Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 787/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 06 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. L. i H. M. L. oraz J. L. i M. I. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].07.2011 r. znak [...]Wójt Gminy B. P., po rozpatrzeniu wniosku P. D. Spółka akcyjna w L. (zwana dalej Spółką) w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, (I)umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na części działek nr ew. [...]i [...] -obręb gruntów wsi W.- szczegółowo wyznaczony na załączniku graficznym nr 1 (ark. 4) do decyzji z uwagi na to, że ta część działki objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, (II) ustalił Spółce lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie przebudowy istniejącej jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji stacja 110 kV B. P.- H. na działkach o numerach: -[...]-obręb gruntów wsi W.; -[...]- obręb gruntów wsi O., (III) odmówił nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W poszczególnych punktach części II decyzji organ ustalił: 1) rodzaj inwestycji, 2) funkcje terenu, 3) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności

w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, 4) że linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na mapie w skali 1:500 i 1:1000 stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji.

Zdaniem organu planowana inwestycja, poprawi warunki zasilania w energię elektryczną miasta B. P. i H. Organ stwierdził, że wbrew stanowisku A. i J. L. (współwłaścicieli działki nr [...] we wsi W.), charakter inwestycji opisanej we wniosku jakim jest przebudowa linii 110 kV do przesyłu energii elektrycznej oraz sprecyzowane przez wnioskodawcę jej przeznaczenie i wskazanie jej jako inwestycji o zasięgu powiatowym, uzasadnia zakwalifikowanie jej przez organ, na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.) w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jako inwestycji realizacji celu publicznego, której realizacja w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może odbywać się po ustaleniu lokalizacji na wniosek inwestora w trybie art. 52 ustawy z o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ponadto organ ocenił jako bezzasadne zarzuty stron co do zbytniego naruszenia ich prawa własności. Wskazał, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany i jeśli wniosek o jej wydanie czyni zadość wymaganiom formalnym oraz jest zgodny z prawem – organ nie może odmówić wydania decyzji z powodu zbytniej, zdaniem stron, ingerencji w prawo własności, bowiem ta kwestia w postępowaniu lokalizacyjnym nie jest rozpatrywana. Organ argumentował, że inwestycja nie jest położona na terenie objętym ochroną, natomiast wymagała – jako przedsięwzięcie potencjalnie mogące znacząco oddziaływać na środowisko – uzyskania decyzji środowiskowej. Tę wnioskodawca przedstawił (decyzja z dnia [...].03.2011 r.) i stwierdzono w niej brak potrzeby oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co uzasadnia, zdaniem organu, przyjęcie że nie ma podstaw do stwierdzenia istotnego, negatywnego jej wpływu na zdrowie ludzkie i wywoływanie zakłóceń w funkcjonowaniu urządzeń elektronicznych.

Odnośnie umorzenia postępowania na części działek o nr ew. [...] i [...]- obręb wsi W. wskazano, że uchwałą zmieniającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy B. P. z dnia [...].12.2000 r. ustalono, że przedmiotowe działki przeznaczone są pod zalesienie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A. L. i J. L. Zakwestionowali oni przede wszystkim, że planowane przedsięwzięcie zostało bezzasadnie zakwalifikowane przez organ gminy do kategorii inwestycji celu publicznego. Zdaniem Skarżących przedmiotowa inwestycja służy wyłącznie celom prywatnym. Ponadto podnieśli, że skoro planowana inwestycja polega na modernizacji istniejącej linii energetycznej, do której realizacji mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące służebności przesyłu, to inwestor przed przystąpieniem do niej powinien doprowadzić do ustanowienia takiej służebności. Skarżący wskazali również, że zaskarżona decyzja narusza ich prawo własności.

Podnieśli także, że organ zaniechał określenia linii rozgraniczającej teren inwestycji na mapie w skali 1: 2000 uważając, że uczynienie tego na mapie w skali 1:1000 jest niewystarczające.

Decyzją z dnia [...].09.2011 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że budowa linii do przesyłania energii elektrycznej o napięciu 110 kV mieści się w katalogu celów wymienionych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium wskazało także, wbrew twierdzeniom Skarżących, że planowana inwestycja wykracza poza interes konkretnych podmiotów prawa i należy ją traktować jako mającą znaczenie ponadlokalne, chociaż na obecnym etapie zamyka się na obszarze jednej gminy. Dodało również, że budowa sieci przesyłowych praktycznie zawsze będzie miała charakter o znaczeniu co najmniej lokalnym.

