Postanowienie NSA, sygn. akt III OZ 86/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 28 § 1, art. 29
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 420/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. S.A. w W. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 420/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę S. S.A. w W. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] styczni 2020 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2020 r. skarżąca spółka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie osoby podpisanej na skardze do jej wniesienia i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (np. statutu lub odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS, ewentualnie wydruku informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców na podstawie art. 4 ust. 4 aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym) oraz oznaczenie sądu, do którego jest skierowana skarga, w terminie 7 dni od daty otrzymania zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony w dniu 23 czerwca 2020 r. W piśmie z dnia 26 czerwca 2020 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wyjaśniła, że skarga jest skierowana do WSA w Krakowie. Ponadto do powyższego pisma załączono odpis pełnomocnictwa dla M. P. udzielonego przez Prezesa Zarządu S. S.A. M. P.

Sąd stwierdził, że wskazanie właściwych organów mających kompetencje do działania w postępowaniu za konkretne podmioty następuje albo w oparciu o przepisy regulujące ich strukturę organizacyjną i działalność lub poprzez zbadanie danych dotyczących zasad reprezentacji tych podmiotów ujawnionych w odpowiednich rejestrach. Podstawowe znaczenie będzie miał Krajowy Rejestr Sądowy. Nieprzedstawienie powyższego dokumentu lub pełnomocnictwa należy traktować jako brak formalny skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), pod rygorem odrzucenia skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia wskazanych braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącej Spółce w dniu 23 czerwca 2020 r. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca Spółka nadesłała wprawdzie odpis pełnomocnictwa, które zostało podpisane przez Prezesa Zarządu S. S.A. w W., jednakże nie nadesłała odpisu z KRS-u, z którego miałby wynikać sposób reprezentacji spółki na dzień udzielenia tego pełnomocnictwa (4 kwietnia 2018 r.) Podstawę odrzucenia skargi wobec nieuzupełnienia jej braku formalnego na wezwanie Sądu doręczone 23 czerwca 2020 r. stanowi okoliczność, że strona skarżąca (osoba prawna) wbrew treści tego wezwania nie wykazała stosownymi dokumentami, że występujący jako jej pełnomocnik M. P. jest legitymowany do jej reprezentowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. W myśl § 2 pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki lub jej organu nadrzędnego. Nie wynika z akt niniejszej sprawy, ani też dokumentów w tym zakresie nie przedstawiła na wezwanie sądu strona skarżąca, aby M. P. pozostawał ze skarżącą osobą prawną w stosunku prawnym wynikającym z powyższych przepisów.

Sąd uznał, że skoro skarga nie została podpisana przez osobę upoważnioną do działania w imieniu skarżącej Spółki zgodnie z KRS, i na wezwanie Sądu nie uzupełniono wskazanego braku, należało skargę odrzucić, jako niedopuszczalną zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Zażalenie na to postanowienie wniosła skarżąca. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że pismem z 26 czerwca 2020 r. odpowiedziała na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a jednym z załączników do pisma było pełnomocnictwo udzielone M. P. do reprezentowania skarżącej, m.in. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie skarżącej, spółka nie uchybiła art. 35 §1 i 2 p.p.s.a. Na wezwanie Sądu odpowiedziała w zakreślonym terminie. Przesłała pełnomocnictwo udzielone M. P. do reprezentacji jej interesów w postępowaniu. M. P. jest pracownikiem skarżącej zatrudnionym na podstawie umowy o pracę. W związku z tym jest osobą uprawnioną do reprezentacji interesów spółki w postępowaniu. Zdaniem skarżącej, brak jest podstaw do odrzucenia skargi z uwagi na brak dołączenia do udzielonego pełnomocnictwa odpisu KRS. Jego postanowienia mogą być w każdym czasie zweryfikowane przez każdy podmiot, a zatem również sąd administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 28 §1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Z art. 29 p.p.s.a. wynika, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z przepisów tych wynika zatem, że pełnomocnik wnoszący skargę obowiązany jest dołączyć do niej zarówno dokument pełnomocnictwa, jak i dokument, z którego będzie wynikał podmiot umocowany w osobie prawnej lub spółce do udzielania pełnomocnictwa.

Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. post. NSA z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 343/19). Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określa, jakim dokumentem należy wykazać umocowanie organu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej posiadającej zdolność sądową do dokonywania czynności w jej imieniu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażany w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, że umocowanie do reprezentowania spółek prawa handlowego wykazują dokumenty wydawane przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, takie jak odpisy (pełne, aktualne), wyciągi zaświadczenia i pozostałe informacje (vide postanowienie NSA z 14 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1080/07 i powołane tam orzecznictwo).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie jest bezsporne, że skarga obarczona była brakiem formalnym, którego skarżąca - mimo wezwania - nie uzupełniła w terminie. Zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2020 r. skarżąca została wezwana do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie osoby podpisanej na skardze do jej wniesienia i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (np. statutu lub odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS ewentualnie wydruku informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców). Na wezwanie Sądu skarżąca nadesłała wyłączenie dokument pełnomocnictwa udzielony M. P., z którego można domniemywać, że jest on pracownikiem spółki. Mimo wezwania skarżąca nie przedstawiła dokumentu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej oraz dokumentu, z którego wynikałoby, że Prezes Zarządu S. S.A. M. P. był w dacie udzielania pełnomocnictwa umocowany do udzielenia takiego umocowania osobie występującej w postępowaniu w imieniu spółki.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej co do charakteru informacji odnoszącej się do osób wchodzących w skład organu skarżącej, a mianowicie argument, że wobec powszechnej dostępności danych ujawnianych w Krajowym Rejestrze Sądowym co do składu organów podmiotów wpisanych do Rejestru oraz ich umocowania do reprezentacji tych podmiotów, są to okoliczności znane powszechnie i Sąd powinien je uwzględnić z urzędu. Działając m.in. na podstawie art. 29 p.p.s.a. Sąd I instancji skierował do skarżącej wezwanie do uzupełniania braku formalnego skargi, stając na poprawnym stanowisku, iż wykazanie umocowania jest obowiązkiem skarżącej, która w tym zakresie nie mogła być zastąpiona aktywnością sądu. Zarządzenie to było jasne i czytelne oraz zawierało pouczenie o skutkach niezastosowania się do niego w wyznaczonym terminie. Wobec nienadesłania przez skarżącą wszystkich dokumentów wymienionych w wezwaniu Sądu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odrzucenie skargi przez Sąd I instancji było prawidłowe.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.