Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 677/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 133 i 134, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 67a § 1 pkt 3.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod ( spr. ) Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012r. sprawy ze skargi J. B. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z "[...]" Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania J. B. K. – S., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" nr "[...]" odmawiającą umorzenia zaległości w podatku akcyzowym za miesięczne okresy rozliczeniowe 2005 i 2006 roku wraz z odsetkami za zwłokę.

Pismem z dnia 22.12.2010r. J. K., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą: J. B. K. – S., reprezentowana przez pełnomocnika, zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego z wnioskiem o umorzenie w/w zaległości podatkowych. Wskazała, iż w konsekwencji wydanej decyzji pozbawiono ją wszystkich środków finansowych i jakichkolwiek możliwości działania, co skutkuje koniecznością ogłoszenia upadłości, a w rezultacie jest rażąco sprzeczne z interesem społecznym. Podniosła, że nie jest winna powstania tych zaległości, którymi obciążono ją, a nie odpowiedzialnych za nie sprzedawców paliw. Ponadto egzekucja należności uniemożliwia stronie prowadzenie działalności. Całkowity miesięczny dochód firmy strona określiła na kwotę ok. 120 tys. zł, z czego na pokrycie podstawowych kosztów działalności niezbędne jest 110 tys. zł. Jej upadłość pozbawi wszystkich pracowników (23 osoby) i stronę jedynego dochodu, jak też budżet Państwa z ich podatków i zmusi do korzystania z pomocy Państwa.

Decyzją, wydaną na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U z 2005r., nr 8 poz. 60 ze zm.), organ podatkowy odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy i jest stosowana przez organ podatkowy tylko w przypadkach uzasadnionych nadzwyczajnymi okolicznościami, głównie w sytuacjach, na które strona nie miała wpływu, i które są niezależne od sposobu jej postępowania. Podał, że rozpoznając wniosek zobowiązany jest rozważyć, czy rezygnacja z określonych wpływów do budżetu państwa uzasadniona jest wyjątkowością sytuacji w jakiej znalazł się podatnik. Na podstawie dokonanych w sprawie ustaleń wskazał, że zaległość podatkowa strony nie powstała w wyniku zdarzeń losowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od działań firmy. Zakupione przez stronę w 2005 i 2006r. paliwa zostały zużyte w całości do celów napędowych związanych z działalnością gospodarczą, jednak część oleju napędowego była niewiadomego pochodzenia, co skutkowało wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w wysokości 154.894,- zł wraz z odsetkami za zwłokę.

W toku postępowania J. K. złożyła oświadczenia, że nie posiada żadnych osób na utrzymaniu. Działalność gospodarczą prowadzi od 01.07.1999r. bez przerwy, a wysokość rocznego dochodu wynosi ok. 160.000 zł brutto. Obecnie zatrudnia 23 osoby. Ponadto jest właścicielką mieszkania o powierzchni 38 m2 z czynszem 300 zł/m-c i pozostałymi opłatami w tej samej wysokości. Wartość urządzeń domowych opiewa na 2.000 zł. Wyposażenie zakładu to: samochody w kredycie szt. 8 - wartość 100.000 zł (kwota do spłaty 40.000 zł); samochody w leasingu szt. 6 - wartość 350.000 zł (do spłaty 300.000 zł); samochody pozostałe szt. 2 - wartość 10.000 zł; komputery i skanery - wartość 5.000 zł. Według oświadczenia podatniczki, zobowiązania są regulowane z przychodów bieżących, gdzie średni zysk wynosi ok. 16 - 20 tys. zł, spłaty kredytów wynoszą 6 tys. zł/m-c, pozostaje ok. 10 tys. rezerwy dochodowej. Z przedłożonego oświadczenia wynika że strona nie otrzymywała pomocy de minimis.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że podatnik dysponuje w dalszym ciągu stałym źródłem dochodu, a sam fakt posiadania zaległości podatkowych nie jest uzasadnieniem twierdzenia, iż firma jest w upadku. Informacje uzyskane z Urzędu Skarbowego potwierdzają, iż strona uzyskuje dochody z prowadzonej działalności gospodarczej i nie jest pozbawiona źródeł utrzymania. Z informacji tego organu o stanie majątkowym strony wynika, że jest ona nabywcą szeregu pojazdów – samochodów ciężarowych (5 pojazdów), osobowych (2 auta), jak i motorowerów (2 szt). Przychody i dochody z działalności wg zeznań rocznych złożonych przez podmiot (PIT-36L) za lata 2007-2009 wynoszą:

