Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2620/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 15, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi T. Sp. j. w S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. jawna, powołując się na art. 17 pkt 2, art. 106 § 1 i 5, art. 138 § 2 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił i przekazał do ponownego rozpoznania przez organ I instancji postanowienie Kierownika Delegatury w T. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K., z dnia [...].07.2014 r., znak: [...]. Na mocy tegoż postanowienia organ działając na podstawie art. 6 ust. 1 lit. b i c, art. 7 pkt 1, art. 89 pkt l oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r., poz. 1446 j. t.), art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 j. t.) odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo - usługowego wraz z instalacjami wewnętrznymi o powierzchni użytkowej do [...] m2 i powierzchni sprzedaży części handlowej do [...] m2, budowie oświetlenia terenu, budowie parkingu i komunikacji wewnętrznej, budowie słupa reklamowego podświetlanego (pylonu) wraz z instalacją elektryczną, budowie studni kopanej z zewnętrzną instalacją wodociągową, budowie krytego bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe wraz z przykanalikiem, budowie zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] wraz z niezbędną przebudową tej drogi, oraz infrastrukturą techniczną oraz budowie instalacji odprowadzenia wód opadowych wraz z urządzeniami towarzyszącymi (rozsączaniem, studniami chłonnymi) - na działkach nr ew. [...] i części działek nr ewid. [...] w Z. gmina Z.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014r. organ I instancji odmówił już uzgodnienia w/w inwestycji. Postanowienie to zostało uchylone przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, postanowieniem z dnia [...].06.2014 r., L dz. [...], który skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy odnieść się do rozbieżności jakie istnieją w sentencjach 2 odpisów decyzji wpisujących obszar Z. do rejestru zabytków i wyjaśnić okoliczności naniesienia odręcznej adnotacji dotyczącej granic strefy urbanistycznej wokół miasta na egzemplarzu przechowywanym w siedzibie organu w T. Ponadto, należało ustalić w sposób jednoznaczny, w jakiej części obszar objęty inwestycją znajduje się na terenie wpisanym do rejestru zabytków jako strefa urbanistyczna wokół miasta oraz ustalić w jakiej odległości od obszaru zabytkowego układu urbanistycznego oznaczonego na załączonej mapie jako strefa ścisłej ochrony konserwatorskiej, znajdują się działki gruntowe objęte planowaną inwestycją.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Kierownik Delegatury w T. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K., postanowieniem z dnia [...].04.2014 r., odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ pierwszej instancji wskazał, iż nie posiada pewności, czy planowane obiekty kubaturowe, zostaną zlokalizowane na terenie wpisanym do rejestru zabytków, czy też poza chronionym obszarem.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł skarżący, wskazując, że planowany budynek handlowy nie zasłoni panoramy Z.

Rozpoznając ponownie sprawę Minister wskazał, że południowa część terenu planowanej inwestycji zlokalizowana jest na terenie strefy ochrony urbanistycznej historycznego układu urbanistycznego Z., wpisanych do rejestru zabytków pod numerem [...], decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. z dnia [...].09.1976 r. Z treści tej decyzji oraz z jej załącznika graficznego wynika, że do rejestru zabytków został wpisany układ urbanistyczny Z., składający się z obszaru ścisłej ochrony, wyznaczonego na mapie załączonej do decyzji oraz strefy ochrony urbanistycznej w granicach 200 m od granic obszaru objętego ścisłą ochroną konserwatorską. Na mapie zasadniczej w skali 1: 1 000 stanowiącej załącznik graficzny do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, linią koloru czerwonego oznaczono "granicę strefy ochrony urbanistycznej zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków [...] z dnia [...] IX 1976 r. Natomiast na mapie stanowiącej załącznik graficzny do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w powyższym projekcie decyzji, linią koloru czerwonego oznaczono "układ urbanistyczny Z. (wpisany do rejestru pod numerem [...] (dec. z dnia [...] IX 1976 r.)." Organ wskazał, że istnieje rozbieżność w nazewnictwie terenu chronionego pod względem konserwatorskim występująca w legendach do ww. map. Na ich podstawie nie można jednoznacznie stwierdzić, czy Burmistrz Z. linią koloru czerwonego, która w obu przypadkach posiada ten sam przebieg, oznaczył granice "strefy ochrony urbanistycznej", czy też "układu urbanistycznego Z.".

