Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 362/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 61 usr. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2011 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) grudnia 2010 r. nr (...) znak (...), Prezydent Miasta P., na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1, oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), po rozpatrzeniu wniosku K. J. z dnia (...) sierpnia 2010 r., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma samodzielnymi lokalami mieszkalnymi w zabudowie szeregowej (segment skrajny prawy), przewidzianej do realizacji na działce nr (...), ark. (...) obręb (...) położonej w P. przy ul. (...).

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że wnioskiem z dnia (...) sierpnia 2010 r. K. J. zwróciła się do organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. Jak podkreślono, dla ustalenia intensywności zabudowy oraz szerokości elewacji frontowych analizie poddano działki zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej – segmenty skrajne, ponieważ zabudowa wolnostojąca, szeregowa skrajna i środkowa różnią się znacznie powyższymi parametrami. Natomiast dla ustalenia pozostałych cech zabudowy analizą objęto wszystkie budynki znajdujące się w badanym rejonie z pominięciem działek niezabudowanych. Przeprowadzona następnie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której wyniki zostały załączone do decyzji, wskazała, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji mieszkaniowej występującej na terenie analizowanym, a jej parametry dotyczące szerokości elewacji frontowej, formy dachu oraz linii zabudowy nie naruszają parametrów budynków znajdujących się na terenie objętym analizą. Wyniki analizy wskazały jednakże, że wskaźnik intensywności zabudowy planowanej inwestycji – segmentów skrajnych oraz wysokość budynku przekracza średni wskaźnik zabudowy występujący na terenie analizowanym. Stąd też pismem z dnia (...) września 2010 r. wezwano inwestora do złożenia stosownych wyjaśnień. Pismem z dnia (...) września 2010 r. pełnomocnik inwestora wskazał na wadliwość przeprowadzonej analizy podnosząc, iż organ nieprawidłowo ograniczył nieruchomości objęte analizą wyłącznie do działek zabudowanych budynkami jednorodzinnymi w zabudowy szeregowej. W dniu (...) listopada 2010 r. przeprowadzona została ponowna analiza funkcji i cech zabudowy terenu w zakresie wskaźnika zabudowy i wysokości budynków. Na jej podstawie organ wskazał, że proponowany wskaźnik zabudowy wynoszący 29% i przekraczający o 2% wskaźnik zabudowy występujący na obszarze objętym analizą, nie będzie miał negatywnego wpływu na zabudowę sąsiednią oraz jest do pogodzenia z zapisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). Podobnie ustalenie maksymalnej wysokości budynku (10m) uznać należało za dopuszczalne w świetle przeprowadzonej analizy oraz zapisów rozporządzenia. Wskazano, że zgodnie z analizą oraz dokumentacją archiwalną dotyczącą wysokości już istniejących budynków sąsiednich, maksymalna wysokość budynków dla budynków szeregowych wynosi 9,59 m ((...)), a najwyższy budynek mieszkalny wolnostojący w obszarze analizowanym posiada wysokość 9,88 m ((...)). Budynki o wysokości powyżej 9,0 m zlokalizowane są także na posesjach przy ul. (...), (...), (...). W decyzji dopuszczono wysokość budynku do 10 m, co przekracza maksymalną wartość wysokości budynków w analizowanym obszarze o 0,12 m. Jak wskazał organ, dla planowanej inwestycji uzyskano również wymagane przepisami uzgodnienia. Stąd z uwagi na spełnienie warunków, o jakich mowa w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym orzeczono, jak w sentencji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł G. D. podnosząc, że w treści decyzji nie zawarto wymaganego przepisami prawa oznaczenia stron postępowania, ograniczając się jedynie do twierdzenia, że decyzję otrzymują strony "według rozdzielnika". W przedmiotowej sprawie za strony postępowania należało uznać właścicieli wszystkich nieruchomości leżących na terenie obszaru analizowanego. Dodatkowo zaskarżonej decyzji zarzucono wewnętrzną sprzeczność, bowiem ustanowiono wnioskowane warunki zabudowy w sytuacji, gdy w uzasadnieniu decyzji wskazano, że planowana inwestycja nie spełnia wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podniesiono również, że ulice (...) i (...) nie są drogami publicznymi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od zgodności planowanej inwestycji z wynikami analizy przeprowadzonej dla zabudowy szeregowej, a nie zabudowy wolnostojącej. W powyższym świetle planowana inwestycja nie spełnia wymogów dotyczących wskaźnika intensywności zabudowy oraz maksymalnej wysokości zabudowy i szerokości elewacji frontowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia(...) grudnia 2011 r., nr (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść przepisów dotyczących wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Następnie organ odwoławczy wskazał, że analiza urbanistyczna została przygotowana zgodnie z przepisami prawa, w szczególności w części graficznej porównano parametry wszystkich nieruchomości zabudowanych znajdujących się w wyznaczonym obszarze analizowanym, zgodnie z §3 ust. 1 rozporządzenia. Organ podkreślił, iż w treści odwołania skarżący nie wykazał na czym miało polegać naruszenie jego interesu prawnego w przypadku wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jak podkreślił organ, wszystkim stronom postępowania został zapewniony czynny udział w sprawie, zaś prawa stron nie zostały ograniczone poprzez nie wymienienie ich w treści decyzji. Podkreślono, że dla oceny prawidłowości decyzji nie ma znaczenia, czy oznaczenie innych niż wnioskodawca stron postępowania nastąpiło w stanowiącym załącznik do decyzji rozdzielniku, czy w samej decyzji. Za prawidłowe uznano również zakwalifikowanie zabudowy występującej na terenie objętym analizą jako zabudowy mieszkaniowej, a skoro planowana zabudowa wpisuje się w tę funkcję, zachodzi jej kontynuacja i nie ma podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Wskazano także, że inne uwagi odwołującego będą mogły zostać skutecznie podniesione dopiero na etapie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł G. D., zarzucając naruszenie art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 kpa i żądając jej uchylenia. W opinii skarżącego organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w treści odwołania, w szczególności powielając błąd organu I instancji polegający na braku wskazania stron postępowania i ograniczeniu się wyłącznie do wskazania, że strony zostały ujęte w załączniku. W dalszej części skargi podtrzymano zarzuty podniesione w treści odwołania, dotyczące prawidłowego zakreślenia stron postępowania, sprzeczności rozstrzygnięcia z treścią uzasadnienia decyzji, wadliwego uznania, że dla planowanej inwestycji konieczne jest ustalenie zgodności z zabudową wolnostojącą, nie zaś szeregową oraz braku spełnienia wymogów dotyczących wskaźnika intensywności zabudowy i maksymalnej wysokości zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Pismem procesowym z dnia 22 lipca 2011 r. pełnomocnik inwestora – adwokat J. B. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga okazała się niezasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia rozważenia prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., utrzymującego w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) grudnia 2010 r., którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma samodzielnymi lokalami mieszkalnymi w zabudowie szeregowej (segment skrajny prawy) przewidzianej do realizacji na działce nr (...), ark. (...) obręb (...) położonej w P. przy ul. (...).

