Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 891/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6e ust. 3, art. 38 ust. 2 pkt 4, art. 38 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.), Protokolant Specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi D.K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w Z. (dalej także: organ, organ I instancji) rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 5, art. 32 ust. 1, art. 99 ust. 1 i art. 104 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz.U. z 2017, poz. 2067 ze zm.), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz.U. z 2007 r. Nr 123, poz.857 ze zm.), z dniem [...] r. przeniósł podinspektora D.K. (dalej: policjant, skarżący), pozostającego w dyspozycji przełożonego w sprawach osobowych, pełniącego obowiązki na stanowisku asystenta Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w Z, (dalej "KPP w Z" lub "KPP") na niższe stanowisko służbowe referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji KPP, zaszeregowanie do 3 grupy uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,47 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy, z jednoczesnym zachowaniem - do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia - prawa do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, tj. mnożnika 1,85 kwoty bazowej. Tym samym rozkazem personalnym organ przyznał skarżącemu dodatek służbowy na stałe w kwocie 600 zł miesięcznie.

W motywach uzasadnienia wskazano, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji w Z. odwołał skarżącego ze stanowiska komendanta Komisariatu Policji w J. i na okres od dnia [...] r. do [...] r. powierzył mu pełnienie obowiązków asystenta Wydziału Kryminalnego KPP z prawem do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem ze stanowiska. W związku z upływem okresu, o którym mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji zaszła konieczność określenia policjantowi stanowiska służbowego i parametrów uposażenia. Skarżący w okresie od [...] r. zajmował stanowiska z powołania: Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w W., następnie Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w J. oraz Komendanta Komisariatu Policji w J.. Natomiast przed powołaniem wykonywał obowiązki na stanowisku z mianowania tj. dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji KPP (dalej: "dyżurny") w ósmej grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,85, kwoty bazowej z uposażeniem zasadniczym w kwocie 2 820 zł ze stopniem etatowym nadkomisarz. Dalej wskazano, że w związku z powyższym dokonano przeglądu wolnych stanowisk służbowych w KPP w Z. i podległych jej komisariatach Policji celem ustalenia czy istnieje wolne stanowisko równorzędne do zajmowanego przez skarżącego przed powołaniem tj. dyżurnego i stwierdzono wakat na stanowisku zastępcy naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KPP w Z., które jest stanowiskiem wyższym w stosunku do stanowiska dyżurnego oraz wakaty na niższych stanowiskach służbowych: referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji KPP, policjanta Zespołu Patrolowego Komisariatu Policji ("KP") w L., policjanta Zespołu Patrolowego KP w W.. Z braku możliwości mianowania funkcjonariusza na stanowisko równorzędne organ zdecydował o zaproponowaniu skarżącemu stanowiska służbowego referenta Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego Wydziału Prewencji KPP (dalej: stanowisko referenta) i pismem z dnia [...] r. zapoznał go z warunkami płacowymi na tym stanowisku z uwzględnieniem uprawnień wynikających z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji. W dniu 15 maja 2018 r. skarżący złożył pisemne oświadczenie o nie wyrażeniu zgody na przeniesienie na niższe stanowisko referenta oraz wskazał, że w okresie pozostawania w dyspozycji Komendant Powiatowy Policji w Z. dokonał obsady na dwóch stanowiskach równorzędnych lub do nich zbliżonych.

Następnie wyjaśniono, że w dacie wszczęcia postępowania jak również w dacie wydawania rozstrzygnięcia w strukturze KPP w Z. nie występowały wakaty na stanowiskach równorzędnych do zajmowanego przez skarżącego przed powołaniem, a z występujących wolnych stanowisk zaproponowano skarżącemu najwyższe wolne stanowisko wykonawcze. Stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KPP, pomimo zaszeregowania w tej samej grupie co stanowisko dyżurnego tj. w grupie 8, jest wyższym stanowiskiem służbowym. Jest to bowiem stanowisko kierownicze, na którym przysługuje dodatek funkcyjny oraz wyższy mnożnik kwoty bazowej. Natomiast żaden przepis prawa nie obliguje do zaproponowania funkcjonariuszowi wyższego stanowiska służbowego do zajmowanego przed powołaniem. Wskazano nadto, że w okresie pozostawania skarżącego w dyspozycji prowadzone były przeciwko niemu postępowania dyscyplinarne, co dyskwalifikuje policjanta do objęcia wyższego stanowiska służbowego. Wyjaśniono również, że obsada na jedynym równorzędnym stanowisku służbowym dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji KPP nastąpiła z dniem [...] r., a więc w okresie, gdy toczyło się postępowanie przed organem II instancji w sprawie odwołania skarżącego ze stanowiska komendanta komisariatu Policji w J., a zatem w okresie gdy jego sytuacja służbowa nie była unormowana ostateczną decyzją. Ponadto ranga ww. stanowiska w strukturze etatowej jednostki i związana z nim odpowiedzialność za działania własne oraz policjantów pełniących służbę w terenie wymagała pełnej obsady celem zagwarantowania ciągłości służby na stanowisku kierowania.

