Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 156/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 122 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Bożena Popowska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 września 2010r. sygn. akt III SA/Lu 11/10 w sprawie ze skargi F. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w zakresie prawa jazdy kategorii A, B i T 1. oddala skargę kasacyjną 2. odstępuje od zasądzenia od F. T. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 23.09.2011 r. sygn. akt III SA/Lu 11/10 oddalił skargę F. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] listopada 2009 r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] wydaną z upoważnienia Starosty Ł., o skierowaniu na badania lekarskie w zakresie prawa jazdy kategorii A, B i T.

W uzasadnieniu wyroku podano, iż wnioskiem z dnia [...] lipca 2009r. Prokurator Rejonowy w Ł. wystąpił do Starosty Ł. o wszczęcie postępowania administracyjnego i skierowanie F. T. na badania lekarskie przeprowadzone w celu stwierdzenia u niego istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu wniosku podano, że Prokuratura Rejonowa w Ł. nadzorowała śledztwo przeciwko F. T. oskarżonemu o szereg czynów zagrożonych odpowiedzialnością karną. W trakcie prowadzonego postępowania sądowego została wydana opinia sądowo-psychiatryczna z której wynika, że biegli rozpoznali u strony organiczne zaburzenia osobowości oraz zmiany organiczne w ośrodkowym układzie nerwowym. Zdaniem Prokuratora, wyniki badań psychiatrycznych wskazują na potrzebę weryfikacji zdolności F. T. do prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Mając powyższe na uwadze, Starosta Ł. w dniu [...] sierpnia 2009r. wydał decyzję o skierowaniu F. T. na badania lekarskie w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, T. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ I instancji wskazał na informacje o zastrzeżeniach w stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do kierowania pojazdami. Organ wskazał, że nie jest uprawniony do oceny zaświadczeń lekarzy oraz biegłych psychologów, ale w jego ocenie stwierdzenia wynikające z otrzymanej opinii sądowo-psychiatrycznej o występujących u F. T. organicznych zaburzeniach osobowości a także zawarta w niej sugestia, że opiniowany wymaga leczenia specjalistycznego z uwagi na zmiany organiczne w jego ośrodkowym układzie nerwowym, stanowią przesłankę o której mowa w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, z późn. zm.- dalej ustawa). Zaistniały tym samym podstawy do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, aby uprawniony lekarz stwierdził, czy ma to wpływ na zdolność kierowania pojazdami mechanicznymi.

F. T. odwołał się od tej decyzji, domagając się jej uchylenia i wskazując, że została wydana z naruszeniem przepisów ustawy oraz postępowania administracyjnego. Skarżący podtrzymał argumenty podnoszone w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, iż wszczęte i prowadzone na wniosek Prokuratora Rejonowego postępowanie jest wynikiem złośliwości. Zarzucił, iż wydanie zaskarżonej decyzji jest bezpodstawne, bowiem nie zaistniały wynikające z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy przesłanki do jej wydania i kierowania go na badania lekarskie. Wskazał, że złożył do Starosty Ł. szereg dokumentów w celu wykazania, że nie ma żadnych przeciwwskazań zdrowotnych. Zadaniem skarżącego, kwestionowana decyzja nosi znamiona przestępstwa, ponieważ z całą pewnością nie została ona sporządzona w dniu [...] sierpnia 2009r., ale dopiero [...] sierpnia 2009r. bowiem dopiero w tym dniu została przekazana na pocztę, a jemu doręczona w dniu [...] września 2009r. Takie postępowanie organu wskazuje na naruszenie zasady szybkości postępowania, bowiem od wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji upłynęło 48 dni, a także zasady praworządności oraz innych zasad postępowania administracyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji wywiodło, iż celem wprowadzonego przez ustawodawcę art. 122 ustawy jest zagwarantowanie bezpieczeństwa w ruchu, przy równoczesnym zachowaniu praw podmiotowych osób, które na ewentualne badania są kierowane. W tym celu w ust. 1 pkt 1-6 tego przepisu w sposób enumeratywny wymieniono przypadki, gdy organ może skierować osobę fizyczną na badania lekarskie przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy, badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Szczegółowe warunki i tryb kierowania na badania lekarskie przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami określa rozporządzenie Ministra Zdrowia dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15, dalej rozporządzenie). W myśl § 2 ust. 4 rozporządzenia starosta wydaje decyzję o skierowaniu określonej osobę na badanie lekarskie, jeżeli zaistnieje przynajmniej jedna z trzech przesłanek wymienionych w tym przepisie. W świetle § 2 ust. 5 rozporządzenia, starosta może również skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Organ odwoławczy wskazał, iż użyte przez ustawodawcę sformułowanie "starosta może" oznacza wprowadzenie do postępowania elementu uznania administracyjnego, a więc powinności wnikliwej i rzetelnej oceny, czy i z jakich powodów określoną osobę należy na takie badanie skierować albo też, czy i z jakich powodów potrzeba taka nie zachodzi.

