Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1303/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia del. WSA Leszek Kamiński (spr.) Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Instytutu [...] "[...]" S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 128/09 w sprawie ze skargi Instytutu [...] "[...]" S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 marca 2009r., sygn. akt II SA/Kr 128/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Instytutu [...] S.A. w K., zw. dalej Instytutem, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu Sąd powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], Prezydent Miasta Krakowa na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717, ze zm.), zw. dalej u.p.z.p. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Instytutu, odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: budynek produkcyjny środków farmaceutycznych (toksoidów i substancji aktywnych do szczepionek) na dz. nr [...] obr. [...] Krowodrza, wraz z infrastrukturą techniczną".

Podjęcie decyzji odmownej organ I instancji uzasadnił tym, że planowana inwestycja nie spełnia wymagania określonego w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., gdyż zarówno wzdłuż ulicy Kasztanowej, jak i w całym obszarze analizowanym poza zabudową na działce nr [...] obr. 9, tj. działce objętej wnioskiem, nie występuje zabudowa produkcyjna.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Instytut decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 60 ust. 1, 3 i 4, art. 61 ust. 1 - 5, art. 59 ust. 1, art. 52 ust. 1 - 2, 53 ust. 1 - 5, art. 54 i art. 56 u.p.z.p. oraz art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium, uzasadniając ww. decyzję stwierdziło, że w dosłownym tego słowa znaczeniu ta sama działka nie jest działką sąsiednią, jednakże w tego rodzaju przypadkach reguła dobrego sąsiedztwa powinna być traktowana zgodnie z jej wykładnią celowościową, a nie ścisłą wykładnią literalną. W przeciwnym wypadku należałoby przyjąć, że na danym terenie nie występuje określony rodzaj zabudowy, mimo że zabudowa taka występuje na działce objętej wnioskiem. Z tych względów oraz z uwagi na konieczność przeprowadzenia całego postępowania wyjaśniającego, w szczególności uzgodnienia projektu decyzji z organami wymienionymi w art. 54 ust. 3 u.p.z.p., uchylono decyzję organu I instancji.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. II SA/Kr 1005/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskazując, że odstąpienie od wykładni literalnej na rzecz celowościowej musi być dokładnie uzasadnione istnieniem szczególnych okoliczności, których istnienia organ odwoławczy nie wykazał. Ponadto Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę na cały szereg okoliczności wynikających z akt sprawy i przemawiających przeciwko lokalizacji planowanej inwestycji na objętym wnioskiem terenie. Przede wszystkim podkreślono, że na żadnej z nieruchomości znajdujących się na obszarze analizowanym, poza działką objętą wnioskiem, nie występuje zabudowa produkcyjna. Podkreślono, że taka funkcja zabudowy stanowi na tym obszarze wyjątek, a opracowywany równocześnie z niniejszym postępowaniem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje zakaz rozbudowy i budowy nowych obiektów produkcyjnych. Wyjątkowy dla tej okolicy sposób zagospodarowania nieruchomości (działalność produkcyjna) nie powinien się zatem powiększać, szczególnie, że przedmiotowa inwestycja leży na terenie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego, na terenie którego obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a do takich należy planowana inwestycja. Realizację przedmiotowej inwestycji wyklucza również przeprowadzona w sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, podkreślając związanie powyższym wyrokiem, decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy, powołując się na przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zawarte oceny w uzasadnieniu wyroku prowadzić muszą do utrzymania w mocy odmowy ustalenia warunków zabudowy, z uwagi na jednoznaczny brak spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (przy zastosowaniu literalnej wykładni pojęcia działki sąsiedniej), jak również wyrażoną przez Sąd ocenę zakazu powiększania zabudowy produkcyjnej na terenie objętym wnioskiem.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Instytut, zarzucając jej:

- naruszenie art. 153 p.p.s.a., bowiem w ocenie skarżącego Sąd nie kwestionował możliwości dokonania wykładni celowościowej pojęcia "działka sąsiednia", lecz zwrócił uwagę na konieczność zastosowania odpowiedniej argumentacji przy jej zastosowaniu,

- naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez zaniechanie dokonania korzystnej dla skarżącego wykładni pojęcia działka sąsiednia; skarżący powołał się przy tym na orzecznictwo, które dopuszcza funkcjonalną interpretację tego pojęcia,

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 i 11 k.p.a. oraz art. 8 i 9 k.p.a., a także pominięcie posiadanego przez stronę pozwolenia zintegrowanego.