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie zaś do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od istnienia co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jak podkreśla się w doktrynie, przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego (por. "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz" pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 491). Tym samym planowana inwestycja nie może odbiegać od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy. Stwierdzenie, czy planowana inwestycja spełnia wymogi "ładu przestrzennego" musi zostać poprzedzone sporządzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym planowana jest inwestycja. W powyższym zakresie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odsyła do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.).

Zgodnie z § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia w przypadku braku planu miejscowego w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Jednocześnie, zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe zastosowanie normy wynikającej § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. nakazuje wyznaczenie obszaru analizowanego dookoła, a więc z każdej strony (ze wszystkich stron) działki budowlanej objętej wnioskiem (por. wyrok NSA z 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07).

W świetle poczynionych powyżej rozważań wskazać należy, że warunkiem podstawowym, od którego ustawa uzależnia możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy jest istnienie, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej. Nieruchomość objęta przedmiotowym wnioskiem spełnia powyższy warunek, bowiem jej obsługa komunikacyjna odbywa się z ulic (...) i (...). Podkreślenia wymaga, iż wbrew zarzutom skarżącego, podnoszonych na etapie postępowania odwoławczego, ulice powyższe spełniają wymóg, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, warunek dostępu do drogi publicznej jest spełniony, jeżeli istnieje prywatna droga wewnętrzna mająca charakter powszechnie dostępnej dla wszystkich z ulicy, które nadano nazwę (por. wyrok NSA z 05 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1337/09, LEX nr 737705). W przedmiotowej sprawie obsługa komunikacyjna nieruchomości objętej wnioskiem odbywa się poprzez nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów nr (...), której właścicielami są M. i K. J. oraz H. O.. Nieruchomość powyższa nie ma statusu drogi publicznej, jednak spełnia warunek zakwalifikowania jej jako drogi w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż ma ona charakter powszechnie dostępnej dla wszystkich z ulicy, której nadano nazwę.

Jak wynika z załączonej do decyzji części graficznej analizy funkcji i cech zabudowy obszaru analizowany został w niniejszej sprawie wyznaczony zgodnie z wyżej wskazanymi wymogami – obszar analizowany objął teren wokół działki o promieniu 72 m. (trzykrotna szerokość frontu działki). Co więcej, oceniając prawidłowość i kompletność decyzji należy stwierdzić, że organy zrealizowały dyspozycje rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonując wyczerpujących i prawidłowych ustaleń co do linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu.

