Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 558/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 9
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 08 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Małgorzata Górecka ( spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Damian Wojtkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 grudnia 2010 roku przy udziale sprawy ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia ....r. nr w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2010 I. oddala skargę II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) adwokatowi W. kwotę 219,60 (słownie dwieście dziewiętnaście i 60/100) złotych, uwzględniającą podatek od towarów i usług w wysokości 39,60 (słownie trzydzieści dziewięć i 60/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27.04.2010r. Burmistrz określił Robertowi O. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2010rok w kwocie 1 344 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji podał, że R. jest właścicielem ciągnika siodłowego o nr rej. .... Ponieważ podatnik pomimo ustawowego obowiązku wynikającego z art. 8,9, 10 i 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) nie złożył deklaracji podatkowej za w/w pojazd za 2010r. toteż zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego. Dalej podatnik został pouczony o obowiązku naliczenia odsetek. Wskazano okres ich naliczania oraz miejsce płatności a także pouczono, ze nieuregulowanie przedmiotowych należności spowoduje ich ściągnięcie w trybie egzekucji administracyjnej. Pouczono także podatnika o odpowiedzialności karnej za czynności mające na celu udaremnienie egzekucji obowiązku wynikającego z przedmiotowej decyzji oraz pouczono o prawie do wniesienia odwołania.

Podatnik złożył odwołanie od powyższej decyzji wskazując w jego treści, że nie jest już właścicielem przedmiotowego ciągnika gdyż został on sprzedany na złom twierdząc, iż stosowne zaświadczenie potwierdzające tę okoliczność podatnik złożył w asyście Komornika Skarbowego w Urzędzie Miejskim.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12.07.2010r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż dopiero wydanie przez właściwego starostę decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu powoduje, iż z końcem miesiąca, w którym dokonano wyrejestrowania pojazdu, nastąpi wygaśniecie obowiązku podatkowego. Dopóki właściciel pojazdu nie złoży wniosku o jego wyrejestrowanie i w konsekwencji, nie zostanie wydana decyzja o wyrejestrowaniu pojazdu, ciążyć będzie na właścicielu pojazdu obowiązek podatkowy w podatku od środków transportu. W ocenie organu odwoławczego słusznie zatem organ podatkowy I instancji określił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych gdyż jak wynika z zaświadczenia Starosty przedmiotowy pojazd jest nadal zarejestrowany na nazwisko podatnika, a więc istnieje nadal obowiązek podatkowy.

Obecnie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12.07.2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł R. podnosząc argumenty jak w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ podatkowy I instancji.

Na rozprawie sądowej w dniu 8 grudnia 2010r. działający z upoważnienia skarżącego pełnomocnik ustanowiony z urzędu wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego oświadczając, iż koszty te nie zostały uiszczone nawet w części.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację podaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji a nadto wskazując, iż Urząd Miasta nie posiada zaświadczenia o złomowaniu przedmiotowego pojazdu, na które to zaświadczenie powoływał się skarżący w trakcie postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem i może zaskarżoną decyzję (inny akt administracyjny) uchylić lub stwierdzić jej nieważność, jeżeli w istotny sposób narusza ona przepisy. Uprawnienia sądu administracyjnego mają w zasadzie charakter kasacyjny, a nie reformatoryjny. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do rozstrzygania sprawy zamiast organów administracyjnych. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w wypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).

W postępowaniu przed sądami administracyjnymi pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności określona w art. 134 tejże ustawy, z której wynika, iż sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Otóż ustawodawca w ustawie z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) wskazał trzy okoliczności, które powodują wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportu. Obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych wygasa:

– z końcem miesiąca, w którym zarejestrowany pojazd został zbyty(art. 9 ust. 3 ustawy),

– z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu (art. 9 ust.5 ustawy), lub

– z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 5 ustawy).

W omawianej sprawie podatnik twierdził, iż przedmiotowy pojazd został złomowany. Okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia skoro przedmiotowy pojazd nie został wyrejestrowany, o czym świadczy informacja Starostwa Powiatowego z dnia 6.04.2010r. kierowana do Burmistrza (k. 11 akt adm.). Pojazd, zgodnie z art. 79 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. -Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908, ze zm.) podlega wyrejestrowaniu na wniosek jego właściciela m.in. w przypadku przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie. Tak więc – jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji- dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowaniu pojazdu i – w konsekwencji- nie zostanie wydana decyzja o jego wyrejestrowaniu, dopóty ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. W tym miejscu należy zauważyć, że skarżący został poinformowany przez organ podatkowy o obowiązku wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu w sytuacji, gdy- zgodnie z twierdzeniem podatnika- został on złomowany ze wskazaniem gdzie taki wniosek należy złożyć (pismo organu podatkowego kierowane do podatnika z dnia 29.03.2010 r., k. 7 akt adm.) i pomimo tego pouczenia, podatnik nie wyrejestrował samochodu a jedynie powołuje się na istnienie zaświadczenia o jego złomowaniu. Nadto zauważyć należy, iż czynność jaką jest wyrejestrowanie samochodu można także dokonać poprzez swojego pełnomocnika jeżeli skarżący nie mógł tego dokonać osobiście.

Reasumując należało stwierdzić, iż brak było podstaw do uznania skargi za zasadnej a tym samym uchylenia skarżonej decyzji. Organy podatkowe obydwu instancji dokonały słusznych ustaleń faktycznych. Ustalenia te nie były przez skarżącego kwestionowane. Prawidłowo też zastosowane zostały przepisy prawa materialnego i dokonana została prawidłowa ich wykładnia. Sąd nie znalazł także podstawy do uchylenia skarżonej decyzji ze względów uchybień proceduralnych.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono w pkt. II sentencji wyroku na podstawie § 18pkt 1 ppkt 1 lit.a i § 19 oraz 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2020 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.).