- 2007r. - przychód - 1.013.771,76 zł, dochód - 84.620,55 zł

- 2008r. - przychód - 1.109.355,68 zł, dochód – 0,- zł (podatnik wykazał stratę w wysokości 3.231,24 zł);

- 2009r. - przychód - 1.159.142,89 zł, dochód - 73.792,42 zł.

Wskazano, że strona zalega także w opłacie składek zarówno w ZUS, jak i w Urzędzie Skarbowym. Zaległość wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego wynosiła na dzień 28.02.2011r. wraz z odsetkami: za listopad 2010r. - 11.630 zł, a za grudzień 2010r. - 20.093 zł (plus koszty upomnienia i koszty egzekucyjne). Zaległości strony na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i na FP i FGŚP rozkładają się na poszczególne okresy począwszy od 2003r. Naczelnik US prowadzi ponadto postępowanie egzekucyjne do majątku podatnika od dnia 08.02.2011r.

Powyższe w ocenie organu stanowi obraz rzetelności i dowód niewywiązywania się strony ze swoich obowiązków wobec Skarbu Państwa już wcześniej. Udzielenie zatem obecnie pomocy stanowiłoby naruszenie sprawiedliwości i zaufania do organów podatkowych tych podmiotów, które w pełni realizują nałożone nań obowiązki.

Organ I instancji podał, że sprawiedliwość i równość wobec prawa wymagają tego, aby każdy podatnik w pełni odpowiadał za nietrafione decyzje i w konsekwencji ponosił ryzyko z tym związane oraz nie przerzucał negatywnych konsekwencji tych decyzji na Skarb Państwa oraz innych obywateli. Szczególny charakter ulgi jaką jest umorzenie zaległości podatkowej charakteryzuje się m.in. tym, że może być zastosowana w razie zaistnienia okoliczności, na które podatnik nie mógł mieć wpływu. Podatnik prowadzi działalność gospodarczą na własne ryzyko, a postępowanie dowodowe nie wykazało, iż uzasadnieniem przedmiotowego wniosku są okoliczności o charakterze losowym czy nadzwyczajnym.

W odwołaniu strona zarzuciła wydanie decyzji w całości sprzecznej z prawem, stanem faktycznym oraz opartej na błędnej interpretacji przepisów. Podniosła, że:

- strona nie wnioskowała o udzielenie pomocy de minimis, a o naprawienie szkód wyrządzonych przez sprzeczne z prawem decyzje Naczelnika Urzędu Celnego polegające na obciążeniu strony zobowiązaniami, które powinny ponieść inne podmioty, znane Urzędowi Celnemu,

- organ zajął się ustalaniem sytuacji finansowej strony do czego nie jest umocowany,

- ustalenia organu dotyczące innych zobowiązań strony są niezgodne z prawdą, bowiem nie zalega ona z żadnymi należnościami podatkowymi, a egzekucja zobowiązań naliczonych przez ZUS została umorzona wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 09.12.2010r.; ponadto organ celny nie jest upoważniony do dokonywania oceny rzetelności strony i jej wywiązania się z zobowiązań, będących w gestii innych organów administracji,

