Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1624/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty rekompensaty pieniężnej za przedłużony czas służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej (dalej także: "Komendant Główny PSP" lub "organ"), działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 35 ust. 9, art. 93 ust. 1 pkt 4a i art. 97c ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1499 ze zm. - dalej także: "ustawa o PSP"), po rozpatrzeniu wniosku [...] M.J. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uznania wypracowanych godzin wskazanych przez skarżącego w raporcie, jako godzin służby pełnionych z tytułu przedłużonego czasu służby ponad normę przekraczającą przeciętnie 40 godzin tygodniowo oraz przyznania rekompensaty pieniężnej za przedłużony czas służby - utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] marca 2020 r.

Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] stycznia 2020 r. do Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej wpłynął raport skarżącego M.J., do którego dołączone były karty ewidencji miesięcznej czasu służby za II okres rozliczeniowy roku 2019: lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień.

Skarżący wskazał w uzasadnieniu raportu, że w związku z brakiem możliwości odbioru godzin w obecnym okresie rozliczeniowym, wnosi o wypłatę rekompensaty pieniężnej w zamian za czas służby przekraczający normę 40-godzinnego tygodnia służby, w okresie rozliczeniowym od dnia [...] lipca do [...] dnia grudnia 2019 r.

W związku z powyższym raportem skarżącego, organ w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. zwrócił się do [...] L.S., będącego w okresie od dnia [...] maja 2017 r. do dnia [...] grudnia 2019 r. bezpośrednim przełożonym skarżącego, z prośbą o:

- wyjaśnienie, czy wykonywanie przez skarżącego czynności w przedłużonym czasie służby odbywały się na jego polecenie,

- określenie daty, kiedy podpisywane były przedłożone przez skarżącego dokumenty,

- wskazanie, dlaczego w przedstawionych dokumentach wykazano łączną liczbę godzin wykonywania czynności w przedłużonym czasie służby w ilości 262, co tym samym stanowi przekroczenie normy, o której mowa w art. 35 ust. 9 ustawy o PSP o 16 godzin,

- wskazanie, czy w poprzednich okresach miały miejsce przypadki wykonywania przez skarżącego zadań w przedłużonym czasie służby oraz

- podanie powodu sporządzania przedłożonych przez skarżącego dokumentów niezgodnie z obowiązującą w tym zakresie w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej procedurą i ustalonymi wzorcami.

Mimo dwukrotnej awizacji [...] L.S. nie odebrał w/w przesyłki, tym samym organ nie uzyskał odpowiedzi na zadane pytania.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. organ zwrócił skarżącemu uwagę, iż przedłożone przez niego miesięczne karty ewidencji czasu służby są na nieobowiązującym w Komendzie Głównej PSP wzorze oraz wykazaniu liczby nadgodzin w wymiarze większym, niż norma określona w art. 35 ust. 9 ustawy o PSP. Organ wskazał jednocześnie, iż takie przekroczenie może mieć miejsce jedynie w przypadku wprowadzenia podwyższonej gotowości operacyjnej, a takie zdarzenie w okresie od lipca do grudnia 2019 r. nie miało miejsca. Ponadto, organ wskazał, że skarżący za wcześniejsze okresy, w trakcie których zajmował stanowisko zastępcy Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, nie składał dokumentów umożliwiających zaewidencjonowanie czasu służby pełnionej w godzinach ponadnormatywnych. Jednocześnie, organ w piśmie zwrócił się do skarżącego z prośbą o udzielenie wyjaśnień.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. skarżący wskazał, że obowiązujący w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej regulamin organizacyjny nie został nigdzie opublikowany, co może powodować obarczenie tego dokumentu wadą prawną (brak dokumentu wprowadzającego regulamin pracy i służby dla Komendy Głównej PSP w życie może stanowić brak podstaw do jego stosowania). Ponadto, skarżący wskazał, że regulamin nie zawiera unormowań w zakresie wskazania komórki organizacyjnej właściwej do prowadzenia kart ewidencji miesięcznej czasu służby dla zastępców Komendanta Głównego PSP. Jednocześnie, skarżący zauważył, że żaden zapis regulaminu nie reguluje kwestii rozliczania czasu służby zastępców Komendanta Głównego PSP. Zdaniem skarżącego, takich unormowań nie zawiera również regulamin organizacyjny Komendy Głównej PSP. W tej sytuacji, jak uznał skarżący, do ewidencji czasu służby Komendanta Głównego PSP i jego zastępców zastosowanie będą miały jedynie przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 grudnia 2005 r. w sprawie pełnienia służby przez strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2005 r. Nr 266, poz. 2247). Ponadto, skarżący wyjaśnił, że miesięczne karty ewidencji czasu służby przygotowywał samodzielnie, poprzez odnotowywanie godzin ponadnormatywnych na podstawie wydanych poleceń pisemnych, np. o wydanie delegacji służbowej krajowej/zagranicznej, druków delegacji krajowych/zagranicznych, dekretacji na pismach, zaproszeniach, czy też rozkazach. Skarżący wskazał również, że realizował szereg zadań na podstawie ustnych poleceń wydawanych przez bezpośredniego przełożonego, tj. Komendanta Głównego PSP. Jednocześnie, skarżący zwrócił uwagę, że realizacja zadań nie odbywała się tylko i wyłączenie na podstawie poleceń wydawanych na piśmie, zaś polecenia ustne są tak samo ważne. Ponadto, skarżący oświadczył, że przedstawione karty ewidencji miesięcznej czasu służby strażaka zostały podpisane przez ówczesnego Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. Skarżący wskazał także, iż dokumenty potwierdzające fakty zaewidencjonowane w kartach są w posiadaniu Komendy Głównej PSP, m.in. w listach obecności, drukach delegacji, zleceniach wyjazdów - delegacjach kartach pojazdów, dekretacjach na pismach, zaproszeniach oraz w elektronicznym systemie wejść i wyjść, monitoringu wizyjnym, systemie monitorowania pracy, czy też zeznaniach świadków, etc.

