Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1588/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 2 i 3, art. 22 ust. 2 i 4, art. 29 ust. 1 pkt 1; §  10 ust. 1 pkt 1, § 18 ust. 3 pkt 2, ust. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński Sędziowie: NSA Ewa Wrzesińska-Jóźków WSA Anna Falkiewicz Kluj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi B. L. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest informacja Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o odmowie przyznana B. L. pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", w związku z wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Powodem odmowy było niespełnienie warunków o jakich mowa w § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich w latach 2007-2013 (Dz.U. z 2008 r, Nr 139, poz 883 ze zm.), dalej zwanym Rozporządzeniem, odmówiła B. L., dalej zwanej skarżącą, wnioskującą, przyznania tego prawa.

B. L., dalej zwana skarżącą, wnioskodawczynią, zamierzała pobudować budynek usługowo-magazynowego o pow. użytkowej 270,27 m2 wraz z infrastrukturą i drobnym wyposażeniem, dla realizacji działalność objętej kodem [...] – "roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych". Wnioskująca została pismami z: [...] lipca 2013 r., [...] października 2013 r. i [...] stycznia 2014 r. wezwana do przedstawienia szczegółowej analizy operacji pod względem jej kosztów i nakładów koniecznych do zrealizowania projektu w oparciu o prognozowaną wielkość usług i przychodów, analizy wskazującej, że planowana inwestycja – budowa budynku, wpłynie na ilość planowanych usług oraz przychody z tej działalności, analizy zasadności budowy tego budynku, kwestii posiadania niezbędnego wyposażenia do prowadzenia działalności budowalnej polegającej na wznoszeniu budynków oraz wykonywania remontów istniejących budynków.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca pismami z: [...] sierpnia 2013 (data wpływu do Agencji), [...] sierpnia 2013 r. i z [...] lutego 2014 r. uzupełniała wniosek i przesłała Ekonomiczny Plan Operacji, dalej zwany EPO.

Oceniając złożone wyjaśnienia oraz EPO organ uznał, że budzą one następujące wątpliwości i nie pozwalają na uznanie, że przyznanie pomocy jest uzasadnione ekonomicznie.

1. Wnioskująca podała, że projektowany budynek ma być wykorzystywany jako siedziba firmy. Dwa biura na piętrze będą przeznaczone dla wnioskodawcy i kierownika budowy. Sala konferencyjna będzie wykorzystywana do spotkań z klientami, prowadzenia negocjacji w szczególności z dużymi inwestorami lub aby omawiać szczegóły, które wynikną już po rozpoczęciu prac, rozmów z pracownikami, omawianiu planów pracy. Nie będzie do tych celów wykorzystywane biuro. Magazyn ma służyć do przechowywania sprzętów do prowadzenia działalności. Za materiały będzie odpowiedzialny zamawiający. W ocenie organu, wyjaśnienia te są niespójne. W sekcji C-6.1 Ekonomicznego planu Operacji wskazano bowiem, że magazyn "zapewni miejsce do przechowywania surowców i materiałów niezbędnych do budowy domów".

2. Wnioskodawca zakłada wpływy ze świadczenia usług polegających na budowaniu budynków "pod klucz" na poziomie 517 116 zł netto – rocznie, 4 domy rocznie. Nie wykazał jednak aby istniało zapotrzebowanie na tego rodzaju usługi w tym regionie czy poza nim. Nie przedstawił w jaki sposób będą wykonywane prace budowalne wymagające specjalistycznych uprawnień elektrycznych, c.o. czy wodno-kanalizacyjnych. W ramach operacji zamierza tylko zatrudnić kierownika budowy, murarza i tynkarza oraz 3 pracowników fizycznych na podstawie umowy zlecenia.

