Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA 3149/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Asesor WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Romualda Gumińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi A. M., A. i G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie opłaty adiacenckiej I. Stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. M. kwotę 30 zł (trzydzieści złotych) oraz na rzecz A. i G. K. kwotę 30 zł (trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. Orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

21 SA 3148-3149/02

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 lutego 2002r. Zarząd Miasta O. ustalił A. i G. K. oraz A. M. opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w O. przy ul. "[...]", oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki o nr 66/1, 66/2 i 66/3 w obrębie 38, na skutek wybudowania urządzenia infrastruktury technicznej - kanalizacji w łącznej wysokości 2928,75 zł, określając iż A. i G. K. zobowiązani są do uiszczenia kwoty 602,59 zł, zaś A. M. - kwoty 2326,16 zł. Jednocześnie zaliczono na poczet opłaty zwaloryzowaną kwotę 1493,45 zł wniesioną przez współwłaścicieli nieruchomości na rzecz budowy przedmiotowego urządzenia. W uzasadnieniu podano, iż spełnione zostały przesłanki warunkujące ustalenie opłaty, a mianowicie zakończono realizację inwestycji polegającej na budowie urządzenia infrastruktury technicznej - kanalizacji z udziałem środków własnych gminy, co potwierdza protokół odbioru z dnia 8 października 1999r., stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do kanalizacji poprzez wybudowanie obok sieci magistralnej urządzenia umożliwiającego podłączenie do sieci, tj. studzienki rewizyjnej, a także przykanalika do granicy posesji oraz nastąpił wzrost wartości nieruchomości, co ustalono w oparciu o operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego. Wskazano, iż wysokość opłaty ustalono przy zastosowaniu stawki procentowej określonej w uchwale Rady Miasta O. z dnia 14 listopada 2001 r. Wyjaśniono ponadto, iż na poczet opłaty zaliczono zwaloryzowany wkład poniesiony przez właścicieli nieruchomości na rzecz budowy urządzenia poprzez komitet społeczny.

Od decyzji tej odwołanie wnieśli A. M. oraz A. K., kwestionując fakt naliczenia im opłaty adiacenckiej oraz nieuwzględnienia wszystkich kosztów poniesionych przez nich na rzecz budowy urządzenia infrastruktury.

Decyzją z dnia 12 września 2002r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż przez stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej w przypadku urządzenia kanalizacyjnego należy rozumieć wykonanie przez inwestora sieci kanalizacyjnej do takiego miejsca, od którego utrzymanie i eksploatacja urządzeń należeć będzie wyłącznie do właściciela budynku, a nie do właściciela sieci kanalizacyjnej. Miejscem tym jest pierwsza studzienka na przyłączu kanalizacyjnym,

licząc od strony budynku, a w przypadku braku na przyłączu studzienki od strony nieruchomości - granica nieruchomości. Wskazano, iż w przypadku nieruchomości należącej do stron przyłącze zostało doprowadzone do granicy posesji, gdyż studzienka nie jest zlokalizowana na terenie nieruchomości. Wskazano, iż wysokość opłaty ustalono na podstawie operatu szacunkowego, który został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego zgodnie z przepisami prawa. Wyjaśniono, iż nie jest możliwe zaliczenie na poczet opłaty wszystkich wydatków poniesionych przez właścicieli nieruchomości, gdyż część tych kosztów obciąża wyłącznie właścicieli nieruchomości.

Na tę decyzję skargę wnieśli A. M. oraz A. i G. K. Zarzucili, iż ustalenie opłaty adicenckiej nastąpiło wbrew zapewnieniom przedstawicieli władz miasta. Podnieśli także, iż nie byli informowani o konieczności przedłożenia rachunków celem udokumentowania poniesionych kosztów. Nie byli także świadomi, iż zaliczenie kosztów budowy przykanalika może nastąpić dopiero po jego przekazaniu w zasoby gminy, zaś w chwili obecnej przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne nie wyraża zgody na ich przejęcie. Skarżący wskazali ponadto, iż w ich ocenie termin do ustalenia opłaty upłynął w dniu 30 lipca 2002r., a decyzja Kolegium została im doręczona w dniu 20 listopada 2002r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazano, iż zaliczenie wydatków poniesionych przez skarżących na rzecz budowy urządzenia infrastruktury technicznej nastąpiło stosownie do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie.

Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę

wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego.

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo.

Podstawę prawną do ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wybudowania urządzenia infrastruktury technicznej stanowi art. 144 ust. l ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000r.Nr 46 póz. 543 ze zm.). Jednakże ustawodawca ściśle określił warunki, od których spełnienia uzależniona jest możliwość wydania decyzji w tym przedmiocie. Jednym z tych warunków jest termin, w którym właściwy organ może ustalić opłatę. Stosownie bowiem do art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia urządzenia lub modernizacji drogi albo od stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury. W orzecznictwie wypracowany został pogląd, iż termin od którego należy liczyć stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do urządzenia infrastruktury rozpoczyna się od dnia protokolarnego odbioru końcowego robót. Przy czym wskazany wyżej termin 3-letni na ustalenie opłaty adiacenckiej dotyczy wydania decyzji ostatecznej w tym przedmiocie (tak w wyroku NSA z dnia 27 stycznia 2000r. sygn. akt I SA 273/99, niepublik. oraz w wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2000r. sygn. akt 1712/99, niepublik.).

W mniejszej sprawie protokół odbioru końcowego robót sieci kanalizacyjnej nosi datę 8 października 1999r. Zatem termin trzyletni do ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wybudowania tego urządzenia infrastruktury upłynął w dniu 8 października 2002r. Decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącym w dniu 6 marca 2002r., a zatem przed upływem ustawowego terminu do ustalenia opłaty adiacenckiej. Jednakże decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została doręczona stronie dopiero w dniu 19 listopada 2002r., a zatem już po upływie terminu określonego w art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazać zaś należy, iż zgodnie z art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. W związku z tym dniem wydania decyzji jest data jej doręczenia (ogłoszenia) stronie (tak w wyroku NSA z dnia 26 marca 2001r. sygn. akt V SA 90/00 niepublik.). Dopóki bowiem decyzja nie została stronie doręczona (ogłoszona) może być zmieniana dowolną ilość razy, nawet jeśli została sporządzona na piśmie i podpisana (wyrok NSA z dnia 22 stycznia 1999r. sygn. akt 117/99 niepublik.).

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż decyzja Kolegium została wydana po upływie 3-letniego terminu do ustalenia opłaty adiacenckiej, co rażąco narusza przepis art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § l pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku, zasądzając koszty stosownie do art. 200 tej ustawy. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

V

[pic]