Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 603/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240  par. 1  pkt 5
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Asesor sądowy Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 603/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. określił T. G., - wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. w kwocie [...] zł .

Organ w uzasadnieniu wydanej decyzji podał, opierając się na przedłożonym przez skarżącego stanowisku Urzędu Statystycznego z Ł. ( [...] ), że podatnik z uwagi na charakter prowadzonej działalności mieści się w grupowaniu PKD 74.50.B tj. działalność jednoosobowych podmiotów gospodarczych prowadzących działalność gospodarczą wyłącznie na rzecz jednego podmiotu.

W opinii organu ten fakt oznaczał, że podatnik w roku 2004 winien być wyłączony z uproszczonej formy opodatkowania a w zamian tego winien podlegać ustawie z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) i być opodatkowany na zasadach ogólnych.

Skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i złożył odwołanie, w którym podniósł, że w roku 2004 świadczył usługi nie tylko dla jednego podmiotu, ale również na rzecz osób fizycznych, których nazwisk z uwagi na upływ czasu nie pamięta. Pomimo tego wartość tych usług wycenił [...] zł, przyznał jednak , że za ww. usługi nie wystawił faktur, gdyż takowych od niego nie żądano.

Zdenerwowaniem tłumaczył fakt, że do protokołu zeznań sporządzonym w dniu 28 listopada 2005r. potwierdził świadczenie usług wyłącznie na rzecz jednego podmiotu.

Dyrektor Izby Skarbowej, rozpatrując sprawę w toku postępowania odwoławczego, nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał ją w mocy.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B., strona wniosła w dniu 19 czerwca 2006r., skargę do tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 13 września 2006r. sygn. akt I SA/Bd 442/06, skargę oddalił.

W uzasadnieniu Sąd jednakże wskazał, że ujawnienie nazwisk świadczeniobiorców usług na etapie postępowania sądowego może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Dlatego podatnik pismem z dnia 14 grudnia 2006r. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w B. z żądaniem wznowienia postępowania podatkowego w powyższej sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...]

Do wniosku o wznowienie postępowania podatnik załączył :

1. kserokopie dwóch oświadczeń złożonych przez D. D. i A. S.;

2. oraz stanowisko Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (k. 174), kwalifikujące przedstawioną przez stronę, w piśmie z dnia 6 września 2006r. (data wpływu do Ośrodka 02.10.2006r.), działalność jako: "działalność usługową w zakresie instalowania, naprawy i konserwacji maszyn dla górnictwa i budownictwa" — PKD 29.52.B (k. 175-176).

Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...].

A następnie postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wezwał skarżącego do przedłożenia, oryginalnych oświadczeń usługobiorców oraz wyjaśnienia kwestii dotyczącej liczby usługobiorców, a także wysokości otrzymanego przychodu z tytułu świadczenia na ich rzecz usług.

W odpowiedzi na wezwanie podatnik pismem z dnia [...] wniósł o przeprowadzenie przesłuchania autorów przedłożonych wcześniej oświadczeń, tj. D. D. i A. S. oraz wskazanego w tym piśmie trzeciego usługobiorcy M. S., którego oświadczenia o wykonaniu usługi skarżący nie przedstawił. W piśmie tym strona po raz kolejny przyznała, iż poza ww. oświadczeniami nie dysponuje żadnymi innymi dokumentami, potwierdzającymi okoliczność świadczenia w 2004r. usług w zakresie naprawy i konserwacji maszyn dla wyżej wymienionych trzech klientów, na wskazaną w odwołaniu kwotę [...] zł.

Organ po weryfikacji przedstawionych oświadczeń usługobiorców ustalił, że łączna wartość usług na ich rzecz stanowiła kwotę [...] zł.