Odnośnie kwestii poszanowania prawa własności i nadmiernej uciążliwości realizacji inwestycji, Kolegium stwierdziło, że skoro sam ustawodawca

w art. 56 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wyłączył możliwość wydania decyzji odmownej wyłącznie ze względu na potrzebę ochrony prawa własności, to organ administracji publicznej nie może działać wbrew woli ustawodawcy.

W przypadku ewentualnych szkód lub ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej, będących następstwem realizacji celu publicznego, właściciele mogą dochodzić odszkodowania na zasadach określonych w art. 36 i 37 w zw. z art. 58 ust. 2 ww. ustawy.

Za bezzasadne organ odwoławczy uznał również zastrzeżenia co do graficznej postaci przedmiotowej decyzji organu pierwszej instancji. Z art. 54 ustawy wynika jedynie, że linie rozgraniczające inwestycji należy określić na kopii mapy

|w odpowiedniej skali (1:500, 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również

w skali 1:2000). Użycie przez ustawodawcę słowa również, należy rozumieć, zdaniem organu, że zastosowanie także takiej skali jest dopuszczalne, ale tylko

w przypadku inwestycji liniowych.

Skargę na powyższą decyzję złożyli do sądu administracyjnego A. L., H. M. L., J. L. i M. I. L., wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej lokalizacji inwestycji na działce [...] położonej w W. i wydanie decyzji odmawiającej ustalenia przebiegu inwestycji przez przedmiotową działkę, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 6 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez błędną wykładnię i przyjęcie, że inwestycja, której dotyczy wniosek, stanowi inwestycję celu publicznego;

2) art. 7, 77 i 107 k.p.a., wyrażające się sprzecznością istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego w następstwie przyjęcia, iż inwestycja nie stanowi wyłącznie przedsięwzięcia komercyjnego, lecz służy celowi publicznemu, a także niezgromadzeniem całokształtu materiału dowodowego w sprawie i brakiem uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji;

3) art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez jego nieuwzględnienie i wydanie decyzji bez poszanowania prawa własności Skarżących;

4) art. 10 k.p.a i art. 53 ust. 1 ustawy - poprzez niepoinformowanie o decyzji

i niezapełnienie właścicielom gruntów i ich pełnomocnikom czynnego udziału

w postępowaniu;

5) art. 54 pkt 3 ustawy - poprzez niedołączenie do wniosku mapy w odpowiedniej skali;

6) art. 28 k.p.a. - poprzez niewskazanie w decyzji organu pierwszej instancji stron postępowania.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podnieśli, że planowana inwestycja ma na celu przebudowę linii energetycznej z jednotorowej na dwutorową, a więc ma znaczenie dla powstałego zakładu płyt S. w O. Przebudowa linii do celów komercyjnych wyklucza inwestycję o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, a zatem stanowi naruszenie art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podniesiono również, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego winna uwzględniać dyrektywy dotyczące planowania

i zagospodarowania przestrzennego wymienione w art. 1 ust. 2 ustawy, w tym ochrony prawa własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy). Z uwagi zaś na fakt, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest warunkiem koniecznym wszczęcia procedur wywłaszczeniowych, organ administracji publicznej już na tym etapie jest zobowiązany uwzględniać zasady określone w art. 21 i 64 ust. 3 Konstytucji RP. Poza tym Skarżący podnieśli, że niewskazanie przez organ pierwszej instancji stron postępowania spowodowało naruszenie art. 28 oraz art. 107 k.p.a. oraz skutkowało nieotrzymaniem decyzji przez M. L. (pełnomocnika J. L.). Ponadto wskazano, że wydanie decyzji środowiskowej przed wszczęciem przedmiotowego postępowania spowodowało naruszenie art. 10 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Pismem procesowym z dnia 06.03.2012 r. A. L. oraz J. L. podnieśli dodatkowo zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 10, 48 § 1, 34 k.pa. poprzez nieustaleni aktualnego adresu zamieszkania A. B., E. B. i J. B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak

i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy B. P. z dnia [...].07.2011 r. nie naruszają prawa.

