Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 449/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3, art. 6 pkt 14, art. 38 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. spraw ze skarg M. T. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 25 stycznia 2016 r. nr [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 26 czerwca 2015 r. M. T. wystąpiła do Dzielnicowego Ośrodka Pomocy Społecznej Nr [...] w G. o przyznanie pomocy w formie zasiłku okresowego.

Analogiczny wniosek złożyła w dniu 2 lipca 2015 r.

Decyzją z dnia 24 lipca 2015 r. (nr [...]) Prezydent Miasta odmówił wnioskodawczyni przyznania zasiłku okresowego na podstawie wniosku z dnia 26 czerwca 2015 r., natomiast kolejną decyzją z dnia 28 lipca 2015 r. (nr [...]) organ odmówił przyznania zasiłku okresowego w odniesieniu do wniosku z dnia 2 lipca 2015 r.

W podstawie prawnej obu decyzji powołano art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej zwanej: "k.p.a.", art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4, art. 7, art. 8, art. 11 ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 4, ust. 2 pkt 1, art. 38, art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.).

W uzasadnieniach decyzji wskazano, że organ po wnikliwym przeanalizowaniu sytuacji życiowej i bytowej strony nie dał wiary jej oświadczeniu o prowadzeniu odrębnego, jednoosobowego gospodarstwa domowego i wskazał, że M. T. jest osobą pozostającą w rodzinie składającej się z czterech osób. Organ wyjaśnił, że miesięczny dochód rodziny T. wyliczono w wysokości 2.552,20 zł. Składają się na nań: renta socjalna na A. T. w kwocie 643,02 zł, dwa zasiłki pielęgnacyjne na rzecz A. i I. T. po 153 zł, świadczenie pielęgnacyjne otrzymywane przez K. T. w kwocie 1.200 zł miesięcznie, dodatek mieszkaniowy w kwocie 387,78 zł oraz dodatek energetyczny w kwocie 15,40 zł. Poza tym rodzina jest w posiadaniu kwoty ponad 32.487 zł wypłaconej (w grudniu 2014 r.) tytułem zaległego i bieżącego świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego K. T., a także wypłaconego zaległego dodatku z pomocy rządowej w kwocie 600 zł, natomiast w marcu 2015 r. rodzina otrzymała kwotę 2400 zł tytułem zaległych świadczeń z pomocy rządowej dla osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne, a w kwietniu 2015 r. także 800 zł z tego tytułu. Zatem posiadane przez rodzinę środki pozwalają na pokrycie wydatków bieżących oraz na kilka kolejnych miesięcy.

M. T. wniosła odwołania od ww. decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe, twierdząc, że organ nie wziął pod uwagę oświadczenia K. T., że odmawia on utrzymania córki i finansowania jej składek na ubezpieczenie.

Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 25 stycznia 2016 r. (nr [...] oraz nr [...]) - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 38 ust. 1 pkt 2 i art. 106 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej - utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że o prawie do zasiłku okresowego decyduje wysokość dochodu na osobę w rodzinie, tj. gdy dochód ten przekracza wysokość kryterium dochodowego (456 zł, a od 01.10.2015 r. – 514 zł) zasiłek ten nie przysługuje. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że miesięczny dochód czteroosobowej rodziny wnioskodawczyni wyniósł 2.552,20 zł, co daje kwotę dochodu na jedną osobę w rodzinie w wysokości 638,05 zł, a zatem przekracza wysokość kryterium dochodowego.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że bez wątpienia organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż strona nie prowadzi odrębnego, jednoosobowego gospodarstwa domowego. M. T. nie ma własnego dochodu, mieszka z rodzicami i siostrą w trzypokojowym mieszkaniu stanowiącym własność rodziców. Nie ma swojego pokoju, ani żadnych własnych sprzętów gospodarstwa domowego. Rodzina utrzymuje się z szeregu świadczeń socjalnych. Otrzymuje też dodatek mieszkaniowy przyznany na podstawie stosunku wydatków mieszkaniowych i dochodów czteroosobowego gospodarstwa domowego. Wydatki mieszkaniowe są zatem opłacane z dodatku mieszkaniowego i dochodów innych członków rodziny. Strona sprawuje opiekę nad matką. Zakres tej opieki oraz zakres obowiązków domowych organ pierwszej instancji ustalił m.in. w sprawie toczącej się przed Kolegium pod sygn. akt [...] i [...] (sprawy zasiłku okresowego na wniosek małżonków K. i I. T.). Z oceny sytuacji rodziny wynika, że oprócz czynności związanych z pielęgnacją matki strona gotuje obiady, przygotowuje inne posiłki, sprząta mieszkanie, robi pranie - wspólnie dla całej rodziny, a nie tylko dla siebie. Rodzina wspólnie korzysta ze wszystkich pomieszczeń i sprzętów gospodarstwa domowego, wspólnie robi zakupy. W toku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego nie ustalono, aby ta sytuacja uległa jakimkolwiek zmianom, zatem M. T. czynnie prowadzi wspólne gospodarstwo domowe całej rodziny.