3. Wskazane przez wnioskodawcę zaplecze do prowadzenia działalności gospodarczej także budzi wątpliwości organu. Sprzęt budowlany (m.in. rusztowania, betoniarki, wiertarki, szlifierki, młoty udarowe, piły, drabiny) mają być przedmiotem najmu (załączona umowa najmu z [...] sierpnia 2013 r.), natomiast pozostały sprzęt murarski ma być wypożyczany ze składów budowlanych oferujących tego rodzaju usługi. Koszty te nie znalazły odzwierciedlenia w tabeli kosztów (tabela F-2 i H Ekonomicznego Planu Operacji). Wskazuje to na to, że skarżąca swą działalność będzie prowadziła nie posiadając własnego sprzętu budowlanego. Mimo to nie dokonała kalkulacji kosztów z tym związanych. Dotyczy to także kosztów wynajmu samochodu w rocznej wysokości 75 000 zł, który to koszt jest w ocenie organu ekonomicznie nieuzasadniony ponieważ kwota ta jest równa cenie nowego samochodu. Przy tego rodzaju działalności odpowiedni sprzęt daje gwarancję należytego wywiązywania się ze zobowiązań. Planowana ilość robót jest niewiarygodna.

4. Skarżąca nie wykazała także aby budowa budynku usługowo-magazynowego miała bezpośredni wpływ na ilość zamówień. Brak jest analizy istniejącego rynku odbiorców i konkurencyjnych firm, co poddaje w wątpliwość planowaną wielkość usług a tym samym planowany przychód wnioskodawcy.

5. Organ uznał zatem, że budowa budynku usługowo-magazynowego nie jest uzasadniona pod względem dostosowania do profilu i skali świadczonych usług. Budowa zwiększa bezpośrednio wyposażenie firmy (majątek trwały) ale nie powoduje wzrostu konkurencyjności firmy oraz rozwoju przedsiębiorczości i rynku pracy, co jest głównym zamierzeniem Programu Rozwoju Obszarów Wielskich. Skarżąca, mimo obowiązkowi przedstawiania dowodów i skałdania wyjaśnień, wynikającemu z art. 221 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego oraz na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2007, Nr 64, poz. 427 ze zm.), dalej zwaną Ustawą, nie przedstawiła stosownych analiz, które pozwalałby na uznanie, że planowane przedsięwzięcie jest uzasadnione ekonomicznie i zapewnia realizację celu operacji.

Skarżąca nie zgodziła się z odmową przyznania pomocy i po uprzednim wezwaniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, pismem z [...] stycznia 2014 r., do usunięcia naruszenia prawa, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zarzuciła naruszenie:

-art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego oraz na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich;

-§ 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich w latach 2007-2013;

-art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej K.p.a. poprzez brak poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie Jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; nieudzielenie wyjaśnień na czym mają polegać rzekome błędy w planach biznesowych przedkładanych przez stronę;

-art. 7 K.p.a. poprzez brak odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa co uniemożliwia dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;

-art. 8 K.p.a. poprzez nie wypełnienie przez organ obowiązków ustawowych, nie działanie terminowe – skutkujące naruszeniem zasady zaufania do władzy publicznej.

