Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 666/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150 par.1 i 2, art. 146 par.1, art. 162 par.1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant Sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi A.M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący – A.M. – złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2011r. W zaskarżonym postanowieniu organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2010 r. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił zobowiązanie A.M. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. w wysokości 144.904,00 zł oraz stratę w pozarolniczej działalności gospodarczej za 2006r. w wysokości 93.087,16 zł.

Ww. decyzja została doręczona stronie w trybie określonym w art. 150 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa w dniu 17 grudnia 2010 r. Ustawowy termin do złożenia odwołania określony w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej upłynął z dniem 31 grudnia 2010 r.

Wnioskami z dnia [...] kwietnia 2011 r. (data nadania w placówce pocztowej 5 kwietnia 2011 r.) A.M. wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] oraz nr [...] i o wstrzymanie wykonania ww. decyzji na mocy art. 164 ustawy Ordynacja podatkowa. Do wniosku załączył odwołania z dnia [...] kwietnia 2011 r. od ww. decyzji. W przedmiotowych wnioskach stwierdził w szczególności, iż ww. decyzje nie zostały doręczone za pośrednictwem Poczty Polskiej, a w związku z tym nie miał świadomości ich wydania.

W dniu 29 marca 2011r. otrzymał tytuły wykonawcze z dnia [...] marca 2011r. nr [...] oraz nr [...], których podstawą wydania były decyzje nr [...] oraz nr [...]. W związku z tym, w dniu [...] marca 2011r. podjął czynności związane z wyjaśnieniem okoliczności sprawy, w tym wystąpił do placówki pocztowej w celu wyjaśnienia przyczyny niedostarczenia mu przesyłki. W jego ocenie z uzyskanego pisma Poczty Polskiej z dnia [...] marca 2011 r. (kserokopię pisma strona załączyła do wniosku) wynika, że został pozbawiony możliwości podjęcia przesyłki w ustawowo przewidzianym terminie, tj. w ciągu 2 - krotnego okresu po pierwszym i drugim awizowaniu, wynoszącym łącznie 2 tygodnie. Skoro przesyłka została awizowana powtórnie 10 grudnia 2010 r., a już 17 grudnia 2010 r. zwrócono ją do nadawcy, jako niepodjętą w terminie. Okres drugiego awizowania nie mógł wynosić wymaganego prawem tygodnia, tylko w rzeczywistości był krótszy, tj. 4 lub 5 - dniowy. W Urzędzie Skarbowym okazano mu natomiast kserokopię koperty adresowanej na jego nazwisko na której widnieją: pieczęć nadania przesyłki przez Urząd Kontroli Skarbowej (1 grudnia 2010 r.), pieczęć jej wpływu na pocztę (3 grudnia 2010 r.), adnotacja awizowano powtórnie (13 grudnia 2010 r.) i zwrot nie podjęto w terminie (21 grudnia 2010 r.). Został poinformowany, że w związku z nieodebraniem decyzji przesłanej pocztą, została ona uznana za doręczoną. Rozbieżność dat uwidocznionych na kopercie zawierającej adresowaną do niego decyzję z informacjami uzyskanymi z Poczty Polskiej w jego ocenie uwidacznia błąd po stronie organu lub operatora pocztowego, skutkujący nieprawidłowym doręczeniem decyzji.

Ponadto strona zarzuciła, iż decyzja została doręczona na błędny adres pod którym nie mieszka, tj. ul. [...]. Organ był tego faktu świadomy, bowiem w toku postępowań toczących się pod znakami [...] i [...] podał adres zamieszkania, na który miała być kierowana korespondencja, tj. ul. [...]. Powyższe zostało stwierdzone w protokołach jego zeznań jako świadka z dnia [...] stycznia 2010 r., spisanych w ramach dwóch przywołanych wyżej postępowań (kserokopie pierwszych stron protokołów strona załączyła do wniosku).

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2011r. przekazującym wniosek wraz z odwołaniem do Dyrektora Izby Skarbowej wyjaśnił m.in., iż w postępowaniu prowadzonym wobec A.M. w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r. została wydana tylko jedna decyzja, tj. decyzja z dnia [...] listopada 2010r. nr [...].

