Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 438/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 151a par. 2, art. 64a, e
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 97 ust. 1 i 4, art. 95 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1990
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2021 r. sprawy ze sprzeciwu [...] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2021 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania J.K., działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] listopada 2020 r. znak: [...], którą orzeczono w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w obrębie 0016 R., stanowiącej własność J.K. , oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem działki 404/[...]o powierzchni 0,3150 ha, na działki nr: 404/[...] o powierzchni 0,1794 ha - pas drogowy dr krajowej nr 73 oraz 404/[...] o powierzchni 0,1356 ha - pozostała część nieruchomości, przedstawiony na mapie z projektem podziału w skali 1:1000, opracowanej przez firmę [...]Geodezja i Kartografia A.K. , geodeta uprawniony, nr uprawnień [...], zaewidencjonowanej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej w dniu 13 listopada 2019 r. za numerem [...], stanowiącej załącznik do decyzji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie, Kolegium powołało się na treść art. 97 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 95 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. 2020, poz. 1990 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n." i wskazało, że Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad (dalej w skrócie "GDDKiA.") przysługuje prawo wystąpienia z wnioskiem o podział nieruchomości, ale tylko w przypadku nabywania gruntów przeznaczonych pod pas drogowy. Organ odwoławczy podkreślił jednak, że wniosek o podział nieruchomości musi spełniać wszystkie wymagania określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami.

Kolegium wyjaśniło, że w przypadku wszczęcia postępowania podziałowego z urzędu lub na wniosek innych uprawnionych podmiotów (np. wniosek zarządu drogi na podstawie art. 22 ust. 3 u.d.p.) art. 98 ust. 1 u.g.n. nie stosuje się, a więc wydzielone działki nie przechodzą wtedy z mocy prawa na własność wymienionych w tym przepisie podmiotów publicznych. W tej sytuacji jednostki samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa mogą uzyskać własność działek przeznaczonych pod drogi publiczne w drodze czynności cywilnoprawnych lub w drodze wywłaszczenia.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ odwoławczy wskazał, że zawarty w art. 95 pkt. 4 u.g.n. zwrot "niezależnie od ustaleń planu miejscowego" należy rozumieć "mimo braku takiego planu lub mimo zawartych w nim postanowień, a nawet wbrew tym postanowieniom". Podział nieruchomości na podstawie art. 95 u.g.n. może nastąpić, tylko gdy zaistnieje któraś z sytuacji przewidzianych w tym przepisie, bowiem niezwiązanie ustaleniami planu przy podziale nieruchomości może mieć miejsce tylko w celach wskazanych w tym przepisie, który zawiera zamknięty katalog odstępstw od generalnej zasady i w związku z tym musi być interpretowany ściśle. Celem podziału zgodnie z art. 95 pkt 4 u.g.n. jest wydzielenie takiej części nieruchomości, do której w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami lub innych ustaw przyznano określonemu podmiotowi roszczenie o nabycie praw. Źródłem roszczenia musi być jednak przepis ustawy, więc wykluczona jest realizacja w tym celu roszczeń wynikających z przepisów niższej rangi niż ustawa.

W ocenie Kolegium, z powyższego wynika, że GDDKiA będzie przysługiwał interes prawny, gdy wniosek tego podmiotu będzie wynikał z potrzeby nabywania gruntów przeznaczonych pod pas drogowy w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości.

Jak wskazało Kolegium, właściciel działki nr 404/[...]w jednym ze swych pism podniósł, że GDDKiA chce wykupić nie tylko część działki zajętej pod pas drogowy, ale jeszcze więcej, aż po samo ogrodzenie. Tym samym, zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji nie ustalił, czy GDDKiA domaga się podziału działki nr 404/[...]celem uzyskania następnie tytułu prawnego do części tej działki, która jest już zajęta pod pas drogowy drogi krajowej 73, czy też dopiero zamierza poszerzyć ten pas drogowy i w tym celu niezbędne jest nabycie części ww. działki. Nadto GDDKiA nie wskazał przepisu rangi ustawowej, z którego może wynikać roszczenie do nabycia części działki gruntu już zajętego pod pas drogowy.

W kontekście powyższego Kolegium powołało się na treść art. 73 ust. 1-3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. nr133 poz. 872) i wyjaśniło, że w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie chodzi o wydzielenie części działki nr 404/[...],która już jest zajęta pod drogę i była zajęta w dniu 31 grudnia 1998 r. zastosowanie winien znaleźć tryb określony w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r., przy czym organem właściwym do orzekania w tym przedmiocie jest wojewoda.