Odnosząc się do wzoru miesięcznej karty ewidencji czasu służby, skarżący wskazał, że przedstawione przez niego karty niewiele różnią się od wzoru zawartego w załączniku nr 6 do regulaminu pracy i służby. Ponadto, skarżący zauważył, że wykonywanie przez niego czynności w godzinach ponadnormatywnych zostało potwierdzone poprzez podpisy na kartach miesięcznych za okres lipiec-listopad 2019 r. przez ówczesnego Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, tj. osobę uprawnioną.

Odnosząc się z kolei do wypracowania nadgodzin w liczbie większej, niż norma wynikająca z art. 35 ust. 9 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, skarżący wskazał, że realizowane czynności były związane z potrzebami służby. Skarżący zauważył, że do raportu została dołączona niepodpisana karta za miesiąc grudzień, która zawiera zaewidencjonowane godziny ponadwymiarowe wykonywane na polecenie ustne. Skarżący podniósł, że godziny ponadwymiarowe z dnia [...] grudnia 2019 r. wynikają z pełnienia służby na ustane polecenie obecnego Komendanta Głównego PSP. Skarżący poprosił także o uwzględnienie tych godzin, jako godzin ponadwymiarowych. Skarżący wskazał, że za poprzedzenie okresy rozliczeniowe nie sporządzał kart ewidencji miesięcznej czasu służby, ale dodał, że po udostępnieniu odpowiedniej dokumentacji może sporządzić karty ewidencji za poprzednie miesiące.

W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej - powołując się na przepisy art. 35 ust. 9, art. 93 ust. 1 pkt 4a i art. 97c ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. odmówił skarżącemu uznania wypracowanych godzin wskazanych w raporcie, jako godziny służby pełnione z tytułu przedłużonego czasu służby ponad normę przekraczającą przeciętnie 40 godzin tygodniowo oraz przyznania rekompensaty pieniężnej za przedłużony czas służby.

W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej zauważył na wstępie, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, czas służby strażaka nie może przekraczać 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym, nieprzekraczającym 6 miesięcy.

Ponadto, organ wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 9 ustawy o PSP, czas służby strażaka może zostać przedłużony w okresie rozliczeniowym do 48 godzin tygodniowo. W takim przypadku, w zamian za czas służby strażakowi przyznaje się czas wolny od służby w tym samym wymiarze albo rekompensata pieniężna.

Organ podniósł, że czas wolny może być udzielony w tym samym lub w następnym okresie rozliczeniowym.

Komendant Główny PSP stwierdził, że sposób ewidencjonowania czasu służby regulują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 grudnia 2005 r. w sprawie pełnienia służby przez strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z § 16 ust. 1 cyt. rozporządzenia, w jednostkach organizacyjnych prowadzi się ewidencję czasu służby strażaków, która obejmuje listy obecności i karty ewidencji czasu służby strażaka. Podstawą do rozliczenia czasu służby strażaka są karty ewidencji czasu służby, które zakłada się i prowadzi się odrębnie dla każdego strażaka, o czym mowa w § 16 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Karty te obejmują informacje o czasie służby pełnionej według obowiązującego strażaka harmonogramu służby, o którym mowa w § 12 ust. 1 cyt. rozporządzenia, o czasie służby pełnionej ponad normę określoną w art. 35 ust. 1 ustawy o PSP i o otrzymanym za ten czas czasie wolnym lub wypłaconej rekompensacie pieniężnej, informacje o pełnionych dyżurach domowych, o urlopach, zwolnieniach od zajęć służbowych, zwolnieniach lekarskich oraz innych usprawiedliwionych i nieusprawiedliwionych nieobecnościach w służbie.

Organ wskazał, że tryb dokumentowania zdarzeń związanych z czasem służby uregulowany został w Regulaminie Pracy i Służby dla Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej, w części VIII. Czas służby, ustalonym w marcu 2014 r. (dalej także: "Regulamin").

Organ podniósł, że w świetle § 30 ust. 4 Regulaminu, przedłużenie czasu służby strażaka ponad normę określoną w art. 35 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej następuje na polecenie kierownika jednostki organizacyjnej lub upoważnionej osoby wydane na piśmie. Zastępcy Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej otrzymują polecenia wykonywania czynności w przedłużonym czasie służby od Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. Wykonywanie czynności w przedłużonym czasie służby dokumentowane jest na druku stanowiącym załącznik nr 5 do Regulaminu.

