Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2541/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi A. T. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) dalej k.p.a. , po rozpatrzeniu odwołania P. R. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] umarzającą wszczęte na wniosek P. R. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. T. pozwolenia na przebudowę werandy, wymianę stolarki okiennej, wykonanie otworów w celu przywrócenia pierwotnego układu pomieszczeń w istniejącym budynku mieszkalnym, na działce nr ewid. [...], obręb [...] w L. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Wojewody [...] umorzył wszczęte na wniosek P. R. postępowanie nadzwyczajne wskazując w uzasadnieniu swojej decyzji, że P. R. nie posiada przymiotu strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r.

Wyjaśniając przyczyny takiego stanowiska Wojewoda [...] wskazał art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) dalej Prawa budowlanego (stanowiący lex specialis do regulacji art. 28 k.p.a. Podstawę do rozstrzygnięcia było dokonanie oceny, było ustalenie, że P. R. jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]". Wojewoda wyjaśnił, że w sprawach o charakterze publiczno-prawnym, a takimi są sprawy z dziedziny prawa budowlanego, co do zasady to zarząd wspólnoty mieszkaniowej występuje wykonując ustawowo powierzone zadania reprezentacji. Ustawowa deklaracja o prawie wspólnoty mieszkaniowej do nabywania i zaciągania zobowiązań oraz do pozywania i bycia pozwaną nie jest realizowana samodzielnie przez każdego spośród członków wspólnoty mieszkaniowej, lecz w tym celu za wspólnotę, której liczba wyodrębnionych lokali wynosi więcej niż siedem, działa jej zarząd, stosownie do art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. 2015. 1892 t.j.) Wojewoda Pomorski stwierdził, że nie jest wykluczony udział w postępowaniu administracyjnym obok zarządu wspólnoty także właścicieli poszczególnych lokali, którym służy prawo współwłasności w częściach wspólnych oraz mają oni udział w gruncie, jednakże pod warunkiem, że wykażą własny zindywidualizowany interes prawny, a więc ich udział jest zakreślony granicami tego właśnie interesu prawnego.

Wojewoda [...] stwierdził również, że w sprawie tej członkowie wspólnoty mieszkaniowej wyrazili zgodę na planowaną inwestycję. Wśród tych członków jest również skarżący. Poza tym, obecne twierdzenia skarżącego nie wykazują indywidualnego interesu prawnego. W związku z tym, jeżeli na jakimkolwiek etapie postępowania administracyjnego okaże się, że w istocie żądanie nie pochodziło od strony (przestała istnieć przesłanka podmiotowa), wówczas organ winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 kpa

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził w uzasadnieniu, że stosownie do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek a następnie wyjaśnił, że pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalić według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakieś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby ( organ wskazał wyrok NSA z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt. I OSK 1559/06). W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.), który, jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określany w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy materialnego prawa administracyjnego. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1496/07). Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Go 708/07).

Dodatkowo organ wyjaśnił, że koniecznymi cechami interesu prawnego jest bowiem to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98; wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 marca 1999 r., sygn. akt I SA 1189/98). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07). Wskazując na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt OSK 598/06, stwierdził, że sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Badanie legitymacji procesowej strony w postępowaniu nieważnościowym dotyczy etapu wstępnego polegającego na ocenie interesu prawnego według stanu faktycznego na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności i orzekania przez organ nadzorczy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 950/07).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego analizując akta sprawy zauważył, że P. R. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], znak: [...] a swój interes prawny w kwestionowaniu powyższej decyzji organu stopnia podstawowego wywodził z tytułu przysługującego mu prawa własności lokalu mieszkalnego nr [...], o powierzchni 30,88 m składającego się z pokoju, kuchni, łazienki i przedpokoju, położonego w budynku przy ul. [...] (co potwierdza treść Księgi Wieczystej Nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych). Projektowana weranda jest usytuowana prostopadle do jedynego okna znajdującego się w ww. lokalu mieszkalnym nr [...].

Jak wynika z projektu budowlanego sporna inwestycja obejmuje przebudowę istniejącej werandy (odtworzenie dawnej werandy), zlokalizowanej na elewacji południowo- wschodniej oraz południowo-zachodniej budynku przy ul. [...] w L. wraz z montażem nowej stolarki okiennej w ścianach werandy (zob. Projekt budowlany, Opis techniczny - str. 16).

