Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 16/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Sędzia NSA Andrzej Przybielski Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant: Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 listopada 2003 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta z dnia 3 lipca 2003 r., nr [...], 2. orzeka, że wymienione w punkcie 1 wyroku decyzje nie mogą być wykonane.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta decyzją z dnia 3 lipca 2003 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z roku 2000 roku, nr 46, poz. 543 ze zm.) oraz uchwały nr [...] Rady Miejskiej z dnia 30 listopada 2000 roku w sprawie stawki procentowej opłat adiacenckich, ustalił wysokość opłaty adiacenckiej związanej z wybudowaniem kolektora sanitarnego z przyłączami w ulicy Ś. dla nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], o powierzchni 1.351m2, zapisanej w księdze wieczystej KW [...], stanowiącej własność H. M., na kwotę 3.107zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w 2001 roku wybudowano kolektor sanitarny wraz z przyłączami w ulicy Ś. w R., a zgodnie z przepisem art. 144 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Przy czym ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej budową urządzeń infrastruktury technicznej, który określany jest rzeczoznawców majątkowych.

Organ podał także, iż w trakcie rozpatrywania sprawy wysłano stronie zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie naliczenia opłaty adiacenckiej, w którym poinformowano o możliwości rozłożenia jej na raty. Na podstawie wyceny wykonanej przez biegłego rzeczoznawcę w marcu 2003 roku opłata adiacencka za wybudowanie kolektora sanitarnego wraz z przyłączami w ulicy Ś. dla działki nr [...] wyniosła - 3.107zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji H. M. zarzuciła jej rażącą niezgodność z prawem polegającą na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

W uzasadnieniu odwołania wskazała, iż zaskarżona decyzja oparta jest na wycenie biegłego rzeczoznawcy, zawierającej rażące błędy, które wykazała w swoim piśmie z dnia 25 kwietnia 2003 roku. Stwierdziła także, iż w wyniku tego pisma rzeczoznawca dokonał jedynie drobnej korekty - w oparciu o tylko jedną wymienioną przeze nią okoliczność. Przy czym zaznaczyła, iż sam fakt, że biegły wydał opinię nie badając nawet w jakie wyceniana nieruchomość wyposażona jest media, dyskwalifikuje tę opinię.

Odwołująca się podkreśliła nadto, iż w toku postępowania administracyjnego nie wykazano czy w wyniku wybudowania kanalizacji w przyległej ulicy wzrosła cena działek (w tym jej działki) i w związku z tym brak było podstaw do obciążania jej jakimikolwiek kosztami. Wskazała przy tym, iż jej nieruchomość posiada lokalne odprowadzenie ścieków spełniające wszystkie wymogi i dla potrzeb jej działki kanalizacja ulicy nie jest niezbędna i jeżeli ma wpływ na wartość jej działki, to bardzo ograniczony.

W piśmie z dnia 25 kwietnia 2003 roku, na treść którego powołała się w swoim odwołaniu H. M., odwołująca się stwierdziła, iż wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłat adiacenckich nie było uzasadnione bowiem działki objęte postępowaniem położone są w strefie ochronnej Z., co znacznie obniża ich wartość rynkową. Wskazała także, iż przedmiotowe działki mają już wybudowane odprowadzenia dla nieczystości płynnych, a zatem wybudowanie kanalizacji sanitarnej nie ma wpływu na ich wartość. Zgłosiła także zastrzeżenia do operatu szacunkowego sporządzonego dla potrzeb niniejszego postępowania stwierdzając, iż w operacie błędnie przyjęto, że działki położone są na obszarze, na którym rozprowadzona jest sieć wodociągowa bowiem nieruchomości posiadają własne ujęcie wody oraz zarzucając, iż nieruchomości przyjęte dla celów porównawczych nie nadają się do tych celów bowiem z operatu nie wynika czy są one wyposażone w lokalne odprowadzenia ścieków i posiadają własne ujęcia wody, nie wynika także, czy są to nie ruchomości zabudowane.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 listopada 2002 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 146 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 46, poz. 543 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami Zarząd Gminy może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką za stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Podało także, iż w dniu 30 października 2001 roku dokonano odbioru końcowego i przekazano do użytku kanalizację sanitarną wraz z przyłączami do posesji w ulicy Ś. w R., co uzasadniało naliczenie opłaty adiacenckiej.