Z kolei, jak zauważył organ, zgodnie z § 32 Regulaminu, ewidencję czasu służby prowadzi się w formie kart miesięcznych, określonych w załączniku nr 6 do Regulaminu.

Organ podniósł, iż z Regulaminu wynika, że aby godziny ponadwymiarowe zostały zaewidencjonowane w ewidencji czasu służby, strażak zobowiązany jest do złożenia w komórce organizacyjnej, właściwej dla strażaka do ewidencji i rozliczania czasu służby, wypełnionego druku stanowiącego załącznik nr 7 do Regulaminu.

Reasumując, Komendant Główny PSP stwierdził, że jedynie złożenie obu wypełnionych druków, tj. polecenia wykonywania czynności w przedłużonym czasie służby i prośby o uwzględnienie w ewidencji czasu służby godzin z tytułu przedłużonego czasu służby skutkuje zaewidencjonowaniem godzin ponadwymiarowych w karcie ewidencji miesięcznej czasu służby strażaka.

Organ zauważył, że skarżący M.J. w okresie od dnia [...] grudnia 2015 r. do dnia [...] grudnia 2019 r. pełnił służbę na stanowisku [...]. W tym okresie, jak wskazał organ, przełożonym skarżącego był Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej. Organ stwierdził, że do dnia [...] grudnia 2019 r. funkcję tą sprawował [...] L.S..

Mając na względzie powyższe ustalenia, organ uznał, że przedłożone przez skarżącego karty ewidencji czasu służby strażaka zostały sporządzone niezgodnie z postanowieniami zawartymi w Regulaminie Pracy i Służby i zawierają rozbieżności względem list obecności. Dla zilustrowania wspomnianych rozbieżności organ wkleił w treść uzasadnienia decyzji stosowną tabelę zawierającą zestawienie rozbieżności pomiędzy złożonymi przez skarżącego kartami miesięcznej ewidencji czasu służby, a listami obecności za okres lipiec-grudzień 2019 r.

Ponadto, organ wskazał, że funkcjonujące w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej systemy, o których wspomniał w swych wyjaśnieniach skarżący, nie służą do ewidencji i rozliczania czasu służby. Organ zauważył, że system TimeCamp rejestruje aktywność na komputerze. Jednocześnie, organ dodał, że celem monitorowania pracy na komputerze jest dyscyplinowanie strażaków i pracowników do użytkowania powierzonego sprzętu wyłączenie w celach służbowych. Z kolei, jeśli chodzi o system ewidencji dostępu do obiektów Komendy Głównej PSP, organ podniósł, że wskazuje on co prawda czas przebywania w obiektach, jednakże - jak zauważył organ - sam fakt przebywania w miejscu pełnienia służby nie może być uznany za czas służby. Podobnie, jeśli chodzi o system monitoringu wizyjnego, organ podniósł, że może on potwierdzić obecność strażaka w obiektach należących do Komendy Głównej PSP, co nie świadczy jednak o tym, iż w tym czasie strażak wykonywał czynności służbowe.

W tej sytuacji, organ stwierdził, że dlatego tak istotne jest bieżące dostarczanie właściwych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w godzinach ponadnormatywnych. Według organu, istotne jest też dostarczanie tych dokumentów w odpowiednim czasie, pozwalającym na bieżące ewidencjonowanie zdarzeń związanych z pełnieniem służby, a w przypadku niejasności pozwalającym na ich szybką weryfikację.

Komendant Główny PSP stwierdził, że opierając się na powyższych ustaleniach, uznać należy, iż przedstawiona przez skarżącego dokumentacja budzi wątpliwości co do faktycznego pełnienia przez niego służby w godzinach ponadwymiarowych wskazanych w przedstawionych kartach ewidencji miesięcznej czasu służby strażaka.

Niezależnie od powyższego, organ zauważył, że jednostki organizacyjne Państwowej Straży Pożarnej, jako jednostki sektora finansów publicznych, mają obowiązek gospodarować przyznanymi im środkami w sposób celowy, gospodarny i oszczędny. Oznacza to, zdaniem organu, że dokonywane przez nie wydatki winny gwarantować uzyskanie najlepszych efektów z danych nakładów, a wybrane metody i zaangażowane środki powinny służyć osiągnięciu założonych wcześniej celów. Organ wskazał, że wszystkie operacje gospodarcze i finansowe przed ich dokonaniem podlegają kontroli ich zgodności z planem finansowym, a także kompletnością i rzetelnością dokumentów jej dotyczących.

Tymczasem, jak zauważył organ, w przedmiotowej sprawie brak jest wszystkich wymaganych dokumentów, które w sposób jednoznaczny potwierdzają wypracowanie przez skarżącego godzin ponadwymiarowych.

Ponadto, Komendant Główny PSP stwierdził, że dokumentacja dotycząca ewidencjonowania czasu służby skarżącego za poprzednie okresy, nie zawiera poleceń wykonywania czynności w przedłużonym czasie służby oraz próśb o uwzględnienie w ewidencji czasu służby godzin z tytułu przedłużonego czasu służby, kiedy pełnił on funkcję zastępcy Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.