- błędna jest interpretacja stanu faktycznego dotyczącego kontaktów strony z organem - czym innym jest kierowanie pism do organu, a czym innym możliwość jej realnego dostępu do akt sprawy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Celnej powołał się na treść art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że organ podatkowy może skorzystać z przysługujących mu uprawnień do udzielenia ulg, jeżeli w sprawie zachodzi jedna z przesłanek, tj.: "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Przedstawił rozumienie tych pojęć i podkreślił, że zaległości w podatku akcyzowym, w stosunku do których wniesiono o ulgę w spłacie, została stronie określona decyzją wymiarową Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 28.01.2010r. nr "[...]" (która stała się ostateczna z dniem 15.02.2010r.). Powstała więc na skutek braku przestrzegania przepisów prawa podatkowego. Natomiast okoliczności, w jakich doszło do powstania zaległości podatkowych nie są skutkiem nadzwyczajnych zdarzeń losowych, lecz następstwem niedopełnienia obowiązków przez podatnika i niesumiennego jego postępowania. Z tego też względu, mimo obecnie trudnej sytuacji organ odwoławczy uznał, że strona nie spełniła warunków umożliwiających przyznanie wnioskowanej ulgi.

Z kolei zarzuty dotyczące barku ustalenia stanu faktycznego oraz wydania w niniejszej sprawie decyzji odmawiającej udzielenia ulgi podatkowej, organ uznał za bezpodstawne. Zarzuty odnośnie nie podjęcia żadnych kroków przez organ I instancji w celu wyjaśnienia okoliczności wydania decyzji wymiarowej nie są uzasadnione z uwagi na fakt, iż zgodnie z wnioskiem strony z dnia 22.12.2010r., przedmiotem postępowania zainicjowanego przez to pismo było udzielenie ulgi podatkowej.

Organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego nie jest postępowaniem właściwym do wzruszenia ostatecznej decyzji wymiarowej. W celu jej weryfikacji należy zawnioskować o wszczęcie postępowania w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych w Ordynacji podatkowej.

W toku postępowania o udzielenie ulgi obowiązkiem organu jest zebranie pełnego materiału dowodowego w zakresie ustalenia sytuacji materialnej podatnika. Stąd zarzut odwołania o braku umocowania organu podatkowego do oceny sytuacji finansowej podatnika jest chybiony. Podobnie odwołujący się błędnie wskazuje, że ustalenia organu podatkowego są nieprawdziwe w zakresie zaległości podatkowych strony, gdyż oparte są one o informacje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23.02.2011r. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28.02.2011r.

W odniesieniu do zarzutu niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przez nie podanie dokładnych danych odnośnie pokoju, w którym znajdowały się akta sprawy wyjaśniono, że strona pismem z dnia 07.03.2011r. została powiadomiona o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie. Organ podatkowy I instancji wypełnił w ten sposób ciążący na nim obowiązek umożliwienia wypowiedzenia się w sprawie, co jest jednoznaczne z możliwością zapoznania się z aktami sprawy, a wolą strony jest czy skorzysta z tego prawa czy, też nie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatniczka, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, jej pracownika, wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła, że działania organów obydwu instancji w zakresie rozpatrywania jej wniosku są rażąco sprzeczne z prawem, a decyzje są w całości sprzeczne ze stanem faktycznym i prawnym, a tym samym pozbawione podstaw.

Podniosła, że nie nagłówek a treść pisma decyduje o tym, czy pismo strony jest wnioskiem o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego, czy też wnioskiem o wszczęcie postępowania prowadzącego do wzruszenia rażąco sprzecznej z prawem ostatecznej decyzji wymiarowej. Ponadto powtórzyła za odwołaniem, że strona nie wnioskowała o udzielenie pomocy de minimis, a o naprawienie szkód wyrządzonych przez sprzeczne z prawem działania Naczelnika Urzędu Celnego i funkcjonariuszy jemu podległych, polegających na wydaniu decyzji obciążającej stronę nie zobowiązaną ciężarami które powinny ponieść inne, znane Urzędowi Celnemu, podmioty w stosunku do których, słusznie i zgodnie z prawem, zostały wydane przez tenże Urząd Celny prawomocne decyzje (decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27.12.2007r. nr "[...]") obciążające je tymi samymi należnościami, które później nałożono bezpodstawnie również na stronę.

Zarzuciła, że organy celne nie podjęły żadnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, korekty błędnej decyzji i naprawienia szkody wyrządzonej bezprawnymi działaniami. Nie sprawdziły też, czy przedmiotowa decyzja nie została wydana po terminie przedawnienia, ani czy nie jest obarczona wadą nieważności pomimo tego, że strona zarówno we wniosku jak i w odwołaniu wyraźnie na takie wady wskazywała.