A następnie, po przesłuchaniu dwóch wskazanych przez skarżącego świadków tutejszy organ, decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] z powodu braku przesłanek wynikających z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Strona niezadowolona z rozstrzygnięcia, reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, który decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze do Sądu strona ponowiła zarzuty zawarte w odwołaniu, wskazując, że w jej opinii zaskarżona decyzja rażąco narusza przepisy, a w szczególności :

• art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody stanowiące podstawę wznowienia postępowania,

• art. 122,

• art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa,

• oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez brak należytego uzasadnienia powodów, dla których organ podatkowy nie dał wiary zeznaniom świadków.

Odnosząc się do daty sporządzenia oświadczeń złożonych przez świadków strona podniosła, iż miały one jedynie wskazać na zasadność i konieczność przesłuchania ich autorów w charakterze świadków, bowiem to oni są źródłem dowodowym.

Dla strony kluczową i rozstrzygającą w niniejszej sprawie okolicznością jest świadczenie przez skarżącego usług na rzecz więcej niż jednego podmiotu, o której to okoliczności organ podatkowy nie wiedział, wydając decyzję ostateczną, a która to niewątpliwie istniała momencie jej wydania, co potwierdzają dowody wskazane przez stronę tj. oświadczenia i zeznania.

Ponadto strona zarzuciła organowi niekonsekwencję polegającą na uznaniu, że " okoliczność świadczenia przez niego usług na rzecz więcej niż jednego podmiotu nie jest okolicznością faktyczną, nieznaną , bowiem była znana organowi przed wydaniem decyzji w dniu [...]."

Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu jakoby zeznania świadków były niespójne i nieprzekonujące. W jej opinii potwierdzają jednoznacznie, ze takie usługi podatnik w roku 2004 wykonał. Na podkreślenie zasługuje to, że wystarczyłoby jedno indywidualne zeznanie a nie wszystkich łącznie.

Zdaniem strony nie ma także podstaw do tego aby ignorować ww. zeznania tylko dlatego, że nazwiska tych osób zostały przedstawione dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej. Nie można tego czynić również z tego względu, że usługi te nie zostały prawidłowo udokumentowane. Także pomyłka świadka A. S. w dacie sporządzenia oświadczenia nie jest tego rodzaju przeszkodą w uznaniu wiarygodności zeznania.

Dalej strona podniosła, że przedmiotem postępowania powinno być "ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w zakresie świadczenia przez skarżącego usług na rzecz więcej niż jednego podmiotu, a nie zaś ocena prawidłowości zachowań świadków w zakresie momentu składania środków dowodowych".

Odnosząc się do faktu niezaewidencjonowania przychodów z tytułu wykonania przedmiotowych usług w odpowiedniej dokumentacji księgowej, strona wskazała, że ten fakt może co najwyżej pociągać określone konsekwencje prawne w odpowiednim postępowaniu. W opinii strony niezaewidencjonowanie przychodu nie może stanowić podstawy do negowania tej okoliczności tj. wykonania usług, potwierdzonych innymi środkami dowodowymi.

W dalszej części strona podniosła, że żądanie pokwitowania jest prawem płacącego, a nie jego obowiązkiem, a tym bardziej wymóg jego wystawienia nie jest obowiązkiem wykonawcy usługi.

Skarżący w skardze nie zgodził się także z twierdzeniem organu, iż mógł wykonywać sporne usługi jedynie jako osoba fizyczna. Tu strona powołała się na definicję działalności gospodarczej oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2005r. (VI SAlWa 2083/04).

W podsumowaniu podatnik podniósł, że skoro przyznano, że usługi były wykonywane na rzecz innych usługobiorców, a brak jest podstaw, aby kwestionować fakt, iż miały one charakter działalności gospodarczej, to oznacza, że nie świadczył w 2004r. usług jedynie na rzecz jednego podmiotu, a zatem nie można mu odmówić prawa do opłacania podatku w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

W opinii strony, pierwsza kwalifikacja działalności gospodarczej (PKD 74.50.B) z dnia 3 października 2005r. została wydana przez Urząd Statystyczny w oparciu o błędne informacje skarżącego, gdyż składając wniosek nie uwzględnił w nim drobnych, sporadycznych napraw, jakie dokonywał na rzecz innych podmiotów.