W piśmie z dnia [...] maja 2011r. A.M. podniósł ponownie, iż przesyłka została zaadresowana nieprawidłowo. Stwierdził, że Urząd Kontroli Skarbowej mija się z prawdą, iż podatnik miał obowiązek odbierać korespondencję z ul. [...]. Poinformował, że nie mieszkał tam, nie był też zameldowany. Urząd Kontroli Skarbowej od początku posiadał adres prawidłowy i powinien z niego korzystać. Lokal na ul. [...] należy do jego taty, który na jakiś czas wyjechał i nie mógł jego poinformować, że jest do niego przesyłka. Stwierdził też, iż nietrafne jest stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, iż Podatnik mógł celowo nie odebrać korespondencji.

Pismem z dnia [...] maja 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o podanie czy podstawę wydania A.M. tytułu wykonawczego z dnia [...] marca 2011r. nr [...] lub nr [...] stanowiła decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2010r. nr [...]. W odpowiedzi z dnia [...] maja 2011r., Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował, iż podstawą wydania tytułu wykonawczego z dnia [...] marca 2011r. nr [...] była decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2010r. nr [...]. W pozycji podstawa prawna tytułu wykonawczego nr [...] w wyniku przeoczenia nie uzupełniono na ww. tytule końcówki numeru decyzji.

W toku postępowania organ odwoławczy podjął także czynności w celu wyjaśnienia rozbieżności związanych z datą doręczenia przesyłki (decyzji) podatnikowi. W odpowiedzi na pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], Naczelnik Urzędu Pocztowego pismem z dnia [...] maja 2011r. nr [...] poinformował, iż list polecony został awizowany po raz pierwszy w dniu 3 grudnia 2011 r., awizowany powtórnie w dniu 13 grudnia 2011r. Zwrot miał miejsce w dniu 21 grudnia 2011 r. Wyjaśnił, iż A.M. zostały przekazane błędne dane. Daty wskazane na liście są wiarygodnym jednym źródłem ustalenia faktycznych dni dokonania poszczególnych czynności w procesie doręczania przesyłki.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił A.M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...]. Stwierdził, iż w sprawie brak jest podstaw do przywrócenia terminu do złożenia odwołania, ponieważ podatnik nie uprawdopodobnił, iż uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wyjaśnił ponadto, iż wobec A.M. nie została wydana decyzja Nr [...] w związku czym wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2010r. nr [...] został rozpoznany wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2010r. Nr [...], jako dotyczące jednej decyzji.

A.M. na to postanowienie organu odwoławczego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim w której postanowieniu zarzucił:

* naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, tj. art. 162 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędne przyjęcie, iż Skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy podczas gdy okoliczność ta wykazana została w dostatecznym stopniu uzasadniającym uwzględnienie złożonego wniosku o przywrócenie terminu;

* naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, tj. art. 146 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez bezzasadne uznanie, że dokonane przez skarżącego zawiadomienie organu o właściwym adresie do doręczeń uczynione dwukrotnie nie miało znaczenia dla przedmiotowego postępowania i nie wywołało w nim żadnych skutków.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał na uchybienia przy doręczaniu korespondencji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, w szczególności na rozbieżność dat uwidocznionych na kopercie zawierającej adresowaną do niego decyzję z informacjami uzyskanymi z Poczty Polskiej. Podnosi, iż w piśmie Naczelnika Urzędu Pocztowego uzyskanego przez organ odwoławczy, przy wyjaśnianiu dat doręczania, awizowania korespondencji wskazał on błędnie na 2011 r., tj. daty przyszłe. Zarzuca, że organ odwoławczy nie dokonał innych ustaleń odnośnie rozbieżności dat na kopercie i piśmie otrzymanym przez podatnika od pracownika Poczty Polskiej (pismo z dnia [...] marca 2011r.). Stwierdza, iż postępowanie operatora publicznego było nieprawidłowe oraz nie zostały zachowane w sprawie wymagane prawem terminy. Błędy we wskazaniach i obliczeniach terminu oraz zwrotu przesyłki od nadawcy nie mogą rodzić negatywnych konsekwencji dla strony postępowania.