Jako bezzasadny należało uznać podstawowy zarzut – naruszenia przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i bezzasadne przyjęcie, iż planowana inwestycja w zakresie przebudowy istniejącej, jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji stacja 110 kV B. P.- stacja 110/15 kV H. nie ma charakteru inwestycji celu publicznego. Dla uznania inwestycji jako celu publicznego mają znaczenie przepisy art. 2 pkt 5 ustawy z dnia

27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 Nr 80 poz. 717 ze zm.) oraz art. 6 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 Nr 102 poz. 651 ze zm.).

Stosownie do treści art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania

o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim

i krajowym) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy

o gospodarce nieruchomościami. Zawarty zaś w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami katalog inwestycji realizujących cel publiczny ma charakter zamknięty i konkretny. Celem publicznym jest cel wyrażony wprost w punktach 1-9 art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, albo cel określony jako publiczny

w odrębnych ustawach zgodnie z punktem 10 art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W punkcie 2 art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami stwierdzono, że celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów

i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

W kontekście wyżej przytoczonych regulacji prawnych zasadna pozostaje ocena organów administracyjnych obydwu instancji co do charakteru zamierzenia inwestycyjnego P.D. S.A. w L. jako inwestycji celu publicznego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że inwestor ma zamiar przebudować linię elektroenergetyczną 110 kV, łączącą ze sobą istniejące stacje 110 kV (położone

w B. P., w H.), mające strategiczne znaczenie dla województwa p. Przebudowa linii (polegającej na wymianie słupów) jest częścią większej inwestycji polegającej na budowie linii energetycznej (co do której wypowiedział się tutejszy Sąd w sprawach: II SA/Bk 460/11 i II SA/Bk 461/11). Jak słusznie stwierdziły organy, zasilanie zakładu wytwarzającego płyty, jaki powstał w gminie O., jest ważną, ale tylko jedną z przesłanek realizacji tej inwestycji. Ponadto, mając na względzie oświadczenie inwestora z dnia [...].04.2011 r. i załączone kopie dokumentów urzędowych, zasadnie Kolegium stwierdziło, że planowana przebudowa linii elektroenergetycznej jest przejawem działania o znaczeniu wykraczającym poza interes konkretnych podmiotów prawa i należy je traktować jako mające znaczenie ponadlokalne, pomimo, iż realizowane są na obszarze jednej gminy. Należy również nadmienić, że każda energetyczna sieć przesyłowa ma charakter przedsięwzięcia służącego celom publicznym, gdyż podmiot ją eksploatujący ma ustawowy obowiązek przyłączenia do niej każdego użytkownika, który spełnia warunki techniczne do takiego przyłączenia.

Tutejszy Sąd w wyrokach z dnia 8 grudnia 2011 r., (sygn. akt 460/11 i 461/11) stwierdził, że takiemu komercyjnemu – niepublicznemu charakterowi spornej inwestycji zaprzecza nie tylko ustalenie organów, iż z inwestycji będą korzystać oprócz S. P. Sp. z o.o (I.), farma wiatrowa o mocy około 40 MW oraz inni indywidualni odbiorcy, ale długość linii przez samych skarżących podawana na 10 km, a przede wszystkim powiązania tego zamierzenia inwestycyjnego

z inwestycją w postaci modernizacji – przebudowy istniejącej jednotorowej linii elektroenergetycznej relacji stacja B. P. – H. Modernizacja sieci elektrycznej wynika z "narastającego zapotrzebowania mocy oraz planowanych przyłączy..." co skutkuje potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego regionu. Zatem nie ulega wątpliwości, że obydwie linie – istniejąca (modernizowana) i planowana– stanowić będą całość i jedność, czyli sieć w rozumieniu art. 4 pkt 11 Prawa energetycznego jako instalacja połączona i współpracująca ze sobą, co przesądza o ponadlokalnym charakterze inwestycji.

Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela zatem w całości ocenę dokonaną przez organy administracyjne co do charakteru przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego.

W tym miejscu można wskazać, iż zgodnie z umacniającą się linią orzecznictwa budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń energii elektrycznej służących do przesyłania energii ex definitione stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Nie ma znaczenia czy inwestorem jest podmiot publiczny czy prywatny (vide wyroki: II OSK 1133/11 z 08.04.2011 r., II OSK 548/11 z 15.05.2008 r., II OSK 1412/09 z 3.11.2010 r., II SA/Bk 288/10 z 10.06.2010 r.). Przykładowo

w uzasadnieniu wyroku w sprawie II OSK 1412/09 NSA stwierdził: "... jak wynika

z utrwalonego orzecznictwa NSA obecnie tylko budowa i utrzymanie przewodów

i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej ex definitione stanowi w tym zakresie cel publiczny, a pozostałe zamierzenia inwestycyjne z tej sfery gospodarki energetycznej do uzyskania takiej kwalifikacji potrzebują wykazania się dodatkową cechą ("niezbędnością do korzystania").

