Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1601/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2011 r. sprawy ze skargi Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "N." z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "N. " z siedzibą w W. kwotę 860 zł (osiemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] na podstawie art. 59 ust. 5 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1995r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., zwanej dalej Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 - z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalno - usługowego "S.", odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno - usługowego "S." (sekcja 1,2,3,4,5,6) z [...] z obrębu [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z obowiązkiem nałożonym w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową "S." (sekcja 1,2,3,4,5,6) wybudowanego na nieruchomości przy A. w W.., dnia 11 grudnia 2008 r. wpłynął wniosek Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej ,,N." z siedzibą w W. o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Do wniosku inwestor dołączył stosowne dokumenty wymagane zgodnie z art. 57 Prawa budowlanego oraz oświadczył, że właściwe organy wymienione w art. 56 Prawa budowlanego, zawiadomione o zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu, nie zgłosiły sprzeciwu w ustawowym terminie.

Czynności kontrolne dokonane w dniu 19 grudnia 2008 r. wykazały, że w budynku nie zostały wykonane wszystkie roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym umożliwiające oddanie tego budynku do użytkowania. W halach garażowych pozostały do wykonania instalacje elektryczne, wentylacja, instalacja tryskaczowa, wykonanie posadzek i warstw wjazdowych do garażu. Brak jest również warstw drenażowych i wykończeniowych nad wjazdem do garażu w sekcji 4A. W sekcji 4,5,6 części mieszkalnej i usługowej zamontowano po jednym z dwóch dźwigów, natomiast w sekcji 1,2,3 czterokondygnacyjnej nie zamontowano żadnego dźwigu.

W ocenie organu I Instancji, niewykonanie powyższych robót budowlanych nie daje podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora (brak zapewnienia miejsc postojowych). Zgodnie z art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w art. 59 ust. 1 właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "N. " z siedzibą w W. , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [....].

W ocenie organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Przedmiotem postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu (art. 59 Prawa budowlanego) jest ocena zdatności obiektu do użytkowania, czyli wykonania go zgodnie z warunkami i ustaleniami pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego oraz z przepisami.

Kontrola przeprowadzona w dniu 19 grudnia 2008 r. wykazała, że inwestor nie wykonał wszystkich robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym. W halach garażowych pozostały do wykonania instalacje elektryczne, wentylacja, instalacja tryskaczowa, wykonanie posadzek i warstw wjazdowych do garażu. Brak jest również warstw drenażowych i wykończeniowych nad wjazdem do garażu w sekcji 4A. W sekcji 4,5,6 części mieszkalnej i usługowej zamontowano po jednym z dwóch dźwigów, natomiast w sekcji 1,2,3 czterokondygnacyjnej nie zamontowano żadnego dźwigu. Oznacza to, że brak jest podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu

Zgodnie z art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego z 1994 r. właściwy organ, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4. Przepisy art. 51 stosuje się odpowiednio.

Odnosząc się do argumentów podnoszonych w odwołaniu organ podkreślił, że kwestie związane z finansowaniem realizowanej inwestycji pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego.

Na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "N." w W. wnosząc o jej uchylenie, podnosząc, iż narusza ona prawo i interes prawny spółdzielni.

W uzasadnieniu skargi przytoczono treść art. 55, 56, 57 oraz 59 Prawa budowlanego i stwierdzono, że przepisy te potwierdzają zasadność skargi.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1876/09 oddalił skargę Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "N. ." w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...]. W przedmiotowym wyroku Sąd stwierdził, że materialnoprawną podstawę decyzji wydanej w I instancji stanowił przywołany przez organ art. 59 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten przesądza o obowiązku organu odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymogów określonych w ust. 1 oraz w art. 57 ust. 1-4. Oznacza to, iż nie jest wystarczające spełnienie jedynie tych wymagań, o których mowa w art. 57 ust. 1-4 Prawa budowlanego. Zakres kontroli ustalony został w przepisie art. 59 a Prawa budowlanego natomiast zasady jej przeprowadzenia określają przepisy art. 59 c - art. 59 e Prawa budowlanego.