Organ I instancji stwierdził, że skoro w strukturze KPP w Z. brak jest wakatów na stanowiskach równorzędnych do zajmowanego przez stronę przed powołaniem i jednocześnie funkcjonariusz złożył oświadczenie o nie wyrażeniu zgody na mianowanie na niższe stanowisko służbowe referenta powstało uprawnienie bądź do przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe mimo braku jego zgody, bądź do zwolnienia go ze służby. Natomiast, w przekonaniu organu, optymalnym rozwiązaniem jest przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko służbowe referenta, które w dniu wydania decyzji jest najwyższym jakim organ dysponuje z zachowaniem stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednim stanowisku służbowym zajmowanym przed powołaniem, a więc 1, 85 kwoty bazowej, zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji. Jednocześnie organ zaznaczył, że od 12 grudnia 2017 r. skarżący realizuje zadania dochodzeniowo-śledcze w Wydziale Kryminalnym KPP, jednakże w dacie wydania decyzji w Wydziale tym nie ma żadnego wolnego stanowiska, na które mógłby zostać mianowany. Natomiast posiadane przez skarżącego wyższe kwalifikacje zawodowe poparte 25 letnim stażem służby uzasadniają pozostawienie go w dalszej służbie, nadto pozwalają na realizację zadań służbowych na stanowiskach wykonawczych w różnych komórkach organizacyjnych, a w przyszłości do objęcia stanowiska w pionie kryminalnym.

Ponadto organ wyjaśnił, że przywołane przez skarżącego w toku postępowania regulacje art. 37 i 37a ustawy o Policji nie znajdują zastosowania wobec skarżącego. Wskazał podstawy prawne oraz motywy przyznania skarżącemu dodatku służbowego w kwocie 600 zł. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności organ uzasadnił interesem służby wyrażającym się pilną potrzebą ukształtowania stosunku służbowego skarżącego oraz zapewnienia sprawnego funkcjonowania Wydziału Prewencji w realizacji podstawowych zadań służbowych.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 38 ust. 2 pkt 5 i ust. 4 oraz art. 103 ust. 1 ustawy o Policji i wniósł o jego uchylenie.

W uzasadnieniu pisma podniósł, że od dnia odwołania go ze stanowiska Komendanta KP w J. do dnia [...] r. Komendant posiada i posiadał stanowiska zbliżone do równorzędnego zwolnionemu przez niego stanowiska komendanta komisariatu, tj. stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KPP w Z., jak również w tym okresie zostało obsadzone stanowisko dyżurnego KPP w Z.. Za nieuprawnione uznał wywodzenie jakie stanowisko zajmował przed powołaniem, gdyż w jego ocenie stanowisko równorzędne odnosi się do stanowiska z którego policjant został odwołany. Z brzmienia art. 103 wynika bowiem, że policjant przeniesiony na niższe stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednim stanowisku. Skarżący podniósł, że w okresie 6 miesięcy przebywania w dyspozycji Komendanta nie zaproponowano mu stanowiska równorzędnego ani do niego zbliżonego, pomimo że w tym okresie minowano na takie stanowiska policjantów. Nadto wskazał, że żadne postępowanie dyscyplinarne nie zakończyło się prawomocnie. Zarzucił brak możliwości wypowiedzenia się co do materiałów w sprawie z uwagi na przebywanie na zwolnieniu lekarskim. Podniósł, że pismem z [...] r. wyraził sprzeciw co do mianowania na niższe stanowisko służbowe oraz ustalił, że działania Komendanta są czystą formą mobingu. Ponadto zdaniem skarżącego organ bezzasadnie nie zastosował przepisu art. 37a ustaw o Policji, nieprawidłowo wyliczył kwotę dodatku służbowego, a także bez należytego uzasadnienia nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Dodatkowo powołał się na swoje wyższe wykształcenie, wysokie kwalifikacje zawodowe, staż i zajmowane stanowiska służbowe w Policji.