Zastosowanie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy wymaga po pierwsze zaistnienia przesłanki materialnoprawnej w postaci "nasuwających się zastrzeżeń co do stanu zdrowia", a po drugie potwierdzenia zastrzeżeń co do stanu zdrowia w wyniku przeprowadzonego postępowania, które kończy decyzja starosty o skierowaniu na badania lekarskie. Organ odwoławczy stwierdził, że zastrzeżenia te winien stwierdzić organ wydający decyzje o skierowaniu na badanie, a takie ustalenia mogą być dokonane dopiero po wnikliwym zebraniu i rozważeniu całego materiału dowodowego. Tylko postępowanie przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi w szczególności z art. 7 i art. 77 § 1 kpa pozwala na ustalenie okoliczności uprawdopodobniających istnienie stanów chorobowych wpływających na zdolność psychofizyczną kierowcy. Warunkiem przesądzającym o zastosowaniu trybu przewidzianego w § 2 ust. 5 cyt. rozporządzenia jest zatem uzyskanie przez organ rzetelnych, zgodnych z prawdą informacji, dotyczących stanu zdrowia osoby, która ma być poddana badaniu, wskazujących z dużym prawdopodobieństwem na istotne zmniejszenie sprawności organizmu kierującego pojazdem.

W ocenie organu odwoławczego, otrzymane przez Starostę zawiadomienie od Prokuratora Rejonowego zasadnie stanowiło podstawę do władczych działań, bowiem informacja pochodzi od organu państwowego, jakim jest Prokurator i została przekazana w zakresie właściwości tego organu. Starosta w toku postępowania wyjaśniającego zebrał materiał dowodowy w postaci opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...] marca 2005r. z której wynika, że F. T. niewątpliwie ma organiczne zaburzenia osobowości. Wynikające z powyższej opinii stwierdzenia odnoszące się do osoby skarżącego, ze wskazaniem, iż w kontekście istniejących zmian organicznych w jego ośrodkowym układzie nerwowym, wymaga on leczenia specjalistycznego, są okolicznością uprawdopodobniającą istnienie stanu zdrowia wpływającego na zdolność psychofizyczną kierowcy. W tym stanie rzeczy Kolegium uznało, że w sprawie wystąpiła przesłanka uprawniająca starostę do skierowania skarżącego na badania lekarskie, bo organ ten powziął "inną informację", o jakiej mowa w § 2 ust. 5 rozporządzenia. Zdaniem organu, sytuacja jaka została ustalona w toku przedmiotowego postępowania dawała podstawy do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy. Z uwagi, na to że organy administracji publicznej nie mają uprawnień do ustalania we własnym zakresie, czy faktycznie nastąpiło zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem, należy przeprowadzić stosowne badania lekarskie. Badania te mogą przeprowadzać tylko uprawnione jednostki organizacyjne, co daje gwarancję ich wiarygodności i wnikliwości tym bardziej, że wyniki tych badań podlegają kontroli instancyjnej.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady szybkości postępowania, organ odwoławczy podzielił w tym zakresie stanowisko strony. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu [...] lipca 2009r., a decyzja sporządzona [...] sierpnia 2009r. została faktycznie przekazana na pocztę w dniu [...] sierpnia 2009r., zaś stronie doręczna w dniu [...] września 2009r. W ocenie Kolegium, za naganne należy uznać postępowanie, w którym sporządzona decyzja nie jest przekazywana stronie niezwłocznie po jej wydaniu. Jednak organ wskazał równocześnie, że z ust. 6 § 2 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich kierowców wynika, że starosta wydaje skierowanie (na badanie lekarskie) w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania wniosku, zawiadomienia lub informacji. W świetle poglądów orzecznictwa, jest to jednak termin instrukcyjny, bowiem ma na celu jedynie dyscyplinowanie organów administracji, a jego ewentualne naruszenie pozostaje bez wpływu na postępowanie administracyjne, a w szczególności nie może skutkować bezprzedmiotowością tego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując skargę na powyższą decyzję wniesioną przez F. T. stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie można organom administracji publicznej skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego skutkujące uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż informacja, która była powodem wszczęcia przez organ postępowania pochodziła od prokuratora i była poparta opinią sądowo- psychiatryczną sporządzoną przez biegłych psychiatrów. Opinia lekarska została sporządzona po przeprowadzeniu badań przez uprawnione do tego osoby. Uznanie przez organy, że otrzymane informacje budzą wątpliwości dotyczące zdolności skarżącego do kierowania pojazdami nie narusza więc, zdaniem Sądu I instancji, zasad swobodnej oceny dowodów.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że informacja o stanie zdrowia skarżącego ma charakter wiarygodny, pochodzi od organu państwowego (prokuratora) i została poparta analizą stanu zdrowia skarżącego, a konkluzja tej opinii wskazuje na określone schorzenie. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, iż zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej uznało, że organy administracji publicznej nie mają uprawnień do ustalenia we własnym zakresie czy faktycznie nastąpiło zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem. Dlatego też, uprawniony organ kieruje taką osobę na stosowne badania lekarskie. Badania takie mogą przeprowadzić tylko uprawnione jednostki organizacyjne, co daje gwarancje ich wiarygodności i wnikliwości. W świetle powyższego, za niezasadne uznano zarzuty skargi, iż skarżący na żadną chorobę psychiczną nie cierpi ani nie jest upośledzony umysłowo i w związku z tym nie wymaga specjalistycznego leczenia psychiatrycznego. Sąd I instancji zwrócił uwagę, iż skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem prawa jazdy, a jedynie ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, czy stwierdzone w opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...] marca 2005 r., organiczne zaburzenia osobowości oraz zmiany organiczne w ośrodkowym układzie nerwowym mogą mieć wpływ na zachowanie uczestnika w ruchu drogowym.

