Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 218/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 3 i par. 1a
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lipca 2019 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 21 października 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej Fundacji [...] z siedzibą w [...] kwotę 117 (sto siedemnaście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2018 r. Fundacja [...] z siedzibą w [...]; zwana dalej Fundacją zwróciła się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330, z późn. zm.); zwanej dalej u.d.i.p., o udostępnienie, za pośrednictwem poczty elektronicznej, informacji publicznej w zakresie instrukcji negocjacyjnych dla przedstawicieli Rządu RP (w tym radców w Stałym Przedstawicielstwie RP przy UE w Brukseli) wykorzystywanych w czasie trwającego trialogu dotyczącego Dyrektywy w sprawie praw autorskich na jednolitym rynku cyfrowym 2016/0280(COD).

W związku z powyższym organ, po konsultacji z Ministerstwem Spraw Zagranicznych możliwości udostępnienia w trybie u.d.i.p. instrukcji na posiedzenia grup roboczych Rady UE oraz posiedzenia COREPER (pismo K.O. – Dyrektora Departamentu Komitetu do Spraw Europejskich w MSZ z dnia [...] października 2018 r. znak sprawy: [...]), w dniu 5 listopada 2018 r. poinformował Fundację o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do dnia 17 grudnia 2018 r., wskazując, że powodem opóźnienia w załatwieniu wniosku z dnia 21 października 2018 r. jest konieczność uwzględnienia przy jego rozpatrywaniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. Urz. UE L 145 z 31 maja 2001 r., str. 43), z których wynika potrzeba odpowiedniego przygotowania dokumentów do udostępnienia, tj. ewentualnej anonimizacji wszelkich informacji o stanowiskach wyrażanych przez przedstawicieli innych państw członkowskich oraz konsultacji z instytucjami UE możliwości udostępnienia fragmentów tekstu pochodzących z ich dokumentów, które do tej pory nie zostały udostępnione i zamieszczone w publicznym rejestrze.

Następnie pismem z dnia 19 grudnia 2018 r. organ poinformował o kolejnym przedłużeniu terminu w załatwieniu sprawy do dnia 21 grudnia 2018 r., wyjaśniając, że instrukcje nie są udostępniane z uwagi na toczący się proces legislacyjny oraz brak możliwości udostępnienia włączonych do przedmiotowych instrukcji fragmentów tekstu pochodzących z dokumentów instytucji UE, które do tej pory nie zostały udostępnione i zamieszczone w publicznym rejestrze.

W skardze z dnia 8 marca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Fundacja zarzuciła Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] października 2018 r. wskazując na naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym ograniczeniu tego prawa w niniejszej sprawie,

2. art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepisy te określają warunki ograniczania prawa do informacji publicznej, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu prawa do informacji, podczas gdy nie zachodzi potrzeba ochrony konstytucyjnych wartości, określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a ponadto poprzez ograniczenie prawa do informacji publicznej niespełniającego wymogu konieczności i proporcjonalności,

3. art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych oraz ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu prawa do informacji na kanwie niniejszej sprawy ze względu na przesłanki nieznane ustawie,

4. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, poprzez brak zastosowania, polegający na ograniczeniu prawa do informacji publicznej bez zachowania wymaganej ustawą formy decyzji administracyjnej.

W związku z powyższym wniosła o: zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Strona skarżąca wskazała, że żądane informacje dotyczące instrukcji negocjacyjnych dla przedstawicieli Rządu RP (w tym radców w Stałym Przedstawicielstwie RP przy UE w Brukseli) wykorzystywane w czasie trwającego trialogu dotyczącego Dyrektywy w sprawie praw autorskich na jednolitym rynku cyfrowym 2016/0280(COD), stanowią informację o działalności władz publicznych, a zatem są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Zaznaczyła, że każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony bądź przez udostępnienie informacji (które przyjmuje postać czynności materialno-technicznej), a w przypadku gdy istnieją ku temu podstawy prawne przez odmowę udostępnienia, która przybiera formę decyzji administracyjnej. Brak któregokolwiek ze wskazanych działań prowadzi do przyjęcia, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej dopuszcza się bezczynności.

W niniejszej sprawie brak wydania decyzji administracyjnej powoduje niemożność poddania merytorycznej kontroli podstawy nieudostępnienia informacji publicznej. O ile organ w sposób ogólny wskazał akt prawny, którego analiza stanowiła powód przedłużenia terminu do rozpatrzenia wniosku, o tyle nie wskazał konkretnego przepisu, nie dokonał jego wykładni, a w konsekwencji nie uzasadnił jego zastosowania.

