Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1341/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit c; art. 153; art. 174 pkt1-2; art. 176; art. 185 § 1; art. 203 pkt 2;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 122; art. 187 § 1 art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak (spr.), Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA (del) Maciej Jaśniewicz, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 101/11 w sprawie ze skargi J.Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 22 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik 2007 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 2) zasądza od J.Ś. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. kwotę 550 (słownie: pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 101/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi J.Ś. (dalej: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 22 listopada 2010 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za października 2007 r., uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku (pkt 2) oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 716,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3).

2. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym przyjętym przez Sąd I instancji. Po wszczęciu postępowania podatkowego organ pierwszej instancji ustalił, że skarżący od 2002 r. nabywał pojazdy mechaniczne na terytorium kraju, zaś od października 2004 r. również na terytorium państw członkowskich. W okresie od czerwca 2002 r. do lipca 2007 r. nabył 17 pojazdów, z których w okresie od stycznia 2003 r. do października 2007 r. sprzedał 14, natomiast już w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego w 2008 r. sprzedał 2 kolejne pojazdy. Pismem z 19 listopada 2007 r. podatnik przedstawił powody, dla których zajmował się kupowaniem i sprzedażą pojazdów mechanicznych. Wyjaśnił mianowicie, że nabywając samochody realizuje życiową pasję. Dokonując nowych zakupów pragnął przetestować różne modele. Zaznaczył, że wszystkie nabywane pojazdy były używane, a sprzedawał jedynie te samochody, których na skutek wad nie opłacało się naprawiać lub też mu się znudziły, a i w tym przypadku to on wybierał nabywcę, aby pojazd trafił w dobre ręce.

Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał następnie, że podatnik zakupił 30 stycznia 2007 r. na terytorium Francji od firmy "A.", będącej podatnikiem podatku od wartości dodanej (nr VAT [...]), samochód Ford Fiesta za 1.500 EURO. Udokumentowaniem transakcji była wystawiona przez sprzedawcę faktura nr [...] z 30 stycznia 2007 r. Podatnik sprzedał ten pojazd na podstawie umowy sprzedaży z 25 października 2007 r. zawartej we W. za cenę 16.000 zł. Zakup tegoż pojazdu stanowił wewnątrzspólnotowe nabycie towarów, co stwierdzono w decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. z 30 czerwca 2010 r. Z tytułu tego nabycia podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w styczniu 2007 r.

W wyniku złożonego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z 22 listopada 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia podniósł, iż okoliczności sprawy świadczyły, że czynności wykonane przez skarżącego nosiły znamiona działalności gospodarczej i jako takie winny podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zdaniem organu, stanowił o tym fakt, że wobec dokonywanych przez stronę czynności bez żadnych wątpliwości można użyć następujących określeń: działalność prowadzona w sposób ciągły i zorganizowany oraz nakierowana na osiągnięcie zysku. Organ podniósł, że pojęcia tego rodzaju występują zarówno w definicji "działalności gospodarczej" zamieszczonej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r., w definicji znajdującej się w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), jak i w treści art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447). Wskazał również, że podnoszona przez skarżącego okoliczność wykorzystywania pojazdów na cele osobiste nie zmieniła ich charakteru, nadal bowiem były towarami handlowymi.

3. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik strony, wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że przeprowadzone badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem organy podatkowe przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd I instancji podkreślił, iż spór między stronami dotyczył przede wszystkim zasadności uznania skarżącego za podatnika VAT.

W ocenie sądu I instancji bezsporne w niniejszej sprawie było, że skarżący w 2007 r. nabył i w tym samym roku sprzedał, używany samochód osobowy. Organy podatkowe uznały dokonywane przez skarżącego czynności za działalność handlową polegającą na kupnie samochodów używanych, naprawie i ich sprzedaży. Zdaniem organów podatkowych skarżący dokonywał tych czynności w ramach niezarejestrowanej działalności gospodarczej, nie dokonał zgłoszenia rejestracyjnego w podatku VAT oraz nie składał deklaracji podatkowych dla tego podatku. Tymczasem skarżący twierdzi, że ten samochód użytkowany był w celach prywatnych i jego sprzedaż nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu, że kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy bowiem, tylko w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Zatem w ocenie sądu I instancji w niniejszej sprawie co najmniej przedwczesne było ustalenie organów, zgodnie z którym sprzedaż wszystkich samochodów, które skarżący nabywał w analizowanym okresie stanowiła niezarejestrowaną działalność gospodarczą oraz że skarżący dokonując sprzedaży tych pojazdów występował w charakterze podatnika VAT.

