Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 546/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 2a,  art. 50 ust. 1,  art. 48 ust. 1,  art. 49b ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Cisek Sędziowie: NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Asesor WSA Olga Białek Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie naruszenia decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D.na podstawie art. 105 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek M. i Z. S. w sprawie dotyczącej naruszenia decyzji o warunkach zabudowy, wydanej przez Burmistrza Miasta D. znak [...] z dnia [...]r. i użytkowania pomieszczeń w budynku przy ul. S. nr [...] położonym na działce o nr ew. gruntu [...] obręb N. M., niezgodnie z "pozwoleniem" wydanym przez Starostwo Powiatowe w D., dotyczącym zgłoszenia zamiaru dokonania zmiany sposobu użytkowania części domu jednorodzinnego, na lokal małej gastronomii przez K. S..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w dniu [...]r. wpłynęło do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w D. pismo M. i Z. S., wnoszące o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej naruszenia decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Burmistrza Miasta D. z dnia [...]r. i użytkowania pomieszczeń niezgodnie z "pozwoleniem", wydanym przez Starostwo Powiatowe w D., w budynku przy ul. S. nr [...], na działce o nr ew. gruntu [...] obręb N. M..

W dniu [...]r. przeprowadzone zostały przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oględziny powyższego budynku. Podczas oględzin inwestor przedłożył pismo Starosty D. z dnia [...]r. znak: [...], o nie wniesieniu sprzeciwu od zamiaru zmiany sposobu użytkowania części domu jednorodzinnego o powierzchni użytkowej [...]m² na lokal małej gastronomii, położonego przy ul. S. [...] w D., na działce nr ew. gruntu [...] obręb N. M.. Organ I instancji podał, iż badając sprawę pod kątem legalności stwierdzono, że inwestor wypełnił wymagany prawem budowlanym obowiązek i posiadał w tym względzie stosowne dokumenty.

W dniu [...]r. postanowieniem znak [...] Starosta D. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zgłoszenia zamiaru dokonania zmiany sposobu użytkowania części domu jednorodzinnego na lokal małej gastronomii, w budynku przy ul. S. [...], z powodu wyjścia na jaw nowych istotnych okoliczności faktycznych nie znanych wcześniej organowi.

Następnie Starosta wydał w dniu [...]r. decyzję nr [...], wnosząc sprzeciw w sprawie dokonania zmiany sposobu użytkowania części domu jednorodzinnego na lokal małej gastronomii, w budynku usytuowanym w D. przy ul. S. [...].

Organ I instancji wskazał, iż w tej sytuacji rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. zależało od uprzedniego uprawomocnienia się wyżej wymienionej decyzji wydanej przez Starostę D.. W związku z powyższym organ nadzoru budowlanego zawiesił przedmiotowe postępowanie.

Od decyzji Starosty odwołanie wniosła M. S., a Wojewoda D. decyzją nr [...] z dnia [...]r. uchylił wydaną decyzję Starosty D. nr [...] z dnia [...]r. i umorzył wznowione postępowanie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że w zaistniałej sytuacji w myśl art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego tylko właściwy organ nadzoru budowlanego może podjąć konkretne czynności w sytuacji, gdy roboty budowlane prowadzone są co prawda na podstawie dokonanego zgłoszenia, lecz samo zgłoszenie było nieprawidłowe lub sprzeczne z przepisami prawa.

Uznając, iż wraz z rozstrzygnięciem Wojewody przyczyny stanowiące podstawę zawieszenia ustąpiły, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął postępowanie postanowieniem nr [...]z dnia [...]r.

Po analizie zebranych materiałów dowodowych wyżej wymieniony organ administracji stwierdził, że inwestor podając dane w oświadczeniu złożonym w Starostwie odnośnie do powierzchni całkowitej [...]m² ujął w tej powierzchni, powierzchnię budynku bliźniaczego wynoszącą [...]m², który obecnie nie istnieje. Organ I instancji wskazał przy tym, że wybudowana jest jedynie część piwnic, które częściowo podlegają rozbiórce na mocy odrębnego rozstrzygnięcia administracyjnego.