W związku z tym wniosła o uchylenie zaskarżonej informacji i przyznanie prawa pomocy oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wywodziła, że organ nie wskazał jakich wymagań nie spełnia planowana inwestycja – do czego był zobowiązany odmawiając przyznania pomocy finansowej - § 10.1.pkt 1 Rozporządzenia. Powołując się na zalecenia zawarte w instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy [...] i przepisy Rozporządzenia, wskazała, że uzasadnione ekonomicznie jest przedsięwzięcie gdy NPV jest większe niż 0. W ekonomicznym Planie Operacji zostało wykazane, że inwestycja będzie generować dochody a wskaźnik NPV jest większy od 0 i wynosi 157 629,58, co czyni zarzut Agencji o naruszeniu § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia za niezasadny. Skarżąca dostarczyła analizę kosztów - wyjaśnienia do sekcji F-2, biznesplan wraz z wyjaśnieniami do EPO z rozpisaniem sposobu wyliczenia z podziałem na sekcję C.7,2. – środki obce – wartość kredytu oraz założenia kredytowe, sekcja F-2 – prognoza kosztów działalności objętej operacją generującą przychody. Agencja miała zatem możliwość zweryfikowania na jakiej podstawie obliczone zostały koszty związane z planowaną operacją. W odniesieniu do zarzutów niedostarczenia analiz wskazujących, że planowana inwestycja wpłynie na ilość planowanych usług i przychody z działalności skarżąca podała, że budynek będzie służył jako zaplecze socjalno-magazynowe dla planowanej działalności, wykorzystywany będzie jako siedziba firmy. Będzie służył budowaniu pozytywnych relacji z klientami i zdobywaniu jego zaufania. Wnioskodawczyni mając siedzibę firmy pod konkretnym adresem będzie postrzegana jako solidny, profesjonalny podmiot gospodarczy. Wg projektu budynek będzie dwukondygnacyjny: na parterze 9 pomieszczeń, na piętrze 6. Będą tam pomieszczenia porządkowe, techniczne połączone z magazynem różnie wykorzystywane, wc, szatnia dla pracowników, przedsionek, pomieszczenie socjalne dla pracowników w którym będą mogli zjeść posiłek, kotłownia, biuro wnioskodawcy, biuro kierownika budowy, sala konferencyjny, pomieszczenie gospodarcze w którym wnioskodawca lub kierownik budowy będą mogli zjeść posiłek bez schodzenia na parter do pomieszczenia socjalnego dla pracowników – co byłoby uciążliwe. Ponownie wskazała na konieczność posiadania sali konferencyjnej na potrzeby rozmów z klientami, wykonawcami, spotkań z pracownikami. Tego rodzaju duże pomieszczenie jest konieczne ze względu na możliwość spotykania się większych grup osób czy konieczność rozkładania dokumentacji (faktury, rachunki, umowy).

Konieczność wyodrębnienia dwu pomieszczeń socjalnych (na parterze i piętrze), wynika z potrzeb firmy, chociażby dlatego że donoszenie kawy i herbaty do sali konferencyjnej na piętrze z pomieszczenia socjalnego na parterze jest niewygodne i niebezpieczne a poza tym do pomieszczenia socjalnego na parterze wchodzi się oddzielnym wejściem z innej strony budynku. Pokój socjalny dla pracowników jest poza tym wymagany przepisami prawa budowalnego. Magazyn będzie służył przechowywaniu surowców i materiałów, zapewni odpowiednie warunki do przechowywania sprzętu. Będzie tam przechowywany sprzęt stanowiący własność firmy jak i sprzęt wynajmowany. Pozostawienie sprzętu na placu budowy nie jest możliwe ze względu na często złe warunki (nieogrodzone place) jak i jego wartość.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w zaskarżonej informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Uprawnienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, określone m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), art. 3 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2013 r, poz. 270), dalej P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postepowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postepowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie, albo tez przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a– c P.p.s.a. Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. art. 247 § 1 o.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Na wstępie wskazać należy, że szczegółowe zasady dotyczące przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i Rozwój Mikroprzedsiębiorstw" uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia z dnia 17 lipca 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013r. poz. 173).

W związku z tym, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że art. 22 ust 2 i 4 ustawy wyłącza stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego do postępowań w sprawach przyznania pomocy przez podmioty wdrażające, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Dlatego nie mogą odnieść pożądanego skutku zarzuty naruszenia przepisów art. 9, 7, i 8 K.p.a.

Powodem odmowy przyznania pomocy było niespełnienie przez wnioskującą przesłanki ekonomiczności operacji – § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Zgodnie z jego brzemieniem "pomoc przyznawana jest na operację spełniającą wymagania określone w programie w szczególności uzasadnioną ekonomicznie, w tym pod względem jej kosztów oraz zapewniającą osiągnięcie i zachowanie celu działania".