Przyjmując za prawidłowe terminy wskazane w piśmie pracownika Poczty Polskiej z dnia [...] marca 2011r. należy uznać, że został pozbawiony możliwości podjęcia przesyłki w ustawowo przewidzianym terminie. Zdaniem skarżącego okoliczność ta pozbawiła go prawa do działania w sprawie i obrony praw poprzez zapoznanie się z treścią wydanej decyzji i możliwością odwołania się od niej. Przedstawione okoliczności wskazują, iż w sprawie zaistniały nieprawidłowości przy doręczaniu przesyłki, a więc doręczenia nie można uznać za skuteczne.

Ponadto Skarżący zarzuca, iż decyzja została doręczona na błędny adres pod którym nie mieszka, tj. ul. [...]. Organ był tego faktu świadomy, bowiem w toku postępowań toczących się pod znakami [...] i [...] podał adres zamieszkania, na który miała być kierowana korespondencja, tj. ul. [...]. Powyższe zostało stwierdzone w protokołach jego zeznań jako świadka z dnia [...] stycznia 2010 r., spisanych w ramach dwóch przywołanych wyżej postępowań.

Skarżący podnosi, iż był przekonany, iż od momentu zawiadomienia całość korespondencji z UKS będzie kierowana do niego na adres w [...], a nie w [...], stąd też nie mógł uprzedzić ojca zamieszkującego w lokalu przy ul. [...], że będzie tam przychodziła adresowana do niego korespondencja. Jego ojciec stara się podejmować adresowaną do Niego korespondencję, jednak jest osobą starszą i nie zawsze pamięta o sprawdzaniu skrzynki pocztowej.

Nie zgodził się z argumentacją organu I instancji w zaskarżonej decyzji, iż dokonane przez niego zawiadomienie o zmianie adresu do doręczeń było nieskuteczne w niniejszej sprawie. Stwierdza, iż trudno wymagać od przeciętnego podatnika, aby informował bezpośrednio wszystkie osoby, z którymi miał styczność w ramach postępowania podatkowego o swoim nowym adresie korespondencyjnym. Po dwukrotnym podaniu tej informacji w czasie przesłuchań uznał, że spełnił obowiązek informacyjny i mógł spodziewać się kierowania korespondencji na adres w [...].

Ponadto treść art.162 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oznacza, że do przywrócenia terminu wystarczające jest uprawdopodobnienie, że uchybienie terminowi nastąpiło w sposób niezawiniony. W sprawie zostało co najmniej uprawdopodobnione, iż z uwagi na łączny zbieg kilku okoliczności uniemożliwiających odebranie adresowanej korespondencji z Urzędem Kontroli Skarbowej, nie był w stanie podjąć jej w terminie.

Podniósł tym samym, iż w obliczu spełnienia się przesłanek art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej organ winien przywrócić termin do wniesienia odwołania od decyzji.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 162 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przywrócenie terminu uzależnione jest od łącznego spełnienia poniższych przesłanek:

1) osoba zainteresowana uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy,

2) złoży wniosek o przywrócenie terminu,

3) dochowa nieprzywracalnego terminu do złożenia takiego wniosku,

wraz z wnioskiem dopełni czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Przesłankę braku winy należy uznać za spełnioną, gdy pomimo dołożenia przez stronę lub jej pełnomocnika należytej staranności nie było możliwe dopełnienie czynności w ustawowym terminie. Strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. W szczególności należy do nich zaliczyć tzw. siłę wyższą. Podatnik musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niego niezależna. Tylko w takiej sytuacji można bowiem uznać, iż nie ponosi on winy w niedochowaniu ustawowego terminu.

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Podatnik nie uprawdopodobnił bowiem, iż uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Jako przyczynę niedochowania terminu do wniesienia odwołania skarżący we wniosku o przywrócenie terminu wskazał na nieprawidłowości związane z doręczeniem decyzji, w szczególności błędne zaadresowanie przesyłki.

Z uwagi na brzmienie powołanego art. 162 Ordynacji podatkowej należy rozstrzygnąć czy skarżący uchybił terminowi do wniesienia zażalenia na decyzję z dnia [...] listopada 2010r. Aby rozstrzygnąć przedmiotową kwestię należy w pierwszej kolejności odnieść się do kwestii prawidłowości doręczenia przedmiotowej decyzji. Rozstrzygając o prawidłowości doręczenia decyzji należy ocenić czy przesyłka zawierająca decyzję została prawidłowo zaadresowana oraz czy wystąpiły przesłanki uprawniające do przyjęcia trybu doręczenia zastępczego.

