Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1768/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 48 ust. 4 pkt 5 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 27 poz 268
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 19 ust. 1 i ust. 2, ust. 3, ust. 3a, ust. 3b
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (spr.), Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2008 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako "Ordynacja", art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 4, art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1 oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.) – dalej "ustawa o VAT z 1993r.", § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27 ust. 268 ze zm.) – dalej jako "rozporządzenie wykonawcze", po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2007r., określającą kwotę różnicy podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za czerwiec 2002 r.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, iż Spółka w okresie objętym kontrolą dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony m.in. z faktury VAT nr [...] z dnia 26 czerwca 2002r. wystawionej przez T. Sp. z o. o. o wartości netto 60.160,00 zł i VAT 12.065,20 zł. Organ pierwszej instancji podkreślił, że przedmiotem świadczenia udokumentowanego tą fakturą miał być zakup bluz męskich, bluzek koszulowych i kompletów dziecięcych, jednak faktura ta nie dokumentowała faktycznego obrotu towarowego. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wskazał na zeznania A. M., E. W., H. S., B. B., I. M., A. G., A. A. oraz P. W., które według niego świadczą o fikcyjności dokonanych transakcji. Wyjaśnił, że powyższe osoby złożyły w postępowaniu kontrolnym, karnym skarbowym bądź prokuratorskim zeznania, w których wyjaśniły, że faktura wystawiona przez T. Sp. z o.o. nie dokumentuje faktycznie dokonanej sprzedaży, a wystawiono ją bezprawnie, w celu obniżenia podatku należnego. W oparciu o powyższe, organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że ww. faktura nie dokumentuje rzeczywistej transakcji, wobec czego nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego.