Dodatkowo w ocenie organu, że nie został jednoznacznie określony przebieg granicy strefy ochrony urbanistycznej wokół historycznego układu urbanistycznego Z., w pasie o szerokości 200 m od strefy ścisłej ochrony konserwatorskiej, wskazanym w treści ww. decyzji wpisowej. Ma to kluczowe znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem konieczne jest dokonanie oceny, w jakiej części teren przedmiotowej inwestycji zlokalizowany jest na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Dlatego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w ocenie Ministra organ, który orzekł o wpisaniu tego obszaru do rejestru zabytków, winien ustalić dokładny przebieg granicy strefy ochrony urbanistycznej na terenie działek gruntowych przeznaczonych dla realizacji przedmiotowej inwestycji i w sposób nie budzący wątpliwości przedstawić go w formie graficznej.

W związku ze wskazaną powyżej koniecznością ustalenia przez organ pierwszej instancji dokładnego przebiegu granicy strefy ochrony urbanistycznej, przebieg czerwonej linii terenu chronionego na ww. mapie zasadniczej, może ulec zmianie. Z tą zmianą może wiązać się pomniejszenie lub powiększenie terenu z zakazem zabudowy, oznaczonego kolorem szarym. Dlatego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, po dokonaniu weryfikacji granic obszaru chronionego i wolnego od zabudowy, należy na nowo ocenić wpływ planowanej inwestycji na zabytkowy obszar Z. Organ winien rozważyć i uzasadnić, czy zlokalizowanie na terenie strefy ochrony urbanistycznej ww. obiektów niekubaturowych wpłynie negatywnie na wartości historycznego układy urbanistycznego Z. Należy też odnieść się do ewentualnego wpływu tych obiektów niekubaturowych na wartości widokowe panoramy miasta od strony północnego wjazdu drogą [...], biorąc pod uwagę fakt, iż druga część planowanej inwestycji polegająca m. in. na budowie budynku handlowo-usługowego zlokalizowanego w północnej części terenu inwestycji (poza zabytkowym obszarem chronionym), nie podlega ocenie konserwatorskiej.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka [...] Sp. jawna z siedzibą w S., zarzucając mu naruszenie przepisów prawa administracyjnego, procesowego i materialnego tj:

1. art. 7, 8, 11, 77, 107 ust. 3 k.p.a, polegające na nie uwzględnieniu słusznego interesu stron w postępowaniu, niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie, na prowadzeniu postępowania w sposób sprzeczny z zasadami pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz na niewystarczającym wyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek podjętego rozstrzygnięcia.

2. art. 138 §2 k.p.a. k.p.a, poprzez zaniechanie orzeczenia co do istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy nie wykazał, aby zgromadzony materiał dowodowy nie był kompletny lub by nie było możliwości uzupełnienia go w trybie art. 136 k.p.a. Ma to zaś w sprawie o tyle istotne znaczenie, iż organ odwoławczy już kilkukrotnie wydawał postanowienia w niniejszej sprawie, w których uchylał wcześniejsze postanowienia organu I instancji i przekazywał sprawę do ponownego rozpoznania Kierownikowi Delegatury w T. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. Po raz pierwszy, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazało Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków Delegatura w T. na konieczność ustalenia w sposób jednoznaczny, w jakiej części obszar objęty inwestycją znajduje się na terenie wpisanym do rejestru zabytków jako strefa urbanistyczna wokół miasta oraz w jakiej części obszar objęty zabytkowym układem urbanistycznym oznaczony na załączonej mapie jako strefa ścisłej ochrony konserwatorskiej, znajdują się działki gruntowe objęte planowaną inwestycją - w postanowieniu z dnia [...].07.2013 r. w przedmiocie uchylenia zaskarżonego postanowienie w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Skarżąca podkreśliła, że w związku z toczącym się przed Ministerstwem postępowaniem, Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w K. Delegatura w T. pismem z dnia [...].09.2013 r. przesłał do ministerstwa dwie mapy formatu A3 z zaznaczonymi strefami ochrony konserwatorskiej i znacznie większego rozmiaru w skali nieznanej mapę z widocznymi numerami działek stanowiącą fragment studium konserwatorskiego autorstwa [...] w K. - prosząc o takie zmniejszenie dużej mapy i ewentualne powiększenie planszy z zaznaczonymi strefami ochrony konserwatorskiej, żeby można było jednoznacznie określić jakie działki mieszczą się w granicach ścisłej i urbanistycznej ochrony konserwatorskiej. Dowód: Postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...].07.2013r. i Postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...].09.2013 r.