Komendant Wojewódzki Policji w K. (dalej: Komendant Wojewódzki, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z dnia [...] r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2017 r., poz. 1257, dalej w skrócie "k.p.a."), zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki przywołał dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie wskazał, że w związku z upływem okresu, o którym mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji uprawnienie do pobierania uposażenia przysługującego skarżącemu przed odwołaniem ze stanowiska komendanta KP wygasło i zgodnie z art. 99 ust. 1 tej ustawy, w myśl którego prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, zaistniała konieczność uregulowania stosunku służbowego skarżącego poprzez określenie na nowo stanowiska służbowego oraz parametrów przysługującego na nim uposażenia. Zaznaczył jednoczesnie, że przepisy nie określają warunków jakim powinno odpowiadać to stanowisko. Natomiast w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że policjant piastujący stanowisko na podstawie powołania nie ma gwarancji, że po odwołaniu obejmie stanowisko równorzędne stanowisku zajmowanemu z powołania, nie traci jednak gwarancji mianowania na stanowisko równorzędne stanowisku zajmowanemu przed powołaniem. W przypadku skarżącego takim stanowiskiem było stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji KPP w Z..

Komendant Wojewódzki podzielił stanowisko organu I instancji, że ten nie dysponował wolnym stanowiskiem służbowym, które spełniałoby kryterium równorzędności w stosunku do stanowiska dyżurnego KPP i że takim stanowiskiem nie jest stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KPP, pomimo zaszeregowania w tej samej (ósmej) grupie uposażenia. Wyjaśnił, że stanowisko dyżurnego w komendzie miejskiej/powiatowej Policji jest stanowiskiem wykonawczym, ze stopniem etatowym "nadkomisarz" a pełniącemu na nim służbę policjantowi może być przyznany dodatek służbowy. Natomiast stanowisko zastępcy naczelnika wydziału w KPP jest stanowiskiem kierowniczym, uprawniającym, zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, do dodatku funkcyjnego, ponadto określony jest na nim wyższy mnożnik (1,95 w jednostce kategorii B, jaką jest KPP w Z., a w jednostkach kategorii A 2,0) niż na stanowisku dyżurnego, gdzie wynosi on 1,85 kwoty bazowej oraz wyższy stopień etatowy (podinspektor). Stanowisko zastępcy naczelnika wydziału w komendzie miejskiej/powiatowej jest więc stanowiskiem wyższym w stosunku do dyżurnego Zespołu Dyżurnych w takiej jednostce organizacyjnej Policji. W związku z tym przyznał również, że organ I instancji nie był zobligowany do mianowania policjanta na wyższe stanowisko służbowe. Ustawodawca zagwarantował bowiem policjantom jedynie prawo do zajmowania stanowiska równorzędnego z tym, na jakie został wcześniej mianowany. W żadnym przepisie ustawy o Policji nie został zawarty nakaz mianowania policjanta na wyższe stanowisko służbowe. Z istoty rzeczy awans jest formą wyróżnienia policjanta, uznaniem jego dotychczasowych osiągnięć i zasług, względnie posiadanych szczególnych predyspozycji czy kwalifikacji. Natomiast, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego, nie można tracić z pola widzenia, że skarżący został odwołany ze stanowiska kierowniczego ze względu na wykazane przez Komendanta Powiatowego konkretne powody utraty zaufania do skarżącego wykluczające możliwość dalszej z nim współpracy – jak niewykonanie wydanego mu przez Komendanta polecenia, a następnie obrażenie przełożonego w korespondencji skierowanej bezpośrednio do Komendanta Głównego Policji podważając autorytet przełożonego policjantów powiatu. Skoro więc Komendant Powiatowy Policji w Z. będąc odpowiedzialny za realizację ustawowych zadań Policji nie widzi możliwości współpracy ze skarżącym na stanowisku Komendanta KP w J., to również na innym stanowisku kierowniczym taka współpraca nie byłaby możliwa i to zaledwie po kilku miesiącach od odwołania. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że skarżący jest karany dyscyplinarnie karą nagany (prawomocnym od dnia [...] r. orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...]) za nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej policjanta, a ponadto toczą się przeciwko niemu kolejne dwa postępowania dyscyplinarne dotyczące zarówno nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej jak i naruszenia dyscypliny służbowej, które zostały zawieszone z uwagi na przebywanie skarżącego na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Z tych względów organ odwoławczy stwierdził, że argument skarżącego, że na wskazanym stanowisku mógłby pełnić służbę nie mógł zostać uwzględniony.

Organ odwoławczy wskazał również, że w okresie od [...] r. do [...] r. w KPP w Z. obsadzono tylko jedno stanowisko równorzędne, a mianowicie stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych KPP w Z.. Powyższe nastąpiło z dniem [...] r. W tej dacie nie był jeszcze ostateczny rozkaz organu I instancji o odwołaniu skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego. Organ I instancji nie mógł mieć zatem wiedzy, jakie rozstrzygnięcie podejmie w tej kwestii organ odwoławczy. Nadto w tym czasie przeciwko policjantowi wszczęte zostały postępowania dyscyplinarne. Powyższe okoliczności, jak również fakt, iż policjant do dnia [...] r. miał uregulowaną na podstawie art. 6e ust. 3 ustawy o Policji sytuację prawną uzasadniają decyzję organu I instancji o mianowaniu innego policjanta na strategiczne z punktu widzenia działania jednostki stanowisko służbowe dyżurnego.

