Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 41/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: zobowiązano do rozpoznania wniosku
Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-3, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 2 lit. f w zw. z art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 11
journal: Dz.U. 2020 poz 638
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [....] z siedziba w [...] na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy do rozpatrzenia punktu trzeciego wniosku z dnia 4 marca 2020 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem ; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 zł /słownie: złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Stowarzyszenia O. Z. z siedzibą w [...] ( dalej: "stowarzyszenie", strona skarżąca" lub "wnioskodawca") jest bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 3 skierowanego do organu wniosku z dnia [...] marca 2020 r.

W skardze stowarzyszenie domaga się zobowiązania organu do rozpatrzenia pkt 3 wniosku, stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] marca 2020 r. przesłanym pocztą elektroniczną stowarzyszenie zwróciło się do Wójta Gminy o udzielenie informacji publicznej na temat sposobu i skutków wykonywania zadania "opieka nad bezdomnymi zwierzętami i ich wyłapywanie" przewidzianego ustawą o ochronie zwierząt w tym między innymi informacji ( pkt 3 wniosku) ilu bezdomnym zwierzętom ( z podziałem na psy i koty ) zapewniono opiekę na koszt gminy w 2019 r. ( nie licząc zwierząt, którymi zajęto się w latach poprzednich). Na pozostałe punkty wniosku organ udzielił żądanej informacji, co nie było w sprawie kwestionowane. Jednocześnie zwrócono się o przesłanie powyższej informacji drogą elektroniczną na wskazany adres.

Pismem z dnia [...] marca 2020 r. wysłanym drogą elektroniczną na podany przez stowarzyszenie adres poczty email, Wójt Gminy wyjaśnił, że zakres żądania określonego w pkt 3 wniosku dotyczy informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U. z 2020 r., poz. 2176; dalej: "u.d.i.p." ) w związku z czym konieczne jest wykazanie istnienia po stronie stowarzyszenia interesu publicznego z wystąpieniem w tym zakresie z przedmiotowym wnioskiem, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Organ wyjaśnił, że żądana informacja jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej Urzędu Gminy. Żądana informacja wymaga bowiem przetworzenia znajdujących się w posiadaniu organu informacji ich zebraniu i zsumowaniu. Organ musiałby przeglądnąć wszystkie dokumenty za 2019 r., i kolejno dokonać odpowiednich zestawień. Wiąże się to z zaangażowaniem pracowników własnych do wyszukania stosownych dokumentów i dokonania dalszych czynności. Wszystkie te czynności, jak argumentuje dalej organ, przekładają się na zwiększony poziom pracy i czynności, które trzeba wykonać przez zaangażowanych pracowników, co w pewien sposób dezorganizuje pracę urzędu biorąc pod uwagę ogrom zadań ciążących na gminie, związanych z zabezpieczaniem potrzeb wspólnoty samorządowej.

W piśmie z [...] lipca 2020 r. stowarzyszenie wyraziło sprzeciw do stanowiska organu, że żądane w pkt 3 wniosku informacje mają charakter informacji przetworzonej. Powołując się na art. 11 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt wskazało, że odławiane bezdomne zwierzęta mają trafiać do schronisk, z kolei zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt, podmiot prowadzący schronisko prowadzi wykaz zwierząt przebywających w schronisku, który zawiera opis zwierzęcia. Tym samym, w ocenie wnioskodawcy Gmina powinna posiadać wiedzę ile i jakie zwierzęta trafiły na jej koszt do schroniska. Informacja ta, zdaniem stowarzyszenia nie ma charakteru informacji przetworzonej gdyż stanowi wypełnienie obowiązków gminy dotyczących transparentności w wydawaniu publicznych pieniędzy. Podkreśliło przy tym, że gmina od 7 lat odpowiada na tożsamy co do treści wniosek, dotyczący kolejnych lat. Dotychczas nie nadawała tej informacji charakteru przetworzonej, udzielając żądanych informacji.

W dniu [...] lipca 2020 r. organ wystosował kolejne wezwanie o wykazanie interesu publicznego do żądania informacji. Ponownie wyjaśnił, że sformułowanie odpowiedzi jest czasochłonne. Wyjaśnił, że skierowane do organu żądanie obejmuje bardzo szerokie pojęcie opieki tj. nie tylko informacji dotyczących pobytu zwierząt w schronisku, ale również innych form tej opieki, które są ujęte w Programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy w 2020 r. Przyznał jednocześnie, że do tej pory udzielano żądanych informacji kierując się wyłącznie zasadami dobrej współpracy, mimo, że opracowanie tej informacji było czasochłonne. Aktualnie w związku z dużym przyrostem żądań ciążących na gminie, stosuje formalną procedurę związaną z uzyskaniem takich informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku jego działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają znaczenia przyczyny niepodjęcia aktu lub niedokonania czynności. Również zachowanie podmiotu zobowiązanego polegające na przedstawieniu informacji niepełnej, nieprecyzyjnej lub nieadekwatnej do treści wniosku, może być rozważane jako uchybienie wobec regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej jednak zobowiązany jest uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.