Pismem z dnia 13 kwietnia 2007r. Skarżąca złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie art. 19 ust. 1 ustawy o VAT z 1993r., poprzez zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów od T. sp. z o.o., które następnie zostały odsprzedane kontrahentom, art. 122 Ordynacji, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, art. 187 Ordynacji, poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób nierzetelny, wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu Spółka zarzuciła, że przedstawiony przez organ stan faktyczny nie odzwierciedla zdarzeń rzeczywistych. Podniosła, że nie może zgodzić się z twierdzeniami organu, iż wystawianie pustych faktur przez pracowników T. sp. z o.o. potwierdzają zeznania E. W. i A. M. – byłych pracowników Skarżącego. Zdumiewające w ocenie Strony jest to, iż w charakterze świadka, w celu wyjaśnienia okoliczności prowadzenia działalności handlowej przez spółkę T. nie został przesłuchany w charakterze świadka członek jej zarządu N.. Ponadto Spółka nie ma wiedzy co do źródła pochodzenia towaru. W jej opinii towar ten mógł zostać zaimportowany lub nabyty przez T. sp. z o.o. od innego podmiotu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a kwestia ta, zdaniem Spółki, powinna była zostać wyjaśniona w trakcie kontroli przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej lub przez Dyrektora Izby Skarbowej. Zarzuciła, że w trakcie kontroli nie zostało ustalone, czy przesłuchani w sprawie świadkowie byli pracownikami analizowanych Spółek oraz podniosła, że świadkowie ci przyznali się do popełnienia szeregu przestępstw skarbowych i w związku z tym ich zeznania nie powinny stanowić dowodu w sprawie. Spółka podniosła, że organ kontroli podatkowej powinien był, dla wykluczenia pozorności transakcji pomiędzy Skarżącą, a T. sp. z o.o., dokonać badania ilości oraz rodzaju nabytego i sprzedawanego przez Skarżącą Spółkę towaru handlowego, jak również towaru otrzymanego i wydanego przez kontrahenta Spółki. W jej ocenie zestawienie tych informacji pozwoliłoby jednoznacznie ocenić, czy Spółka otrzymywała faktury niedokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych. Spółka podniosła także, że w sprawie, oprócz wyjaśnienia okoliczności zbycia towaru handlowego konieczne jest ustalenie okoliczności jego nabycia, czynności te bowiem, w jej ocenie, znajdują bezpośrednie odzwierciedlenie w kwotach podatku należnego i naliczonego. Stwierdziła, iż brak tego typu ustaleń prowadzi do wewnętrznej sprzeczności tj. albo związek podatku naliczonego i podatku należnego istnieje i tym samym można mówić o obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony i prawidłowym określeniu kwoty zobowiązania podatkowego, albo należałoby stwierdzić, iż kwota podatku należnego jest błędna, ponieważ nie uwzględnia prawa do jej obniżenia o podatek naliczony.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie spór dotyczy zasadności zastosowania przez organ regulacji § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia wykonawczego, który stanowi, że w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Powyższy przepis odnosi się do sytuacji, gdy faktura z której podatek naliczony został rozliczony przez nabywcę, nie dokumentuje rzeczywistej transakcji handlowej. W takim wypadku - zgodnie z dyspozycją przepisu brak jest możliwości obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tego dokumentu.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. podzielił opinię Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., iż w rozpatrywanej sprawie faktura z dnia 26 czerwca 2002r., nie dawała Spółce prawa do obniżenia podatku należnego o podatek z niej wynikający. Wyjaśnił, że organ pierwszej instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie odwołał się do zeznań złożonych przede wszystkim przez H. S., B. M., I. M. w toku prowadzonego postępowania karnego, z których wynika, że T. Sp. z o. o. nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, a wystawiane w imieniu tej spółki faktury nie dokumentowały sprzedaży towaru. Wskazał, że Spółka nie podważała dowodów zgromadzonych w sprawie, a w szczególności zeznań złożonych przez powyższe osoby. Wyjaśnił, iż prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynika nie z faktu posiadania faktury, ale z faktu nabycia towaru lub usługi, a okoliczność, czy nabycie towaru lub usługi miało miejsce, podlega ocenie organów podatkowych, analizujących wiarygodność przedłożonych im dokumentów. Na potwierdzenie swojego stanowiska Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na zeznania H. S., B. M., I. M., a także na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla W. Wydział [...] Karny z dnia 9 listopada 2004r., sygn. akt [...], w którym Sąd stwierdził, że H. S. oraz osoby z nim współpracujące, których zeznania zostały przytoczone, tj. B. M. oraz I. M. działali w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnienie przestępstw skarbowych, polegających na zawyżaniu kosztów uzyskania przychodów, zawyżaniu podatku naliczonego od towarów i usług oraz mającej na celu podrabianie i poświadczanie nieprawdy w fakturach VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że okoliczności wystawienia faktury VAT z dnia 26 czerwca 2002r. są poza sporem, ponieważ B. M. przyznała się do sfałszowania tego dokumentu, czyli do wystawienia go w imieniu spółki T., a Sąd Rejonowy skazał ją za podrabianie dokumentów, do których dochodziło w identycznych okolicznościach jak w badanej sprawie. Taką wersję zdarzeń potwierdzają też zeznania złożone przez A. M., E. W., H. S., I. M., A. G., A. A. oraz P. W..