Kolegium stwierdziło nadto, iż stosownie do dyspozycji art. 146 ust. 1, 2 i 3 cyt. ustawy oraz treści uchwały nr [...] Rady Miejskiej z dnia 30 listopada 2000 roku w sprawie ustalenia stawki procentowej opłat adiacenckich organ I instancji ustalił opłatę adiacencką w wysokości 50% wzrostu wartości gruntu, na podstawie wyceny nieruchomości dokonanej przez rzeczoznawcę majątkowego, która w ocenie Kolegium była sporządzona w sposób rzetelny i nie budzący zastrzeżeń.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji uznał, iż nie są one zasadne bowiem przesłanką ustalenia opłaty adiacenckiej, a także jej wysokości, jest fakt stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do kolektora sanitarnego i związany z tym wzrost wartości nieruchomości, a niewątpliwie przesłanki te zostały w niniejszej sprawie spełnione. W ocenie Kolegium to czy strona będzie chciała skorzystać z możliwości podłączenia do kanalizacji nie ma w tym miejscu żadnego znaczenia. Kolegium stwierdziło również, iż w operacie podano, że analizą objęto 15 transakcji gruntami niezabudowanymi bez dostępu do kanalizacji sanitarnej oraz 30 transakcji gruntami, które mają możliwość podłączenia do kanalizacji sanitarnej.

W skardze na powyższą decyzję H. M. zarzuciła jej rażącą niezgodność z prawem i na tej podstawie wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi wskazała, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja Burmistrza Miasta rażąco naruszają przepisy art. 145 oraz art. 146 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. H. M. stwierdziła, iż zgodnie z prawem budowlanym za infrastrukturę techniczną należy uznać także lokalne odprowadzenie ścieków, wykonane na działce zgodnie z obowiązującymi przepisami i uzyskanymi pozwoleniami, a co za tym idzie – w przypadku gdy taka lokalna infrastruktura występuje na działce skarżącej, to taka okoliczność musi zostać uwzględniona przy wycenie tejże nieruchomości. Pominięcie tej okoliczności, mającej istotny wpływ na cenę działki, a w konsekwencji także na różnicę w cenie przydatną dla obliczenia opłaty adiacenckiej, jest w ocenie skarżącej niedopuszczalne.

Skarżąca wskazała nadto, iż nie ma podstaw do uznania wyceny dokonanej w niniejszej sprawie za rzetelną, skoro wycena ta musiała być już raz korygowana w związku ze złożeniem przez skarżącą zastrzeżeń do jej treści.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w jej uzasadnieniu oraz jeszcze raz podkreślając, iż działka należąca do skarżącej posiada obecnie możliwość podłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej i przez sam ten fakt wzrosła jej wartość, która jest obecnie wyższa od działki posiadającej jedynie lokalne odprowadzenie ścieków.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269).

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (por. T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224).

Przepisy art. 144 ust. 1 oraz art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami stanowią, iż właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich, których wysokość wójt, burmistrz albo prezydent ustalają w drodze decyzji każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej.

Zgodnie z treścią art. 146 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej, przy czym wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50% różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały.

Jak stanowi natomiast art. 146 ust. 3 cytowanej ustawy wartość nieruchomości przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określają rzeczoznawcy majątkowi, według stanu i cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej.

W niniejszej sprawie pozostawało poza sporem, iż w 2001 roku wybudowano kolektor sanitarny wraz z przyłączami w ul. Ś. w R., przy której znajduje, się stanowiąca własność skarżącej, nieruchomość oznaczona ewidencyjnie jako działka nr [...], o pow. 1.351m2, zapisana w KW [...].

