Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1840/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.2 ust.1 oraz art.7 ust.1; art 6 ust.10 oraz art.24 ust.1 ustawy z dnia 24 maja 1990 r. o Krajowym Rejestrze Karnym-Dz.U. z 2008r. Nr 50,poz.292
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art.4
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1593
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 listopada 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o pracownikach samorządowych.
article: art.15 ust.1
journal: Dz.U. 2005 nr 64 poz 565
law: Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie NSA Irena Kamińska (spr.) NSA Jerzy Stankowski Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 872/07 w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta O. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I OSK 1840/07

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2007 r. oddalił skargę Prezydenta Miasta Opola na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie odmowy udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego.

W uzasadnieniu wyroku przedstawiono następujący stan faktyczny sprawy.

Dyrektor Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007r., po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta Opola o nieodpłatne udzielenie informacji, odmówił udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego o 454 osobach - pracownikach Urzędu Miasta Opola. Prezydent Miasta Opola wystąpił z tego rodzaju wnioskiem z uwagi na wejście w życie ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 169 poz. 1201) mocą, której nałożono obowiązek uzyskania danych o niekaralności pracowników samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Biura wskazał, iż organy samorządu terytorialnego mają ograniczony dostęp do informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000r. o Krajowym Rejestrze Karnym ( Dz. U. Nr 50, poz. 580 z późn. zm.) organy samorządu terytorialnego mogą uzyskać taką informację, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą nałożonych na nie zadań publicznych, określonych w ustawie. Mogą również, na zasadzie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, uzyskać informacje w zakresie niezbędnym do zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Wobec Prezydenta Miasta Opola jako pracodawcy ma zastosowanie, jak wskazał Dyrektor, przepis art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, zgodnie z którym pracodawcy samorządowi występujący do Krajowego Rejestru Karnego z zapytaniem o pracownika samorządowego zatrudnionego na stanowisku urzędniczym na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1201) ponoszą opłatę za udzielenie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, stosownie do art. 24 ust. 1 powołanej ustawy.

W zażaleniu od tego postanowienia Prezydent Miasta Opola wskazał, iż w omawianym przypadku – w jego ocenie - ma zastosowanie art. 24 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, który zwalnia organy samorządu terytorialnego z opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego w sytuacji, kiedy jest to uzasadnione wykonaniem nałożonych na nie zadań publicznych, określonych w ustawie. Ponadto, zdaniem Prezydenta w omawianym przypadku miał zastosowanie również art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565 ze zm.) w myśl, którego podmiot prowadzący rejestr publiczny powinien zapewnić podmiotowi realizującemu zadania publiczne nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań.

Po rozpatrzeniu zażalenia Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Minister wskazał, że sprawy związane z zatrudnieniem pracowników, ustaleniem uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, nie mieszczą się w kategorii wykonywanych zadań publicznych przez organy samorządu terytorialnego określonych w art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, jak również w przepisie art. 15 ust.1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Organ naczelny podkreślił, że ustawodawca zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych, zobowiązał w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy pracodawcę samorządowego zatrudniającego osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym do wystąpienia z zapytaniem o udzielenie informacji o tej osobie do Krajowego Rejestru Karnego. Zgodnie z wykładnią tego przepisu należy uznać, że organ samorządu terytorialnego występuje jako pracodawca samorządowy, zatrudniający osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym. Prezydent Miasta Opola, występując do Krajowego Rejestru Karnego jako pracodawca o uzyskanie informacji o osobach, nie wniósł należnych opłat. Ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym w art. 6 ust. 1 pkt 10 nie różnicuje pracodawców i pod względem pobierania opłat za wydanie zaświadczenia traktuje ich jednakowo. Dlatego też, zdaniem organu naczelnego, w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy i stosowne opłaty powinny były zostać przez skarżącego wniesione.

