Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1665/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art,. 7 , art. 77 par. 1, art. 80 i art. 107 par. 3.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. sprawy ze skargi B. Sp. j. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej B. Sp. j. z siedzibą w O. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ustawy o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm. powoływanej dalej jako: "utd"), lp. 1.10.1. lit. a i b, lp. 10.2. lit. a), lp. 10.3 lit. a) l.p. l0.3 lit. b, lp. 10.4 lit. a, lp. 10.4 lit. b załącznika do utd, art. 6 ust. 1, art. 7, 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady 9EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98 oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r. po rozpatrzeniu odwołania, wniesionego przez przedsiębiorcę B. Spółka Jawna z siedzibą w O. (dalej zwana również skarżącą) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 1650 złotych.

Podstawę faktyczną nałożenia kary pieniężnej na którą składały się cztery kary jednostkowe za :

1) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny i za każdą kolejną godzinę (850 złotych)

2) skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę (100 zł)

3) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde rozpoczęte 10 minut (150 zł)

4) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę ( 550 zł).

Uzasadniając kary pieniężne organ stwierdził, że w trakcie kontroli drogowej, która odbyła się w dniu [...] października 2008 r. na drodze krajowej nr [...] kierowca A. L. w okresie rozliczeniowym trwającym od [...] października 2008 r. od godziny 00.00 do dnia [...] października 2008 r. do godziny 23.59 skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 8 godzin i 13 minut (kara 850 złotych). W okresie 24 -godzinnego okresu rozliczeniowego który rozpoczął się [...] października 2008 r. o godzinie 12 min 20 kierowca odebrał jedynie 8 godzin 10 minut nieprzerwanego odpoczynku zamiast minimum 9 godzin (kara 100 złotych). W dniu [...] października 2008 r. kierowca ten przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu o 16 minut (kara 150 złotych). W okresie 24 -godzinnego okresu rozliczeniowego który rozpoczął się 12 października 2008 r. o godzinie 12 min 20 kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 2 godziny i 42 minuty (kara 550 złotych). Przy czym, co podkreślił organ, kierowca nie okazał podczas kontroli dokumentu w postaci wykresówki, wydruku czy tez karty dziennej uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania treść art. 92 a) ust.4 i 5 a także art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, gdyż okoliczności sprawy i dowody w niej zgromadzone jednoznacznie nie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

W skardze do Sądu spółka ponowiła argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji WITD. Powtórnie wskazała, że organ nie dokonał indywidualnej oceny wpisów kierowcy na wykresówkach, usprawiedliwiających naruszenie opisanych w decyzji przepisów. Nie wyjaśnił, czy kierowca prawidłowo skorzystał z art. 12 rozporządzenia 561/2006 WE. Spółka po raz kolejny zakwestionowała naruszenie polegające na przekroczeniu dziennego prowadzenia pojazdu nie zgadzając się ze sposobem zliczenia tej normy czasowej kierowcy. Podniosła, że organ nie uwzględnił wytycznych Komisji Europejskiej dotyczących art. 12 rozporządzenia oraz dyrektywy 2006/22/WE. Podkreśliła, że przewóz drogowy na terenie terminali i zakładów poza drogami publicznymi nie może być wliczany do czasu prowadzenia pojazdów i stosowania tachografu. Strona akcentuje, że w tej sprawie kierowca na terminalu w Z. musiał na polecenie służb porządkowych przerwać dzienny odpoczynek w celu dwukrotnego przestawienia pojazdu (1 minutowe przerwanie odpoczynku o godzinie 16 min 16).

W odpowiedzi na skargę organ Wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm ).

Skarga jest uzasadniona.

Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd miał na uwadze, że obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozstrzygnięcie sprawy, w tym ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Stanowisko organu w tym zakresie powinno być wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji, gdyż brak odniesienia się przez organ odwoławczy do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r., IV SA 274/97, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2006 r., III SA./Wa 1914/06, niepubl.).

Odnosząc przedstawione uwagi do sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją Sąd wskazuje, że Główny Inspektor Transportu Drogowego będąc obowiązany do ponownego rozpoznania sprawy, powinien ustosunkować się do istotnych z punktu widzenia niniejszej sprawy zarzutów zawartych w odwołaniu oraz przedstawić przyjęte stanowisko w uzasadnieniu swej decyzji wykonując w ten sposób dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy pismem z dnia [...] lutego 2010 r. wezwał stronę do "przesłania oryginałów lub poświadczonych urzędowo bądź notarialnie kopii wydruków z karty kierowcy A. L. z dni [...] oraz [...] października 2008 r. na podstawie których organ nałożył kary pieniężne" (v. k. 28 akt adm.). Jednakże w decyzji z dnia [...] maja 2010 r. GITD nie wskazał w jakim celu dokonał przedmiotowego wezwania a także nie ocenił jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia miało nieprzedstawienie przez stronę powyższych dokumentów w formie przez organ żądanej. GITD nie dokonał również oceny przedłożonych przez skarżącą kopii wzmiankowanych wydruków. Z powyższych względów wydanie decyzji, która utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej za nieprzestrzeganie norm dotyczących czasu pracy kierowców należy uznać za przedwczesne. Dopiero bowiem wykluczenie, że przedmiotowe wpisy dokonane na wymienionych wyżej wykresówkach usprawiedliwiają odstąpienie od stosowania przepisów art. 6-8 Rozporządzenia nr 561/2006 pozwala na przyjęcie, że strona naruszyła te unormowania (v. art. 12 Rozporządzenia nr 561/2006). W niniejszej sprawie strona zarówno w odwołaniu od decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. jak i w skardze do Sądu zakwestionowała także stwierdzone naruszenie polegające na przekroczeniu dziennego okresu prowadzenia pojazdu (nie zgadzając się ze sposobem zliczenia tej normy czasowej kierowcy) a także naruszenia polegającego na skróceniu odpoczynku dziennego (nie godząc się z odmową uznania wpisu kierowcy o powodzie przerwania odpoczynku). Organ odwoławczy nie ustosunkował się do podniesionych zarzutów. Ze względu na to, że Sąd nie czyni w niniejszym postępowaniu własnych ustaleń uznać należy, że wskazane uchybienia oznaczają, że organ odwoławczy nie zrealizował, w pierwszej kolejności obowiązku przeprowadzenia wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a następnie przedstawienia jej wyników w uzasadnieniu decyzji, co skutkowało naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podkreśla, że dopiero po ustaleniu, iż doszło do naruszenia przez stronę obowiązków administracyjnoprawnych warunkujących odpowiedzialność możliwe jest dokonanie przez organ oceny zgromadzonego materiału dowodowego w aspekcie przepisu art. 93 ust. 7 utd czego domagała się skarżąca spółka. W tym stanie rzeczy zawartą w zaskarżonej decyzji ocenę, co do możliwości zastosowania w niniejszej sprawie klauzuli wyłączającej odpowiedzialność administracyjną (art. 93 ust.7 utd) również należy uznać za przedwczesną.

W tym stanie rzeczy zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

W toku ponownego postępowania organ uwzględni stanowisko Sądu zawarte w niniejszym wyroku i rozpozna sprawę w postępowaniu odwoławczym. O niewykonywaniu uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.