Nie ulegało także wątpliwości, iż Rada Miasta dnia 30 listopada 2000 roku podjęła uchwałę nr [...], w której ustalono, iż z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wywołanego stworzeniem warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej Burmistrz Miasta jest uprawniony do ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 50 % wzrostu wartości nieruchomości.

Tak więc pozostawało ustalić czy w wyniku stworzeniem warunków do podłączenia nieruchomości należącej do skarżącej do urządzeń infrastruktury technicznej wzrosła wartość nieruchomości skarżącej, a jeżeli tak to o ile.

W celu dokonania powyższych ustaleń w niniejszej sprawie został sporządzony operat szacunkowy, którego treść budzi uzasadnione wątpliwości Sądu co do prawidłowości poczynionych w nim ustaleń, dotyczących wzrostu wartości nieruchomości skarżącej, spowodowanego wybudowaniem w ul. Ś. w R., przy której znajduje się nieruchomość skarżącej, kolektora sanitarnego z przyłączami.

W ocenie Sądu zasadne są bowiem zarzuty skargi zgodnie z którymi z treści ww. operatu nie wynika czy rzeczoznawca dokonując wyceny działki należącej do skarżącej wziął pod uwagę, iż działka ta posiada lokalne odprowadzenie ścieków. Nie wynika także czy działki przyjęte do porównania dysponowały takimi odprowadzeniami. Powyższa okoliczność niewątpliwie ma znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bowiem występowanie takiej infrastruktury na danej działce niewątpliwie ma wpływ na jej cenę, a co za tym idzie na ewentualną różnicę cen pomiędzy działkami posiadającymi takie lokalne odprowadzenie ścieków i działkami w ogóle nie posiadającymi kanalizacji.

W operacie znajduje się jedynie ogólny zapis mówiący o tym, iż "celem opracowania jest określenie różnicy wartości gruntów o podobnym uzbrojeniu przed i po wybudowaniu kanalizacji sanitarnej", jednakże z zapisu tego nie wynika, jakie uzbrojenie miały działki przyjęte do porównania i czy rzeczywiście było ono tożsame z uzbrojeniem działki skarżącej (i innych działek wycenianych w operacie).

Ponadto z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, iż rzeczoznawca sporządzając opinię nie ustalił dokładnie jakimi mediami dysponuje nieruchomość skarżącej (i inne nieruchomości stanowiące przedmiot wyceny), o czym świadczy treść aneksu do operatu – sporządzonego po tym, jak skarżąca w swoim piśmie z dnia 25 kwietnia 2003 roku zarzuciła rzeczoznawcy, iż ten błędnie przyjął, że na terenie, którego dotyczy niniejsza sprawa jest wodociąg, podczas gdy w rzeczywistości działki te posiadają własne ujęcie wody.

W ocenie Sądu z powyższego wynika, iż dokonując wyceny rzeczoznawca nie ustalił dokładnie jak uzbrojone są działki będące przedmiotem wyceny i przyjęte do porównania.

Sąd miał przy tym także na uwadze, iż skarżąca, w swoim piśmie z dnia 25 kwietnia 2003 roku, podniosła poza zarzutem dotyczącym wyposażenia jej nieruchomości we własne ujęcie wody, także inne zastrzeżenia do sporządzonego operatu, co do których nie odniósł się rzeczoznawca sporządzając aneks do operatu.

