Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 555/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i lit. b, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 2a pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 19 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, , po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Ł. z dnia 14 września 2020 roku nr DFP-Fn-I.3120.6.2.2020 w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną interpretacją indywidualną z 14 września 2020 r. Prezydent Miasta Ł. stwierdził, że stanowisko A Spółki Akcyjnej z siedzibą

we W. (dalej: "Wnioskodawcy" albo "Spółki") przedstawione we wniosku

o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości jest nieprawidłowe.

Przedmiotem wniosku było ustalenie stawki podatku od nieruchomości

dla powierzchni budynków lub znajdujących się w nich lokali mieszkalnych, wynajmowanych na cele mieszkaniowe. Wniosek nie dotyczył ustalenia stawki podatku od nieruchomości dla lokali lub powierzchni użytkowych w tych budynkach (np. parter budynku z lokalami użytkowymi), które miały być wynajmowane na cele prowadzenia działalności gospodarczej.

W treści wniosku z dnia 16 czerwca 2020 r. (data wpływu pisma do organu) przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wznoszeniu budynków wielorodzinnych i sprzedaży położonych w nich lokali. Spółka planuje stopniowo odchodzić od modelu deweloperskiego na rzecz modelu oferowania mieszkań na wynajem (dalej "model operatorski"). Nowy model biznesowy zakłada, że Wnioskodawca założy nowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które będą właścicielami budynków wielorodzinnych (dalej "Inwestycje"), w których znajdować się będą lokale mieszkalne na wynajem. Wnioskodawca oświadczył, że podjął już pierwsze kroki w celu zawiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pod firmą B Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej "Spółka operatorska"), która ma być właścicielem Inwestycji zlokalizowanej na terenie Ł.. Wnioskodawca przygotował też projekt umowy spółki dla Spółki operatorskiej. Spółka operatorska będzie oferowała lokale mieszkalne na wynajem długoterminowy na cele mieszkalne (nawet na kilka lat), przede wszystkim osobom fizycznym. Mogą się jednak zdarzyć sytuacje, że Spółka operatorska wynajmie niektóre lokale przedsiębiorcom, którzy będą oddawać lokale do korzystania swoim pracownikom czy współpracownikom na cele mieszkaniowe tych osób. Niezależnie od tego, czy najemcą będzie osoba fizyczna nieprowadząca działalności czy przedsiębiorca, w zawieranych umowach każdorazowo będzie znajdować się zastrzeżenie, że wynajmowany lokal mieszkalny może być wykorzystywany przez najemcę wyłącznie na cele mieszkaniowe jego lub osób, którym lokal jest udostępniany do faktycznego korzystania (np. pracownikom najemcy). Budynki i lokale nie będą zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług krótkotrwałego zakwaterowania (np. jako apartamenty na dni, aparthotel), przez samą Spółkę operatorską czy najemców. Inwestycje będą stanowić środki trwałe Spółki operatorskiej. Przed przyjęciem danej Inwestycji na środki trwałe może dojść do wydzielenia w niej samodzielnych lokali,

a w konsekwencji Spółka operatorska może przyjmować na stan środki trwałe

w postaci lokali, a nie w formie całego budynku. Budynki lub lokale w budynkach będą oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako budynki mieszkalne lub lokale mieszkalne w budynku mieszkalnym. W niektórych Inwestycjach mogą znajdować się również powierzchnie lub lokale komercyjne wykorzystywane przez najemców do prowadzenia działalności gospodarczej (np. parter budynku przeznaczony na lokale użytkowe). Nie zmieni to jednak klasyfikacji budynków, w których powierzchnie takie będą się znajdować, gdyż w całkowitej powierzchni użytkowej budynku będzie przeważać powierzchnia mieszkalna, a same budynki będą wciąż klasyfikowane

w ewidencji gruntów i budynków jako budynki mieszkalne.

W związku z planowanymi Inwestycjami, Wnioskodawca jako przyszły wspólnik Spółki operatorskiej mającej być właścicielem budynków (lub lokali mieszkalnych) powstałych w ramach Inwestycji oraz podatnikiem podatku od nieruchomości w tym zakresie, powziął wątpliwości co do stawki podatku od nieruchomości, jaka będzie mieć zastosowanie przy opodatkowaniu budynków (lub lokali) oddawanych pod wynajem osobom fizycznym lub przedsiębiorcom na cele mieszkalne.

W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytanie:

- czy budynki (lokale) mieszkalne oddawane przez Spółkę operatorską w najem

na cele mieszkaniowe będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.),

dalej w skrócie: "u.p.o.l."?