Wprawdzie rodzice strony oświadczyli, że nie będą finansować składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, jednak fakt ten w ocenie organu nie przesądza o samodzielnym utrzymaniu członka rodziny czy też wspólnym prowadzeniu gospodarstwa domowego.

W ocenie organu odwoławczego strona działa za namową ojca, który próbuje uzyskać w ten sposób dostęp do świadczeń z pomocy społecznej, ponieważ sam po otrzymaniu stałego świadczenia pielęgnacyjnego oraz zaległych świadczeń w wysokiej kwocie nie może uzyskać kolejnych świadczeń z pomocy społecznej w związku z przekroczeniem kryterium dochodowego.

Na koniec organ odwoławczy zwrócił uwagę na orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, gdzie uznano, że M. T. jest osobą pozostającą w rodzinie w rozumieniu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej (sygn. akt II SA/Gd 820/15; sygn. akt III SA/Gd 823/15).

M. T. zaskarżyła wyżej opisane decyzje organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się ich uchylenia.

Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, w szczególności przez zanegowanie wiarygodności wyjaśnień skarżącej oraz oświadczeń K. T. i A. T. - dotyczących prowadzenia przez nią samodzielnego gospodarstwa domowego.

Ponadto zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 38 ust. 1-4 ustawy o pomocy społecznej poprzez odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia, gdy zostały spełnione przesłanki do jego przyznania.

W uzasadnieniach wskazała, że stanowisko organów jest błędne, jakoby dochód rodziny skarżącej przekraczał kryterium dochodowe na osobę w rodzinie. Organ pominął fakt, że skarżąca prowadzi samodzielnie, jednoosobowe gospodarstwo domowe. Organ przyjął, że członkowie rodziny skarżącej "wspólnie gospodarują", co miałoby przesądzić o wypełnieniu przez członków rodziny skarżącej definicji "rodziny" w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej. Organ wskazał, że zgodnie ze słownikowym pojęciem wyrażenia "wspólne gospodarowanie" – oznacza to wspólne zarządzanie czymś i dysponowanie, a istotą wspólnego gospodarowania jest również pozostawanie na utrzymaniu innej osoby. Organ natomiast błędnie ustalił, że skarżąca jest na utrzymaniu pozostałych członków rodziny pomijając przy tym treść wyjaśnień skarżącej, K. T. i A. T.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz dodając, że Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku rozpoznając wnioski M. T. o udzielenie pomocy prawnej, na podstawie złożonych przez wnioskodawczynię pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 w zw. z § 6 k.k. oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz na podstawie złożonych dokumentów źródłowych ustalił, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami i siostrą (postanowienia z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt III SO/Gd 12/16 i III SO/Gd 7/16).

Na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), postanowił połączyć sprawy o sygn. akt III SA/Gd 449/16 oraz III SA/Gd 450/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić łącznie jedne akt pod sygn. akt III SA/Gd 449/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: z 2015 r., poz. 163 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Na wstępie podnieść trzeba, iż stosownie do art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 powołanej ustawy przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielniania osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny, tj. 456 zł na osobę.

Z powołanych przepisów wynika, że zasiłek okresowy zasadniczo nie jest świadczeniem uznaniowym, bowiem spełnienie warunków do jego przyznania obliguje organ do jego przyznania. Natomiast uznaniu administracyjnemu pozostawiona jest (w określonych ramach) jego wysokość i okres pobierania, poprzez ustawowo określoną możliwość miarkowania. Oznacza to, że odmowa przyznania zasiłku okresowego jest przede wszystkim uzasadniona jeżeli w okolicznościach sprawy organ ustali brak wystąpienia przesłanek pozytywnych wymienionych w art. 38 ustawy (odmowa obligatoryjna), a przede wszystkim, gdy nie zostało spełnione kryterium dochodowe osoby (rodziny) ubiegającej się o to świadczenie (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 1050/13, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy administracji w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające.