W opozycji do zawartego w skardze zarzutu naruszenia niesprecyzowanych przepisów postępowania administracyjnego wskazano, że w toku postępowania organy nie dopuściły się naruszeń prawa procesowego, które uzasadniałyby uchylenie lub wyeliminowanie w inny sposób z obrotu prawnego wydanych w sprawie decyzji administracyjnych. Wydanie w stosunku do skarżącego skierowania na badania lekarskie po upływie 30 dni od dnia powzięcia wiarygodnej informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby nie stanowi naruszenia prawa materialnego, a jedynie przekroczenie terminu instrukcyjnego, dyscyplinującego organ do sprawnego działania, tym samym nie rzutuje na ocenę zgodności z prawem wydanej opinii. Odnosząc się do podnoszonej kwestii związanej z datą wydania decyzji pierwszoinstancyjnej oraz datą przekazania jej na pocztę, wskazano, że data decyzji nie jest datą równoważną z tą, od której organ i strony są decyzją związani. Doręczenie decyzji lub jej ogłoszenie stanowi wprowadzenie jej do obrotu prawnego. Doręczenie decyzji wywołuje również ten skutek, iż od tej daty liczone są terminy do podjęcia przez stronę czynności procesowych, związanych z wniesieniem odwołania. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, że skarżący nie poniósł negatywnych skutków procesowych w związku z opieszałym działaniem organu w przekazaniu decyzji celem doręczenia jej przez pocztę, gdyż odwołanie do organu wyższej instancji wniósł w ustawowym terminie.

Wymieniony wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie został w całości zaskarżony przez F. T. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.), zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi F. T., mimo, że zaskarżona decyzja winna być uchylona ze względu na to, iż postępowanie organu administracji dotknięte było wadami wynikającymi z art. 7 k.p.a. skutkującymi przekroczeniem granicy uznania administracyjnego w świetle § 2 ust. 5 rozporządzenia oraz art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie przez organy obu instancji czynności zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nie ustosunkowanie się do dowodów zgłaszanych przez skarżącego, a także art. 12 k.p.a. w zw. z § 6 rozporządzenia poprzez wydanie w stosunku do skarżącego skierowania na badanie lekarskie po upływie 30 dni od dnia powzięcia przez organ informacji o zastrzeżeniach co do stanu jego zdrowia, które to uchybienia procesowe w konsekwencji doprowadziły do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj art. 122 ust 1 pkt 4 ustawy poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i skierowanie skarżącego na badania lekarskie pomimo braku dostatecznych przesłanek wymienionych w/w przepisie. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.

W skardze kasacyjnej podniesiono, iż wniosek Prokuratora Rejonowego w Ł. został skierowany do organu pierwszej instancji w dniu [...].07.2009 r., czyli po upływie 4 lat od czasu sporządzenia opinii przez biegłych lekarzy sądowych, co zdaniem skarżącego oznacza, iż nie może on stanowić wiarygodnej informacji w rozumieniu § 2 ust. 5 rozporządzenia. Skarżący wskazał, iż we wnioskach końcowych opinii sądowo- psychiatrycznej sporządzonej przez biegłych lekarzy psychiatrów, biegli stanowczo podkreślili, że nie jest on chory psychicznie, ani upośledzony umysłowo. Ujawnia natomiast organiczne zaburzenia osobowości skutkujące zachowaniami będącymi przedmiotem spraw karnych. Biegli uznali, że stan zdrowia psychicznego pozwala skarżącemu na udział w toczącym się postępowaniu karnym, oraz że opiniowany wymaga leczenia specjalistycznego w kontekście istniejących zmian organicznych w jego ośrodkowym układzie nerwowym. Podnieśli także, że nasilenie objawów chorobowych u skarżącego jest ściśle związane z toczącym się postępowaniem karnym, silnym poczuciem krzywdy .

