Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2062/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 11 ust. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1913
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Polskiego Holdingu [...] S. A. z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. bez numeru w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości, 2. zasądza od Polskiego Holdingu [...] S. A. z siedzibą w [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie [...] (dalej "skarżący", "Stowarzyszenie") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę decyzję Polskiego Holdingu [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. (dalej: "organ", "Spółka") w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

W sprawie ustalony został następujący stan faktyczny.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r. złożonym drogą elektroniczną do Polskiego Holdingu [...] S.A., Stowarzyszenie wniosło o udzielenie informacji publicznej w zakresie:

1. informacji o łącznie wypłaconych nagrodach w Spółce w poszczególnych latach: 2017 i 2018;

2. informacji o nagrodach wypłaconych w roku 2018 każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienie przyznania nagrody;

3. informacji o łącznie wypłaconych premiach w Państwa spółce w poszczególnych latach; 2017 i 2018;

4. informacji o premiach wypłaconych w roku 2018 każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienie przyznania nagrody.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., Spółka działając na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 z późn. zm.), odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji Spółka wskazała, że udostępnienie informacji, w zakresie pytań oznaczonych numerami 2 i 4, stanowiłoby naruszenie prywatności osób fizycznych w myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W realiach niniejszej sprawy nie ma zastosowania wyjątek z art. 5 ust. 2 zd. 2 tej ustawy wskazujący, że ograniczenie ze względu na prywatność osób fizycznych nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Prawo do prywatności ma nadrzędny charakter nad uprawnieniem do uzyskania informacji publicznej. Spółka jest notowana na rynku publicznym i pracownicy zatrudnieni zostali w ramach wykonywanych działań komercyjnych.

W zakresie pytań sformułowanych w punkcie 1 i 3 wniosku, tj. "informacji o łącznie wypłaconych nagrodach w Spółce w poszczególnych latach 2017 i 2018" oraz "informacji o łącznie wypłaconych premiach w Spółce w poszczególnych latach 2017 i 2018", Spółka wskazała, że dane te spełniają cechy informacji przetworzonej o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p., jak również, że dane żądane przez Wnioskodawcę stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Spółka podniosła, że zależnie od roku utrzymuje zatrudnienie w przedziale od 100 do 150 osób. W roku 2018 zatrudnienie kształtowało się na poziomie 139 pracowników, a obecnie w strukturze kapitałowej Spółki znajduje się 50 spółek zależnych. Sporządzenie zestawienia wyodrębnionych składników wynagrodzeń - premii i nagród - dla wszystkich pracowników zatrudnionych zarówno w samej Spółce, jak i w Grupie Kapitałowej stanowiłoby znaczny nadmiar pracy osób odpowiedzialnych za kadry. Ponadto Spółka nie prowadzi bieżących ani okresowych zestawień przyznanych premii i wynagrodzeń.

Dalej Spółka argumentowała, że z uwagi na charakter jej działalności wskazujemy, że wszelkie dane dotyczące sposobu wynagradzania osób (systemów premiowych), udziału premii i nagród w strukturze wynagrodzenia stanowią jej know-how i stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Ujawnienie tych informacji stanowić będzie ujawnienie polityki płacowej w Spółce notowanej na rynku publicznym, która podlega szczegółowym regulacjom dotyczącym raportowania i informowania o bieżącej sytuacji na podstawie ustaw szczególnych.

Decyzja Polskiego Holdingu [...] SA z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. stała się przedmiotem skargi [...] z siedzibą w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Spółkę, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 oraz art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim z przepisów tych wynikają podstawy ograniczania prawa do informacji ze względu na m.in. ochronę wolności i praw podmiotów gospodarczych, przy spełnieniu przesłanki proporcjonalności i konieczności, poprzez ograniczenie prawa do informacji w niniejszej sprawie, podczas gdy nie zachodzi w istocie potrzeba ochrony wolności i praw podmiotu gospodarczego, a przez to dokonanie ograniczenia prawa do informacji, niespełniającego konstytucyjnych warunków, a ponadto poprzez dokonanie zbyt daleko idącego, a przez to nieproporcjonalnego, ograniczenia prawa do informacji publicznej w niniejszej sprawie,

2) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim' przepis ten stanowi o tym, że udostępnienie informacji przetworzonej jest możliwe w razie spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że przedmiotem pkt 1 i 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej była informacja przetworzona.

3) art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, poprzez brak zastosowania, polegający na zaniechaniu ustalenia przez organ, czy pracownicy Spółki, którzy uzyskali nagrody i premie, pełnią funkcje publiczne.

4) art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę ograniczenia dostępu do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, poprzez błędne zastosowanie przesłanki ograniczającej dostęp do informacji publicznej w odniesieniu do pkt 1 i 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej, podczas gdy wnioskowana informacja nie narusza tajemnicy przedsiębiorcy, gdyż żądane informacje nie mają wymiernej wartości gospodarczej.