Postanowienie to do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżył Prezydent Miasta Opola, zarzucając temu postanowieniu naruszenie art. 24 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym zwalniający organy samorządu terytorialnego z opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego w przypadku, kiedy jest to uzasadnione wykonaniem nałożonych na nie zadań publicznych, określonych w ustawie oraz naruszenie, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne poprzez uznanie, że przepis ten nie stanowi podstawy do zwolnienia skarżącego z obowiązku uiszczenia opłaty.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że kwestionowane postanowienie organu odpowiada prawu. Tym samym Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, iż Prezydent Miasta Opola składając przedmiotowy wniosek występuje jako organ samorządu terytorialnego i wobec tego na podstawie art. 24 ust. 1 w zw. z art. 6 ust.1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50 poz. 580 ze zm.) zwolniony jest z obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie informacji o osobie. Stosownie do treści art. 24 ustawy o KRK za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu państwa. Od uiszczenia opłaty zwolnione są podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 1-9 i 11 w tym m.in. organy samorządu terytorialnego wykonujące zadania publiczne, gdy jest to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na niego zadań, określonych w ustawie. Z ustawowego zwolnienia nie korzystają natomiast pracodawcy, którzy uprawnieni są do uzyskiwania informacji z Rejestru w zakresie niezbędnym dla zatrudniania pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Podkreślić należy, iż obowiązek wystąpienia z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o pracowniku samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym nałożony został nie na organy gminy, (którym w świetle ustawy o samorządzie gminnym niewątpliwe jest prezydent miasta) lecz na "pracodawców samorządowych". Na podstawie przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2006r. Nr 169 poz. 1201) zobowiązano "pracodawcę samorządowego" zatrudniającego osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym do wystąpienia w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o tej osobie. W ust. 2 powołanego przepisu postanowiono natomiast, iż w przypadku, gdy z informacji, o której mowa w ust. 1, wynika, że pracownik samorządowy zatrudniony na stanowisku urzędniczym nie spełnia warunku określonego w art. 3 ust. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, pracodawca niezwłocznie rozwiązuje z takim pracownikiem stosunek pracy za wypowiedzeniem lub odwołuje go ze stanowiska (art. 2 ust.2). W celu zdefiniowania tego pojęcia "pracodawca samorządowy" Wojewódzki Sąd Administracyjny odwołał się do ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1593 ze zm.). Z treści art. 4 w zw. z art. 1 pkt 3 ustawy o pracownikach samorządowych wynika, iż "pracodawcą samorządowym" dla pracowników zatrudnionych w urzędzie gminy jest urząd gminy. Jednocześnie zgodnie z art. 4 pkt 4 czynności w sprawach z zakresu prawa pracy za jednostki, o których mowa w art. 1, zwane dalej "pracodawcami samorządowymi", dokonują - wójt, burmistrz lub prezydent miasta. A zatem Prezydent Miasta Opola występując z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych wykonywał w imieniu "pracodawcy samorządowego" tj. Urzędu Miasta Opola obowiązki nałożone na "pracodawcę samorządowego" ustawą z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych. Uzyskanie zaś informacji z Krajowego Rejestru Karnego przez "pracodawcę samorządowego" było niezbędne w celu ustalenia uprawnienia zatrudnionych pracowników samorządowych do dalszego zajmowania określonych stanowisk urzędniczych. Dlatego też w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do przyjęcia, iż z zapytaniem do Krajowego Rejestru karnego zwrócił się organ samorządu terytorialnego wykonujący zadania publiczne oraz że było to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na niego zadań, określonych w ustawie. W świetle powyższego za prawidłowe zaś uznał Sąd zobowiązanie, wynikające z treści art. 24 ust 1 ustawy, do uiszczenia opłaty za wydanie informacji o osobie. W ocenie Sądu, słusznie wskazał Minister, iż ustawodawca w art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o KRK nie różnicuje pracodawców i pod względem pobierania opłat traktuje ich jednakowo.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Prezydent Miasta Opola zarzucając w niej zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego:

1. art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 580 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię tj. brak uznania, że zawarty w powołanym przepisie zwrot: "(...) w przypadkach, kiedy jest to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na nie zadań, określonych w ustawie" odnosi się wyłącznie do "innych organów wykonujących zadania publiczne";

2. w sytuacji niezastosowania interpretacji wskazanej wyżej w pkt (1) - art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 580 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię tj. uznanie, że w kategorii zadań publicznych wykonywanych przez organy samorządu terytorialnego określonych w cyt. przepisie nie mieszczą się sprawy związane z zatrudnieniem pracowników tychże organów. Innymi słowy - poprzez przyjęcie, że cytowany przepis nie stanowi podstawy do zwolnienia skarżącego z obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 24 ust. 1 cyt. ustawy, przy składaniu obligatoryjnych zapytań o informację z KRK dotyczącą osób zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych;

3. art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 580 ze zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. uznanie, że ma on pierwszeństwo w stosowaniu (przed art. 6 ust. 1 pkt 9 cyt.

ustawy) w sytuacji składania obligatoryjnych zapytań o informację z KRK dotyczącą osób zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych;

4. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17.02.2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię tj. przyjęcie, że nie stanowi on podstawy do zwolnienia skarżącego z obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 24 ust. 1 cyt. ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, przy składaniu obligatoryjnych zapytań o informację z KRK dotyczącą osób zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych.

Stosownie do treści art. 24 ust. 1 zdanie drugie ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, od uiszczenia opłaty zwolnione są podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 1-9 i 11 ustawy. W art. 6 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy mowa jest o organach administracji rządowej, organach samorządu terytorialnego oraz innych organach wykonujących zadania publiczne, w przypadkach kiedy jest to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na nie zadań, określonych w ustawie. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, przepis ten daje podstawę do podmiotowego wyłączenia z obowiązku uiszczenia opłaty również w niniejszej sprawie.