Zdaniem skarżącego, wniosek sporządzony przez Prokuratora nie był wystarczający do merytorycznego załatwienia sprawy bez wyjaśnienia okoliczności podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania I - instancyjnego i ustosunkowania się do tych okoliczności w zakresie zasadności zastrzeżeń co do zdolności skarżącego do kierowania pojazdami. Zdaniem skarżącego, orzekające w sprawie organy administracyjne nie podjęły w sprawie wystarczających czynności wymaganych przepisami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obligujących organy do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.

Wnoszący skargę kasacyjną wskazał na dwa zaświadczenia lekarskie wystawione przez lekarza specjalistę psychiatrii G. R. z dnia [...].02.2005r. oraz z dnia [...].05.2005r. z Samodzielnego Wojewódzkiego Zespołu Publicznych Zakładów Psychiatrycznej Opieki Zdrowotnej w Warszawie, z których wynika, że nie jest on chory psychicznie, nie wymaga leczenia farmakologicznego, przeprowadzone zaś badania psychologiczne wykazały nieznaczne osłabienie funkcji poznawczych odpowiednie do wieku, natomiast ogólna sprawność intelektualna skarżącego jest dobra. Skarżący wskazał ponadto, że w latach 2005-2010 był badany przez innych lekarzy psychiatrów, psychologów, neurologów którzy nie stwierdzili u niego żadnych przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wnoszący skargę kasacyjną podniósł, iż na rozprawie przed Sądem I instancji wnosił o przeprowadzenie dowodu z dwóch zaświadczeń lekarskich wystawionych przez lekarza psychologa D. S. – N. z Niepublicznej Specjalistycznej Przychodni lekarskiej [...] Poradni Zdrowia Psychicznego z dnia [...].05.2010r. oraz lek. med. J. M. ze Specjalistycznego Gabinetu Psychiatrycznego z dnia [...].09.2009r. z których wynikało, że nie wykazuje żadnych objawów zaburzeń psychicznych i nie wymaga leczenia psychiatrycznego. Sąd I Instancji nie uwzględnił jednak wniosku o dopuszczenie dowodu z w/w zaświadczeń z uwagi na brak przesłanek określonych w art. 106 §3 p.p.s.a .

Skarżący podniósł, iż wezwanie do poddania się sprawdzenia stanu zdrowia jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nasuną się zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Okoliczności ustalone przez organ muszą z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Zdaniem skarżącego, wbrew stanowisku zawartemu w uzasadnieniach decyzji jak i uzasadnieniu wyroku, organy administracji nie są wyłączone od dodatkowego badania, czy uzyskana informacja o zastrzeżeniach w stanie zdrowia osoby kierującej pojazdem jest wystarczająco umotywowana do powzięcia takich wątpliwości. W opinii skarżącego, wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ł. z dnia [...].07.2009r. nie zawierał wystarczających danych na poparcie zgłoszonych przez prokuratora zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego w kontekście dopuszczalności posiadania przez niego uprawnień do kierowania pojazdami, aby wyłącznie na podstawie tego wniosku skierować jego na kontrolne badania lekarskie. Skarżący podkreślił, że opinia sądowo-psychiatryczna z dnia 2005 r. sporządzona została na użytek prowadzonego wówczas postępowania karnego, w którym postawiono mu zarzuty opisane m.in. w art. 233§4 kk, 245 kk 224§2 kk . Opinia ta miała jedynie na celu ustalenie stanu zdrowia psychicznego zainteresowanego, w kontekście możliwości rozpoznania przez niego znaczenia przypisywanych mu czynów w postępowaniu karnym, czynów nie związanych z naruszeniem norm wynikających z prawa o ruchu drogowym czy też wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji.

Skarżący wskazał również na fakt, iż posiada długoletnie doświadczenie w prowadzeniu pojazdów i przez ponad 50 lat zawsze prowadził samochód w sposób bezpieczny i bezkolizyjny. Dodatkową okolicznością podniesioną w skardze jest aspekt ekonomiczny, gdyż Skarżący jest osobą ubogą, nie posiadającą wystarczających środków na przeprowadzenie kosztownych badań. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu art. 12 kpa w zw. z § 6 rozporządzenia poprzez wydanie w stosunku do skarżącego skierowania na badanie lekarskie po upływie 30 dni od dnia powzięcia przez organ wiarygodnej informacji o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia, skarżący wskazał, że sformułowanie "w terminie nie dłuższym niż 30 dni" wskazuje, że jest to termin nie przekraczalny, albowiem tylko taki gwarantuje jednostce stabilność jej sytuacji prawnej w zakresie posiadania uprawnień do kierowania pojazdami i braku zastrzeżeń co do jej stanu zdrowia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej w piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Mając na uwadze fakt, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.

Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 ppsa, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zasadą w takiej sytuacji jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., FSK 618.04; ONSAiWSA z 2005 r., nr 6, poz. 120.).