Odnosząc się do zarzutu braku wykonania badania ilościowego sprzedawanych przez Spółkę towarów, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że równie istotne jak odwołanie się do art. 19 ust. 1 ustawy o VAT z 1993r., który w warunkach braku stosownego badania mógłby stanowić kontrargument dla zeznań osób - jest zastosowanie art. 19 ust. 2 ustawy. Zaznaczył, że faktura jest kluczowym elementem rozliczania podatku od towarów i usług i jest uważana za wiarygodny dowód wówczas, gdy odpowiada formalnym wymogom określonym w ustawie i rozporządzeniu wykonawczym oraz dokumentuje faktyczne wykonanie czynności. Żaden natomiast przepis nie stanowi, że może być to jakakolwiek faktura, w szczególności podrobiona bądź wystawiona w okolicznościach uznanych za przestępstwo. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że akta sprawy wskazują że Spółka nie jest w posiadaniu dokumentu, o którym mowa w art. 19 ust. 2 ustawy o VAT z 1993r. Odwoływanie się zatem do prawa do rozliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktury nie dokumentującej nabycia towarów, o którym mowa w art. 19 ust. 2 cyt. ustawy, w ocenie organu, jest niezasadne. Ponadto organ wyjaśnił, że okoliczności sprawy nie uprawdopodobniają, iż dokonanie badania ilościowego przyniosłoby wymierne rezultaty. Zeznania świadków przeczą tezie stawianej przez Stronę, iż kwestionowana transakcja miała miejsce. Ponadto, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, sugestie odnośnie możliwych źródeł nabycia towarów przez T. Sp. z o.o., od podmiotu krajowego bądź zagranicznego, wskazują na brak konstruktywnego podejścia do wyjaśnienia sprawy i chęć wydłużenia postępowania, niż na rzeczywistą pomoc w ustaleniu stanu faktycznego. Ponadto, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, nie znajduje uzasadnienia stawiana przez Spółkę teza o możliwości prostego powiązania zakupów z danego miesiąca z dokonaną w tym okresie sprzedażą, gdyż akta sprawy dowodzą, że czerwiec 2002r. nie był jedynym okresem prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą, wobec czego, zdaniem organu, sugestia ta jest niezrozumiała. Dane zawarte na fakturze opisujące przedmiot transakcji są też na tyle ogólne, że również nie uprawdopodabniają tezy o możliwości dokonania miarodajnej oceny przepływu towaru przez magazyn, tym bardziej, że badany okres bliski jest momentowi w którym Spółka nie będzie miała już obowiązku przechowywać dokumentacji, ze względu na upływ terminów, w których była do tego zobowiązana (§ 50 ust 1 cyt. rozporządzenia). Praktyka obrotu gospodarczego wskazuje, zdaniem organu, na rozciągnięcie procesu zbywania towarów w czasie, niż na powiązanie zakupów ze sprzedażą w danym miesiącu.

Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił również, że w sprawie istotne znaczenia ma zachowanie Spółki w toku prowadzonego postępowania na etapie pierwszej instancji, której uczestnictwo w postępowaniu sprowadzało się do formułowania nieweryfikowalnych w praktyce tez dotyczących sporządzenia remanentu za 2002r. oraz sugerowanego podjęcia z góry skazanego na niepowodzenie wysiłku, w postaci poszukiwania dostawców spółki T., który to podmiot, zdaniem organu, nie prowadził żadnej wiarygodnej ewidencji. Stwierdził również, że Spółka nie przedstawiła żadnych jednoznacznych dowodów potwierdzających jej stanowisko. Zgodnie więc z art. 188 Ordynacji wobec wiarygodnie ustalonych okoliczności sprawy organ kontroli zasadnie odstąpił od żądania Skarżącej przeprowadzenia kontroli magazynowej.

Zdaniem organu drugiej instancji, nie można mówić o istnieniu dowodów, które wiążą zakupy dokonane w czerwcu 2002r. ze sprzedażą dokonaną przez Spółkę w tym miesiącu. Powyższe, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, świadczy o tym, że zarzuty odnośnie naruszenia przepisów art. 187 i art. 122 Ordynacji są niezasadne. Wskazał również, że kwalifikacje A. P. oraz E. W. w świetle zeznań pozostałych osób nie są istotne. Zeznania te są jednym z wielu dowodów świadczących o braku poprawności rozliczeń Skarżącej i z całą pewnością nie były kluczowym elementem uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. Reasumując organ podniósł, że ustalenia organu pierwszej instancji są prawidłowe, ponieważ, jego zdaniem, w sprawie podjęte zostały niezbędne kroki mające na celu ustalenie, czy spełniona została przesłanka wynikająca z § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia wykonawczego. Wyjaśnił, że organ kontroli w celu sprawdzenia, czy sporna faktura nie dokumentuje czynności fikcyjnych skontrolował siedzibę jej wystawcy. Przeszukanie nie doprowadziło jednak do znalezienia ksiąg, dokumentów księgowych ani niczego co mogłoby wskazywać na fakt, że była tam prowadzona jakakolwiek działalności gospodarcza. Powyższe ustalenie potwierdziły również dołączone materiały z postępowania karnego oraz zeznania świadków zebrane w toku postępowania kontrolnego, cytowane również w niniejszej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2007r. Spółka zarzucając naruszenie:

- art. 19 ust. 1 ustawy o VAT z 1993r. poprzez zakwestionowanie Spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów od T. sp. z o.o., odsprzedanych następnie kontrahentom,