W szczególności wskazał, że postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie dotknięte było wadą polegającą na braku jakichkolwiek działań zmierzających do wyjaśnienia, czy skarżący oprócz pojazdów, które sprzedał – zdaniem organów, w zakresie niezarejestrowanej działalności gospodarczej – posiadał również samochody, których używał jako osoba fizyczna do celów prywatnych. Za dalece niewystarczające uznał stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w tym zakresie, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skoro dokonywane przez podatnika nabycia i dostawy pojazdów mechanicznych realizowane były w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to pojazdy te stanowiły towar handlowy, nie zaś element majątku osobistego strony, który służyć ma zaspokajaniu jej potrzeb. Sąd I instancji nie zgodził się z organem, że okoliczność wykorzystywania pojazdu na cele osobiste pozostaje bez wpływu na jego charakter. Sąd I instancji zawarł w uzasadnieniu wytyczne dla organu, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ podatkowy zobowiązany będzie więc zbadać, czy oprócz samochodów, które zostały przez stronę skarżącą sprzedane, podatnik posiadał również inne pojazdy, które używał do celów prywatnych. Sąd I instancji podkreślił, że podatnik – jak każdy obywatel – ma prawo do posiadania samochodów, które wykorzystuje do celów osobistych. Jeżeli nie posiadał innych pojazdów, organy powinny jasno określić kryteria zaklasyfikowania konkretnych pojazdów do kategorii "osobistych" bądź do pojazdów będących przedmiotem niezarejestrowanej działalności gospodarczej. Powyższa okoliczność miała bezpośredni wpływ na istnienie i wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, zaś zaniechanie jej zbadania naruszało przepisy postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Nie bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostawał także fakt, że skarżący równolegle prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, w ramach której dokonywał zakupów i sprzedaży pojazdów. W ocenie sądu szczegółowej analizy wymaga porównanie skali sprzedaży pojazdów – w analogicznym okresie jak w niniejszej sprawie – przez spółkę i przez skarżącego osobiście. Większa ilość pojazdów sprzedanych przez skarżącego poza spółką mogłaby bowiem świadczyć o chęci uniknięcia obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług i stanowić jedną z przesłanek uznania spornych transakcji za dokonywane w ramach prowadzenia niezarejestrowanej działalności gospodarczej. Zdaniem sądu I instancji braki w ustaleniach faktycznych i zgromadzonym materiale dowodowym nie pozwalają na obecnym etapie postępowania na merytoryczną ocenę zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego.

Mając na względzie przytoczone wyżej okoliczności faktyczne i prawne, Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

6. W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Skarbowej, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi celem ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych.

W związku z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa procesowego:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art.. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez uwzględnienie skargi podatnika i uznanie, że organy podatkowe naruszyły ww przepisy przez brak podjęcia wszystkich niezbędnych czynności do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i uznanie, że organy podatkowe są zobowiązane do ustalenia w tym stanie faktyczny, czy podatnik oprócz pojazdów które sprzedał, w zakresie niezarejestrowanej działalności gospodarczej – posiadał również samochody, których używał jako osoba fizyczna do celów prywatnych, podczas gdy organy podatkowe ustaliły, że zakupione przez podatnika pojazdy były przez niego naprawianie, a następnie odsprzedawane z zyskiem, zaś wielokrotność transakcji towarami tego samego rodzaju oraz porównanie cen zakupu i sprzedaży pozwalała na stwierdzenie w ocenie organów podatkowych, że czynności te wypełniały znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, jak również należy wskazać, że sam podatnik na etapie prowadzonych postępowań nie dokonał takiego rozróżnienia,

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez uznanie, że organy podatkowe dokonały błędnej oceny zebranego materiału w sprawie i wysunęły przedwczesne wnioski, że sprzedaż wszystkich samochodów nastąpiła w zakresie niezarejestrowanej działalności gospodarczej, a podatnik w ramach sprzedaży był podatnikiem podatku VAT, podczas gdy w ocenie sądu należy ustalić, czy posiadał on również samochody na cele prywatne, który to fakt zmienia w sposób istotny cechy dokonanych sprzedaży, podczas gdy w ocenie organu zebrany materiał dowodowy w sprawie w sposób istotny wskazywał, iż zakupione przez podatnika pojazdy były przez niego naprawiane, a następnie odsprzedawane z zyskiem, że czynności te wypełniały znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, oraz że są podatnik nie dokonał takiego rozróżnienia na żadnym etapie postępowania,

3. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu skarżonego wyroku przez sąd I instancji, jakimi kryteriami winny posłużyć się organy podatkowe w celu ustalenia podziału posiadanych przez podatnika pojazdów na cele osobiste i pojazdów będących przedmiotem niezarejestrowanej działalności gospodarczej, jeżeli przez całe trwające postępowanie podatkowe takiego podziału nie dokonał sam podatnik,

4. naruszenie art. 153 P.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu skarżonego wyroku, jakimi kryteriami winny posłużyć się organy podatkowe w celu ustalenia podziału posiadanych przez podatnika pojazdów na osobiste i pojazdów będących przedmiotem niezarejestrowanej działalności gospodarczej, podczas gdy przepis ten wskazuje, iż organy podatkowe związane są oceną prawną i wskazówkami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu, a w ocenie organów podatkowych sad ograniczył się jedynie do oceny prawnej nie wskazując sposobu, w jaki organ podatkowy ma naprawić istniejące według sądu błędy w postępowaniu podatkowym.

2) naruszenie prawa materialnego:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. podatku od towarów i usług, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że w przypadku prowadzenia zarejestrowanej działalności gospodarczej polegającej na handlu używanymi samochodami i równoczesnym nabywaniu używanych samochodów, ich naprawie oraz ich odsprzedaży z zyskiem, koniecznym jest ustalenia, czy podatnik oprócz pojazdów, które sprzedał poza prowadzoną działalnością gospodarczą posiadał również inne samochody, których używał, jako osoba fizyczna do celów prywatnych, chociaż dla przyjęcia, że podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu tego przepisu wystarczające jest ustalenie, że działanie polegające na kupnie samochodów używanych, ich naprawa oraz sprzedaż z zyskiem, natomiast uznanie, ze samochody wchodziły w skład majątku osobistego podatnika powodowałoby, że osoba dokonująca nabyć i dostaw takich towarów nie prowadziłaby działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a ustalenie, które pojazdy były przez podatnika wykorzystywane wyłącznie w celach osobistych w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy prowadziłoby do sytuacji, w której podatnik mógłby dowolnie traktować zakup i sprzedaż pojazdów bądź, jako realizację osobistych zainteresowań bądź, jako działalność gospodarczą i do takiego ustalenia wystarczyłoby samo oświadczenie podatnika bez znaczenia natomiast pozostawałaby sama sprzedaż dokonywana przez podatnika z zyskiem.

7. Skarżący nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną, a występujący w jego imieniu pełnomocnik na rozprawie kasacyjnej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

8. Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zasługuje na uwzględnienie, gdyż zawiera usprawiedliwione podstawy.

9. Na wstępie należało wskazać, że zgodnie z art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270, dalej "P.p.s.a.") skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt.1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt.2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym zgodnie z art.176 P.p.s.a. do koniecznych cech skargi kasacyjnej. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, o ile w ogóle kwestionowana jest interpretacja danego przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

10. W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Natomiast sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., czyli uznał, że zostały naruszone przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestia sporna, według sądu I instancji, dotyczyła przede wszystkim zasadności uznania przez organy podatkowe skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług.

