Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1060/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 243 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 11/5/2016 r po rozpoznaniu wniosku K. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] 1/2016 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r p o s t a n a w i a odmówić stronie skarżącej przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

1) Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym albo częściowym (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, (art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj., np. zwolnienie od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona.

2) K. O., dalej jako strona, wnioskiem zawartym w formularzu PPF z 14/3/2016 r. załączonym do skargi, zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie doradcy podatkowego (dor pod W. G.) z uwagi na brak środków finansowych. A to wszystko – z powodu braku pracy. W uzasadnieniu wskazał, że: - stał się ofiarą oszustwa; - kilkuletnia współpraca strony z kontrahentem została uznana przez organ za fikcyjną; - dochód firmy z kwoty ok 120 tys. spadł do kwoty 1851 zł; - ma na utrzymaniu dwójkę dzieci (ur. [...] r. i [...] r.); opłaca alimenty w kwocie 500 zł na trzecie dziecko; - ponoszone koszty obrony zmniejszyły jego gotowość do partycypowania w kosztach postępowania; - z żoną łączy stronę rozdzielność majątkowa; - miesięcznie osiąga ok 154 zł netto dochodu

Wezwania referendarza sądowego z 12/4/2016r r o przekazanie dodatkowych informacji o sytuacji życiowej strony, tj. o wskazanie źródeł utrzymania, wysokości dochodów, złożenie deklaracji podatkowych, odpisów wyciągów z rachunków bankowych, kalkulacji kosztów życia, podanie wysokości przychodów osiąganych w ramach działalności gospodarczej, przekazania informacji o sytuacji majątkowej żony i in, skutecznie doręczonego jeszcze 14/3/2016 r (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych) strona nie wykonała.

3) Wobec braku wyjawienia szczegółów dotyczących gospodarki finansowej strony, referendarz sądowy nie może zastosować się w pełni do imperatywu bezkrytycznego przyjmowania twierdzeń wnioskodawcy, zgodnie z paremią "beati, qui non viderunt et crediderunt". Zdaniem referendarza sądowego, oświadczenie zawarte we wniosku jest niewystarczające, do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego i budzi wątpliwości, ponieważ nie wiadomo, skąd strona, przy zadeklarowanym braku dochodów, czerpie środki na koszty codziennego utrzymania, nie wspominając o środkach na poczet wynagrodzenia pełnomocnika. Poglądy referendarza sądowego nie różnią się we wskazanym względzie od tych wyjawionych stronie w postanowieniu III SA/Wa 623/16.

4) Podsumowując, kompulsywne niewykonywanie przez skarżącego kierowanych do niego wezwań uzasadnia, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, 2 , § 3, art. 246 § 1 pkt 1 i 2 u.p.p.s.a., decyzję, jak w sentencji.