Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2117/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w sprawie ze skargi Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwał odmawiających wpisu na listę radców prawnych i dokonania wpisu na listę radców prawnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ uchylił uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] odmawiające wpisu G. S. na listę radców prawnych i wpisał G. S. na listę radców prawnych.

W przedmiotowej skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, iż zapadła ona z naruszeniem prawa materialnego. Z kolei w odpowiedzi na skargę organ odnosząc się do ww. wniosku wniósł o jego nieuwzględnienie. Stwierdził, że po stronie skarżącej leżał obowiązek wykazania obawy wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego skarżąca nie zrobiła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. - FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje miedzy brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (p. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 62/05, niepubl.; z 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, niepubl.; z 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04; z 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04).

Zatem skoro w niniejszej sprawie strona skarżąca nie uzasadniła w żaden sposób wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani też nie uprawdopodobniła istnienia ustawowych przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, to wniosek ten należało oddalić.

Podkreślić należy, że dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez znaczenia pozostaje zarzut odnoszący się do wydania jej z naruszeniem prawa materialnego. Powyższy zarzut i wywody zawarte w skardze nie stanowią bowiem ustawowych przesłanek, w oparciu o które dokonuje się oceny zasadności wniosku o zastosowanie tymczasowej ochrony, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Te i inne okoliczności będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak sentencji.