Organ wskazał, że pełne okresy rozliczeniowe obejmują następujące terminy:

- okres od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] czerwca 2015 r.,

- okres od dnia [...] lipca 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r.,

- okres od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r.,

- okres od dnia [...] Iipca 2016 r. do dnia [...] grudnia 2016 r.,

- okres od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] czerwca 2017 r.,

- okres od dnia [...] Iipca 2017 r. do dnia [...] grudnia 2017 r.,

- okres od dnia [...] stycznia 2018 r. do dnia [...] czerwca 2018 r.,

- okres od dnia [...] Iipca 2018 r. do dnia [...] grudnia 2018 r., a także

- okres od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia [...] czerwca 2019 r.

W treści decyzji organ mylnie pouczył stronę skarżącą, iż od wydanej decyzji przysługuje stronie odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

W tej sytuacji, opierając się na powyższym pouczeniu, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2020 r. strona skarżąca złożyła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od powyższej decyzji Komendanta Głównego PSP.

Skarżący w odwołaniu wniósł o uchylenie w całości spornej decyzji nr [...] Komendanta Głównego PSP z dnia [...] marca 2020 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, tj. Komendanta Głównego PSP.

Mając na względzie fakt, iż - w świetle art. 112 k.p.a. - błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, Komendant Główny PSP potraktował wskazane wyżej pismo strony z dnia [...] kwietnia 2020 r., jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej - działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 35 ust. 9, art. 93 ust. 1 pkt 4a i art. 97c ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Głównego PSP z dnia [...] marca 2020 r.

W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny PSP zauważył na wstępie, że zgodnie z ustawą z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, należną rekompensatę pieniężną wypłaca się do końca kwartału następującego po okresie rozliczeniowym, lecz nie później niż w dniu zwolnienia ze służby. Jednakże, jak podniósł Komendant Główny PSP, w przedmiotowej sprawie, z uwagi na brak wiarygodnych dokumentów, organ nie mógł dokonać wypłaty rekompensaty w dniu zwolnienia skarżącego ze służby. W tej sytuacji, w związku z brakiem wszystkich wymaganych dokumentów, które w sposób jednoznaczny potwierdzałyby wypracowanie przez skarżącego godzin ponadwymiarowych, organ wskazał, że zobowiązany był przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.

Organ stwierdził, że celem rzetelnego wyjaśnienia sprawy zwrócił się do [...] L.S. o wyjaśnienie kilku istotnych wątpliwości, lecz pomimo prawidłowej próby doręczenia przesyłki poleconej adresat nie odebrał przesyłki.

Ponadto, organ zauważył, że skarżący wskazał, że [...] grudnia 2019 r. otrzymał od Komendanta Głównego PSP [...] A.B. ustne polecenie uczestniczenia w spotkaniu z delegacją zagraniczną z udziałem Dyrektora Generalnego [...] Rady Ratownictwa. Strona skarżąca wskazała przy tym, że godziny służby pełnionej ponad normę, związane z udziałem w powyższym zdarzeniu nie zostały uwzględnione w ewidencji czasu służby. Odnosząc się to tej okoliczności, organ podkreślił jednakże fakt, że uwzględnienie w ewidencji czasu służby godzin służby pełnionej z tytułu przedłużonego czasu służby następuje po przedłożeniu przez strażaka druku, stanowiącego załącznik nr 7 do Regulaminu Pracy i Służby dla Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej, natomiast strona skarżąca takiego druku nie przedłożyła.

Organ ponownie wskazał, że funkcjonujące w Komendzie Głównej PSP systemy, na które powoływał się skarżący nie służą do ewidencji i rozliczania czasu służby.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutu działania w sposób niezgodny z prawem, nieefektywny, a także nieoszczędny i naruszający tym samym art. 68 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, organ zauważył, że decyzja o zwolnieniu ze służby, doręczona stronie skarżącej w dniu [...] stycznia 2020 r., ustalała datę zwolnienia ze służby na dzień [...] stycznia 2020 r. Organ podniósł, że w ostatnim dniu pełnienia służby, tj. w dniu [...] stycznia 2020 r., strona skarżąca złożyła raport o wypłatę rekompensaty pieniężnej w zamian za czas służby przekraczający normę 40-godzinnego tygodnia służby. Organ zauważył ponadto, że skarżący, pomimo podnoszenia zarzutu, że data zwolnienia ze służby uniemożliwiła mu odbiór godzin pełnionych ponad normę, od decyzji zwalniającej ze służby nie złożył jednak odwołania. Jednocześnie, organ podniósł, że skarżący nie wystąpił także niezwłocznie, po odwołaniu ze stanowiska Zastępcy Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, z wnioskiem o udzielenie czasu wolnego w zamian za czas służby pełniony w godzinach ponadwymiarowych.

Komendant Główny PSP stwierdził ponadto, że niezrozumiałym jest także to, iż strona skarżąca - wbrew własnym interesom i z niewytłumaczonych obecnie przyczyn - zwlekała z bieżącym przedkładaniem dokumentacji wskazującej na pełnienie służby w czasie przekraczającym przeciętnie 40 godzin tygodniowo. Organ zauważył bowiem, że skarżący nie składał dokumentów dotyczących rozliczania czasu służby sukcesywnie, po zakończeniu każdego miesiąca, lecz złożył je dopiero po otrzymaniu decyzji o zwolnieniu ze służby.

