Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 180/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2, art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

K. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 stycznia 2016 r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 9 września 2014 r., nr [...] o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji punktu skupu złomu i gospodarowania odpadami na działce nr [..] przy ul. P.

Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 9 września 2014 r., nr [...] Prezydent Miasta po rozpoznaniu wniosku K. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A., na podstawie art. 80 ust. 2 w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji punktu skupu złomu i gospodarowania odpadami na działce nr [...] przy ul. P. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że działka nr [...] znajduje się na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Oksywie w Gdyni, rejon ulic Dickmana, Muchowskiego i Kępa Oksywska, uchwalony uchwałą nr XXVIII/647/05 Rady Miasta Gdyni z dnia 23 lutego 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 22 kwietnia 2005 r., nr 38, poz. 745). Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), organ właściwy wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Prezydent stwierdził, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest niezgodna z ustaleniami planu, bowiem działka nr [...] położona jest w strefie planistycznej oznaczonej symbolem 019 MN1,U - zabudowa jednorodzinna wolnostojąca, zabudowa usługowa. Część tej działki to tereny wyłączone z zabudowy - do zagospodarowania w formie zieleni przydomowej, rekreacyjnej, a zatem inwestycja polegająca na realizacji punktu skupu złomu i gospodarowania odpadami jest niezgodna z tym zapisem. Ponadto w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyklucza się lokalizacje lub działalność, których uciążliwość na granicy działki mogłaby powodować przekroczenie standardów jakości środowiska wymaganych dla zabudowy mieszkaniowej. Jak ustalił organ, działka znajduje się na obszarze zespołu ruralistycznego dawnej wsi O. wpisanego do rejestru zabytków województwa [...] pod nr [...] decyzja z dnia 16 lipca 1987 r.

W odwołaniu od tej decyzji K. Z. wniósł o jej uchylenie. Wskazał, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie było zakazu dla tego typu działalności na terenie objętym wnioskiem. Odnosząc się do zasady kontynuacji funkcji i bliskiego sąsiedztwa skarżący wskazał, że w otoczeniu planowanej inwestycji znajdują się działki o podobnej funkcji i przeznaczeniu, m.in. zakład kamieniarski, sklep motoryzacyjny, zakład pielęgnacji drzewostanu, warsztat samochodowy, usługi budowlane, usługi stolarskie, oraz w dalszej odległości baza paliw. Przedmiotowa działka ma dostęp do drogi publicznej i jest wyłączona z produkcji rolniczej i leśnej. Planowana inwestycja jest przedsięwzięciem o małej skali, nie planuje się przekształcania odpadów na terenie działki, a jedynie tymczasowe składowanie w celu dalszej odsprzedaży. Przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło na określenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji (w tym brak negatywnego oddziaływania na wody podziemne), a mimo tego organ odmówił określenia uwarunkowań. Odwołujący wskazał również, że uzasadnienie decyzji nie zawiera informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia. Okoliczność ta potwierdza, że przyczyną odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia nie były kwestie merytoryczne, a jedynie interpretacja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności uzasadnienie odmowy opierające się na stwierdzeniu, że w obowiązującym planie wyklucza się lokalizację lub działalność, których uciążliwość na granicy działki mogłaby powodować przekroczenie standardów jakości środowiska wymaganych dla zabudowy mieszkaniowej, nie ma odniesienia modeli wartości emisji związanych z inwestycją opisanych w KIP, gdzie wskazano, że wartości te nie będą przekroczone.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 stycznia 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium ustaliło na podstawie Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (zwanej dalej "KIP"), że teren planowany pod inwestycję jest zlokalizowany przy ul. P. (działka nr [...], obręb [...]) w G. Przedsięwzięcie polegać będzie na realizacji punktu skupu złomu stalowego i kolorowego (np. miedź) oraz makulatury, szkła i plastików. Przewidywana średnia ilość skupu złomu miesięcznie to ok. 50 ton. Powierzchnia działki wynosi 0,1138 ha i na tej powierzchni będzie prowadzona działalność związana ze skupem złomu. Podczas realizacji przedsięwzięcia planuje się postanowienie kontenera socjalno-biurowego o pow. 10 m2, pięć kontenerów zadaszonych przeznaczonych do magazynowania odpadów oraz wagę najazdową i platformową o wymiarach 1 m x 1 m. Organ odwoławczy podzielił stanowisko prezydenta, że planowana inwestycja nie jest zgodna z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Oksywie w Gdyni, rejon ulic Dickmana, Muchowskiego i Kępa Oksywska, uchwalonego opisana uchwałą nr XXVIII/647/05 Rady Miasta Gdyni z dnia 23 lutego 2005 r.

