Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1002/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1 i  pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant St. sekr. Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2009 r. sprawy ze skarg D. R., G. R., T. Z.–K. i R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżących D. R. i G. R. solidarnie kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., rozpatrując ponownie sprawę toczącą się z wniosku [...] Sp. z o.o., utrzymało w mocy decyzję Nr [...] Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. Organ I instancji utrzymaną w mocy decyzją ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji paliw wraz z myjnią samochodową, w tym: obiektu administracyjno-kasowego, wiaty nad obszarem do tankowania dla dwóch dwustronnych stanowisk dystrybutorów paliw i jednego LPG, myjni samochodowej, dwóch podziemnych zbiorników na paliwo o pojemności 50 m³ każdy i jednego naziemnego zbiornika na gaz LPG o objętości 20 m³. Przedsięwzięcie to zostało przewidziane do realizacji na nieruchomości składającej się z działek [...],[...] i [...] obr. [...] położonych w C. przy ul. [...]. W podstawie prawnej swojego orzeczenia Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) – dalej u.p.z.p.

Zaskarżona decyzja wydana została w wyniku rozpatrzenia odwołań wniesionych przez współwłaścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem projektowanej inwestycji, a to: L. M. i K. M. oraz D. i G. R. L. M. i K. M. wnieśli jednobrzmiące odwołania wskazując na wydanie decyzji Prezydenta Miasta C. naruszeniem art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W ich ocenie projektowana budowa nie stanowi kontynuacji funkcji zagospodarowania terenu, gdyż w jej sąsiedztwie istnieje zabudowa mieszkaniowa. Podali także, że w analizie zagospodarowania terenów sąsiednich wskazano na skład materiałów budowlanych znajdujący się w pobliżu terenu planowanej inwestycji, co nie jest prawdą ponieważ właścicielami działki bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji od strony wschodniej są T. i R. Z., którzy nie prowadzą takiej działalności. Zdaniem odwołujących się w analizie tej nie określono także strefy wybuchu zbiornika z gazem płynnym. Ponadto teren inwestycji nie posiada zjazdu z ul. [...], a nałożony na inwestora warunek przebudowy tej ulicy, na mocy umowy zawartej z Prezydentem Miasta C. będącego zarządcą tego odcinka drogi krajowej, narusza przepis art. 52 ust. 3 u.p.z.p. Wskazali ponadto, że w związku z projektowaną budową stacji paliw inwestor, który miał wybudować na terenie ich nieruchomości budynki wielorodzinne zawiesił rozmowy. W tym kontekście podali, że realizacja budowy spowoduje z pewnością obniżenie wartości ich działki, co wyczerpie regulację przewidzianą w art. 63 ust. 3 u.p.z.p. D. i G. R., współwłaściciele zabudowanej budynkiem mieszkalnym nieruchomości składającej się z działek nr [...] i nr [...], z kolei zarzucili:

- zbyt bliskie usytuowanie zbiornika naziemnego LPG w stosunku do ich domu (brak spełnienia wymogu zachowania odległości 50 m), a także zbyt bliskie usytuowanie myjni samochodowej w stosunku do granicy ich nieruchomości (2m),

- brak spełnienia wymogu kontynuacji funkcji zabudowy, bowiem teren inwestycji należy zaliczyć do terenów mieszkaniowych i rolnych, a tereny usługowe, na które powołano się w analizie znajdują się po drugiej stronie ul. [...],

- powodowanie przez inwestycję uciążliwości wykraczających poza granice nieruchomości inwestora w związku z emisją hałasu oraz intensywnym zapachem paliw,

- uniemożliwienie w związku z lokalizacją stacji paliw dalszej planowanej przez nich zabudowy ich nieruchomości i wyeliminuje spod zabudowy mieszkaniowej znacznej części sąsiednich terenów,

- realizacja planowanej inwestycji i związana z tym realizacja zjazdu z ul. [...] spowoduje wreszcie znaczny wzrost zagrożenia niebezpieczeństwem kolizji i wypadków drogowych na tej drodze krajowej.