Procedura oceny wniosku o przyznanie pomocy finansowej w ramach omawianego działania przewiduje, w przypadku braków wniosku, wezwanie wnioskodawcy w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba ze zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy - § 18 ust. 3, ust 4 pkt 2 Rozporządzenia. Jeżeli wnioskodawca nie usunie braków w terminie albo usunie braki ale nie wszystkie, Agencja ponownie wzywa do usunięcia tych braków w terminie 21 dni. Jeżeli wnioskodawca ostatecznie nie usunie w wyniku tych wezwań wszystkich braków, pomocy nie przyznaje się, o czym Agencja informuje wnioskodawcę w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy - § 18 ust. 5 Rozporządzenia. Jak wynika z akt, skarżąca była wezwana do usunięcia braków pismami z [...] lipca 2013r, [...] października 2013 r. a następnie pismem z [...] stycznia 2013 r.

Oceniając zgodność z prawem odmowy przyznania pomocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela ustalenia ARiMR co do braku podstaw ekonomicznych przedsięwzięcia. B. L. w ramach działania zamierzała prowadzić działalność polegającą na budowie budynków mieszkalnych i niemieszkalnych (domy jednorodzinne, usługowe, wielorodzinne). Dla tych celów zamierzała wybudować budynek magazynowo - socjalny składający się z 15 pomieszczeń, szczegółowo opisanych w skardze i pozostałej dokumentacji. Trafnie organ przyjął, że dla tak określonego profilu działalności nie ma ekonomicznego uzasadnienia budowa budynku, który w przeważającej części będzie wykorzystywany na potrzeby właściciela firmy i pracowników, w tym z 2 pomieszczeniami biurowymi, 2 pomieszczeniami socjalnymi, salą konferencyjną. Cechą tego rodzaju działalności jest bowiem to, że prowadzona jest w wielu różnych miejscach (budowach) a więc generalnie nie "przy" lub "w" budynku socjalnym. Doświadczenie wskazuje, że to na terenach inwestycyjnych potrzebne byłoby zaplecze (tymczasowe) dla pracowników a nie, tak jak to sobie wyobraża skarżąca, w siedzibie firmy. Twierdzenia skarżącej, że w siedzibie firmy pracownicy muszą mieć zagwarantowane potrzeby socjalne (miejsca spożywania posiłków, higieniczne itp.) jest mało przekonujące. Biorąc pod uwagę proces technologiczny związany z budową takie rozwiązanie jest nieracjonalne, gdyż powodowałoby konieczność kilkurazowego w danym dniu przemieszczania się pracowników z miejsca budowy do budynku socjalnego, co generowałoby koszty. Na ten cel skarżąca zamierzała wynajmować samochód [...] 6 osobowy z tzw. paką na którą ładowane byłyby sprzęty i urządzenia (pismo przewodnie z [...] stycznia 2014 r. Jak wynika z wyjaśnień sekcji F-2 koszt wynajmu takiego samochodu wynosi 75 000 zł. Tego rodzaju wydatki są ekonomicznie nieuzasadnione ponieważ za taką kwotę można kupić samochód osobowo-dostawczy. Biorąc pod uwagę wskazaną wcześniej konieczność permanentnego dowozu pracowników do budynku socjalnego logistycznie i ekonomicznie tego rodzaju wydatek w powiązaniu z kosztem wybudowania budynku nie jest uzasadniony.

Także trafnie organ poddał w wątpliwość racjonalność wykorzystania (obok 2 biur) sali konferencyjnej. O ile można się zgodzić z twierdzeniem skarżącej, że może być ona wykorzystana na potrzeby rozmów z klientami jak i pracownikami, to jednak w sytuacji w której i właściciel firmy i kierownik budowy mają oddzielne pomieszczenia biurowe, nie jest uzasadniona budowa jeszcze jednego dużego pomieszczenia o funkcji takiej jaką mogą spełniać pomieszczenia biurowe. Dla rozkładania faktur nie jest potrzebne tak duże pomieszczenie. Poza tym, jak wynika z pisma z [...] stycznia 2014 r., także w 2 biurach będą miejsca dla interesantów. Tym samym organ zasadnie zakwestionował konieczność wybudowania tak dużego budynku z salą konferencyjną dla zaspokajania potrzeb potencjalnych klientów firmy.