W tym miejscu wskazać należy, że analiza rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego wskazuje, że dopuszczalność planowanej inwestycji uzależniona jest od spełnienia przez nią wymagań w zakresie kontynuacji funkcji i cech zabudowy w odniesieniu do całego obszaru objętego analizą, nie zaś jedynie tych jego fragmentów, których funkcja lub cechy są zbliżone z planowaną inwestycją. Na konieczność powyższej interpretacji przepisów rozporządzenia wskazuje w szczególności jego § 2 pkt. 4, zgodnie z którym obszar analizowany oznacza teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Stąd też brak jest podstaw do przyjęcia, jak czyni to skarżący, że dopuszczenie nowej zabudowy szeregowej jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia przez nią wymagań zakreślonych istniejącą obecnie na terenie objętym analizą, zabudową szeregową. Prawidłowo przeprowadzona analiza winna bowiem odnieść się do istniejącej obecnie na przedmiotowym terenie zabudowy mieszkaniowej, której elementem jest występująca zabudowa szeregowa. Jedynie odniesienie planowanej inwestycji do całego obszaru zabudowy mieszkaniowej dostępnej z tej samej drogi publicznej przesądza o prawidłowości analizy oraz zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Sąd podkreśla, iż analiza akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji organu I instancji wskazuje, że początkowo Prezydent w sposób wadliwy zinterpretował treść ustawy oraz rozporządzenia, dokonując oceny planowanej inwestycji jedynie pod kątem spełnienia przez nią wymagań zakreślonych występującą na obszarze analizowanym zabudową szeregową. Znalazło to swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, gdzie wskazano, że w świetle pierwotnej analizy brak było podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Równocześnie wyniki ponownej analizy wykonanej w dniu (...) listopada 2010 r., której zakresem objęto całość zabudowy mieszkaniowej występującej na terenie analizowanym, uznać należało za prawidłowe, jako mające podstawowe znaczenie dla przedmiotowego postępowania.

W świetle powołanej powyżej analizy z dnia (...) listopada 2010 r. wskazać należy, że planowana inwestycja spełnia warunki w zakresie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Podkreślenia wymaga, iż organy administracji w sposób prawidłowy orzekły, że zaproponowany przez inwestora wskaźnik zabudowy wynoszący 29% i przekraczający o 2% wskaźnik zabudowy występujący na obszarze objętym analizą, nie będzie miał negatywnego wpływu na zabudowę sąsiednią oraz jest do pogodzenia z zapisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Przepis §5 ust. 2 tego aktu dopuszcza bowiem wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, jeżeli wynika to z przeprowadzonej na potrzeby postępowania analizy. Również dopuszczenie maksymalnej wysokości budynku (10 m) uznać należało za dopuszczalne w świetle przeprowadzonej analizy, która wskazała, że dopuszczenie powyższej wysokości będzie jedynie o 12 cm przekraczać maksymalną wartość występującą na terenie analizowanym. Również w tym przypadku na odstępstwo pozwala przepis §7 ust. 4 powołanego rozporządzenia, uzależniając jego wystąpienie od wyników analizy. Jak wyżej wskazano, wynik analizy w rozpatrywanym przypadku pozwala na dopuszczenie planowanej zabudowy. Stąd też, z uwagi na spełnienie warunków, o jakich mowa w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Poznania uznać należało za prawidłowe.

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu, iż w treści decyzji dopuszczono się naruszenia art. 107 § 3 kpa poprzez brak wymienienia w jej treści wszystkich adresatów decyzji, Sąd wskazuje, że organ administracji ma obowiązek wskazać w sentencji podmiot, który uzyskuje uprawnienie lub na który nakładany jest obowiązek. Następuje to poprzez wskazanie imienia i nazwiska osoby fizycznej lub imion i nazwisk kilku osób fizycznych, bądź poprzez wskazanie nazwy osoby prawnej lub ułomnej osoby prawnej. Wskazanie pozostałych stron postępowania może natomiast nastąpić w załączniku do decyzji, tzw. rozdzielniku. Taki sposób wskazania stron nie narusza art. 107 § 1 kpa. Miejsce, w którym wskazane zostały pozostałe strony postępowania nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości kontrolowanej przez sąd administracyjny decyzji. Istotne dla tej oceny jest to, czy podmioty, którym przysługuje status strony, zostały prawidłowo ustalone oraz, czy zapewniono im możliwość czynnego udziału w postępowaniu, który to warunek został w przedmiotowej sprawie spełniony (por. wyrok NSA z 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1571/09, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

Za wadliwy uznać należy również zarzut skarżącego, iż stronami postępowania w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy winni być wszyscy właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych analizą. Podkreślenia, wymaga, że złożenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej przez wnioskodawcę inwestycji wszczyna postępowanie administracyjne w tym przedmiocie. Jednym z podstawowych obowiązków organu prowadzącego postępowanie jest zawiadomienie o jego wszczęciu wszystkich stron postępowania. Określenie kręgu podmiotów będących stronami postępowania o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy następuje na podstawie kryteriów wynikających z art. 28 kpa. Oznacza to, że oprócz inwestora status stron przysługuje podmiotom uprawnionym do nieruchomości (tj. właścicielom i użytkownikom wieczystym) na które rozciągać się będzie wpływ planowanej inwestycji. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy administracji w sposób prawidłowy zakreśliły krąg stron postępowania, wskazując, że są nimi właściciele nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, bowiem tylko co do takiego obszaru można mówić o ewentualnym oddziaływaniu planowanego zamierzenia.

Reasumując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Poznania zostały wydane z zachowaniem wymogów określonych w art. 61 § 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a tym samym odpowiadają prawu.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.