Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 891/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 2, art. 16 ust. 1, 2 pkt 2, art. 26 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 228 poz 2255
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013r. sprawy ze skargi B.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania B. W., uchyliło decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza O. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie przyznania B. W. zasiłku pielęgnacyjnego – w całości i w tym zakresie orzekło o przyznaniu B. W. zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł miesięcznie, na stałe, począwszy od 1.09.2012r.

Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...], wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy S., uchylono od dnia 1.09.2012r. decyzję wydaną przez ten organ w dniu [...] o przyznaniu B. W. zasiłku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 10.08.2012r. strona złożyła oświadczenie, że rezygnuje z pobierania zasiłku pielęgnacyjnego od września 2012r. – z powodu zmiany miejsca zamieszkania.

Pismem z dnia 4.09.2012r., skierowanym do Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w O., B. W. wniosła o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.

Decyzją z dnia [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w O., działając z upoważnienia Burmistrza O. przyznał B. W. zasiłek pielęgnacyjny na stałe, począwszy od dnia 1.09.2012r. W osnowie decyzji określono ponadto, że wypłata zasiłku pielęgnacyjnego będzie realizowana w formie przelewu na wskazane konto bankowe w terminie od 25 do 30 każdego miesiąca. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano m. in. art. 16 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 4, art. 20 ust. 3, art. 24 ust. 4, art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28.11.2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 992 ze zm.).

W odwołaniu od ww. decyzji B. W. podniosła, że nie zgadza się z wypłatą zasiłku pielęgnacyjnego w dniach 25 – 30 każdego miesiąca, domagając się przekazywania zasiłku pielęgnacyjnego od 1 – go do 3 – go dnia każdego miesiąca.

W uzasadnieniu strona wskazała na swoją trudną sytuację finansowo – zdrowotną i brak środków pieniężnych na zakup leków, argumentując, że wypłata przyznanego zasiłku pielęgnacyjnego w żądanym terminie pozytywnie wpłynęłaby na sytuację bytową jej rodziny.

W piśmie z dnia 27.09.2012r., przekazującym odwołanie wraz z aktami sprawy do organu odwoławczego, organ I instancji wyjaśnił, że w terminie do 7 – go dnia każdego miesiąca Ośrodek składa zapotrzebowanie na środki finansowe niezbędne do realizacji wypłat świadczeń rodzinnych w danym miesiącu – które przekazywane są na jego konto do końca miesiąca. Z tego względu nie jest możliwe indywidualne ustalanie terminu wypłat z każdym świadczeniobiorcą i dla każdego z nich termin ten określany jest od 25 - go dnia każdego miesiąca.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, stwierdziło, że wobec legitymowania się przez B. W. orzeczeniem wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. z dnia [...] o zaliczeniu do osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności, organ I instancji prawidłowo przyznał wnioskodawczyni zasiłek pielęgnacyjny na stałe, począwszy od 1.09.2012r. w wysokości 153 zł miesięcznie. Uzasadniając podjęcie decyzji reformatoryjnej w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ odwoławczy przytoczył treść art. 26 ust. 1 i 2 ww. ustawy, wskazując że z przepisów tych nie wynika, aby organy przyznające świadczenia rodzinne były uprawnione do orzekania w zakresie terminów wypłaty świadczeń. Wypłata świadczeń rodzinnych jest bowiem czynnością materialno-techniczną. W rezultacie, skoro termin wypłaty przyznanych świadczeń rodzinnych nie stanowi elementu rozstrzyganego decyzją administracyjną, zamieszczona w osnowie decyzji informacja dotycząca terminu wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach B. W., domagając się "przyznania zasiłku pielęgnacyjnego od 1 – 3 dnia każdego miesiąca" – z uwagi na schorzenia, na jakie cierpi.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja reformatoryjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego:

- uchylająca decyzję organu I instancji – przyznającą B. W. zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł miesięcznie, na stałe, począwszy od 1.09.2012r. oraz określającą termin wypłaty przedmiotowego świadczenia, w terminie od 25 do 30 każdego miesiąca – w całości i

- w tym zakresie orzekająca o przyznaniu B. W. zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł miesięcznie, na stałe, począwszy od 1.09.2012r.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie kwestionuje wysokości przyznanego świadczenia, a jedynie domaga się jego wypłaty w terminie od dnia 1 do 3 każdego miesiąca.

Warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ich ustalania i wypłacania określa ustawa z dnia 28.11.2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 992) ze zm.), zwana dalej ustawą. Stosownie do art. 2 pkt 2 ustawy świadczeniami rodzinnymi są m.in. świadczenia opiekuńcze: zasiłek pielęgnacyjny i świadczenie pielęgnacyjne. Zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji (art. 16 ust. 1 ustawy). Świadczenie to, zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy przysługuje m. in. osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Bezspornie w sprawie jest, że B. W. legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności ustalonym w orzeczeniu Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. z dnia [...] wydanym na stałe, zaliczającym ją do osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności.

W związku z powyższym zaskarżoną decyzją prawidłowo rozstrzygnięto o przyznaniu skarżącej zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł miesięcznie, na stałe, począwszy od dnia 1.09.2012r.

Odnosząc się do zarzutów skargi podnieść należy, że wypłata zasiłku pielęgnacyjnego, podobnie jak innych świadczeń z zakresu pomocy społecznej, stanowi czynność materialno-techniczną. W orzecznictwie sądowym wskazuje się bowiem, że poprzez wypłatę zasiłku organ administracji publicznej nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach i obowiązkach strony. W związku z tym organ nie wydaje decyzji administracyjnej w przedmiocie wypłaty i nie można domagać się wydania takiej decyzji od organu (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15.11.2011r., sygn. akt. III SA/Kr 1237/10, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21.07.2009r., sygn. akt. IV SA/GL 930/08).

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zamieszczenie w osnowie decyzji organu I instancji informacji dotyczącej terminu wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego nie znajdowało podstaw w obowiązujących przepisach prawa. Termin wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego nie stanowił bowiem kwestii rozstrzyganej decyzją administracyjną. W rozpoznawanej sprawie organ rozstrzygał jedynie czy skarżącej przysługuje prawo do zasiłku pielęgnacyjnego oraz o jego wysokości.

W konsekwencji powyższego prawidłowo organ odwoławczy zreformował rozstrzygnięcie organu I instancji poprzez wydanie decyzji nie zawierającej informacji o terminie wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego.

Końcowo należy podkreślić, że zgodnie z art. 26 ustawy świadczenia rodzinne wypłaca się nie później niż do ostatniego dnia miesiąca, za który przyznane zostało świadczenie rodzinne (ust. 1), a w przypadku złożenia wniosku w sprawie ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych po 10 dniu miesiąca, świadczenia rodzinne za dany miesiąc wypłaca się najpóźniej do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono wniosek (ust. 2).

Z akt sprawy wynika, że już po wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wniosek B. W. z dnia 12.12.2012r. i pismem z tego samego dnia poinformował skarżącą o wypłacie przyznanego zasiłku w terminie od 1 do 10 dnia każdego miesiąca, w formie przelewu na wskazane konto bankowe ( k. 15 – 16 akt administracyjnych).

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.