11. Rozważania w niniejszej sprawie należy zatem rozpocząć od rozpoznania zasadności zarzutów poczynionych w przedmiocie naruszenia przepisów postępowania. W tym zakresie organ, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 122 i art. 187 § 1 oraz art.191 O.p. poprzez uwzględnienie skargi skarżącego pomimo nienaruszenia przez organy podatkowe wymienionych przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i uznanie, że organy podatkowe były zobowiązane do ustalenia, czego nie uczyniły, czy skarżący oprócz pojazdów które sprzedał, w zakresie niezarejstrowanej działalności gospodarczej – posiadał również samochody jako osoba fizyczna do celów prywatnych, chociaż organy podatkowe ustaliły, że zakupione przez podatnika pojazdy były przez niego naprawiane, a następnie odsprzedawane z zyskiem, zaś wielokrotność transakcji towarami tego samego rodzaju oraz porównanie cen zakupu i sprzedaży pozwalała na stwierdzenie, że czynności te wypełniały znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ odwoławczy wskazał, że błędne było stanowisko przyjęte w zaskarżonym wyroku przez sąd I Instancji. Okolicznością bezsporną było, że podatnik prowadził zarejestrowaną działalność gospodarczą w ramach spółki jawnej, polegającej na handlu samochodami, posiadając niezbędną wiedzę i zaplecze techniczne. Wobec podatnika organy wydały decyzje dotyczące podatku VAT za okres od roku 2004 do roku 2008 i ustalono, że łącznie w tym okresie podatnik nabył kilkanaście pojazdów, które były sprzedawane z zyskiem. Z wyjaśnień złożonych przez samego podatnika wynikało, że żadnego z nabytych pojazdów nie zaliczył wyłącznie do kategorii samochodu używanego na potrzeby wyłącznie osobiste. Zeznał, że wszystkie zakupione samochody były używane do celów osobistych. Zatem słusznie podniósł organ, że w tych okolicznościach nakazanie przez sąd I instancji, by organy podatkowe dokonały dodatkowych ustaleń, prowadziłyby w istocie do tworzenia nowego stanu faktycznego, co pozostawałoby w sprzeczności z dotychczasowymi wyjaśnieniami samego podatnika, tym bardziej że sam skarżący w swoich wyjaśnieniach stwierdził, że samochody zawsze miały wcześniej chętnego na zakup. Zasadnie zarzucił organ, że sąd I instancji nie wskazał jakim kryteriami winny posłużyć się organy podatkowe w celu ustalenia podziału pomiędzy samochody używane wyłącznie dla celów osobistych, a samochody używane w celach niezgłoszonej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu odwoławczego, organy podatkowe w ramach prowadzonego postępowania prawidłowo uznały, że zakupione przez podatnika samochody w 2006 r. jak i badanym okresie 2004-2008 były naprawiane oraz używane przez niego. Zatem wobec powyższego brak wskazania kryteriów przy pomocy, których można byłoby dokonać podziału na samochody używane wyłącznie do celów osobistych czyni wytyczne sądu I instancji niewykonalnymi, co w konsekwencji prowadziłoby do naruszenia art. 153 P.p.s.a. a jednocześnie utrudniłoby kontrolę legalności decyzji jak i kontrolę sprawowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Jeśli chodzi o zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. to również zaistniały podstaw do ich uwzględnienia. Przede wszystkim powołane przez organ i Sąd i instancji przepisy Ordynacji podatkowej wyrażają ogólne zasady prowadzenia postępowania dowodowego przez organy podatkowe, tj. zasadę prawdy obiektywnej, czyli nakaz podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), której dopełnienie stanowi z kolei art. 187 § 1 ustawy, nakazujący organowi podatkowemu zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepisy powyższe wyrażają zatem dyrektywy prowadzenia postępowania podatkowego, które jednak mogą doznać uszczerbku poprzez uchybienie konkretnym normom z zakresu prowadzenia postępowania podatkowego. Nie jest wystarczające stwierdzenie, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia owych zasad, bez wytknięcia konkretnych błędów w przeprowadzonym postępowaniu. Tymczasem sąd I instancji nie wykazał na czym dokładnie polegało wadliwe działanie organów podatkowych.

Zgadzając się z zarzutami wskazanymi powyżej, należy podkreślić fakt, któremu zresztą skarżący nie zaprzeczył, a sąd I instancji nie ocenił że w okresie od dnia 2 stycznia 1998 r. do dnia 15 listopada 2001 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą na własne nazwisko w zakresie sprzedaży pojazdów mechanicznych oraz obsługi i napraw pojazdów mechanicznych. W tym zakresie zarejestrowany był jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (02.02.1998 – 01.12.2001 r.). Natomiast od dnia 13.09.1996 r. do chwili obecnej prowadzi również działalność gospodarczą jako wspólnik w spółce cywilnej zajmującej się handlem nowymi i używanymi częściami samochodowymi. W ocenie Sądu odwoławczego z tego już faktu wynika, że nabycie, a następnie odsprzedaż konkretnych pojazdów miała miejsce i w czasie po wyrejestrowaniu własnej działalności gospodarczej prowadzonej w tym samym zakresie, świadczy że powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług i działalność ta powinna być opodatkowana tym podatkiem. Skarżący w toku postępowania nie obalił tego twierdzenia, a wszelkie podnoszone przez niego polemiczne zarzuty zostały skutecznie podważone przez organy podatkowe w toku postępowania podatkowego. W szczególności wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, organy podatkowe, wskazały na konkretne i istotne okoliczności potwierdzające tezę, że sporne transakcje stanowiły działalność handlową. Profesjonalnie zorganizowany charakter sprzedaży aut poprzedzony był przywróceniem ich do stanu używalności. Wobec takich ustaleń nie można przypisać organom podatkowym działania sprzecznego z zasadami logiki i życiowego doświadczenia przy ocenie ustalonych faktów.

