Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 57/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-03-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Teresa Randak (spr.), Krzysztof Winiarski, Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2007 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych - interpretacja. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. nr [...] stwierdzającego, że stanowisko K. K. zawarte we wniosku z dnia [...]r. w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawiając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdził, że K. K. występując jako reprezentant firmy budowlanej "A" z siedzibą w S., zawarł w dniu [...]r. ze B Sp. z o.o. z siedzibą w W. umowę o podwykonawstwo na okres od dnia [...]2004 r. do dnia [...]2009 r., zobowiązując się do wykonania usług w zakresie realizacji kontraktu "Zarządzanie i nadzór nad robotami [...]. Świadczone usługi dotyczyły pełnienia funkcji inspektora nadzoru robót mostowych. Z tytułu realizacji w/w umowy wykonujący usługę wystawiał w terminach wskazanych w umowie fakturę VAT. Realizacja w/w zadania dotyczyła – co wynikało z zaświadczenia wystawionego przez B Sp. z o.o. – projektu programu współfinansowanego ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Kontrakt w tej sprawie został zawarty w dniu [...]r. w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Transport, a jego finansowanie odbywało się w [...]% w ramach bezzwrotnej pomocy zagranicznej na podstawie decyzji Komisji Europejskiej z dnia 29 czerwca 2004. W ocenie wnioskodawcy, dochody uzyskane z tytułu realizacji w/w umowy podlegały zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych, gdyż uzyskane zostały w związku z bezpośrednią realizacją programu współfinansowanego ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Stanowiska tego, nie podzielił Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., który postanowieniem z dnia [...]r. uznał je za nieprawidłowe. Nie znalazło też wyżej wskazane stanowisko wyrażone w zażaleniu aprobaty Dyrektora Izby Skarbowej, który odmawiając zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., odwołał się do treści art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. Nr 14, poz. 176 z 2000 r. z późn. zm. ) w dalszej części uzasadnienia określanej skrótem "updof", wskazując, że wolne od podatku dochodowego są dochody otrzymane przez podatnika, jeżeli:

1) pochodzą od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych ze środków bezzwrotnej pomocy, w tym ze środków programów ramowych badań, rozwoju technicznego i prezentacji Unii Europejskiej i z programów NATO, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów, właściwego ministra lub agencje rządowe, w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy oraz,

2) podatnik bezpośrednio realizuje cel programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy. Zwolnienie nie ma natomiast zastosowania w sytuacji gdy, podatnik bezpośredni realizujący cel programu, zleca – bez względu na rodzaj umowy – wykonanie określonych czynności w związku z realizowaniem przez niego programu.

Jak podniósł organ, ze stanu faktycznego przedstawiony przez wnioskodawcę wynika, ze podatnik uzyskuje dochody w związku z bezpośrednią realizacją programu współfinansowanego ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Status prawny środków pochodzących z funduszy strukturalnych uregulowany został w Rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych oraz Rozporządzeniu Komisji (WE ) Nr 438/2001 z dnia 2 marca 2001 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania Rozporządzenia Rady ( WE ) Nr 1260/1999 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych, w ustawie o finansach publicznych oraz w ustawie z dnia 20 kwietnia 2000 r. o Narodowym Planie Rozwoju 2004 – 2006 ( Dz. U. Nr 116, poz. 1206 ). Powołując się na art. 2 pkt 11 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju, organ wskazał, że środki wspólnotowe oznaczają środki finansowe pochodzące z budżetu Wspólnot Europejskich, a w szczególności z funduszy strukturalnych, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego. Dofinansowanie projektów z publicznych środków wspólnotowych – zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy – polega na zwrocie określonej w umowie o dofinansowanie projektu albo decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 7, części wydatków poniesionych przez beneficjenta lub wypłacie premii. Otrzymane zatem dofinansowanie stanowi refundację wcześniej poniesionych wydatków, których źródłem finansowania były krajowe środki publiczne, a zatem nie jest to pomoc otrzymana ze środków pomocy bezzwrotnej, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 updof. Organ wskazał także, iż w sprawie opodatkowania podatkiem dochodowym m.in. osób fizycznych, dochodów pochodzących ze środków pomocowych finansowanych z funduszy strukturalnych oraz współfinansujących środków krajowych wypowiedział się Minister Finansów na podstawie art. 14 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w piśmie z dnia 30 sierpnia 2006 r. nr DD 6 – 8213 – 8/06/DZ/412. Za niezasadny uznał organ odwoławczy zarzut zażalenie dotyczący naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 122 Ordynacji podatkowej wskazując, że w sprawach interpretacji organ podatkowy nie ustala stanu faktycznego, gdyż stan ten przedstawia wnioskodawca, a rola organu ogranicza się do oceny stanowiska pytającego co do zakresu i zastosowania przepisów prawa podatkowego.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została zaskarżona przez wnioskodawcę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie poprzez błędną interpretację art. 21 ust. 1 pkt 46 updof oraz wskazał, że organ podatkowy pierwszej instancji w jednym przypadku – w sprawie prawie że identycznej – wydał postanowienie, w którym za prawidłowe uznał stanowisko skarżącego w sprawie zwolnienia z podatku dochodu uzyskanego z realizacji umowy cywilno – prawnej także z tytułu nadzoru inwestorskiego, tylko do innej budowy, a następnie za nieprawidłowe uznał stanowisko w sprawie rozpoznawanej. W ocenie skarżącego, podatkiem dochodowym podlega opodatkowaniu [...]% uzyskanego z tytułu wykonania umowy dochodu, zwolniony jest natomiast z tego podatku dochód w wysokości [...]%, a więc w wysokości współfinansowanej z funduszu strukturalnego. Skarżący wskazał także na naruszenie przez Dyrektora Izby Skarbowej przepisów art. 120 do art. 125 Ordynacji podatkowej, poprzez nie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie, a także prowadzenia postępowania w sposób sprzeczny z zasadą prowadzenia go w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W pozostałej części skarga opisuje stan faktyczny oraz rozstrzygnięcia organów podatkowych.