Nie nosi znamion dowolności stanowisko organów, iż skarżąca nie prowadzi odrębnego, jednoosobowego gospodarstwa domowego. Z przepisu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej wynika bowiem, że osoby spokrewnione ze sobą w myśl przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowią "rodzinę" w rozumieniu ustawy, o ile wspólnie zamieszkują i gospodarują, a także pozostają w związku faktycznym. W ocenie Sądu taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca mieszka z rodzicami i siostrą w trzypokojowym mieszkaniu stanowiącym własność rodziców. Nie ma swojego pokoju, nie ma własnego łóżka ani żadnych innych sprzętów gospodarstwa domowego. Skarżąca korzysta ze sprzętu gospodarstwa domowego, jaki znajduje się w mieszkaniu. Nie ma własnego dochodu. Cała rodzina utrzymuje się z szeregu świadczeń socjalnych. Wydatki mieszkaniowe są opłacane z dodatku mieszkaniowego i dochodów innych członków rodziny. Skarżąca sprawuje opiekę nad matką, gotuje obiady, przygotowuje inne posiłki, sprząta mieszkanie, robi pranie wspólnie dla całej rodziny, a nie tylko dla siebie. Rodzina wspólnie korzysta ze wszystkich pomieszczeń i sprzętów gospodarstwa domowego.

Dochód czteroosobowej rodziny, ustalony na podstawie art. 8 ust. 3 i 4 ustawy - w miesiącu poprzedzającym złożenie każdego z wniosków - wyniósł 2.552,20 zł. Składały się na niego: renta socjalna A. T. w kwocie 643,02 zł, dwa zasiłki pielęgnacyjne na rzecz A. i I. T. po 153 zł, świadczenie pielęgnacyjne otrzymywane przez K. T. w kwocie 1200 zł miesięcznie oraz dodatek mieszkaniowy w kwocie 387,78 zł wraz z dodatkiem energetycznym w kwocie 15,40 zł. Miesięczny dochód na osobę w rodzinie wyniósł 638,05 zł, a więc w wysokości przekraczającej kryterium dochodowe ustalone w art. 8 ust. 1 ustawy w kwocie 456 zł na osobę w rodzinie (wysokość obowiązująca na dzień złożenia wniosków).

Za zasadnością uznania, że skarżąca prowadzi odrębne gospodarstwo domowe nie przemawia argumentacja skarżącej, iż rodzice nie będą finansować składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Składki te nie stanowią bowiem o utrzymaniu członka rodziny. Są związane tylko z tytułem do ubezpieczenia wynikającym z ubezpieczenia socjalnego samej skarżącej, a nie z dochodem innych członków rodziny.

Poza tym niezależnie od zakresu wzajemnego wspierania się skarżącej i jej rodziny, o ich wspólnym gospodarowaniu, poza faktem wspólnego zamieszkiwania, świadczy chociażby sytuacja finansowa skarżącej, która nie osiąga własnego dochodu. Skarżąca w związku z brakiem dochodów nie jest w stanie pokryć miesięcznych kosztów zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Okoliczność ta rzutuje zatem na uznanie, że skarżąca wbrew swoim twierdzeniom cały czas pozostaje na utrzymaniu rodziców.

Należy nadto podkreślić, że organy administracji publicznej odmawiając przyznania skarżącej zasiłku okresowego nie kwestionowały jej trudnej sytuacji życiowej. Organy wskazały zaś, że sama skarżąca nie podejmuje żadnych starań, by polepszyć swoją sytuację i zając się własnym rozwojem. Ponadto cała rodzina jest objęta przez Ośrodek stałą opieką. Z akt sprawy wynika, że rodzina otrzymuje systematycznie pomoc. Wszelkiego rodzaju zasiłki i dodatki są jej jedynym źródłem dochodu rodziny. Co więcej, rodzina T. w okresie od grudnia 2014 r. do kwietnia 2015 r. otrzymała tytułem zaległych świadczeń kwotę w łącznej wysokości ponad 35.000 zł.