Następnie Komendant Wojewódzki stwierdził że z dokonanych przez niego ustaleń na dzień wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym nie ma wakatu na stanowisko dyżurnego KPP ani innym równorzędnym. Natomiast gdy z obiektywnych względów nie ma możliwości mianowania policjanta na stanowisko odpowiadające parametrom stanowiska "gwarantowanego" pojawia się konieczność przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Dalej organ II instancji zwrócił uwagę na błędną podstawę prawną wskazaną w zaskarżonym rozkazie personalnym. W ocenie organu odwoławczego stan faktyczny sprawy w istocie wypełnia dyspozycję przepisu art. 38 ust. 2 pkt 4 (nie art. 38 ust. 2 pkt 5) ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania na inne stanowisko równorzędne. Analizując sprawę organ doszedł do wniosku, że spełnione zostały kumulatywnie obydwie określone w nim przesłanki, tj. wystąpiły inne (niż likwidacja zajmowanego stanowiska) przyczyny uzasadnione względami organizacyjnymi, a to w postaci konieczności ukształtowania na nowo stosunku służbowego policjanta w związku z upływem okresu, o którym mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, tj. określenia mu stanowiska służbowego i brak możliwości mianowania go na inne (niż to, do zajmowania którego ma prawo) stanowiska równorzędnego. Organ zauważył, że obydwa przepisy art. 38 ust. 4 i 5 ww. ustawy są do siebie zbliżone - dotyczą sytuacji kiedy policjantowi należy określić stanowisko służbowe, a brak jest możliwości mianowania na stanowisko równorzędne. Przepis art. 38 ust. 2 pkt 4 wymaga kolejno stwierdzenia, że nie ma możliwości mianowania policjanta na stanowisko równorzędne, zaproponowanie policjantowi przeniesienia na wskazane niższe stanowisko służbowe, uzyskania od policjanta wyraźnego oświadczenia o wyrażeniu bądź niewyrażeniu zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia zgody rozważenia zasadności zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. ³ ustawy o Policji, wreszcie w przypadku podjęcia decyzji o pozostawieniu policjanta w służbie i przeniesieniu na niższe stanowisko, mimo braku jego zgody – wskazanie przyczyn takiej decyzji.

Organ odwoławczy stwierdził, że wobec braku wakatu na stanowisko równorzędne zaproponowano skarżącemu najwyższe wakujące stanowisko służbowe, tj. stanowisko referenta oraz poinformowano o warunkach płacowych obowiązujących na tym stanowisku a także o uprawnieniu do zachowania prawa dostawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku z mianowania. Natomiast wobec niewyrażenia przez skarżącego zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe referenta Komendant był uprawniony do zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe.

W ocenie Komendanta przytoczone przez organ I instancji argumenty uzasadniają pozostawienie skarżącego w służbie, na niższym stanowisku służbowym referenta. Ponadto organ wskazał, że funkcjonariusz posiada 27 letnią wysługę emerytalną, pozostawienie go w służbie jest zatem zgodne z jego interesem, gdyż daje możliwość osiągnięcia pełnej wysługi emerytalnej oraz możliwość skorzystania z innych uprawnień z tego tytułu. Również przemawia za tym interes społeczny rozumiany jako interes służby wymagający wyjaśnienia wszystkich zarzutów będących przedmiotem toczących się przeciwko skarżącemu postępowań dyscyplinarnych.

Zdaniem organu odwoławczego decyzja o pozostawieniu funkcjonariusza w służbie i przeniesieniu go na niższe stanowisko służbowe była zgodna z prawem. Nadto prawidłowo zastosowano art. 103 ust. 1 ustawy o Policji w zakresie ustalenia wysokości uposażenia. Organ I instancji dopełnił wszystkich wymogów przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe wynikających z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, a zatem de facto zastosował ten właśnie przepis mimo powołania się błędnie na art. 38 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Natomiast zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych błędne powołanie podstawy prawnej lub jej niepowołanie w sytuacji gdy podstawa taka istnieje przepisach prawa, a nadto przesłanki do jej zastosowania zostały spełnione, nie może być uznane za istotne naruszenie prawa.

