Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 250/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6, 7, 77 par. 1, 80, 140
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 32, 35
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Kremis, Sędziowie Sędzia WSA - Olga Białek (spr.), Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. i W. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego i bezodpływowego zbiornika na ścieki uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Starosta W., na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo- mieszkalnego i bezodpływowego zbiornika na ścieki w P. na działce nr[...], AM-[...].

Decyzję tę wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę dla przedstawionego wyżej zamierzenia wystąpili A. G. i W. G. W toku postępowania organ pierwszej postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. na podstawie art. 34 i 35 ustawy – Prawo budowlane nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia wniosku, między innymi, przez dostosowanie projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno – budowlanego do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W.

Po złożeniu przez inwestorów dokumentów stanowiących uzupełnienie wniosku Starosta W. wydał przedstawioną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestorzy nie spełnili wymogów określonych w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2010 r. tj. nie dostosowali projektu do postanowień planu miejscowego. Działka nr[...], na której planowana jest inwestycja, według planu znajduje się na terenie o charakterze usługowym z lokalizacją towarzyszącej funkcji mieszkaniowej, a nie na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z towarzyszącą częścią usługową. Po uzupełnieniu, projekt budowlany obejmuje nadal budynek mieszkalno-usługowy wraz z wydzielonym utwardzonym placem przewidzianym do prowadzenia działalności gospodarczej - zakładu kamieniarskiego.

Od powyższej decyzji odwołania wnieśli A. G. i W. G. podnosząc, że zawarte w planie miejscowym szczegółowe warunki zagospodarowania terenu, określają jedynie wysokość obiektów usługowych – nie więcej niż 10 m oraz maksymalną powierzchnię zabudowy działki - do 50% .

Wojewoda w wyniku rozpatrzenia powyższych odwołań decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał na treść art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i wynikające z niego obowiązki dla organu architektoniczno-budowlanego. Podkreślił, że w pierwszej kolejności obowiązkiem tego organu jest zbadanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego. Projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z ustaleniami planu miejscowego, który to akt określa przeznaczenie terenu, sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu.

Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że działka na której zaplanowano przedmiotową inwestycję objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu wsi: P., U. W., U. M., L., Ł. – Gmina W., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. Rady Miejskiej w W. Według planu działka ta położona jest na terenie oznaczonym symbolem U/P dla którego funkcją wiodącą jest aktywność gospodarcza z wykluczeniem inwestycji uciążliwych. Zgodnie z § 4 ust. 6 uchwały: "za zgodne z funkcją wiodącą uznaje się: lokalizację obiektów działalności gospodarczej o charakterze usługowym. Za zgodne z planem uznaje się ponadto:

a/ lokalizację obiektów produkcyjnych z wykluczeniem inwestycji uciążliwych,

b/ lokalizację towarzyszących obiektów pomocniczych oraz niezbędnych urządzeń i sieci infrastruktury technicznej

c/lokalizację towarzyszącej funkcji mieszkaniowej

d/lokalizację komunikacji wewnętrznej wraz z niezbędną infrastrukturą, dojazdami oraz miejscami parkingowymi.

Zasady i standardy urządzania terenu:

a/ wysokość obiektów maksymalnie 10 m;

b/dopuszcza się zabudowę maksymalnie 50% powierzchni działki".

Przytaczając powyższe ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z tekstem przedłożonego przez inwestorów projektu budowlanego, wnioskowana inwestycja obejmuje: budowę budynku usługowo-mieszkalnego, wolnostojącego, parterowego z poddaszem użytkowym, gdzie:

- powierzchnia zabudowy wynosi 139,9 m2;

-powierzchnia mieszkalna wynosi 116, 5 m2;

- powierzchnia usługowa wynosi 40 m2.