W szczególności skarżąca stwierdziła, iż działki, co do których miała zostać ustalona opłata adiacencka znajdują się w strefie ochronnej Z., co znacznie zmniejsza ich wartość rynkową, wskazała także na dysponowanie przez te działki odprowadzeniami dla nieczystości płynnych, zarzucając jednocześnie, iż działki przyjęte dla celów porównawczych nie nadają się do tych celów bowiem z operatu w ogóle nie wynika czy działki te wyposażone są w lokalne odprowadzenia ścieków, nie wynika także czy posiadają własne ujęcia wodne. Rzeczoznawca sporządzając aneks do operatu do powyższych zastrzeżeń w ogóle się nie ustosunkował, dokonując jedynie korekty cen przy uwzględnieniu informacji, iż na terenie objętym wyceną nie ma wodociągu. Również organy obu instancji nie odniosły się do ww. zastrzeżeń – w ogóle nie analizując w uzasadnieniach swoich decyzji operatu szacunkowego pod kątem zastrzeżeń zgłaszanych przez skarżącą i pomijając fakt sporządzenia w niniejszej sprawie aneksu do operatu.

Zgodnie z § 5 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 230, poz. 1924) przy stosowaniu do wyceny nieruchomości podejścia porównawczego (zastosowanego w niniejszej sprawie) konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen.

Przy czym przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się z rynku właściwego ze względu na położenie wycenianej nieruchomości co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których są znane ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi wartości przypisane poszczególnym cechom tych nieruchomości. (§ 5 ust. 4 cyt. rozporządzenia).

Jak z powyższego wynika aby dokonać prawidłowej wyceny nieruchomości konieczna jest znajomość cech szczególnych nieruchomości przyjętych do porównania, przy czym nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, iż do cech tych należą wskazywane przez skarżącą – posiadanie własnego odprowadzenia ścieków oraz dysponowanie własnym ujęciem wody.

Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (tak Barbara Adamiak w: "Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" B. Adamiak, J. Borkowski, CH Beck, Warszawa 2004 rok, str. 67).

Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Z treści przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ administracji zobowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w tym celu dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2000 roku, sygn. akt V SA 1816/00, LEX nr 77645, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2000 roku, sygn. akt V S.A. 948/00, LEX nr 50114). Strona jest uprawniona, a nie zobowiązana do przedstawienia dodatkowych dowodów.

Zgodnie z ww. przepisami organy rozpatrujące niniejszą sprawę winny podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a w szczególności winny poddać weryfikacji sposób ustalenia przez rzeczoznawcę w operacie wzrostu wartości nieruchomości, czego nie uczyniły.

Sąd miał bowiem na uwadze, iż operat szacunkowy rzeczoznawcy określający wzrost wartości nieruchomości należącej do skarżącej, jak każdy inny dowód w sprawie, podlega ocenie organów rozstrzygających sprawę i powinien być przez nie szczegółowo przeanalizowany. Ocena wartości dowodowej operatu, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu, to bowiem organ administracji ostatecznie rozstrzyga sprawę. Zadaniem rzeczoznawcy jest bowiem dostarczenie organowi orzekającemu wiadomości specjalnych (art. 84 § 1 k.p.a.) w celu ułatwienia należytej oceny zebranego w sprawie materiału, nie zaś rozstrzyganie sprawy za organ administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 1998 roku, IV SA 1656/96, Baza Orzeczeń LEX nr 43813).

Sąd miał przy tym także na uwadze, iż prowadząc niniejsze postępowanie organy naruszyły zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W niniejszej sprawie brak jest w aktach administracyjnych dowodów na to, iż organ I instancji, przed wydaniem decyzji, umożliwił skarżącej zapoznanie się z treścią aneksu sporządzonego do operatu szacunkowego, a z treści pisma skarżącej z dnia 25 kwietnia 2003 roku jasno wynika, iż skarżąca chciała mieć taką możliwość albowiem zastrzegła sobie, iż dopiero po wyjaśnieniu przez organ wątpliwości zgłoszonych przez nią w przedmiotowym piśmie, ponownie wypowie się co do wysokości ewentualnych opłat.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, iż organy rozstrzygające niniejszą sprawę naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 10 § 1 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta.

Na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł, iż uchylone decyzje nie mogą być wykonane.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ administracji powinien mieć na uwadze treść art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami.