Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2226/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez H. B. jest decyzja Wojewody [...] z [...] października 2009 r. nr [...] o umorzeniu -w oparciu o art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), postępowania z wniosku z [...] lutego 2008 r. I. G. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] października 2007 r. nr [...] Starosty G..

Powyżej wskazaną decyzją z [...] października 2007 r. Starosta G.i zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych w zabudowie szeregowej na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] w G.., ul. [...] . Decyzja ta została wysłana -celem doręczenia- do inwestora oraz do właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym J. G. (na adres ul. K. ) i I. G. (na adres ul. K.). Korespondencję w imieniu I. G. w dniu [...] października 2007 r. podjął J. G.

Pismem z [...] lutego 2008 r. I. G.wniosła odwołanie od powyższej decyzji, a odrębnym pismem z tej samej daty wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w sprawie.

Postanowieniem z [...] marca 2008 r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 59 ust. 2 i art. 134 k.p.a. odmówił I. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Starosty G. z [...] października 2007 r. W uzasadnieniu wskazał m.in., iż zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona na adres I. G. w dniu [...] października 2007 r., a fakt ten potwierdza dołączone do akt zwrotne potwierdzenie odbioru. Organ wskazał też, że w złożonym wniosku o przywrócenie terminu I. G. nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Termin do wniesienia odwołania w sprawie upłynął [...] listopada 2007 r., tymczasem odwołanie zainteresowana złożyła dopiero w dniu [...] lutego 2008 r. nie wskazując we wniosku o przywrócenie uchybionego terminu okoliczności uzasadniających jego przywrócenie. W konsekwencji organ za zasadne uznał zastosowanie art. 134 k.p.a.

Wyrokiem z 11 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 654/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi I. G. na powyższe postanowienie Wojewody [...] z [...] marca 2008 r., w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż organ odwoławczy orzekając w sprawie nie wyjaśnił, czy skarżącej prawidłowo doręczono decyzję Starosty G. z [...] października 2007 r. Sąd zauważył przy tym, iż doręczenie aktu administracyjnego w trybie określonym w art. 43 k.p.a. można uznać za skuteczne tylko wówczas, gdy odpowiada ono warunkom wskazanym w tym przepisie. Nie wystarczy samo pokwitowanie odbioru pisma przez podmioty wymienione w art. 43 k.p.a. Na dowodzie doręczenia winna być w takim przypadku umieszczona również informacja o tym, że osoba składająca podpis podjęła się doręczenia pisma, a nadto, że zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej lub -gdy nie jest to możliwe- w drzwiach mieszkania. Dostrzegając powyższe Sąd zalecił przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia, czy przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została skutecznie skarżącej doręczona. Przy czym Sąd zaznaczył, że jeżeli nie zachowano warunków wynikających z art. 43 k.p.a., to nie można mówić o doręczeniu w trybie tego przepisu i w tym przypadku należałoby umorzyć postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jako bezprzedmiotowe, a decyzję ponownie wysłać do skarżącej celem jej doręczenia. Nadto, Sąd wskazał, że organ odwoławczy w sposób nieuprawniony połączył w jednym postępowaniu dwie odrębne instytucje procesowe.

Po uprawomocnieniu się orzeczenia Sądu, sprawa ponownie trafiła do Wojewody [...] .

W trakcie trwania postępowania przed tym organem, w piśmie z [...] grudnia 2008 r. H. B. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie wnosząc jednocześnie o odmowne załatwienie wniosku I. G. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. H. B. w złożonym piśmie podniosła, że budynek przy ul. [...] jest budynkiem jednorodzinnym stanowiącym współwłasność zamieszkałego w nim rodzeństwa, I. G. i J.G.. Budynek ten posiada jedną bramę wjazdową oraz jedną skrzynkę na korespondencję. J. G. odbiera korespondencję I. G. i nie jest prawdą, że nie upoważniła ona swojego brata do takiego działania. Na koniec H. B. podniosła, że wybudowała budynek na podstawie prawomocnego pozwolenia na budowę i w dniu [...] listopada 2008 r. zgłosiła budynek do użytkowania i w ustawowym terminie nie zgłoszono sprzeciwu.

Następnie, z akt sprawy wynika, iż pismami z [...] lutego 2009 r. Wojewoda [...] i wezwał I. G. oraz J. G. do złożenia wyjaśnień odnośnie sposobu doręczenia przez Pocztę Polską przesyłki skierowanej do I. G., a zawierającej decyzję Starosty G. oraz terminu uzyskania informacji przez I. G. o treści tej decyzji. W odpowiedzi, w piśmie z 25 lutego 2009 r. oboje wezwani oświadczyli, że nie są w stanie odtworzyć sposobu oraz terminu doręczenia pisma Starosty G. adresowanego do I. G..

Po tak przeprowadzonym postępowaniu, w dniu [...] października 2009 r. Wojewoda [...]wydał decyzję nr[...] , którą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie wniosku I. G. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty G. z [...] października 2007 r. jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż po dokonaniu analizy wyroku Sądu zapadłego w niniejszej sprawie oraz odpowiedzi z [...] lutego 2009 r. I. G. i J. G. uznał, że decyzja Starosty G. z [...] października 2007 r. nie została prawidłowo doręczona stronie postępowania, I. G.. Decyzję w imieniu I. G. odebrał J. G., który na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie umieścił informacji, że podjął się doręczenia przesyłki adresatowi. Dalej, powołując się na art. 153 p.p.s.a., Wojewoda [...] stwierdził, że wobec powyższego należało umorzyć postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku I. G. od decyzji organu I instancji z [...] października 2007 r. jako bezprzedmiotowe. Jednocześnie dodał, że Starosta G. doręczy prawidłowo decyzję z [...] października 2007 r. nr [...] stronie postępowania, I. G..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z 1 października 2009 r. skarżąca – H. B. podniosła, iż organ odwoławczy orzekając w sprawie miał wszelkie dane, aby stwierdzić prawidłowe doręczenie decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] października 2007 r. i odmówić I. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała m.in., że budynek przy ul. [...] ma jedną bramę i jedną skrzynkę na listy. Doręczyciel mógł więc sądzić, że J. G. jest domownikiem, a nie sąsiadem. Nie musiał zatem zostawiać dodatkowego zawiadomienia w skrzynce, bo taki wymóg obowiązuje tylko przy doręczaniu za pośrednictwem sąsiada lub dozorcy. Nadto, doręczając przesyłkę w trybie 43 k.p.a., doręczyciel nie musiał żądać dopisania na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zobowiązania się do oddania korespondencji adresatowi. Samo bowiem złożenie podpisu przez osobę odbierającą jest zobowiązaniem do oddania przesyłki. Nie potrzebna tu jest dodatkowa adnotacja w tym zakresie i nie ma też takiej praktyki. Zauważając powyższe skarżąca w efekcie wywiodła, iż Wojewoda [...] błędnie i niestarannie wykonał nakaz Sądu, rażąco naruszając takim działaniem przepisy prawa. Na koniec skarżąca wskazała jaka jest obecnie sytuacja wybudowanego przez nią budynku mieszkalnego na podstawie decyzji Starosty z [...] października 2007 r. Zauważyła przy tym, iż poprzez zobowiązanie Starosty G. do ponownego doręczenia decyzji tego organu I. G., decyzja ta staje się nieostateczna. To zaś sugerowałoby, że inwestor dokonał samowoli budowlanej, mimo że postępował zgodnie z prawem i działał w dobrej wierze.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Przy piśmie procesowym z [...] grudnia 2009 r. skarżąca dołączyła do akt kopię pisma Starosty G. z [...] listopada 2009 r., z którego wynika, że dla nieruchomości przy ul. [...] prowadzona jest kartotek budynków oraz, że w ewidencji gruntów brak jest ujawnionych danych dotyczących lokali stanowiących odrębną własność.

Przy piśmie procesowym z [...] marca 2010 r. I. G. złożyła do akt kopię aktu notarialnego z [...] maja 1975 r. o ustanowieniu odrębnej własności lokali w budynku przy ul. [...] w G. [...] .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).

Badając zaskarżoną w sprawie decyzję Wojewody [...] z [...] października 2010 r. w ramach wskazanego kryterium Sąd uznał, iż orzeczenie to jest prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozważania nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji należy poprzedzić wskazaniem, że rozpoznawana sprawa, dotycząca wniosku I. G. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, była przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 654/08. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] wydana została właśnie na skutek wskazanego wyroku. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Wojewody [...] z [...] marca 2008 r., którym to ww. wniosek I. G. załatwiono odmownie. Wskazany wyrok Sądu po uprawomocnieniu się spowodował, iż do rozpatrzenia w postępowaniu administracyjnym nadal pozostawał wniosek I. G. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające w przedmiocie ww. wniosku, Wojewoda [...] obowiązany był zastosować się do wskazań i zaleceń Sądu określonych w uzasadnieniu wyroku z 11 września 2008 r.

Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci na przykład braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a to oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.

W tym miejscu konieczne jest przypomnienie, iż w uzasadnieniu wyroku zapadłego w sprawie w dniu 11 września 2008 r. Sąd zarzucił organowi naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nie zbadanie prawidłowości doręczenia I. G. decyzji Starosty G. z [...] października 2007 r. Sąd wskazał przy tym wyraźnie, iż doręczenie aktu administracyjnego w trybie art. 43 k.p.a. można uznać za skuteczne tylko wówczas, gdy odpowiada ono warunkom wskazanym w tym przepisie. I dalej Sąd wskazał, że nie wystarczy samo pokwitowanie odbioru pisma przez podmioty wymienione w art. 43 k.p.a., ale na dowodzie doręczenia winna być również umieszczona informacja o tym, że osoba składająca podpis podjęła się doręczenia pisma, a nadto, że zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej lub -gdy nie jest to możliwe- w drzwiach mieszkania. W kontekście powyższego Sąd zarzucił, iż w sprawie nie ustalono, czy J. G. podjął się doręczenia korespondencji I. G. oraz, czy I. G. została poinformowana o doręczeniu pisma sąsiadowi za pomocą zawiadomienia pozostawionego przez doręczyciela w odpowiednim miejscu. Następnie, Sąd stwierdził, że jeżeli decyzja organu I instancji nie została doręczona zgodnie z warunkami z art. 43 k.p.a., to nie można w ogóle mówić o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i w takiej sytuacji należy umorzyć postępowanie ze względu na bezprzedmiotowość wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Zatem, z powyższego wynika, iż Sąd poddał w wątpliwość skuteczność doręczenia przesyłki (zawierającej decyzję organu I instancji) I. G. w sposób przewidziany w art. 43 k.p.a. i zalecił przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego umożliwiającego dokonanie oceny sprawy w ww. zakresie wskazując, że rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwoływania winno być poprzedzone postępowaniem dotyczącym prawidłowości doręczenia decyzji. Sąd wskazał bowiem, że dopiero w przypadku ustalenia, że doręczenie decyzji w trybie art. 43 k.p.a. było skuteczne, organ zobligowany jest do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie Sąd stwierdził, że w sytuacji ustalenia, że doręczenie ww. przesyłki w trybie art. 43 k.p.a. było nieprawidłowe, właściwe jest umorzenie postępowania z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jako bezprzedmiotowe.

W ocenie Sądu powyższe uwagi zawarte w ww. wyroku i wskazania co do dalszego postępowania zostały uwzględnione przez Wojewodę [...] ponownie orzekającego w sprawie dotyczącej wniosku o przywrócenie terminu.