Zdaniem Wnioskodawcy, skoro budynki (lokale) będące własnością Spółki operatorskiej będą budynkami (lokalami) mieszkalnymi i będą wynajmowane wyłącznie na cele mieszkaniowe, to w świetle przepisów u.p.o.l. nie mogą zostać uznane za budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej lub zajęte na prowadzenie takiej działalności i obciążone stawką podatku od nieruchomości od tych budynków (lokali) określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że budynki (lokale) mieszkalne będące przedmiotem wniosku, należące do Spółki operatorskiej i oddawane w najem na cele mieszkaniowe, powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki wynikającej z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l., tj. "od budynków lub ich części mieszkalnych".

Zdaniem Spółki, przepis art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. wprowadza wyjątek

od zasad opodatkowania podatkiem od nieruchomości opisanych w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., polegający na tym, iż do gruntów, budynków i budowli związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi. Jeśli takie budynki (lub ich części) nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki właściwej dla budynków (lub ich części) mieszkalnych, tj. wg stawki preferencyjnej, określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 a u.p.o.l.

Powołując się na wybrane przykłady z orzecznictwa, Wnioskodawca wskazał, że przy ustalaniu, czy dany budynek lub jego część jest budynkiem mieszkalnym, należy sięgnąć do normy wynikającej z art. 21 ustawy z 12 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, w myśl której podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co wielokrotnie było potwierdzane w wyrokach sądowych. Co do zasady zatem o sposobie klasyfikacji gruntu lub budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje ich funkcja wskazana w ewidencji gruntów i budynków.

Wnioskodawca podkreślił, że w przepisach u.p.o.l. brak jest legalnej definicji pojęcia budynków mieszkalnych lub ich części "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Ustawa nie odsyła też w tym względzie do innych przepisów prawa. W tej sytuacji, przy interpretacji tego pojęcia zasadne jest odniesienie się do jego znaczenia językowego, zgodnie z którym "zająć" oznacza "zapełnić sobą lub czymś jakąś przestrzeń lub powierzchnię". Do uznania, że dany budynek mieszkalny lub jego cześć (należący do przedsiębiorcy) jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej konieczne jest zatem, aby rzeczywiście wykonywano w nim czynności składające się na prowadzenie takiej działalności. W sytuacji jednak, kiedy jest

on wykorzystywany zgodnie ze swoim przeznaczeniem do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych osób w nim zamieszkujących, to nie można mówić o jego zajętości na prowadzenie działalności gospodarczej, a o zajętości na cele mieszkaniowe.

Spółka wskazała, że w opisanym zdarzeniu przyszłym nie ulega wątpliwości,

że prowadząca działalność Spółka operatorska będzie właścicielem budynków lub lokali mieszkalnych w Inwestycji. Okoliczność ta będzie mieć odzwierciedlenie

w stosownych zapisach w ewidencji budynków i gruntów. W przedmiotowych nieruchomościach nie będzie prowadzona działalność gospodarcza, gdyż będą one "zapełnione" lokalami mieszkalnymi, które będą wykorzystywane dla zaspokajania potrzeb mieszkaniowych osób w nich zamieszkujących. O mieszkalnym charakterze budynków (lokali) świadczyć będzie także to, że:

• będą wykańczane i urządzone w sposób umożliwiający długotrwałe zamieszkanie,

• będą wynajmowane wyłącznie na potrzeby realizacji celów mieszkaniowych,

• w umowach najmu wykluczone będzie wykorzystywanie tych powierzchni do prowadzenia w nich działalności gospodarczej przez najemców.

Opisaną na wstępie interpretacją indywidualną Prezydent Miasta Ł. uznał, że stanowisko przedstawione we wniosku A S.A. w zakresie opodatkowania budynków (lokali) mieszkalnych oddawanych przez Spółkę operatorską w najem na cele mieszkaniowe według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm.) jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z treści przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. wynika, że poprzez działalność gospodarczą należy rozumieć działalność, o której mowa w ustawie

z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 ze zm.), czyli zorganizowaną działalność zarobkową, wykonywaną we własnym imieniu

i w sposób ciągły. Kryterium decydującym o uznaniu budynków za związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej jest zatem sam fakt posiadania ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, bez względu na to, czy są one zajęte na prowadzenie przez niego działalności gospodarczej. Jednocześnie ustawodawca przewidział kilka wyjątków, gdy budynków nie uznaje się za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, wśród których znajdują się budynki mieszkalne, jednak z wyjątkiem budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a

w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.).