Organ I instancji podniósł następnie, iż uwzględniając fakt, że istnieje jedynie budynek przy ul. S. nr [...], czyli budynek o powierzchni całkowitej, jak podał inwestor, [...]m², to dokonana zmiana sposobu użytkowania pod względem powierzchni pozostaje w sprzeczności z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej przez Burmistrza D. w dniu [...]r., w której zostało określone, że stosunek powierzchni lokalu użytkowego wydzielonego w przedmiotowym budynku mieszkalnym jednorodzinnym do powierzchni całkowitej budynku, nie może przekraczać 30 %. W załączniku nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego Burmistrz określił, że w zakres inwestycji wchodzi adaptacja pomieszczeń piwnicznych na lokal małej gastronomii – salę bilardową z bufetem na 11 miejsc konsumpcyjnych. Parametr ten nie został zachowany przez inwestora, gdyż jak wynika z protokołu oględzin z dnia [...]r. w lokalu jest [...] miejsc konsumpcyjnych. Stwierdzono jednak, że zmiana sposobu użytkowania dokonana przez K. S. pozostaje w zgodzie z warunkami pisma Starosty D. z dnia [...]r., którym K. S. został poinformowany, że nie wniesiono sprzeciwu na użytkowanie lokalu małej gastronomii w D. przy ul. S. [...] o powierzchni [...]m². Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby lokal użytkowany przez inwestora przekraczał tę powierzchnię. Nie stwierdzono także, aby inwestor przekształcając lokal, wykonał jakiekolwiek roboty budowlane.

W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej podano, iż organ nadzoru budowlanego rozważył sugestię Wojewody, co do zastosowania art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że w przypadkach innych niż określone w przepisie art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Wskazano, iż K. S. dokonując zmiany sposobu użytkowania nie wykonał żadnych robót budowlanych, wobec czego nie jest możliwe wydanie postanowienia z art. 50 ust. 1 o wstrzymaniu robót budowlanych.

Powiatowy Inspektor uznał, iż stwierdzone niezgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie są wystarczające do wydania przez organ nadzoru budowlanego rozstrzygnięcia sankcjonującego te niezgodności, z uwagi na brak podstawy prawnej w ustawie Prawo budowlane do jakichkolwiek rozstrzygnięć w takiej sytuacji. W związku z tym, zdaniem organu I instancji, dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego stało się bezprzedmiotowe.

W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w świetle powyższych ustaleń nie można stwierdzić, że K. S. użytkuje lokal niezgodnie z warunkami określonymi przez Starostę D., gdyż nie przekroczono powierzchni całkowitej wymienionej w piśmie Starosty z dnia [...]r. oraz funkcji lokalu, który jako lokal małej gastronomii, zdaniem organu pierwszoinstancyjnego, może zawierać salę bilardową, tym bardziej, że taki charakter lokalu określiła decyzja Burmistrza D. z dnia [...]r. W tym zakresie niniejsze postępowanie administracyjne stało się także bezprzedmiotowe z uwagi na brak naruszenia norm prawa materialnego, jakim jest Prawo budowlane.

W opinii organu I instancji zostały wyczerpane przesłanki z art. 105 k.p.a., albowiem bezprzedmiotowe jest dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek M. i Z. S. w sprawie dotyczącej naruszenia decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Burmistrza Miasta D. w dniu [...]r. i użytkowania pomieszczeń w budynku przy ul. S. [...] położonym na działce o nr ew. gruntu [...] obręb N. M., niezgodnie z "pozwoleniem" wydanym przez Starostwo Powiatowe w D., w zakresie dotyczącym zgłoszenia zamiaru dokonania zmiany sposobu użytkowania części domu jednorodzinnego, na lokal małej gastronomii, przez K. S..

Dodatkowo Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż w piśmie z dnia [...]r. M. i Z. S. wnieśli o "odwieszenie postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia decyzji o warunkach zabudowy [...]z dnia [...]r. oraz wydanie zakazu użytkowania przedmiotowego obiektu do czasu rozstrzygnięcia sprawy".

Organ I instancji, odnosząc się do powyższych zagadnień, wyjaśnił, że w stosunku do pierwszej kwestii wydał w dniu [...]r. postanowienie nr [...], którym podjął zawieszone postępowanie. Co do drugiej kwestii podał, że organ nadzoru budowlanego może wstrzymać użytkowanie obiektu w sytuacji dokonanej zmiany sposobu użytkowania tylko w przypadku przewidzianym w art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, właściwy organ, w drodze postanowienia wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, taka sytuacja nie zachodzi, albowiem inwestor dopełnił obowiązku zgłoszenia wymaganego prawem. W związku z powyższym i w tym zakresie dalsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

