Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1894/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 1, art. 208 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Protokolant Specjalista Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego (umorzenia postępowania odwoławczego) oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] , Dyrektor Izby Celnej w K. , powołując się na art. 233 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej powoływana jako ustawa O.p.) umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie z odwołania ""A" " Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. nr [...] określającą tej Spółce zobowiązanie w podatku akcyzowym za grudzień 2003 r. na kwotę [...] zł.

W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną:

Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] określił firmie ""A" " Sp. z o.o. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2003 r. na [...] zł. Decyzja powyższa została doręczona stronie dnia 26 września 2008r. w trybie art. 151a ustawy Ordynacja podatkowa W tym samym trybie, tj. art. 151a ustawy Ordynacja podatkowa, doręczono stronie postanowienie z dnia [...]r . numer [...] , którym Naczelnik Urzędu Celnego w K. postanowił wszcząć z urzędu postępowanie podatkowe w celu określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2003 r. Z akt sprawy wynika również, że wnioskiem z dnia 14 stycznia 2009 r., nadanym w UP S. dnia [...] r., S. K. (prokurent samoistny Spółki ""A" ") na podstawie art. 241 §1 i §2 pkt 1 w związku z art. 240 §1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa wniósł o wznowienie postępowania w sprawie określenia Spółce za okres od kwietnia 2003 r. do kwietnia 2004 r. zaległości podatkowych i jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji wydanych przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. określających wysokość zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego za miesiące od kwietnia do grudnia 2003 r. oraz miesiące od stycznia do kwietnia 2004 r., które wydane były w dniu [...] r.

Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia [...] r. "o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji wydanych przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. określających wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego za miesiące od kwietnia do grudnia 2003 r. oraz miesiące od stycznia do kwietnia 2004 r., które wydane były w dniu 15 września 2008 r." postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. numer [...] określającej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2003r. na [...] zł.

Strona, niezadowolona z podjętego przez Dyrektora Izby Celnej w K. rozstrzygnięcia, pismem z dnia [...] r., nadanym dnia [...] r., zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/G1 1423/10 oddalił skargę i wyrok ten jest prawomocny od 12 marca 2011 r. Natomiast Naczelnik Urzędu Celnego w K. jako organ właściwy do rozpatrzeniu wniosku o wznowienie postępowania w sprawie określenia Spółce za okres od kwietnia 2003 r. do kwietnia 2004r. zaległości podatkowych, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] r. a następnie po przeprowadzeniu stosownego postępowania decyzją nr [...] z dnia [...] r. odmówił uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] r. określającej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2003r. w wysokości [...] zł, stwierdzając m. in., że "w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka określona w art. 240 §1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa oraz, że to "strona przyczyniła się do braku swego udziału w postępowaniu poprzez nie dochowanie należytej staranności w zabezpieczaniu możliwości kontaktu z nią, a zatem nie można mówić o braku winy strony w tej kwestii".

Strona, niezadowolona z podjętego przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. rozstrzygnięcia, pismem z dnia [...] r., wniesionym dnia [...] r., działając na podstawie art. 220 O,p. wniosła odwołanie. Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji , a to decyzją z dnia [...] r. nr [...] .

Strona, niezadowolona z podjętego przez Dyrektora Izby Celnej w K. rozstrzygnięcia, pismem z dnia [...] r. zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 23 marca 2011r. sygn. akt III SA/G1 1626/10 oddalił skargę, wyrok ten jest prawomocny od dnia 23 kwietnia 2011 r. Wydany przez WSA w Gliwicach wyżej przywołany wyrok skutkuje tym, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...] jest ostateczna w postępowaniu administracyjnym.

W dniu [...] r. bezpośrednio do Izby Celnej w K. wpłynęło złożone przez ""A" " Sp. z o.o. odwołanie od decyzji organu I insrtancji z [...] r.

Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że przedmiotem zaskarżenia jest ostateczna decyzja organu I instancji, od której nie służy odwołanie, tym też uzasadnił umorzenie postępowania.

Na ww. decyzję wydaną przez organ odwoławczy, pismem z dnia [...] . skarżąca, reprezentowana przez prokurenta S. K. , za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w K. , wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach żądając:

- uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r . w całości,

- zasądzenia od strony przeciwnej zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 220, art. 228 i art. 21 §1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa.

Uzasadniając wniesioną skargę Skarżąca podniosła, że złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r., która została wydana w wyniku postępowania podatkowego, które nie zostało w ogóle wszczęte, a ponadto, że zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. przedmiotowa decyzja, również z uwagi na brak jej skutecznego doręczenia, nie weszła do obrotu prawnego. Dalej podniosła, że decyzja organu I instancji znalazła się w obiegu prawnym pomimo faktu, iż nie doręczono jej bezpośrednio stronie postępowania w sposób prawidłowy, bowiem Naczelnik Urzędu Celnego w K. przyjął bezpodstawnie domniemanie skuteczności doręczenia decyzji w trybie art. 151a O.p., a ponadto opierając się na tym przepisie prawnym rozpoczęto czynności prawne dotyczące wyegzekwowania kwot należności wynikających z tej decyzji. Dlatego też skarżąca stwierdziła, iż decyzja leżąca u podstaw sporu, co do której złożyła odwołanie, pomimo braku jej bezpośredniego doręczenia stronie, znalazła się w obiegu prawnym wbrew temu, co twierdzi organ podatkowy i wywołała daleko idące skutki prawne. Podsumowując wniesioną skargę strona wskazała, iż jej zdaniem jedynym możliwym rozwiązaniem usunięcia negatywnych skutków, jakie wywołały te decyzje, jest ich wyeliminowanie z obrotu prawnego, w którym się znalazły. Dlatego wnioski odwoławcze złożone przez stronę są w pełni zasadne i powinny być rozpatrzone celem uchylenia tych decyzji, a co najmniej umorzenia postępowania w sprawach, w których podjęto czynności prawne jako bezprzedmiotowych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ). Ponadto sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana : z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa , dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.).

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności umorzenia postępowania odwoławczego przez organ odwoławczy w sytuacji pozostawania w obrocie ostatecznej decyzji wymiarowej, od której strona złożyła odwołanie. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 220 §1 O.p. "Od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji". W świetle powyższego przepisu odwołaniu nie podlegają m. in. decyzje ostateczne, tj. takie, od których, po wyczerpaniu toku instancji, nie przysługuje już (zwyczajny) środek zaskarżenia.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia była ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...] określająca kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2003 r. na [...] zł.

Kontroli sądowoadministracyjnej tut. Sądu podlegała już wcześniej odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (sygn. III S/Gl 1423/10), a następnie w postępowaniu wznowieniowym odmowa uchylenia ww. decyzji z dnia 15 września 2008 r.(sygn.. III SA/Gl 1626/10).

Z kolei, na podstawie art. 233 § 1. O.p. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo

2) uchyla decyzję organu pierwszej instancji:

a) w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie,

b) w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości,

3) umarza postępowanie odwoławcze.

§ 2. Organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części; przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W konsekwencji organ odwoławczy prawidłowo umorzył postępowanie odwoławcze.

Należy wskazać, że postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Zastosowanie ma tu art. 208 § 1 O.p. (por. Ordynacja podatkowa, Komentarz 2010, pod red. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, wyd. UNIMEX).

Konkludując należy stwierdzić, zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów ustawy Ordynacji podatkowej, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił skargę.