Ponadto Fundacja podała, że organ nie podjął próby udostępnienia żądanej informacji w najmniejszym zakresie. Nawet jeśli organ uznał, że istnieje niemożność udostępnienia określonych informacji (choć nie zachował przy tym wymaganej prawem formy), to z pewnością nie jest tak, że żądane informacje w całości nie mogą być udostępnione. Z tego powodu organ w sposób niewłaściwy rozpatrzył złożony wniosek, a przez to naruszył konstytucyjny wymóg konieczności i proporcjonalności dokonanego ograniczenia prawa do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że pismem z dnia 25 marca 2019 r., przesłanym pocztą elektroniczną, udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na wniosek z dnia [...] października 2018r. i udostępnił żądaną informację publiczną. Podał, że w uzasadnieniu powyższego pisma wyjaśnił Fundacji, iż w przekazanych instrukcjach dla przedstawicieli Polski na posiedzenia grup roboczych Rady UE ds. własności intelektualnej oraz wkładach Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego na posiedzenia COREPER znajduje się stanowisko Polski odnośnie poszczególnych zapisów proponowanych w projekcie dyrektywy na bieżącym etapie prac nad nim, a także własne propozycje zmian w jej zapisach, a nie całościowe podejście do procedowanego aktu prawnego. Zwrócił przy tym uwagę na fakt, że w zakresie instrukcji na posiedzenia COREPER Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odpowiada jedynie za przygotowanie wkładu do instrukcji, która jako całość jest zatwierdzana przez Komitet do Spraw Europejskich (KSE). W toku prac nad dyrektywą stanowisko Polski odnośnie poszczególnych jej zapisów ewoluowało w zależności od: wyjaśnień udzielanych przez Komisję Europejską co do proponowanych w dyrektywie rozwiązań, zmian wprowadzanych w jej treści. Zmiany te były wynikiem przyjętych w toku prac legislacyjnych propozycji państw członkowskich, czy Parlamentu Europejskiego, w odniesieniu do poszczególnych rozwiązań znajdujących się w projekcie. Jednak, w toku prac nad projektem dyrektywy stanowisko Polski nie ulegało zmianie jeśli chodzi o cele polskiego rządu wobec konieczności reformy prawa autorskiego w związku z eksploatacją utworów i przedmiotów praw pokrewnych z wykorzystaniem technologii cyfrowych z poszanowaniem praw wszystkich uczestników rynku usług cyfrowych. Polska w trakcie trwającego procesu legislacyjnego niejednokrotnie wyrażała stanowisko, że projektowana dyrektywa nie zapewnia właściwej równowagi pomiędzy ochroną podmiotów uprawnionych a interesami obywateli oraz przedsiębiorców Unii Europejskiej i w efekcie może mieć negatywny wpływ na rozwój innowacyjności oraz konkurencyjność Europejskiego Jednolitego Rynku Cyfrowego. Organ podkreślił, że przekazane dokumenty zostały przygotowane z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. Urz. UE L 145 z 31 maja 2001 r., str. 43), z których wynika potrzeba odpowiedniego przygotowania dokumentów do udostępnienia, tj. anonimizacji wszelkich informacji o stanowiskach wyrażanych przez przedstawicieli innych państw członkowskich oraz konsultacji z instytucjami UE możliwości udostępnienia fragmentów tekstu pochodzących z ich dokumentów, które do tej pory nie zostały udostępnione i zamieszczone w publicznym rejestrze. W udostępnionych dokumentach zanonimizowane zostały także te ich części, które dotyczyły innych procedowanych projektów niż ten, który był przedmiotem wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego – Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie

i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym

w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności),

a dopiero później, iż obowiązku tego – w nakazanym terminie – organ nie wypełnia.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. W myśl § 1a tego przepisu, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (innego aktu) lub podjęcia określonej czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy u.d.i.p.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną.

W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych,

a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych.

Wspomniany przepis art. 6 ust. 1 w pkt 4 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań.

Z tego względu, należało uznać, że żądana przez Fundację informacja w postaci instrukcji negocjacyjnych dla przedstawicieli Rządu RP (w tym radców w Stałym Przedstawicielstwie RP przy UE w Brukseli) wykorzystywane w czasie trwającego trialogu dotyczącego Dyrektywy w sprawie praw autorskich na jednolitym rynku cyfrowym 2016/0280(COD), jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p.

Spełniona zatem została przesłanka przedmiotowa zastosowania u.d.i.p. w zakresie wniosku strony skarżącej.

Odnośnie natomiast zakresu podmiotowego ustawy wskazać należy na treść przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zgodnie z którym obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organy władzy publicznej.

Wobec powyższego, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego jest podmiotem zobowiązanym, stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Należy podkreślić, że przepisy u.d.i.p., nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w 14-dniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania

o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (...), następują

w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy podmiot obowiązany nie jest dysponentem żądanej informacji, zawiadamia o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie.

