Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 462/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-06-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2013r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 14 maja 2013r. M. T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzję Wojewody z dnia "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji nr "[...]’ z dnia ‘[...]’, zobowiązującą skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do 21 marca 2013r. i zakazującą mu ponownego wjazdu na okres 6 miesięcy, licząc od daty wykonania decyzji. Wniósł o uchylenie obu decyzji instancyjnych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi. Argumentował w tym względzie, że jego obecność w Polsce nie jest nielegalna. Wskazał, że przebywa na terytorium Polski nieprzerwanie od 1993r. W tym czasie posiadał zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, ostatnie z terminem ważności do dnia 28 czerwca 2011r. Podał, że jeszcze przed upływem tego terminu w dniu 11 maja 2011r. złożył kolejny wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, postępowanie to jest w toku. Ponadto prowadzone jest wobec niego postępowanie karne wykonawcze i jego obecność w Polsce jest obowiązkowa. Zaznaczył też, że w tak krótkim czasie nie jest w stanie pozamykać wszystkich swoich spraw, w tym prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślił, że jego osobiste stawiennictwo przed polskimi organami władzy jest wymagane. W ocenie skarżącego decyzja nakazująca mu opuszczenie kraju może spowodować dla niego bardzo dolegliwe konsekwencje. Dodał, że jego wydalenie z Polski spowoduje, że nie będzie w stanie spłacić zaciągniętych długów, gdyż w Armenii panuje bardzo głęboki kryzys i nie ma tam możliwości znalezienia zatrudnienia.

W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że skarżący od 15 września 2012r. przebywa nielegalnie na terytorium RP, nie posiadając ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu. Podał, że wniosek skarżącego z dnia 11 maja 2011r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został załatwiony odmownie prawomocną decyzją z dnia 30 stycznia 2012r. Wyrokiem z dnia 18 marca 2013r., sygn. akt IV SA/Wa 2671/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę cudzoziemca w tej sprawie. Podniesiono też, że skarżący nie poczynił żadnych kroków mających na celu uzyskanie wizy długoterminowej zezwalającej na pobyt w Polsce i prowadzenie działalności gospodarczej.

W dniu 14 czerwca 2013r., w wykonaniu wezwania Sądu, skarżący uiścił wymagany wpis od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazuje, iż po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, że co do zasady przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być tylko takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu lub czynności należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy stanu zgodnego

z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie administracyjnym. Zatem wykonaniu podlegają tylko takie akty, które wywołują skutek materialnoprawny. Jednocześnie wskazać należy, że szkoda o jakiej mowa w omawianym przepisie nie musi mieć charakteru materialnego, ale dotyczyć takich prawnych lub faktycznych skutków, które raz zaistniawszy powodują istotne lub trwałe zmiany rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (J.P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 4 LexisNexis Warszawa 2010, str. 208).

W rozpoznawanej sprawie została wydana decyzja zobowiązująca skarżącego do opuszczenia terytorium RP w terminie do dnia 21 marca 2013r. To, że upłynął termin do opuszczenia terytorium RP określony decyzją nie ma wpływu na fakt, że skarżący jest nadal zobowiązany do opuszczenia Polski i nadal może wykonać tę decyzję dobrowolnie. Ponadto należy mieć na uwadze, że przeciwko cudzoziemcowi, który dobrowolnie nie opuścił terytorium RP w zakreślonym terminie, właściwy organ ma obowiązek wydania decyzji o wydaleniu. Wskazuje na to kategoryczne brzmienie przepisu art. 88 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.), który stanowi iż "cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej", jeżeli dobrowolnie nie opuścił tego terytorium w terminie zakreślonym decyzją o zobowiązaniu do opuszczenia Polski.

W badanej sprawie szczególne znaczenie ma przedmiot postępowania, którym jest decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP. Wykonanie tej decyzji przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, skutkowałoby sytuacją, w której cudzoziemiec, będąc stroną postępowania sądowego, zostałby pozbawiony możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu przed tutejszym Sądem, co stanowi jedno z podstawowych uprawnień procesowych strony.

W związku z tym w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego

w sprawie decyzji, która skutkuje opuszczeniem terytorium RP przez cudzoziemca, stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i urzeczywistnieniu prawa strony do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1915/10, wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt II OZ 1330/05, czy postanowienie NSA z dnia 19 kwietnia 2011r. sygn. akt II OZ 236/11.

Powyższy pogląd Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Niewątpliwie wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, a konsekwencją opuszczenia przez skarżącego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będzie pozbawienie go możliwości obrony swoich praw i interesów.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.