Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 337/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 16a ust. 2 pkt 1, art. 16g ust. 13
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 14 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant: specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r.. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 337/17

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającą A Sp. z o.o. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. w kwocie 31.739,00 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, że Spółka "A" (jako najemca) na mocy umowy zawartej w dniu 1 stycznia 2012 r. wynajęła od M. M.(wynajmującego) budynek zakładu produkcji wraz z wyposażeniem i drogą dojazdową. Zgodnie z ww. umową wynajmowana nieruchomość przeznaczona została na prowadzenie działalności gospodarczej (produkcja i sprzedaż karmy dla zwierząt). Stan nieruchomości strony umowy uznały jako dobry. Najemca (Spółka "A") zobowiązała się do dokonania bieżących napraw przedmiotu najmu na swój koszt, celem zachowania przedmiotu najmu w stanie niepogorszonym. Zgodnie z aneksem do ww. umowy podpisanym w dniu 1 marca 2012 r. wynajmujący – M. M. zobowiązał się do wykonania na swój koszt wymiany stolarki okiennej i drzwiowej w budynku firmy, dokonania napraw instalacji chłodniczej i elektrycznej oraz posadzki w pomieszczeniach chłodni. Powyższe czynności miały zostać wykonane do końca 2012 r.

W kosztach uzyskania przychodów w 2012 r. Spółka "A" uwzględniła 15 faktur VAT na remont ww. budynku wraz z drogą dojazdową, w tym na zakup rur, naprawę instalacji deszczowej i kanalizacji, zakup masy betonowej, płyt ściennych, cementu, styropianu "dach-podłoga", siatki z włókna szklanego (wraz z innymi materiałami budowlanymi do prac dociepleniowych budynku), wymianę chłodnic i powietrza w komorze próżniowej, remont pomieszczeń socjalnych. Organ odwoławczy uznał, iż pomimo że ww. wydatki (netto 104.127,74 zł) zostały faktycznie poniesione w 2012 r. przez Spółkę "A", to nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów tego roku podatkowego, gdyż to M. M. uzyskał projekt budowlany i pozwolenie na przebudowę z rozbudową (części biurowej) zakładu produkcji pasz dla zwierząt domowych wraz z budową wewnętrznej instalacji elektrycznej oraz wykonania instalacji wewnętrznych sanitarnych, przewidzianych do realizacji na terenie nieruchomości położonej przy ul. A 37 w P. (działka nr ewid. 124/1) oraz zagospodarowania ww. działki zgodnie z decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydenta Miasta P. Spółka "A" nie przedłożyła żadnych uzgodnień, czy też porozumień pomiędzy właścicielem nieruchomości (M. M.), a najemcą (Spółką "A") w zakresie rozliczenia poniesionych nakładów przez Spółkę "A". Spółka nie uczyniła tego również w 2011 r. Z protokołu kontroli (przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. za 2011 r.) wynika, że z uwagi na okoliczność powiększenia majątku firmy o maszyny i urządzenia do produkcji w 2011 r. przez Spółkę "A", koniecznością stało się dostosowanie wynajętego zakładu do uruchomienia parku maszynowego również w 2012 r. Ponadto pomieszczenia - w których dokonywane były prace - były własnością innego podmiotu, a poniesienie tychże nakładów również w 2012 r. nie było związane ze zwykłym ich używaniem, a także nie stanowiło drobnych nakładów remontowych, które powinna ponosić Spółka "A" zgodnie z zawartą umową najmu. Ponadto w ww. decyzji Prezydenta Miasta P. wskazano, że jest to inwestycja (podobnie jak w 2011 r.) polegająca na przebudowie wraz z rozbudową zakładu produkcji pasz dla zwierząt domowych. Z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego wynika, że jej przedmiotem było wykonanie: przebić i poszerzeń oraz przemurowań w istniejących ścianach w celu zmiany układu funkcjonalno-przestrzennego budynku; nad istniejącym budynkiem produkcji karmy wykonanie nadbudowy o poddasze użytkowe przeznaczone na cele biurowe, wykonanie nowej konstrukcji dachu nad nadbudową, wykonanie nowego pokrycia dachowego, wymiana i uzupełnienie tynków oraz posadzek i podłóg w istniejącym budynku, wykonanie rozbudowy o wejście wraz z pomieszczeniami administracyjnymi, wykonanie robót wykończeniowych w obiekcie.

