Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 679/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 271, art. 272
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 21 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 538/10 postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem nadanym przez pocztę w dniu 17 września 2013 r. T.K. wniósł o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w kilkunastu sprawach prawomocnie zakończonych orzeczeniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w tym w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 538/10.

Na uzasadnienie skargi podał, że wniosek o wznowienie postępowania w wielu tożsamych sprawach dotyczących nieruchomości zabudowanej przy ul. G. [...] w W., które zostały zakończone prawomocnymi orzeczeniami, opiera między innymi na podstawie zarzutu zawartego w piśmie z dnia 9 września 2013 r. skierowanym do Premiera RP za pośrednictwem Prezesa SKO w W., to jest po myśli z art. 270 i dalszych ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Skarżący wyraził przekonanie, że w sprawach zaistniały między innymi przesłanki określone w art. 271 ust. 2, art. 273 § 2 ww. ustawy, bowiem organy jak też Sąd rażąco naruszyły prawo procesowe, bezprawnie wydając decyzje i orzekając najpierw wobec K.K. i J. K. (za 1998-2004) i potem wobec K.K. i T.K. (za 2004-2013) łącznie w tzw. "w jednym worku", zamiast odrębnie, tj. mając na uwadze nie tylko odrębnie prowadzone gospodarstwa domowe przez K. K. i córkę J. od 1998 r., jak też K.K. i T.K. od grudnia 1994 r. W ocenie skarżącego także świadomie pomijano istotną okoliczność dowodową, że od 31 marca 1995 r. skarżący i jego małżonka posiadają umowę małżeńską w postaci aktu notarialnego o rozdziale majątkowym. Córka J. K. studiowała we W., gdzie od 1998 roku mieszka, w tym od 2000 roku zameldowana jest na stałe we Wrocławiu i wskutek gnębienia ze strony Gminy i WSA we Wrocławiu, córka już jako J. K. w dniu 27 lutego 2004 r. aktem notarialnym nieruchomość przy ul. G. [...] w W. darowała na rzecz T.K..

Do skargi dołączono kserokopię umowy sprzedaży lokalu użytkowego położonego w W. przy ul. G. [...] z dnia 20 lutego 1998 r., na mocy której spółka "[...]" sp. z o.o. sprzedała tenże lokal na rzecz K.K. i J.K. (akt notarialny rep. A nr 1124/1998). Dołączono również kserokopię umowy małżeńskiej majątkowej zawartej w dniu 31 marca 1995 r. między T. K. a K. K., na mocy której wyłączono miedzy stronami ustrój majątkowej wspólności ustawowej (akt notarialny rep. A nr [...]).

Ponadto do skargi dołączono datowane na dzień 9 września 2013 r. pismo T.K. adresowane do "Premiera Rządu RP w Warszawie" zatytułowane "zażalenie i wniosek", w którym autor pisma stwierdza, że składa zażalenie na bezczynność oraz świadome zaniechania w sprawie stwierdzenia nieważności wszystkich decyzji administracyjnych i podatkowych wydanych łącznie "na imię" K.K. i T.K. do 2013 r. oraz ustalenia wysokości powstania z tego tytułu dużej szkody odrębnie na rzecz T.K. oraz odrębnie na rzecz K.K. w proporcji 1:2 za okres do marca 2012 roku. Nadto wnosi o umorzenie postępowania podatkowego za okres do 2013 roku, a w przypadku ponownego wszczęcia postępowania administracyjnego i podatkowego żąda "zapisu w decyzji/decyzjach na bieżąco finansowanie" na rzecz K.K. i T.K. w stosunku miesięcznym kosztów postępowania administracyjnego i podatkowego w analogiczny sposób jakie ponoszone są ze strony organów administracyjnych. Dodatkowo żąda ustalenia faktycznego swego udziału do całkowitej powierzchni użytkowej nieruchomości zabudowanej przy ul. G. [...] w W. i na tej podstawie faktycznej powierzchni gruntu przypisanego do jego udziału we wskazanym lokalu użytkowym. Następnie w piśmie stwierdza się, że w sprawie nieruchomości zabudowanej przy ul. G. [...] w W. spór między T. K. a Gminą W. trwa od 1997 r., to jest od chwili powstania z mocy prawa Wspólnoty G. [...] wskutek sprzedaży w 1997 r. przez Gminę W. na rzecz "[...]" sp. z o.o. w W. lokalu użytkowego na podstawie fałszywego operatu sporządzonego przez rzeczoznawcę wybranego przez Gminę. W 1998 roku wskutek "zastraszenia przez Naczelnika US w Głogowie Z. Sz. i Kierownika Działu Egzekucji tego US J. W. wtedy emerytowanego milicyjnego SB-ka z R. k/G.", że po sprzedaży wszystkich ruchomości firmowych "dobiorą się także do nieruchomości przy ul. G. [...] w W., wtedy z żony oszczędności w kwocie ok. 22 000 zł lokal użytkowy został sprzedany na rzecz K.K. i J.K.". W 2004 roku wskutek sporu z Gminą m.in. w sprawie zarządu wspólnotą przez T. K., odmowy ze strony Gminy podjęcia uchwały w sprawie ustalenia funduszu remontowego z powodu braków środków na ten cel ze strony Gminy i z tego tytułu oraz innych przyczyn nieużytkowania lokalu z winy Gminy od 1998 r., J. K. darowała swój udział na rzecz T.K.. Gmina W., jak też wszystkie inne organy jako uczestnicy w sprawie od 1998 roku, posiadają doskonałą wiedzę o umowie małżeńskiej w postaci aktu notarialnego z dnia 31 marca o rozdzielności majątkowej, co jednoznacznie wynika z treści pism procesowych w aktach administracyjnych i sądowych. Zdecydowana większość postępowania administracyjnego, podatkowego oraz wszystkie postępowania sądowe przeprowadzone były bez czynnego udziału T.K. oraz, jak wiadomo wskutek wyżej wymienionej umowy małżeńskiej, dosłownie bez biernego i czynnego udziału K.K., uwzględniając także niektóre wątki udzielonego pełnomocnictwa na rzecz T.K.. Zdaniem autora pisma organy administracyjne, podatkowe i sądowe wydając orzeczenia łącznie wobec K.K. i T.K. rażąco naruszyły prawo w tym przepisy określone w art. 30, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 Konstytucji RP wydając decyzje administracyjne i orzeczenia sądowe odnoszące się łącznie do K.K. i T.K.. Wobec tego wszystkie decyzje organu administracyjno-podatkowego I i II instancji dotyczące nieruchomości przy ul. G. [...] w W. powinny ulec nieważności, natomiast orzeczenia sądowe w powodu naruszenia ww. przepisów z urzędu powinny ulec wznowieniu postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W rozpatrywanej sprawie skarżący T.K. domaga się wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 538/10. Jak wynika z akt sądowoadministracyjnych tamtej sprawy, Sąd administracyjny wyrokiem z dnia 5 maja 2011 r. uchylił decyzje D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 28 czerwca 200 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia 10 lutego 2010 r., nr [...] nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej budynku przy ul. G. [...] w W. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego tego budynku. Wyrok z dnia 5 maja 2011 r. nie został zaskarżony i stał się prawomocny.

