Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 2082/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 239a
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 września 2015 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, wniósł skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji do czasu rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.

Uzasadniając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej strona skarżąca wskazał, że w niniejszej sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek wykonania objętej skargą decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Skarżący wyjaśnił przy tym, że w 2014 r. poniósł on stratę w wysokości [...] zł, przy czym strata za okres od stycznia do sierpnia 2015 r. wyniosła [...] zł. Z wyjaśnień skarżącego wynika, że zatrudnia on 5 pracowników, których miesięczne wynagrodzenie brutto wynosi łącznie ok. [...] zł, wnioskodawca leasinguje ponadto dwa pojazdy niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej ponosząc z tego tytułu miesięczne koszty w kwocie ok. [...] zł. W ocenie skarżącego brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i wynikające stąd prowadzenie postępowania egzekucyjnego spowoduje, iż na skutek egzekucji nałożonej kary finansowej skarżący może zostać pozbawiony środków do życia. Brak środków może przy tym spowodować popadnięcie w spirale zadłużenia, co w sposób oczywisty będzie trudne do odwrócenia. W celu potwierdzenia swojej sytuacji finansowej skarżący załączył do skargi zeznanie podatkowe za 2014 r., podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do sierpnia 2015 r., zestawienie obejmujące wynagrodzenia pracowników oraz dokumenty dotyczące umów lesingu.

Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...] (k. [...] akt adm.) Dyrektor Izby Celnej w P. odmówił wstrzymania wykonania poddanej sądowej kontroli decyzji. W uzasadnieniu wskazanego postanowienia organ stwierdził, że wymierzona kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry nie jest kwotą szczególnie wysoką biorąc pod uwagę ponoszone przez skarżącego koszty leasingu pojazdów, a więc kwota ta nie spowoduje wielkiej różnicy w sytuacji skarżącego. Organ zwrócił ponadto uwagę, że wnioskodawca w okresie od stycznia do sierpnia 2015 r. przeznaczył na nabycie towarów kwotę [...] zł, a więc sumę przekraczającą wielokrotnie wartość kary finansowej. Zwrócono przy tym uwagę na wykazany przez skarżącego przychód z okres od stycznia do sierpnia 2015 r. w kwocie [...] zł. W omawianym postanowieniu organu zwrócono przy tym uwagę, że skarżący nie przedłożył jakichkolwiek informacji dotyczących posiadanego majątku ruchomego czy też nieruchomości. Konkludując swoje rozważania Dyrektor Izby Celnej w P. stwierdził, że skarżący nie wykazał okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a") – wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13, w którym Sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". Co więcej w orzecznictwie wskazuje się również, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu [tak: postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl].

Rozpoznając wniosek skarżącego należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że w skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak też decyzji organu I instancji. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że stosownie do postanowień art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej w skrócie "O.p") – decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Stosownie do poglądów doktryny wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania a tym samym takich, które wywołują skutki prawne. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu (patrz: T. Woś "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wyd. Prawn. Warszawa 2000 r. str. 154). Jak wskazuje się ponadto w orzecznictwie – problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony [tak: postanowienie NSA z dnia 10 maja 2012 r. sygn. akt II FZ 358/12, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Poprzez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2004, str. 122). Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że decyzja organu I instancji, tj. objęta wnioskiem skarżącego decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] nie nosi z mocy postanowień art. 239a O.p. znamion wykonalności i tym samym nie jest możliwe wstrzymanie jej wykonania w oparciu o regulacje art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd potraktował wniosek skarżącego jak wniosek o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji wskazanej w rubrum niniejszego postanowienia.

Odnosząc się do przedstawionej przez wnioskodawcę argumentacji należy wskazać, że zgodnie z poglądami orzecznictwa strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie jest przesłanką do wstrzymania wykonania decyzji. Strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej [tak: postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 105/12, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Co istotne w kontekście niniejszej sprawy przedłożona dokumentacja nie pozwala na ustalenie z jakiego źródła skarżący ponosi wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą pomimo osiągnięcia straty z tej działalności w 2014 r., jak też za okres od stycznia do sierpnia 2015 r. Przedłożone przez stronę skarżącą dokumenty nie pozwalają przy tym na ustalenie wartości majątku skarżącego, skarżący nie przedłożył bowiem wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ewidencji środków trwałych, która umożliwiłaby ustalenie wartości majątku przedsiębiorstwa skarżącego. Z przedłożonej dokumentacji, w tym zwłaszcza z podsumowania księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do sierpnia 2015 r. (k. [...] akt sądowych) wynika, że skarżący pomimo nadwyżki kosztów uzyskania przychodów nad przychodami w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą dokonując zakupu towarów handlowych jak też ponosząc inne wydatki. Z dokumentacji finansowej skarżącego nie wynika aby na chwilę obecną wnioskodawca miał problemy z bieżącym regulowaniem swoich zobowiązań, z czego należy wysnuć wniosek, że u skarżącego zachowana jest płynność finansowa. Na podstawie materiału znajdującego się w aktach sprawy nie sposób ponadto ustalić wartości środków pieniężnych jakimi dysponuje skarżący, co implikuje również brak możliwości dokonania oceny czy wykonanie objętej skargą decyzji skutkować będzie takim uszczerbkiem w środkach obrotowych skarżącego, który spowoduje zachwianie płynności w regulowaniu wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W kontekście powyższych braków wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy wskazać, że wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których nie naprawiłoby ewentualne wygranie sporu sądowego [tak: postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 37/12, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Podkreślić również należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty kary, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami [tak: postanowienie NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu skarżący nie wykazał okoliczności, w świetle których należałoby uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć się będzie ze znaczną szkodą bądź też, że do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej kwoty kary pieniężnej.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.