Skład orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela wyżej przedstawione stanowisko. Podkreślić trzeba, że sieć elektroenergetyczna stanowi niejako zespół naczyń połączonych. Stanowi zamknięty, zwarty i współdziałający system, składający się z odbiorców indywidualnych energii elektrycznej, co nie oznacza, iż każdy z nich ma doprowadzoną energię elektryczną indywidualnie, niezależnie od innych odbiorców. Do istniejącej sieci w przyszłości mogą zostać przyłączeni dalsi odbiorcy

i nowe obiekty. Sieci i urządzenia przemysłowe (ze swej natury) zapewniają powszechną dostępność energii elektrycznej.

W tym miejscu wskazać można na stanowisko zarysowane w orzecznictwie, iż dostępność ogółowi użytkowników oznacza, że dane usługi (w sprawie – usługi elektroenergetyczne) są dostępne nieograniczonej i z góry nieustalonej liczbie

i grupie osób, które spełniając konkretne warunki staną się użytkownikami sieci elektroenergetycznej (vide wyroki: II OSK 1276/08 z 25.08.2009 r., II SA/Bk 82/10

z 13.04.2010 r.). Powyższe odnosi się także do inwestycji w sprawie niniejszej. Dlatego zarzut bezpodstawnego przyjęcia publicznego celu spornej inwestycji nie mógł się ostać.

Bezzasadny pozostaje też zarzut niedołączenia do wniosku mapy

w odpowiedniej skali. Zgodnie z treścią art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy planistycznej mapa zasadnicza określająca granice terenu objętego wnioskiem winna być przedstawiona w skali 1: 500 lub 1: 1000, a w stosunku do inwestycji liniowych może to być skala 1:2000. Dołączenie mapy w skali 1: 2000 nie jest obligatoryjne. Jak słusznie zauważyło SKO, użycie mapy w skali 1:1000 stanowi bardziej przejrzystą formę graficzną w tej sprawie.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut nadmiernej ingerencji w prawo własności Skarżących. Z treści skargi nie wynika na czym miałaby polegać nadmierna ingerencja inwestycji w prawo własności działki nr [...]. Natomiast

z wyjaśnień Skarżących na rozprawie wynika, że chodzi o postawienie dodatkowych słupów (część z nich dotychczas istniała) oraz chodzi o należne odszkodowanie. Należy tu wyjaśnić, że kwestia odszkodowania za korzystanie z działki Skarżących, nie jest objęta zakresem rozpoznawanej sprawy. Odszkodowania Skarżący mogą domagać się w oddzielnym postępowaniu. Tak jak podkreślono w uzasadnieniach decyzji organów obydwu instancji, decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej z uwagi na regulację art. 56 u.p.z.p., który to przepis stanowi: "Nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego."

Decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, nie konstytuuje żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Organ nie ma więc luzu decyzyjnego (uznanie administracyjne), ani swobody interpretacyjnej, innych niż przewidziane w przepisach odrębnych. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje na nieprzekraczalne granice ustalenia warunków i zasad zagospodarowania oraz zabudowy w decyzji. Zatem to prawo determinuje treść decyzji. Decyzje o warunkach zabudowy oraz decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowią typowy przykład aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Jeśli stwierdzi niezgodność, ma obowiązek wydać decyzję odmowną; jeśli jej nie stwierdzi, ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy ("Ustawa

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz" pod redakcją Zbigniewa Niewiadomskiego, C.H. Beck 2011, str. 468: wyrok w sprawie V SA/Po 103/10 z dnia 12.05.2010 r.). Inaczej mówiąc decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego jest decyzją, której ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa.

Sposób rozwiązania prawnego dla inwestycji celu publicznego,

w szczególności związanego charakteru decyzji ustawodawca w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postawił wnioskowi o wydanie takiej decyzji określone wymagania. W sytuacji ich spełnienia i zgodności wniosku

z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych – organ winien wydać pozytywną decyzję, tak, jak miało to miejsce

w przedmiotowej sprawie (vide: wyrok II OSK 648/09 z 27.04.2010 r.,

Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2011, Wyd. C.H. Beck). Dlatego nie mógł się ostać zarzut naruszenia przepisów art. 21 i 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiących

o ochronie prawa własności.