Odmowa objęcia wnoszącego skargę zwolnieniem oznaczałaby, że nie wykonuje on zadań publicznych albo wystąpienie z zapytaniem nie było uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych nań zadań, określonych ustawą. Zgodnie, bowiem z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) urząd gminy służy pomocą w wykonywaniu zadań wójta. Z kolei wójt - jako organ wykonawczy gminy - wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa (art. 30 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Rada gminy podejmuje uchwały jako organ właściwy we wszystkich sprawach pozostających w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej (art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów (art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Zadania gminy dzielą się zaś na własne oraz zlecone (art. 7-8 ustawy o samorządzie gminnym). Już z samej treści powyższych przepisów wynika, że nieuprawnione jest wyłączenie wnoszącego skargę z kategorii, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że wystąpienie do Krajowego Rejestru Karnego było obligatoryjne i wynikało z przepisu ustawowego - art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1201). Argumentacja Ministra Sprawiedliwości (zaaprobowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie), iż art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym "nie różnicuje pracodawców" jest chybiona, ponieważ wnoszący skargę nie powoływał się na żadne zróżnicowanie pracodawców w obrębie tego przepisu. Wskazywał natomiast na podmiotowe wyłączenie z obowiązku wnoszenia opłaty zawarte w art. 6 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy. Jest oczywiste, że art. 6 ust. 1 pkt 9 stanowi lex specialis w stosunku do art. 6 ust. 1 pkt 10, wobec czego żadne dodatkowe "różnicowanie" w obrębie art. 6 ust. 1 pkt 10 nie było potrzebne. Zwolnienie z przedmiotowej opłaty przysługiwało również wnoszącemu skargę na mocy art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. W ocenie wnoszącego skargę, powołany przepis ma pełne zastosowanie do omawianej sytuacji (wnoszący skargę jest podmiotem publicznym w rozumieniu art. 2 ww. ustawy). Ponadto, jak argumentował autor skargi kasacyjnej, istnienie takiej regulacji (obok regulacji art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym) wskazuje na konsekwentny zamiar ustawodawcy podmiotowego zwolnienia jednostek samorządu terytorialnego i ich organów z obowiązku uiszczania opłat za udostępnienie danych z rejestrów publicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 50, poz. 292) "Za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę stanowiącą dochód państwa. Od uiszczenia opłaty zwolnione są podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 1-9, 11 i 12". W dniu wydania zaskarżonego do sądu postanowienia od obowiązku uiszczenia opłaty zwolnione były podmioty wymienione w art. 6 ust. 1-9 i 11. Art. 6 tej ustawy stanowi w pkt 9 "Prawo do uzyskania informacji o osobach, których dane osobowe zgromadzone zostały w Rejestrze, przysługuje: organom administracji rządowej, organom samorządu terytorialnego oraz innym organom wykonującym zadania publiczne, w przypadkach kiedy jest to uzasadnione potrzebą wykonywania nałożonych na nie zadań, określonych w ustawie". Ustawa z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w art. 2 ust. 1 stanowi "Gmina wykonuje zadanie publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność". Według art. 6 powołana ustawa o samorządzie gminnym "Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów (ust. 1). Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnie w sprawach, o których mowa w ust. 1, należy do gminy (ust. 2). Zgodnie z art. 7 ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Gmina wykonuje też zadania zlecone administracji rządowej. Zadania publiczne to zadania na rzecz wspólnoty, związane z zaspokajaniem potrzeb zbiorowych określonej społeczności lokalnej, np. sprawy porządku publicznego, bezpieczeństwa obywateli. Zadania publiczne wykonuje gmina poprzez swoje organy: organy uchwałodawcze i wykonawcze, a bezpośrednie wykonawstwo przez aparat pomocniczy. Zgodnie z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym "Wójt wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy". Wójt jest kierownikiem urzędu i z tego tytułu wykonuje uprawnienia zwierzchnika służbowego w stosunku do pracowników urzędu i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. W myśl natomiast art. 11a ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym ilekroć w ustawie jest mowa o wójcie, należy przez to rozumieć także burmistrza oraz prezydenta miasta. Zgodnie z art. 4 ustawy z 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 ze zm.) "Czynności w sprawach z zakresu prawa pracy za jednostki, o których mowa w art. 1, zwane dalej «pracodawcami samorządowymi» dokonują: (...) 2a) wójt (burmistrz, prezydent miasta) – wobec zastępcy wójta (burmistrza, prezydenta miasta), sekretarza gminy, skarbnika gminy oraz kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, (...) 4) w urzędzie jednostki samorządu terytorialnego – wójt (burmistrz, prezydenta miasta), starosta, marszałek województwa wobec pozostałych pracowników urzędu oraz wobec kierowników samorządowych jednostek organizacyjnych będących samodzielnymi pracodawcami samorządowymi innymi niż wymienieni w pkt 1-3". Wykonywanie przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) czynności za pracodawcę samorządowego jest działaniem w jego imieniu i ze skutkiem prawnym dla pracodawcy samorządowego. Są to zatem czynności pracodawcy samorządowego a nie organu samorządu terytorialnego.

Zatrudnianie pracowników samorządowych nie jest wykonywaniem przez organy samorządu terytorialnego zadania publicznego. Sąd zatem dokonał prawidłowej wykładni art. 24 ust. 1 powołanej ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym. W zakresie uregulowanym w art. 6 ust. 10 w związku z art. 24 ust. 1 powołanej ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym nie ma zastosowania art. 15 ust. 1 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565 ze zm.). Art. 15 ust. 1 tej ustawy ogranicza prawo nieodpłatnego dostępu do zgromadzonych rejestrze danych podmiotowi publicznemu, jak i podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, ale tylko w zakresie realizacji zadań publicznych.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.