NSA zauważa, iż z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż w istocie zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczy błędnej wykładni art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zdaniem skarżącego, w sytuacji, gdy nie jest on chory psychicznie ani umysłowo, to nie zachodzą przesłanki określone w ww. przepisie. Z tym stanowiskiem wiążą się też zarzuty procesowoprawne. Wobec powyższego, NSA w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutu materialnoprawnego (zob. J. P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi, komentarz, LexisNexis 2010r., wyd. 4, s. 419). Sprowadzi się to do kontroli, czy Sąd I instancji właściwie zinterpretował treść art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy.

Zarzut naruszenia art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy polega na tym, iż skarżącego kasacyjnie skierowano na badanie lekarskie mimo "braku dostatecznych przesłanek wymienionych w ww. przepisie." W tym kontekście wskazuje się, iż skarżący nie jest chory umysłowo ani psychicznie, co wynika z przekazanej przez niego dokumentacji medycznej, nie uwzględnianej przez organy administracyjne, ani przez Sąd I instancji.

Rzecz w tym, że z normy zawartej w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy nie wynika, aby tylko tego typu nasuwające się "zastrzeżenia co do stanu zdrowia" stanowiły przesłankę skierowania kierującego pojazdem decyzja starosty na badania lekarskie. W myśl art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Powyższy przepis został tak zredagowany, że musi wystąpić przesłanka materialnoprawna w postaci "nasuwających się zastrzeżeń co do stanu zdrowia" potwierdzona w wyniku przeprowadzonego postępowania. Podstawą do wydania decyzji jest wiarygodna (przynajmniej uprawdopodobniona) informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia, nie jest natomiast wymagane ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów. Innymi słowy, z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy nie wynika obowiązek ustalenia niezdolności do kierowania pojazdami, lecz usunięcia uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia (zob. wyrok WSA z 03.12.2010 r., sygn. akt III SA/Wr 722/10; LEX nr 758069). Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje stosowne orzeczenie (zob. wyrok WSA z 23.11.2010 r., sygn. akt II SA/Bk624/10; LEX nr 752374).

Należy przypomnieć, iż w zaskarżonej decyzji Kolegium przyjęło, iż okolicznością uprawdopodobniającą istnienie stanu zdrowia skarżącego wpływającego na zdolność psychofizyczną jego jako kierowcy są organiczne zaburzenia osobowości, uzasadniające przeprowadzenie badania na okoliczność istnienia bądź braku przeciwwskazań osobowości, a nie choroba umysłowa. Zaś diagnoza o występowaniu u skarżącego "organicznych zaburzeń osobowości" powiązana z zaleceniem "leczenia specjalistycznego w kontekście istniejących zmian organicznych w ośrodkowym układzie nerwowym" stanowiła konkluzję opinii sądowo-psychiatrycznej, na podstawie której Prokurator Prokuratury Ł. wystąpił z wnioskiem do Starosty Ł. o wszczęcie postępowania w trybie art. 122 ust. 4 pkt 1 ustawy..

W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że w użytym w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy pojęciu "stan zdrowia" nie mieszczą się jedynie stany chorobowe, co znajduje też wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Od dyspozycji psychofizycznej kierowcy w dużym stopniu zależy bezpieczeństwo ruchu. Niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Zagrożenie dla ruchu może być wywołane niezdolnością kierowcy do prowadzenia pojazdu spowodowaną brakami fizycznymi lub umysłowymi, a nawet cechami charakteru dyskwalifikującymi go jako kierowcę. Zatem w systemie zagrożeń ruchu drogowego istotne znaczenie mają zagrożenia osobowe, psychiczne, medyczne i antropologiczne (por. R.A. Stefański - Prawo o ruchu drogowym, Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2005, wyd. II). Jak wskazuje się w orzecznictwie, z punktu widzenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie jest też obojętne, czy kierowca potrafi powściągnąć emocje w sytuacjach stresowych, z którymi będzie stykał się na drodze. Bez znaczenia natomiast jest, czy pojawiające się na tym tle dysfunkcje mają postać jednostki chorobowej, czy też cechy nieprawidłowej osobowości. Każda bowiem trwała niemożność emocjonalnego poradzenia sobie przez kierowcę z sytuacjami drogowymi będzie elementem dyskwalifikującym. Dlatego też stan psychiczny, emocjonalny kierującego pojazdem nie jest bez znaczenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym (zob. wyrok NSA z 06.11.2009 r., sygn. akt I OSK 126/09; LEX nr 557072).

Odnosząc powyższe do treści zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, iż Sąd I instancji podkreślił, że stan zdrowia kierowcy jest istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu. W nawiązaniu do § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15, dalej rozporządzenie), WSA w Lublinie stwierdził, iż przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami nie ograniczają się tylko do przypadków ułomności fizycznej, powodującej trudności w obsłudze pojazdu, lecz dotyczą także następstw różnych schorzeń, a także cech osobowości, które ze względu na swój charakter mogą wpływać na bezpieczne uczestniczenie przez kierowców w ruchu drogowym. W tym kontekście w uzasadnieniu wyroku wyraźnie podkreślono, iż: "Starosta Ł. nie zarzucał F. T., iż ten cierpi na chorobę psychiczną lub jest upośledzony umysłowo (...)."