Kolegium przytoczyło treść przepisu art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, ze zm.). Następnie podkreślił organ, powołując się na piśmiennictwo i orzecznictwo, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wówczas, gdy został on uchwalony) jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z tego przepisu) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Po stwierdzeniu sprzeczności zamierzonego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie, w tym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 46 ust. 3 ustawy), analizy i oceny wpływu danego przedsięwzięcia (art. 47 ustawy), czy też uzgodnień z art. 48 ustawy. Powołał się organ na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1036/07, LEX nr 489569 w - [K. Gruszecki. - Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. LEX/el 2013, komentarz do art. 80]. Jak ustalił organ odwoławczy, z uchwały nr XXVIII/647/05 Rady Miasta Gdyni z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Oksywie w Gdyni, rejon ulic Dickmana, Muchowskiego i Kępa Oksywska oraz jej załącznika graficznego - części rysunku planu działka nr [...] położona jest w strefie planistycznej oznaczonej symbolem 0.19 MN1,U - zabudowa jednorodzinna wolnostojąca, zabudowa usługowa. Charakteryzując funkcję "usługi" dla terenów zabudowy mieszkaniowej w § 2 ust. 2 uchwały podano, że "usługi nie zakłócające funkcji mieszkaniowej" - to usługi o nieuciążliwym charakterze. Definiując ten rodzaj usług podano m.in., że mają to być usługi, które nie będą powodować wytwarzania dużej ilości odpadów, których gromadzenie narusza estetykę środowiska mieszkalnego. Jak twierdzi organ, realizacja punktu zbierania złomu i innych odpadów łączy się z gromadzeniem dużej ilości odpadów, co będzie naruszać estetykę środowiska mieszkalnego. Zatem planowane przedsięwzięcie winno być uznane za "usługi zakłócające funkcję mieszkaniową" w rozumieniu postanowień § 2 ust. 2 uchwały o planie. Ponadto, jak wynika z rysunku planu, ok. 40% działki nr [...] to "tereny wyłączone z zabudowy - do zagospodarowania w formie zieleni przydomowej, rekreacyjnej". Zatem według organu planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z ustaleniami planu dla tej części działki. Skoro bowiem plan zakłada funkcję zieleni przydomowej, rekreacyjnej dla tej części działki, to wyklucza realizację funkcji usługowej na tej części nieruchomości. Tymczasem, jak wynika z KIP, cała działka miałaby być wykorzystana dla zamierzonej realizacji punktu skupu złomu i gospodarowania odpadami. Już tylko z tych względów zamierzone przedsięwzięcie uznano za niegodne z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium podzieliło zatem stanowisko organu pierwszej instancji odmawiające ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących występowania w bliższym lub dalszym sąsiedztwie działki nr [...] usług realizujących podobną funkcję jak zamierzona przez inwestora ocenił organ, że nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy administracji orzekające w przedmiotowej sprawie miały obowiązek zbadać zgodność planowanej inwestycji z planem, a nie faktycznym stanem zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki [...] przy ul. P. w G. zwolniło organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie.

W skardze na powyższą decyzję zarzucono:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na niedostatecznej analizie stanu faktycznego sprawy i zebranego materiału dowodowego oraz pominięcie w swoich rozważaniach ustaleń zawartych w KIP opracowanej przez niezależny podmiot dotyczących wpływu planowanego przedsięwzięcia na standardy jakości środowiska i zasady kształtowania i zagospodarowania terenu zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego;

- art. 7 k.p.a. polegające na odmowie zbadania sprawy po kątem faktycznego stanu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, co skutkowało naruszeniem słusznego interesu skarżącego.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego - art 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 poz.1235) poprzez uznanie, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; w konsekwencji powyższego naruszenie przepisów art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie uzgodnień administracyjnych wymaganych w tym przepisie.

Skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organów. W ocenie skarżącego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego powszechnie obowiązujący nie precyzuje konkretnie i indywidualnie tego, czy na obszarze będącym przedmiotem zainteresowania skarżącego, mogą być realizowane przedsięwzięcia w postaci skupu złomu i gospodarowania odpadami. W związku z tym, w celu rozstrzygnięcia tego czy planowane przez skarżącego przedsięwzięcie jest sprzeczne z postanowieniami planu należało rozważyć to, czy prowadzenie punktu skupu złomu i gospodarowania odpadami w zakresie deklarowanym przez skarżącego stanowi świadczenie usług zakłócające funkcje mieszkalne w rozumieniu uchwały nr XXVIII/647/05 Rady Miasta Gdym z dnia 23 lutego 2005 r. Według skarżącego organy administracji publicznej obu instancji nie przeprowadziły analizy sprawy w tym zakresie, naruszając przepisy dotyczące postępowania wyjaśniającego. Nieuwzględniono zapisów KIP odnoszących się do nieprzekraczania norm i standardów ochrony środowiska. Pominięto fakt, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia znajdują się inne podmioty z branży przemysłowo - techniczno - budowlanej, a zabudowa przemysłowo - techniczna dominuje nad funkcją mieszkalną na wskazanym obszarze.

Według skarżącego planowane przedsięwzięcie nie zakłóca funkcji mieszkalnych w rozumieniu postanowień obowiązującego planu miejscowego. Przede wszystkim przedmiotowy teren reprezentuje znikome walory historyczno — kulturowe, a przez ostatnie dziesiątki lat na tym terenie rozwijała się szeroko rozumiana działalność techniczno — przemysłowo — budowlana. Działalność ta przeważa nad funkcją mieszkalną, jak również historyczną tego terenu. Ukształtowanie i zagospodarowanie działki nie spowoduje utrudnienia w dostępie od budynków mieszkalnych. Przedsięwzięcie nie wiąże się z natężonym ruchem pojazdów, z nadmiernym hałasem, ani wytwarzaniem dużej ilości odpadów. Praca skupu będzie odbywać się tylko w dni robocze, poza godzinami od 22.00 do 6.00. Ważnym aspektem sprawy jest ograniczona estetyka planowanego przedsięwzięcia. Jednak w tym zakresie zwraca się w skardze uwagę, że działka, na której jest planowany skup złomu jest odgrodzona pasem zieleni, a same odpady będą przechowywane w kontenerach. To wszystko oznacza według skarżącego, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, według którego działka nr [...] jest przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą, zabudowę usługową nie są sprzeczne z założeniami przedsięwzięcia. Zakres planowanego skupu złomu jest zgodny z założeniami zabudowy usługowej i nie zakłóca funkcji mieszkalnych.

Skarżący sprzeciwił się również stanowisku, że w niniejszej sprawie można pominąć kwestię zgodności przedsięwzięcia z faktycznym stanem zagospodarowania nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta odmawiająca ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji punktu skupu złomu i gospodarowania odpadami na działce nr [...] przy ul. P. są zgodne z prawem.

Rozstrzygnięcia organów obu instancji administracyjnych odmawiających ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla opisanego przedsięwzięcia podjęto w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej ustawą środowiskową.

Przedmiotowe przedsięwzięcie zakwalifikowane zostało zgodnie z rozporządzeniem

Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. poz. 1397 ze zm.), zwanym dalej rozporządzeniem, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia, do tego rodzaju przedsięwzięć zaliczono punkty zbierania lub przeładunku złomu.

Wobec zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej wymagane było uzyskanie dla tego przedsięwzięcia decyzji środowiskowej.

Z akt sprawy oraz ustaleń organu wynika, że skarżący przedłożył wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaganą przepisami art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy kartę informacyjną przedsięwzięcia (KIP) zawierającą jego charakterystykę i uwarunkowania niezbędne do oceny całej inwestycji zgodnie z celem ustawy.

Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Jednakże, i do tego sprowadza się istota sprawy, zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących oraz dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych.

Ze względu na to, że przedmiotowa inwestycja nie należy do katalogu zwolnionych z obowiązku wykazania zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły ocenę przedsięwzięcia w zakresie zgodności z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem.

Jak trafnie wywodzi SKO odwołując się do doktryny i orzecznictwa, z postanowienia art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej wynika niezbicie, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wówczas, gdy został on uchwalony, jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z tego przepisu) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienia obowiązującego planu mają charakter wiążący dla decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Konsekwencją zaś stwierdzenia sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zwolnienie organu prowadzącego postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (zob. też K. Gruszecki, Komentarz do art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Lex/el. 2013).

W sytuacji, gdy plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek wobec braku zgodności z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 196/13; z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 829/11; z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1240/11, dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia .nsa.gov.pl). Także zwraca się uwagę w orzecznictwie, że po stwierdzeniu sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwolniony jest organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (tak w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2628/11; z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2546/12 dostępne w CBOSA).

Przedstawione poglądy sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje.