W nowym wniosku natomiast wyjaśnił pomyłkę i dlatego organ pismem z dnia [...] Nr [...] zakwalifikował prowadzoną przez stronę działalność do grupy PKD 29.52.B.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu stwierdził, że zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania skargi za uzasadnioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145

§ 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa ani materialnego ani prawa procesowego, co oznacza, że skarga podlega oddaleniu.

Istota sporu sprowadza się do oceny, czy organy podatkowe zasadnie uznały, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki pozwalające na wznowienie postępowania wskazane przez stronę we wniosku, a mianowicie, że w sprawie mamy do czynienia z sytuacją , o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) – zwana dalej Op.

Należy zaznaczyć, że wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji ostatecznych. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygania sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną w przepisach. Należy podkreślić, że instytucja wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania, lecz odrębnym postępowaniem nadzwyczajnym w toku, którego bada się wystąpienie przesłanek do wzruszenia decyzji.

Zastosowanie zatem tego trybu może nastąpić jedynie w ściśle określonych przypadkach wymienionych w art. 240 Ordynacji podatkowej.

W myśl przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Op. : " w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw :

• istotne dla sprawy;

• nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody ;

• istniejące w dniu wydania decyzji ;

• nieznane organowi, który ją wydał".

Jak wynika z akt sprawy strona jako nowe, istotne dla sprawy nowe fakty, okoliczności istniejące w dacie wydawania decyzji i nieznane organowi wskazała fakt świadczenia przez nią usług na rzecz innych osób fizycznych oraz stanowisko Urzędu Statystycznego z Ł. z dnia [...].

W załączonym przez stronę piśmie Urząd Statystyczny w Ł. tym razem stwierdza, że działalność gospodarcza, jaką prowadzi podatnik winna być sklasyfikowana w grupowaniu PKD 29.52 B. tj. " działalność usługowa w zakresie instalowania , naprawy i konserwacji maszyn dla górnictwa i budownictwa".

Należy zauważyć, że sprawa niniejsza była już przedmiotem rozstrzygnięcia tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 13 września 2006r. sygn. akt I SA/Bd 442/06 skargę oddalił, wskazując jednak, że podanie nazwisk usługobiorców na etapie postępowania sądowego może stanowić podstawę do wznowienia postępowania.

W opinii strony " wyszły na jaw" nowe okoliczności, istniejące w dniu wydania decyzji, o których organ podejmując decyzję, nie wiedział. Taką okolicznością jest zdaniem strony fakt wykonywania usług na rzecz osób fizycznych.

A zatem przedmiotem oceny we wznowionym postępowaniu mogły być jedynie wiarygodne dowody potwierdzające, wykonanie przez skarżącego usług na rzecz osób fizycznych wskazanych we wniosku z dnia 14 grudnia 2006r. o wznowienie postępowania.

Na wstępie należy podkreślić, że nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, że jest to okoliczność nowa, nieznana organowi, gdyż na etapie odwołania od decyzji I instancji ( pismo z dnia 28 lutego 2006r. ) strona w treści odwołania wspomniała, że takie usługi świadczyła i je oceniła na [...] zł. podając jednak, że nie pamięta nazwisk osób, na rzecz których te usługi świadczyła ( k- 115) oraz, że nie dysponuje wystawionymi przez siebie fakturami, gdyż takich od niej wówczas nie żądano.

Strona przyznała również, że przychód wynikający z powyższych usług nie został zaewidencjonowany, jak również nie został odprowadzony należny podatek. Do sprawy strona wróciła dopiero na etapie skargi skierowanej do tut. Sądu. Wówczas pismem procesowym z dnia 11 września 2006r. strona zawiadomiła, iż przypomniała sobie trzy nazwiska osób, którym świadczyła usługi, załączając kopie dwóch oświadczeń A. S. i D. D.