W ocenie organu odwoławczego dodatek służbowy w kwocie 600 zł miesięcznie został przyznany zgodnie z rozporządzeniem MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Wskazał, że z § 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ww. rozporządzenia wynika, że dodatek służbowy jest dodatkiem do uposażenia charakterze stałym. Natomiast w myśl § 9 ust. 1 i 2 dodatek służbowy przyznaje się w stawkach kwotowych na czas nieokreślony w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4, przy czym jego przyznanie jaki i wysokość uzależniona jest od oceny wywiązywania się z obowiązków, realizacji zadań i czynności służbowych z uwzględnieniem ich charakteru, zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z poczynionych przez niego ustaleń średnia kwota dodatku na stanowisku referenta w KPP w Z. (bez uwzględnienia skarżącego) wynosi 318 zł, przy czym najniższy wynosi 128 zł, a najwyższy 553 zł. W samym natomiast Wydziale Prewencji wysokość dodatków na stanowiskach referentów kształtuje się w przedziale od 230 do 398 zł. Przyznany skarżącemu dodatek służbowy w kwocie 600 zł przewyższa wysokość średniego dodatku na stanowisku referenta i jest wyższy od najwyższego dodatku obowiązującego do tej pory na takich stanowiskach. W ocenie organu II instancji przyznana kwota dodatku jest optymalna, skarżący otrzymał bowiem wyższy dodatek służbowy niż inni funkcjonariusze pełniący służbę na stanowisku referenta, co jest uzasadnione posiadanym przez niego doświadczeniem zawodowym i wysokimi kwalifikacjami zawodowymi. Organ odwoławczy za prawidłowe uznał nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności podzielając w tym względzie argumentację organu I instancji.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze skarżący wniósł o uchylenie opisanej wyżej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego w przedmiocie przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe i przyznania dodatku służbowego w kwocie 600 zł miesięcznie., przymuszenie organu do wydania decyzji zgodnej z prawem oraz ustalonymi przesłankami faktycznymi oraz nadania wyrokowi klauzuli natychmiastowej wykonalności oraz przywrócenia do stanu sprzed decyzji naprawienie szkód spowodowanych decyzją.

Skarżący podniósł, że organy w sposób nieprawidłowy zastosowały art. 6e ust. 1 i 3 oraz 6d ustawy o Policji, a w konsekwencji art. 38 tej ustawy. Zarzucił również organom naruszenie art. 6 i 9 k.p.a. W ocenie skarżącego ustawodawca dał przełożonym pełną swobodę w zakresie powoływania i odwoływania kierowników komórek organizacyjnych, co nie zwalnia ich jednak z obowiązku wskazania przyczyn zarówno powołania jak i odwołania, zaś użycie słowa w każdym czasie nie oznacza z powodu własnego widzimisię. Skarżący zacytował treść zaskarżonej decyzji dot. przesłanek jakimi kierował się Komendant Powiatowy przy jego odwołaniu i przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe oraz stwierdził, że niekompetencja i nieudolność a ponadto fałszywe oświadczenia są metodą działania Komendanta Wojewódzkiego. Zdaniem skarżącego organ błędnie zinterpretował art. 6e ust. 3, gdyż przepis ten nie mówi o okresie przeniesienia w dyspozycję właściwego przełożonego. Umieszczenie policjanta w dyspozycji nie może przekroczyć 12 miesięcy i jest to czas, w którym przełożony winien znaleźć stanowisko równorzędne dotychczas zajmowanemu. Zatem dopiero po wyczerpaniu procedury z art. 37a ustawy o Policji, wykorzystuje się art. 38 usta. 2 pkt 5 i art. 38 ust. 4 tej ustawy. Podkreślił, że w okresie sześciu miesięcy przebywania w dyspozycji organu I instancji nie zaproponowano mu żadnego stanowiska równorzędnego, a nawet zbliżonego do wcześniej zajmowanego, pomimo wakatu na stanowisku zastępcy naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego i dyżurnego Zespołu Dyżurnych Prewencji KPP w Z.. Zakwestionował twierdzenie Komendanta Wojewódzkiego, że od [...] jest karany za naruszenie zasad etyki zawodowej policjanta prawomocnie i wskazał, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie czyni decyzji prawomocną. Ponadto stwierdził, że obaj Komendanci tworzyli dowody w postępowaniu dyscyplinarnym wywołując aż trzy postępowania nie mogąc ich zakończyć. Podniósł, że nie zapewniono mu czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na przebywanie na zwolnieniu lekarskim oraz nie poinformowano go o przyjęciu jego stanowiska o niewyrażeniu zgody na przeniesienie na niższe stanowisko oraz podjęciu decyzji niekorzystnej dla niego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – zwanej dalej "P.p.s.a", że tylko ustalenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzając ocenę zgodności z prawem podjętych w sprawie rozstrzygnięć należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik. Sąd nie dopatrzył się bowiem nieprawidłowości w działaniu organów, które mogłyby stanowić podstawę uchylenia decyzji, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenę prawną w świetle mających zastosowanie przepisów.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Z. przedmiocie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Z..