Bezsporne jest, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie rozpoznał wniosku Fundacji o udzielenie informacji publicznej w zakresie udostępnienia instrukcji negocjacyjnych dla przedstawicieli Rządu RP (w tym radców w Stałym Przedstawicielstwie RP przy UE w Brukseli) wykorzystywane w czasie trwającego trialogu dotyczącego Dyrektywy w sprawie praw autorskich na jednolitym rynku cyfrowym 2016/0280(COD) do dnia wniesienia skargi na bezczynność (8 marca 2019 r.). Jednak, jak wynika z akt sprawy, organ w piśmie z dnia 25 marca 2019 r. udostępnił żądaną informację publiczną, wyjaśniając stronie skarżącej, że w przekazanych instrukcjach dla przedstawicieli Polski na posiedzenia grup roboczych Rady UE ds. własności intelektualnej oraz wkładach Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego na posiedzenia COREPER znajduje się stanowisko Polski odnośnie poszczególnych zapisów proponowanych w projekcie dyrektywy na bieżącym etapie prac nad nim, a także własne propozycje zmian w jej zapisach, a nie całościowe podejście do procedowanego aktu prawnego. Zwrócił przy tym uwagę na fakt, że w zakresie instrukcji na posiedzenia COREPER Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odpowiada jedynie za przygotowanie wkładu do instrukcji, która jako całość jest zatwierdzana przez Komitet do Spraw Europejskich (KSE). W toku prac nad dyrektywą stanowisko Polski odnośnie poszczególnych jej zapisów ewoluowało w zależności od: wyjaśnień udzielanych przez Komisję Europejską co do proponowanych w dyrektywie rozwiązań, zmian wprowadzanych w jej treści. Zmiany te były wynikiem przyjętych w toku prac legislacyjnych propozycji państw członkowskich, czy Parlamentu Europejskiego, w odniesieniu do poszczególnych rozwiązań znajdujących się w projekcie. Jednak, w toku prac nad projektem dyrektywy stanowisko Polski nie ulegało zmianie jeśli chodzi o cele polskiego rządu wobec konieczności reformy prawa autorskiego w związku z eksploatacją utworów i przedmiotów praw pokrewnych z wykorzystaniem technologii cyfrowych z poszanowaniem praw wszystkich uczestników rynku usług cyfrowych. Polska w trakcie trwającego procesu legislacyjnego niejednokrotnie wyrażała stanowisko, że projektowana dyrektywa nie zapewnia właściwej równowagi pomiędzy ochroną podmiotów uprawnionych a interesami obywateli oraz przedsiębiorców Unii Europejskiej i w efekcie może mieć negatywny wpływ na rozwój innowacyjności oraz konkurencyjność Europejskiego Jednolitego Rynku Cyfrowego. Organ podkreślił, że przekazane dokumenty zostały przygotowane z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. Urz. UE L 145 z 31 maja 2001 r., str. 43), z których wynika potrzeba odpowiedniego przygotowania dokumentów do udostępnienia, tj. anonimizacji wszelkich informacji o stanowiskach wyrażanych przez przedstawicieli innych państw członkowskich oraz konsultacji z instytucjami UE możliwości udostępnienia fragmentów tekstu pochodzących z ich dokumentów, które do tej pory nie zostały udostępnione i zamieszczone w publicznym rejestrze. W udostępnionych dokumentach zanonimizowane zostały także te ich części, które dotyczyły innych procedowanych projektów niż ten, który był przedmiotem wniosku.

W świetle powyższych okoliczności, skoro udostępnienie informacji nastąpiło po upływie ustawowego 14-dniowego terminu załatwienia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) i nie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p., Sąd był zobowiązany z urzędu do orzeczenia o uwzględnieniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (punkt 1 sentencji wyroku), poprzez deklaratoryjne stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie załatwienia wniosku strony skarżącej. W tym zakresie wniosek organu o umorzenie postępowania nie był zatem możliwy do uwzględnienia.

Nie jest bowiem uzasadnione stanowisko, w świetle którego w razie stwierdzenia, że orzekanie o zobowiązaniu do załatwienia sprawy jest bezprzedmiotowe (gdyż sprawa została załatwiona po wniesieniu skargi), sąd administracyjny powinien orzekać o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w tym zakresie. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z zasadą niezwiązania granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.), w tym wnioskami skargi, sąd administracyjny stosuje z urzędu właściwy i adekwatny sposób orzekania (w tym rodzaj orzeczenia uwzględniającego skargę) i nie jest związany żądaniem strony skarżącej co do sposobu orzekania. W przedmiotowej sprawie przedmiot postępowania nie przestał istnieć w sensie procesowym, bowiem Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., dysponuje obecnie kompetencją do uwzględnienia skargi na bezczynność, pomimo że sama bezczynność przestała istnieć po wniesieniu skargi na skutek załatwienia sprawy przez skarżony organ.

Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. (punkt 2 sentencji wyroku) Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Tego rodzaju kwalifikacja jest konsekwencją stwierdzenia, że przekroczenie ustawowego terminu nie było znaczne, a podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie wykazał uporczywości lub innego przejawu złej woli w procesie wykonywania ustawowego obowiązku.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a oraz art. 119 pkt 4 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono, na podstawie art. 200 P.p.s.a., w pkt 3 sentencji wyroku. Do kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia praw Sąd zaliczył uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy oraz opłatę skarbową za pełnomocnictwo.