Z przepisów u.d.i.p., wynika, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 tej ustawy, a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3). Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej, stanowiąc realizację zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP jednego z praw politycznych - prawa do informacji o sprawach publicznych.

W niniejszej sprawie skarżący zwalcza bezczynność Wójta Gminy w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] marca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Treść skargi, w której zasadnicze zarzuty i wnioski skarżący kieruje w odniesieniu do bierności organu w zakresie odpowiedzi na pytanie sformułowane w pkt 3, wyznacza granice kontroli bezczynności organu w niniejszej sprawie.

Nie budzi wątpliwości, że Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jako organ władzy publicznej.

Bezsporne jest również, że zgłoszony przez stowarzyszenie wniosek dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W świetle tego przepisu informacją publiczną jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p., w tym m.in. o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 5 lit. a.).

Mając na względzie ustawową konstrukcję "informacji publicznej" oraz kierując się wyrażoną w art. 61 Konstytucji RP gwarancją do uzyskania tej informacji wskazać należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt ( Dz.U. z 2020 r., poz. 638; dalej: "ustawa o ochronie zwierząt"): zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin. Zakres przedmiotowy wniosku łączy się z materią finansów publicznych, a gospodarowanie nimi objęte jest przez ustawodawcę szczególnie szeroką jawnością (art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych). Obywatel ma pełne prawo wiedzieć, jak i na co dokładnie podmioty te wydatkują środki publiczne. Sposób dysponowania tym majątkiem jest informacją publiczną, co wynika z przepisów art. 6 ust. 2 lit. f w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Przepisy u.d.i.p. określają obowiązki organu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując, w jaki sposób postępowanie powinno być zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek, jeśli wniosek ten dotyczy informacji publicznej, powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji na zasadzie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji ma obowiązek podjąć jedną z tych form działania w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1u.d.i.p. W przypadku natomiast, gdy organ uznaje, że wnioskowana informacja nie ma waloru informacji publicznej, o swoim stanowisku zobligowany jest powiadomić stronę wnioskującą pismem.

Termin udzielenia informacji publicznej określa art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Przedłużenie terminu udostępnienia informacji może wynikać z różnych przyczyn, w tym m.in. z konieczności poniesienia dodatkowych kosztów przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku i poinformowania o tym wnioskodawcy (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.) czy też potrzeby wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji uznanej przez organ za przetworzoną.

Termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok WSA w Krakowie z 6 października 2014 r., II SAB/Kr 242/14, to i wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl). Nieuprawnione byłoby twierdzenie, że w razie potrzeby wydania przez podmiot zobowiązany decyzji odmownej, przewidzianej w art. 16 u.d.i.p., po wyczerpaniu terminów, o których mowa w art. 13 u.d.i.p., rozpoczynają swój bieg terminy do wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, do których wprost odsyła art. 16 u.d.i.p. Takie rozumowanie prowadziłby do nieuzasadnionego przedłużenia załatwienia sprawy o udostępnienie informacji publicznej, dla której rozpatrzenia ustawodawca określił znacznie krótsze terminy niż w Kodeksie postępowania administracyjnego (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 286-287). Nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (zob. wyrok NSA z 14 maja 2014 r., I OSK 1027/14 ).

Terminy określone w art. 13 u.d.i.p. obowiązują również w sytuacji, gdy w toku procedowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ dojdzie do przekonania, że żądanie dotyczy informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ kwalifikując żądaną informację jako informację przetworzoną, o swojej ocenie powinien powiadomić stronę wnioskującą, tak aby miała możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Po upływie wyznaczonego terminu, nawet w sytuacji milczenia strony, organ, dla zrealizowania obowiązków wynikających z u.d.i.p., powinien albo udostępnić wnioskowaną informację albo wydać decyzję odmowną, wykazując w niej brak przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Niepodjęcie tego rodzaju działań bądź podjęcie ich z naruszeniem zasad określonych w art. 13 u.d.i.p. oznacza, że organ pozostaje w bezczynności, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Jak wynika z akt sprawy organ pomimo wyznaczonego stowarzyszeniu terminu do wykazania interesu publicznego w wystąpieniu z przedmiotowym wnioskiem nie podjął żadnych czynności, tj. nie udzielił informacji ani też nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Stan ten istnieje na dzień orzekania przez Sąd. W świetle powyższego stwierdzić należy, że organ pozostaje w bezczynności wobec braku formalnego zakończenia trwającej procedury udzielenia informacji publicznej.

