Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2959/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: NSA Zygmunt Wiśniewski As. WSA Alicja Palus Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2005 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego z wniosku L. B., w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, Burmistrz Miasta Ch. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego wolnostojącego wraz z przyłączem energetycznym, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] obręb [...] przy ul. K. w Ch. W decyzji organ wskazał (między innymi), że zamierzenie nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ch. dla terenu oznaczonego symnbolem [...] . Dalej wskazano, iż linie rozgraniczające inwestycji oraz oznaczenia graficzne przedstawione są na mapie stanowiącej załącznik do decyzji oraz że decyzja jest ważna do 31 października 2003 r.

Decyzję organu pierwszej instancji zakwestionowała A. K. domagając się jej ucnylenia. Strona w odwołaniu podała, że nie zgadza się na budowę inwestycji, bowiem w jej ocenie realizacja zamierzenia spowoduje szereg uciążliwości m.in. ograniczy dostęp światła dziennego do jej mieszkania, poprzez zabudowę otworu okiennego, znajdującego się w ścianie szczytowej przylegającego do inwestycji budynku mieszkalnego. Strona wyraża obawę, że wybudowanie pawilonu nie tylko może zagrażać bezpieczeństwu życia i mienia lecz także wpłynie na ograniczenie dojazdu do wnętrza blokowego, gdzie znajdują się inne budynki. Wobec przedstawionych argumentów strona oczekuje zniesienia zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] ([...]) wydaną po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez A. K. od opisanej decyzji, przywołując w podstawie prawnej art. 138 § 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. Na uzasadnienie Kolegium wskazało, że dokonując analizy materiału dowodowego w sprawie uznało niezbędność uchylenia zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, aczkolwiek nie z powodów podnoszonych przez stronę w odwołaniu. Analizując materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie organ wywiódł, że w myśl przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), lokalizacji inwestycji dokonuje się w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja taka wydana przez właściwy miejscowo organ samorządu terytorialnego, musi spełniać kryterium zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 40 ust. l i 3 powyższej ustawy). Organ rozstrzygający sprawę nie może odmówić ustalenia warunków, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 43 ustawy). Zgodnie z intencją ustawodawcy, każda decyzja o warunkach zabudowy winna znaleźć swoje uzasadnienie w przepisach prawa materialnego i miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż decyzja sprzeczna z ustaleniami takiego planu jest nieważna (art. 46a pkt l ustawy). Z wypisu ustaleń planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego wynika, że realizację inwestycji planuje się w obszarze jednostki bilansowej oznaczonej symbolem 48 MW, U. W obszarze wymienionej jednostki bilansowej plan ustalił ,funkcję zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług. Budynki, które posiadają walory kulturowe, podlegają ochronie. Cały obszar jednostki, wraz z terenem 49 A, U winien zostać poddany rehabilitacji polegającej na: odnowieniu zabudowy istniejącej, uzupełnieniu luk w pierzejach, (...).

Kolegium analizując przytoczone zapisy planu uznało niezgodność inwestcji z miejscowym planem określonych w zaskarżonej decyzji uwarunkowań. Plan bowiem zawiera wyraźną dyrektywę podjęcia działań rewaloryzacyjnych i rehabilitacyjnych w obszarze wymienionej jednostki strukturalnej, zmierzających do przywrócenia temu obszarowi właściwej funkcji i formy, poprzez m.in. wypełnienie luk w pierzejach. Skoro więc wolą lokalnego prawodawcy jest, by niezabudowane przestrzenie pomiędzy istniejącymi budynkami zostały wypełnione, a przez takie wypełnienie rozumie się zabudowę plombową wypełniającą lukę na całej przestrzeni pomiędzy budynkami i to zarówno w poziomie jak i do wysokości istniejących z obu stron budynków, to nie można zgodzić się z tezą organu pierwszej instancji stwierdzającego, że inwestycja nie jest sprzeczna z miejscowym planem. Organ związany wnioskiem inwestorki, winien orzec zgodnie z treścią wniosku, odnosząc precyzyjnie określone w nim zamierzenie do ustaleń planu. Oceniając wniosek organ winien więc zważyć, że inicjatorka budowy wyraźnie wskazała, iż zamierza realizować pawilon handlowy, wolnostojący o powierzchni 8 m2 a więc taki, który nie tylko nie wypełni przestrzeni pomiędzy ścianami szczytowymi istniejących budynków, lecz także uniemożliwi realizację ustaleń planu w przyszłości.

Zarówno rysunek planu, jak i przytoczony jego tekst dowodzą, że organ pierwszej instancji nie odniósł zamierzenia inwestora do dyspozycji, zawartych w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Ch. Ustalenia tego planu, stanowiącego akt normatywny powszechnie obowiązujący wskazują, że inwestycja w istocie nie jest zgodna z tym planem, co w konsekwencji wyklucza pozytywne załatwienie wniosku inwestorki. Kolegium podkreślia, że obowiązkiem organu jest dokonanie oceny zgodności inwestycji z planem miejscowym, nie zaś ograniczenie się jedynie do wykazania braku sprzeczności wnioskowanego zamierzenia z ustaleniami planu z punktu widzenia wyłącznie jego funkcji.