Uzasadniając swoją decyzję SKO w C. podało, że z załączonej do akt sprawy analizy wynika, że projektowana inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z funkcją usługową istniejącego zagospodarowania sąsiednich nieruchomości dostępnych z tej samej drogi publicznej. Wyjaśniło, że w rozumieniu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. działki sąsiednie to nie tylko tereny bezpośrednio graniczące z terenem planowanej inwestycji, lecz wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym, które mogą tworzyć urbanistyczną całość. Za spełniające te wymogi, wbrew opinii odwołujących się, zatem należało uznać tereny znajdujące się po drugiej stronie ul. [...], na których znajduje się market [...] oraz stacja benzynowa. Tym samym Kolegium stwierdziło, że stanowiące przedmiot rozstrzygnięcia zamierzenie inwestycyjne będzie stanowiło kontynuację funkcji występującej na tym terenie i nie będzie naruszało ładu przestrzennego. Odnosząc się do argumentów odwołujących się dotyczących wpływu projektowanej inwestycji na spadek wartości sąsiadujących z nią gruntów Kolegium powołało się na wynikającą z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. normę dającą prawo do zagospodarowania terenu każdemu kto ma do niego tytuł prawny, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. W decyzji ustalającej warunki zabudowy nałożone zostały na inwestora warunki, jakie musi on spełnić przystępując do realizacji inwestycji, a projektant niezależnie od tych warunków będzie musiał uwzględnić także przepisy dotyczące warunków technicznych. Posiłkując się orzecznictwem sądów administracyjnych SKO zauważyło, że decyzja o warunkach zabudowy wytacza jedynie ogólne podstawowe kierunki inwestycji oraz warunki, które muszą być dochowane aby uzyskać pozwolenie na budowę, a także nakłada na inwestora obowiązki, aby nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto decyzja taka ma charakter jedynie opiniodawczy dotyczący zagwarantowania ładu przestrzennego. Uwzględnia ona także wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe i kompozycyjno-estetyczne, w tym wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ). Biorąc powyższe pod uwagę SKO uznało, że decyzja prezydenta Miasta C. jest zgodna z przepisami prawa.

Skargę do sądu administracyjnego na tę decyzję wnieśli D. i G. R., T. Z.-K. oraz R. Z. Wszystkie te trzy skargi zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 września 2008 r. zostały na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) połączone do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Ponadto skargę na opisaną decyzję SKO w C. wnieśli również K. M. oraz L. M., jednak z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia została ona odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2008 r., II SA/Gl 1002/08. Skarżący D. i G. R. postawili zarzut pominięcia ich w początkowej fazie postępowania administracyjnego, bowiem zawiadomienia o toczącym się postępowaniu były kierowane do ich poprzednika prawnego W. K. Decyzję z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. doręczył zaś jedynie G. R. (odbiór jej pokwitowała D. R.). Zarzucili również wydanie decyzji przez organy obu instancji mimo ich kategorycznego sprzeciwu dotyczącego lokalizacji stacji paliw oraz myjni samochodowej w bezpośredniej bliskości ich nieruchomości. Lokalizacja ta nie nawiązuje, w ich ocenie, do podobnych form działalności i stanowi "wciskanie" tej inwestycji w zabudowę jednorodzinną. Zdaniem skarżących nieprawidłowo został ustalony obszar analizowany, który ma promień 125 m, a powinien on wynosić 50 m. Takie określenie obszaru analizowanego miało na celu objęcie nim stacji [...] znajdujacej się po drugiej stronie ul. [...]. SKO zaakceptowało takie ustalenie obszaru analizowanego oraz nie odniosło się do kwestii pominięcia ich w postępowaniu toczącym się przed organem I instancji. Zdaniem skarżących organ II instancji nie odniósł się także w sposób właściwy do naruszenia projektowaną inwestycją interesów osób trzecich, a w szczególności nie wziął pod uwagę, że interes ten zostanie naruszony zwiększonym hałasem oraz nieprzyjemnym zapachem paliw. Jednobrzmiące skargi wnieśli T. Z. – K. oraz R. Z. Domagali się w nich uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta C. Zarzucili wydanie decyzji przez SKO w sprzeczności z dyrektywą, celem i duchem normy wynikającej z art. 61 u.p.z.p. oraz przekroczenie przez organy obu instancji zakresu i ram wykładni celowościowej. Skarżący zaprotestowali przeciwko lokalizacji stacji paliw w bezpośrednim sąsiedztwie ich działki nr [...]. Wskazali, że projektowana stacja znajduje się w odległości ok. 200 m od stacji znajdującej się po przeciwnej stronie ulicy [...]. W zawiadomieniu poinformowano ich o wszczęciu postępowania "dla inwestycji polegającej na dobudowie stacji paliw wraz z budową myjni samochodowej". Taka informacja była oczywiście błędna, bowiem żadnej stacji benzynowej nie ma na przewidzianych do zainwestowania działkach. Mimo składanych pism zbyli oni pomijani w uzasadnieniach wydawanych w sprawie decyzji, mimo iż realizacja stacji paliw 3 m od granicy ich działki stanowi realne zagrożenie i wpływa na spadek jej dotychczasowej dużej wartości. Skarżący wskazali także na istnienie skarpy o wysokości ok. 1 m wznoszącej się nad ulicą, która ma zostać wykorzystana pod inwestycję.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o ich oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarg Kolegium wskazało, że w swoim uzasadnieniu obszernie wyjaśniło charakter decyzji o warunkach zabudowy informując iż nie zezwala ona na realizację projektowanych obiektów. W jego ocenie zostały także spełnione wszystkie warunki dla realizacji przedmiotowej inwestycji określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W szczególności proponowana inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z istniejącym zagospodarowaniem nieruchomości sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej. SKO szczegółowo też odniosło się do kwestii, co należy rozumieć przez wskazaną w tym przepisie "sąsiednią działkę" podkreślając, że nie można z góry założyć iż utrzymanie ładu przestrzennego pozwala jedynie na zainwestowanie działki sąsiedniej, a wyklucza wzięcie pod uwagę działek sąsiednich oddzielonych drogą publiczną od działki przeznaczonej do zainwestowania. Kolegium zauważyło także, że u.p.z.p. nie przewiduje możliwości składania protestów w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, małżonkowie R. wnieśli też odwołanie od decyzji organu I instancji, które zostało rozpatrzone przez organ II instancji. Kolegium zwróciło wreszcie uwagę, iż w decyzji organu I instancji zawarte zostały warunki, które muszą zostać uwzględnione przez projektanta aby nie doszło do naruszenia interesów skarżących i było możliwe wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji, o ile inwestor z takim wnioskiem wystąpi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Poddana kontroli Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. nie mogła się ostać, gdyż została wydana z naruszeniem przepisów prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a także przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...) (art. 1 § 1). Kontrola o jakiej mowa wyżej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2) i polega na zbadaniu czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, Sąd dokonuje oceny wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Dodać należy, iż powyższych ustaleń Sąd dokonuje wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta C. nie mogły się ostać w pierwszym rzędzie w związku z zaistnieniem w sprawie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z ustaleniami Sądu w postępowaniu administracyjnym został pominięty M. M. współwłaściciel działki nr [...] sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji. Decyzja organu I instancji jak i organu II instancji zostały bowiem przesłane na adres A. M. zmarłej w dniu [...] r., a odbiór obu tych przesyłek pokwitowała matka zmarłej A. M. A. M., jak podali skarżący T. Z. – K. i R. Z., była spadkobierczynią zmarłej córki. Obok niej spadkobiercami zmarłej byli także biorący udział w postępowaniu Z. M., K. M. oraz wspomniany wyżej M. M., który nie brał udziału w postępowaniu. Wyjaśnienia wymaga także kwestia dotycząca następców prawnych innej byłej współwłaścicielki działki sąsiadującej z terenem inwestycji, a to M. R., która zmarła [...] r. W szczególności należy ustalić czy mąż zmarłej M. R. jest rzeczywiście wyłącznym spadkobiercą zmarłej, jak podali skarżący T. Z. – K. i R. Z .