Kontynuując rozważania w tej kwestii sąd zauważa, że organ dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązany jest do szczegółowej analizy wszystkich postanowień planu mających zastosowanie do konkretnej inwestycji. Ustalenie, że występuje sprzeczność z postanowieniami obowiązującego planu nie może budzić wątpliwości. Zatem takie ustalenie winna poprzedzać wnikliwa analiza i interpretacja całokształtu postanowień planu, zarówno jego postanowień ogólnych, jak i postanowień szczegółowych odnoszących się do poszczególnych jednostek planistycznych. Zwrócić też trzeba uwagę, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (zob. wyrok z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2106/13, dostępny w CBOSA), że nie jest rolą organu administracji rozstrzygającego w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, ani wojewódzkiego sądu administracyjnego kontrolującego legalność decyzji w tym przedmiocie, ani tym bardziej Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę kasacyjną, ocena normy planistycznej, która jest podstawą stwierdzenia zgodności z lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli normy aktu planistycznego są niejasne, nieprecyzyjne, bądź ze sobą sprzeczne, to należy je kwestionować wzywając organ uchwałodawczy gminy do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wnosząc skargę do sądu administracyjnego. Wadliwość tego typu nie uprawnia jednak do wykładni przepisów aktu prawa miejscowego w sposób oczywiście odbiegający od ich literalnego znaczenia – poprzez dopisanie treści normatywnej, której nie ustanowił lokalny prawodawca.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy mamy do czynienia z rzetelną i całościową analizą postanowień planu, których treść nie budzi wątpliwości organów procedujących w sprawie ani sądu wojewódzkiego. Organ odwoławczy kompleksowo scharakteryzował planistyczne uwarunkowania planowanego przedsięwzięcia uwzględniając postanowienia zarówno ogólne jak i szczegółowe właściwe dla działki nr [...], przewidziane w obowiązującym dla tego terenu miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Oksywie w Gdyni, rejon ulic Dickmana, Muchowskiego i Kępa Oksywska, przyjętym uchwałą nr XXVIII/647/05 Rady Miasta Gdyni z dnia 23 lutego 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 22 kwietnia 2005 r., nr 38, poz. 745).

Jak prawidłowo ustalono w zaskarżonej decyzji, z części opisowej oraz załącznika graficznego - części rysunku planu wynika, że działka nr [...] położona jest w strefie planistycznej oznaczonej symbolem 19 MN1,U - zabudowa jednorodzinna wolnostojąca, zabudowa usługowa (karta terenu nr [...]). Oznacza to, że w tak oznaczonej strefie współistnieć mogą dwie funkcje: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca i zabudowa usługowa. Wobec tego zastosowanie dla takiego współistnienia będą miały przede wszystkim ogóle postanowienia planu definiujące w § 2 uchwały pojęcie "usług nie zakłócających funkcji mieszkaniowych". Z definicji tej wynika, że są to "usługi o nieuciążliwym charakterze, których prowadzenie nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych standardów jakości środowiska przewidzianych dla funkcji mieszkaniowej, a ponadto nie wywołuje innych zakłóceń funkcji mieszkaniowej takich jak: nadmierny ruch pojazdów lub postój pojazdów utrudniający dostęp do budynków mieszkalnych, naruszenie przestrzeni półprywatnych (klatki schodowe, ogródki lub dziedzińce w części mieszkalnej) przez klientów usług, zakłócanie ciszy nocnej, wytwarzanie dużej ilości odpadów, których gromadzenie narusza estetykę środowiska mieszkalnego itp.".

Treść postanowienia § 2 ust. 2 uchwały o planie wskazuje na otwarty charakter określenia usług niezakłócających funkcji mieszkaniowej, niemniej przykładowe wyliczenie usług nieuciążliwych, powiązane z zachowaniem dopuszczalnych standardów jakości środowiska dla funkcji mieszkaniowej przemawia dobitnie za tezą o prymacie funkcji podstawowej, jaką jest jednak funkcja mieszkalna z zabudową jednorodzinną wolnostojącą (zob. § 2 ust. 1 tiret 1 uchwały o planie). Tym samym nie można rozszerzająco pojmować usług nieuciążliwych, opierając się na twierdzeniach skarżącego o zachowaniu standardów środowiskowych, czy też zapewnieniach o nieznaczącym ruchu samochodów ciężarowych związanych z planowaną działalnością, bądź zachowaniu estetyki działalności z uwagi na jej skoncentrowanie w kontenerach. Z takim poglądem nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim nie można zakwalifikować skupu złomu i odpadów jako funkcji nieuciążliwej, gdyż generalnie gromadzenie i wytwarzanie dużej ilości odpadów, a na tym polega planowana działalność skarżącego, naruszy estetykę środowiska mieszkalnego. Nie można autorytatywnie twierdzić, że ruch pojazdów ciężarowych nie będzie nadmierny, bowiem sama intensyfikacja ruchu tych pojazdów w związku z planowaną działalnością dla terenu o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej wywoła zakłócenia o charakterze uciążliwym. Treść definicji usług niezakłócających funkcji mieszkaniowej zawartej w 2 ust. 2 uchwały o planie nie pozostawia, zdaniem sądu wątpliwości, o uciążliwości usług planowanych przez skarżącego dla współistnienia z funkcją mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą.

