Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 2481/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów kontroli w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

W skardze na ww. postanowienie zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten nie zawierał jednak żadnego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zmianami) – zwanej dalej "P.p.s.a." – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).

W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Wniosek złożony przez skarżącą zawiera braki, które uniemożliwiają jego rozpoznanie. Wniosek ten bowiem nie zawiera żadnego uzasadnienia. Skarżąca w żaden sposób nie umotywowała złożonego wniosku i nie wskazała żadnych danych, których wystąpienie w stanie faktycznym sprawy skutkowałoby uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Strona wskazała jedynie art. 61 § 3 P.p.s.a., jako podstawę swojego żądania i powołała ustawową przesłankę wstrzymania wykonania aktu administracyjnego – w związku z wykonaniem zaskarżonego postanowienia zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

Należy zaznaczyć, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonego postanowienia nie może stanowić samoistnej i skutecznej przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego.

Strona w żaden sposób nie wykazała, że wykonanie tego postanowienia pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak wykazania istnienia związku pomiędzy zaistniałym w wyniku wydania zaskarżonego postanowienia stanem faktycznym, a wystąpieniem w rzeczywistości ustawowych przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku.

Jeżeli strona skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to trudno przecież przyjąć, że funkcjonowanie zaskarżonego postanowienia w obrocie prawnym automatycznie spowoduje znaczną szkodę. Brak również jakichkolwiek argumentów wskazujących na to, że obowiązywanie zaskarżonego postanowienia mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.