12. Kolejne zarzuty ściśle ze sobą związane to naruszenie art. 141 § 4 i art.153 P.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu skarżonego wyroku jakim kryteriami winny posłużyć się organy podatkowe w celu ustalenia podziału posiadanych przez podatnika pojazdów na osobiste i pojazdów będących przedmiotem niezarejstrowanej działalności gospodarczej, również należy uznać za skuteczny. Sąd I instancji, jak słusznie zarzuca to autor skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu skarżonego wyroku nie wskazał jakim kryteriami winny posłużyć się organy podatkowe w celu ustalenia podziału posiadanych przez podatnika pojazdów na osobiste i pojazdów będących przedmiotem niezarejstrowanej działalności gospodarczej. Mianowicie nie zadał sobie podstawowego i jednocześnie zasadniczego pytania, czy faktycznie można dokonać wyodrębnienia tych czynności i przyjął z góry, powtarzając za skarżącym, że można tego dokonać, zatem organy podatkowe powinny były tego dokonać przed wydaniem decyzji. Założył, że była taka możliwość odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, a które samochody zostały sprzedane przez skarżącego poza niezarejestrowaną działalnością gospodarczą, czyli które samochody używał jako osoba fizyczna do celów prywatnych, a potem dokonał ich sprzedaży. W rozpatrywanej sprawie zarówno ilość zakupionych samochodów jak i częstotliwość ich sprzedaży nie wskazuje, patrząc przez pryzmat doświadczenia życiowego, na zaspokajanie potrzeb własnych skarżącego.

Należy też zwrócić uwagę na to, że sąd I instancji w uzasadnieniu orzeczenia zauważył, że nie bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje fakt, że skarżący równolegle prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, w ramach której dokonywał zakupu i sprzedaży pojazdów. Jednak w ocenie Sądu odwoławczego, sąd I instancji, co słusznie podniósł organ w skardze kasacyjnej, błędnie nakazał ustalenie, które pojazdy były wykorzystywane wyłącznie w celach osobistych w okolicznościach faktycznych sprawy, co prowadziłoby do sytuacji, w której podatnik mógłby dowolnie traktować zakup i sprzedaż samochodów bądź jako realizację osobistej pasji, bądź jako działalność gospodarcza.

