Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3221/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 2, art. 87 ust. 1 pkt 1 i 4, art. 30a, art. 92 ust. 3 i 4, art. 92a ust. 5.
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 72 art. 2 pkt 2 lit. b), art. 5 ust. 2 i 6.
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do  rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) Protokolant Marta Wertelecka po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Lu 74/17 w sprawie ze skargi L. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od L. J. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Lu 74/17 oddalił skargę L. J. na decyzję Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej z [...] stycznia 2017 r., nr [...]. Decyzją tą została utrzymana w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Zamościu z [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na L. J. kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok w następującym stanie sprawy:

Funkcjonariusze Oddziału Celnego w Hrebennem 23 września 2016 r przeprowadzili kontrolę dokumentów, o których mowa w art. 87 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2013 poz. 1414 ze zm., dalej jako "ustawa o transporcie drogowym" lub "utd") posiadanych przez D. B., obywatela Ukrainy, kierowcę samochodu ciężarowego marki Volvo użytkowanego przez L. J. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "D." (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") przekraczającego granicę RP.

Funkcjonariusz celny stwierdził brak wymaganego świadectwa kierowcy, czyli wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu, tj. dopuszczenie się naruszenia określonego w pkt 3.3. załącznika nr 3 do utd, zagrożonego karą pieniężną 8 000 zł. Czynność została utrwalona protokołem podpisanym przez kierowcę bez zastrzeżeń wraz z jego oświadczeniem o znajomości języka polskiego.

Naczelnik Urzędu Celnego w Zamościu wszczął wobec L. J. postępowanie administracyjne i decyzją z [...] listopada 2016 r. nałożył na Stronę karę pieniężną w kwocie 8 000 zł, w związku z naruszeniem określonym w pkt 3.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Skarżąca wniosła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia. Ponadto pismem z 20 grudnia 2016 r., w odpowiedzi na pismo organu odwoławczego wyznaczające termin na wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowego, Skarżąca wniosła o przedłużenie wyznaczonego terminu i przesłanie uwierzytelnionych kserokopii materiału dowodowego zgromadzonego przez organ. Postanowieniem z 29 grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej odmówił Stronie przesłania uwierzytelnionych kserokopii materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Organ wskazał, że przepisy art. 73 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. 2016 poz. 23 ze zm., dalej jako: "kpa" dają stronie prawo do utrwalania akt sprawy na potrzeby własne, ale nie uprawniają do żądania od organu sporządzenia i przesłania jej kserokopii akt.

Decyzją z [...] stycznia 2017 r. Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IC") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Skarżąca wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy bez wymaganego świadectwa kierowcy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 4 utd podczas wykonywania transportu drogowego w międzynarodowym transporcie drogowym kierowca obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie organu kontroli świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane. Natomiast stosownie do ust. 3 tego przepisu, przedsiębiorca lub podmiot wykonujący przewozy na potrzeby własne odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty. Dyrektor IC wskazał, że obowiązek wyposażenia kierowcy w świadectwo kierowcy wynika z art. 3 rozporządzenia Parlamentu i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. UE.2009.L.300, s.72, dalej: "rozporządzenie 1072/2009"), w myśl którego wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 5 ust. 6 rozporządzenia 1072/2009, świadectwo kierowcy należy do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. W niniejszej sprawie wykonywany był międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium RP, zatrudniającego kierowcę niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatem wykonujący przewóz drogowy był zobowiązany do posiadania świadectwa kierowcy dla kierowcy będącego obywatelem państwa trzeciego. Kierowca poddanego kontroli pojazdu w dniu kontroli nie posiadał jednak ważnego świadectwa kierowcy. W konsekwencji międzynarodowy przewóz drogowy wykonywany był z naruszeniem obowiązku określonego w art. 87 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 3 rozporządzenia 1072/2009. Kara pieniężna za stwierdzone naruszenie, stosownie do lp. 3.3. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, wynosi 8 000 zł. Dyrektor IC stwierdził jednocześnie, iż w omawianej sprawie nie ma zastosowania art. 92c utd.

W skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. J. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania. Zakwestionowała również wysokość i podstawę nałożonej kary pieniężnej oraz odmowę przesłania jej uwierzytelnionych kserokopii materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 poz. 718 ze zm., dalej: "ppsa").

Sąd I instancji przytoczył stan faktyczny ustalony przez organy stwierdzając, że Skarżąca nie kwestionuje dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Ustalenia te sprowadzają się do tego, że w dniu kontroli kierujący pojazdem D. B., będący obywatelem Ukrainy, nie okazał świadectwa kierowcy. WSA wskazał, że rozporządzenie 1072/2009 uzależniło wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy od posiadania licencji wspólnotowej i wprowadziło obowiązek uzyskania świadectwa kierowcy w celu umożliwienia państwom członkowskim skutecznego sprawdzenia czy kierowcy z państw trzecich są legalnie zatrudnieni lub pozostają do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz. Krąg przewoźników, wobec których wymagane jest świadectwo kierowcy określa art. 5 ust. 1 powyższego rozporządzenia. Są to przewoźnicy, którzy posiadają licencję wspólnotową (pkt a) oraz albo legalnie zatrudniają w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, albo w sposób legalny korzystają z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych oraz, w odpowiednich przypadkach, na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim (pkt b). Świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu tej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 (ust. 2). Świadectwo kierowcy należy, zgodnie z art. 5 ust. 6 rozporządzenia 1072/2009, do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. WSA wskazał też na stanowiące podstawę prawną zaskarżonej decyzji przepisy ustawy o transporcie drogowym, to jest art. 32a, art. 87 ust. 1 pkt 4 i art. 4 pkt 22. Zatem międzynarodowy przewóz drogowy był wykonywany przez Skarżącą z naruszeniem obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 5 ust. 6 rozporządzenia 1072/2009 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 4 utd.

Sąd I instancji uznał, że prawidłowa jest również wysokość nałożonej na Skarżącą kary za stwierdzone naruszenie obowiązków określonych w art. 87 ust. 1 pkt 4 utd. Wysokość tej kary wynika z art. 92a ust. 1 utd i pozycji 3.3. załącznika nr 3 do tej ustawy. WSA nie zgodził się z twierdzeniem Skarżącej, że powinna być na nią nałożona grzywna na podstawie art. 92 ust. 3 utd. Grzywna nakładana na kierowcę czy zarządzającego przedsiębiorstwem lub transportem na podstawie tego przepisu jest zupełnie odrębną od kary pieniężnej nakładanej na przedsiębiorcę. Jest sankcją za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Kierowca oraz zarządzający ponoszą odpowiedzialność na zasadzie winy, zaś grzywny nakładane są w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia, a w razie sporu co do ich stosowania, właściwe są sądy powszechne (art. 92 ust. 5 utd). Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy ma natomiast inny charakter. Za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiot ten podlega karze pieniężnej, a wykaz naruszeń i wysokość kar określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 utd). Kary pieniężne są nakładane w trybie administracyjnym, zaś odpowiedzialność nie ma charakteru karnego, nie jest zatem oparta na zasadzie winy. Odpowiedzialność administracyjna ma charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona, co do zasady, z tytułu wystąpienia określonego skutku.

WSA za prawidłowe uznał ustalenia, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 92c utd, w opinii WSA nie zostały też naruszone przepisy postępowania.

