Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1170/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
658
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 67 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 35 par. 3, art. 64 par. 2 i art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt VI SAB/Wa 9/22 w sprawie ze skargi P. R. w L. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych pojazdu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz P. R. w L. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt VI SAB/Wa 9/22 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Pogotowia Ratunkowego w L. (dalej także: wnioskodawca, strona, skarżący) na bezczynność Ministra Infrastruktury (dalej także: Minister, MI, organ) w rozpoznaniu wniosku o udzielenie indywidualnego odstępstwa od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd: zobowiązał Ministra do wydania decyzji w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; stwierdził, że Minister Infrastruktury dopuścił się bezczynności w sprawie wniosku o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych pojazdu, a bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto zasądził na rzecz wnioskodawcy zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Pogotowie Ratunkowe w L. pismem z [...] lipca 2021 r. wystąpiło do Ministra Infrastruktury o udzielenie indywidualnego odstępstwa od warunków technicznych pojazdu marki Mercedes Benz Sprinter nr. rej. [...] nr VIN: [...] (ambulans sanitarny). Wnioskodawca określił zakres odstępstwa w następujący sposób: "rzeczywista masa ambulansu wraz z niezbędnym wyposażeniem medycznym oraz personelem medycznym przekracza dopuszczalną masę całkowitą wynoszącą 3,5 tony".

Wniosek wpłynął do organu [...] sierpnia 2021 r.

Minister, pismem z 27 sierpnia 2021 r., na podstawie art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.), wezwał stronę do sprecyzowania zakresu żądania poprzez wskazanie: jakich, konkretnych parametrów technicznych, określonych w szczególności w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 450 ze zm.: dalej: p.r.d.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm., dalej: rozporządzenie)) dotyczy wniosek, a także dla jakich konkretnych wartości parametrów technicznych domaga się udzielenia zgody na indywidualne odstępstwo dla pojazdu, którego dotyczy wniosek.

Pogotowie Ratunkowe w L. udzieliło odpowiedzi na wezwanie pismem z 15 września 2021 r., w którym wyjaśniło, że "(...) zakres odstępstwa to rzeczywista masa całkowita ambulansu, która wraz z niezbędnym wyposażeniem medycznym oraz personelem przekracza DMC wynoszące 3,5 tony."

Minister Infrastruktury pismem z 30 września 2021 r. zawiadomił stronę, że na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., pozostawił jej wniosek bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych.

Strona pismem z 15 października 2021 r. wniosła ponaglenie na bezczynność Ministra Infrastruktury.

Minister postanowieniem z 18 listopada 2021 r. stwierdził, że nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania.

Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę strony na bezczynność Ministra w rozpoznaniu wniosku z 20 lipca 2021 r. o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd, stwierdził, że art. 67 ust. 1 p.r.d. wskazuje jedynie, że Minister może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach, zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy. Przepis ten nie ustanawia żadnych wymogów co do składanego podania w tym zakresie, które uprawniałyby organ do zastosowania w sprawie art. 64 § 2 k.p.a. Pozostałe jednostki redakcyjne art. 67 p.r.d. również nie określają innych wymagań podania o udzielenie indywidualnego odstępstwa od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu pierwszej instancji błędna była ocena MI, że strona nie sprecyzowała żądania wniosku, wymagającego uzupełnienia braków formalnych i nie wskazała danych warunkujących ustalenie przedmiotu wniosku. Zdaniem Sądu żądanie wniosku zostało jednoznacznie sprecyzowane i nie budziło wątpliwości. Strona odpowiedziała, a w istocie powtórzyła informacje zawarte we wniosku, o których wskazanie wzywał organ. Skarżąca załączyła też szereg dokumentów zawierających parametry techniczne pojazdu objętego wnioskiem.

W ocenie Sądu, odmienne zdanie Ministra na temat informacji udzielonych przez stronę oraz inna ocena załączonych do wniosku dowodów nie dawało podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, ale zobowiązywało organ do przeprowadzenia postępowania administracyjnego, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art.80 k.p.a. oraz wydania decyzji co do istoty.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ pozostawiając podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, mimo że nie zaistniały przesłanki wymienione w art. 64 § 2 k.p.a., pozostawał w bezczynności, gdyż bezzasadnie uchylał się od merytorycznego rozpoznania sprawy. Od daty wniesienia wniosku przez stronę tj. 6 sierpnia 2021 r., do dnia orzekania przez Sąd upłynęło osiem miesięcy. Termin załatwienia sprawy został więc przekroczony o 6 miesięcy - uznając sprawę za skomplikowaną.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uwzględnił skargę i zobowiązał organ do załatwienia wniosku strony z 20 lipca 2021 r.

