Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 913/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-09-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3, 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki jawnej z siedzibą w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A Spółki jawnej z siedzibą w Ł. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nielegalne użytkowanie obiektu postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] o wymierzeniu A Spółce jawnej z siedzibą w Ł. kary w wysokości 50.000 zł za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego – masztu cenowego, zlokalizowanego na nieruchomości w Ł. przy ul. A 36.

W skardze na powyższe postanowienie A Spółka jawna wniosła o wstrzymanie jego wykonania.

Uzasadniając wniosek, skarżąca spółka stwierdziła, że jest on podyktowany znaczną dolegliwością finansową nałożonej kary (także w kontekście wartości inwestycji) oraz istotnymi zarzutami stawianymi rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Obowiązek wykazania prawdopodobieństwa takiej szkody spoczywa na skarżącym. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2008r., sygn. akt I FZ 393/08 oraz postanowienie NSA z 30 listopada 2004r., GZ 120/04, niepubl., postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010r., sygn. akt I GZ 316/10 – publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To na wnioskodawcy ciąży obowiązek rzeczowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami wykazującymi zaistnienie przesłanek udzielenia przez sąd tymczasowej ochrony. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004r., FZ 65/04 – publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W postanowieniach z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 166/06 i 6 lipca 2011r., sygn. akt I OZ 473/11 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest pismem innym od skargi w rozumieniu procesowym i podlega odrębnemu uzasadnieniu. Wniosek zawarty w skardze, który nie zawiera odrębnego uzasadnienia, nie jest w ogóle umotywowany, natomiast zarzutów zawartych w skardze, odnoszących się do zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z podstawami wniosku o wstrzymanie jej wykonania.

Wyjaśnić w tym miejscu także trzeba, że postępowanie toczące się na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wpadkowy. W postępowaniu tym sąd jedynie ocenia, spełnienie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, o jakich stanowi przytoczony wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tym etapie postępowania sąd nie dokonuje oceny zasadności merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.

W niniejszej sprawie w ocenie sądu strona skarżąca nie wskazała we wniosku żadnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadnienie wniosku zawarte w skardze jest jednozdaniowe i odwołuje się w sposób dość ogólny wyłącznie do "znacznej dolegliwości finansowej nałożonej kary" oraz "istotnych zarzutów stawianych rozstrzygnięciu". Strona skarżąca nie przedłożyła również żadnych dokumentów źródłowych mogących świadczyć o tym, że wykonanie zaskarżonego postanowienia przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd może spowodować niekorzystne dla niej skutku opisane w dyspozycji cytowanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak zaś już wskazano, obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu ciąży na wnioskodawcy i nie może opierać się na samych ogólnych twierdzeniach. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest kara pieniężna. Należność o charakterze pieniężnym w przypadku ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia podlegać będzie zwrotowi. Podkreślić należy, że obowiązek uregulowania należności na rzecz Skarbu Państwa w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podmiotu, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2009r., sygn. akt II OSK 1289/09 – publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl)

Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu.

A.D.