Strona skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła, że wyrok Sądu i wskazane w nim okoliczności przemawiające przeciwko zamierzonej lokalizacji, na objętym wnioskiem terenie, nie zwalniały organu odwoławczego od przeprowadzenia samodzielnej oceny stanu faktycznego i dokonania wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., organ II instancji całkowicie pominął zaś analizę funkcji i cech zabudowy, którą sporządzono w sprawie. Ponadto podkreślono również fakt uzyskania pozwolenia zintegrowanego, z którego wynika, że oddziaływanie inwestycji na środowisko zamyka się w granicach nieruchomości, na której inwestycja będzie zlokalizowana. Modernizacja fabryki ma służyć właśnie ochronie środowiska i zmniejszeniu negatywnego oddziaływania na nie. Odnosząc się do powołanej w wyroku niezgodności inwestycji z § 3 pkt 1 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. strona skarżąca podniosła, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji przepis, na który powołuje się to rozporządzenie tj. art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska przestał obowiązywać, a wobec tego organ II instancji był uprawniony do dokonania samodzielnej oceny tej okoliczności sprawy, czego nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 30 marca 2009 r., oddalając skargę uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, zaskarżona decyzja, mimo lapidarnego uzasadnienia jest bowiem prawidłowa. Na wstępie uzasadnienia Sąd przytoczył treść przepisu art. 153 u.p.z.p. podkreślając, że w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. II SA/Kr 1005/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wprawdzie nie stwierdził wprost, że w niniejszej sprawie należy odmówić ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem, jednak wykluczył możliwość zastosowania szerokiej wykładni pojęcia działka sąsiednia bez istnienia szczególnych okoliczności, które uzasadniałyby taką szczególną interpretację. Sąd nie znalazł wówczas żadnych okoliczności przemawiających za zastosowaniem takiej wykładni, a jednocześnie podkreślił istnienie szeregu czynników przemawiających za odmową ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Sąd I instancji ocenił, iż organ II instancji nie miał podstaw, by uchylić lub zmienić zaskarżoną decyzję I instancji. Uzasadnienie decyzji Kolegium narusza wprawdzie przepis art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieodniesienie się do zarzutów odwołania, jednakże nie miało to wpływu na wynik sprawy. Sąd uznał, że takie postępowanie organu odwoławczego nie narusza również art. 153 p.p.s.a. ani też art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w niniejszej sprawie nie ma bowiem możliwości ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem Instytutu. Sąd Wojewódzki szczegółowo też odniósł się do zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą. Wyjaśniono, że żadne z powołanych orzeczeń przez stronę skarżącą dotyczące wykładni pojęcia działka sąsiednia, nie dotyczy sytuacji, w której przez pojęcie działki sąsiedniej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., rozumiano by działkę objętą wnioskiem. Sąd Wojewódzki przyznał, że zasadny jest argument, że zabudowa na działce objętej wnioskiem jest również częścią ładu przestrzennego na obszarze analizowanym, a także że pominięto w postępowaniu odwoławczym wyniki analizy architektoniczno- urbanistycznej. Sąd Wojewódzki ocenił jednak, że oba te zarzuty nie mają wpływu na wynik sprawy. Sąd zauważył, że analiza, na którą powołuje się skarżący, była dla niego negatywna tzn. wykluczała możliwość realizacji inwestycji zgodnie z wnioskiem. W analizie podkreślono, że w całym obszarze analizowanym, poza działką objętą wnioskiem, nie występuje zabudowa produkcyjna, a jedynie zabudowa mieszkaniowa i w niewielkim stopniu zabudowa usługowa. Powołano się również na niezgodność inwestycji z przepisami odrębnymi, tj. § 3 ust. 1 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. Nr 81/06 w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego, Nr 654, poz. 3997), podkreślono też negatywną opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska oraz wskazano na niezgodność z projektem sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu Wojewódzkiego wymienione negatywne przesłanki uniemożliwiały wydanie decyzji pozytywnej, a zatem procesowy zarzut pominięcia powyższych okoliczności przez Kolegium nie mógł wpłynąć na wynik sprawy.

