Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1354/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2010 r. sprawy ze skargi A. W. i A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy swoją własną decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 roku nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w zakresie kary pieniężnej nałożonej na A. W. i A. W. (skarżący) w wysokości 15.000 za naruszenie zakazów o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a, b, c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.).

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] nałożono na W. S.C A. W. A. W. karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. W wyniku postępowania odwoławczego ww. decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w zakresie stwierdzonych naruszeń polegających na naruszeniu zakazów o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a, b, c ustawy o transporcie drogowym. Na ww. decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 września 2008 r. oddalił skargę (VI SA/Wa 630/08). Następnie w sprawie ze skargi kasacyjnej pełnomocnika strony na ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 października 2009 r. oddalił skargę kasacyjną (II GSK 147/09).

Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. skarżący złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] czerwca 2007 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...]. We wniosku tym wskazano, że w/w decyzje nakładały karę pieniężna na spółkę cywilną, która nie ma osobowości prawnej i nie mogła być adresatem decyzji. Tym samym decyzja ta obarczona jest wadą nieważności. Skarżący jako podstawę prawną wniosku o stwierdzenie nieważności wskazali art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w zakresie kary pieniężnej w wysokości 15.000 złotych nałożonej za naruszenie zakazów o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a, b, c ustawy o transporcie drogowym. Organ stwierdził, ze nie doszło w tej sprawie do skierowania decyzji do spółki cywilnej. Nieprecyzyjne oznaczenie strony przez organ I instancji było uchybieniem, ale nie miało ono charakteru rażącego. Z tego względu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku strony. Uzasadniając rozstrzygnięcie ponadto organ przywołał między innymi uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 759/06.

Następnie skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podnieśli, iż wyrok na który powołano się w uzasadnieniu decyzji I instancji nie dotyczy sprawy o podobnym stanie faktycznym. Wskazał, że w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] jako adresata wprost wskazano na spółkę cywilną "W. S.C A. W. A. W.".

W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Wskazał na przesłanki określające stwierdzenie nieważności decyzji oraz na rolę organu administracji, który prowadzi w tym przedmiocie postępowanie w trybie nadzwyczajnym.

W ocenie organu, wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nie znajduje uzasadnienia. Organ podtrzymał w pełni argumentację wyrażoną w treści zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]. Nieprecyzyjność we wskazaniu adresata decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] jest okolicznością niesporną. Stroną postępowania w niniejszej sprawie byli A. W. i A. W. - wspólnicy spółki cywilnej W. S.C. Natomiast organ pierwszej instancji jako adresata decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] wskazał "W. S.C A. W. A. W.". Zatem w pierwszej kolejności wskazano na firmę, pod którą działają przedsiębiorcy, a następnie określono ich z imienia i nazwiska. W ocenie organu takie określenie adresata decyzji nie jest precyzyjne ale umożliwia identyfikację wskazanych osób fizycznych jako wspólników spółki cywilnej. Inaczej mówiąc przedmiotowa decyzja nie wskazuje jako adresata spółki cywilnej, tj. nie wskazuje, że adresatem decyzji jest W. S.C a zatem nie można mówić o skierowaniu decyzji do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. Uchybienie to traktować należy w charakterze błędu w oznaczeniu strony polegającym na wskazaniu najpierw nazwy przedsiębiorstwa a potem danych identyfikacyjnych stron. Wadliwość ta nie powoduje konieczności wyeliminowania ww. decyzji z obrotu prawnego.

Organ nie podzielił też argumentacji pełnomocnika jakoby przytoczony fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 14 czerwca 2006 r. (VI S.A./Wa 759/06, LEX) nie dotyczył sprawy o podobnym stanie faktycznym. W obydwu sprawach rozważano problem skierowania decyzji do spółki cywilnej i w obydwu sprawach określając adresata decyzji wymieniono nazwiska wspólników.

Następnie skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucili naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w stosunku do spółki cywilnej, a więc podmiotu, który nie posiada osobowości prawnej. W niniejszej skardze powtórzyli argumenty zawarte w odwołaniu i wnieśli o:

1) stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. [...],

2) stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] o nałożeniu na skarżących kary pieniężnej,

3) wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...].

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o oddalenie skargi, przywołując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznana w sposób określony w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), a więc pod względem zgodności z prawem, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w trybie nadzoru, na podstawie której Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił stwierdzenia nieważności wydanej decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżących kary pieniężnej z uwagi na brak przesłanki przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. rażącego naruszenia prawa.

Z zapatrywań doktrynalnych oraz przeglądu orzecznictwa wynika, iż pojęcie "naruszonego prawa" rozumiane jest szeroko, bo składają się na nie przepisy prawa materialnego i procesowego oraz przepisy o charakterze ustrojowym i kompetencyjnym. Wada decyzji, określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie odnosi się do przepisów stanowiących jej podstawę prawną lecz dotyczy ona stanu prawnego sprawy. Poza tym, aby doszło do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie ww. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. musi być ona obarczona wadami o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym.

W niniejszej sprawie organ nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa w oznaczeniu strony w decyzjach nakładających na nią kary pieniężnej. Sąd podziela ten pogląd. Należy bowiem wskazać, jak to słusznie podniósł organ, że adresatem decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. i [...] czerwca 2007 r. nie była spółka cywilna "W. sc" ale wspólnicy tj. A. W.i A. W. Wprawdzie zostali oni wymienieni po oznaczeniu "W. sc", ale nie ulega wątpliwości, że karę pieniężną nałożono na osoby fizyczne a nie na spółkę. Sąd zgadza się z poglądem organu, iż nazwiska wspólników powinny występować przed oznaczeniem spółki tj. formy prawnej, w jakiej prowadzona jest działalność gospodarcza, jednakże to uchybienie organu nie jest tego rodzaju wadliwością, która powodowałaby uzasadnioną konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Słusznie więc organ odmówił stwierdzenia nieważności wnioskowanych decyzji, stąd zarzuty i wnioski podniesione w skardze są całkowicie nieuzasadnione.

Z tych to względów Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.