W jej ocenie błędna jest interpretacja stanu faktycznego dotyczącego wykonania przez organ I instancji obowiązku wynikającego z art. 200 Ordynacji podatkowej, bowiem nie wystarczy samo powiadomienie strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie, ale należy jej to realnie umożliwić podając miejsce, w którym są zgromadzone, na co strona zwracała uwagę organu.

Strona uznała nałożone na nią obciążenia za sprzecznie z prawem. Podając powyższe, zarzuciła naruszenie art. 2, 7 , 31, 83 i 84 Konstytucji RP oraz art. 200 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i potrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 11.01.2012r. pełnomocnik skarżącej podał, że należności objęte wnioskiem o umorzenie zostały wyegzekwowane w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Sądowa kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem sprawowana jest w trybie i na zasadach określonych przepisami ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Podstawowym środkiem kontroli jest, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., uchylenie zaskarżonej decyzji (lub innego aktu), gdy sąd stwierdzi, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 133 i 134 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt i w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Granice sprawy, o której mowa w art. 134 p.p.s.a. określa konkretny akt stosowania prawa przez organ administracji publicznej, będący przedmiotem zaskarżenia.

W niniejszej sprawie kontrolą sądu objęta jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" o odmowie umorzenia zaległości w podatku akcyzowym za miesięczne okresy rozliczeniowe 2005 i 2006 roku wraz z odsetkami za zwłokę. W tym miejscu należy wyjaśnić, że decyzje te wydano w rezultacie złożenia przez skarżącą wniosku z dnia 22.12.2010r. o umorzenie tych zaległości, co jednoznacznie wynika z jego treści. Podważanie tego w skardze i wskazywanie, że intencją strony było wzruszenie ostatecznej decyzji wymiarowej z dnia 28.01.2010r. nr "[...]", nie może obecnie odnieść zamierzonego skutku, wobec jednoznacznej treści wniosku z dnia 22.12.2010r. Niemniej na marginesie zasadniczego przedmiotu kontroli sądowej należy wskazać, że z art. 212 Ordynacji podatkowej wynika związanie organu podatkowego wydaną decyzją od chwili jej doręczenia stronie, a art. 128 tej ustawy ustanawia zasadę trwałości decyzji ostatecznej. Postępowanie w sprawie udzielenia ulg w spłacie zobowiązań podatkowych jest postępowaniem odrębnym od postępowania wymiarowego i nie może prowadzić do ponownej oceny merytorycznej rozstrzygnięcia właściwego organu podatkowego w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o czym zasadnie wypowiedział się już organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wzruszenie decyzji ostatecznej możliwe jest tylko poprzez zastosowanie nadzwyczajnych trybów postępowania przewidzianych przepisami Ordynacji podatkowej, w tym między innymi postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub wznowienia postępowania.

Obecnie ocenie Sądu podlega wyłącznie decyzja Dyrektora Izby Celnej z "[...]" i decyzja ją poprzedzająca, wydana na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Powyższy przepis stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Użyte w tym przepisie sformułowanie "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny" są pojęciami nieostrymi i zawierają szeroki zakres pojęciowy. Według utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, na które organy podatkowe się powołują, umorzenie zobowiązań podatkowych ma charakter wyjątku od zasady płacenia podatku, a więc może nastąpić w razie zaistnienia szczególnych sytuacji. Pozostawione jest uznaniu organów podatkowych, zatem kontroli sądu podlega nie samo uznanie, lecz uzasadnienie stanowiska organu. Podkreślić bowiem należy, iż z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wynika uprawnienie organu, a nie obowiązek umorzenia podatku, nawet w sytuacji istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Oznacza to również, iż ustawodawca pozostawił w gestii organów podatkowych ocenę, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie, jak również zakres ewentualnego umorzenia zobowiązania.

Ocena czy zachodzi ważny interes podatnika lub interes publiczny przemawiający za zasadnością udzielenia ulgi, jeżeli nie w całości to w części, może być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego – art. 191 Ordynacji podatkowej a poprzedzać je powinno wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego – art. 187 § 1 tej ustawy. Przyjmuje się przy tym, że powołany art. 67a § 1 pkt 3, jak zresztą każdy inny przepis Ordynacji podatkowej, dający podstawę do zastosowania ulgi polegającej na umorzeniu zaległości podatkowej bądź odsetek za zwłokę albo rozłożeniu płatności na raty czy jej odroczeniu, ma charakter wyjątkowy, gdyż zasadą pozostać musi płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Organy winny mieć bowiem na uwadze interes publiczny, a więc i to, że to "właśnie względy społeczne wymagają również żeby zobowiązania podatkowe były realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany" (por. wyrok NSA z dnia 24.09.1998r. sygn. akt SA/Sz 1913/97, dostępne w Internecie na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tej zasady. Poprzez jednolity dla wszystkich sposób i termin płacenia podatków przejawia się bowiem zasada równości podatników i sprawiedliwości podatkowej.

Względy uzasadnione ważnym interesem podatnika wymagają ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią na skutek realizacji zobowiązania podatkowego.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan majątkowy strony. Jego podstawą były sporządzone dnia 16.02.2011r. oświadczenie w tym zakresie i informacja na formularzu przy ubieganiu się o pomoc de minimis. W toku postępowania pozyskano opisane w pierwszej części uzasadnienia niniejszego wyroku informacje o majątku i przychodach podatniczki na podstawie zeznań rocznych PIT-36L za lata 2007-2009, jej zaległościach podatkowych, jak też w opłacie składek należnych ZUS. Oceniając postępowanie organów należy uznać, że w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, jak też zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Organ I instancji natomiast w ramach uznania administracyjnego uznał, że postępowanie dowodowe nie wykazało, iż uzasadnieniem wniosku są okoliczności o charakterze losowym czy nadzwyczajnym. Organ odwoławczy nie zmienił tej oceny wskazując, że okoliczności, w jakich doszło do powstania zaległości podatkowych, nie są skutkiem nadzwyczajnych zdarzeń losowych, lecz następstwem niedopełnienia obowiązków w zakresie starannego działania w prowadzonej działalności.

Organy uznały, że podnoszone przez podatniczkę okoliczności tj. trudności finansowe i spodziewana upadłość, która pozbawi wszystkich pracowników (23 osoby) i stronę jedynego dochodu, nie są wystarczające do przyznania ulgi. W wyniku analizy majątku strony organ I instancji stwierdził, że sytuacja skarżącej nie jest wyjątkowa, a strona posiadała środki finansowe, które mogła przeznaczyć na spłatę zaległości i nadal dysponuje stałym źródłem dochodu, co potwierdza realne możliwości zapłaty podatku. Za zdolnością podatniczki do realizowania obowiązków publicznych przemawia również okoliczność wyegzekwowania zaległości, podana przez stronę skarżącą na rozprawie w dniu 11.01.2012r.

W ocenie Sądu, rozpatrując kwestię zastosowania wobec strony ulgi podatkowej organy obu instancji poddały należytej ocenie argumenty, które zdaniem skarżącej uzasadniały umorzenie zaległości. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy i mieści się w ramach uznania administracyjnego, ustalonego treścią art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

W zakresie niewykonania przez organ I instancji obowiązku wynikającego z art. 200 Ordynacji podatkowej stwierdzić należy, że rzeczywiście w treści zawiadomienia z dnia 07.03.2011r. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie nie wskazano punktu w Urzędzie, w którym może być udostępniona dokumentacja. Jednak w nagłówku pisma zamieszczono dane adresowe i kontakt telefoniczny do referatu Urzędu Celnego zajmującego się sprawą, stąd strona bez trudu na miejscu lub telefonicznie mogła uzyskać informację, gdzie zostaną udostępnione materiały. Zatem nie naruszono zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, jak to zarzuca skarżąca.

Uznając, że będąca przedmiotem badania decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.