Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 88/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: stwierdzono że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
wymierzono grzywnę
w pozostałym zakresie umorzono postępowanie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : WSA Iwona Niżnik-Dobosz NSA Anna Szkodzińska Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A.K. na bezczynność [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 30 października 2012 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. wymierza [....] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych); III. w pozostałym zakresie umarza postepowanie; IV. zasądza od [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego A.K. kwotę 100 zł ( sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego K..

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Decyzją z dnia 14 października 2009 r. znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał A. S. dokonać rozbiórki tartaku wybudowanego na działkach [...], [...], [...], [...] położonych w B..

Od powyższej decyzji A. S. złożył odwołanie.

W dniu 30 października 2012 r. A. K. wystąpił do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o udzielenie informacji "w sprawie postępów nakazu rozbiórki tartaku (...)".

Powyższy wniosek został ponowiony przez A. K. w dniu 17 lutego 2013 r.

Pismem z dnia 15 marca 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wezwał A. K. do wykazania zasadności ponawianych wniosków o uznanie za stronę w toczącym się postępowaniu administracyjnym przed organami nadzoru budowlanego.

W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 27 marca 2013 r. A. K. podał argumenty, które miałyby przemawiać za przyznaniem mu statusu strony w toczącym się postępowaniu.

Pismem z dnia 5 sierpnia 2013 r. A. K. złożył do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego m.in. w zakresie nieudzielenia szczegółów wyjaśnień dotyczących postępowania w sprawie znak [...].

W piśmie z dnia 27 września 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że w razie uznania przez skarżącego, że organ nadzoru pozostaje bezczynny w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej, możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tym zakresie.

Pismem z dnia 30 listopada 2013 r. A. K. zwrócił się ponownie do WINB z wnioskiem o udzielenie szczegółów wyjaśnień w zakresie aktualnego stanu zaawansowania postępowania odwoławczego do sprawy znak [...] ze wskazaniem, na jakim etapie jest obecnie, oraz czy zostało zakończone, a jeżeli tak, to w jaki sposób i czy orzeczenie kończące postępowanie uprawomocniło się, wraz z dostarczeniem uwierzytelnionej kopii tegoż ewentualnie wydanego orzeczenia.

W piśmie z dnia 20 stycznia 2014 r. WINB poinformował skarżącego, że nie legitymuje się on interesem prawnym i nie może być uznany za stronę postępowania, dlatego decyzja tego organu z dnia 20 stycznia 2014 r. znak [...], kończąca postępowanie w sprawie znak [...], nie zostanie mu doręczona.

W skardze na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. w zakresie udostępnienia informacji publicznej A. K. podniósł, że organ nadzoru nie udzielił mu – na podstawie art. 54 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 74 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4, art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d) oraz e), art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) – szczegółów wyjaśnień w zakresie aktualnego stanu zaawansowania postępowania odwoławczego do sprawy znak [...] ze wskazaniem, na jakim etapie jest obecnie, oraz czy zostało zakończone, a jeżeli tak, to w jaki sposób i czy orzeczenie kończące postępowanie uprawomocniło się, wraz z dostarczeniem uwierzytelnionej kopii tegoż ewentualnie wydanego orzeczenia.

W uzasadnieniu skarżący odniósł się do kwestii błędnego, jego zdaniem, nieuznania go przez organy nadzoru za stronę postępowania, co uniemożliwiło mu zapoznanie się ze stanem sprawy znak [...] i było podstawą do wniosku o udzielenie informacji publicznej w ww. zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wskazał, że pismem z dnia

9 kwietnia 2014 r. poinformował skarżącego o wyniku prowadzonego postępowania oraz przesłał mu kserokopię decyzji własnej z dnia 20 stycznia 2014 r. znak [...], którą uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 14 października 2009 r. znak [...] i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269 ze zm.), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W szczególności, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a. - kontrola sądu obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność: 1) organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, 2) postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 3) innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz 4) pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Sprawa przedmiotowej bezczynności w zakresie udzielania informacji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż udzielanie informacji publicznej stanowi akt lub odpowiednio czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Na samym początku skład rozpoznający sprawę ustalił, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność, gdyż skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., l OSK 601/05 LEX nr 236545)

Zdaniem Sądu skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a., ponieważ - zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy kpa nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a.