Sąd pierwszej instancji jednocześnie stwierdził, że bezczynność organu nie była rażąca. Organ nieprawidłowo zastosował przepis prawa i wezwał skarżącą do uzupełnienia braków wniosku w sytuacji, gdy z uwagi na charakter tego braku, zastosowane przez organ środki były nieadekwatne do sytuacji. Stwierdzona bezczynność była zatem skutkiem błędnej interpretacji przez organ treści art. 64 § 2 k.p.a. i jego zastosowania w sprawie, a nie celowego działania tego organu.

Minister Infrastruktury zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu:

I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 63 § 2 i art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 67 ust. 1 p.r.d. (w brzemieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2021 r.), poprzez uznanie, że brak określenia bezpośrednio w treści przepisu art. 67 ust. 1 p.r.d. wymogów co do treści wniosku o udzielenie odstępstwa od warunków, jakim powinny odpowiadać pojazdy, wyłącza możliwość wezwania strony w trybie określonym w art. 64 § 2 k.p.a. do sprecyzowania zakresu żądania, tj. wskazania konkretnego (określonego przepisami prawa powszechnie obowiązującego) warunku lub warunków technicznych pojazdu oraz wskazania konkretnych parametrów takiego warunku, podczas gdy z przepisów k.p.a. - art. 63 § 2 - wynika, że elementem obligatoryjnym podania jest precyzyjne określenie przez stronę zakresu żądania, co doprowadziło Sąd pierwszej instancji do błędnego uznania, że podanie strony precyzyjnie określa przedmiot postępowania, a w konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku nieodpowiadającego prawu;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że wzywając stronę do sprecyzowania zakresu żądania poprzez wskazanie konkretnych warunków technicznych określonych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które przekracza pojazd i podania konkretnych wartości tych parametrów, organ zmierzał do nieuprawnionej merytorycznej oceny wniosku, podczas gdy sprecyzowanie zakresu żądania, w sposób określony przez organ, zmierzał do ustalenia w pierwszej kolejności, czy w ogóle istnieje przedmiot postępowania (czy istnieje sprawa w rozumieniu art. 1 k.p.a.), a jeżeli tak, to - w drugiej kolejności - do dokładnego ustalenia zakresu tego przedmiotu, co doprowadziło Sąd pierwszej instancji do wydania wyroku nieodpowiadającego prawu;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 35 § 3 i art. 64 § 2 k.p.a. - jako konsekwencja naruszeń, o których mowa w pkt 1-2, poprzez stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności, podczas gdy wskutek niesprecyzowania zakresu żądania przez stronę (tj. niewskazania konkretnych warunków technicznych określonych w przepisach prawa, których pojazd nie spełnia i ich konkretnych wartości), organ nie mógł ustalić, czy istnieje przedmiot postępowania administracyjnego (w rozumieniu art. 1 k.p.a. z uwzględnieniem art. 2 i 3 k.p.a.), a jeżeli istnieje, to konkretnie jaki, a w konsekwencji obowiązany był pozostawić podanie bez rozpoznania, co doprowadziło Sąd pierwszej instancji do wydania wyroku nieodpowiadającego prawu;

4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak precyzyjnego wskazania co do dalszego postępowania (tj. brak wskazania, jaki jest przedmiot postępowania), ograniczającego się do ogólnikowego stwierdzenia, że żądanie wniosku zostało jednoznacznie sprecyzowane i nie budzi wątpliwości, bez wskazania konkretnych przepisów prawa określających takie warunki techniczne, których pojazd nie spełnia (i konkretnych parametrów technicznych), co uniemożliwia organowi wykonanie zaskarżonego wyroku;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 67 ust. 1 p.r.d. poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu, że przedmiotem odstępstwa od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd, może być każdy parametr techniczny pojazdu, zarówno konstrukcyjny (określony co do zasady przez producenta pojazdu), jak i administracyjny (określony w przepisach prawa powszechnie obowiązującego), podczas gdy odstępstwo takie może być udzielone wyłącznie od warunków technicznych określonych przepisami prawa powszechnie obowiązującego i nie może ingerować w parametry techniczne określone przez producenta pojazdu.