Tymczasem, jak wskazał organ, zasada aktualnego i bieżącego rozliczania czasu służby jest istotna z punktu widzenia rzetelności jego ewidencjonowania oraz zapewnienia adekwatnego odpoczynku po pracy ponadwymiarowej, który to odpoczynek przypada po przedłużonym czasie służby. Organ zauważył bowiem, że racjonalnym jest, aby strażak uzyskał czas wolny w zamian za służbę ponadnormatywną w czasie umożliwiającym mu zregenerowanie sił. Zdaniem organu, dochodzenie po tak długim okresie rekompensaty w sytuacji, gdy czas wolny już nie może być udzielony z punktu widzenia racjonalnego podejścia i dowodowego budzi szereg wątpliwości niepozwalających uznać zasadność żądania.

Ponadto, organ uznał, że podnoszony przez stronę skarżącą zarzut braku publikacji Regulaminu Pracy i Służby Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 19 marca 2014 r. nie jest zasadny, albowiem zgodnie z § 58 cyt. Regulaminu, jest on po podpisaniu przez pracodawcę podawany do wiadomości pracowników/strażaków poprzez umieszczenie na stronie intranetowej Komendy Głównej PSP. Organ stwierdził, że wymóg ten został spełniony.

Jednocześnie, organ uznał, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - Regulamin Pracy i Służby dla Komendy Głównej PSP ma zastosowanie także do strażaków zajmujących stanowiska kierownicze. Według organu, trudno jest bowiem zgodzić się z zarzutem skarżącego, jakoby wolą wprowadzającego wspomniany Regulamin było rozróżnienie zasad ewidencji czasu służby strażaków ze względu na zajmowane przez nich stanowisko służbowe.

W konsekwencji, uzasadniając odmowę uznania wypracowanych godzin, wskazanych w raporcie, jako godziny służby pełnione z tytułu służby przekraczającej przeciętnie 40 godzin tygodniowo, Komendant Główny PSP wskazał, że istotne jest bieżące dostarczanie właściwych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w godzinach ponadnormatywnych. W ocenie organu, istotne jest także dostarczanie właściwych dokumentów w odpowiednim czasie, pozwalającym na bieżące ewidencjonowanie zdarzeń, a w przypadku niejasności pozwalającym na ich szybką weryfikację.

W tej sytuacji, organ uznał, że opierając się na dokonanych ustaleniach oraz posiadanym materiale dowodowym, nie może jednoznacznie stwierdzić, że służba w godzinach ponadwymiarowych przez skarżącego faktycznie była pełniona.

Komendant Główny PSP zauważył, że wątpliwości organu, co do faktycznego pełnienia służby przez skarżącego w godzinach ponadwymiarowych w okresie od dnia [...] lipca do dnia [...] grudnia 2019 r. wpłynęły na wydanie decyzji odmownej.

Jednocześnie, organ wskazał, że zasada rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony skarżącej, o której mowa w art. 7a k.p.a., nie ma zastosowania do funkcjonariuszy (art. 7a § 2 pkt 2 k.p.a.).

Ponadto, Komendant Główny PSP podniósł, że zasada racjonalnego dysponowania środkami budżetowymi nie pozwala na wypłatę wątpliwego świadczenia.

Na marginesie organ zauważył jedynie, że na stronie 1 decyzji z dnia [...] marca 2020 r. błędnie wskazano datę początkową, ustalającą dzień, od którego bezpośrednim przełożonym skarżącego był [...] L.S., albowiem prawidłowa data to [...] grudnia 2015 r. Niemniej, organ wskazał, że powyższa oczywista omyłka nie miała znaczenia przy rozstrzyganiu sprawy co do istoty, z uwagi na fakt, że rozstrzygnięcie dotyczy okresu rozliczeniowego przypadającego od dnia [...] lipca 2019 r. do dnia [...] grudnia 2019 r.

W tym stanie rzeczy, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej uznał, że zachodzi podstawa do utrzymania w mocy w/w decyzji z dnia [...] marca 2020 r.

W piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego PSP z dnia [...] czerwca 2020 r.

Wnosząc w petitum skargi o stwierdzenie nieważności zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego PSP z dnia [...] marca 2020 r. w całości, bądź też - z ostrożności procesowej - o uchylenie obu spornych decyzji, a także o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, skarżący zarzucił:

1. naruszenie art. 7, art. 8, art. 61 § 4, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79a § 1, art. 80, oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego polegającą na tym, że organ dowolnie interpretuje przepisy regulujące kwestie trybu i zasad obowiązujących w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej w zakresie przyznawania rekompensaty pieniężnej za przedłużony czas służby, a także naruszenie polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a., a także na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności dokumentów - raportu skarżącego z dnia [...] stycznia 2020 r. wraz oryginałami kart ewidencji miesięcznej czasu służby strażaka - karty za m-ce lipiec-grudzień 2019 r. oraz w piśmie skarżącego z dnia [...] stycznia 2020 r., a także poprzez nienależyte uzasadnienie obu spornych decyzji z uwagi na zawarcie w nich zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w szczególności niewyjaśnianie, dlaczego organ przyjął takie stanowisko w przedmiotowej sprawie, a także poprzez nie powiadomienie strony skarżącej o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w trybie k.p.a.;

2. naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a. - poprzez uniemożliwienie przez organ wzięcia czynnego udziału w sprawie, czym naruszono prawo skarżącego do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań, przed wydaniem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, mimo że nie występowała w sprawie okoliczność mogąca usprawiedliwić zastosowanie przez organ art. 10 § 2 k.p.a., tj. odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania;

3. naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i art. 8 k.p.a. - poprzez nierówne traktowanie skarżącego oraz poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie podważenia prawidłowości sporządzenia kart ewidencji miesięcznej czasu służby strażaka (karty za okres lipiec-grudzień 2019 r.) oraz zakwestionowania potwierdzenia przez ówczesnego Komendanta Głównego PSP - [...] L.S. wykonywania czynności służbowych w ponadnormatywnym czasie służby;

4. naruszenie art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2020 r. w sprawie odmowy uznania wypracowanych godzin wskazanych w raporcie, jako godzin służby pełnionej z tytułu przedłużonego czasu służby ponad normę przekraczającą przeciętnie 40 godzin tygodniowo oraz przyznania rekompensaty pieniężnej za przedłużony czas służby, w sytuacji, gdy z analizy materiału dowodowego w sprawie wynika, iż decyzja ta została niezgodnie

obowiązującymi przepisami w KPA - poprzez błędne pouczenie - wskazanie organu uprawnionego do odwołania, przy czym od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez kierownika centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez właściwego ministra (art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a.) - od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służy odwołanie;

5. naruszenie art. 7, art. 35 § 1-3 k.p.a. - z uwagi na nierozpatrzenie sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki oraz poprzez bezczynność oraz opieszałość w załatwieniu sprawy, która spowodowała przekroczenie terminów przewidzianych prawem.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła, że organ nie wyjaśnił okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy, przeprowadzając dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na tym, że organ dowolnie i niezgodnie z istniejącymi zapisami zinterpretował przepisy regulujące kwestie trybu i zasad obowiązujących w Komendzie Głównej PSP w zakresie przyznawania rekompensaty pieniężnej za przedłużony czas służby. Tymczasem, w ocenie skarżącego, organ gdyby tylko chciał, mógł w sposób jasny, prosty i przejrzysty, a także zgodny z prawem sprawdzić zgodność z przedstawionymi przez skarżącego kartami ewidencji miesięcznej czasu służby strażaka przedstawionymi w raporcie z dnia [...] stycznia 2020 r. Według skarżącego, w przypadku braku dokumentów istniała również możliwość przesłuchania w charakterze świadków funkcjonariuszy - strażaków, którzy mogliby potwierdzić wiarygodność przedstawionych dokumentów, a przede wszystkim przesłuchać na te okoliczności przełożonego skarżącego - ówczesnego Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej [...] L.S..

Skarżący podkreślił ponadto, iż organ kwestionując prawdziwość twierdzeń zawartych w raporcie skarżącego z dnia [...] stycznia 2020 r. oraz w jego piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r., winien umożliwić przesłuchanie osób przełożonych skarżącego, tj. byłego i obecnego Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej oraz innych osób mogących potwierdzić wykonanie przez skarżącego czynności służbowych w ponadnormatywnym czasie służby. W tej sytuacji, skarżący uznał, że obie sporne decyzje naruszają przepisy postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według skarżącego, bez uzupełnienia postępowania dowodowego i rozważenia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności decyzje merytoryczne były przedwczesne. Skarżący podkreślił, że przesłuchanie przełożonych było istotne, zwłaszcza w kontekście potwierdzenia wiarygodności przedstawionych dokumentów potwierdzających wykonywanie czynności w ponadnormatywnym czasie służby w raporcie z dnia [...] stycznia 2020 r.

Skarżący zarzucił, że organ swobodnie dokonuje interpretacji istniejących uregulowań Regulaminu pracy i służby z dnia 19 marca 2014 r., gdy tymczasem, jak zauważył skarżący, przytoczone przez organ zapisy Regulaminu nie odnoszą się do skarżącego. Skarżący uznał, że w żadnym dokumencie nie ma uregulowań w zakresie sposobu rozliczania i ewidencjonowania czasu służby strażaków stanowiących kierownictwo Komendy Głównej PSP, poza zapisami wynikającymi z ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 grudnia 2005 r. w sprawie pełnienia służby przez strażaków Państwowej Straży Pożarnej.

Skarżący zauważył, że organ dysponował oryginałami kart miesięcznych czasu służby strażaka, podpisanymi przez ówczesnego Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej - [...] L.S., który jako jedyny mógł wydawać skarżącemu polecenia do realizacji oraz z nich skarżącego rozliczać, a tym bardziej potwierdzać, czy zostały one zrealizowane, czy też nie.

Skarżący zarzucił, że w spornym postępowaniu organ nie wykazał jakiejkolwiek inicjatywy w celu uzyskania dodatkowych wyjaśnień, czy też zebrania dowodów na potwierdzenie wiarygodności złożonych przez skarżącego dokumentów, w celu dogłębnego zbadania sprawy.

