Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 420/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 58 § 1 pkt 6 w zw z art 52 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 lipca 2020 r. A. L. (zwany dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby.

Pismem z dnia 14 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wykonując zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 9 września 2020 r., wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dowodu złożenia ponaglenia (na niezałatwienie sprawy z wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r.) w trybie art. 37 k.p.a. Ww. wezwanie Sądu, zarządzeniem z dnia 3 listopada 2020 r. zostało uznane za doręczone skarżącemu prawidłowo w dniu 2 października 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tj. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i przesłanki podmiotowe, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi skutecznego złożenia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 p.p.s.a., wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 p.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, zatem stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia,

w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany

w ustawie.

Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), w przepisach szczególnych, bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. (bezczynność), bądź gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), jest ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu, do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 i 3 k.p.a.). Tym samym wniesienie skargi na bezczynność (przewlekłość) organu jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 k.p.a.

Ponieważ skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dowodu złożenia ponaglenia, jest ona niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.