Z tych względów Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wydatków w kwocie netto 104.127,74 zł nie można zaliczyć do bieżących napraw przedmiotu najmu (celem zachowania przedmiotu najmu w stanie niepogorszonym), gdyż wynajęty budynek zakładu produkcji (wraz z wyposażeniem i drogą dojazdową, która była żwirowa i wymagała modernizacji) podlegał zgodnie z ww. projektem i decyzją przebudowie i rozbudowie, która nie została zakończona w chwili jej wynajmu Spółce "A". Okoliczność, że strony umowy uznały stan budynku jako dobry okazało się niezgodnie ze stanem faktycznym, czego dowodem jest podpisany aneks do ww. umowy, który zobowiązywał M. M. do wykonania na swój koszt do końca 2012 r. następujących prac: wymiany stolarki okiennej i drzwiowej w budynku firmy, czy też dokonania napraw instalacji chłodniczej i elektrycznej oraz posadzki w pomieszczeniach chłodni. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że już w 2011 r. Spółka podjęła wykonywanie działalności gospodarczej w nieruchomościach wynajmowanych od M. M. (tj. pomieszczeń biurowo-socjalnych, pomieszczeń chłodni oraz pomieszczeń produkcyjno-magazynowych). Kontrolujący uznali, że nawet w 2011 r. Spółka nie wskazała na wystąpienie nadzwyczajnych zdarzeń losowych mających wpływ na stan techniczny budynków, a tym samym na konieczność dokonywania ww. remontów. Dowodem tego jest poniesienie w 2011 r. nakładów inwestycyjnych na kwotę 190.790,80 zł i uwzględnienie przez Spółkę "A" w kosztach uzyskania przychodów amortyzacji od ww. "inwestycji w obcym środku trwałym" w 2012 r. na kwotę 19.078,08 zł.

Organ odwoławczy podkreślił, że skoro podatnik w 2011 r. nabywał maszyny i urządzenia do produkcji - co wiązało się z koniecznością dostosowania wynajmowanego zakładu do uruchomienia parku maszynowego, a kontrolujący uznali, że wydatki poczynione w 2011 r. stanowiły "inwestycje w obcym środku trwałym" w kwocie netto 190.790,80 zł, z czym zgodziła się Spółka "A" - to wydatki poczynione w roku 2012 r. w kwocie netto 104.127,74 zł również można zakwalifikować do tego rodzaju "inwestycji", tym bardziej do jej kontynuacji. Treść faktur oraz opisy umieszczone na ich odwrocie wskazują, że nie były one związane z drobnymi nakładami remontowymi, lecz z modernizacją, czy też wręcz przystosowaniem wynajmowanych pomieszczeń do prowadzonej działalności gospodarczej przez Spółkę "A". Niektóre z tych inwestycji rozpoczęte zostały już w 2011 r. (jak np. naprawa kanalizacji i instalacji deszczowej). Zatem powyższe wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w 2012 r., ale jako "inwestycje w obcym środku trwałym" mogą stanowić koszty uzyskania przychodów poprzez amortyzację w przyszłości na podstawie art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdy spełnione będą warunki, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 i art. 16j ust. 1 pkt 4 i art. 15 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał następnie, iż Spółka "A" (zleceniodawca), zawarła z M. M. (zleceniobiorcą) w dniu 30 grudnia 2011 r. umowę na świadczenie w 2012 r. "profesjonalnej usługi produkcyjnej wraz z dostępem do wyspecjalizowanego sprzętu, obsługą profesjonalnego sprzętu przez wykwalifikowaną kadrę, wprowadzenie i nadzorowanie technologii". M. M. zobowiązał się do zapewnienia w pełni wykwalifikowanej kadry technicznej (posiadającej odpowiednie uprawnienia, kadrę do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych oraz wykonywania robót). Analiza tej umowy wskazuje, że wyłącznym wydatkiem Spółki "A" (z tytułu korzystania z usługi produkcyjnej) miały być umówione kwoty zryczałtowanych wynagrodzeń kwartalnych (I kwartał - kwota 39.000,00 zł, II kwartał - kwota 39.000,00 zł, III kwartał - kwota 39.000,00 zł i IV kwartał - kwota 30.000,00 zł). W związku z tym organy podatkowe uznały, że wydatek w kwocie netto 2.450,00 zł związany z naprawą klipsownicy (używanej do usługi produkcyjnej) winien obciążać zleceniobiorcę, czyli firmę M.M., a nie zleceniodawcę, tj. Spółkę "A". Także faktura (z dnia [...] r. Nr [...] na kwotę netto 5.000,00 zł) dotyczącą rekrutacji pracownika na stanowisko kierownika produkcji, w ocenie organów podatkowych nie powinna obciążać Spółki "A", gdyż to M. M. zobowiązał się do zapewnienia w pełni wykwalifikowanej kadry technicznej (posiadającej odpowiednie uprawnienia, kadrę do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych oraz wykonywania robót).