Skarżący wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji,

2) zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Skarga uzasadniona nie jest, albowiem wbrew jej twierdzeniom, zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Przedmiot sporu, w rozpatrywanej sprawie ogranicza się do kwestii zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych dochodu skarżącego uzyskanego z tytułu wykonywania w ramach umowy zlecenia nadzoru inwestorskiego związanego z realizacją kontraktu "Zarządzanie i nadzór nad robotami [...]" Z akt administracyjnych przekazanych Sądowi wynika, że skarżący prowadząc w roku podatkowym 2006 działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej zawarł w dniu [...] r. umowę o podwykonawstwo z B Sp. z o.o. z siedzibą w W., przy czym wejście w życie umowy zostało obwarowane trzema warunkami, w tym warunkiem podpisania i wejścia w życie umowy pomiędzy B, a beneficjentem środków tj. Generalną Dyrekcją Dróg Publicznych i Autostrad ( punkt [...] umowy ). Z treści umowy wynikało ponadto, że podwykonawca odpowiedzialny jest za opłacenie wszelkich podatków, składek na ubezpieczenie społeczne oraz innych obciążeń publiczno – prawnych obciążających podwykonawcę na podstawie obowiązującego prawa, a związanych z wynagrodzeniem uzyskiwanym w związku z realizacją umowy. Rozliczanie natomiast wynagrodzenia należnego za kolejny miesiąc następować miało na podstawie faktury, wystawianej przez skarżącego po wykonaniu cząstkowym usługi ( przy miesięcznym okresie rozliczeniowym ). Zasadnym jest wskazanie, że określone w umowie kwoty wynagrodzenia nie zawierały podatku VAT, a jego naliczenie miało następować według prawa polskiego i zostać doliczone do wynagrodzenia w stawkach i w sposób uregulowany we właściwych przepisach ( załącznik numer [...] do umowy, punkt zatytułowany VAT ).

Reasumując stan faktyczny, podkreślić należy, że uzyskany przez skarżącego w 2006 r. dochód z tytułu wykonywanego nadzoru inwestorskiego był dochodem uzyskiwanym z prowadzenia działalności gospodarczej, która to działalność, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 updof stanowi źródło uzyskiwania przychodów. Zgodnie zaś z art. 14 ust. 1. updof – w stanie prawnym obowiązującym w 2006 r. – " Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług". W świetle wymienionych przepisów, nie budzi wątpliwości fakt, iż przychód uzyskiwany przez skarżącego w 2006 r. stanowił przychód z działalności gospodarczej podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W ocenie skarżącego przychód ten podlegał zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 updof, w takim zakresie w jakim finansowany był z bezzwrotnej pomocy zagranicznej.

Oceniając pogląd zaprezentowany przez skarżącego należy w pierwszej kolejności odwołać się do treści wskazanego przepisu, zgodnie z którym "wolne od podatku dochodowego są dochody otrzymane przez podatnika, jeżeli:

1) pochodzą od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych ze środków bezzwrotnej pomocy, w tym ze środków programów ramowych badań, rozwoju technicznego i prezentacji Unii Europejskiej i z programów NATO, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów, właściwego ministra lub agencje rządowe, w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy oraz,

2) podatnik bezpośrednio realizuje cel programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy. Zwolnienie nie ma natomiast zastosowania w sytuacji gdy, podatnik bezpośredni realizujący cel programu, zleca – bez względu na rodzaj umowy – wykonanie określonych czynności w związku z realizowaniem przez niego programu".