Dalej Kolegium wskazało, że jeżeli celem niniejszego postępowania jest wydzielenie z działki nr 404/[...]części działki celem jej przeznaczenia pod np. projektowane, poszerzenie istniejącego pasa drogowego drogi krajowej nr 73, to rolą organu jest wyjaśnienie z wnioskującym w niniejszej sprawie o podział G., w oparciu o jaki akt prawny, bądź decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, wywodzi swoje żądanie wskazujące na istnienie interesu prawnego przemawiającego za wszczęciem na żądanie zarządu drogi postępowania o podział działki, której właścicielem jest osoba trzecia.

Tymczasem Kolegium oceniło, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, jaki interes prawny oraz jakie roszczenie do części nieruchomości nr 404/[...]stanowiącej własność J.K., przysługuje G., który wniósł o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt podziału działki nr 404/[...],a tym samym przedwcześnie uznał, że GDDKiA posiada interes prawny w żądaniu wydania decyzji zatwierdzającej podział tej działki. Ponadto Kolegium podniosło, że jeżeli GDDKiA podtrzymuje wniosek o wszczęcie postępowania na podstawie art. 95 pkt 4 u.g.n., to zobowiązany jest wykazać, jakie roszczenie przysługuje mu do części nieruchomości.

W sprzeciwie od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Generalny Dyrektor Dróg i Autostrad wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenia:

1) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji poprzez uznanie, że organ ten nie wyjaśnił, jaki interes prawny oraz jakie roszczenie do części nieruchomości nr 404/[...],przysługuje G., który wniósł o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt podziału tej działki, w sytuacji gdy istniały podstawy do utrzymania decyzji organu pierwszej instancji w całości;

2) art. 138 § 1 pkt. 1 kpa poprzez jego niezastosowanie do okoliczności stanu faktycznego sprawy;

3) art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ odwoławczy czynności w celu dokonania pełnych ustaleń faktycznych sprawy, nieocenienie całego materiału dowodowego, dowolną ocenę dowodów, a tym samym naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów;

4) art. 2 a ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 410 ze zm.) zwanej dalej "u.d.p." w zw. z art. 95 ust. 4 u.g.n. poprzez ich niezastosowanie, a tym samym uznanie, że nie jest on podstawą do przyznania roszczenia GDDKiA do części nieruchomości powstałej w wyniku podziału działki nr 404/[...],co spowodowało zakwestionowanie podziału tej działki.

W uzasadnieniu sprzeciwu podniesiono w szczególności, że właściciel działki nr 404/[...]zwrócił się do GDDKiA z żądaniem regulacji prawnej swojej nieruchomości zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym. Działka ta, jak wynika z akt sprawy (pismo ze Starostwa Powiatowego w B. z dnia 17 stycznia 2019 r. skierowane do G.) stanowi aktualnie własność J.K., który nabył ją aktem notarialnym nr [...] z dnia 26 stycznia 2006 r. od Skarbu Państwa, lecz jej część oznaczona nr 404/[...] o pow. 0,1790 ha stanowi obecnie część drogi krajowej nr 73, bowiem zgodnie z art. 34 u.d.p. odległość granicy pasa drogowego od zewnętrznej krawędzi wykopu, nasypu, rowu lub od innych urządzeń wymienionych w art. 4 pkt 1 i 2 winna wynosić co najmniej 0,75 m. Wynika to także z decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] listopada 2020 r., zgodnie z którą podział działki nr 404/[...]na działki nr 404/[...] i 404/[...] ma na celu wydzielenie działki wchodzącej w pas drogowy drogi krajowej nr 73, stosownie do art. 2a pkt 1 u.d.p.

Zdaniem skarżącego, za niezasadne należy uznać twierdzenia organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji nie ustalił, czy GDDKiA domaga się podziału działki nr 404/[...]celem uzyskania następnie tytułu prawnego do części tej działki, która jest już zajęta pod pas drogowy DK 73, czy też dopiero zamierza poszerzyć ten pas drogowy i w tym celu niezbędne jest nabycie części tej działki. Kolegium samo przyznało, iż GDDKiA jako podmiotowi nie będącemu właścicielem zarówno działki nr 404/[...]jak i jej części po podziale nr 404/[...] przysługuje prawo wniesienia wniosku o podział nieruchomości w oparciu o art. 95 pkt 4 u.g.n., w przypadku nabywania gruntów przeznaczonych pod pas drogowy. Przesłanka ta w ocenie skarżącego jest spełniona, gdyż GDDKiA chce nabyć grunt zajęty pod drogę krajową nr 73 od jego właściciela, co zresztą sam zainteresowany przyznał w jednym z pism skierowanych do organu.