Spółka "A" zawarła również z M. M. w dniu 31 grudnia 2011 r. umowy najmu pięciu samochodów (czterech ciężarowych i jednego osobowego). M. M. oświadczył, że wynajmowane samochody są w pełni sprawne, a w § 4 pkt 1 umowy wskazano, że do obowiązków najemcy należy korzystanie z pojazdu zgodnie z zasadami eksploatacji, ponoszenie kosztów związanych z bieżącą eksploatacją, zwrot pojazdu po zakończeniu najmu w stanie niepogorszonym ponad stan wynikający z prawidłowej jego eksploatacji. W związku z tym organy podatkowe zakwestionowały Spółce wydatki w kwocie 6.072,22 zł związane z naprawą samochodu ciężarowego w zakresie naprawy zużytej pompy wtryskowej i wymiany resorów, amortyzatorów, regulacji sprzęgła, zakupu tulei w samochodzie Mitsubishi, co – jak podkreślono - nie jest czynnością związaną z bieżącą eksploatacją samochodu i wykracza poza umowy określające zakres wydatków ponoszonych przez najemcę. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, "nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków, z zastrzeżeniem pkt 30, z tytułu kosztów używania, dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika - w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; podatnik jest obowiązany prowadzić ewidencje przebiegu pojazdu". Spółka "A" nie prowadziła wymaganej przepisami prawa ewidencji przebiegu pojazdu. Zatem w ocenie organu odwoławczego, nawet gdyby uznać dokonane naprawy w wynajmowanych samochodach jako związane ze zwykłym ich używaniem, to wydatki poniesione z tego tytułu nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów z uwagi na art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka "A" wniosła o uchylenie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (O.p.), poprzez uznanie przez organ odwoławczy, że księgi Spółki są nierzetelne w zakresie ujętych w nich 19 faktur VAT, które zostały wystawione na Spółkę, podczas gdy ujęcie przez Spółkę spornych faktur w księgach podatkowych nie świadczy o nierzetelności ksiąg, co wynika także z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego;

- art. art. 191 w związku z art. 122 i 187 § 1 O.p., poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego wyrażającą się w pominięciu istotnej części okoliczności faktycznych o kluczowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na przyjęciu, że wydatki w kwocie 117.649,96 zł wynikające z 19 faktur VAT wykraczały poza dwustronne uzgodnienia zawarte przez Spółkę z firmą "A", a co za tym idzie nie mogą one stanowić kosztów uzyskania przychodów Spółki;

- art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez wyłączenie z kosztów podatkowych Spółki spornych wydatków udokumentowanych 19 fakturami VAT w kwocie 117.649,96 zł, podczas gdy stanowiły one koszty uzyskania przychodów w rozumieniu tego przepisu.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki stwierdził, że organ odwoławczy, jak i organ kontroli skarbowej, dokonał dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego stając na stanowisku, że poniesienie wydatków na kwotę netto 117.649,96 zł (wynikające z 19 faktur VAT) przez Spółkę wykraczało poza dwustronne uzgodnienia zawarte z firmą "A", ponieważ wiązało się z przejęciem obowiązków, które ciążyły na firmie "A". W ocenie skarżącej, w toku postępowania odwoławczego organ nie zebrał w pełni materiału dowodowego, nie ustalił w jakim stanie były nieruchomości w momencie wynajmu Spółce, nie ustalił też czy w momencie wynajmu przez Spółkę nieruchomości były. Oceniając stan nieruchomości, organ odwoławczy oparł się jedynie na zapisach umownych stron, zgodnie z którymi stan nieruchomości określony został jako dobry. W ocenie strony skarżącej, organ odwoławczy nie miał podstaw do kwestionowania ujęcia przez Spółkę w kosztach podatkowych wydatków związanych z bieżącymi naprawami przedmiotu najmu, gdyż były one wyrazem zgodnego zamiaru stron umowy oraz - co nie ulega wątpliwości - zostały przez Spółkę poniesione w celu i w związku z osiąganymi przychodami.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe w zakresie wydatków poniesionych na roboty budowlane w wynajmowanym budynku nie ograniczyły się tylko do analizy umowy najmu zawartej w dniu 1 stycznia 2012 r., ale także przeanalizowały zakres robót budowalnych zrealizowanych w wynajmowanym budynku w 2011 r. (co wynikała z protokołu kontroli Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. za 2011 r., jak również z decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. nr [...] o zagospodarowaniu działki nr 124/1 położnej przy ul. A 37 w P.). Słusznie zatem uznano, że skoro już w 2011 r. Spółka "A" ponosiła wydatki na zakup maszyn i przystosowanie pomieszczeń wynajętego budynku do celów prowadzonej działalności gospodarczej, to kontynuacja takich robót w 2012 r. w kwocie netto 104.127,74 zł była inwestycją w obcym środku trwałym. Dyrektor Izby Skarbowej zakwestionował zatem możliwość jednorazowego zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodu powyższej kwoty, nie wykluczając (str. 17 uzasadnienia decyzji), że jako "inwestycje w obcym środku trwałym" mogą być amortyzowane na podstawie art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1888) – dalej określanej jako: "u.p.d.o.p".

Sąd podziela także ustalenia organów podatkowych, iż rodzaj zakupionych przez Spółkę materiałów budowlanych i zakres wykonanych robót budowlanych (np. naprawa posadzek i ścian, wymiana kanalizacji deszczowej i kanalizacyjnej, ocieplenie pomieszczeń, remont pomieszczeń socjalnych i biurowych - budowa schodów i podestów granitowych, nadbudowa kondygnacji budynku, wymiana uszkodzonej podbudowy drogi pod płytami drogowymi przy budynku produkcyjnym) nie wskazywał na drobne nakłady remontowe, lecz na modernizację budynku i przystosowanie wynajętego budynku do produkcji i sprzedaży karmy dla zwierząt. Nakłady na modernizację (ulepszenie) zwiększają wartość początkową danego środka trwałego co wynika z art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p. Nie można zapominać, że ustawodawca (w art. 16g ust. 13 zd. 2 u.p.d.o.p) przyjął, że środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji. Przepis ten łączy zatem ulepszenie nie z każdym rodzajem prac wykonywanych w danym środku trwałym, ale nadaje tą cechę tylko takim działaniom, które noszą cechy przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji.

Pod pojęciem przebudowy należy rozumieć zmianę (poprawienie) istniejącego stanu środków trwałych na inny. Rozbudowa polega zaś na powiększeniu (rozszerzeniu) składników majątkowych, w szczególności budynków lub budowli. Rekonstrukcja - to odtworzenie (odbudowanie) zużytych całkowicie lub częściowo składników majątkowych, a adaptacja - przystosowanie (przerobienie) składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż ten, do którego był pierwotnie przeznaczony, albo nadanie mu nowych cech użytkowych. Modernizacja polega natomiast na unowocześnieniu środków trwałych. Należy zatem stwierdzić, że generalnie prace tego rodzaju prowadzą do przekształcenia środka trwałego, podnosząc jego wartość techniczną, użytkową, jak też mają na celu przystosowanie danego składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż jego pierwotne przeznaczenie, albo nadania takiemu składnikowi nowych cech użytkowych. Zawsze odnoszą się one jednak do już istniejącego środka trwałego (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2011 r. o sygn. akt II FSK 2011/09, opubl. w CBOIS, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