Uwagę zwraca również, że przedłożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, projekt budowlany, w istocie jest projektem budynku mieszkalnego, wolnostojącego jednorodzinnego z poddaszem użytkowym, nie stanowi natomiast budynku usługowo – mieszkalnego. Zgodnie bowiem z definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w art. 3 pkt 2 a ustawy – Prawo budowlane, pod pojęciem tym należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Z uwagi na fakt, że powierzchnia mieszkalna budynku usługowo-mieszkalnego wynosi 116,5 m2 , a powierzchnia usługowa 40 m2 a przedłożony projekt budowlany jest w istocie projektem budynku mieszkalnego, organ stwierdził, że wnioskowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego. Podkreślił również, że przeznaczenie działki nr [...] określone zostało w planie miejscowym w sposób jednoznaczny i kategoryczny. Ustalenia planu miejscowego są wiążące dla organu właściwego dla rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę, wobec czego odstąpienie od badania zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym, jak i kwestionowanie zasadności ustaleń planu, jest niedopuszczalne w sprawie pozwolenia na budowę. Natomiast brak zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym, stanowi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy. Podstawowym celem postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowanego i wydania pozwolenia na budowę jest bowiem kontrola zgodności planowanej inwestycji z założeniami ładu przestrzennego, które z kolei wyrażone są w planie miejscowym. Organ drugiej instancji podkreślił, że negatywny wynik ustaleń w tym zakresie wyłącza konieczność weryfikacji pozostałych warunków określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Konkludując uznał, że wobec stwierdzonej niezgodności a także wobec związania organu przepisem art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane nakazującym podjęcie ściśle określonego rozstrzygnięcia, organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie a kończąca je decyzja jest zgodna z prawem.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem A. G. i W. G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wyjaśnili, że na części działki nr [...] prowadzą działalność gospodarczą polegająca na sprzedaży wyrobów kamieniarskich na otwartym placu o pow. 84 m2, na potwierdzenie czego załączyli zaświadczenie o wpisie do ewidencji gospodarczej. Zauważyli, że handel artykułami kamieniarskimi jako niewrażliwy na zewnętrzne warunki atmosferyczne i nie oddziałujący szkodliwie na środowisko nie wymaga zadaszenia. Planowany do budowy budynek usługowo-mieszkalny ma zabezpieczać obsługę działalności gospodarczej przez biuro z częścią socjalną o pow. 40 m2 oraz potrzeby mieszkaniowe ich pięcioosobowej rodziny na pow. 116,5 m2. Łączna powierzchnia usługowo-handlowa, na działce wynosić będzie 124 m2 a pow. mieszkalna 116 m2. W powiązaniu z budynkiem mieszkalno-usługowym planuje się miejsca parkingowe, dojścia piesze, śmietnik oraz dostęp dla osób niepełnosprawnych przez wykonanie pochylenia w części usługowej budynku.

Skarżący podnieśli, że ustalenia szczegółowe i ustalenia ogólne planu miejscowego nie określają liczbowo lub procentowo udziału poszczególnych elementów zabudowy na działce a tylko standard i zasadę urządzania terenu, w tym wysokość obiektów usługowych oraz maksymalną powierzchnię zabudowy działki. Zdaniem stron wszystkie standardy i zasady urządzania terenu stosownie do wymogów planu zagospodarowania przestrzennego są przestrzegane. W tych okolicznościach rozstrzygnięcie odmowne uważają za rażąco naruszające prawo i przejaw bezduszności urzędniczej.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i podtrzymała argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1) przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Godzi się również zauważyć, że rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W celu usunięcia naruszenia prawa stosuje przewidziane ustawą środki w stosunku do wszystkich aktów lub czynności podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, Nr 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż Sąd uwzględnił skargę niezależnie od podniesionych w niej zarzutów. Nadto uznał, że dla uzyskania stanu zgodnego z prawem niezbędne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego również orzeczenia pierwszej instancji.

Przedmiotem rozważań Sądu było przede wszystkim, czy rozstrzygające sprawę decyzje podjęte zostały z uwzględnieniem wiążących organy orzekające w indywidualnych sprawach administracyjnych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie przy orzekaniu o prawach i obowiązkach stron ze względu na przedmiot postępowania.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowań toczących się przed organem pierwszej i drugiej instancji było udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku usługowo-mieszkalnego i zbiornika bezodpływowego. Wobec tak zakreślonego przedmiotu postępowania istotne były regulacje prawne zawarte w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Jako przyczynę odmowy udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego Wojewoda wskazał brak zgodności projektu budowlanego z postanowieniami obowiązującego na obszarze na którym planowana jest inwestycja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która ustalona została podczas weryfikacji przez organ przedłożonej przez stronę dokumentacji. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązany jest, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, dokonać sprawdzenia, między innymi: 1/ zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2/ zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. W razie spełniania wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy tj. złożenia wniosku w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust 4). Natomiast jeżeli w wyniku przeprowadzonej weryfikacji, organ stwierdzi w przedstawionej dokumentacji naruszenia w zakresie ustalonym w ust. 1, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę ( art. 35 ust. 3).