Skoro zatem planowana realizacja punktu zbierania złomu i innych odpadów łączy się immanentnie z gromadzeniem i składowaniem odpadów, to jednak tego rodzaju usługi należało kwalifikować jako usługi zakłócające funkcję mieszkaniową w rozumieniu postanowień § 2 ust. 2 uchwały o planie i tym samym niedopuszczalne do realizacji na działce nr [..]. Sąd podziela stanowisko organów, że prowadzenie skupu złomu zalicza się w tym przypadku do usług uciążliwych, co powoduje, że taka działalność nie ma prawa bytu na działce nr [...], według jednoznacznych postanowień planu miejscowego.

Poza przywołanym, istotnym, postanowieniem ogólnym uchwały o planie, trzeba też zwrócić uwagę na postanowienia szczegółowe przewidziane dla karty terenu oznaczonej numerem [...] (MN1, U) wraz z rysunkiem planu obejmującym przedmiotową działkę. Jak prawidłowo ustalił organ, część przedmiotowej działki, ok. 1/3 powierzchni, wyłączona jest z prawa zabudowy, przewidziana natomiast do zagospodarowania w formie zieleni przydomowej – rekreacyjnej. Jeżeli zatem wziąć pod uwagę, czego domaga się skarżący, treść KIP, to nie wynika ani z opisu przedsięwzięcia ani z załącznika nr 1 (nakładając go na rysunek planu), żeby ten warunek planu został zachowany. Również zatem stanowisko organu w tej kwestii podlega aprobacie, jako wskazujące na sprzeczność planowanej inwestycji z planem miejscowym.

Prawidłowe są zatem ustalenia organu odwoławczego zmierzające do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, z uwagi na treść art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, a więc brak zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W konsekwencji zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej nie są trafne, bowiem wyczerpanie przesłanki z art. 80 ust. 2 tej ustawy uniemożliwia dalsze procedowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań, na co sąd zwrócił już uwagę we wcześniejszych rozważaniach.

Nie są też trafne zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., bowiem ustalenia zawarte w KIP dotyczące wpływu planowanego przedsięwzięcia na standardy jakości środowiska nie są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie jako przemawiające za zgodnością z planem miejscowym. Do oceny tej zgodności uprawniony i zobowiązany jest właściwy organ administracji, a w tym przypadku wzięte zostały pod uwagę te postanowienia planu, które w ogóle nie były przedmiotem analizy przez autora karty informacyjnej przedsięwzięcia (zob. KIP 1.3.1. Zgodność z MPZP). Nadto zachowanie standardów jakości środowiska co do zasady nie wyróżnia przedmiotowego przedsięwzięcia pod kątem zgodności z przywołanymi postanowieniami i rysunkiem obowiązującego planu miejscowego.

Ponowiony zarzut dotyczący pominięcia przez organ faktycznego zagospodarowania nieruchomości sąsiednich również jest niezasadny, trafnie odniosło się do niego SKO w zaskarżonej decyzji podkreślając obowiązek badania zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym planem. Stanowisko takie należy zaaprobować, bowiem nie ma przepisu prawa materialnego nakazującego organowi prowadzącemu postępowanie takie badanie w przypadku objętym treścią art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy środowiskowej. Natomiast w sytuacji, gdy brak jest planu miejscowego, to wówczas sposób zagospodarowania terenu określa decyzja o lokalizacji celu publicznego lub decyzja o warunkach zabudowy, przy czym przed wydaniem takich decyzji podejmuje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie obowiązujących przepisów (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej). Faktyczny sposób zagospodarowania terenu sąsiedniego miałby zatem znaczenie tylko w tym drugim przypadku, przy braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Generalnie sformułowane w tym zakresie zarzuty należałoby skierować raczej do uchwałodawcy, skoro skarżący wskazuje na znaczący rozziew między treścią planu a faktycznym zagospodarowaniem terenu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił niniejszą skargę jako bezzasadną, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718).