Kolegium uznało zatem, iż wykazana niespójność ustaleń badanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dyspozycjami planu miejscowego upoważnia do uchylenia zaskarżonej decyzji i odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W skardze na ostateczną decyzję inwestorka podniosła, że jest dzierżawcą działki [...], położonej w Ch. z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospoodarczej w postaci prowadznia kiosku handlowego. Zdaniem skarżącej Kolegium przekroczyło swoje kompetencje, bowiem nie ograniczyło się wyłącznie do oceny zasadności odwołania A. K., a prowadziło także postępowanie w zakresie oceny całościwej decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem strony planowana inwestycja nie narusza unormowań planu zagospodarowania przestrzennego Ch. Na konicc strona podnosi, że jest osobą bezrobotną, posiadającą doświadczenie w handlu, dlatego po uzyskaniu pożyczki chciała rozpocząć działalność na własny rachunek i przstać być bezrobotną, a skarżona decyzja jej to uniemożliwia.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga nie podlega uwzględnieniu.

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne wydane na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej.

Przedmiotem oceny wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie jest decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana na podstawie art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.).

Jak wyżej wskazano materialno - prawną podstawę wydanej przez organy administracji decyzji stanowi przepis art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2 (w wersji obowiązującej w dniu wydania kwestionowanej decyzji, gdyż przepis ten został znowelizowany z dniem 15 marca 2001 r. przez art. 1 pkt 6 ustawy z 13 lipca 2000 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – Dz. U. Nr 14, poz. 124). Treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że aby uzyskać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu należy ustalić, że planowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w zgodzie z prawem i planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym dla terenu, na którym inwestycja ma być zlokalizowana.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium – zawartym w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji– że akta administracyjne pierwszej instancji jednoznacznie wskazują, iż decyzja dla inwestora, w świetle obowiązujących zapisów prawa, nie może być korzystna. Jak bowiem wynika w sposób jednoznaczny ze znajdującego się w aktach wypisu i wyrysu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Ch., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Ch. nr [...] z dnia [...] (Dziennik Urzędowy Województwa D. nr [...], poz. 869 z dnia 27 marca 2002 r.), teren objęty inwestycją jest oznaczony symbolami [...] i przeznaczony na cele zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług. Budynki, które posiadają walory kulturowe, podlegają ochronie. Cały obszar jednostki, wraz z terenem [...] winien zostać poddsany rehabilitacji polegajacej na odnowieniu zabudowy istniejącej, uzupełnieniu luk w pierzejach, likwidacji zabudowy oficynowej, gospodarczej i garaży. Dla terenu [...], u ustala się funkcję administracji i usług. Budynki o walorach kulturowych podlegają ochronie. Cały obszar jednostki, wraz z terenem [...] powinien zostać poddany rehabilitacji.

Jak wynika ze szczegółowej analizy treści decyzji organu pierwszej instancji, organ nie dokonał analizy planu zagospodarowania przestrzennego ograniczając się jedynie do stwirdzenia (bez szerszego uzasadnienia), że zamierzenie nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania miasta. Dodatkowo można także podnieść, że załącznik graficzny do decyzji wskazuje jednoznacznie, iż projektowany kiosk (oznaczony grubą czarną kreską) nie ma ani charakteru zabudowy pierzejowej, ani nie powoduje zabudowania przestrzeni pomiędzy istniejącymi budynkami, ani abudowy plombowej wypełniającej lukę na całej przestrzeni pomiędzy budynkami. Wolnostojący pawilon handlowy, o powierzchni 8 m2 nie zapełni przestrzeni pomiędzy ścianami szczytowymi istniejących budynków, może być także przeszkodą dla realizacji ustaleń planu w przyszłości.

Wskazać bowiem także wypada, że

2004.04.14 wyrok NSA W-wa OSK 104/04 ONSAiWSA 2004/1/27

glosa aprobująca: Chróścielewski W. OSP 2004/12/154

1. Obiekty kontenerowe są obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit b/ i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.); ich budowa nie wymaga pozwolenia na budowę tylko wówczas, gdy są przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych i w celu ich wykonania (art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego).

2. Budowa obiektów kontenerowych, które służą realizacji innych celów, w tym prowadzeniu w nich działalności gospodarczej, stanowiła samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, w brzmieniu tego przepisu przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718).

Jeśli chodzi o zarzuty skargi, to należy wskazać, że nie mogą one odnieść zamierzonego skutku. Jak wcześniej wskazano organy obowiązane są działać na zasadzie legalności, a zatem decyzje muszą być zgodne z obowiązującym prawem, w tym także i prawem miejscowym, jakim jest plan zagospodarowania miejscowego. Natomiast ani organy, ani obecnie sąd administracyjny nie mogą orzekając w sprawie rozaważać okoliczności natury społecznej, na jakie powołuje się skarżąca.

Reasumując, prawidłowe zastosowanie prawa materialnego z poprawnym wykorzystaniem procedury administracyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze powoduje, że zaskarżona decyzja mieści się w ramach obowiązującego porządku prawnego. W konsekwencji, na zasadzie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu.

Z powyższych względów należało orzec jak na wstępie.