Przechodząc do merytorycznej analizy zaskarżonych decyzji wskazać trzeba, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w przypadkach, które nie dotyczą inwestycji celu publicznego). Wydania takiej decyzji w przypadku braku planu wymaga w szczególności, zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu polegająca między innymi na budowie lub wykonywaniu innych robót budowlanych, co miało miejsce w kontrolowanym postępowaniu. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, określają podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, w tym odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji. Parametry te, a zwłaszcza szczegółowe usytuowanie poszczególnych obiektów na przewidzianej do zainwestowania nieruchomości podlegają dalszym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, które zostało unormowane przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118). W postępowaniu tym winny zostać uwzględnione występujące w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnione interesy osób trzecich. Skarżącym D. i G. R. przyjdzie wyjaśnić, że na etapie ustalania warunków zabudowy nie mogło być zatem jakiejkolwiek mowy o rozstrzyganiu m.in. o lokalizacji myjni samochodowej w odległości 2 m od granicy ich działki, czy umieszczeniu zbiornika LPG niezgodnie z warunkami bezpieczeństwa. Niezrozumiałe dla Sądu są także twierdzenia zamieszczone w skargach T. Z.– K. oraz R. Z. o realizacji budowy stacji w odległości 3 m od ich działki nr [...]. Wyjaśnić należy wreszcie iż kwestie usytuowania poszczególnych obiektów stacji paliw uregulowane zostały szczegółowo w przepisach działu IV rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.). W tym miejscu SKO w C. przyjdzie zaś wytknąć powołanie się w uzasadnieniu decyzji i odpowiedzi na skargę na przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a jednocześnie brak powołania się na treść wskazanego wyżej rozporządzenia wymienionego przecież w decyzji Prezydenta Miasta C.

