznał skargę na postanowienie SKO na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia kończące postępowanie administracyjne (art.3§2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.– zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Okolicznością niesporną w sprawie jest to, iż doręczenie decyzji organu I instancji skierowanej do skarżącej na jej adres domowy ([...]) nastąpiło do rąk jej pracownicy w lokalu, w którym skarżąca prowadzi sklep, a który znajduje się pod innym adresem ([...]). Doręczenie takie jest nieskuteczne wobec skarżącej.

Zgodnie z art.40§1 i §2 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Skarżąca brała udział w postępowaniu administracyjnym jako osoba fizyczna, działająca osobiście (z akt nie wynika, aby udzieliła komukolwiek pełnomocnictwa do reprezentowania jej). Zgodnie z art.42§1, 2 i 3 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W myśl cytowanego art.42§1 k.p.a. urzędowa korespondencja do skarżącej (poza decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r.) doręczana była w toku postępowania przed organem I instancji w miejscu jej zamieszkania i odbierana przez skarżącą osobiście (zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] października 2006 r., wezwanie do zapoznania się z projektem decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r., pismo z dnia [...] grudnia 2007 r.). Doręczenie decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. poza miejscem zamieszkania skarżącej do rąk jej pracownika nie jest skuteczne w świetle art.42§3 k.p.a. (doręczenie w każdym miejscu, w którym się stronę zastanie), albowiem przesyłki nie doręczono skarżącej osobiście, a pracownik nie miał umocowania do działania jako pełnomocnik skarżącej. Nie jest również skuteczne w świetle art.43 k.p.a., zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w skrzynce na korespondencję lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Po pierwsze pracownik skarżącej nie spełniał wskazanych w przepisie kryteriów podmiotowych (dorosły domownik, sąsiad, dozorca domu), po drugie, z akt nie wynika, aby o doręczeniu pisma pracownikowi zawiadomiono skarżącą. W tej sytuacji uznać należy, iż osoba doręczająca decyzję organu I instancji winna była doręczyć przesyłkę bezpośrednio pod adresem domowym skarżącej, a w przypadku niemożności dokonania takiego doręczenia podjąć czynności przewidziane w art.44 k.p.a. (przechowanie przesyłki w urzędzie przez okres 14 dni, zawiadomienie o tym fakcie skarżącej). W braku podjęcia tych czynności uznać należy, iż organ I instancji nie doręczył decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. skarżącej.

W tej sytuacji uznać należy, iż termin do wniesienia odwołania należy w stosunku do skarżącej liczyć od dnia faktycznego otrzymania przez nią decyzji (tj. od dnia przekazania skarżącej tej decyzji przez pracownika). W świetle oświadczeń skarżącej oraz jej pracownika uznać należy, iż powyższe nastąpiło w dniu 7 lutego 2008 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem z dniem 21 lutego 2008 r. Skarżąca twierdzi, iż w ostatnim dniu terminu wniosła odwołanie listem poleconym. W zaskarżonym postanowieniu stwierdza się natomiast, iż odwołanie wniesiono bezpośrednio do organu I instancji w dniu następnym, tj. w dniu 22 lutego 2008 r. Rozbieżność ta wymaga wyjaśnienia przez organ, albowiem w aktach sprawy brak koperty, w której nadano odwołanie.

Z powyższych względów stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania skarżącej uznać należy za przedwczesne.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145§1 lit.c i art.200 p.p.s.a.