Podnosząc te zarzuty organ wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i oddalenie w całości skargi na bezczynność organu; w przypadku uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto Minister Infrastruktury zrzekł się rozprawy.

Wnioskodawca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz o rozpoznanie tego środka odwoławczego na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna, na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, ponieważ Minister Infrastruktury zrzekł się rozprawy, a Pogotowie Ratunkowe w L., w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie tylko nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, ale także wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie wystąpiła. W związku z tym skarga kasacyjna została rozpoznana w granicach określonych jej zarzutami. Mając na uwadze charakter i konstrukcję zgłoszonych zarzutów uzasadniona była ich łączna ocena.

Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. wynikało, że spór prawny dotyczy zasadności stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując prawidłowość czynności Ministra Infrastruktury w odniesieniu do wniosku strony o udzielenie indywidualnego odstępstwa od warunków technicznych dla pojazdu specjalnego (ambulansu sanitarnego) stwierdził, że doszło do bezczynności organu. Zdaniem Sądu, organ bezpodstawnie uznał, że wniosek złożony przez Pogotowie Ratunkowe w L. zawierał braki formalne, które, mimo wezwania, nie zostały przez stronę uzupełnione. W konsekwencji pozostawienie przez Ministra wniosku, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., bez rozpoznania było wadliwe.

Przystępując do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że przepis art. 67 p.r.d. regulując postępowanie w sprawie udzielenia indywidualnego odstępstwa od warunków technicznych jakim powinien odpowiadać pojazd, w brzmieniu obowiązującym w dacie wystąpienia przez stronę z wnioskiem o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych pojazdu oraz w dacie wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych tego wniosku nie określał wymogów wniosku w zakresie jego koniecznych elementów, czy też załączników. Podobnie z rozporządzenia nie wynika by wspomniany wniosek miał spełniać "inne wymagania", w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. Wobec tego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że wniosek, z którym wystąpiła strona skarżąca inicjując postępowanie w sprawie udzielenia indywidualnego odstępstwa od warunków technicznych pojazdu, nie podlegał szczególnym wymaganiom, których istnienie stanowi warunek stosowania instytucji wezwania do usunięcia braków formalnych podania, a w przypadku niewykonania tego wezwania pozostawienie podania bez rozpoznania. Wymaga przy tym podkreślenia, że wniosek Pogotowia Ratunkowego w L. zawierał elementy wymienione w art. 63 § 2 k.p.a. Wskazano w nim podmiot, od którego pochodzi, jego adres oraz żądanie określone jako "udzielenie indywidualnego odstępstwa od warunków technicznych dla pojazdu specjalnego" o określonych parametrach. We wniosku została także podana podstawa prawna żądania (art. 67 p.r.d.) oraz zakres udzielenia odstępstwa. Ponadto strona przedstawiła uzasadnienie wniosku i dołączyła do niego szereg dokumentów.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie zainicjowanej wnioskiem Pogotowia Ratunkowego w L. nie było podstaw do stosowania art. 64 § 2 k.p.a. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że wniosek ten nie posiadał braków, które uniemożliwiałyby nadanie mu biegu, a wobec tego wezwanie do ich uzupełnienia było bezpodstawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że bezpodstawne pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza, że organ administracji publicznej, właściwy w sprawie, której dotyczy podanie, pozostaje bezczynny i na tę bezczynność służy skarga do sądu administracyjnego. (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, opubl. ONSAiWSA z 2014r. z. 1 poz. 2; uchwała SN z 8 czerwca 2000 r., sygn. akt III ZP 11/00, opubl.: OSNAPiUS 2000, Nr 19, poz. 702).