Po raz drugi, zaś na konieczność jednoznacznego ustalenia w jakiej części obszaru objętego inwestycją znajduje się teren wpisany do rejestru zabytków jako strefa urbanistyczna miasta oraz w jakiej odległości od obszaru zabytkowego układu urbanistycznego na załączonej mapie jako strefa ścisłej ochrony konserwatorskiej znajdują się działki objęte planowaną inwestycją zwrócono w postanowieniu Ministra Kultury Dziedzictwa Narodowego z dnia [...].09.2013r. i umorzenia postępowania organu I instancji w sprawie zawieszenia postępowania.

Po raz trzeci, z kolei wytyczne m.in., w zakresie ustalenia przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegatura w T. obszaru planowanej inwestycji objętej ochroną zawarte zostały w postanowieniu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, z dnia [...].06.2014 r. w przedmiocie uchylenia postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Skarżąca wskazała także, że Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazało na konieczność dokonania oceny w jakiej części teren przedmiotowej inwestycji zlokalizowany jest na obszarze wpisanym do rejestru zabytków w postanowieniu zaskarżonym obecnie postanowieniu. Pomimo jednak wytycznych ze strony organu drugiej instancji, Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w K. Delegatura w T. sukcesywnie odmawiał uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej przez spółkę. Nie podejmując przy tym działań wskazanych przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Sposób postępowania organów orzekających w przedmiotowej sprawie doprowadził do sytuacji patowej co niestety przekłada się na przewlekłość postępowania w zakresie wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Podkreślić bowiem należy, że zawarta w art. 15 kpa zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nakazuje ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej przez organ drugiej instancji. Oznacza to, że wniesienie odwołania uruchamia przeprowadzenie ponownie postępowania wyjaśniającego, które nie może się ograniczyć jedynie do weryfikacji decyzji organu I instancji w kontekście stawianych jej zarzutów. Konieczne jest zatem aby decyzja organu odwoławczego wydana została w oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie. W granicach przysługujących organowi odwoławczemu kompetencji może on uzupełnić przeprowadzone w pierwszej instancji postępowanie wyjaśniające oraz skorygować popełnione przez organ I instancji błędy (art. 136 i art, 138 § 1 i 2 kpa). W tym zakresie, stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 kpa organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji i orzec co do istoty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

Rozpoznając niniejszą sprawę w oparciu o wskazane powyżej kryteria Sąd uznał, iż skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżone postanowienie zastało wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wspomniane wyżej naruszenie polegało na tym, iż wbrew art. 12, 15 i 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a, Minister rozpoznając sprawę ponownie na skutek wniesionego zażalenia, ograniczył się jedynie do oceny zaskarżonego postanowienia organu I instancji, przywołania przepisów prawa, oraz opisania stanu faktycznego. Nie rozpoznał jednak jej ponownie merytorycznie, tym samym w ocenie Sądu organ uchylił się od ponownego rozpoznania sprawy poprzez wnikliwe i rzetelne wyjaśnienie jej wszystkich aspektów, do czego był zobowiązany na mocy art. 15 k.p.a.

Zgodnie bowiem z przywołanym art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Oznacza to, iż strona postępowania administracyjnego ma prawo żądać, aby dotycząca ją sprawa administracyjna, w przedmiocie której orzekł już organ I instancji, została merytorycznie rozpatrzona ponownie, tym razem przez organ wyższej instancji. Składając zażalenie, strona ma uzasadnione prawo w szczególności żądać, aby organ odwoławczy nie tylko rozpatrzył podniesione przez nią zarzuty, ale także w świetle utrwalonego stanowiska orzecznictwa sądowoadministracyjnego i doktryny prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2006r. Sygn. akt V SA/Wa 2473/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 października 2005r. Sygn. akt VII SA/Wa 292/05, B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 144 i nast .), obowiązki organu odwoławczego idą zdecydowanie dalej. Z faktu, iż rozpatruje on daną sprawę merytorycznie (jako drugi z kolei organ) wynika, że nie może on ograniczyć się wyłącznie do rozpatrzenia zarzutów, czy też nawet do oceny prawidłowości kwestionowanego rozstrzygnięcia, ale musi ponownie rozpoznać całokształt sprawy, tj. samodzielnie ją ocenić. Dopiero w wyniku przeprowadzenia tak zakreślonego postępowania organ wydaje jedno z rozstrzygnięć, o którym mowa w art. 138 k.p.a. , tj. 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, 3) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i umarza postępowanie pierwszej instancji, 4) umarza postępowanie odwoławcze, 5) uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

W rozpoznawanej sprawie Minister po raz kolejny uchylił postanowienie organu I instancji w oparciu o art. 138 §2 k.p.a. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W ocenie jednak Sądu, jak słusznie wskazuje strona skarżąca organ nie uprawdopodobnił, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z akt sprawy bezspornie wynika bowiem, że u podstaw takiego rozstrzygnięcia legło uznanie, że cyt. " Na mapie zasadniczej w skali 1: 1 000 stanowiącej załącznik graficzny do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, linią koloru czerwonego oznaczono "granicę strefy ochrony urbanistycznej zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków [...] z dnia [...] IX 1976 r. Natomiast na mapie stanowiącej załącznik graficzny do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w powyższym projekcie decyzji, linią koloru czerwonego oznaczono "układ urbanistyczny Z. (wpisany do rejestru pod numerem [...] (dec. z dnia [...] IX 1976 r.)." Organ wskazał, że istnieje rozbieżność w nazewnictwie terenu chronionego pod względem konserwatorskim występująca w legendach do ww. map. Na ich podstawie nie można jednoznacznie stwierdzić, czy Burmistrz Z. linią koloru czerwonego, która w obu przypadkach posiada ten sam przebieg, oznaczył granice "strefy ochrony urbanistycznej", czy też "układu urbanistycznego Z.". Dodatkowo w ocenie organu, że nie został jednoznacznie określony przebieg granicy strefy ochrony urbanistycznej wokół historycznego układu urbanistycznego Z., w pasie o szerokości 200 m od strefy ścisłej ochrony konserwatorskiej, wskazanym w treści ww. decyzji wpisowej. Ma to kluczowe znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem konieczne jest dokonanie oceny, w jakiej części teren przedmiotowej inwestycji zlokalizowany jest na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Dlatego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w ocenie Ministra organ, który orzekł o wpisaniu tego obszaru do rejestru zabytków, winien ustalić dokładny przebieg granicy strefy ochrony urbanistycznej na terenie działek gruntowych przeznaczonych dla realizacji przedmiotowej inwestycji i w sposób nie budzący wątpliwości przedstawić go w formie graficznej.

Mając na uwadze, powyższe należy wskazać, iż w ocenie Sądu na gruncie rozpoznawanej sprawy trudno przyjąć, aby zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uniemożliwiał wydanie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Z akt sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że południowa część terenu planowanej inwestycji zlokalizowana jest na terenie strefy ochrony urbanistycznej historycznego układu urbanistycznego Z., wpisanych do rejestru zabytków pod numerem [...], decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. z dnia [...].09.1976 r. Z treści tej decyzji oraz z jej załącznika graficznego wynika, zaś że do rejestru zabytków został wpisany układ urbanistyczny Z., składający się z obszaru ścisłej ochrony, wyznaczonego na mapie załączonej do decyzji oraz strefy ochrony urbanistycznej w granicach 200 m od granic obszaru objętego ścisłą ochroną konserwatorską. Obowiązkiem organów jest zatem ustalenie, czy planowa inwestycja może być zrealizowana na obszarze objętym ochroną, a jeżeli tak to na jakich warunkach. W tym celu winny one dokonać stosownej oceny przedłożonego im do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym co należy podkreślić to właśnie na organie konserwatorskim, spoczywa obowiązek nie tyle ustalenia, co posiadania wiedzy co do zakresu (w tym obszarowego) i celu ustanowionej ochrony. Strona nie może bowiem ponosić negatywnych skutków niewłaściwego funkcjonowania organów powołanych do ochrony zabytków.

Analiza akt sprawy wskazuje, zaś że znajdują się w niej nie tylko wypisy decyzji z 1976r. wraz z załącznikiem graficznym, ale również mapy w tym stanowiące załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, obrazujące położenia działek inwestycyjnych względem granicy strefy ochronnej. Tym samym wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez organ odwoławczy nie można uznać, aby w niniejszej sprawie istniała konieczność przeprowadzania postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nie bez znaczenia dla nieniejszej sprawy jest również fakt, iż zaskarżone postanowienie jest kolejnym wydawanym w sprawie, w którym organ zażaleniowy nie dokonuje oceny sprawy tylko uchyla postanowienie organu I instancji do ponownego rozpoznania, przez co sprawa, która zgodnie z art. 53 ust 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 j. t.) winna być załatwiona w terminie 14 dni, trwa już drugi rok. Powyższe w ocenie Sądu godzi w zasadę szybkości i prostoty postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a, jak również narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów. Skoro więc organ I instancji notorycznie w ocenie Ministra nie realizuje jego wskazań, to Minister winem był dokonać oceny zgromadzonego materiału dowodowego, pod kątem możliwości uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji na zasadach w niej określonych i opisanych, a jeżeliby uznał, iż sprawa wymaga jeszcze uzupełnienia dowodów, to jak słusznie wskazał skarżący, zastosować art. 136 k.p.a

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za zasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a..