Rację ma natomiast organ, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną i nie zmienia tego fakt, że w poprzednich latach organ udzielał informacji nie wzywając o wykazanie interesu publicznego.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że ustawodawca nie doprecyzowuje na gruncie u.d.i.p. pojęcia "informacji przetworzonej", wobec tego ciężar dookreślenia tego pojęcia został przeniesiony na podmioty stosujące prawo. W rzeczywistości proces ustalania pojęcia "informacja przetworzona" odbywa się na gruncie judykatury. W toku stosowania przepisów tej ustawy w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wykształcił się pogląd, wedle którego informacja przetworzona to taka informacja, na którą składa się określona liczba tzw. informacji prostych, podlegających jednak wyodrębnieniu w sposób dostosowany do żądania wnioskodawcy poprzez konieczność dokonania stosownych analiz, wyciągów bądź zestawień (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1477/12 oraz z 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05).

Biorąc pod uwagę dotychczasowe orzecznictwo sądowo-administracyjne i poglądy doktryny w tym zakresie można wyróżnić co najmniej dwie koncepcje i sposoby identyfikacji przesłanek uzasadniających konieczność przetworzenia informacji publicznej. I tak zgodnie z pierwszą z nich tzw. szeroką koncepcją identyfikacji czynności, które musi podjąć zobowiązany w celu wytworzenia informacji przetworzonej mamy do czynienia wtedy, gdy kryterium identyfikującym stają się dodatkowe czynności, które musi wykonać podmiot zobowiązany w celu wytworzenia takiej informacji. Zazwyczaj chodzi o te czynności, których celem jest wyodrębnienie określonych informacji prostych (dokumentów) ze zbioru informacji znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i przygotowanie ich do udostępnienia (zob. M. Jabłoński, Udostępnianie przetworzonej informacji publicznej, Wrocław 2015, s.133). Z kolei druga koncepcja tzw. wąska koncepcja przetworzenia informacji publicznej opiera się na założeniu, że jest to tylko taka informacja, która w momencie złożenia wniosku nie istnieje, a jej wytworzenie wymaga twórczego i analitycznego działania zobowiązanego (jego pracowników), polegającego na stworzeniu informacji według kryteriów i metod wskazanych przez wnioskodawcę (zob. P. Fagielski, Informacja w administracji publicznej. Prawne aspekty gromadzenia, udostępniania i ochrony, Wrocław 2007, s.85-86). W takim rozumieniu pojęcie "przetworzenie informacji publicznej" nie może być identyfikowane z sumą wszystkich działań techniczno- organizacyjnych, które musiałby podjąć zobowiązany w celu wyselekcjonowania zbioru dokumentów (informacji) będących podstawą przygotowania informacji przetworzonej. Bierze się pod uwagę tylko to, czy rzeczywiście konieczne byłoby twórcze (analityczne, systemowe, zbiorcze itd.) wytworzenie nowej informacji, nie istniejącej w chwili wystąpienie z wnioskiem. W konsekwencji wąskie rozumienie przetworzenia informacji publicznej sprowadza się do przyjęcia, że przetworzenie występuje jedynie wtedy, gdy po odpowiednim wyselekcjonowaniu dokumentów i ich merytorycznej ocenie - również pod kątem ochrony tajemnic ustawowych i prywatności - nie można ich traktować jako gotowych do udostępnienia, a jedynie jako źródła informacji niezbędnej do wytworzenia tej, której żąda wnioskodawca. A zatem przetworzenie informacji prostych będzie grupą czynności analitycznych polegających na odpowiednim zestawieniu tych informacji według kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę, a następnie takim ich zredagowaniu, aby efekt finalny stanowił informację zaspokajającą jego żądanie w sposób zupełny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 47/05, z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 369/16).