Reasumując, skarżący zarzucił, że ocena sprawy przedstawiona w uzasadnieniu obu spornych decyzji jest niezasadna, albowiem postępowanie przeprowadzone przez organ zostało przeprowadzone w sposób niewyczerpujący i nienależyty, zaś przedstawione przez skarżącego materiały zostały ocenione niewłaściwie.

Zdaniem skarżącego, organ zaniechał podjęcie działań mających na celu zweryfikowanie przedstawionych przez skarżącego dokumentów, które niezbicie potwierdzają wykonywanie czynności służbowych przez skarżącego w ponadnormatywnym czasie służby.

Skarżący wskazał, że ze stanowiskiem ujętych w obu spornych decyzjach nie zgadza się i uważa, że spełnia w całości ustawowe kryteria przyznania rekompensaty pieniężnej w zamian za czas służby przekraczający normę 40-godzinnego tygodnia służby, na podstawie art. 35 ust. 9, art. 93 ust. 1 pkt 4a i art. 97c ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 grudnia 2005 r. w sprawie pełnienia służby przez strażaków Państwowej Straży Pożarnej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny PSP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie piśmie procesowym z dnia [...] września 2020 r. skarżący, podtrzymując dotychczasowe zarzuty skargi, przedstawił swoje dodatkowe argumenty mające świadczyć o wadliwości obu spornych decyzji wydanych przez Komendanta Głównego PSP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga M.J. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., jak i utrzymana nią w mocy decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. wydana przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, wydając obie sporne decyzje administracyjne - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

W ocenie Sądu, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] marca 2020 r. odmawiającą skarżącemu uznania wypracowanych godzin wskazanych w raporcie, jako godziny służby pełnione z tytułu przedłużonego czasu służby ponad normę przekraczającą przeciętnie 40 godzin tygodniowo oraz odmawiającą w konsekwencji przyznania rekompensaty pieniężnej za przedłużony czas służby, Komendant Główny PSP nie dopuścił się jednocześnie naruszenia norm prawa materialnego, w tym stanowiących podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć przepisów art. 35 ust. 9, art. 93 pkt 4a oraz art. 97c ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej.

Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, czas służby strażaka nie może przekraczać 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym, nieprzekraczającym 6 miesięcy.

Przepis art. 35 ust. 9 ustawy o PSP stanowi z kolei, że czas służby strażaka może zostać przedłużony w okresie rozliczeniowym do 48 godzin tygodniowo. W takim przypadku, w zamian za czas służby strażakowi przyznaje się czas wolny od służby w tym samym wymiarze albo rekompensatę pieniężną.

Jednocześnie, wskazać należy, że sposób ewidencjonowania czasu służby strażaka regulują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 grudnia 2005 r. w sprawie pełnienia służby przez strażaków Państwowej Straży Pożarnej.

Zgodnie z § 16 ust. 1 cyt. rozporządzenia, w jednostkach organizacyjnych prowadzi się ewidencję czasu służby strażaków, która obejmuje listy obecności i karty ewidencji czasu służby strażaka. Podstawą do rozliczenia czasu służby strażaka są karty ewidencji czasu służby, które zakłada się i prowadzi się odrębnie dla każdego strażaka, o czym mowa w § 16 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Karty te obejmują informacje o czasie służby pełnionej według obowiązującego strażaka harmonogramu służby, o którym mowa w § 12 ust. 1 cyt. rozporządzenia, o czasie służby pełnionej ponad normę określoną w art. 35 ust. 1 ustawy o PSP i o otrzymanym za ten czas czasie wolnym lub wypłaconej rekompensacie pieniężnej, informacje o pełnionych dyżurach domowych, o urlopach, zwolnieniach od zajęć służbowych, zwolnieniach lekarskich oraz innych usprawiedliwionych i nieusprawiedliwionych nieobecnościach w służbie.

W ocenie Sądu, stwierdzić należy ponadto, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - organ zasadnie przyjął w uzasadnieniu obu spornych decyzji, że tryb dokumentowania zdarzeń związanych z czasem służby strażaka, w tym również skarżącego, uregulowany został w Regulaminie Pracy i Służby dla Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej, w części VIII. Czas służby, który to akt przyjęty został w dniu 19 marcu 2014 r.

Sąd nie zgodził się przede wszystkim z zarzutem skarżącego, jakoby wspomniany Regulamin Pracy i Służby dla Komendy Głównej PSP nie miał zastosowania również do strażaków zajmujących stanowiska kierownicze w Komendzie Głównej PSP. Jak słusznie wskazał bowiem organ, trudno jest zaakceptować stanowisko skarżącego, że wolą wprowadzającego ów Regulamin było rozróżnienie zasad ewidencji czasu służby strażaków ze względu na zajmowane przez nich stanowisko służbowe. Istotne jest także to, że wyłączenia takiego nie przewiduje również sam Regulamin.