Dokonując analizy akt sprawy Sąd uznał, iż nie jest możliwe udzielenie inwestorowi pozwolenia na użytkowanie. Przeszkodą jest w szczególności brak dźwigów umożliwiających komunikację na wyższe kondygnacje co w przypadku osób niepełnosprawnych praktycznie uniemożliwia korzystanie z lokali tamże położonych (zob. art. 59 a ust. 2 pkt. f Prawa budowlanego). W ocenie Sądu materiał jakim dysponowały organy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięć na etapie postępowania administracyjnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "N." w W. zaskarżając go w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 885/10 uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok przekazując sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "(...) Stosownie do treści art. 55 pkt. 3 Prawa budowlanego przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzje o pozwoleniu na użytkowanie między innymi jeżeli przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Inwestor powinien również o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego zawiadomić właściwe organy administracji tj. organy państwowej inspekcji sanitarnej, państwowej inspekcji pracy i państwowej straży pożarnej. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest zobowiązany dołączyć dokumenty wskazane w art. 57 Prawa budowlanego. Wniosek stanowi jednocześnie wezwanie organu do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli, której cel i zakres podmiotowo przedmiotowy określa art. 59a Prawa budowlanego. Bezspornym w sprawie jest, że wszystkie opisane warunki procedury zostały przez skarżącą spółdzielnię zachowane. Z treści protokołu obowiązkowej kontroli sporządzonego dnia 19 grudnia 2008 r. wynika w szczególności że: Obiekt jest zgodny z projektem architektoniczno budowlanym w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych, wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, geometrii dachu, wykonania urządzeń budowlanych, oraz zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne. W protokole stwierdzono też, że wyroby budowlane szczególnie istotne dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego posiadają dokumenty potwierdzające ich dopuszczenie do obrotu, zaś teren po zakończeniu budowy został uporządkowany. Jedynie w zakresie wykonania zasadniczych elementów wyposażenia budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, wskazano na brak w części mieszkalno - usługowej dźwigów w sekcji 1,2 i 3 (sekcje te są 4 - kondygnacyjne) a w sekcjach 4,5, i 6 (siedmiokondygnacyjnych i wyższych) brak jednego z dwóch dźwigów. Ponadto w halach garażowych pozostały do wykonania instalacje elektryczne, wentylacja, instalacja tryskaczowa, wykonanie posadzek i warstw wjazdowych do garażu. Z treści punktu 8 i 9 powyższego protokołu wynika, iż część nadziemna (mieszkalna i usługowa) budynku spełnia warunki do wydania pozwolenia na użytkowanie. Jednak organy pierwszej i drugiej instancji odmówiły uwzględnienia wniosku, powołując się na treść art. 59 ust.5 Prawa budowlanego, jako powód podając niewykonanie wszystkich robót przewidzianych w projekcie. Jednak organy te z niewyjaśnionych względów nie wzięły pod rozwagę treści art. 59 ust 3 prawa budowlanego w którym to został określony przypadek wydania przez właściwy organ nadzoru budowlanego pozwolenia na użytkowanie pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z konkretnym obiektem budowlanym. W tej sytuacji organ ten może wydać pozwolenie na użytkowanie gdy stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki uzasadniające jego wydanie pomimo niewykonania robót, z wyjątkiem instalacji i urządzeń ochrony środowiska gdyż ich niewykonanie uniemożliwia udzielenie pozwolenia na użytkowanie stosownie do art. 59 ust. 4 Prawa budowlanego. Wydając to pozwolenie organ może określić termin ich wykonania.