Do bezczynności organu dochodzi nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również wtedy, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem aktu administracyjnego. Tym samym organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodziły przesłanki wymienione w art. 64 § 2 k.p.a., pozostaje w bezczynności. Trzeba dodać, że, art. 64 § 2 k.p.a. podlega wykładni ścisłej (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1071/16), a jego stosowanie służy wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma wynikających ze ściśle określonych przepisów. W związku z tym, że brakami podania są niewątpliwie tylko takie braki, które uniemożliwiają nadanie mu biegu, stosowanie powołanego przepisu nie może zmierzać do merytorycznej oceny wniosku (podania) oraz jego załączników, a w konsekwencji odnosić się do okoliczności, które organ administracji, przed którym wszczynane jest postępowanie uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zwłaszcza, że ustalenia faktyczne są przeprowadzane na etapie postępowania wyjaśniającego w sprawie (zob. np. wyroki NSA z: 22 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 2240/21; 8 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 2556/21; 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1071/16; 30 września 1999 r., sygn. akt I SAB/ 89/99; 23 stycznia 1996 r., sygn. akt II SA 1473/94). Tryb określony w art. 64 § 2 k.p.a. nie ma zastosowania przy ustalaniu rzeczywistej treści żądania zawartego we wniosku wszczynającym postępowanie. Sformułowanie żądania w sposób budzący wątpliwości organu co do jego rzeczywistej treści nie jest brakiem formalnym w tym sensie, że jest równoznaczne z brakiem żądania. Wątpliwości co do treści żądania powinny być usuwane w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ, zgodnie z art. 7, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a. (por. A. Wróbel, t. 5-6 do art. 64 k.p.a. [w]: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022).

Nie jest trafne stanowisko Ministra Infrastruktury, że wezwanie strony było konieczne do ustalenia, czy istnieje sprawa w rozumieniu art. 1 k.p.a. W świetle wskazanej przez wnioskodawcę podstawy prawnej żądania oraz przewidzianej w art. 67 ust. 1 p.r.d. formy działania organu administracji publicznej, kwestia ta nie powinna budzić wątpliwości.

Nieusprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia art. 35 § 3 k.p.a. Powołany przepis stanowi, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W rozpoznawanej sprawie powołany przepis nie był stosowany przez WSA, w tym znaczeniu, że nie stanowił wzorca kontroli. Nie można przy tym pominąć, że wniosek strony organ pozostawił bez rozpoznania, zamiast poprowadzić postępowanie wyjaśniające, w którym miałby zastosowanie art. 35 § 3 k.p.a.

Podsumowując należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że organ dopuścił się bezczynności, skoro bezzasadnie zastosował instytucję wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku, zamiast przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania.

Z podanych powodów za pozbawione usprawiedliwionych podstaw należało uznać zarzuty sformułowane w pkt I. ppkt 1-3 petitum skargi kasacyjnej.

Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ujęty w pkt I.ppkt 4. petitum skargi kasacyjnej.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być uwzględniony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w powołanym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, opubl. ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 39, oraz wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle poważne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Przy pomocy zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu odnośnie do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kontrolowany wyrok zawiera wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym wskazania dla organu co do dalszego postępowania (zd. drugie omawianego przepisu). Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że przedmiot żądania został określony przez stronę w sposób pozwalający na merytoryczne odniesienie się do jej wniosku, a czynności organu zatrzymały się na etapie pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. W tym stanie sprawy Sąd nie miał podstaw do udzielania wskazówek odnośnie do postępowania wyjaśniającego. Należy przy tym zauważyć, że skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procesowo stanowi postępowania, w wyniku którego konkretna sprawa indywidualna nie postępuje.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 67 ust. 1 p.r.d. należy stwierdzić, że w świetle przedstawionych dotychczas argumentów jest on niezasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że strona sformułowała żądanie jednoznacznie i dlatego organ zamiast stosować tryb uregulowany w art. 64 § 2 k.p.a. powinien był je rozpatrzyć. Należy zaznaczyć, że Sąd pierwszej instancji z uwagi na to, że rozpoznawał skargę na bezczynność organu, nie wypowiadał się w kwestiach dotyczących istoty sprawy. W szczególności nie twierdził ani nie badał, czy wskazane we wniosku dane miały charakter parametrów konstrukcyjnych pojazdu, bądź parametrów administracyjnych. Te kwestie będą podlegały wyjaśnieniu przez organ, jeżeli uzna, że mają one istotne znaczenie w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny z podanych przyczyn, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.).