Przy czym, co należy odnotować oświadczenia zostały sporządzone po dacie wydania decyzji wymiarowej, gdy strona jako jednoosobowy podmiot już znała konsekwencje podatkowe, wynikające ze świadczenia przez nią usług na rzecz jednego podmiotu.

Wówczas tut. Sąd wyrokiem z dnia 13 września 2006r. sygn. akt I SA/Bd 442/06 oddalając skargę uznał, że podanie nazwisk, może stanowić przesłankę pozwalającą na wznowienie postępowania w sprawie.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy - organ I instancji potraktował wniosek strony z dnia 14 grudnia 2006r. o wznowienie postępowania zgodnie z procedurą i wznowił postępowanie i wezwał stronę do złożenia oryginałów oświadczeń. Następnie zgodnie z wnioskiem strony przesłuchano dwóch spośród trzech wskazanych usługobiorców na okoliczność świadczenia przez stronę w roku 2004 r. usług naprawczych.

Po zgromadzeniu materiału dowodowego i po dokonaniu jego oceny organ uznał, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki pozwalające na wznowienie postępowania i do uchylenia decyzji ostatecznej wymiarowej z dnia [...].

Oceniając oświadczenia i zeznania świadków organ uznał, że nie jest to okoliczność nowa, bo znana organowi od momentu wniesienia odwołania . Nie znane były jedynie nazwiska usługobiorców ani zakres napraw, czy też kwot stanowiących przychód skarżącego z tego tytułu.

W opinii organu usługi te mogły być wykonane ale nie w ramach działalności gospodarczej., co zdaniem organu oznacza, że skarżący wykonał je jako osoba fizyczna a nie jako przedsiębiorca.

Sąd przychyla się do ww. stanowiska organu. Jak bowiem wynika z akt sprawy złożone oświadczenia usługobiorców wskazują, że usługi na ich rzecz zostały przez T. G. wykonane. Oświadczenia te, nie wskazują jednak, czy skarżący wykonywał je w ramach działalności gospodarczej.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, że dowody te w postaci przesłuchań świadków są spójne, gdyż świadek A. S. znacząco pomylił datę wystawienia przez siebie oświadczenia , podając, iż było to jesienią 2006 r. gdy tymczasem, jak wynika z jego oświadczenia, złożył je na początku lipca 06r.

Uwadze Sądu nie uszła informacja zawarta w protokole zeznania A. S., gdy na pytanie przesłuchującego " co było przedmiotem naprawy " - odpowiedzi udzielił podatnik zamiast świadka, który tym razem doskonale pamiętał, co naprawiał.

Nie można również zapominać o tym, że podatnik podczas zeznań złożonych w dniu 28 listopada 2005r. potwierdził, że usługi wykonywał wyłącznie na rzecz jednego podmiotu. Jak wynika z akt sprawy, podmiotem tym była firma M. w G., co zostało potwierdzone załączonymi fakturami VAT za ten okres ( 9 szt. ).

Doświadczenie życiowe i zasady logiki podpowiadają, że podatnik dopiero po otrzymaniu niekorzystnej dla siebie decyzji wymiarowej ( 17 maja 2006r. odbiór decyzji) rozpoczął działania mające na celu zmianę swej sytuacji.

Mając ten fakt na uwadze oraz to, że strona o wykonywaniu usług na rzecz osób fizycznych nie pamiętała przez cały czas prowadzenia postępowania podatkowego, a przypomniała sobie dopiero po wydaniu niekorzystnej decyzji wymiarowej należy stwierdzić, że mamy do czynienia z sytuacją, w której strona usiłuje zmienić stan faktyczny sprawy. Temu służyć mają przypomniane po czasie nazwiska świadków i ich oświadczenia oraz kolejne stanowisko Urzędu Statystycznego w Ł.