Jak wskazuje się w judykaturze i doktrynie, część obiektu przeznaczona do użytkowania musi być zrealizowana w stanie umożliwiającym właściwe z niej korzystanie. Przed oddaniem takiej części do użytkowania należy zbadać czy może ona samodzielnie i bezpiecznie funkcjonować (tak NSA w wyroku z dnia 3 grudnia 2007r. w sprawie II OSK 1609/06) Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zakres ustaleń i rozważań organów obydwu instancji i późniejszej oceny Sądu Wojewódzkiego powinien sprowadzać się do sprawdzenia czy zawnioskowana przez spółdzielnię część obiektu budowlanego jest rzeczywiście zrealizowana w stanie umożliwiającym przeprowadzenie jej odbioru i przekazanie jej do normalnej eksploatacji i użytkowania. Jednak organy nadzoru budowlanego całkowicie pominęły tę zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy kwestię, a Sąd pierwszej instancji zauważając, że skarżąca zmierza w istocie do uzyskania pozwolenia na użytkowanie części mieszkalnej obiektu i że wynika to również z treści skargi, stwierdził jedynie lakonicznie, że w realiach przedmiotowej sprawy nie jest to możliwe. Ponieważ przeszkodą jest w ocenie tego Sądu, w szczególności brak dźwigów umożliwiających komunikację na wyższe kondygnacje, co w przypadku osób niepełnosprawnych praktycznie uniemożliwia korzystanie z lokali tamże położonych. Tymczasem jak słusznie wskazuje skarżąca kasacyjnie spółdzielnia powołując się na protokół kontroli, z którego wynika, że spełnione są wymogi dostosowania obiektu dla potrzeb niepełnosprawnych (między innymi w zakresie utwardzonego dojścia, miejsc postojowych dla samochodów, drzwi, dostępu do wind i dojazdu na kondygnacje użytkowe) i § 54 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 lipca 2009 r., z którego wynika że czterokondygnacyjne segmenty obiektu skarżącej nie wymagały wyposażenia ich w dźwigi osobowe – kwestia ta wymaga szczegółowego zbadania przez organy nadzoru budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organy administracji mają obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Ponadto organy administracji zarzuciły, że ze względu na niemożliwość użytkowania podziemnego garażu inwestor nie zapewnił miejsc postojowych. Jednak jak zasadnie wskazano w skardze kasacyjnej organy powinny zbadać czy brak możliwości używania garażu rzeczywiście uniemożliwia korzystanie z obiektu mieszkalno usługowego zgodnie z jego przeznaczeniem, szczególnie pod kątem możliwości korzystania z miejsc postojowych zlokalizowanych poza budynkiem. Dodatkowo wskazać należy, iż brak ten ma jedynie charakter przejściowy, ponieważ organ może wyznaczyć inwestorowi stosownie do art. 59 § 3 Prawa budowlanego termin wykonania pozostałych do wykonania robót. Sąd Wojewódzki jako że był zobligowany do kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, pomimo wskazanych wyżej jej niedostatków, błędnie oddalił skargę. Sąd ten oczywiście zbędnie poczynił wywody dotyczące problemów finansowych inwestora i ich podstawowego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Co do istoty sprawy Sąd ten wypowiedział się bardzo lakonicznie, mianowicie powołał się jedynie na uniemożliwienie niepełnosprawnym korzystania z lokali położonych na wyższych kondygnacjach ze względu na brak dźwigów, nie podając na jakich podstawach tak twierdzi. Jest to o tyle ważne, że organy nadzoru jako podstawę odmowy uwzględnienia wniosku wskazywały "brak zapewnienia miejsc postojowych". Mając na uwadze powyższe za słuszny należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a.,77 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. oraz art.133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tych okolicznościach przedwczesnym byłoby odnoszenie się do zarzutów niewłaściwego zastosowania art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego i niezastosowania § 54 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jako że dopiero właściwie ustalony stan faktyczny pozwoli na prawidłowe zastosowanie odpowiednich przepisów prawa materialnego".

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wykonując wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 16 czerwca 2011 r. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] grudnia 2008 r. wydane zostały z oczywistym naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 K.p.a. Niewyjaśnienie istotnych dla rozpatrzenia sprawy okoliczności stanowi takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które obliguje sąd do uchylenia zaskarżonych decyzji.