W sprawie nie budzi wątpliwości, że na mocy ostatecznej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] r. nr [...] skarżący został odwołany ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w J. oraz, że przez okres 6 miesięcy pozostawał w dyspozycji ww. przełożonego z zachowaniem prawa do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Nadto, że ostatnim stanowiskiem na jaki ww. funkcjonariusz był mianowany przed objęciem stanowisk służbowych z powołania, a więc kolejno Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w W., następnie Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w J. oraz Komendanta Komisariatu Policji w J. było stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji KPP w Z. w ósmej grupie zaszeregowania.

Stosownie do treści art. 6e ust. 1 w związku z art. 6d ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm.) funkcjonariusza zajmującego stanowisko komendanta komisariatu Policji można odwołać w każdym czasie. Zgodnie z art. 6e ust. 3 w związku z art. 6d ust. 1 ww. ustawy policjant odwołany ze stanowiska komendanta komisariatu Policji przenoszony jest do dyspozycji komendanta powiatowego (miejskiego) Policji i przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem.

Komendant powiatowy (miejski) Policji zgodnie ze swoimi uprawnieniami mianuje policjanta odwołanego ze stanowiska komendanta komisariatu Policji, który pozostawał w jego dyspozycji, na nowe stanowisko służbowe. Odwołanie policjanta ze stanowiska zajmowanego na podstawie powołania powoduje, że funkcjonariusz przenoszony jest najpierw do dyspozycji właściwego przełożonego, co wynika z treści art. 6e ust. 3 ww. ustawy o Policji. Od decyzji właściwego przełożonego zależy następnie, w jaki sposób zostanie ukształtowany stosunek służbowy odwołanego z funkcji organu Policji funkcjonariusza. Decyzja o odwołaniu policjanta z pełnienia funkcji organu Policji może być podjęta w każdym czasie, jednakże ze skutkiem ponownego zadysponowania osobą odwołanego funkcjonariusza, bowiem odwołany w tym trybie policjant pozostaje w dalszym ciągu w służbie. Zmienia się jedynie sytuacja faktyczna i prawna takiego funkcjonariusza, którego status wymaga przeniesienia (mianowania) na odpowiednie stanowisko służbowe.

Wskazany przepis nie określa precyzyjnie warunków, jakim powinno odpowiadać to stanowisko służbowe, a więc czy to ma być to samo stanowisko służbowe, jakie zajmował funkcjonariusz przed powołaniem czy też wyższe, równorzędne bądź niższe. Obowiązująca przez okres 6 miesięcy od daty odwołania ochrona wartości uposażenia jest zasadniczym przewidzianym w ustawie przywilejem przysługującym osobom odwołanym z funkcji komendanta. W orzecznictwie sądowym ukształtował się natomiast pogląd, zgodnie z którym policjant obejmujący stanowisko na podstawie powołania nie ma gwarancji, że po odwołaniu z niego obejmie stanowisko równorzędne stanowisku zajmowanemu z powołania, jednakże odwołany funkcjonariusz nie traci gwarancji mianowania na stanowisko równorzędne wobec zajmowanego przed powołaniem. Przy mianowaniu wcześniej odwołanego funkcjonariusza na nowe stanowisko organ winien uwzględniać parametry stanowiska służbowego, jakie ten zajmował w służbie przed objęciem stanowiska z powołania. Dokonując oceny równorzędności stanowisk służbowych lub jej braku bierze się pod uwagę nie tylko wysokość uposażenia, ale również parametry uposażenia zasadniczego, dodatek do uposażenia zasadniczego i stopień etatowy (wyrok WSA w Warszawie z 30 lipca 2009 r., II SA/Wa 322/09, Lex nr 553239, wyroki NSA z 19 października 2007 r., z 26 listopada 2010 r., I OSK 783/10, Lex nr 745323). Natomiast w sytuacji, gdy mianowanie na stanowisko równorzędne wobec stanowiska zajmowanego przed powołaniem nie jest możliwe z przyczyn organizacyjnych i w grę wchodzi mianowanie funkcjonariusza na stanowisko nie spełniające wymogów równorzędnego, mianowanie to powinno być dokonane w trybie określonym w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji (wyroki NSA z 8 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 952/09, Lex nr 595640, sygn. akt I OSK 864/09, Lex nr 595580). Słusznie wskazał organ odwoławczy, że dla zastosowania normy przewidzianej w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji istotne jest stwierdzenie, że nie ma możliwości mianowania policjanta na stanowisko równorzędne, zaproponowanie policjantowi przeniesienie na wskazane niższe stanowisko służbowe, uzyskanie od policjanta wyraźnego oświadczenia o wyrażeniu bądź niewyrażeniu zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, a w konsekwencji niewyrażenia takiej zgody rozważenia przez organ dalszego trwania stosunku służbowego, bowiem gdy nie wyrazi on zgody na mianowanie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może zostać zwolniony ze służby (art. 38 ust. 4 ww. ustawy). Natomiast na właściwym przełożonym spoczywa obowiązek wykazania, że odwołany z funkcji piastuna organu Policji funkcjonariusz nie może zostać mianowany (przeniesiony) na stanowisko równorzędne temu, jakie zajmował przed powołaniem do pełnienia tej funkcji. Ma to bowiem znaczenie w kontekście oceny prawidłowości przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Wracając na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że rozstrzygnięcia organów obu instancji zawierają argumentację, znajdującą potwierdzenie w materiale dowodowym, że w związku z upływem 6 miesięcznego okresu pozostawania skarżącego w dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji dokonano przeglądu stanowisk, na które funkcjonariusz mógłby zostać mianowany i stwierdzono, że w KPP w Z. jak i podległych jej komisariatach Policji brak było stanowiska równorzędnego do stanowiska dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji zaszeregowanego w ósmej grupie, a więc stanowiska poprzednio zajmowanego przed powołaniem. Ustalono, że w KPP w Z. i podległych komisariatach wakowały 4 stanowiska służbowe: zastępcy naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KPP w Z., referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji KPP w Z. oraz 2 stanowiska policjantów komisariatów policji. Wobec uznania braku wakatu na stanowisku równorzędnym zaproponowano skarżącemu najwyższe wakujące stanowisko, tj. stanowisko referenta Ogniwa-Patrolowo Interwencyjnego Wydziału Prewencji KPP w Z., natomiast ze względu na to, iż było to stanowisko niższe od dotychczas zajmowanego wszczęto postępowanie w tym zakresie informując jednocześnie skarżącego o warunkach płacowych obowiązujących na ww. stanowisku, a także o uprawnieniu do zachowania prawa do stawki uposażenia pobieranego na poprzednim stanowisku, a więc zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji. Przy czym słusznie organy przyjęły, że przez stanowisko poprzednio zajmowane, należy uznać stanowisko, na które skarżący był mianowany przed powołaniem, a więc stanowisko dyżurnego odpowiadające ósmej grupie zaszeregowania. Bezsporne jest, że skarżący nie wyraził zgody na mianowanie na ww. stanowisko zaszeregowane w trzeciej grupie.