- art. 122 Ordynacji poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy,

- art. 187 Ordynacji poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób nierzetelny, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Uzasadnienie skargi stanowi powtórzenie argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył przede wszystkim stanu faktycznego sprawy a w szczególności odpowiedzi na pytanie, czy otrzymana przez Skarżącą Spółkę faktura nr [...] z dnia 26 czerwca 2002r., wystawiona przez Spółkę T. sp. z o.o. odpowiadała rzeczywistym transakcjom handlowym. Tylko w takim przypadku możliwe byłoby zaakceptowanie dokonywanego przez Skarżącą spółkę opartego na tej fakturze rozliczenia z tytułu podatku VAT. Organy podatkowe opierając się na zebranym w sprawie materiale dowodowym zakwestionowały prawo Spółki do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tej faktury. Przyczyną takiego stanowiska był fakt, iż w ocenie organów podatkowych faktura te nie odzwierciedlała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem stwierdzała czynności, które nie zostały dokonane.

Przed przystąpieniem do rozpatrywania zarzutów skargi i oceny decyzji organów podatkowych należy wskazać na podstawowe przepisy materialnoprawne, które znalazły zastosowanie w niniejszej sprawie. I tak, stosownie do art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku VAT, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną przy czym kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Ta zasada wyrażona w powyższych przepisach może być jednakże realizowana z uwzględnieniem pewnych ograniczeń, czy też wręcz wyłączeń oraz przy zachowaniu ustalonych w przepisach warunków. Zostały one określone bądź w samej ustawie i dotyczą, np. terminów — art. 19 ust. 3, 3a i 3b, bądź w wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych, a zwłaszcza w rozporządzeniu w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W niniejszej sprawie, w której spór dotyczy rozliczenia podatku VAT za czerwiec 2002 r., było to — rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zgodnie z § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) ww. rozporządzenia, w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Właśnie na te przepisy powołały się organy podatkowe.

Należy również wskazać, iż podatek VAT jest podatkiem o określonym stopniu sformalizowania, gdzie aby skorzystać z określonych uprawnień konieczne jest spełnienie pewnych wymogów formalnych, choćby co do treści i formy podstawowego rodzaju dokumentu stosowanego w obrocie handlowym, jakim jest faktura. Jednakże spełnienie jedynie wymogów formalnych, co do wystawianych bądź otrzymywanych faktur nie wystarczy, aby skorzystać z określonych możliwości, czy też uprawnień, jakie stwarzają przepisy regulujące podatek VAT. Dotyczy to również jednej z najistotniejszych kwestii i zarazem elementu sporu w niniejszej sprawie, którą jest możliwość pomniejszania kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Niezależnie bowiem od obowiązku spełnienia wymogów formalnych, konieczne jest, aby wystawiane dokumenty (faktury), stanowiące podstawę do dokonywania odliczeń, oddawały przebieg rzeczywistych transakcji handlowych. Wystawiane faktury muszą zatem odnosić się do rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, które wystąpiły w świecie zewnętrznymi i być jedynie ich formalnym odzwierciedleniem.

Na tym też tle osadzony jest spór, który zaistniał w niniejszej sprawie. Istnieje bowiem różnica zdań, pomiędzy Skarżąca Spółką, a organami podatkowymi, dotycząca okoliczności — na ile i czy w ogóle istniała zbieżność pomiędzy rzeczywistością gospodarczą jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, a sporną fakturą VAT.