Jak wynika z treści kontrolowanych orzeczeń, organy nadzoru budowlanego uznały, iż skoro inwestor nie wykonał wszystkich robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym to brak było podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu. W halach garażowych pozostały bowiem do wykonania instalacje elektryczne, wentylacja, instalacja tryskaczowa, wykonanie posadzek i warstw wjazdowych do garażu. Brak jest również warstw drenażowych i wykończeniowych nad wjazdem do garażu w sekcji 4A. W sekcji 4,5,6 części mieszkalnej i usługowej zamontowano po jednym z dwóch dźwigów, natomiast w sekcji 1,2,3 czterokondygnacyjnej nie zamontowano żadnego dźwigu. Okoliczności te potwierdza protokół obowiązkowej kontroli z dnia 19 grudnia 2008 r., nie przeczy im również sam inwestor.

Zasadniczą kwestią w rozpoznawanej sprawie jest fakt, że organy administracji orzekając o odmowie udzielania pozwolenia na użytkowanie nie doniosły się w żaden sposób do treści art. 59 ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym inwestor winien uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych.

Ustawodawca przewidział sytuację, gdy możliwe jest udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, mimo iż pozostały do wykonania jeszcze pewne roboty budowlane. Właściwy organ może udzielając takiego pozwolenia określić warunki użytkowania tego obiektu albo uzależnić jego użytkowanie od wykonania, w oznaczonym terminie, określonych robót budowlanych (art. 59 ust. 2). W takiej sytuacji część obiektu przeznaczona do użytkowania musi być zrealizowana w stanie umożliwiającym właściwe z niej korzystanie.

Przedmiotowy obiekt jest zgodny z projektem architektoniczno budowlanym w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych, wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, geometrii dachu, wykonania urządzeń budowlanych. Inwestor dopełnił ponadto warunków określonych przepisami art. 55 i 57 Prawa budowlanego.

W niniejszej sprawie istotne będą jednoznaczne ustalenia i ocena, czy zrealizowana inwestycja może samodzielnie i bezpiecznie funkcjonować bez wykonania jej całości.

Powyżej wskazane kwestie powinny być wyjaśnione w powtórnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. W szczególności w sposób wyczerpujący organy nadzoru budowlanego winny rozważyć czy czterokondygnacyjne segmenty obiektu wymagały wyposażenia w dźwigi osobowe (zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 lipca 2009 r.) oraz czy brak użytkowania garażu podziemnego uniemożliwi korzystanie z obiektu mieszkalno usługowego zgodnie z jego przeznaczeniem, w szczególnie pod kątem możliwości korzystania z miejsc postojowych zlokalizowanych poza budynkiem.

Wskazane uchybienia, uniemożliwiają Sądowi dokonanie pełnej oceny zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem materialnym. Tymczasem obowiązkiem organu orzekającego w sprawie jest zawarcie w uzasadnieniu decyzji wszechstronnej oceny zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, analizy argumentów wszystkich stron, a także dokonanej przez organ wykładni stosowanych przepisów oraz oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nie może też organ administracji oczekiwać, że zrobi to za niego Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję. Sąd bowiem sprawuje kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach, do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać za organ podjętych rozstrzygnięć.

Postępowanie administracyjne oparte jest na zasadzie prawdy materialnej co oznacza, że celem postępowania jest ustalenie tej prawdy w oparciu o fakty i okoliczności udowodnione. Organ administracji powinien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z przepisów art. 7 i 77 § 1 K.p.a. wynika również jednoznacznie, że postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. To organ administracyjny określa kierunek jego prowadzenia, a także określa, jakie dowody w danym postępowaniu są niezbędne do prawidłowego załatwienia sprawy. Zgodnie z wyrokiem SN z dnia 23 listopada 1994 r., sygn. akt III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 83: "jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 K.p.a.)".

Reasumując – skoro zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7, 77 § 1 K.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w konsekwencji należało je wyeliminować z obrotu prawnego.

Zadaniem organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy, będzie zatem ponowna ocena wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalno - usługowego "S., przy uwzględnieniu wskazówek zawartych w powyższym uzasadnieniu oraz oceny prawnej zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 885/10.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 p.p.s.a.