Uwzględniając powyższe, NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, iż przekazana w sprawie informacja przez Prokuratora, powzięta po dacie przyznania skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, może powodować istotne wątpliwości co do posiadania przez skarżącego wymaganych sprawności.

W nawiązaniu do argumentacji skarżącego kasacyjnie, dotyczącej posiadanych przez niego zaświadczeń lekarskich, które nie były uwzględniane ani w toku postępowania administracyjnego, ani przez Sąd I instancji, wskazać należy na akceptowany tu pogląd wyrażony w wyroku WSA z 28.09.2011 r. (sygn. akt VII SA/Wa 645/11; LEX nr 969455): "Posiadanie ważnego zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi nie stanowi przeszkody do kontroli stanu zdrowia, gdy pojawią się uzasadnione wątpliwości. Zaświadczenie lekarskie nie stanowi bowiem źródła nabycia określonych praw, lecz stanowi wyłącznie dodatkowy warunek przy ubieganiu się o prawo do kierowania pojazdami." NSA wskazuje też na pogląd, iż skierowanie na badania lekarskie ma na celu wyjaśnienie nie tylko wpływu stanu zdrowia na możliwość kierowania pojazdami silnikowymi, ale także wpływu leków czy innych substancji psychoaktywnych, które ewentualnie kierowca przyjmuje, na sprawność w prowadzeniu samochodu, rozpoznaniu sytuacji na drodze i prawidłowej jej oceny dla wykonywanych manewrów (zob.wyrok WSA z 03.03.2010 r., sygn. akt III SA/Wr 722/10; LEX nr 758069). Temu celowi służy właśnie wskazany przepis umożliwiający organowi skorzystanie z omówionego postępowania, gdy zachodzi okoliczność określona w tej normie prawnej. Skierowanie na badania mające wykazać brak istnienia przeciwwskazań do dalszego prowadzenia pojazdów przez skarżącego jest w okolicznościach sprawy najwłaściwszą formą dozwolonej kontroli posiadanych przez niego uprawnień (zob. wyroki NSA z dnia 06.09.2009 r. sygn. akt I OSK 126/09 LEX nr 557072 i z dnia 17.11.2008 r. sygn. akt I OSK 1467/07 LEX nr 525958).

Zgodzić się przy tym należy z argumentacją Sądu I instancji, iż organy nie mogą samodzielnie dokonywać wiążącej oceny stanu zdrowia skarżącego (tak też w postanowieniu WSA z 01.09.2009 r., sygn. akt II SA/Rz 650/09; Wspólnota 2009/39/45). Trafnie podkreśla się w zaskarżonym wyroku, że skierowanie na badanie lekarskie ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, czy stwierdzone w opinii sądowo-psychiatrycznej organiczne zaburzenia osobowości oraz zmiany organiczne w ośrodkowym układzie nerwowym mogą mieć wpływ na zachowanie uczestnika w ruchu drogowym.

Zarzut naruszenia prawa procesowego oparto na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w powiązaniu z przepisami k.p.a.: art. 7, art. 11, art. 12, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie art. 7 k.p.a. skarżący kasacyjnie upatruje w przekroczeniu granicy uznania administracyjnego w kontekście § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15, dalej rozporządzenie). Naruszenie art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. polega, według skarżącego kasacyjnie, na niepełnym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz nie ustosunkowaniu się do dowodów zgłaszanych przez skarżącego. Zaś normie zawartej w art. 12 k.p.a. uchybiono w związku z ustalonym w § 6 (powinno być: § 2 pkt 6) terminem.

Sformułowane wyżej zarzuty, w świetle wskazanego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. rozumieć należy w ten sposób, iż Sąd I instancji nie zauważył uchybień popełnionych w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy. Przypomnieć należy, iż obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego (zob. wyrok WSA z 28.09.2010 r., sygn. akt II SA/Ol 592/10; LEX nr 753993). Uwzględniając powyższe, NSA jest zdania, iż Sąd I instancji trafnie ocenił kontrolowane postępowanie administracyjne jako spełniające wymogi procesowoprawne, określone w k.p.a., w tym określone zasadami ogólnymi k.p.a. oraz w rozporządzeniu.

Skarżący kasacyjnie twierdzi, że wniosek Prokuratora Rejonowego Prokuratury w Ł. z [...].07.2009 r. skierowany do Starosty Ł. po upływie 4 lat od sporządzenia opinii sądowo-psychiatrycznej, na którą się powołuje, lakonicznie uzasadniony, nie może stanowić wiarygodnej informacji w rozumieniu § 2 ust. 5 rozporządzenia. Obligował on organ do wszczęcia postępowania administracyjnego, ale nie był wystarczający do merytorycznego załatwienia sprawy bez wyjaśnienia okoliczności podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania w zakresie zasadności zastrzeżeń co do zdolności skarżącego do kierowania pojazdami. Konfrontując te zarzuty z argumentacją Sądu I instancji, nie sposób podzielić stanowiska skargi kasacyjnej.

