Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 298/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-03-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 175 par. 1 art. 177 par. 1 art. 178
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej Z. i B.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 298/10 w sprawie ze skargi Z. i B.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna może być skutecznie wniesiona, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "u.p.p.s.a.", oraz jest sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego stosownie do treści art. 175 § 1 tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 177 § 1 w/w ustawy skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 31 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. i B.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za nieuzasadnione, jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a.. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 8 lipca 2010 r..

Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącym wraz z pouczeniem w dniu 7 czerwca 2010 r.. Ze zwrotnego potwierdzenia ich odbioru wynika, że odebrała go skarżąca osobiście. Należało zatem przyjąć, że skarżący zostali prawidłowo pouczeni o przysługującym im prawie do wniesienia skargi kasacyjnej, terminie jej wniesienia oraz wymogach formalnych jakie powinna ona spełniać.

Tymczasem pismem z dnia 21 lutego 2011 r., sporządzonym osobiście, skarżący zaskarżyli powyższe postanowienie, domagając się stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 183 § 2 pkt 3 i pkt 4 u.p.p.s.a..

Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2011 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżących o nadesłanie oświadczenia czy pismo to – z uwagi na powołany w nim przepis art. 183 § 2 pkt 3 i pkt 4 p.p.s.a. – należy potraktować jako skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2010 r., czy też jako skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem w/w orzeczenia.

Pismem z dnia 7 marca 2011 r. skarżący oświadczyli, że pismo z dnia 21 lutego 2011 r. jest wnioskiem o unieważnienie w/w postanowienia, do rozpatrzenia którego właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny.

Uwzględniając powyższe należało potraktować pismo skarżących z dnia 21 lutego 2011 r. jako skargę kasacyjną i jednocześnie stwierdzić, że nie spełnia ona wymogu niezbędnego do skutecznego jej wniesienia, a mianowicie sporządzenia przez uprawniony podmiot, tj. adwokata lub radcę prawnego. Ponadto skarga ta została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w przepisie art. 177 § 1 u.p.p.s.a.. Trzydziestodniowy termin do jej wniesienia upłynął w tej sprawie w dniu 7 lipca 2010 r.. Skarga kasacyjna została zaś złożona przez skarżących w dniu 21 lutego 2011 r..

Art. 178 u.p.p.s.a. stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.

k.g.