W tym miejscu – odnosząc się do zarzutu odmowy przez organy wiarygodności twierdzeniom skarżącej i pozostałych członków rodziny (ojca – K. T. i siostry – A. T.) dotyczących samodzielnego prowadzenia gospodarstwa domowego przez skarżącą – Sąd pragnie wskazać, że w myśl art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej zwanej "k.p.a.", organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, natomiast – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. ab initio - uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Sądu organy w niniejszej sprawie sprostały powyższym wymogom. Zasadna była – w ocenie Sądu – odmowa wiarygodności wyjaśnieniom składanym przez samą skarżącą, gdyż – jak podkreślił organ odwoławczy - wyjaśnienia strony bezpośrednio zainteresowanej wynikiem sprawy mają nikłą wartość dowodową, a ponadto pozostawały one w sprzeczności całokształtem materiału dowodowego, w szczególności z ustaleniami dokonanymi w trakcie przeprowadzonego przez pracownika DOPS nr [...] w G. wywiadu środowiskowego, jak również z wiedzą organów nt. rodziny, posiadaną niejako "z urzędu", ponieważ rodzina T. jest objęta systematyczną pomocą i opieką społeczną od 2011 r. Z tego powodu nie sposób uznać za wiarygodne twierdzeń skarżącej wskazujących na pozbawienie jej z dnia na dzień przez K. i A. T. jakichkolwiek środków utrzymania, a tym samym przyjąć za wiarygodny fakt rozpoczęcia przez nią samodzielnego prowadzenia gospodarstwa domowego. Abstrahując od tego, że aspekt "samodzielnego utrzymywania się" (dysponowania środkami finansowymi i ponoszenia wydatków na gospodarstwo domowe) stanowi wyłącznie jeden z elementów "wspólnego zamieszkiwania i gospodarowania", o którym mowa w art. 6 pkt 14 ustawy (czyli wspólnego mieszkania i korzystania z lokalu, z jego mediów, codziennego przyczyniania się do funkcjonowania danej wspólnoty/rodziny, tj. wzajemnej troski i opieki domowników, wykonywania prac związanych z prowadzeniem "domu" – prania, sprzątania, przygotowywania posiłków), to zgodzić należy się ze stanowiskiem organów, iż taka nagła zmiana w sytuacji skarżącej, polegająca na rzekomym prowadzeniu przez nią odrębnego gospodarstwa domowego, wynika nie z rzeczywistego stanu rzeczy, lecz najprawdopodobniej z działań ojca wnioskodawczyni próbującego uzyskać w ten sposób – na skutek uzyskania po kilkuletnim postępowaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i otrzymania w tej sytuacji zaległych świadczeń w wysokiej kwocie – dostępu do kolejnych świadczeń z pomocy społecznej, których w obecnej sytuacji z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego, rodzina nie może uzyskać. Całokształt materiału dowodowego wskazuje, że ojciec ma ogromny wpływ na skarżącą, co z jednej strony obrazuje treść wywiadu środowiskowego przeprowadzanego ze skarżącą, w którym K. T. uczestniczył, kontrolował jego przebieg i nie pozwalał na swobodne wypowiedzi córki, a z drugiej wskazują działania ośrodka polegające na wszczęciu procedury "Niebieska Karta" związanej z podejrzeniem przemocy psychicznej wobec pełnoletniej córki (skarżącej). Z tego też powodu należało przyjąć za w pełni uzasadnione pozostaje stanowisko organów o odmowie wiarygodności "zaprzestania" utrzymywania skarżącej przez jej siostrę – A. T., która jest osobą chorą (schizofrenia) i niepełnosprawną psychicznie w stopniu znacznym, tym samym należy przyjąć - pozostającą pod całkowitym wpływem ojca. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że skarżąca – na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę – składając do tut. Sądu wniosek o udzielenie pomocy prawnej, w jego treści - pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 w zw. z § 6 k.k. – oświadczyła, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami i siostrą. Mając zatem powyższe na uwadze w ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny związany z okolicznościami wspólnego zamieszkiwania i gospodarowania skarżącej, i w konsekwencji zasadnie uznały, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wespół z pozostałymi członkami rodziny T.

Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, ze zgodnie z art. 3 ustawy, pomoc społeczna nie służy pełnemu zaspokajaniu potrzeb podopiecznych, lecz ma jedynie na celu wspierać osoby w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiać im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar pomocy powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W sprawach z zakresu pomocy społecznej kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być zatem cele i zadania pomocy społecznej, a nie subiektywne oczekiwania osób uprawnionych, zmierzające do obarczenia organów pomocy społecznej pełnym zakresem obowiązków przejęcia całkowitej opieki finansowej i życiowej nad osobą dotkniętą jedną z form niedostatku, określonych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 116/10, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, zarówno przebieg postępowania administracyjnego jak i uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć wskazują, że organy nie naruszyły obowiązujących przepisów również w zakresie wymogów proceduralnych.

W związku z powyższym wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a wobec tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł podstaw do uwzględnienia okoliczności, które winien wziąć pod uwagę z urzędu rozstrzygając w granicach danej sprawy (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a.) wniesiona skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.