Powyższa decyzja w terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia została oprotestowana przez M. i Z. S., którzy złożyli odwołanie żądając uchylenia w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia i orzeczenia w sprawie co do istoty. Skarżący w uzasadnieniu odwołania podnieśli, iż pomimo stwierdzonych naruszeń warunków decyzji Burmistrza D., organ I instancji uznał postępowanie za bezprzedmiotowe, gdyż obowiązujące przepisy prawa, w tym ustawa Prawo budowlane, nie dają uprawnień organowi nadzoru budowlanego do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Takie stanowisko, zdaniem odwołujących się, jest niezgodne ze stanowiskiem Wojewody D. wyrażonym w decyzji nr [...]z dnia [...]r. Ponadto zarzucili, że nie jest egzekwowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego nr [...]z dnia [...]r. nakazująca w stosunku do pomieszczeń, w których funkcjonuje lokal gastronomiczny, doprowadzenie go do zgodności użytkowania pomieszczeń z funkcją określoną w dokumentacji technicznej budynku (garaż) oraz wskazali na przewlekłości w prowadzonym postępowaniu.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. na postawie art. 138 § 2 k.p.a. wydał w dniu [...]r. decyzję Nr [...], którą uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż argumenty podniesione w odwołaniu przez skarżących tylko w ograniczonym zakresie zasługują na uwzględnienie, bowiem znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym oraz ustaleniach poczynionych w toku postępowania.

Zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania".

Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, jak zaznaczył organ II instancji, o którym stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Owa bezprzedmiotowość postępowania w niniejszej sprawie jednak nie występuje, bowiem stwierdzono naruszenie przepisów prawa budowlanego, w szczególności art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego poprzez zmianę przeznaczenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż w sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalono, że inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania części budynku jednorodzinnego na lokal małej gastronomii. Organ architektoniczno-budowlany przyjął zgłoszenie bez sprzeciwu, jednakże w wyniku oświadczenia przez inwestora nieprawdy w zakresie powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego jednorodzinnego, powstała niezgodność polegająca naruszeniu postanowień decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]r., a tym samym naruszenie art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego. W myśl powołanego artykułu poprzez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku.

Organ II instancji podał, że w związku z poświadczeniem nieprawdy przez inwestora, a tym samym wprowadzeniem w błąd organu architektoniczno-budowlanego, w zakresie wskazanej całkowitej powierzchni budynku mieszkalnego jednorodzinnego, powstała sytuacja, iż powierzchnia wydzielonej części usługowej przekracza dopuszczalne 30 % powierzchni całkowitej całego budynku. Niniejsza okoliczność wpływa na zmianę przeznaczenia całego obiektu budowlanego, to jest budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. S. [...] w D., na którą inwestor nie posiada stosownych pozwoleń.

W ocenie organu odwoławczego należy przyjąć, iż w przedmiotowej sprawie istnieje zarówno przedmiot toczącego się postępowania, jak i pozostałe niezbędne elementy materialnego stosunku prawnego, uprawniające organ administracyjny do zajęcia stanowiska wyrażonego w formie decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę co do istoty. Inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania części pomieszczeń budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal małej gastronomii pod warunkiem określonym w decyzji o warunkach zabudowy 30% zajęcia powierzchni w stosunku do powierzchni całości przedmiotowego obiektu, natomiast w wyniku ustaleń poczynionych w toku postępowania przekroczono dopuszczalną powierzchnię, a tym samym zmianie uległo przeznaczenie całego obiektu budowlanego, jakim jest budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany przy ul. S. [...] w D., bez wymaganej akceptacji organu architektoniczno – budowlanego i w tym zakresie organ nadzoru budowlanego I instancji winien, zdaniem organu odwoławczego, wydać rozstrzygnięcie w oparciu o obowiązujące przepisy Prawa budowlanego.

Skarżący K. S. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W uzasadnieniu skarżący podał, iż w dniu [...]r. zgłosił zamiar zmiany sposobu użytkowania części domu jednorodzinnego i dobudówki położonych w D. przy ul. S. [...] na lokal małej gastronomii. Pismem z dnia [...]r. został poinformowany przez Starostę D. o braku jego sprzeciwu w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...]r. udzielono skarżącemu zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, umożliwiających przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń, uwzględniając w tym zakresie jego wniosek z dnia [...]r. Skarżący podał, że następnie postanowieniem z dnia [...]r. wznowiono z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zgłoszenia zamiaru dokonania zmiany w sposobie użytkowania części domu jednorodzinnego na lokal małej gastronomii, pomimo, że zgodnie z uzyskaną wcześniej pisemną zgodą Starosty z dnia [...]r. dokonał faktycznej zmiany sposobu użytkowania części domu jednorodzinnego i dobudówki do tego obiektu, na lokal małej gastronomii.