Odnosząc się do zarzutu nieprzesłuchania kierowcy, będącego obywatelem Ukrainy, bez udziału tłumacza przysięgłego WSA wskazał na art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. 2011 nr 43, poz. 224 ze zm.) wskazujący język polski jako język urzędowy. W świetle art. 5 ust. 1 i 2 ww. ustawy, podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom, o których mowa w art. 4. Oznacza to, że wszystkie oświadczenia składane przed organami władzy publicznej muszą być składane w języku polskim. Organ Inspekcji Transportu Drogowego nie jest więc zobowiązany do powoływania tłumacza podczas kontroli drogowej, natomiast przedsiębiorca zagraniczny, zatrudniając osobę, która nie zna języka kraju, przez którego terytorium osoba ta ma realizować przewóz rzeczy, przyjmuje na siebie ryzyko wynikające z tej nieznajomości. Nieznajomość języka polskiego nie może więc być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą naruszenie prawa. WSA zauważył też, że kierowca w toku kontroli nie zgłaszał problemów ze zrozumieniem języka polskiego, a co więcej oświadczył, że rozumie język polski i nie żąda tłumacza, złożył zeznania, a następnie podpisał protokół bez żadnych uwag.

WSA uznał za nieuzasadniony zarzut dotyczący uniemożliwienia Stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez odmowę przesłania uwierzytelnionego materiału dowodowego sprawy. Art. 73 § 1, § 1a kpa nie nakłada na organ administracji obowiązku wykonywania, nawet odpłatnie, uwierzytelnionych kserokopii dokumentów zawartych w aktach i dostarczania ich stronie, zwłaszcza jeśli strona nie wskazała, które konkretnie dokumenty chce uzyskać.

L. J. zaskarżyła omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną. Zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, ze organy administracji dokonały wystarczających ustaleń w zakresie zawinienia Skarżącej i charakteru tych naruszeń, co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 5 ust. 6 rozporządzenia 1072/2009, a w konsekwencji do błędnej kwalifikacji naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym i nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 utd, podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego prowadzi do wniosku, iż naruszenie winno być zakwalifikowane jako naruszenie lp. 1.2.

Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 3.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną ich wykładnię i nieuzasadnione zastosowanie ww. przepisów do ustalonego stanu faktycznego, podczas gdy z analizy zgromadzonego materiału w sprawie wynika, iż zastosowane powinny mieć przepisy art. 92 ust. 3 i 4 w zw. z lp. 1.1. i 1.2. załącznika nr 2 do ustawy o transporcie drogowym.

Podnosząc te zarzuty Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Wniosła też o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę kasacyjną jej autor pokreślił, że Skarżąca na etapie całego postępowania nie kwestionowała faktu dokonanych naruszeń, a jedynie zasadność i podstawę nałożenia na nią kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł. Dalej przeprowadził wywód dotyczący konieczności zastosowania art. 92a ust. 3 utd i nałożenia kary w wysokości do 2 000 zł. Zarzucał, że stan faktyczny ustalono tylko w oparciu o protokół kontroli, pomijając pozbawienie uczestnika kontroli będącego Ukraińcem możliwości zapoznania się z protokołem sporządzonym w języku polskim. Podnosił też niedostateczne wyjaśnienie przez organy motywów zastosowania kwalifikacji z pkt 3.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa);

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej w istocie nie wskazuje, jaki wpływ na wynik sprawy miałoby przeprowadzenie postępowania bez wskazywanych przezeń uchybień. Jedyną istotną w sprawie okolicznością faktyczną było wykonywanie przez Skarżącą przewozu międzynarodowego pojazdem kierowanym przez kierowcę z Ukrainy, który nie okazał świadectwa kierowcy. Okoliczność ta stwierdzona została protokołem podpisanym przez tego kierowcę, który jednocześnie oświadczył, że zna wystarczająco język polski. Autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie przepisów postępowania przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania kierowcy przy udziale tłumacza, jak też niedostarczenie Skarżącej kserokopii materiałów dowodowych nie wskazuje nawet, w jaki sposób przeprowadzenie postępowania bez tych uchybień mogłoby wpływać na wynik sprawy, to jest na podważenie ustalenia co do braku świadectwa kierowcy. Mało tego – sam w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla, że "Skarżąca na etapie całego postępowania nie kwestionowała faktu dokonanych naruszeń, a jedynie zasadność i podstawę nałożenia na nią kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł."