Niezasadne pozostają też pozostałe zarzuty, w szczególności naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 k.p.a. w postaci nienależytego wyjaśnienia sprawy. Niezbędne dla prawidłowego rozpatrzenia wniosku okoliczności zostały

w sposób dostateczny wyjaśnione. W szczególności organy obydwu instancji poczyniły ustalenia co do charakteru inwestycji i jej znaczenia lokalnego oraz sprawdziły wymogi wniosku, w tym wymagane uzgodnienia. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, z faktu, iż w aktach sprawy znajduje się dokument świadczący wyłącznie w przekonaniu niektórych stron -o posiadaniu przez inwestora przebudowy przedmiotowej linii 110 kV zamiaru realizowania jej wyłącznie na potrzeby konkretnych przedsiębiorców- nie wynika wcale, że między decyzją a materiałem dowodowym zachodzi sprzeczność.

Bezzasadny jest również zarzut braku w decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej linii uzasadnienia prawnego i faktycznego (art. 107 k.pa.). Obie decyzje wskazują i przytaczają treść przepisów prawa, na podstawie których zostały podjęte, wyjaśniając je w sposób wszechstronny. Na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych, przeprowadzono analizę terenu inwestycji,

o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uwzględniając odpowiednie ustalenia wynikające z decyzji środowiskowej

(nr [...]. ).

Nie zasługiwał też na uwzględnienie zarzut dotyczący braku oznaczenia

w decyzji organu pierwszej instancji wszystkich stron postępowania. Zgodnie

z art. 53 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty

w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Nie można zatem oczekiwać, aby w ww. okolicznościach prawnych, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmowała wszystkie osoby będące stronami. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, gdyby na skutek pominięcia danej osoby w treści decyzji niemożliwe stałoby się jej wykonanie, albo-skorzystanie z przysługujących środków zaskarżenia, uchybienie takie należałoby uznać za istotne. Skoro decyzja organu pierwszej instancji została doręczona wszystkim właścicielom, których sprawa dotyczy, to Kolegium prawidłowo uznało, że nie doszło do naruszenia art. 28 k.p.a. lecz co najwyżej 10 § 1 k.p.a. Jeżeli nawet (jak twierdzą Skarżący) organ I instancji nie doręczył decyzji M. L., który był pełnomocnikiem J. L., a doręczono ją J. L. i tenże prawidłowo skorzystał ze środka odwoławczego, to Skarżący został pozbawiony możliwości działania. Jeśli chodzi o doręczenia wezwań dla J., A. i E. B. to Sąd uznał je za doręczone na adresy figurujące w aktach. Skarżący nie mają interesu własnego, aby wynik sprawy uzależniać od zarzutu prawidłowości doręczeń korespondencji administracyjnej

i sądowej innym uczestnikom. Pozbawienie możliwości działania w sprawie osób trzecich może być badane indywidualnie i tylko na zarzut zainteresowanych, a nie Skarżących. Powyższe uchybienie nie stanowiło jednak podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy we własnej decyzji określił tożsamość stron postępowania.

Tak samo odnieść się należy do zarzutów skierowanych do "postępowania środowiskowego" w postaci ewentualnego niepowiadomienia skarżących

o czynnościach i wyniku tamtego postępowania. Zdaniem składu orzekającego ocena prawidłowości postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji nie mieści się w granicach sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270

ze zm.), co wyklucza badanie prawidłowości decyzji środowiskowej przy rozpoznaniu skargi na decyzję lokalizacyjną. Z mocy art. 72 ust. 1 pkt. 3 i art. 73 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3.10.2008 r. (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) uzyskanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji

o warunkach zabudowy oraz odpowiednio decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Zaś zgodnie z art. 86 cytowanej ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust.1. Zatem w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (tak samo

o ustalenie warunków zabudowy) organ je prowadzący nie jest uprawniony do merytorycznej, ani jakiejkolwiek innej oceny zasadności i legalności dołączonej decyzji środowiskowej. Również sąd administracyjny nie jest uprawniony

w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego do oceny legalności decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji.

Mając, zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znalazły oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.