W kwestii wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego trzeba powiedzieć, że zgodnie z art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl art. 272 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, przy czym w takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3). Stosownie zaś do art. 273 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Zgodnie z art. 274 p.p.s.a. z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów.

Natomiast przepis art. 277 p.p.s.a. stanowi, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.

W myśl art. 280 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że treść skargi o wznowienie postępowania w sprawie oznaczonej sygn. akt II SA/Wr 538/10 świadczy o tym, że wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest w rozpoznawanej sprawie niedopuszczalne.

Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie podniósł zarzutu, że był pozbawiony możności działania bądź też nie był należycie reprezentowany lub nie wiedział o postępowaniu toczącym się pod sygnaturą akt II SA/Wr 538/10, ale upatruje podstawy wznowienia postępowania w tym, że istnieją okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła była skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.). Za tego typu okoliczności i środki dowodowe strona uważa umowę sprzedaży lokalu z dnia 20 lutego 1998 r. oraz umowę małżeńską majątkową zawartą w dniu 31 marca 1995 r. Trzeba jednak zauważyć, że skarżący wskazując na te dokumenty sam przyznaje, że zarówno organom administracji publicznej, jak i sądowi administracyjnemu dokumenty te były znane w chwili wydawania orzeczeń. W skardze brak jakichkolwiek twierdzeń, które wskazywałyby, że skarżący nie mógł skorzystać z tych dokumentów w postępowaniu sądowym zakończonym w 2004 r. W tym stanie rzeczy sam skarżący zdaje się podważać istnienie przesłanki wznowienia postępowania, na którą usiłuje się powoływać.

Jeśli zaś chodzi o pismo T.K. do "Premiera Rządu RP", to w piśmie tym powtórzono twierdzenia dotyczące wskazanych dokumentów i podano argumentację niezwiązaną ściśle ze sprawą K.K. i wznowieniem postępowania w niniejszej sprawie. Nadto pismo skierowane do Prezesa Rady Ministrów sporządzone w 2013 r. przez małżonka skarżącej nie może stanowić środka dowodowego, z którego strona nie mogła była skorzystać w poprzednim postępowaniu, bowiem dokument ten powstał kilka lat po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie.

Tymczasem w myśl art. 277 p.p.s.a. złożenie skargi o wznowienie postępowania musi nastąpić w terminie trzymiesięcznym od chwili, kiedy strona dowiedziała się o przesłance wznowienia postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało dojść do przekonania, że skarżący wbrew dyspozycji art. 279 p.p.s.a. nie zawarł w skardze żadnych okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Dodatkowo w skardze w żaden sposób nie uzasadniono drugiego z zarzutów, a mianowicie zarzutu naruszenia art. 271 ust. 2 p.p.s.a., o którym to zarzucie jedynie wspomniano w skardze.

Podsumowując należy powiedzieć, że badanie dopuszczalności skargi polega wyłącznie na stwierdzeniu, czy na podstawie twierdzeń przytoczonych w skardze o wznowienie można uznać, że zostały zachowane warunki, które umożliwiają jej rozpatrywanie. W wyniku przeprowadzonego w niniejszej sprawie badania dopuszczalności skargi o wznowienie sąd stwierdził, że skarżący nie podniósł, aby był pozbawiony możności działania lub nie był należycie reprezentowany oraz nie uprawdopodobnił w żaden sposób okoliczności wskazujących na zachowanie terminu i dopuszczalność skargi (istnienie jakiejkolwiek rzeczywistej przesłanki do wznowienia postępowania). Samo wymienienie niektórych przepisów p.p.s.a. w skardze nie oznaczało oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia. Treść skargi o wznowienie postępowania sądowego wskazuje, że strona nie oparła skargi na którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.