Dalej GDDKiA wskazał, że źródłem jego roszczenia do ww. nieruchomości są przepisy art. 95 pkt 4 u.g.n. w zw. z art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1 oraz art. 20 u.d.p., które nakładają na zarządcę m.in. prowadzenie spraw z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu w tym: utrzymania i ochrony dróg, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą.

Skarżący podniósł nadto, że zastosowanie trybu określonego w art. 73 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. jest to prawnie niemożliwe, bowiem przepis ten dotyczy nieruchomości pozostających w dniu 31 grudni 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiących ich własności, a zajętych pod drogi publiczne, które z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Natomiast działka o numerze 404/[...]będąca przedmiotem projektu podziału nieruchomości była w dniu 31 grudnia 1998 r. własnością Skarbu Państwa - Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych, który był wpisany w księdze wieczystej nr KW [...] jako właściciel, zaś Polskie Koleje Państwowe widniały jako władający.

Sumując GDDKiA stwierdziło, że zamierza nabyć od właściciela ww. działkę, będącą częścią pasa drogowego drogi krajowej nr 73, w celu realizacji jego roszczeń właścicielskich, jako zarządcy drogi krajowej.

Zdaniem skarżącego, istnienie jego interesu prawnego, jak i podstawy prawnej roszczenia do nieruchomości z art. 95 pkt 4 u.g.n zostało ustalone przez organ pierwszej instancji, zaś argumentacja Kolegium w tym zakresie świadczy

o braku całościowej oceny zebranego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium wniosło o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.), przy czym rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 64e p.p.s.a.).

Kontrola zgodności z prawem decyzji wydanej przez organ drugiej instancji, od której wywiedziono sprzeciw, sprowadza się do oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki wydania decyzji przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Stosownie do art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 poz. 1990 ze zm., dalej "u.g.n."), podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. W przypadkach, o których mowa w art. 95 pkt 3-5, podziału nieruchomości można dokonać z urzędu albo na wniosek odpowiednio starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, zarządu powiatu albo zarządu województw (art. 97 ust. 4 u.g.n.). W myśl art. 95 pkt 4 u.g.n., niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw (art. 95 pkt 4 u.g.n.).

W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg i Autostrad organ pierwszej instancji uwzględniając ten wniosek, zatwierdził projekt podziału nieruchomości będącej własnością J.K. o nr ewid. 404/[...]położonej w obrębie R., na działki nr ewid. 404/[...] i 404/[...]. Działka nr 404/[...] została wydzielona na pas drogowy drogi krajowej nr 73. Z wniosku wynika bowiem, że część działki J.K. nr ewid. 404/[...]została zajęta na pas drogowy drogi krajowej, dlatego w – jak wskazał Generalny Dyrektor Dróg i Autostrad - w celu realizacji roszczenia wynikającego z art. 2a pkt 1 ustawy o drogach publicznych podział działki nr ewid. 404/[...]jest konieczny.

Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że wnioskodawca zobowiązany był w przypadku żądania podziału działki w trybie art. 95 pkt 4 u.g.n. do wykazania, że przysługuje mu roszczenie do wydzielanej nieruchomości, a więc że w oparciu o przepisy ustawy będzie uprawniony do nabycia praw (np. prawa własności) do tej nieruchomości. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wykonuje zadania zarządcy dróg krajowych (art. 18 ust.1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Do zadań zarządcy drogi należy między innymi nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i gospodarowanie nimi w ramach posiadanego prawa do tych nieruchomości (art. 20 pkt 17 ustawy o drogach publicznych). Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa (art. 2a ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Zgodnie zaś z art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym.