Stwierdzić należy, iż decyzja z [...] listopada 2010r. skierowana do skarżącego przez organ I instancji, została doręczona zgodnie z obowiązującymi zasadami wynikającymi z ustawy Ordynacja podatkowa. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że przedmiotowa decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] została wysłana przez organ podatkowy za pośrednictwem poczty na adres skarżącego, tj. na ul. [...]. Adres ten został przez niego zgłoszony (na formularzu NIP-3, następnie po wezwaniu organu na formularzu NIP-1) w Urzędzie Skarbowym jako adres rejestracyjny oraz adres do korespondencji, pod którym odbierał większość kierowanych do niego pism w trakcie postępowania. Strona ani występujący w sprawie pełnomocnicy nie wskazywali, by adres podany w zgłoszeniu rejestracyjnym się zmienił, w toku postępowania nie dokonano również w tym zakresie zmiany w prowadzonym przez organ podatkowy rejestrze.

W pismach kierowanych w toku postępowania przez podatnika do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, nie podawał on żadnego adresu. Wskazany przez podatnika we wniosku o przywrócenie terminu adres, tj. ul. [...], został użyty przy spisywaniu protokołów z przesłuchania z dnia [...] stycznia 2010r. w innych postępowaniach toczących się pod znakami [...] i [...].

Jednakże niezasadnym jest stanowisko skarżącego, iż na podstawie ww. protokołów należało przyjąć, iż korespondencja winna być kierowana na inny adres, niż podany w zgłoszeniu aktualizacyjnym osoby fizycznej. Protokoły te stwierdzają, iż przesłuchano w charakterze świadka A.M., zam. ul. [...]. Z ww. protokołów nie wynika, iż adres ten został zgłoszony jako adres do korespondencji. Ponadto należy zwrócić uwagę, że przesłuchania te zostały dokonane w innych postępowaniach - dotyczących postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wobec firmy M Spółka z o.o. oraz firmy Ma Spółka z o.o. Protokoły te zostały przejęte jako dowód w sprawie w postępowaniu prowadzonym wobec skarżącego.

Postępowanie które zostało zakończone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2010r. zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...] lutego 2010r. o wszczęciu postępowania kontrolnego wobec A.M.. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu 16 lutego 2010r., a więc po sporządzeniu ww. protokołów przesłuchań z [...] stycznia 2010r. W złożonym przez skarżącego zgłoszeniu identyfikacyjnym wskazany jest adres ul. [...]. Z tego też względu zawiadomienie z dnia [...] lutego 2010r. o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego wobec skarżącego zostało wysłane na adres ul. [...] (k-1-2 akt administracyjnych , tom I).

Wskazać należy również, że korespondencja w toku prowadzonego postępowania kontrolnego pomiędzy organem a skarżącym kierowana była na ul. [...] np. pismo z dnia [...] marca 2010r.; zawiadomienia z [...] kwietnia 2010r. i [...] maja 2010r.; pismo z [...] kwietnia 2010r., – karta 16-17, 84, 83, 89-90, 94-95 akt administracyjnych, tom I. Powyższe świadczy, że skarżący był świadomy pod jakim adresem organ dokonuje doręczeń korespondencji. W toku postępowania strona w żadnym momencie nie wskazała adresu ul. [...].

W tych okolicznościach słusznie organ wskazał, że nie było podstaw do kierowania korespondencji na adres ul. [...]. Z uwagi na fakt zgłoszenia w organie podatkowym adresu rejestracyjnego i adresu do korespondencji ul. [...] oraz brak wskazania w toku prowadzonego wobec skarżącego postępowania kontrolnego innego adresu - organ I instancji nie miał podstaw do kierowania korespondencji pod adres ul. [...].