Także trafnie ocenił organ twierdzenia skarżącej co do sposobu wykorzystywania magazynu. W Ekonomicznym Planie Operacji skarżąca wskazała, że będzie on służył do magazynowania surowców i materiałów niezbędnych do budowy domów, oraz do magazynowania sprzętu wynajmowanego. Jednocześnie podała, że materiały (a więc i surowce, materiały budowlane) będą pozostawały w gestii zamawiającego a sprzęt typu rusztowania, betoniarki itp. będzie wynajmowany. W wyjaśnieniach zawartych w piśmie z [...] stycznia 2014 r. - wyjaśnienia, (uzasadnienie do budowy budynku) skarżąca stwierdziła, że będzie on służył jako zaplecze biurowo-socjalne dla działalności gospodarczej. Z kolei w piśmie z [...] stycznia 2010 r. (pismo przewodnie), że magazyn będzie służył przechowywaniu materiałów na prośbę zleceniodawców (styropian, płyty gipsowe, kleje, cement – jeżeli na budowie nie ma takich warunków. Niespójne są zatem twierdzenia wnioskodawczyni co do sposobu wykorzystania tego magazynu co czyni nieczytelnym plan biznesowy zarówno w zakresie potrzeb jak i kosztów.

Biorąc pod uwagę powyższe należy dojść do wniosku, że na koszty skarżącej składają się w dużej mierze koszty wynajmu sprzętu, samochodu przy bardzo nikłym udziale własnym. Z drugiej strony skarżąca planuje zabezpieczyć potrzeby firmy poprzez budowę dużego budynku, który nie mógłby być wykorzystany w stopniu uzasadniającym z ekonomicznego punktu widzenia, sens planowanej inwestycji. Racją ma organ wskazując brak ekonomicznego uzasadnienia wynajmu samochodu w sytuacji w której koszty zakupu takiego samochodu byłyby niewiele większe. Analiza Ekonomicznego Planu Operacji nie uwzględnia także kosztów wynajmu maszyn i narzędzi o których mowa w piśmie z [...] stycznia 2014 r. Prowadzi to do wniosku, że przedstawiony projekt pod względem kosztowym nie jest wystarczający do jego uwzględnienia pod względem ekonomicznym.

Rację ma także organ wywodząc, że wnioskująca nie wykazała "szansy powodzenia" inwestycji. Ani z wniosku ani z pism wyjaśniających nie wynika aby skarżąca dokonała należytego rozeznania rynku a w sytuacji w której wcześniej zajmowała się działalnością polegającą na usługach haftu komputerowego, sprzedażą artykułów z haftem, produkcją odzieży roboczej, prowadzeniem sklepu z biżuterią. Trudno w takich okolicznościach uznać że posiada doświadczenie i wiedzę pozwalające jej na należytą ocenę rynku przy posługiwaniu się jedynie informacjami internetowymi. Jeszcze raz podkreślić należy, że dla prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na budowie budynków "pod klucz" nie ma ekonomicznej podstawy do wybudowania i utrzymywania, (skarżąca nie zamierza wynajmować żadnych pomieszczeń osobom trzecim), tak dużego budynku, który de facto będzie służył zaspokajaniu potrzeb właściciela przedsiębiorstwa a nie firmy rozumianej jako zorganizowanego zespołu składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej – definicja przedsiębiorstwa z art. 551 kodeksu cywilnego. Służy co najwyżej zwiększeniu środków trwałych tego podmiotu natomiast nie służy działaniom o jakich mowa w art. 5 ust 1 pkt 18 Ustawy. Czyni to niezasadnym zarzut naruszenia art. 22 ust. 3 Ustawy. Skarżąca zgodnie z tym przepisem została, pismem z dnia [...] marca 2014 r. poinformowana o odmowie przyznania pomocy. Rozstrzygnięcie zawiera stosowną argumentację w zakresie powodów odmowy i z podanie podstawy prawnej.

Podsumowując należy stwierdzić, że ARiMR nie naruszyła przepisów prawa materialnego ani procesowego, zatem skarga jako bezzasadna, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), podlegała oddaleniu.