Sąd uznał ponadto, że nie jest zasadny podnoszony przez stronę skarżącą zarzut braku publikacji wspomnianego Regulaminu Pracy i Służby Komendy Głównej PSP z dnia 19 marca 2014 r., albowiem zgodnie z § 58 cyt. Regulaminu, jest on po podpisaniu przez pracodawcę podawany do wiadomości pracowników/strażaków poprzez umieszczenie na stronie intranetowej Komendy Głównej PSP. W tym miejscu należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż wymóg ten został spełniony. Przedmiotowy Regulamin wszedł w życie po upływie 2 tygodni od dnia podania go do wiadomości, czyli po umieszczeniu na stronie intranetowej Komendy Głównej PSP.

W tej sytuacji, mając na względzie zarówno przepis § 30 ust. 4 Regulaminu, jak i regulację prawną zawartą w § 32 Regulaminu, uznać należy, że jedynie złożenie obu stosownie wypełnionych druków, tj. polecenia wykonywania czynności w przedłużonym czasie służby i prośby o uwzględnienie w ewidencji czasu służby godzin z tytułu przedłużonego czasu służby, mogło skutkować zaewidencjonowaniem godzin ponadwymiarowych w karcie ewidencji miesięcznej czasu służby strażaka.

Tymczasem, jak słusznie zauważył organ, przedłożone przez skarżącego karty ewidencji czasu służby strażaka zostały sporządzone niezgodnie z postanowieniami zawartymi w Regulaminie Pracy i Służby, a ponadto zawierały istotne rozbieżności względem list obecności.

W tej sytuacji, uznać należy, iż Komendant Główny PSP zasadnie stwierdził, że przedstawiona przez skarżącego dokumentacja budzi wątpliwości co do faktycznego pełnienia przez niego służby w godzinach ponadwymiarowych wskazanych w przedstawionych kartach ewidencji miesięcznej czasu służby strażaka. Komendant Główny PSP prawidłowo stwierdził jednocześnie, że dokumentacja dotycząca ewidencjonowania czasu służby skarżącego za poprzednie okresy, nie zawierała stosownych poleceń wykonywania czynności w przedłużonym czasie służby oraz próśb o uwzględnienie w ewidencji czasu służby godzin z tytułu przedłużonego czasu służby, kiedy pełnił on funkcję zastępcy Komendanta Głównego PSP.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, warto podkreślić, że niezrozumiałe jest to, iż skarżący zwlekał z bieżącym przedkładaniem dokumentacji wskazującej na pełnienie służby w czasie przekraczającym przeciętnie 40 godzin tygodniowo. Jest to o tyle istotne, o ile zważy się, że zasada aktualnego i bieżącego rozliczania czasu służby jest istotna z punktu widzenia rzetelności jego ewidencjonowania oraz zapewnienia adekwatnego odpoczynku po pracy ponadwymiarowej, który to odpoczynek przypada po przedłużonym czasie służby. Warto w tym miejscu wskazać, iż z istoty tej instytucji wynika, że bardzo ważne jest to, aby strażak uzyskał czas wolny w zamian za służbę ponadnormatywną w czasie umożliwiającym mu zregenerowanie sił. Tymczasem, skarżący, jako osoba piastująca stanowisko zastępcy Komendanta Głównego PSP, zgłosiła swoje roszczenie w zakresie spornej rekompensaty dopiero w sytuacji, gdy czas wolny już nie mógł być udzielony, zaś przedłożony materiał dowodowy z uwagi na istotne niejasności nie pozwalał uznać zasadności żądania.

Mając powyższe na względzie, należy zgodzić się z organem, że z uwagi na dołączone do raportu z dnia [...] stycznia 2020 r. niewłaściwe druki ewidencyjne, a także z uwagi na brak stosownej pieczątki osoby podpisującej istotny dokument oraz brak daty, po bezskutecznej próbie zweryfikowania prawidłowości przedstawionych przez stronę skarżącą dokumentów, nie było podstaw do potwierdzenia tego, iż służba skarżącego w godzinach ponadwymiarowych była rzeczywiście pełniona.

W konsekwencji, skoro wspomniane wątpliwości nie pozwoliły na uznanie, że doszło do faktycznego pełnienia przez skarżącego służby w godzinach ponadwymiarowych w okresie od dnia [...] lipca do dnia [...] grudnia 2019 r., Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej - mając na względzie również zasadę wyrażoną w art. 7a § 2 pkt 2 k.p.a. - prawidłowo wydał sporną decyzję odmowną z dnia [...] marca 2020 r., a następnie - w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy - zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2020 r.

Sąd uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - organ, wydając obie sporne decyzje administracyjne, wziął pod uwagę zarówno dowody prawidłowo zgromadzone w toku postępowania, jak i w sposób wszechstronny i jednoznaczny zarazem wyjaśnił, dlaczego w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do odmowy przyznania skarżącemu rekompensaty pieniężnej za przedłużony czas służby.

Jednocześnie, uznać należy, iż Komendant Główny PSP, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2020 r., w sposób prawidłowy odniósł się do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego, należy uznać, że Komendant Główny PSP, wydając zaskarżoną decyzję, nie uchybił normom prawnym wyrażonym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.

Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Komendant Główny PSP nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisu art. 35 ust. 9 ustawy o PSP, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu - zachodziły podstawy do odmowy przyznania rekompensaty pieniężnej za przedłużony czas służby w okresie rozliczeniowym od dnia [...] lipca do dnia [...] grudnia 2019 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.