W rozpoznawanej sprawie takie postanowienie zostało wydane i organ pierwszej instancji wezwał inwestorów, między innymi, do dostosowania projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r. W tej części postanowienia organ ograniczył się do stwierdzenia, że działka inwestorów znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem U/P dla którego ustalono jako funkcję wiodącą aktywność gospodarczą z wykluczeniem inwestycji uciążliwych. Podano również, że za zgodne z funkcją terenu plan uznał lokalizację obiektów działalności gospodarczej o charakterze usługowym (...), lokalizację towarzyszącej funkcji mieszkaniowej. Na koniec stwierdzono, że dostarczone przez inwestorów opracowanie dotyczy budowy budynku mieszkalno-usługowego z wydzieloną częścią usługową o pow. 40 m2 gdzie powierzchnia mieszkalna wynosi 116 m2.

W ocenie Sądu sposób sformułowania przedmiotowego postanowienia w analizowanej części nasuwa wątpliwości, co do zakresu nałożonego na inwestorów obowiązku usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, tym bardziej, że nie posiada ono w ogóle uzasadnienia. Przede wszystkim organ nie wyjaśnił na czym polegały stwierdzone przez niego nieprawidłowości (na czym w istocie polegała niezgodność dokumentacji z planem miejscowym), ograniczając się tylko do zacytowania fragmentu postanowień planu miejscowego bez wyjaśniania, dlaczego przedłożona dokumentacja jest z tymi postanowieniami niezgodna. W sytuacji gdy organ stwierdza niezgodność projektu budowlanego z przepisem prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, powinien przedstawić interpretację zapisów planu i wyjaśnić dlaczego w jego ocenie projekt budowlany z ustaleniami planu i konkretnie którymi jest niezgodny. Takie wyjaśnienie byłby konieczne również dla wskazania inwestorom jakie konkretnie nieprawidłowości mają usunąć. Podkreślenia wymaga, że jeżeli w wyniku kontroli projektu budowlanego organ stwierdzi naruszenia objęte regulacją art. 35 ust. 1 ww. ustawy, powinien wezwać do usunięcia tych naruszeń w sposób na tyle precyzyjny aby zakres wymaganych czynności nie budził wątpliwości a inwestor miał możliwość takiemu wezwaniu zadośćuczynić. Kwestia ta ma istotne znaczenie, jeżeli zważy się na konsekwencję niezastosowania się do wezwania organu, która w świetle art. 35 ust. 3 ustawy jest jednoznaczna - odmowa udzielenia pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie Starosta powyższym wymogom uchybił, zatem przedmiotowe postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, co rzutowało na prawidłowość podjętej przez niego decyzji.

Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe postanowienie stanowiło istotny etap postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę a zakres nałożonych obowiązków mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym akt ten powinien być poddany kontroli organu drugiej instancji, co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Kwestia prawidłowości przedmiotowego postanowienia pozostała poza rozważaniami Wojewody, który nie podjął w tym zakresie żadnych czynności kontrolnych. Organ w ogóle nie badał, czy w zgodzie z przepisami ustalono zakres nałożonych obowiązków – zwłaszcza w analizowanym zakresie. Tym samym naruszył obowiązek rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie zgodnie z wymogami art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Przypomnieć należy, że istota postępowania odwoławczego - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności – sprowadza się do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji sprawy która była przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji. Inaczej mówiąc ta sama sprawa administracyjna winna być rozstrzygnięta przez dwa różne organy administracji. W konsekwencji z chwilą wniesienia środka odwoławczego od decyzji organu pierwszej instancji, powstaje obowiązek traktowania postępowania przed organem II instancji jako powtórzenie rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy co przed organem pierwszej instancji. W orzecznictwie konsekwentnie podkreśla się, że rozstrzygnięcie organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji. Zadaniem organu odwoławczego jest więc przede wszystkim merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, na co również wskazują przyznane mu w art. 138 § 1 k.p.a. kompetencje. Za utrwalony należy też uznać pogląd, że obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy merytorycznie w jej całokształcie oznacza, że organ odwoławczy nie może tylko ograniczyć się do kontroli rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego ale zobowiązany jest do objęcia merytorycznym rozstrzygnięciem całokształtu sprawy, w tym wszystkich zarzutów i żądań strony zawartych w odwołaniu i odniesienia się do nich w uzasadnieniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1987r., IV SA/385/87; wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1999 r., IV SA/ 2776/98, LEX nr 47914). Jak stwierdził Sąd Najwyższy chodzi o to "aby przeprowadzono dwukrotne merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (uchwała z dnia 1 grudnia 1994 r. III AZP 8/94, OSNAPiUS 1995/7/82).