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z projektu budowlanego wynika, że projektowana przebudowa nie powoduje zmiany położenia istniejącej werandy. Jakkolwiek obrys werandy zmienia się w niewielkim stopniu - ściana przylegająca do budynku zostanie poszerzona oraz wydłużona o 1 cm (por. Projekt budowlany, str. 21 - rys. rzut parteru [inwentaryzacja], str. 24 - rys. rzut parteru) - to należy uznać, że P. R. posiada przymiot strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], znak: [...] ponieważ z analizy projektu budowlanego wynika, że ściana południowo-zachodnia projektowanej werandy z otworami okiennymi przylega prostopadle do ściany budynku, w której znajduje się jedyne okno istniejące w lokalu mieszkalnym nr 2, stanowiącym własność Skarżącego - Pana P. R.. Ponadto jeden z projektowanych w werandzie otworów okiennych znajduje się w odległości 25 cm od ściany południowo- wschodniej budynku (zob. Projekt budowlany, str. 24, rys. rzut parteru) i w odległości mniejszej niż 0,5 m (liczonej po przekątnej) od okna istniejącego w lokalu mieszkalnym nr [...].

Powyższe roboty budowlane, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, mogą mieć wpływ na zapewnienie oświetlenia dziennego lokalowi nr [...] - to zaś reguluje § 13 ust. 1 (przesłanianie obiektów) oraz § 57 i § 60 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zauważyć należy, że zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał wyrok NSA z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 511/14, "Właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego ma interes prawny w sprawdzeniu zachowania stosownych przepisów prawa, a tym samym posiada przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Jeżeli bowiem istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem innej nieruchomości, to tym samym właściciel (współwłaściciel, użytkownik wieczysty, zarządca) tejże nieruchomości jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są normy nakazane stosownymi przepisami prawa. Właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć bowiem możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Jeżeli jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania czy też użytkowania danej nieruchomości z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże nieruchomości ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania czy też użytkowania nieruchomości będącej jego własnością (współwłasnością)."

Mając na uwadze wskazany wyżej zakres i charakter inwestycji oraz położenie spornej werandy względem jedynego okna znajdującego się w lokalu mieszkalnym nr [...], należącym do Skarżącego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że P. R. ma interes prawny w kwestionowaniu ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], znak: [...]. Zatem, w ocenie GINB organ wojewódzki umarzając postępowanie nieważnościowe z uwagi na brak przymiotu strony P. R. uchybił przepisom art. 105 § k.p.a. i art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

Wojewoda [...] powinien dokonać merytorycznej oceny decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], znak: [...], pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.

Skarżący A. T. zaskarżając decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzucił jej :

naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez bezzasadne uznanie, iż P. R. ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 roku w sprawie o sygn. akt [...], Nr [...], podczas gdy prawa tego podmiotu reprezentowane były w przedmiotowym postępowaniu przez Wspólnotę Mieszkaniową ,,[...]" w L., która to Wspólnota Uchwałą Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 roku wyraziła zgodę skarżącemu A. T. na wykonanie prac remontowo - budowlanych, polegających na remoncie werandy wraz z odtworzeniem pierwotnego układu pomieszczeń.

obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie § 13 ust 1 oraz § 57 i 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.202.75.690 z późn. zm), poprzez jego niewłaściwą wykładnię, skutkującą chybionym zastosowaniem.

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 roku znak [...] w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I. Instancji, podczas gdy w sprawie nie zachodziły podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej, gdyż w sprawie przedmiotowej decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz nie występował konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz poprzez wskazanie treści rozstrzygnięcia organu I. Instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy, poprzez wyraźne określenie, iż organ ten winien przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uwzględnić fakt, iż P. R. posiada interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 roku sprawie o sygn. akt [...], Nr [...], podczas gdy w myśl art. 138 § 2 in fine k.p.a. takiej kompetencji Organ nie posiadał.

Wskazując na powyższe na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Ponadto na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. wniósł o skierowanie rozpoznania przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na wniosek strony skarżącej wobec niezażądania przez żadną ze stron przeprowadzenia rozprawy, rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym. Sąd stwierdził co następuje:

stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny, Sąd stwierdza, że inwestycja obejmuje przebudowę istniejącej werandy (odtworzenie dawnej werandy), zlokalizowanej na elewacji południowo- wschodniej oraz południowo-zachodniej budynku przy ul. [...] w L. wraz z montażem nowej stolarki okiennej w ścianach werandy (zob. Projekt budowlany, Opis techniczny - str. 16). ściana południowo-zachodnia projektowanej werandy z otworami okiennymi przylega prostopadle do ściany budynku, w której znajduje się jedyne okno istniejące w lokalu mieszkalnym nr [...], stanowiącym własność P. R.. Ponadto jeden z projektowanych w werandzie otworów okiennych znajduje się w odległości 25 cm od ściany południowo- wschodniej budynku (zob. Projekt budowlany, str. 24, rys. rzut parteru) i w odległości mniejszej niż 0,5 m (liczonej po przekątnej) od okna istniejącego w lokalu mieszkalnym nr [...].