Spółka operatorska będzie oferowała lokale mieszkalne w budynkach wielorodzinnych na wynajem długoterminowy na cele mieszkalne osobom fizycznym bądź przedsiębiorcom, którzy będą oddawać te lokale do korzystania swoim pracownikom na ich cele mieszkaniowe. W zawieranych umowach każdorazowo będzie znajdować się zastrzeżenie, że wynajmowany lokal mieszkalny może być wykorzystywany przez najemcę wyłącznie na cele mieszkaniowe jego lub osób, którym lokal jest udostępniany do faktycznego korzystania. Z powyższego jednak wynika, że podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej Spółki operatorskiej będzie właśnie wynajem nieruchomości polegający na świadczeniu usług długoterminowego zakwaterowania.

Organ wskazał, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika,

iż o sposobie opodatkowania budynku mieszkalnego nie przesądza sama klasyfikacja budynku w ewidencji gruntów i budynków, ale jego zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast o spełnieniu przesłanki zajęcia budynku mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej świadczy nie tylko fizyczne zajęcie budynku przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, ale również sam fakt wykorzystywania budynku – choćby w sposób pośredni – dla celów prowadzonej działalności gospodarczej.

Wobec powyższego, w ocenie organu podatkowego, budynki (lokale) mieszkalne oddawane przez Spółkę operatorską w najem na cele mieszkaniowe będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.

W skardze Wnioskodawca zarzucił wydanemu rozstrzygnięciu:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., wskutek uznania, że poprzez budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć również budynki (lokale) mieszkalne oddawane przez przedsiębiorcę w najem na cele mieszkaniowe,

- art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., przez uznanie, że wskazana w tym przepisie stawka podatku ma zastosowanie do budynków i lokali objętych wnioskiem;

- art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l., poprzez brak jego zastosowania do oceny skutków prawnych przedstawionego zdarzenia przyszłego.

II. Naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego wydanego rozstrzygnięcia, skutkujący naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Mając na uwadze zarzucane uchybienia, Spółka wniosła o:

1. uchylenie Interpretacji w całości na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a.

2. w przypadku uchylenia Interpretacji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., o wskazanie organowi sposobu rozstrzygnięcia sprawy w określonym terminie

3. zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację i stanowisko w sprawie.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona, bowiem Prezydent Miasta Ł. nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, ani przepisów proceduralnych.

Zasadniczy spór dotyczy tego, według jakich stawek podatku

od nieruchomości powinien być opodatkowany budynek mieszkalny, lub jego część, w którym mieszkania będą wynajmowane na cele mieszkaniowe przez właściciela budynku będącego przedsiębiorcą i w ramach prowadzonej przez właściciela działalności gospodarczej, w warunkach opisanego we wniosku w zdarzenia przyszłego, a konkretnie, czy według stawki niższej, przewidzianej dla budynków

(lub ich części) mieszkalnych, czy też według stawki wyższej, przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

W opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawca podkreślił m.in., że budynek mieszkalny z lokalami na wynajem będzie należał do spółki z o.o., której Wnioskodawca będzie udziałowcem, lokale mieszkalne będą przez tę spółkę oferowane na wynajem długoterminowy, głównie osobom fizycznym, ale także przedsiębiorcom, którzy będą oddawać lokale do korzystania na cele mieszkaniowe swoim pracownikom, umowy najmu będą zawierały zastrzeżenia, że lokale będą mogły być wykorzystywane przez korzystających wyłącznie na cele mieszkaniowe, lokale nie będą wykorzystywane do świadczenia usług najmu krótkoterminowego (np. jako wynajem apartamentów na dni lub aparthotel itp.), budynki wielomieszkaniowe

z mieszkaniami na wynajem będą stanowić środki trwałe spółki operatorskiej.

Zgodnie z art. 14b § 1 i 2, i art. 14c § 1 i 2 O.p. interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego odnosi się ściśle do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, których organ dokonujący interpretacji nie może samodzielnie korygować lub uzupełniać. Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego nie jest interpretacją abstrakcyjną, ale powinna odnosić się do przedstawionego przez wnioskodawcę zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, A zatem organ podatkowy nie tyle wyjaśnia podatnikowi,

w jaki sposób należy interpretować konkretny przepis prawa podatkowego, co raczej wskazuje, w jaki sposób należy zakwalifikować prawnie konkretny opisany przez podatnika stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Rozbieżność stanowisk w sprawie dotyczy tego, czy do opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego zastosowanie będzie miała stawka podatku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l., jak wywodzi Wnioskodawca, czy też stawka wyższa z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) tej ustawy, jak w zaskarżonej interpretacji wskazał organ.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie określonych w tym przepisie odrębnie stawek od budynków lub ich części: lit. a) - mieszkalnych (stawki niższe) i b) - związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych

na prowadzenie działalności gospodarczej (stawki wyższe).

