Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 138/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2005-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant Paweł Majka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi R sp. z o.o. na decyzję Dyrektor Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym bez wymaganego zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. Naczelnik Urzędu Celnego

nr [...] wymierzył karę pieniężną w wysokości 720 zł R. Spółka z o.o. na postawie art. 13g, art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. z 2000r. Dz. U. Nr 71 poz. 838 z późn. zm.) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. z 2003r. Dz. U. Nr 58 poz. 515 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32 poz. 262 z 2003r.) za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia.

Jak wynikało z protokołu nr [...] z dnia [...] stycznia 2004r. przedmiotem kontroli Urzędu Celnego objęty został pojazd członowy typu [...] o numerze rejestracyjnym [...] posiadający 3 osie wraz z naczepą typu [...] o numerze rejestracyjnym [...] posiadającą 2 osie. Przewoźnikiem była spółka z ograniczoną odpowiedzialnością R..

Kierującym pojazdem był P.W., który organowi okazał wypis z licencji nr

[...] z dnia [...] lutego 2002r. wydanej przez Ministra Infrastruktury dla przedmiotowej spółki. Licencja opatrzona jest numerem [...] i zaznaczeniem, iż jest ważna wyłącznie z wypisem z wykazu numerów rejestracyjnych. Taki wypis nr [...] z dnia [...] lutego 2002r. organowi kontrolującemu został okazany wraz z dowodami rejestracyjnymi tych pojazdów.

Przedmiotowa decyzja została spółce doręczona 21 stycznia 2004 r.

Odwołanie od niej wniosła spółka z o.o. R..

Zarzucono w nim, iż ważenie odbywało się na terminalu celnym, który nie spełnia kryteriów drogi publicznej, a art. 13 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985r. wyraźnie uzależnia zastosowanie kary od stwierdzenia przekroczenia nacisków na osie na drodze publicznej oraz nie wskazano w protokole sumy nacisków jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi i nie dokonano powtórnego ważenia w celu zweryfikowania pierwszego pomiaru.

Decyzją z dnia [...] marca 2004r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że ważenia dokonano wagą samochodową do ważenia pojazdów znak typu [...] posiadającą ważne świadectwo legalizacyjne z dnia [...].X.2002 r.

Wynik ważenia dynamicznego jest drukowany przez urządzenie elektroniczne zainstalowane na wadze, a dla zapewnienia prawidłowego wjazdu na urządzenia pomiarowe zamontowane są specjalne oznaczenia wskazujące sposób wykonania czynności przejazdu, a wynik ważenia uzyskiwany jest za pomocą programu komputerowego wyposażonego w zabezpieczenie kontrolne w przypadku jakichkolwiek nieprawidłowości sygnalizując je i przerywając proces ważenia.

Jak wynika z wydruku komputerowego uzyskanego w niniejszej sprawie w procesie ważenia nie miały miejsca żadne nieprawidłowości.

Ważenie na przejściu granicznym odbywa się zgodnie z warunkami właściwego stosowania wag określonymi przepisami metrologicznymi o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu.

Waga zainstalowania jest zaraz po zjechaniu z drogi publicznej na terminal celny będący jej przedłużeniem dla potrzeb odprawy celnej wyjeżdżających z terytorium naszego kraju.

Wskazania urządzenia pomiarowego pokazują z jakim faktycznym obciążeniem poszczególnych osi przemieszczał się pojazd po drodze publicznej, dlatego konieczne jest zbadanie nacisku poszczególnych osi na podłoże, a nie ich sumy. Dodatkowo w celu uniknięcia ewentualnego błędu pomiarowego urządzenia otrzymany wynik ważenia pomniejszany jest o 200 kg masy oraz o dodatkowe 2 % zmierzonego nacisku.

Zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98 poz. 602) ładunek na pojeździe winien być tak rozmieszczony, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi na drogę, a one zależą nie tylko od całkowitej masy towaru i pojazdu albowiem rzeczywisty ciężar przenoszony przez poszczególne osie zależy nie tylko od sposobu rozmieszczenia towaru, ale również od stanu technicznego zawieszeń ciągnika i naczepy w tym także od sposobu ich pneumatycznego wyregulowania.

Obowiązek zapewnienia sprawnego działania środka przewozowego spoczywa na przewoźniku.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła spółka z o.o. R., domagając się uchylenia wydanej decyzji.

W uzasadnieniu skargi powołano się ponownie na te same argumenty co w odwołaniu od decyzji.

A mianowicie, iż proces ważenia odbywał się poza drogą publiczną, co jest wbrew art. 13g ust. 1 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych, który wyraźnie uzależnia zastosowanie kary od stwierdzenia przekroczenia nacisków na drodze publicznej, co jak się okazuje w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Skarżący przywołał także przepis art. 2 pkt 57 ustawy z dnia 20.VI.1997r. Prawo o ruchu drogowym, który wyraźnie definiuje pojęcie nacisku osi, jako sumę nacisków jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi.

Skoro zatem ustawodawca posługuje się terminem suma to obowiązkiem organu administracyjnego jest tę sumę wykazać, a nie tylko ją wpisać.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Skarżący powołuje się przede wszystkim na przepis art. 13g ustawy z dnia

21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. z 2000r. Dz. U. Nr 71 poz. 838) jakoby wymagał on, aby waga znajdowała się na drodze publicznej i bezpośrednio tam były dokonywane pomiary.

Interpretację tego przepisu dokonanego przez skarżącego należy uznać za całkowicie błędną.

Cytowany przepis mówi, iż "za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywanych bez zezwolenia ...... wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej".

Skoro zatem dokonane ważenie wagą posiadającą legalizację wskazało na przekroczenie nacisku na oś nr 2 oznacza to, iż ten pojazd znajdujący się na drodze publicznej także wywierał nacisk większy niż dopuszczalna norma i był pojazdem nienormatywnym, na przejazd którego wymagane było stosowne zezwolenie określone przepisami o ruchu drogowym.

Brak tego zezwolenia zgodnie z przytoczonym przez skarżącego art. 13 g ustawy

o drogach publicznych skutkował wymierzoną karą.

Również nietrafny jest zarzut drugi dotyczący podania sumy nacisków jaką wywierają koła znajdujące się na jednej osi.

Art. 61 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym z 20 czerwca 1997r. (tj. z 2003r. Dz. U. Nr 58 poz. 515) określa, iż "ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu i winien być tak umieszczony by nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę".

Stąd też oznaczenie i podanie w protokole pomiarów nacisku na oś nr 2 należało uznać za prawidłowe i zgodne z cytowanym przepisem. Co prawda skarżący w skardze nie podnosi już zarzutu o odmowie powtórzonego ważenia pojazdu przez organ – który to zarzut był w odwołaniu od decyzji – to należy stwierdzić, iż z protokołu kontroli pojazdu, który podpisał kierowca – P.W. – wynika, że nie zgłaszał on żadnych zastrzeżeń co do sposobu ważenia, ani nie wnosił o powtórzenie tego zabiegu.

Kognicja Sądu Administracyjnego polega na badaniu zgodności z prawem wydawanych decyzji administracyjnych przez organy stosujące prawo i stosowne orzekanie w tym przedmiocie.

Wobec braku naruszenia prawa zarówno przez organ I i II instancji co do podstaw wymierzenia kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym bez wymaganego zezwolenia na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270) skargę jako niezasadną należało oddalić.