Podstawą rozstrzygnięcia (negatywnego) była bowiem wymagana przez art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. zgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, w tym przypadku z powołanym wyżej rozporządzeniem Wojewody Małopolskiego. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia w Parku zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902). W kwestii tej Sąd przyznał, że z dniem 15 listopada 2008 r. przepis art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska został uchylony mocą art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (Dz. U. Nr 199 poz. 1227).,Pomimo tego, po uchyleniu art. 51 prawa ochrony środowiska, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie było uprawnione do samodzielnej oceny, czy objęta wnioskiem inwestycja należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Pomimo wyeliminowania z systemu obowiązującego prawa tego przepisu ustawy, pozostały w mocy i mają zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy rozporządzenia wydanego na jego podstawie.

Zamierzone przedsięwzięcie objęte wnioskiem jest zatem inwestycją określoną w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (instalacje do wytwarzania podstawowych produktów farmaceutycznych z zastosowaniem procesów chemicznych lub biologicznych) i zgodnie z tym przepisem stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Według wymienionego wyżej rozporządzenia Wojewody Małopolskiego, na terenie wymienionego Parku obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ze względu na sprzeczność z tym przepisem szczególnym nie jest możliwe - nawet przy dokonaniu korzystnej dla skarżącego wykładni pojęcia działka sąsiednia - ustalenie warunków zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji. Sąd zaznaczył także, że w świetle powyższego bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżący dysponuje tzw. pozwoleniem zintegrowanym.

Skargę kasacyjną wywiódł Instytut wnosząc o uchylenie wyroku. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i całkowite pominięcie interpretacji funkcjonalnej pojęcia działki sąsiedniej oraz brak odniesienia do wszystkich nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym, a nie tylko do nieruchomości bezpośrednio graniczących z działką inwestora;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i całkowite pominięcie wykładni funkcjonalnej pojęcia działki sąsiedniej poprzez:

a) nieuwzględnienie dotychczasowego sposobu zabudowy i zagospodarowania działki, na której ma zostać zrealizowana nowa inwestycja;

b) nieuwzględnienie faktu, iż działka, na której zlokalizowana ma zostać inwestycja powstała w wyniku scalenia kilku działek należących do inwestora, przez co przy badaniu warunków lokalizacyjnych winno być stosowane do niej pojęcie działki sąsiedniej.

Stawiając powyższe zarzuty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, iż pojęcie działki sąsiadującej powinno odnosić się do wszystkich działek znajdujących się w obszarze analizowanym, w tym podlegającej zainwestowaniu, która powstała z kilku scalonych działek. Podniesiono też, że zgodnie z uzyskanym pozwoleniem zintegrowanym oddziaływanie istniejących instalacji zamyka się w granicach działki inwestora, nie oddziałuje zaś na działki sąsiednie.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną, z wnioskami o jej oddalenie, wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie oraz A. M.-K..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zarzuty postawione w skardze kasacyjnej nie usprawiedliwiają uchylenia zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli, Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw.

W świetle art. 174 ust. 1 powołanej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Taki też zarzut sformułowano w petitum skargi kasacyjnej, podkreślając w uzasadnieniu, iż pojęcie działki sąsiedniej - w świetle wykładni celowościowej - winno obejmować również zabudowę znajdującą się na działce inwestora.