Analizując treść art. 122 ust. 4 ustawy w związku treścią § 2 ust. 5 rozporządzenia, Sąd I instancji trafnie uznał, iż ten ostatnio wymieniony przepis stanowi podstawę uznania administracyjnego. W konsekwencji, prawidłowym było też przyjęcie przez WSA w Lublinie, iż przepis ten wymagał rozważenia przez Starostę, czy informacja o stanie zdrowia skarżącego pochodzi z miarodajnego źródła, oraz czy może świadczyć o przeciwwskazaniach zdrowotnych do kierowania pojazdami. Stosownie do tego wzorca, Sąd I instancji ocenił działanie organu I instancji, zaaprobowane przez organ odwoławczy, jako prawidłowe.

Należy przypomnieć, iż § 2 ust. 5 rozporządzenia nie określa, od kogo taka informacja powinna pochodzić, ani w jakiej formie ma być przekazana. To od decyzji organu zależy czy uzna, że uzyskana informacja jest wystarczającą podstawą do skierowania na badania lekarskie (zob. wyrok WSA z 15.11.2007 r., sygn. akt II SA/Bd 428/07; LEX nr 425321). Należy też wziąć pod uwagę, że przepisy ustawy nie określają, jakie konkretne zdarzenia czy okoliczności mogą spowodować pojawienie się zastrzeżeń co do stanu zdrowia. Art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi jedynie, że badaniu podlega kierujący pojazdem w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia, bez szczegółowego ich określenia. Zgodzić się przy tym należy z poglądem, iż art. 122 ust 1 pkt 4 ustawy ma zastosowanie niezależnie od ustalenia, czy powstanie zastrzeżeń nastąpiło w bezpośrednim związku z zachowaniem i sposobem prowadzenia pojazdu podczas wykonywania przez daną osobę uprawnioną zindywidualizowanej czynności faktycznego kierowania pojazdem, czy też uzyskane przez organ wiarygodne informacje, uprawdopodabniające pośrednio wątpliwości co do posiadania przez konkretnego kierowcę wymaganej do prowadzenia pojazdów sprawności, mają źródło w innych okolicznościach (zob. wyrok WSA z 23.11.2010 r., sygn. akt II SA/Bk 624/10; LEX nr 752374).

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem NSA, Sąd I instancji trafnie podzielił stanowisko organów, iż w niniejszej sprawie informacja o stanie zdrowia skarżącego ma charakter wiarygodny, bowiem pochodzi od organu państwowego (prokuratora) i została poparta specjalistyczną opinią sądowo-psychiatryczną z konkluzją co do stanu zdrowia skarżącego, która uprawdopodabnia możliwość występowania przeciwwskazań zdrowotnych skarżącego co do dalszego udziału w ruchu.

Sąd I instancji słusznie stwierdził, iż fakt, że ww. opinia była sporządzona dla potrzeb innego postępowania, nie ma w sprawie znaczenia, bo istotne są: jej charakter (opinia specjalistyczna podpisana przez trzech lekarzy: dwóch psychiatrów i psychologa) oraz treść. Treść opinii pozwala ją uznać za źródło informacji, o jakim mowa w § 2 ust. 5 rozporządzenia. NSA zwraca uwagę, iż w tym ostatnim zakresie Sąd I instancji wskazuje, za organem odwoławczym, iż w opinii jednoznacznie stwierdza się, że skarżący "nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. Niewątpliwie ujawnia natomiast organiczne zaburzenia osobowości (...) i wymaga leczenia specjalistycznego w kontekście istniejących zmian organicznych w jego ośrodkowym układzie nerwowym." W tym kontekście Sąd I instancji miał rację, uznając, iż argumentacja skarżącego, poparta wieloma zaświadczeniami lekarskimi, że nie jest on chory psychicznie ani upośledzony umysłowo, nie mogła podważyć przedmiotowej opinii jako źródła informacji w rozumieniu § 2 ust. 5 rozporządzenia. Bowiem podstawą zastrzeżeń, jakie nasunęły się Staroście działającemu na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy, była specjalistyczna informacja o organicznych zaburzeniach osobowości skarżącego i zmianach organicznych w jego ośrodkowym układzie nerwowym; Starosta Ł. nie przypisywał skarżącemu ani choroby psychicznej, ani upośledzenia umysłowego. Jeśli zaś chodzi o postawioną diagnozę "zaburzeń osobowości skarżącego", to NSA akceptuje stanowisko Sądu Instancji, iż może ona wywoływać zastrzeżenia w stanie zdrowia skarżącego, mogące powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Nadto, jak wynika z opinii biegłych i zaświadczenia przekazanego organowi przez skarżącego (k-15 akt administracyjnych), skarżący leczy się w Poradni Neurologicznej od [...].02.2002 r., leczy się w PZP w Ł. od 2003 r. (odnośnie tej ostatniej informacji w opinii wskazuje się na k. 49 Protokołu z przesłuchania – s. 3 opinii). Powyższe informacje wskazują, iż ewentualne zaburzenia nie są związane z czynami będącymi podstawą wszczętego postępowania karnego, uprawdopodabniając występowanie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych co do jego dalszego udziału w ruchu jako kierowcy. Powyższe przemawia także przeciw uznaniu ewentualnych zaburzeń za krótkotrwałe. W tym świetle NSA podziela pogląd Sądu I instancji, iż na tym etapie postępowania, wniosek prokuratora i obszerna opinia specjalistyczna, obejmująca także wcześniejsze badania psychologiczno-neurologiczne, stanowiły wystarczające materiały do podjęcia decyzji na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy, co oznacza dostosowanie się do rygorów wynikającym z art. 77 § 1 k.p.a. NSA nie potwierdza zatem zarzutu, iż organy administracyjne uchybiły wymogom swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa).