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że przedmiotowy budynek będzie budynkiem wielomieszkaniowym, a więc będzie to budynek o charakterze mieszkalnym. Zagadnieniem spornym jest zatem to, czy określony we wniosku budynek mieszkalny z wynajmowanymi przez spółkę operatorską mieszkaniami należy traktować jako budynek mieszkalny zajęty w tej części na prowadzenie działalności gospodarczej.

O spełnieniu dyspozycji z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. należy mówić, gdy budynek lub jego część wykorzystywany jest do prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika-przedsiębiorcę, gdy przy wykorzystaniu tego budynku przedsiębiorca realizuje swoje cele gospodarcze, gdy budynek mieszkalny jest niezbędny do realizacji tych celów, gdy jest elementem przedsiębiorstwa, gdy przedsiębiorca wykorzystuje go i używa do osiągania efektów działalności, czyli

do osiągania zysku. Nie jest natomiast konieczne, aby w budynku takim lub

w poszczególnych lokalach była wykonywana jakaś działalność gospodarcza. Zajęcie budynku na prowadzenie działalności gospodarczej zaistnieje nie tylko wtedy, gdy podatnik-przedsiębiorca wprost zajmie lokal lub lokale mieszkalne na swoją działalność, np. przeznaczając je na biuro, ale także wtedy, gdy podatnik taki z uwagi na rodzaj prowadzonej działalności będzie pośrednio wykorzystywał budynek mieszkalny do prowadzenia tej działalności, właśnie tak, jak w przedstawionym

we wniosku zdarzeniu przyszłym, wynajmując je w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Na tym przecież będzie polegało prowadzenie działalności gospodarczej przez spółkę operatorską, na wynajmie mieszkań. Będzie to istotą tej działalności. Najem tych lokali będzie źródłem przychodów właściciela nieruchomości. Należy podkreślić, że w omawianym przepisie mowa jest o "zajęciu budynku mieszkalnego lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej",

a nie o "prowadzeniu w tym budynku lub w jego części działalności gospodarczej". Spółka operatorska będzie realizowała cele mieszkaniowe, ale nie swoje lecz kontrahentów-najemców, bo na tym będzie polegało świadczenie usług przez tę spółkę, czyli będzie to istotą prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Budynek mieszkalny z mieszkaniami na wynajem lub wydzielone w nim samodzielne lokale mieszkalne będą środkami trwałymi spółki operatorskiej, a więc mienie to będzie środkiem do umożliwiającym prowadzenie działalności gospodarczej

i osiąganie zysków. Taką argumentację analizowanego przepisu zawiera wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2020 r. II FSK 1252/19, dostępny w CBOSA, a Sąd rozpoznający sprawę całkowicie ją podziela. W związku z powyższym nie są uzasadnione zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) u.p.o.l. Organ dokonał prawidłowej interpretacji obu tych przepisów i prawidłowo ocenił, że w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym zastosowanie znajdą podwyższone stawki podatku.

W ocenie Sądu, zamierzonego skutku nie mógł również odnieść zarzut naruszenia art. 14c § 1 i 2 O.p. Zgodnie ze wskazanymi przepisami interpretacja indywidualna powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz

z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1 Op). Ocena ta musi być na tyle konkretna i jednoznaczna, aby podmiot żądający interpretacji mógł się do niej zastosować. W praktyce ocena stanowiska wnioskodawcy powinna sprowadzać się do wskazania, czy jego stanowisko w sprawie przedstawione we wniosku jest prawidłowe, czy też jest nieprawidłowe. Z kolei uzasadnienie prawne tej oceny

nie może polegać jedynie na wyjaśnieniu treści przepisów prawnych, które wskaże zainteresowany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ podatkowy nie tyle wyjaśnia podatnikowi, w jaki sposób należy interpretować konkretny przepis prawa podatkowego, co raczej wskazuje, w jaki sposób należy zakwalifikować prawnie konkretny opisany przez podatnika stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, spełniające wymagania wynikające z art. 14c § 2 O.p., powinno zawierać nie tylko przytoczenie przepisów prawa,

na których organ oparł swoje stanowisko, ale również wyjaśnienie znaczenia tych przepisów w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego istotnych znamion.

W rozpoznawanej sprawie organ wydający interpretację przytoczył wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego oraz zawarł ocenę stanowiska Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Odmienny od oczekiwanego przez Wnioskodawcę wynik tej oceny nie stanowi natomiast o naruszeniu wskazanej normy prawnej.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 1842

ze zm.), mając na uwadze realne zagrożenie epidemiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325).

ak