O tym, że w niniejszej sprawie mieliśmy do czynienia z podwyższeniem wartości środka trwałego, a nie z jego remontem - jak twierdzi podatnik, zadecydowała nie tylko wielkość poniesionych wydatków, ale także zakres wykonanych prac, obejmujący kapitalny remont wynajętego budynku wraz przystosowaniem do produkcji i sprzedaży karmy dla zwierząt. Słusznie zatem stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej, że wydatki te, jako "inwestycje w obcym środku trwałym", mogą być amortyzowane na podstawie art. 16a ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p.

W ocenie Sądu podatnik nie miał też prawa zaliczyć w poczet kosztów uzyskania przychodów wydatków na naprawę maszyny (klipsownicy), która była własnością M. M., jak również wydatków na rekrutację pracownika na stanowisko kierownika produkcji, skoro z umowy zawartej w dniu 30 grudnia 2011 r. wynika, że to M. M. miał dostarczyć podatnikowi "profesjonalnej usługi produkcyjnej wraz z dostępem do wyspecjalizowanego sprzętu, obsługą profesjonalnego sprzętu przez wykwalifikowaną kadrę, wprowadzenie i nadzorowanie technologii". To firma M. M. uzyskiwała z tego tytułu przychody. Zatem wszelkie wydatki związane z obsługą maszyn do produkcji paszy dla zwierząt stanowiły koszty uzyskania przychodów M. M. Kosztem uzyskania przychodu skarżącej Spółki były z kolei zryczałtowane kwoty wypłacane dla firmy "A" na podstawie umowy z dnia 30 grudnia 2011 r.

Słusznie także organy podatkowe zakwestionowały skarżącej koszty związane z naprawą wynajętych samochodów ciężarowych. Na podstawie umowy najmu pięciu samochodów z dnia 31 grudnia 2011 r. Spółka była zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych tylko z bieżącą eksploatacją tych pojazdów. Generalne remonty pojazdów, w zakresie naprawy pompy wtryskowej i zawieszenia, nie mogą być uznane jako wydatki związane z ich codziennym wykorzystaniem.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., "kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (...)". Wobec tego o zakwalifikowaniu danych kosztów podatnika do kosztów uzyskania przychodów decyduje przede wszystkim by były to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Wykazanie związku poniesionego wydatku z przychodami spoczywa na podatniku. Ustawodawca nie uzależnił uznania poniesionych wydatków za koszt uzyskania przychodów od niezbędności wydatku, ekonomicznej zasadności podjętej decyzji czy rezultatu, jaki wydatek przyniósł w postaci konkretnego przychodu. Wystarczy więc wykazanie, że działanie podatnika było uzasadnione wiedzą (w momencie podejmowania decyzji o wydatku) o związku przyczynowo-skutkowym z potencjalnymi przychodami.

Na gruncie prawa podatkowego podstawowe znaczenie dowodowe mają księgi podatkowe, pod warunkiem rzetelnego, tzn. zgodnego ze stanem rzeczywistym ich prowadzenia (art. 193 § 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej). Zaewidencjonowanie faktur potwierdzających wydatki, które nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu, świadczy właśnie o nierzetelności ksiąg podatkowych. Podkreślić należy, iż sama faktura potwierdzająca sprzedaż towaru lub usługi, nie może być wyłącznym dowodem dokumentującym koszt uzyskania przychodu w działalności gospodarczej. Prawo organu podatkowego nie ogranicza się wyłącznie do kontroli sposobu sporządzenia faktury czy zawarcia umowy; rozciąga się także na kontrolę zgodności zawartych w tych dokumentach zapisów ze stanem rzeczywistym. W zaistniałym stanie faktycznym dla oceny zasadności spornych kosztów uzyskania przychodów decydujące znaczenie miał charakter wykonywanych robót budowlanych, naprawy samochodu i rekrutacji pracowników w ramach zawartych umów z M. M., a organy podatkowe nie przekroczyły swych kompetencji badając treść i cel tych umów.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), należało skargę oddalić.

ak