Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 867/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-02-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]. nr [..] w przedmiocie opłaty adiacenckiej w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza z dnia [..]. nr [..] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza z dnia [..]. nr [..].


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [..]. G. P. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji ustalającej na jego rzecz opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wysokości 14.980,00 zł. Skarżący wniosek uzasadnił złą sytuacją finansowa wskazując, iż jego rodzina utrzymuje się jedynie z niewielkiej renty, co nie pozwala na uiszczenie opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując przedmiotowy wniosek zważył, co następuje:

Zgodnie z postanowieniami art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "ppsa" wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże w określonych okolicznościach organ, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność może na wniosek strony lub z urzędu wstrzymać wykonanie aktu lub czynności (art. 61 § 2 ppsa), a po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu sąd ten może to uczynić na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa).

Ponadto instytucja wstrzymania wykonania aktu może mieć zastosowanie nie tylko do zaskarżonego aktu, ale także do wszystkich innych podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, w tym również do decyzji organu I instancji.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie skarżącej tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Chodzi tu o taką szkodę /majątkową, a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

W niniejszej sprawie Sąd, analizując zarówno wniosek skarżącego, jak również biorąc z urzędu pod uwagę okoliczności decydujące o wstrzymaniu wykonania decyzji, stwierdził, że powyższe przesłanki nie zachodzą. Sama sytuacja materialna skarżącego nie poparta nadto żadnymi dowodami nie może stanowić o istnieniu przesłanki do wstrzymania aktu. Podkreślenia wymaga, że rodzaj obowiązku nałożonego w decyzji nie wywołuje stanu, który byłby trudny do odwrócenia, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy odwracalne.

Szkoda, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, s. 157). W niniejszej sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody nie występuje, gdyż w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi G. P. i uchylenia zaskarżonej decyzji, uiszczona przez skarżącego kwota będzie zwrócona wraz z należnymi odsetkami bez dodatkowych negatywnych dla niego konsekwencji (postanowienia NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04, niepubl. oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, LexPolonica nr 375764).

Mając powyższe na uwadze wskazujące na brak przesłanek z art. 61 § 3 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.