Co prawda, art. 52 § 3 P.p.s.a. jasno stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § pkt 4 P.p.s.a. jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa - to jednak należy zauważyć, że pojęcie "bezczynności" nie wchodzi w zakres pojęcia ""akty lub czynności". Z kolei ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji (za wyjątkiem art. 16 ust.1 i 2 ).

W konsekwencji powyższych ustaleń należy przyjąć, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa i ponadto nie są wiążące również żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego.

Jest bezsprzeczne w kontrolowanej sprawie, że skarżący A. K., w dniu 30 października 2012 r. wystąpił do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o udzielenie informacji "w sprawie postępów nakazu rozbiórki tartaku (...)". Powyższy wniosek został ponowiony przez A. K. w dniu 17 lutego 2013 r. Żądana przez skarżącego informacja została mu udostępniona za pismem WINB z dnia 9 kwietnia 2014 r., dopiero po wniesieniu przez A. K. skargi do sądu administracyjnego

Istotnym problemem prawnym w kontrolowanej sprawie, który wymaga rozwiązania jest ustalenie, czy WINB w K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej o jakim mowa w treści art. 4 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm., zwana dalej w skrócie u.d.i.p.) Zgodnie z w/w przepisem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. "Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

2. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne.

3. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji".

Lektura w/w przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Wynika stąd, że ustawodawca wyodrębnia podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej według dwóch kryteriów. Pierwsze kryterium ma charakter ustrojowo-organizacyjny i dotyczy każdego, kto podmiotowo stanowi władzę publiczną lub sprawowanie władzy publicznej stanowi przedmiot jego działania. Drugie kryterium posiada charakter funkcjonalny i w związku z tym sama funkcja wykonywania zadań publicznych kwalifikuje dany podmiot prawa do obowiązku udzielania informacji publicznej.

Z uwagi na to, że wskutek posiadania władczych kompetencji WINB w K. jest organem administracyjnym - należy uznać, że jest ustrojowo-organizacyjnym podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznych, którymi dysponuje.

Pozostaje także do ustalenia, czy informacje, o które wnosił skarżący są informacjami publicznymi.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 61 § 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do uzyskiwania informacji obejmuje również dostęp do dokumentów. Zgodnie z art. 61 § 3 ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 4 Konstytucji udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z 18. 11. 2004 r., II SAB/Wa 166/04, Lex nr 164699). Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok WSA w Warszawie z 31. 08. 2005 r., II SAB/Wa 1009/05, Lex nr 188310). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (por. wyrok WSA w Krakowie 15. 01. 2013 r. sygn.. akt II SAB/Kr 184/12, CBOSA).

Skład rozpoznający sprawę w pełni aprobuje poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego, podnoszącego, że "Informacją publiczną jest, co do zasady, informacja o fakcie wydania bądź nie decyzji administracyjnej przez organ, gdyż jest to wiadomość dotycząca działania organu w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej"( wyrok WSA w Opolu z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt SAB/Op 37/13, LEX nr 1343364). Sąd podziela także pogląd, że "Informację publiczną stanowi całość akt postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej - w tym dokumenty wytworzone, jak i posiadane przez organ w związku z konkretną sprawą. Przepisy u.d.i.p. nie ograniczają prawa do informacji wyłącznie do dokumentów urzędowych. Co do zasady zatem, udostępnieniu podlegać będzie wszystko co znajduje się w aktach postępowania, niezależnie od tego czy będzie to dokument urzędowy, czy prywatny. Bez znaczenia pozostaje również to, czy dokument znajdujący się w aktach ma charakter "wewnętrzny", czy "roboczy" (wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Ke 14/13). Oczywiście dostęp ten jest ograniczony poszanowaniem ochrony tajemnicy prawem chronionej.

Zgodnie z art. 14 u.d.i.p. " 1. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się".

Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej mamy do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność wskazująca na powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana "zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu", czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, przy czym w postępowaniu sądowoadministracyjnym spowodowanym wniesieniem skargi na bezczynność możliwe są różne rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 u.d.i.p. - przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do zobowiązania podmiotu do wydania w określonym terminie aktu lub - w innych przypadkach- do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Przebieg kontrolowanej sprawy wskazuje, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej w skrócie WINB, nie udzielał uprzednio skarżącemu wnioskowanych informacji w przedmiotowej sprawie wychodząc z założenia, że do udzielenia informacji w sprawie postępów nakazu rozbiórki tartaku A. S. znajdującego się w wsi B. jest istotne uprzednie zbadanie, w ramach sformalizowanego postępowania, czy A. K., w myśl art. 28 k.p.a., jest stroną tego postępowania. Z treści powszechnie obowiązującego prawa wynika, że dostęp do akt indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej może mieć strona postępowania administracyjnego (art. 73 k.p.a.) ale jednocześnie z postanowień ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że akta sprawy administracyjnej można traktować jako zbiór danych, z które posiadają walor informacji publicznej, i które mogą być udostępniane z poszanowaniem tajemnic prawem chronionych wnioskodawcom (każdemu). Co istotne, nie jest przy tym wymagane od wnioskodawcy wykazywanie interesu prawnego, czy nawet faktycznego.

W sytuacji "zbiegu" (konkurencyjności) prawnej formy (podstawy prawnej) w dostępie do akt w przypadku, gdy o dostęp do akt stara się strona postępowania powołując się, w dostępie do akt na prawo dostępu do informacji publicznej, daje się prymat przepisom postępowania administracyjnego.

W kontrolowanej sprawie skarżony organ WINB pominął okoliczność odwrotną, polegającą na tym, że podmiot, jak wynika z akt sprawy, "żywotnie" zainteresowany wnioskowanymi informacjami, co do którego organ miał wątpliwości, czy jest stroną postępowania, mógłby je uzyskać w innym trybie, tzn. w trybie dostępu do informacji publicznej. W sytuacji, w której organ nie widział możliwości prawnych udzielenia wnioskodawcy informacji jako stronie postępowania, powinien zgodnie z zasadą obowiązku informacji (art. 9 k.p.a) i zasadą pogłębiania zaufania obywatela do administracji (art. 8 k.p.a.), które mają charakter uniwersalny i odnoszą się do wszelkich działań administracji publicznej, pouczyć skarżącego o możliwości uzyskania informacji w trybie dostępu do informacji publicznej. Organ powinien wyjaśnić przy tym, że fakt starania się o udzielenie informacji publicznych, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, pozostaje bez wpływu na ustalenia organu w przedmiocie spełniania przez dany podmiot atrybutów strony postępowania administracyjnego.

Dopuszczalne było również udzielenie informacji na pismo skarżącego w sposób zgodny z wymogami ustawy o dostępie publicznej z ewentualnym wyjaśnieniem stanowiska organu w przedmiocie statusu prawnego w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym i dalszymi działaniami w sprawie zgodnymi z prawem. Dopiero Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powiadomił skarżącego, że w razie uznania przez skarżącego, że WINB pozostaje bezczynny w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej, możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tym zakresie, co skarżący uczynił.

Z akt sprawy wynika, że WINB dopiero pismem z dnia

9 kwietnia 2014 r. poinformował skarżącego o wyniku prowadzonego postępowania administracyjnego oraz przesłał mu kserokopię decyzji własnej z dnia 20 stycznia 2014 r. znak [...], którą uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 14 października 2009 r. znak [...] i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. W tej sytuacji Sąd, uznając, że informacja została udzielona aczkolwiek po wskazanym ustawą terminie, wypowiedział się jedynie w przedmiocie przesłanek, o których stanowi art. 149 § in fine p.p.s.a., a mianowicie, czy bezczynność WINB miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wskazany przepis nie ustala przesłanek rażącego naruszenia prawa pozostawiając tę kwestię do oceny sądu.

Mając na uwadze przedział czasu w jakim skarżący czekał na udzielenie wnioskowanej informacji, a także fakt, że otrzymał ją dopiero po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, a także istotne naruszenie przez zaskarżony organ konstytucyjnej i ustawowej zasady zaufania obywatela do państwa (art. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r.) - Sąd stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa a nadto, mając na uwadze te okoliczności, wymierzył zaskarżonemu organowi WINB karę grzywny.

W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 149 § 1 in fine p.p.s.a. - jak w punkcie l sentencji. W punkcie II sentencji Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W punkcie III sentencji Sąd orzekł na podstawie art. 161 p 1 pkt 3 p.p.s.a.. O kosztach orzeczono, jak w punkcie IV sentencji, na podstawie art. 200 p.p.s.a.