Skarżący podkreślił, że wyrażając zgodę na dokonanie zmiany sposobu użytkowania tych obiektów, Starosta D. nie żądał od niego jakiegokolwiek dowodu na okoliczność ukończenia budowy obiektu mieszczącego się przy wyżej wymienionej ulicy, a sama akceptacja tego zgłoszenia nastąpiła w oparciu o dokumenty wyszczególnione w piśmie Starosty D. z dnia [...]r. K. S. ponadto dodał, że zgłoszenie o zamiarze zmiany sposobu użytkowania dotyczyło tylko istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. S. [...], a powierzchnia przyziemia tego obiektu, o zmianę sposobu użytkowania której występował, posiada powierzchnię [...]m², co przy całkowitej powierzchni budynku mieszkalnego wynoszącej [...]m², nie powoduje przekroczenia 30 % powierzchni całkowitej tego budynku. Dobudówka do przedmiotowego budynku mieszkalnego, jak wskazał skarżący, w której zlokalizowana jest pozostała część lokalu małej gastronomii ([...]m²), nigdy nie miała funkcji mieszkalnej i od początku była salą bilardową. W końcowej części uzasadnienia skargi skarżący podał, że jako inwestor dopełnił wymagane prawem obowiązki i posiada w tym względzie stosowne dokumenty, użytkuje lokal zgodnie z warunkami określonymi przez Starostę D., nie przekroczył powierzchni całkowitej oraz funkcji lokalu, który jako lokal małej gastronomii, może zawierać salę bilardową, tym bardziej, że taki charakter lokalu określiła decyzja Burmistrza D. z dnia [...]r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

Stosownie do przepisu art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jest m.in. budynek w zabudowie bliźniaczej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku.

Z powyższej definicji budynku wynika, że aby budynek w zabudowie bliźniaczej mógł być uznany za budynek mieszkalny jednorodzinny, oprócz lokalu mieszkalnego może znajdować się w nim również lokal użytkowy, jednak powierzchnia tego lokalu użytkowego nie może przekroczyć 30% powierzchni całkowitej jednej części budynku bliźniaczego, a nie obu części. Podobnie w przypadku budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej może być lokal mieszkalny i lokal użytkowy, którego powierzchnia nie może przekroczyć 30% powierzchni całkowitej jednej części obiektu wzniesionego w zabudowie szeregowej, a nie wszystkich części tworzących jeden ciąg budynków w zabudowie szeregowej. Przykładowo – jeżeli w takim ciągu usytuowanych jest 10 budynków o powierzchni 200 m² każdy, to powierzchnia lokalu użytkowego w jednym z tych budynków nie może przekroczyć 60 m², a nie 600 m².

Z akt sprawy wynika, że budynek skarżącego, znajdujący się w D. przy ul. S. [...], został wzniesiony w zabudowie bliźniaczej i ma powierzchnię [...]m². Druga część budynku bliźniaczego, usytuowana przy ul. S. [...], mająca mieć powierzchnię [...]m², nie została dotychczas wybudowana, poza częścią piwnic. Niemniej jednak, nawet gdyby ta druga część budynku bliźniaczego była w całości wybudowana, to i tak jej powierzchnia nie mogłaby być brana pod uwagę przy obliczaniu powierzchni całkowitej przedmiotowego budynku, gdyż zgodnie z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego część ta stanowi odrębny budynek wzniesiony w zabudowie bliźniaczej. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zatem tylko powierzchnia budynku przy ul. S. [...], a nie łączna powierzchnia obu budynków w zabudowie bliźniaczej przy ul. S. [...] i [...].

Z akt administracyjnych wynika, że skarżący zgłaszając zamiar zmiany sposobu użytkowania części budynku jako całkowitą powierzchnię budynku podał zarówno powierzchnię budynku nr [...] – [...]m², jak i budynku nr [...] – [...]m², to jest łącznie [...]m², a następnie przy powierzchni usługowej [...]m² wyliczył, iż powierzchnia lokalu użytkowego w stosunku do powierzchni całkowitej wynosi 21,03 %. Podkreślić należy, iż fakt zgłoszenia takich powierzchni skarżący potwierdził podczas przesłuchania go w charakterze strony w dniu [...]r. Zgłoszenie takich powierzchni doprowadziło zatem do wadliwego wyliczenia stosunku powierzchni lokalu użytkowego do powierzchni całkowitej budynku.