Regulacje ustawy o drogach publicznych wskazują na uprawnienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wystąpienia z wnioskiem o dokonanie podziału nieruchomości celem wydzielenia nieruchomości przeznaczonych pod pas drogowy drogi krajowej. Wyjaśnienia wymagało, jakiego jednak gruntu w istocie dotyczy wniosek. Niezależnie bowiem od twierdzeń J.K. zawartych w piśmie procesowym z dnia 1 czerwca 2020 r., choć one również eksponowały uchybienia procesowe związane z wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, nie zostało na etapie pierwszoinstancyjnego postępowania wyjaśnione, jaki jest zasięg gruntu zajętego pod pas drogowy drogi krajowej, w szczególności nie wynika to z zebranego przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji materiału dowodowego. Nie sposób możliwości dokonania takich ustaleń poszukiwać we wniosku skarżącego i załączonych do tego wniosku dokumentów. Analiza treści przedłożonego przez wnioskodawcę operatu technicznego nie pozwala na ustalenie rzeczywistego zasięgu zajętej pod pas drogowy nieruchomości należącej do J.K. Z treści wniosku skarżącego inicjującego to postępowanie nie wynika, aby zaprojektowana do wydzielenia działka gruntu nr 404/[...] stanowiła wyłącznie zajętą pod pas drogowy część działki nr ewid. 404/2. Można domniemywać z treści wniosku i załączonego operatu szacunkowego, że taki jest stan faktyczny w sprawie, ale podważył wiarygodność tego twierdzenia właściciel działki jeszcze przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji. Należało zatem uzupełnić materiał dowodowy o dokumenty wyjaśniające te wątpliwości, skoro Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie jest uprawniony do występowania z wnioskiem o dokonanie podziału nieruchomości co do gruntów innych niż przeznaczonych pod drogę krajową. Takiego wyjaśnienia nie zawiera pismo skarżącego z dnia 29 czerwca 2020 r. Wynika z niego, że granica podziałowa pomiędzy projektowanymi działkami nr 404/[...] i 404/[...] miała zostać uzgodniona z właścicielem działki w zakresie odległości granicy od jego ogrodzenia, co wzbudza wątpliwości, jaka jest podstawa faktyczna i prawna wniosku o dokonanie podziału nieruchomości nr ewid. 404/[...],mianowicie, czy działka nr 404/[...] zawiera w sobie wyłącznie grunt zajęty pod pas drogowy, czy też częściowo grunt zajęty pod pas drogowy, a w pozostałym zakresie grunt położony przy pasie drogowym, co do którego uzgodniono z właścicielem działki nr 404/[...],że zostanie nabyty także przez wnioskodawcę. Te zaś ustalenia muszą determinować ocenę podstawy prawnej złożonego przez skarżącego wniosku o podział nieruchomości. Z wniosku skarżącego wynika niewątpliwie, choć zdaje się organ odwoławczy miał takie wątpliwości, że część nieruchomości J.K. została już zajęta pod pas drogowy drogi krajowej. Niewyjaśnione jest to, czy podział działki nr ewid. 404/[...]ma służyć wyłącznie wydzieleniu działki zajętej pod taki pas, o czym Sąd wyżej wyjaśnił.

Zasadnie zatem organ drugiej instancji decyzją kasacyjną wyeliminował z obrotu prawnego decyzję organu pierwszej instancji wydaną z naruszeniem przepisów prawa, bo opartą o niepełny materiał dowody i niepełne ustalenia faktyczne – istotne dla wyniku sprawy. Ta decyzja nie narusza prawa w stopniu wymagającym jej uchylenia, choć wprost organ drugiej instancji nie wskazuje naruszonych przepisów prawa procesowego. Niemniej istniały powody do wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a., co jak na wstępie wskazano jest wystarczające do oddalenia sprzeciwu. Sąd administracyjny bowiem na skutek sprzeciwu od decyzji kontroluje wyłącznie to, czy zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej.

Końcowo trzeba dodać, że słusznie w uzasadnieniu zaskarżonej sprzeciwem decyzji Kolegium zwróciło uwagę na konieczność ustalenia, czy odnośnie nieruchomości, która ma podlegać podziałowi zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące

administrację publiczną (Dz.U.1998.133.872), choć wyłącznie ta okoliczność – wyjaśniona zresztą w skardze – nie mogłaby stanowić wyłącznej podstawy wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na przesłanki wydania decyzji kasacyjnej i przepisy art. 136 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów sprzeciwu trzeba wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ drugiej instancji może we własnym zakresie poczynić dodatkowe ustalenia faktyczne w sprawie, skoro obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, niemniej posiada uprawnienie do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, gdy istotne kwestie dla sprawy nie zostały wszechstronnie wyjaśnione, aby nie narazić się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). W tej sprawie Kolegium wyjaśniło, jakie istotne kwestie wymagają wyjaśnienia. W sprzeciwie strona skarżąca już pewne istotne wyjaśnienia zawarła i pewnie na wezwanie organu odwoławczego również takie wyjaśnienia strona skarżąca gotowa była złożyć, ale ze względu na istotność tych wyjaśnień, nie naruszając zasady dwuinstancyjności, organ drugiej instancji zasadnie wydał decyzję kasacyjną, by już na etapie pierwszej instancji orzeczenie zostało wydane w oparciu o stan faktyczny ustalony w kwestiach kluczowych dla wyniku sprawy na podstawie wyczerpująco zebranego i wszechstronnie ocenionego materiału dowodowego.

Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdził, że zarzuty sprzeciwu od decyzji są bezpodstawne i na zasadzie art. 151a § 2 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.