Wskazać przede wszystkim trzeba, iż organ zmienił poprzednie swoje stanowisko prezentowane w uchylonym postanowieniu co do skuteczności doręczenia I. G. decyzji Starosty G. i uznał za konieczne poczynienie dodatkowych ustaleń dla dokonania oceny, czy doręczenie tej decyzji było prawidłowe, tj. zgodne z wymogami przewidzianymi w art. 43 k.p.a.

Organ miał na uwadze, iż decyzja Starosty G. z [...] października 2007 r. została wysłana do I. G. na właściwy adres zamieszkania i w dniu [...] października 2007 r. została podjęta przez J. G.. Organ miał na uwadze także to, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (dotyczącym przesyłki skierowanej do I. G.), brak jest informacji, że J. G. podjął się doręczenia przesyłki adresatowi. Sąd w wydanym w dniu [...] września 2008 r. wyroku wyraźnie zaś zaznaczył, iż dla skuteczności doręczenia w trybie art. 43 k.p.a. taka informacja na zwrotnym potwierdzeniu jest konieczna. Wojewoda [...] dostrzegając powyższe i stosując się do wytycznych Sądu podjął więc czynności zmierzające do wyjaśnienia m.in. ww. okoliczności. Pismem z [...] lutego 2009 r. zwrócił się do J. G. o złożenia wyjaśnień dotyczących sposobu i terminu doręczenia przesyłki I. G.. Pismem z tej samej daty Wojewoda [...] i zwrócił się także do I. G. o wskazanie kiedy dowiedziała się o decyzji organu I instancji oraz, czy została powiadomiona przez Pocztę Polską o pozostawieniu dla niej przesyłki, z uwagi na zastosowanie przy jej doręczeniu doręczenia zastępczego. Z uwagi na uzyskaną od ww. osób odpowiedź (w piśmie z [...] lutego 2009 r.) oraz pozostające w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru (zawierające istotne braki), a także zapadły w sprawie wyrok Sądu, organ w konsekwencji uznał, że decyzja Starosty G. z [...] października 2007 r. nie została prawidłowo doręczona jednej ze stron postępowania.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, tak okoliczności sprawy, obowiązujące przepisy prawa, jak i stanowisko przedstawione w uzasadnieniu wyroku Sądu z 11 września 2008 r. w pełni uzasadniają powyższą ocenę Wojewody [...] oraz czynią zasadnym sposób załatwienia rozpoznawanej sprawy w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a.

Zauważenia wymaga, iż zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a. decyzję co do zasady doręcza się stronom na piśmie. Doręczenie decyzji musi nastąpić z zachowaniem zasad doręczania pism organu uregulowanych w art. 39-49 k.p.a. i tylko w przypadku zachowania tych reguł doręczenie będzie skuteczne i będzie wywierało określone skutki prawne. Stosownie do treści art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Doręczanie pism w trybie określonym w art. 42 k.p.a., z uwagi na to, że pismo adresat odbiera osobiście, jest doręczeniem właściwym. Wszystkie inne formy doręczeń pism osobom fizycznym mają charakter uzupełniający. Taki charakter uzupełniający ma doręczenie zastępcze, które normuje art. 43 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 zd. 1 k.p.a.).

Na podstawie wskazanego art. 43 możliwe jest więc tzw. doręczenie zastępcze pisma w miejscu zamieszkania adresata, ale tylko po spełnieniu pewnych warunków, tj.: jeżeli adresat jest nieobecny w mieszkaniu i jest to nieobecność w czasie samego doręczenia pisma oraz, jeżeli pismo przyjmują osobiście za pokwitowaniem pełnoletnie osoby wymienione w cytowanym powyżej przepisie, z zachowaniem kolejności w nim podanej, tzn. domownik, sąsiad, dozorca domu. W wyroku zapadłym w niniejszej sprawie Sąd wskazał, iż dla skuteczności tego doręczenia konieczne jest też umieszczenie odpowiednich informacji na dowodzie doręczenia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zgodnie ze stanowiskiem Sądu, musi m.in. wynikać, iż osoba, która odebrała przesyłkę zobowiązała się do jej doręczenia adresatowi. Z tego już tylko powodu, Sąd orzekając w niniejszej sprawie (i będąc związany oceną prawną wyrażoną w wyroku z 11 września 2008 r.), innej oceny w tym zakresie -zgodnej ze wskazaną przez skarżącą w skardze- dokonać nie mógł. Z uwagi na brzmienie art. 153 p.p.s.a. uczynić tego nie mógł również orzekając w sprawie Wojewoda M.. Słusznie więc -w kontekście uzyskanych od J. G. i I. G. informacji- organ ten uznał, że skoro brak jest na dowodzie doręczenia ww. adnotacji (o podjęciu się doręczenia przesyłki adresatowi), to doręczenie to jest nieprawidłowe. Należy przy tym zaznaczyć, iż w piśmie z [...] lutego 2009 r. J. G. wskazał, że nie jest w stanie odtworzyć okoliczności związanych z doręczeniem przesyłki Starosty G.. Wskazać także trzeba, iż decyzja Starosty G. wydana została [...] października 2007 r., a po prawomocnym wyroku z [...] września 2008 r. akta sprawy zostały przekazane do organu (celem ponownego rozpatrzenia sprawy), przy piśmie Sądu z [...] grudnia 2008 r. Tym samym, tj. z uwagi na upływ czasu od wydania ww. decyzji i jej doręczenia w dniu [...] października 2007 r. J. G., ustalanie okoliczności z tym związanych było w postępowaniu prowadzonym ponownie przez Wojewodę znaczenie utrudnione. Niemożliwe m.in. było dokonanie reklamacji zwrotnego potwierdzenia odbioru (przedmiotowego w sprawie) w urzędzie pocztowym, po ponad roku od jego wystawienia. Przy czym warto -na marginesie- zaznaczyć, iż wątpliwym jest uzyskanie tą drogą informacji o ustnym zobowiązaniu się J. G. do oddania pisma, tak jak to sugeruje skarżąca. Nadto, dodać należy, iż dla oceny sprawy nie ma żadnego znaczenia, czy J. G. w rozumieniu art. 43 k.p.a. winien być traktowany jako domownik, czy sąsiad. Ważne jest, iż osoba ta na zwrotnym potwierdzeniu odbioru umieszczając swój podpis, nie umieściła adnotacji o zobowiązaniu się doręczenia przesyłki adresatowi i okoliczności w tym zakresie nie uzupełniła na wezwanie Wojewody [...] z [...] lutego 2009 r. Zgodnie z oceną prawną zawartą w wyroku Sądu z 11 września 2008 r. adnotacja taka wymagana jest od wszystkich osób wskazanych w art. 43 k.p.a. i nie ma żadnych powodów ku temu, aby inne wymogi obowiązywały dla osób ze sobą spokrewnionych.

Konkludując, Sąd uznał, iż w okolicznościach sprawy Wojewoda [...] prawidłowo zakwestionował skuteczność doręczenia I. G. decyzji Starosty G. z [...] października 2007 r., w trybie art. 43 k.p.a. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika bowiem, czy osoba, która odebrała przesyłkę zobowiązała się do jej doręczenia adresatowi. Tym samym zasadnie Wojewoda [...] przyjął, iż w takiej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji (której skutecznie nie doręczono), jest bezprzedmiotowy i prawidłowo wydał decyzję w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Sąd nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości w działaniu organu w niniejszej sprawie, w tym w kontekście art. 153 p.p.s.a.

Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż z przyczyn szeroko omówionych powyżej nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i zarzutów w niej podniesionych. Dodatkowo Sąd zauważa, iż okoliczność związana ze zrealizowaniem inwestycji, której dotyczy decyzja Starosty G. z [...] października 2007 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, nie mogła być uwzględniona przez Wojewodę [...] przy rozpatrywaniu wniosku formalnego, bo o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Natomiast okoliczność ta może mieć ewentualne znaczenie przy rozpatrywaniu odwołania od ww. decyzji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.