Nie można zatem uznać za prawidłowe twierdzeń skarżącego, że skoro Starosta wyraził zgodę na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, nie żądał od niego jakiegokolwiek dowodu na okoliczność ukończenia budowy obiektu przy ul. S. [...], a sama akceptacja zgłoszenia nastąpiła na podstawie przedłożonych dokumentów, to nie można kwestionować dokonanej zmiany. Zauważyć wypada, że stanowisko Starosty wynikało z nieprawidłowo podanych przez skarżącego informacji dotyczących powierzchni całkowitej przedmiotowego budynku i dopiero ujawnienie tych nieprawidłowości spowodowało, że wcześniejsza akceptacja Starosty okazała się błędna.

Nie zasługuje też na uwzględnienie zawarta w skardze argumentacja skarżącego, iż zgłoszenie o zamiarze zmiany sposobu użytkowania dotyczyło tylko istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. S. [...], a powierzchnia przyziemia tego obiektu, o której zmianę sposobu użytkowania występował, wynosiła tylko [...]m², gdyż "dobudówka" do przedmiotowego budynku mieszkalnego, w której zlokalizowana jest pozostała część lokalu małej gastronomii ([...]m²), nigdy nie miała funkcji mieszkalnej i od początku była salą bilardową.

Jak wynika z akt sprawy skarżący pismem z dnia [...]r. zgłaszał zamiar zmiany sposobu użytkowania części domu jednorodzinnego o powierzchni użytkowej [...]m² na lokal małej gastronomii. Taka powierzchnia użytkowa została wymieniona w piśmie Starosty D. z dnia [...]r. o nie wnoszeniu sprzeciwu w odniesieniu do planowanego zamierzenia. Zmiana zatem dotyczyć miała [...]m², a nie [...]m². Podkreślić przy tym trzeba, że to, iż do wcześniej wzniesionego budynku mieszkalnego dobudowano pozostałą część lokalu małej gastronomii o powierzchni [...]m², która nigdy nie miała funkcji mieszkalnej i od początku była salą bilardową, nie zmienia faktu, że łączna powierzchnia lokalu użytkowego wyniosła [...]m² (a nie [...]m²). Przy obliczaniu stosunku powierzchni lokalu użytkowego do powierzchni całkowitej budynku należy jednak uwzględnić wzrost powierzchni całkowitej budynku o część dobudowaną.

W tej sytuacji D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. słusznie uznał, iż nie można podzielić stanowiska organu I instancji o bezprzedmiotowości przedmiotowego postępowania, bowiem w niniejszej sprawie mogło dojść do naruszenia przepisów prawa budowlanego, w szczególności art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego poprzez zmianę przeznaczenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, w przedmiotowej sprawie istnieje zarówno przedmiot toczącego się postępowania, jak i pozostałe niezbędne elementy materialnego stosunku prawnego, uprawniające organ administracyjny do zajęcia stanowiska wyrażonego w formie decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę co do istoty. Jeżeli bowiem powierzchnia lokalu użytkowego przekroczyła dopuszczalną powierzchnię, to jest 30 % powierzchni całkowitej budynku, to tym samym zmianie uległo przeznaczenie całego obiektu budowlanego, jakim jest budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany przy ul. S. [...] w D.. Zaznaczyć należy, iż z ustaleń organu I instancji wynika, że przekroczenie takie rzeczywiście miało miejsce, a mimo to organ ten uznał postępowanie w tej sprawie za bezprzedmiotowe i je umorzył. Tymczasem, jeżeli faktycznie powierzchnia lokalu użytkowego przekroczyła 30 % powierzchni całkowitej budynku, jak trafnie stwierdził Wojewódzki Inspektor, organ nadzoru budowlanego I instancji winien był w tym zakresie wydać rozstrzygnięcie na podstawie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego. Dlatego też D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Mając na względzie, że zaskarżona decyzja jest decyzją kasacyjną, a więc nie rozstrzyga ona ostatecznie przedmiotowej sprawy i nie przesądza o końcowym jej wyniku, stwierdzić trzeba, że przedłożone na rozprawie wyliczenie dotyczące powierzchni całkowitej budynku z dnia [...]r. może mieć znaczenie przy ponownym rozpatrywaniu tej sprawy przez organ I instancji. Wyliczenie to nie było jednak znane organowi odwoławczemu w czasie wydawania zaskarżonej decyzji i dlatego nie może mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem tej decyzji.

W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.