Pogląd ten, aczkolwiek częściowo trafny, nie został w skardze jednak właściwie uzasadniony. Powołanie się bowiem tylko na konieczność zastosowania wykładni celowościowej czy systemowej, bez wykazania szczególnych okoliczności zastosowania takiej wykładni, w świetle wiążących w tej sprawie poglądów Sądu Wojewódzkiego zawartych w prawomocnym wyroku z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. II SA/Kr 1005/07, którymi związany był tenże Sąd wydając wyrok obecnie zaskarżony skargą kasacyjną, nie mogło prowadzić do uwzględnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego ujętych w skardze kasacyjnej. Ocena prawna zawarta w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego wydanym w pierwszej instancji, uchylającym zaskarżoną decyzję organu administracji publicznej, w wyniku czego dochodzi do ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracji, a następnie przez wojewódzki sąd administracyjny, ma istotne znaczenie dla Naczelnego Sądu Administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wniesionej od ponownego wyroku sądu administracyjnego wydanego w pierwszej instancji, gdyż byłby on niezgodny z prawem, jeżeli przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy nie uwzględniałby wiążącej oceny prawnej i wskazań, o jakich mowa w art. 153 p.p.s.a. Por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt I GSK 452/08. Uprzednie przesądzenie tej kwestii nie pozwala zatem na uwzględnienie pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej.

Prawo do zagospodarowania własnej nieruchomości wyrażone w art. 6 u.p.z.p., jako pochodne od prawa własności stanowi podstawę do jej zagospodarowania według własnych potrzeb, jeżeli nie narusza to przepisów prawa, a także praw innych osób. Zasada tak rozumiana nie pozwala na automatyczne wykluczenie, że dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu będącego własnością inwestora pozostaje bez wpływu na ponowne jej zainwestowanie. Kwestię tę dostrzegł również Sąd Wojewódzki. Istotnie, dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu może, a niektórych przypadkach powinien, stanowić punkt odniesienia do ponownego jego zagospodarowania. Potrzeba dokonania zmian modernizacyjnych, remontowych, czy związanych z rozbudową w dotychczasowym obiekcie nie byłaby bowiem możliwa w sytuacji, gdyby zachodziła potrzeba wydania na podstawie art. 61 u.p.z.p. decyzji, a inne obiekty sąsiednie nie dawałyby podstaw do wydania takiej decyzji, ze względu na odmienne funkcje użytkowe czy też przeznaczenie. Taki stan nadmiernie ograniczałby, chronione konstytucyjnie, prawo własności.

Nie można też jednak przyjąć, że ochrona prawa własności w każdym przypadku będzie dawała uprawnienie do realizacji zamiarów inwestora, a szczególnie, gdy okaże się, że wchodzą one w kolizję z przepisami lub też interesami innych osób.

Niesporne jest w tej sprawie i nie zostało zakwestionowane w skardze kasacyjnej to, że zamiarowi inwestora sprzeciwiają się postanowienia § 3 ust. 1 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r., Nr 81/06 w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego, Nr 654, poz. 3997). Kwestie to zostały wyeksponowane w uzasadnieniu wyroku Sądu Wojewódzkiego jako główny powód niemożności wydania pozytywnej dla inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nawet wówczas, gdyby uwzględnić takie rozumienie pojęcia działki sąsiedniej, jakie przedstawił skarżący. Argument, że oddziaływanie obiektu zamyka się w granicach działki inwestora, nie znosi jednak zakazu zawartego ww. powołanym rozporządzeniu. Również pozwolenie zintegrowane odnoszące się do istniejącego, a nie przyszłego stanu rzeczy, nie mogło wpłynąć na wynik sprawy. Z tych względów również zarzut drugi skargi kasacyjnej nie okazał się usprawiedliwiony. Reasumując dotychczasowe wywody stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie wykazała, by wyrok Sądu Wojewódzkiego naruszał prawo, a zatem by zachodziły przesłanki jego uchylenia. Z tych względów na zasadzie art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.