Na podstawie materiałów zebranych w postępowaniu karnym przez Prokuraturę Okręgową w W. oraz materiałów zebranych w trakcie postępowania karnego skarbowego prowadzonego przez Inspektora Kontroli Skarbowej w W., nr [...], które zostały załączone do protokołu kontroli, organy odwołując się przede wszystkim do zeznań H. S., B. M., I. M. ustaliły, iż spółka T. sp. z o.o. nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, a sporządzane w jej imieniu faktury wystawiane były "na zamówienie" innych podmiotów i nie dokumentowały rzeczywistej sprzedaży towaru. Sąd Rejonowy dla W. Wydział [...] karny w wyroku z dnia 9 listopada 2004r, sygn. akt [...] stwierdził, iż osoby te działały w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnienie przestępstw skarbowych, polegających na zawyżaniu kosztów uzyskania przychodów, zawyżaniu podatku naliczonego od towarów i usług oraz mającej na celu podrabianie i poświadczania nieprawdy w fakturach. T. była jedną z wielu spółek założonych na polecenie S. B., w imieniu których wystawiano faktury poświadczające fikcyjną sprzedaż w zamian za wynagrodzenie w formie prowizji. Świadek B. B. ( z domu M.), zatrudniona w biurze S. B., po okazaniu jej spornej faktury przyznała, iż podrobiła podpis "V:" na rzeczonej fakturze. Aby uprawdopodobnić transakcje przeprowadzone w imieniu tych spółek, na założone konta bankowe wpływały kwoty wynikające z faktur oraz dokonywane były przelewy przy fikcyjnym zakupie towarów. Obszerne fragmenty zeznań tych i innych świadków zostały zacytowane w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutów skargi, iż w trakcie kontroli nie ustalono, czy B. i I. M. oraz A. G. były pracownikami analizowanych spółek wyjaśnić należy, iż jak wynika z protokołów przesłuchań tych osób, były one zatrudnione w biurach S. B.. Zeznania tych świadków są zbieżne i jednoznaczne, a ich wiarygodność została zweryfikowana przez Sąd, który oparł się między innymi na zeznaniach tych osób. Brak więc podstaw do uznania, iż zeznania te są nieistotne, bądź niewiarygodne.

W ocenie składu orzekającego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz prowadzenie postępowania dowodowego w sposób nierzetelny. Pierwszy z wymienionych przepisów formułuje zasadę prawdy obiektywnej, natomiast celem art. 187 §1 Ordynacji podatkowej jest realizacja tejże zasady w postępowaniu dowodowym. Z zasady tej wynika dla organu obowiązek określenia, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne. W rozpoznawanej sprawie organy wypełniając przepis art. 122 i 187 ord. pod. podjęły działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W oparciu o dowody niebudzące wątpliwości organy ustaliły, iż sporna faktura nie dokumentuje rzeczywistej transakcji. Zdaniem składu orzekającego organy podatkowe bez przekroczenia wynikającej z art. 191 ord. pod. zasady swobodnej oceny dowodów uznały, iż dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy nie jest konieczne przeprowadzanie kolejnych, wnioskowanych przez stronę dowodów, w tym dowodu z przesłuchania kolejnego świadka w osobie N., będącego członkiem zarządu spółki T. sp. z o.o. Zgodnie z zeznaniami B. D. działalność udziałowców i członków zarządu zakładanych spółek, w tym także spółki V. sp. z o.o. kończyła się w momencie podpisywania dokumentów organizacyjnych potrzebnych do rejestracji danego podmiotu. Później spółkami tymi zajmowały się osoby pracujące w biurze kierowanym przez B. D..

Organy w sposób wyczerpujący, przekonujący i odpowiadający zasadom logicznego rozumowania już na etapie zawiadomienia o sposobie załatwienia zastrzeżeń, a następnie w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji odniosły się do pozostałych zarzutów, w tym do kwestii niewyjaśnienia źródeł pochodzenia towaru; oraz kwestii niezbadania ilości oraz rodzaju nabytego i sprzedanego przez A. sp. z o.o. towaru, jak również towaru otrzymanego i wydanego przez kontrahenta podatnika. Nie ma więc potrzeby przywoływania po raz kolejny tej argumentacji.

Brak jest także podstaw do kwestionowania zeznań E. W. i A. M., byłych pracowników Skarżącej Spółki, z uwagi na fakt, iż nie posiadały one dostatecznych uprawnień i wiedzy z zakresu księgowości. Osoby te zeznały, iż w spółce miał miejsce proceder wymiany faktur, a także księgowane były faktury fikcyjne. Jak trafnie podniósł Dyrektor Izby Skarbowej, w celu stwierdzenia tak oczywistych nieprawidłowości nie jest konieczne posiadanie przez zeznające fachowej wiedzy z zakresu księgowości.

Reasumując Sąd ponownie wskazuje, iż nie dopatrzył się w postępowaniu organów podatkowych naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia w wydanych decyzjach prawa materialnego.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.