W ocenie Sądu kontrolowana sprawa nie została jednak przede wszystkim dostatecznie wyjaśniona do ostatecznego rozstrzygnięcia, a w szczególności organy nie zbadały w sposób wyczerpujący kwestii zgodności zaskarżonej decyzji z przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie ze stanowiskiem orzekających w sprawie organów z uwagi na zabudowę sąsiednich działek dostępnych z tej samej drogi publicznej możliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż można było określić wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy określił w oparciu o delegację ustawową zamieszczoną w art. 61 ust. 6 u.p.z.p. Minister Infrastruktury rozporządzeniem w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku na miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do § 3 ust. 1 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Z załączników (graficznego i opisowego) do decyzji organu I instancji wynika, że w obszarze analizowanym znalazły się tereny znajdujące się po drugiej stronie ul. [...], a to stacja benzynowa oraz położony w jej sąsiedztwie hipermarket [...]. Zaliczenie tych terenów do obszaru analizowanego oparte zostało na utożsamieniu, jak się wydaje, zamieszczonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zwrotu "działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej" z pojęciem obsługi komunikacyjnej nieruchomości, czy wręcz ze zjazdem z nieruchomości na drogę publiczną. Takie rozumienie tego zwrotu nie mogło zostać zaaprobowane przez skład orzekający. W pierwszym rzędzie zauważyć trzeba, że rozumiany w sposób wyżej opisany dostęp do drogi publicznej stanowi odrębną pozytywną przesłankę wydania decyzji o warunkach zabudowy wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Zgodnie tym przepisem teren inwestycji powinien mieć dostęp do drogi publicznej, przez który stosownie do art. 2 pkt 14 tej ustawy należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Po drugie, przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nawiązuje wyraźnie do kwestii tzw. dobrego sąsiedztwa terenu inwestycji rozumianego w kategoriach obszaru tworzącego pewną urbanistyczną całość. Po trzecie, jak podkreśla się w doktrynie, wykładając analizowany przepis należy zastosować wykładnię celowościową (por. Z. Niewiadomski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Warszawa 2005, s. 495). W oparciu o przytoczoną argumentację należy stwierdzić, że do wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. "działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej" nie można zaliczyć terenów leżących po drugiej stronie dróg ekspresowych czy autostrad, gdyż tereny te mogą tworzyć różne całości urbanistyczne. Jak się wydaje takie działki można będzie zaliczyć do obszaru analizowanego tylko w przypadku ujęcia w obszarze analizowanym węzłów drogowych umożliwjajacych dostęp do terenów położonych po drugiej strony tych dróg. Co się tyczy terenów wielkomiejskich oddzielonych od działki przeznaczonej do zainwestowania drogami dwujezdniowymi można je uwzględnić w analizie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, jeżeli w obszarze analizowanym znajdują się skrzyżowania bądź przejścia dla pieszych umożliwiające do nich dostęp z drugiej strony drogi, co powoduje, że mogą one tworzyć całość urbanistyczną (por. w tej kwestii stanowisko zajęte przez WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 5 czerwca 2008 r., II SA/Gl 925/07 - niepublikowany). Wskazać należy także na niekonsekwencję w posługiwaniu się przez organy obu instancji pojęciem terenu dostępnego z tej samej drogi publicznej. W analizie cech i funkcji zabudowy została bowiem uwzględniona leżąca po tej samej stronie ulicy [...] działka nr [...], na której znajduje się skład budowlany. Działka ta nie ma jednak bezpośredniego zjazdu (czy też dostępu) do ulicy [...] (oddziela ją bowiem od niej działka nr [...]) , nie jest ona też dostępna od ul. [...] i jest obsługiwana z ul. [...]. Brak jednoznacznych ustaleń faktycznych dotyczących opisanych kwestii powoduje, w ocenie Sądu, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji zastosuje się do zaprezentowanego stanowiska Sądu. W szczególności winien zapewnić on udział w postępowaniu wszystkim stronom postępowania. W kwestii analizy funkcji oraz cech zabudowy sąsiednich nieruchomości Prezydent Miasta C. uwzględni w swojej analizie tereny położone po drugiej stronie ul. [...] pod warunkiem ich dostępności z tej samej drogi publicznej posługując się rozumieniem tego terminu wskazanym przez Sąd.

Z przytoczonych względów na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 135 i Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono po myśli art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania skarżącym D. i G. R. Sąd rozstrzygał na mocy art. 200, 202 § 2, art. 205 i art. 209 p.p.s.a. W związku z dyspozycja art. 210 p.p.s.a. z uwagi na brak stosownych wniosków Sąd nie orzekał w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżących T. Z. – K. oraz R. Z.