Już powyższe argumenty pozwalają uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania za nieuzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym przytoczoną wyżej ocenę Sądu I instancji co do braku wpływu na wynik sprawy braku udziału tłumacza przy przesłuchaniu kierowcy, jak i niedostarczenia kserokopii dokumentów z akt sprawy.

Ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postepowania okazały się nieuzasadnione, zatem należało przyjąć za właściwie ustalony stan faktyczny. W myśl art. 4 pkt 2 utd międzynarodowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Przejazd pojazdu odbywał się z przekroczeniem granic Rzeczpospolitej Polskiej, co wypełnia definicję międzynarodowego transportu drogowego w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu. Ustalenia powyższe dały także podstawę do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie wykonywany był przewóz międzynarodowy w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia 1072/2009. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 utd, podczas wykonywania przewozu drogowego, kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane. Z art. 30a utd wynika, że do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy. Kwestie szczegółowych zasad wydawania oraz stosowania świadectwa kierowcy reguluje przepis art. 5 rozporządzenia 1072/2009. W myśl art. 5 ust. 2 rozporządzenia 1072/2009 świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu tej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1. Świadectwo kierowcy należy do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Świadectwo jest okazywane na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych (art. 5 ust. 6 rozporządzenia 1072/2009).

Z wyżej wskazanej regulacji, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, wynika, iż kierowca ukraiński prowadzący pojazd Skarżącej wykonujący przewóz międzynarodowy na podstawie licencji dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wydanej dla Skarżącej kasacyjnie, winien w czasie kontroli dysponować i okazać stosowne świadectwo kierowcy.

Nie można zgodzić się ze Skarżącą kasacyjnie, że do ustalonego w sprawie stanu faktycznego winny mieć zastosowanie przepisy art. 92 ust. 3 i ust. 4 utd w związku z pkt 1.1. i 1.2. załącznika nr 2 do tej ustawy. Przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidują w rozdziale 11 dwa rodzaje kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Pierwszym jest kara grzywny, która zgodnie z art. 92 ust. 5 utd może dotyczyć kierującego wykonującego przewóz drogowy (wykaz naruszeń i wysokość grzywien określa załącznik nr 1 do ustawy) oraz osoby zarządzającej przedsiębiorstwem lub osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, o której mowa w art. 92 ust. 3 utd (wykaz naruszeń i wysokość grzywien określa załącznik nr 2 do ustawy). Drugim rodzajem kary jest przewidziana w art. 92a ust. 1 utd administracyjna kara pieniężna, która nakładana jest na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie (wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokość kar określa załącznik nr 3 do ustawy). Podkreślenia wymaga, że o tym, jaki rodzaj kary pieniężnej należy zastosować decyduje art. 92a ust. 5 utd, zgodnie z którym, jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie podmiotem wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy była osoba fizyczna – Skarżąca kasacyjnie prowadząca działalność gospodarczą. Zatem w odniesieniu do rodzaju kary organy prawidłowo zastosowały art. 92a ust. 5 utd, bowiem w stosunku do przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wykonującego drogowy przewóz rzeczy stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Zatem podstawę odpowiedzialności Skarżącej kasacyjnie w rozpoznawanej sprawie stanowi, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, przepis art. 92a ust. 1 utd. Należy podzielić ocenę Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo przyjęły, że międzynarodowy przewóz drogowy był wykonywany przez Skarżącą kasacyjnie z naruszeniem obowiązków określonych w art. 5 ust. 6 rozporządzenia 1072/2009 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 4 utd i zasadnie nałożyły na nią, na podstawie art. 92a ust. 1 utd, karę pieniężną określoną w lp. 3.3. załącznika nr 3 do utd. Czyni to niezasadnymi zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w skardze kasacyjnej.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa.

O kosztach, jak w punkcie 2 sentencji, postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2) lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015 poz. 1804 ze zm.).