Należy podkreślić, że to wyłącznie z inicjatywy strony stanowisko urzędu statystycznego było kilka razy zmieniane. To ostatnie z dnia [...] nie można traktować jako okoliczność istniejącą w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] gdyż wniosek o zmianę wpłynął 2 października 2006r. ( k- 174), już po wyroku tut. Sądu, gdy sytuacja strony była już znana.

Należy zauważyć, że strona we wniosku o weryfikację klasyfikacji tłumaczy się, że poprzednia klasyfikacja była nieprawidłowa z jej winy, gdyż nie doprecyzowała danych, dotyczących wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej.

Sąd przychyla się do opinii organu, że skarżący nadal nie wskazał jednoznacznie na dowody, dla których pierwsza opinia Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia [...], klasyfikująca prowadzoną działalność do grupy PKB 74.50.B, na której oparły się organy podatkowe i która jak się okazało była niekorzystna dla skarżącego, miałaby okazać się "nieprecyzyjną " w stosunku do kolejnej z dnia [...], klasyfikującej działalność do grupy PKD 29.52.B.

Na uwagę zasługuje fakt, że zarówno o pierwszą, jak i drugą klasyfikację prowadzonej działalności w 2004r. strona wystąpiła osobiście z wnioskiem do Urzędu Statystycznego, który następnie na podstawie przedstawionego przez podatnika opisu i załączonych dokumentów dokonał stosownej klasyfikacji.

Nie można dać wiary twierdzeniom skarżącego, iż wówczas błędnie sformułował pierwszy wniosek skierowany do Urzędu Statystycznego, nie uwzględniając sporadycznych napraw dokonanych na rzecz innych podmiotów, gdyż nie był świadomy wagi tej informacji, bowiem o drugą klasyfikację strona wystąpiła już po zakończeniu postępowania sądowego.

Przyjmując nawet, że usługi na rzecz A. S. i S. D. oraz M. S., (którego w ramach postępowania dowodowego nie udało się przesłuchać ) zostały wykonane to w takiej sytuacji podatnik winien je zaewidencjonować i odprowadzić podatek dochodowy od uzyskanych przychodów.

Nie można tak, jak czyni to pełnomocnik skarżącego, bagatelizować kwestię braku zaewidencjonowania powyższych usług. Jeżeli istotnie były to usługi przeprowadzane przez podatnika w ramach działalności gospodarczej to jego obowiązkiem było ich zaewidencjonowanie i odprowadzenie podatku z uzyskanych przychodów.

Zdaniem Sądu ww. nieprawidłowości mają znaczący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Brak zaewidencjonowania przychodu i nie odprowadzenie podatku skutkuje tym, że nie można uznać, że istotnie podatnik wykonał usługi naprawcze w ramach działalności gospodarczej. Gdyby tak było to z pewnością dokonał by stosownego zaewidencjonowania jak i odprowadzenia należnego podatku, zważywszy na fakt, że sama okoliczność zaewidencjonowania przychodów ze świadczenia usług na rzecz innych podmiotów, miała decydujące znaczenie dla możliwości opodatkowania przychodów z tej działalności zryczałtowanym podatkiem od przychodów ewidencjonowanych.

Również za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i 4 Ordynacji podatkowej, gdyż zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne.

W opinii Sądu organ podatkowy przyjął wszystkie dowody w sprawie i wyjaśnił okoliczności zastosowania wobec nich określonych przepisów. Uzasadnienie decyzji zawiera zatem szczegółową ocenę dowodów w sprawie, w tym także dokumentów, których nie uznano i którym odmówiono wiarygodności.

Mając powyższe okoliczności na uwadze należy stwierdzić, że podatnik nie wykazał, że w sprawie zaszły okoliczności pozwalające na stwierdzenie, że decyzja z dnia [...] obarczona była wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa.

W oparciu o powyższe, Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł, jak w sentencji wyroku.

I. Najda – Ossowska H. Adamczewska – Wasilewicz E. Kruppik - Świetlicka