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 cytowanej ustawy podatkowej jest zwolnieniem o charakterze przedmiotowym, o czym świadczy związanie go z określonymi źródłami, a więc przychodem ze środków pomocowych płynących z międzynarodowych instytucji finansowych albo rządów obcych państw. Za przedmiotowym charakterem tego zwolnienia przemawia także cel, którym jest budowa dróg, autostrad, itd. Stąd środki pieniężne, a ściślej przychody podlegają zwolnieniu z opodatkowania, jeżeli są przychodami beneficjenta lub bezpośredniego wykonawcy. Nie są natomiast zwolnione przychody pracowników tychże podmiotów, czy też przychody uzyskiwane przez podwykonawców w ramach świadczenia usług na podstawie umowy cywilnoprawnej, zawartej z wykonawcą projektu. Dokładnie taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, albowiem beneficjentem środków była Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych i Autostrad, natomiast wykonawcą projektu była Spółka z o.o. B, na rzecz której skarżący wykonywał usługę nadzoru inwestorskiego. Analizowany art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – co w ocenie Sądu wymaga podkreślenia – mówi o przychodach pochodzących z międzynarodowych instytucji finansowych lub środków przyznanych przez rządy państw obcych na podstawie odpowiednich umów, a więc niewątpliwie wiąże zwolnienie tych przychodów z opodatkowania z wykonywaniem umów zawartych z tymi instytucjami lub rządami obcych państw.

Zwolnienia jako wyjątek od zasady powszechności opodatkowania muszą być interpretowane zarówno bez dokonywania wykładni rozszerzającej, jak i zawężającej danego przepisu prawa podatkowego. Przyjęcie natomiast poglądu, iż każdy podwykonawca wykonujący jakiekolwiek zadania związane z wykorzystaniem środków pomocowych i otrzymujący wynagrodzenie z tytułu zawartej z podmiotem realizującym projekt umowy – jest zwolniony z podatku dochodowego od osób fizycznych jest niczym nieuzasadnione. Ustalona wykładnia językowa tego przepisu nie może bowiem prowadzić do wniosku, że otrzymanie przez wykonawcę przychodów finansowych ze środków pomocowych prowadzi do zwolnienia z opodatkowania przychodów wszystkich podmiotów uczestniczących w sensie fizycznym w wykonywaniu tych zadań. Stąd środki pieniężne, a mówiąc ściśle przychody podlegają zwolnieniu z opodatkowania, jeżeli są przychodami beneficjenta lub bezpośredniego wykonawcy. Nie są natomiast zwolnione przychody uzyskiwane przez podwykonawców, w ramach wykonywanej działalności gospodarczej. Podmioty te otrzymują bowiem wynagrodzenie za pracę lub – jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie – za usługę, która z natury swej jest uniezależniona od rodzaju wykonywanej przez nie działalności. Źródłem ich uzyskania jest wykonywana działalność gospodarcza, a nie udzielona bezzwrotna pomoc ze środków państw obcych, czy też instytucji międzynarodowych. Skarżący nie uzyskał bowiem żadnej bezzwrotnej pomocy pochodzącej od rządów państw obcych (...) na podstawie czy to jednostronnej deklaracji, czy to zawartej umowy. W tym zakresie – co wymaga podkreślenia – skarżący nie spełnił pierwszej z przesłanek określonych w treści art. 21 ust. 1 pkt 46 updof. ( porów. wyrok NSA z dnia 24 września 2003 r. sygn. akt III SA 2667/01, publik. System Informacji Prawnej LEX nr 146090 ).