Należy przy tym podkreślić, że obok konieczności podjęcia określonych czynności w celu wyodrębnienia materiału źródłowego dla potrzeb stworzenia informacji przetworzonej, szczególnie istotnym czynnikiem będzie intelektualny wysiłek podmiotu zobowiązanego, a właściwie jego zasobów kadrowych, związany z taką realizacją tych czynności, aby wytworzona informacja publiczna była zgodna z oczekiwaniem wnioskodawcy. Proces przetwarzania informacji prostych prowadzić musi przy tym do wyodrębnienia informacji publicznej o nowej treści, co oznacza że wytworzona informacja - w momencie złożenia wniosku - jeszcze nie istniała i powstała wyłącznie z inicjatywy osoby domagającej się jej udostępnienia (zob. D. Fleszar, Zasady dostępu do informacji publicznej przetworzonej, "Samorząd Terytorialny" 1-2/2011, s. 91 - 93).

W ocenie Sądu usprawiedliwione jest twierdzenie organu, że udostepnienie żądanych informacji wymagać będzie od organu czynności, które mogą być czasochłonne i wymagają oddelegowania do ich wykonania pracownika. Wskazano bowiem, że o ile organ znajduje się w posiadaniu żądanych informacji, to jednak zakres wniosku jest obszerny obejmuje szeroko pojmowaną opiekę nad zwierzętami, pod którą to mieści się nie tylko pobyt zwierząt w schronisku ale również inne formy opieki: dokarmianie, kastracja/sterylizacja, poszukiwanie opiekunów do adopcji. Nie dotyczy to zatem jak twierdzi wnioskodawca jednego wykazu, ale zestawienia różnych wykazów i na ich podstawie dokonania stosownych wyliczeń.

Nie zmienia powyższego fakt, że dotychczas organ udzielał na wniosek stowarzyszenia żądanych informacji bez wzywania do wykazania interesu publicznego.

Kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej, czy prostej nie przesądza samo postępowanie organu odnośne jej udzielenia. Nie można wyciągać takiego wniosku z postępowania organu dotyczącego analogicznych wniosków za poprzednie lata. Może być bowiem tak, że w poprzednich latach zakres świadczonej przez organ opieki nad zwierzętami nie był na tyle szeroki by zestawienie informacji wszystkich wykonywanych czynności wymagało zwiększonego nakładu pracy, podczas gdy w kolejnych latach wymóg taki z uwagi na zwiększony zakres usług jest uzasadniony. Informacja udzielana przez organ za poprzednie lata nie podlega jednak kontroli Sądu i nie może być analizowana na tle niniejszej sprawy, a tym bardziej nie może mieć dla niej wiążącego charakteru. Nie można w związku z tym przyjmować, że forma raz udzielonej przez organ informacji publicznej, co do określonego żądania wiąże organ na przyszłość. Każdorazowo będzie to ocenione na tle konkretnej sprawy, tj. wniosku za dany rok. W ocenie Sądu organ należycie uzasadnił przyjęcie, że w sprawie z wniosku dotyczącego ilości zwierząt, którym w 2019 r. zapewniono opiekę na koszt gminy organ należycie uzasadnił, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że organ uznając żądaną informację za przetworzoną i wzywając skarżącego do wykazania interesu publicznego powinien był po bezskutecznym upływie wyznaczanego terminu podjąć stosowne czynności, czego w sprawie nie uczynił pomimo upływu wyznaczonych terminów do załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej.

Sąd stwierdza, że bezczynność organu nie nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Wprawdzie porównując datę skierowania wniosku do organu tj. [...] marca 2021 r., a także ostatnie skierowane przez stowarzyszenie pismo kierowane do organu w dniu [...] lipca 2020 r., stwierdzić należy, że termin załatwienia sprawy został znacznie przekroczony, a postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nadal nie zostało zakończone, to jednak należało mieć na uwadze, że organ wywiązał się w terminie z udzielenia 4 z 5 pkt wnioskowanych informacji, a także podjął działania zmierzające do rozpoznania pkt 3 wniosku. Działanie organu nie było nacechowane złą wolą czy ignorancją wnioskodawcy. Tymczasem rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a zachodzi w razie oczywistego lekceważenia wniosków strony, jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności lub przewlekłości winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych i oczywistych; przekroczenie przez podmiot zobowiązany ustawowych obowiązków musi być szczególnie znaczące. Przy ocenie, czy naruszenie prawa jest rażące, bierze się pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, ale całość okoliczności sprawy. Istotna jest także skala przekroczenia terminu do załatwienia sprawy.

W ocenie Sądu w sprawie nie miało miejsca rażące naruszenie prawa.

Mając to wszystko na uwadze Sąd w punkcie I wyroku zobowiązał Wójta Gminy do rozpoznania punktu 3 wniosku z dnia 4 marca 2020 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem – art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – art. 149 § 1a p.p.s.a. O zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 1 i 209 p.p.s.a.