Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 292/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1 i 2, art. 28 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 65 par. 1, art. 127 par. 3, art. 144, art. 112
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 13maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Generalnej Firmy "A" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekazania zażalenia według właściwości innemu organowi p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym postanowieniem uznało swoją niewłaściwość do rozpatrzenia zażalenia skarżącej na bezczynność Burmistrza i działając na podstawie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przekazało sprawę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru budowlanego .

Skargę na powyższe postanowienie wniosła Firma "A".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym akcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie Sąd badał przede wszystkim dopuszczalność skargi. Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana zostało na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. Zgodnie z jego treścią jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Jednakże w sytuacji, jak w sprawie niniejszej, gdy postanowienie zostało wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zażalenie nie przysługuje. Przysługuje natomiast, przewidziany w art. 127 § 3 K.p.a., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis ten ma zastosowanie do wydanego w sprawie postanowienia, a to z uwagi na art. 144 K.p.a., zgodnie z którym w sprawach nie uregulowanych odrębnie do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.

Skorzystanie z tego środka quasi odwoławczego warunkuje dopuszczalność złożenia skargi do sądu administracyjnego. Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., dopuszcza możliwość wniesienia skargi dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z kolei przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, takie jak odwołanie, zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ( art. 52 § 2 P.p.s.a.).

Z tych też względów strona skarżąca przed wniesieniem skargi na postanowienie Kolegium wydane na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. winna skorzystać ze środka prawnego przewidzianego w art. 127 § 3 K.p.a.

Zaskarżone postanowienie zawierało błędne pouczenie o możliwości zaskarżenia go do Sądu, zamiast pouczenia o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co jednak - stosownie do przepisu art. 112 K.p.a. - nie może szkodzić interesom skarżącej, która zastosowała się do tegoż pouczenia.

Sytuacja taka uzasadnia żądanie przez skarżącą przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie z dyspozycją art. 58 K.p.a.

Wobec niewyczerpania trybu wskazanego w art. 52 § 1 P.p.s.a. Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy, jako niedopuszczalną.