Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 500/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-01-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu
Odmówiono wykładni wyroku
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1, art,158 i art. 160
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 20 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za uzasadnione zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: I. oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku, II. odmówić wykładni wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 września 2015 r. o sygn. akt I SA/Sz 500/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za uzasadnione zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.

Wnioskiem z dnia 23 listopada 2015 r. skarżąca wystąpiła w trybie art. 157 oraz art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.",

o uzupełnienie powyższego wyroku. W piśmie skarżąca zażądała uzupełnienie albo wyjaśnienia w związku z nieprawdziwymi treściami zawartymi w uzasadnieniu wyroku.

W treści pisma skarżąca wskazała na zarzuty jakich dotyczyła oddalona przedmiotowym wyrokiem skarga oraz do jakich zarzutów nie odniósł się Sąd rozpoznający skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Z powyższego przepisu wynika, że uzupełnienie wyroku jest możliwe wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko, co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Sąd skargę oddalił, co oznacza, że rozstrzygnął o całości skargi. Wyrok jest zatem kompletny i zawiera wymagane prawem elementy. Z uzasadnienia wniosku wynika natomiast, że skarżąca domaga się w istocie "uzupełnienia uzasadnienia wyroku". Podkreślić należy, że nie można uzupełnić uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych – żądanych przez stronę kwestii, bowiem takie działanie zmierza nie do uzupełnienia lecz do zmiany uzasadnienia. W literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w oparciu o art. 157 § 1 p.p.s.a. uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2009 r., s. 421 oraz powołane tam orzecznictwo, postanowienie NSA z 27 maja 2011 r., II FSK 2067/09, lex nr 795354). Złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. J. Jagielski (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r., s. 561). Uzasadnienie podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki (zarzuty) mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (w skardze kasacyjnej) (por. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2008 r., II OZ 1361/07, LEX nr 3482205).

W myśl art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

W sposób oczywisty omawiana instytucja dotyczy sytuacji, w której uzasadnienie wyroku zostało sporządzone i doręczone stronie, jednakże treść pisemnych motywów wyroku jest dla strony niezrozumiała, a więc domaga się ona jej wyjaśnienia. Wniosek sformułowany w oparciu o art. 158 p.p.s.a., aby mógł odnieść pożądany skutek musi zawierać konkretne wskazanie, które fragmenty uzasadnienia budzą wątpliwości strony, czy też w jakiej części uzasadnienie pozostaje dla strony niezrozumiałe. Analiza treści wniosku nie pozwala na stwierdzenie rzeczywistych wątpliwości skarżącej co do treści wyroku. Skarżąca polemizuje natomiast ze stanowiskiem zajętym przez Sąd w przedmiotowym wyroku. W treści pisma skarżąca zamieściła, wywody dotyczące zarzutów, jakich skarga dotyczyła oraz do jakich zarzutów nie odniósł się Sąd.

Wskazać należy na pogląd wyrażony w postanowieniach NSA z dnia

6 czerwca 2012 r. o sygn. akt I FSK 676/11, z dnia 23 września 2011 r. o sygn. akt II FSK 1224/10 (orzeczenia dostępne są na stronie internetowej www. orzeczenia.nsa.gov.pl), iż wykładnia wyroku nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy, ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą bowiem być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielenie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania: za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę

z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 157 p.p.s.a. i art. 158 w zw. z art. 160 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.