Jednocześnie oba organy wykazały, że stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KPP, pomimo zaszeregowania w tej samej co dyżurny ósmej grupie uposażenia nie jest stanowiskiem równorzędnym do stanowiska dyżurnego, ale jest stanowiskiem wyższym. Jest to bowiem stanowisko kierownicze, uprawniające do dodatku funkcyjnego, ponadto na stanowisku tym, w stosunku do stanowiska dyżurnego, jest wyższy mnożnik kwoty bazowej, a także wyższy stopień etatowy. Natomiast, jak słusznie wskazano, żaden przepis nie obliguje organu do mianowania policjanta na wyższe stanowisko służbowe. Jednakowoż organy uzasadniły brak możliwości mianowania skarżącego na to stanowisko służbowe wskazując na toczące się w okresie pozostawania skarżącego w dyspozycji Komendanta postępowania dyscyplinarne prowadzone wobec niego dotyczące nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta oraz naruszenia dyscypliny służbowej, powody utraty zaufania skutkujące odwołaniem skarżącego ze stanowiska i brak możliwości współpracy ze skarżącym na innym stanowisku kierowniczym oraz ukaranie skarżącego karą dyscyplinarną nagany za nieprzestrzeganie etyki zawodowej policjanta na mocy orzeczenia dyscyplinarnego utrzymanego w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. orzeczeniem z [...] r. nr [...]. Ponadto argumenty organów w kwestii mianowania innego policjanta na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji KPP w Z. nie są pozbawione podstaw, skoro mianowanie to nastąpiło jeszcze przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia dotyczącego odwołania skarżącego ze stanowiska Komendanta KP w J. i było związane z koniecznością zapewnienia ciągłości służby na tym stanowisku kierowania. Jednocześnie organy wskazały powody, dla których nie znalazły uzasadnienia do zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

Zaskarżona decyzja nie miała zatem charakteru dowolności i mianowanie skarżącego na niższe stanowisko zostało należycie uzasadnione. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy także organ wydający zaskarżony rozkaz personalny obowiązany był uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Z tego obowiązku organ wywiązał się, bowiem analiza akt sprawy wskazuje, iż dokonano ponownie przeglądu wolnych stanowisk. Również skarżący nie kwestionuje, iż w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego nie było w KPP Policji innego wolnego stanowiska, niż wskazane przez organ. Wobec powyższego podjęcie przez przełożonego decyzji o mianowaniu funkcjonariusza, pozostającego w jego dyspozycji, na stanowisko niższe od uprzednio zajmowanego na podstawie mianowania pomimo, że z oczywistych względów nie jest sytuacją pożądaną i budzi sprzeciw skarżącego, w okolicznościach niniejszej sprawy nie narusza obowiązującego porządku prawnego. Ponadto za uzasadnione należało uznać stanowisko organu odwoławczego, że podanie błędnej podstawy prawnej przez organ I instancji, gdy z okoliczności sprawy wynika, że zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, a postępowanie zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wymogów wynikających z tego przepisu stanowi uchybienie, które nie miało wpływu na wynik sprawy.

