Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 52/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Małgorzata Brachel -Ziaja (spr) WSA Ewa Rynczak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na odpowiedź Prezydenta Miasta K. z dnia 25 listopada 2009r., znak [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia skargę odrzucić .


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 31 sierpnia 2009 r. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "A" w K. zwróciła się do Prezydenta Miasta K. o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: "czy zawarte w sprawie rozszerzenia granic administracyjnych miasta K. umowy - układy, pomiędzy gminą miasta K. a gminą "A" z dnia 28 maja i 20 czerwca 1910 r. oraz z Panem K. L. właścicielem obszaru "A" z dnia 2 czerwca i 4 lipca 1910 r. są obowiązujące, czy też zostały wypowiedziane przez Gminę Miasta K.".

Pismem z dnia 29 września 2009 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. wskazał, iż Gmina Miejska K. powstała na podstawie przepisów ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591) oraz z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32 poz. 191 ze zmianami) i nie jest prawnym spadkobiercą wcześniej istniejących związków samorządu terytorialnego, mających takie same lub zbliżone nazwy. Prezydent Miasta K. stwierdził też, że nie posiada informacji czy umowy - układy, o których mowa we wniosku są obowiązujące, czy też zostały wypowiedziane.

Spółka "A" pismem z dnia 19 października 2009 r. ponowiła pytanie i wezwała Prezydenta Miasta K. do usunięcia naruszenia prawa wskazując m.in., na art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 1990 roku Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.

Prezydent Miasta K. pismem z dnia 25 listopada 2009 r. znak: [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wskazał, iż w/w umowy i układy regulują wyłącznie zagadnienia terytorialne i prawno-administracyjne związane z ówczesnym podziałem administracyjnym oraz ówczesną reprezentacją władz samorządowych. W obecnym stanie prawnym wyłączną kompetencję w tym zakresie posiada Rada Ministrów na podstawie art. 4, 4a i 4b ustawy o samorządzie gminnym.

Odpowiedź Prezydenta Miasta K. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 25 listopada 2009 r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "A" w K., powołując się na art. 3 § 2, art. 52 § 1 w zw. z art. 53 § 2 w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zaskarżonemu pismu zarzucono:

1. naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112 poz. 1198 ze zm.), w myśl którego obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

2. naruszenie art. 4, 4a, 4b ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w zw. z art. 36 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych oraz w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 1950 roku o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. z 1950 r., nr 14, poz. 130) poprzez błędne uznanie, iż wyłączną kompetencję do udzielenia odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku z 31 sierpnia 2009 r. posiada Rada Ministrów,

3. naruszenie art. 65 k.p.a. poprzez nie przekazanie postanowieniem przedmiotowego wniosku do właściwego organu w sytuacji uznania, iż nie jest on właściwy do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku.

W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł "o uchylenie zaskarżonej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 25 listopada 2009 r. znak: [...] oraz odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 29 września 2009 r. znak: [...] oraz z dnia 9 października 2009 r. znak: [...]" oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie ze względu na fakt, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej. Skarga nie mieści się w katalogu naruszeń prawa spowodowanych nie udzieleniem informacji publicznej, a zatem winna zostać oddalona jako oczywiście bezzasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Szczegółowy zakres kontroli został zdefiniowany w art. 3 § 2 pkt 1 - 8 p.p.s.a.

Zaskarżone pismo, stanowiące odpowiedź Prezydenta Miasta K. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie mieści się w żadnej z wymienionych w tym przepisie kategorii aktów i czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi znajduje się akapit "dopuszczalność wniesienia skargi", który brzmi: "Zgodnie z aktualnym orzecznictwem jak i doktryną w odniesieniu do udostępniania informacji publicznej na wniosek (art. 10 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - Dz. U. 2001 r. Nr 112 poz. 1198 ze zm.) wyczerpanie środków zaskarżenia zachodzi zarówno wtedy, gdy wnioskodawca przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., wymagane w odniesieniu do skarg na bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji, jak i wtedy, gdy wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, co jest wymagane przy bezczynności organu w zakresie czynności materialno-technicznych (art. 52 p.p.s.a.) [por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 maja 2004 r. sygn. akt II SAB/Op 1/2004, publik. ONSAiWSA 2005/2 poz. 33]". Z powołanego przez skarżącego orzeczenia wynika jednak, że chodzi o wyczerpanie środków zaskarżenia poprzedzających wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienie informacji publicznej. W żaden sposób nie można z niego wywodzić dopuszczalności skargi na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak wyżej wskazano skarga na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego i dlatego na podstawie powołanego przepisu skarga ta podlegała odrzuceniu.