W powyższym kontekście NSA za nietrafny uważa zarzut naruszenia art. 7 k. p. a., polegający na przekroczeniu granic administracyjnego uznania przez orzekający w niniejszej sprawie organ. Należy wskazać, iż znaczenie wyrażonej w tym przepisie zasady ogólnej uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (indywidualnego) wykracza poza ramy procedury, jako że z tej zasady wynikają także dyrektywy interpretacyjne w odniesieniu do prawa materialnego. W niniejszej sprawie w tym ostatnim zakresie chodzi zwłaszcza o § 2 ust. 5 rozporządzenia. Uwzględniając zatem wcześniejsze uwagi na tle tego przepisu w kontekście stanu faktycznego niniejszej sprawy, NSA stwierdza, iż Sąd I instancji prawidłowo ocenił zaskarżoną decyzję pod kątem należytego rozpatrzenia interesu społecznego ( bezpieczeństwo ruchu drogowego) i "słusznego interesu" skarżącego w przedmiotowym postępowaniu. Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ uprawniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymały je osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków. Organowi temu uprawnienia takie nadaje art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy. Prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy i jego ograniczenia mogą mieć miejsce tylko w ściśle określonych przez prawo wypadkach. W tym kontekście słusznie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślono, iż skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem prawa jazdy, a ma na celu jedynie wyjaśnienie wątpliwości, czy stwierdzone u skarżącego organiczne zaburzenia osobowości oraz zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym mogą mieć wpływ na zachowanie uczestnika ruchu drogowego. W związku z powyższym, NSA stwierdza, iż w niniejszej sprawie, organ odwoławczy rozpatrzył zarówno aspekty mające znaczenie dla interesu publicznego jak i interesu indywidualnego, nie naruszając wymogów uznania administracyjnego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów proceduralnoprawnych, NSA nie podziela stanowiska skarżącego kasacyjnie, iż termin wskazany w § 2 ust 6 rozporządzenia jest terminem nieprzekraczalnym. NSA akceptuje kwalifikację tego terminu zaprezentowaną m. in. w wyroku NSA z 03.03.2008 r. (sygn. akt I OSK 197/07; LEX nr 505375; podobnie WSA w wyroku z dnia 16.10.2008 r. ,sygn. akt III SA/Gd 138/08; LEX nr 511367), tj. iż nie jest to termin materialnoprawny. Jest to termin instrukcyjny, o jakim mowa np. w art. 35 k.p.a. Jego upływ nie powoduje wygaśnięcia prawa lub niemożności jego realizacji. Naruszenie terminu instrukcyjnego nie pozbawia właściwych organów kompetencji do załatwienia sprawy. Decyzji wydanej z przekroczeniem takich terminów nie można skutecznie przypisać cech rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, choć stanowi naruszenie zasady szybkości postępowania administracyjnego. Warto dodać, iż tożsamą kwalifikację nadał terminowi wskazanemu w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 01.04.2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ora wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. Nr 69, poz. 622 ze zm.) NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z 20.05.2010 r. (sygn. akt OPS 12/09; cbois.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż skarżący kasacyjnie ma rację wskazując na naruszenie zasady szybkości postępowania określonej w art. 12 k.p.a. Jednak z uwagi na charakter terminu wskazanego w § 2 ust 6 rozporządzenia, nie jest to tego typu uchybienie, które obligowałoby Sąd I instancji do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a.

Podsumowując powyższe, zdaniem NSA, zebrany materiał dowodowy i poczynione na jego podstawie ustalenia faktyczne, jak i wyjaśnienie podstaw prawnych i przesłanek decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego kasacyjnie na badania lekarskie, znalazły swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji administracyjnej, stąd zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a. i niedopatrzenia się przez Sąd I instancji ww. uchybienia, nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209-210 P. p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a. ) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 ww. ustawy.