Spór sprowadza się, co do zasady, do odpowiedzi na pytanie - czy P. R. jako właściciel lokalu nr [...] posiada legitymację do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie nadzwyczajnego postępowania w stosunku do ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. T. nie otworów w celu przywrócenia pierwotnego układu pomieszczeń w istniejącym budynku mieszkalnym, na działce nr ewid. [...], obręb [...] w L..

Tym samym kluczową kwestią wymagająca rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie jest to , czy tej sprawie mimo iż członkowie wspólnoty mieszkaniowej wyrazili zgodę na planowaną inwestycję P. R. może się wykazać indywidualnym interesem prawnym.

Zdaniem Wojewody w sprawach o charakterze publiczno-prawnym, a takimi są sprawy z dziedziny prawa budowlanego, co do zasady to zarząd wspólnoty mieszkaniowej występuje wykonując ustawowo powierzone zadania reprezentacji. Wprawdzie, zdaniem Wojewody, nie jest wykluczony udział w postępowaniu administracyjnym obok zarządu wspólnoty także właścicieli poszczególnych lokali, którym służy prawo współwłasności w częściach wspólnych oraz mają oni udział w gruncie, jednakże pod warunkiem, że wykażą własny zindywidualizowany interes prawny, a więc ich udział jest zakreślony granicami tego właśnie interesu prawnego lecz w tej sprawie P. R. nie wykazał indywidualnego interesu prawnego.

W związku z tym, zdaniem Wojewody ponieważ żądanie nie pochodziło od strony należało wszczęte postępowanie umorzyć.

Z takim stanowiskiem Wojewody nie można się zgodzić. Nie ulega wątpliwości, że tylko w szczególnych wypadkach osoba legitymująca się odrębnym prawem własności lokalu mieszkalnego może zostać dopuszczona do udziału w postępowaniu w charakterze strony, mianowicie wówczas, gdy realizacja inwestycji mogłaby spowodować naruszenie warunków korzystania z tego lokalu, które są chronione przepisami prawa materialnego, a więc gdy zostanie naruszony indywidualny i konkretny interes strony. Ten pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądowym i Wojewoda wydaje się podzielać również ten pogląd.

W niniejszej sprawie mamy ten szczególny przypadek. Przebudowywana weranda jest tak usytuowana, że ściana południowo- zachodnia projektowanej werandy z otworami okiennymi przylega prostopadle do ściany budynku, w której znajduje się jedyne okno istniejące w lokalu mieszkalnym nr [...], stanowiącym własność P. R..

Ponadto jeden z projektowanych w werandzie otworów okiennych znajduje się w odległości 25 cm od ściany południowo- wschodniej budynku (zob. Projekt budowlany, str. 24, rys. rzut parteru) i w odległości mniejszej niż 0,5 m (liczonej po przekątnej) od okna istniejącego w lokalu mieszkalnym nr [...].

Powyższe roboty budowlane, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, mogą mieć wpływ na zapewnienie oświetlenia dziennego lokalowi nr [...]. Te wątpliwości podziela również sąd.

Stąd też zasadnym jest wydanie decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Wskazać w tym miejscu należy, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, mimo dokonanych powyżej ustaleń odnośnie legitymacji materialno-prawnej właściciela lokalu nr [...] do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu nieważnościowym, nie jest oczywiście uprawniony do wydania decyzji merytorycznej albowiem skutkowałoby to prowadzeniem postępowania pod kątem merytorycznym (przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.) po raz pierwszy, co stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności, która polega na dwukrotnym rozpoznaniu sprawy w każdym jej aspekcie.

Podsumowując należy stwierdzić, że należało uchylić w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Rzeczą organu wojewódzkiego, przy ponownym rozpoznaniu przedmiotowej sprawy, będzie uwzględnienie faktu, że P. R. posiada interes prawny w kwestionowaniu ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], znak: [...], oraz dokonanie merytorycznej oceny zgodności ww. decyzji organu stopnia podstawowego pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.