Za zasadny należy uznać też pogląd Dyrektora Izby Skarbowej dotyczący charakteru środków uzyskiwanych na finansowanie zadań w ramach Funduszu Spójności. W tym zakresie wskazać należy na brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych ( Dz. U. Nr 249, poz. 2104 z późn. zm.) zgodnie z którym środki z Funduszu Spójności pochodzą z Unii Europejskiej i są środkami publicznymi. Jednostki realizujące projekty współfinansowane z tego funduszu mogą ubiegać się o środki na ich prefinansowanie. Środki na prefinansowanie to środki na pokrycie wydatków realizowanych programów i projektów pomocowych, pochodzące ze środków pożyczkowych z budżetu państwa w części, która będzie podlegała refundacji tj. zwrotowi, w tym przypadku ze środków Funduszu Spójności. Pomoc ta stanowi zatem refundację wcześniej poniesionych wydatków, których źródłem finansowania były krajowe środki publiczne. Innymi słowy finansowanie wydatków ponoszonych w ramach Funduszu Spójności dokonywane jest ze źródeł krajowych, a beneficjent otrzymuje od instytucji wdrażającej środki na realizację projektu z krajowych funduszy publicznych. Po udokumentowaniu wydatkowania tych środków możliwe jest wnioskowanie do Komisji Europejskiej – przez odpowiednie instytucje – o zwrot wydatkowanych kwot. Zwrócone środki zasilają źródło finansowania krajowego. Zatem pomoc, jaką otrzymują beneficjenci – w ramach Funduszu Spójności – pochodzi ze środków pożyczkowych budżetu państwa, a skoro tak, to nie jest to pomoc otrzymana ze środków bezzwrotnej pomocy, a tylko takie pochodzenie środków gwarantuje zwolnienie z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 updof.

Reasumując, podkreślić należy, że skarżący nie spełnił przesłanki zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych dochodu uzyskanego w 2006 r. z tytułu otrzymanego wynagrodzenia za wykonywanie usługi nadzoru inwestorskiego w charakterze podwykonawcy projektu, gdyż:

- po pierwsze, nie otrzymał środków od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych (....) przyznanych mu na podstawie jednostronnej deklaracji lub umowy zawartej z tymi państwami (...),

- po drugie, projekt nie był finansowany w ramach bezzwrotnej pomocy, a z krajowych środków publicznych, refinansowanych następnie ze środków Funduszu Spójności.

Za niezasadny, a w konsekwencji za nie zasługujący na uwzględnienie uznał Sąd zarzut naruszenia art. 120 do art. 125 Ordynacji podatkowej, regulujących tryb postępowania przed organami oraz zasady jakimi te organy winny kierować się przy rozpatrywaniu sprawy podatkowej. W ocenie skarżącego przepisy te zostały naruszone, z uwagi na " nie w pełni przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego". Tak sformułowany zarzut, wymaga w pierwszej kolejności zwrócenia uwagi na istotę postępowania interpretacyjnego oraz zakresu prowadzenia tego postępowania. W tym miejscu zasadne jest odwołanie się do treści art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym " Wniosek, o którym mowa w § 1, składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie". Brzmienie tego przepisu, przesądza zdaniem Sądu o tym, że organy podatkowe nie ustalają stanu faktycznego sprawy (a w konsekwencji nie prowadzą, jak to nazwał skarżący postępowania wyjaśniającego), a związane są stanem faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Organy te wypowiadają się tylko co do zakresu zastosowania przepisów prawa podatkowego – w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego przez stronę – wskazując, czy stanowisko strony przedstawione we wniosku, jest prawidłowe czy też nie i w tym zakresie odnoszą do przepisów prawa podatkowego, na podstawie których została sformułowana opinia. Nie jest zatem zadaniem organów ustalanie stanu faktycznego sprawy – w odniesieniu do zadanego pytania co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego – gdyż stan ten, zobowiązany jest przedstawić wnioskodawca.

Pełnomocnik skarżącego, nie wskazał na czym polegało naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, jednakże – uprawnionym na podstawie treści skargi – jest wniosek, że zasada ta została naruszona poprzez zmianę dotychczasowego stanowiska przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., który w podobnym stanie faktycznym wydał dwie rozbieżne interpretacje. W tym miejscu wskazać należy, że przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K., który konsekwentnie reprezentował stanowisko, że dochody skarżącego nie korzystają ze zwolnienia o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 updof. Na marginesie należy zauważyć, że stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wyrażone w postanowieniu z dnia [...]r. zostało zmienione z urzędu przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z dnia [...]r. W decyzji tej uznano za nieprawidłowe stanowisko skarżącego i w tym zakresie zmieniono postanowienie organu interpretacyjnego jako wydane z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej nie naruszył zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, gdyż wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o przepisy regulujące postępowanie interpretacyjne, a ponadto odniósł się do wskazanego stanu faktycznego, dokonał oceny prawnej tego stanu z powołaniem się na przepisy, które miały zastosowanie w sprawie, a tym samym wykazał, z jakiego powodu stanowisko wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie.

Reasumując zatem powyższe wywody, uznać należało, że zaskarżona decyzja jest słuszna zarówno pod względem merytorycznym jak i podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami procesowymi. Wyrażone w decyzji stanowisko organu zostało nadto dostatecznie uzasadnione z odwołaniem się do stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego.

Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ), orzekł jak w sentencji wyroku.