Zdaniem Sądu nie można też w pełni aprobować poglądów wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczących oceny zgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z wywodów tam zawartych wynika bowiem, że niezgodność projektu budowlanego z planem organ upatruje w tym, że jest to w istocie projekt budynku mieszkalnego a nie budynku usługowo-mieszkalnego, co ustalone zostało na podstawie proporcji powierzchni zabudowy (139 m2), powierzchni mieszkalnej (116,5 m2 ) i powierzchni usługowej budynku (40 m2) przedstawionych w projekcie. Można się również domyślać, gdyż w decyzji wprost tego nie wyartykułowano, że Wojewoda uznał, iż przedmiotowy projekt budowlany nie będzie realizował funkcji, która w planie przewidziana została jako funkcja wiodąca – czyli funkcji aktywności gospodarczej (w tym lokalizacji obiektów działalności gospodarczej o charakterze usługowym) lecz funkcję mieszkaniową dopuszczoną co prawda planem – ale jako funkcja towarzysząca usługom. Przedstawiona argumentacja skłania do wniosku, że przewagę funkcji mieszkaniowej nad usługową przy wykorzystaniu działki, ustalono tylko na podstawie powierzchni zabudowy budynku. Organ drugiej instancji badając zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu uwzględnił zatem tylko funkcję budynku. Tymczasem z uzupełnionego projektu zagospodarowania działki wynika, że w ramach zagospodarowania terenu przewidziano na niej realizację budynku mieszkalno-usługowego, zbiornika bezodpływowego, miejsca postojowego oraz wydzielonego placu utwardzonego płytami biologicznie czynnymi (płyty Jomba) o pow. 84 m2 , przeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży wyrobów kamieniarskich. W decyzji odwoławczej pominięto zupełnie, że według projektu na prowadzenie działalności gospodarczej przewidziano część budynku mieszkalnego o pow. 40 m2 oraz część działki na której w tym celu zostanie wydzielony utwardzony plac dla realizowana działalności handlowej polegającej na sprzedaży wyrobów kamieniarskich. Wojewoda nie ocenił powyższych założeń projektowych w kontekście ich zgodności z ustaleniami planu miejscowego.

Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy ustala przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Jako akt prawa miejscowego, plan zagospodarowania przestrzennego może w istotny sposób ograniczać sposób wykonywania prawa własności. Przy interpretacji zapisów planu należy więc mieć na uwadze, że "Wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco – bardziej ograniczając prawo własności niż wynika to literalnego ich brzmienia" (WSA w Warszawie w wyroku z dnia 28 stycznia 2009 r. VII SA/Wa 1666/08, CBOIS) oraz pamiętać o tym, że według art. 4 ustawy – Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

W rozpoznawanej sprawie zapisy planu miejscowego w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] zlokalizowanej na terenach oznaczonych symbolem U/P, ograniczone zostały w zasadzie do określenia przeznaczenia terenu (działki) poprzez wyznaczenie funkcji wiodącej (aktywność gospodarcza z wykluczeniem inwestycji uciążliwych), wskazania jakie inne funkcje i lokalizacje obiektów uznaje się za zgodne z tym postanowieniem planu oraz do określenia standardów i zasad urządzania terenu. Zapisy planu określając przeznaczenie terenu przesądziły tym samym na jaki cel można wykorzystywać przedmiotową nieruchomość. Istotne jednak jest, że ustalenia planu miejscowego w zakresie funkcji dotyczą terenu (a więc całej działki). Dlatego badając zgodność przedłożonego projektu budowlanego z planem miejscowym organ powinien ocenie poddać wszystkie wskazane w projekcie elementy zagospodarowania terenu (działki) w kontekście zapisów planu miejscowego. Pominięcie niektórych założeń zawartych w projekcie zagospodarowania działki - konkretnie odnoszących się do wykorzystania części działki pod plac utwardzony, wydzzielony dla prowadzenia wskazanej przez strony działalności gospodarczej - świadczy o tym, że organ nie wziął pod uwagę wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych i nie ocenił w pełni przedłożonych w sprawie dowodów

Z przedstawionych wyżej względów Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie podjęte zostało z naruszeniem prawa procesowego tj. art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło też do naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy właściwy organ rozpatrzy ją uwzględniając fakt, że postanowienie z dnia 20 grudnia 2010 r. wydane zostało z naruszeniem prawa, co wymaga powtórnego jego wydania.

W tym stanie faktycznym i prawnym, działając zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c u.p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.