Podatnik nie dopełnił obowiązku zawiadomienia organu podatkowego o zmianie adresu w trakcie postępowania podatkowego na podstawie art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej, co również wynika z przepisów ustawy z dnia 13 października 1995r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2004 r., Nr 269, poz. 2681 ze zm). W myśl bowiem przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, podatnicy mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym, w tym również adresu miejsca zamieszkania oraz adresu, pod który ma być kierowana korespondencja. Konsekwencją powyższego jest uznanie, że organ prawidłowo doręczył decyzję na ul. [...]. Skarżący nie dochował należytej staranności i nie poinformował właściwego organu podatkowego o innym adresie, który miałby być właściwym do korespondencji, nie zgłosił również w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego o zmianie adresu..

W świetle powyższego niezasadnym jest zarzut naruszenia przez organ podatkowy art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji należy uznać, iż przesyłka została zaadresowana w sposób prawidłowy. Podana przyczyna nie mogła być zatem uznana za świadczącą o braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.

Prawidłowo dokonano również doręczenia przedmiotowej decyzji w trybie administracyjnym. Stosownie do art. 144 Ordynacji podatkowej organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. W myśl art. 148 § 1 i art. 149 ww. ustawy pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, a w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zgodnie natomiast z art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na brak możliwości doręczenia korespondencji w sposób określony wart. 148 § 1 lub w art. 149 ustawy Ordynacja podatkowa, została ona złożona w placówce pocztowej, o czym, jak wynika z druku potwierdzenia odbioru i koperty w której decyzja została wysłana (k-360) skarżący został dwukrotnie zawiadomiony w drodze awiza, tj. w dniu 3 grudnia 2010 r. oraz w dniu 13 grudnia 2010 r. Przesyłka nie została przez stronę odebrana w terminie, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w następstwie czego Urząd Pocztowy zwrócił w/w decyzję Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy. Zwrot przedmiotowej przesyłki nastąpił w dniu 21 grudnia 2010r., tj. z upływem 18 dni od dnia pierwszego awizo, natomiast z upływem 8 dni od dnia powtórnego awizo.

Jak już wskazano okoliczności te wynikają ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego poświadczenia odbioru oraz adnotacji na kopercie zawierającej decyzję.

Strona powołując się na pismo pracownika Poczty Polskiej z [...] marca 2011 r. wskazuje, że została pozbawiona możliwości podjęcia przesyłki w ustawowo przewidzianym terminie. W toku postępowania organ również wyjaśnił rozbieżności w zakresie dat wynikających z adnotacji na kopercie i pisma podpisanego przez pracownika Poczty Polskiej z dnia [...] marca 2011 r. jakie przedłożył skarżący do wniosku o przywrócenie terminu.

Z uzyskanego przez organ odwoławczy pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego z dnia [...] maja 2011r. nr [...] (k- 127 akt administracyjnych, tom III) wynika m.in., iż w piśmie z dnia [...] marca 2011r. klientowi zostały przekazane błędne dane. Daty wskazane na liście są wiarygodnym jednym źródłem ustalenia faktycznych dni dokonania poszczególnych czynności w procesie doręczania przesyłki. W przedstawionym stanie faktycznym zasadnym było zatem ustalenie dat awizowania i zwrotu przesyłki na podstawie zapisów na kopercie, w której korespondencja była doręczana i zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Bez znaczenia przy tym dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie pozostaje okoliczność wskazania przez Naczelnika Urzędu Pocztowego w ww. piśmie z dnia [...] maja 2011r. błędnego roku przy wskazaniu terminów awizowania i doręczenia przesyłki. Kluczowe daty ustalone bowiem zostały na podstawie dokumentów źródłowych, na które wskazał w ww. piśmie.

Stwierdzić zatem należy, iż zostały zachowane terminy, o których mowa w ustawie Ordynacja podatkowa, a strona nie została pozbawiona możliwości podjęcia przesyłki w ustawowo przewidzianym terminie. W konsekwencji doręczenie decyzji przez organ I instancji należy uznać za prawidłowe, a tym samym skuteczne.

W świetle powyższego, w niniejszej sprawie prawidłowo organ uznał, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Nie została spełniona przesłanka wymieniona w art. 162 § 3 Ordynacji podatkowej. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia ww. przepisu. Z tych też względów zarzuty skargi uznać należy za niezasadne.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogły by mieć wpływ na wynik sprawy. Z tego względu Sąd uznając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z póz. zm.) .

|Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA |

|Alina Rzepecka |Anna Juszczyk-Wiśniewska |Jacek Niedzielski |