13. Skoro stan faktyczny sprawy został skutecznie podważony przez autora skargi kasacyjnej, to ocenić należało zastosowanie przez organ podatkowy przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 ustawy VAT, jako zasadne poprzez prawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, że w przypadku prowadzenia zarejestrowanej działalności gospodarczej polegającej na handlu używanymi samochodami i równoczesnym nabywaniu używanych samochodów, ich naprawie oraz ich odsprzedaży z zyskiem. Prawidłowo podniósł autor skargi kasacyjnej, że w niniejszej sprawie nie było koniecznym ustalenie, czy podatnik oprócz pojazdów, które sprzedał poza prowadzoną działalnością gospodarczą posiadał również inne samochody, których używał jako osoba fizyczna do celów prywatnych, chociaż dla przyjęcia, że podmiot działa w charakterze podatnika od towarów i usług w rozumieniu tego przepisu wystarczające jest ustalenie, że działanie polegające na kupnie samochodów używanych, ich naprawa oraz sprzedaż z zyskiem pozwala na stwierdzenie, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Nakazanie przez sąd I instancji ustalenia, które pojazdy były przez podatnika wykorzystywane wyłącznie w celach osobistych w okolicznościach przedmiotowej sprawy prowadziłoby do sytuacji w której jak już była mowa wyżej podatnik mógłby dowolnie traktować zakup i sprzedaż pojazdów bądź jako realizację osobistych zainteresowań bądź jako działalność gospodarczą. Organy podatkowe już ustosunkowały się do powyżej poruszonej kwestii. Słusznie zostało uznane, że prowadzenie działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej nie wyłącza możliwości prowadzenia takiej działalności w jakiejkolwiek innej formie organizacyjnej np. osoby fizycznej, tak jak zresztą się działo w przypadku skarżącego już wcześniej. Dokonywanie sprzedaży pojazdów przez skarżącego w ramach spółki cywilnej, której jest wspólnikiem nie oznacza że nie może on dokonywać sprzedaży na własne nazwisko, a okoliczności przedmiotowych spraw dowodzą, że w tym przypadku tak właśnie było.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy VAT działalność gospodarcza obejmuje m.in. działalność handlowców również wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób jednorazowy. Zatem w ocenie organu odwoławczego z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, ze elementem istotnym dla ustalenia, czy czynność podlega opodatkowaniu i osoba działa w charakterze podatnika jest ustalenie zamiaru, w którym działa podatnik. Zatem sąd I instancji pominął ten istotny element przepisu, a przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie w sposób jednoznaczny pozwalało stwierdzić, że zamiarem podatnika nie był zakup samochodów w celu zaspokojenia wyłącznie celów osobistych, a ich naprawa przeprowadzona była celem zwiększenia ich wartości rynkowej i powodować miała sprzedaż z zyskiem. Nie można tez w tej sprawie pominąć przesłanek wynikających z art. 15 ust. 2 ustawy VAT i okoliczności, że podatnik prowadził spółkę jawną, której przedmiotem działalności był handel używanymi samochodami.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że sprzedaż samochodów przez skarżącego stanowiła działalność gospodarczą, a skarżący występował w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy VAT z uwagi na okoliczności, że strona dokonywała zakupu i sprzedaży na własny rachunek. Czyniła to w sposób częstotliwy (ilość sprzedanych pojazdów) oraz zorganizowany, gdyż posiadała stosowne urządzenia do naprawy oraz odpowiednie warunki lokalowe i parkingowe, a z racji prowadzonej działalności w ramach spółki cywilnej posiadał również wiedzą o potencjalnych nabywcach. W okresie od czerwca 2002 do lipca 2007 r. skarżący posiadał od 2 do 6 pojazdów w jednym czasie, a sprzedając jeden nabywał następne.

Zatem subiektywna ocena skarżącego, że wykonywane przez niego czynności są realizacją pasji życiowej nie znalazła potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organy podatkowe po obiektywnym dokonaniu oceny działalności skarżącego trafnie uznały, że skarżący dokonywał sprzedaży samochodów działając w charakterze podatnika podatku od towarów usług.

13. Stanowisko sądu I instancji było zatem niezasadne, a postawione organowi zarzuty naruszenia art. 122 i art., 187 § 1 O.p. nieuzasadnione, ponieważ zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia i zastosowania prawa materialnego, gdyż wszystkie istotne z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 15 ust. 2 ustawy VAT okoliczności zostały w sposób wystarczający udowodnione i uzasadnione.

14. Reasumując, słuszne są zarzuty skargi kasacyjnej. Poprzez naruszenie przez sąd I instancji obowiązku dokonania weryfikacji prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organ podatkowy, błędnie przyjął sąd I instancji, że stan faktyczny, został ustalony przez organy podatkowe bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny i wydanie poprzez to decyzji nie odnoszącej się do stanu faktycznego przedstawionego przez organy podatkowe.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oceni, czy analiza okoliczności faktycznych i ustalenia organu w powyższym zakresie są okolicznościami istotnymi w aspekcie przesłanek z art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a więc sprzedaż następuje w celu uzyskania stałych dochodów, z uwzględnieniem całości okoliczności sprawy, w szczególności czynników wskazujących na zamiar dokonywania tych transakcji w sposób powtarzalny.

15. Wreszcie zauważyć trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 września 2011 r. I FSK 1179/10 oddalił skargę kasacyjną J.Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 169/10 w sprawie ze skargi J.Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 22 grudnia 2009 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2004 r. Orzeczenie to zapadło w stosunku do skarżącego w podobnym, a nawet wręcz identycznym stanie faktycznym i prawnym z tym że dotyczyło chronologicznie pierwszego zarzucanego miesiąca prowadzonej działalności gospodarczej i związanej z tym kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Poza tym należy wskazać na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące opodatkowania działalności gospodarczej związanej ze sprzedażą używanych samochodów (por. wyroki z dnia 18 kwietnia 2011 r. I FSK 733/11, z dnia 17 grudnia 2009 r. I FSK 2070/09, z dnia 19 października 2009 r. I FSK 1861/09 czy też z dnia 27 nia 2009 r. I FSK 738/09).

15. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.

16. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a.