Ponadto wysokość przyznanego skarżącemu uposażenia jest zgodna z wymogami określonymi w art. 103 ust. 1 ustawy o Policji oraz w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatku do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.), a przyjęty mnożnik kwoty bazowej odpowiada grupie zaszeregowania przewidzianej dla stanowiska dyżurnego komendy powiatowej Policji. Dodatkowo wymaga podkreślenia, że użyte w art. 103 ust. 1 ustawy o Policji określenie "prawo do stawki uposażenia" nie jest tożsame z określeniem "prawa do stawki dodatku służbowego". Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że ma on charakter gwarancyjny zapewniający policjantowi przeniesionemu na stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawo do zachowania stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Dotyczy on jednak wyłącznie prawa do zachowania stawki uposażenia zasadniczego. Jak wyżej wskazano zaszeregowaniu stanowisk służbowych odpowiadają stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej. Oznacza to, że użyte w tym przepisie sformułowanie "prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku" nie obejmuje dodatków do uposażenia, o których mowa w art. 100 tej ustawy (wyrok NSA z dnia 9 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1314/11). W związku z tym przyznanie dodatku służbowego i ustalenie jego wysokości nastąpiło stosownie do art. 104 ust. 3 ustawy o Policji oraz § 9 ust. 1 i 2 wymienionego wyżej rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że kwestia zasadności odwołania skarżącego ze stanowiska komendanta KP w J., a tym samym zasadności przesłanek jakie legły u podstaw odwołania, została przesądzona w prawomocnej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Z. nr [...] z [...] r., a zatem nie może być przedmiotem oceny w tej sprawie.

Wbrew stanowisku skarżącego organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji w B. o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany za nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej stało się prawomocne od dnia [...] r., a więc od dnia wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. orzeczenia nr [...] utrzymującego w mocy ww. orzeczenie dyscyplinarne. Zgodnie bowiem z art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, zamieszczonym w Rozdziale 10 regulującym odpowiedzialność dyscyplinarną i karną policjantów, orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. Natomiast stosownie do treści z art. 135j ust. 1 pkt 3 tej ustawy orzeczeniem jest m.in. orzeczenie o ukaraniu. Zatem pojęcie prawomocnego orzeczenia odnosi się m.in. do orzeczenia wydanego przez organ odwoławczy.

Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego przepis art. 37a pkt 1 ustawy o Policji dotyczy sytuacji zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego oraz możliwości jego przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy, a zatem dotyczy innej sytuacji niż określona w art. 6e ustawy, w związku z tym przepis ten nie miał zastosowania do niniejszej sprawy.

Za niezasadny uznać należy zarzut niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu. Z akt przedstawionych Sądowi wynika, że skarżący brał udział w sprawie kierując m.in. do Komendanta Powiatowego pisma, a nadto w dniu [...] r. został skutecznie powiadomiony o zakończeniu postępowania w sprawie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w trybie art. 10 § 1 k.p.a., z czego nie skorzystał ani nie wystąpił o przedłużenie terminu wskazanego w tym zawiadomieniu do dokonania ww. czynności. Natomiast choroba oraz przebywanie na zwolnieniu lekarskim nie stanowi przeszkody do podjęcia i prowadzenia postępowania w celu przeniesienia policjanta na inne stanowisko służbowe. W ustawie o Policji brak jest uregulowań prawnych nie zezwalających na przeniesienie policjanta w okresie choroby na niższe stanowisko. Dlatego po upływie okresu wynikającego z art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, powstała sytuacja w której skarżącego należało mianować na nowe stanowisko służbowe. Ponadto brak jest podstaw do stwierdzenia aby w okolicznościach sprawy przywołane przez skarżącego uchybienia miały bądź mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie kwestionowanej decyzji jest szczegółowe, obszerne, zawiera opis stanu faktycznego, przytacza stosowne przepisy ustawy podaje w sposób wyczerpujący motywy rozstrzygnięcia oraz odnosi się do zarzutów odwołania. Tym samym rozstrzygnięcie organu nie nosi cech dowolności. Wobec tego uznać należy, że brak było podstaw do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku