Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 156/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. M.B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 120/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. M.B. na decyzję Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 120/18 odmówił D. M. B. (dalej: skarżąca) wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2017 r., Nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym i w opłacie paliwowej za lipiec 2012 r. i styczeń 2013 r.

Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że w związku z wniesioną do WSA w Olsztynie skargą zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W odpowiedzi na skargę, organ poinformował, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z załączonego pisma organu wynikało, że zaległości w podatku akcyzowym oraz opłacie paliwowej za miesiąc lipiec 2012 r. zostały, po nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, dobrowolnie zapłacone w dniu [...] grudnia 2017 r., zaś zaległości w podatku akcyzowym oraz opłacie paliwowej za miesiąc styczeń 2013 r. zostały przekazane do windykacji, ale nie zostały objęte zabezpieczeniem.

W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2018 r. skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, że jej obecna sytuacja finansowa na rynku indyczym, w szczególności bardzo niskie ceny żywca oraz przedłużające się terminy odbioru zwierząt, wiążą się z drastycznym zmniejszeniem przez skarżącą ilości sztuk zwierząt w chowie. Wskazała, że aktualnie ma wstawione 4600 indyków, jednakże pierwsza odstawa planowana jest na kwiecień, a wypłata za żywy inwentarz nastąpi dopiero po 21 lub 35 dniach od odstawy. Skarżąca zwróciła uwagę, że wypłata dopłaty bezpośredniej nastąpi dopiero pod koniec czerwca. Wszystkie pieniądze z okresu żniwnego skarżąca zainwestowała na zasiew, ubezpieczenia oraz do produkcji żywca. Skarżąca podniosła, że okres wiosenny jest dla rolnika najbardziej uciążliwy w wydatkach w związku z koniecznością zachowania należytej produkcji rolnej. W ocenie strony, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wszelkie dodatkowe wydatki stanowią duży problem w utrzymaniu równowagi finansowej, gdyż w gospodarstwie skarżącej nie ma stałych, comiesięcznych przychodów. Skarżąca wskazała, że posiada również kredyty, których spłacania nie może zaniechać, jak również nie otrzymuje należnych jej płatności od kontrahentów.

W ocenie Sądu I instancji nie zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie tego wniosku. WSA zaznaczył, że z przekazanej przez organ informacji wynika, że strona dokonała wpłaty wysokości zobowiązania podatkowego i opłaty paliwowej za lipiec 2012 r. wraz z odsetkami. Zatem wstrzymanie wykonania, wykonanej już w części decyzji nie wywołałoby żadnych skutków prawnych, bowiem brak byłoby czynności nadających się do wykonania, a zatem takich, które można by wstrzymać.

W dalszej kolejności WSA zauważył, że w przedmiotowej sprawie merytoryczna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zobowiązania w podatku akcyzowym oraz w opłacie paliwowej za styczeń 2013 r. przez Sąd jest niemożliwa z uwagi na brak jego właściwego uzasadnienia. Na podstawie przedstawionych danych nie można bowiem ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu z przedstawionych argumentów nie można wywieść, jaka jest sytuacja finansowa i majątkowa skarżącej.

Zażalenie od powyższego postanowienia złożyła skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego zmianę poprzez orzeczenie o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim nie została wykonana. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie: art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazuje na swoją trudną sytuację finansową, przy czym nie dołącza żadnych dokumentów źródłowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z treści przytoczonego przepisu wynika, że sąd, podobnie jak organ administracji może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części. W tym drugim wypadku winien wyraźnie wskazać, że w pozostałej części odmawia wstrzymania, chyba że wniosek skarżącego dotyczy części decyzji i sąd uwzględnia go w całości. Z uwagi na to, że skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości sąd był związany treścią jej wniosku.

Z treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym i w opłacie paliwowej. W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem decyzja została już częściowo wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania w tym zakresie staje się bezprzedmiotowy, zaś merytoryczna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zobowiązania w podatku akcyzowym oraz w opłacie paliwowej za styczeń 2013 r. była niemożliwa z uwagi na brak jego właściwego uzasadnienia. Materiał zgromadzony w sprawie w ocenie WSA, również nie zawiera informacji umożliwiających ocenę przedmiotowego wniosku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa. Przywołanych we wniosku okoliczności, mających wskazywać na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania wydanej w sprawie decyzji, nie sposób zweryfikować.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że podmiot wnioskujący o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego nie musi udowadniać wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, lecz ma jedynie uprawdopodobnić, że takie skutki wykonania zaskarżonego aktu mogą realnie w danym przypadku wystąpić. Takie twierdzenie powinno zostać poparte dokumentami źródłowymi wskazującymi na sytuację majątkową i finansową strony oraz realne ryzyko wystąpienia wskazanych skutków. W tej sprawie skarżąca takiego uprawdopodobnienia nie dokonała. Strona nie zobrazowała bowiem swojej sytuacji finansowej i majątkowej, co jest konieczne dla oceny, czy w przypadku tego konkretnego podmiotu zapłata kwoty objętej zaskarżoną decyzją może prowadzić do szkody, która dla skarżącej byłaby znaczna, czy do skutków, które byłyby trudne do odwrócenia w przypadku ewentualnego późniejszego uwzględnienia skargi. Znajdujące się w aktach dokumenty na dokonanie takiej oceny nie pozwalały, wobec czego Sąd I instancji trafnie odmówił wstrzymania wykonania decyzji.

W konsekwencji za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a.

Ponadto wymaga podkreślenia, że skarżąca, również w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji, które złożył w jej imieniu profesjonalny pełnomocnik, wiedząc już o konieczności wykazania określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, przesłanek tych nie wykazała i nie uprawdopodobniła.

Wskazać jedynie dodatkowo należy, iż postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Podkreślić jednak ponownie trzeba, iż w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ustawy oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Jeżeli bowiem w sprawie występują okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, to sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.