5) art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że uzasadnienie decyzji odmowie udostępnienia informacji zawiera - oprócz elementów wymaganych przez Kodeks postępowania administracyjnego - także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, poprzez brak zastosowania,

6) art. 8, art.. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: "k.p.a."), w zakresie w jakim z przepisów tych wynikają wymagania wobec decyzji, a zwłaszcza jej uzasadnienia, poprzez błędne zastosowanie, polegające na niewystarczającym uzasadnieniu zasadności odmowy udostępnienia informacji publicznej, co utrudnia poddaje wydanej decyzji merytorycznej kontroli.

W uzasadnieniu skarżąca zaniechała ustalenia, czy osoby, którym przyznano nagrody i premie pełnią funkcje publiczne. Powołując się na wyroki sądów administracyjnych stwierdziła, że kluczową przesłanką dla stwierdzenia, czy dana osoba pełni funkcję publiczną jest stwierdzenie, czy ma ona wpływ na treść podejmowanych przez podmiot decyzji. Tymczasem Spółka ogranicza się do uwagi, że jej pracownicy nie mogą być uznani za osoby pełniące funkcje publiczne tylko na podstawie zatrudnienia przez przedsiębiorcę publicznego.

Skarżąca zarzuciła Spółce, że ta w żaden sposób nie ustaliła, czy mogą być udostępnione informacje, wskazane w pkt 2 i 4 wniosku, bez imion i nazwisk konkretnych osób, czyli informacje zanonimizowane. Wówczas informacje o poszczególnych nagrodach i kwotach oraz uzasadnieniu tychże nagród i premii bez wątpienia nie naruszałyby prywatności osób fizycznych.

W ocenie skarżącej realizacja wniosku wcale nie będzie tak problematyczna co sugeruje Spółka, zaś realizacja nie wymaga czynności intelektualnych. Czynności konieczne do realizacji wniosku nie są nazbyt trudne i wymagające wkładu intelektualnego ze strony pracowników realizujących wniosek, a jak przyjęło się w doktrynie i orzecznictwie tylko takowy wkład pozwala uznać informację publiczną za przetworzoną.

Skarżąca podniosła, że Spółka w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniła, na czym polega wartość ekonomiczna informacji o łącznych kwotach przyznanych nagród i premii. Nie sposób bowiem wskazać, że informacje te posiadają wymierną wartość gospodarczą gdyż nie można wskazać na zależność pomiędzy udostępnieniem informacji a wpływem na m.in. wpływem na wartość rynkową spółki lub też jej konkurencyjność. Ponadto zarzuciła, że niewyjaśnione zostało dlaczego odmowa obejmuje w całości żądane informacje, a nie w tej części, w której faktycznie mogą one - w ocenie podmiotu zobowiązanego - naruszać dobra prawnie chronione. Spółka nie przeanalizowała możliwości częściowego udostępnienia informacji, tak aby w sposób proporcjonalny i adekwatny ograniczyć prawo do informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że Polski Holding [...] S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że zobowiązanym do udostępnienia takiej informacji są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Polski Holding [...] S.A. z siedzibą w [...] jest jednoosobową spółką Skarbu Państwa (zgodnie z § 2 ogólnodostępnego Statutu Spółki), która działa w sektorze nieruchomości komercyjnych.

Nie budzi również wątpliwości Sądu, że informacją publiczną jest informacja o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także informacje o działalności innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Informacją publiczną jest więc informacja o aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie celów publicznych (np. wyrok NSA z 22 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 218/18 - publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji informacje o wysokości wynagrodzenia, różnego rodzaju dodatków do wynagrodzenia, nagród (premii) przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników Spółki (z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika) stanowią informację publiczną. Informacje, których udostępnienia domaga się Stowarzyszenie dotyczą zasad funkcjonowania podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny, czy informacje o nagrodach i premiach przyznanych pracownikom Polskiego Holdingu [...] S.A. w zakresie określonym we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie podlegają udostępnieniu z uwagi na prawo do prywatności, czy nie podlegają zastrzeżeniu ich z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa oraz czy sporządzenie zestawienia, o jakie wnioskuje strona skarżąca nie stanowi informacji przetworzonej.

Według art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który był podstawą wydania zaskarżonej decyzji, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z przepisu tego wynika, że prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne nie podlega ochronie w zakresie dotyczącym informacji mających związek z pełnieniem tych funkcji.

W zaskarżonej decyzji Spółka podała, że pracownicy spółki nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne, zatrudnieni zostali w ramach wykonywanych działań komercyjnych.. Korzystają zatem z ochrony (prawa do prywatności), o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie Sądu argumentacja Spółki przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie została poparta analizą okoliczności faktycznych sprawy i nie spełnia waloru przekonywania strony, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p.

Spółka działa na rynku nieruchomości, zatrudnieni pracownicy realizują zadania w ramach struktury organizacyjnej podmiotu, a także w ramach współpracy. Zatem w celu zrealizowania wniosku Stowarzyszenia należało przeanalizować strukturę organizacyjną Spółki i ustalić osoby zajmujące w tej strukturze stanowiska związane w realizacją zadań publicznych oraz formę prawną zatrudnienia tych osób. Dopiero ocena tego, czy osoba zatrudniona na danym stanowisku podejmuje decyzje w sprawach wydatkowania środków publicznych, czy też jest odpowiedzialna za kierunek realizacji zadań statutowych pozwoli odpowiedzieć na pytanie czy jest osobą sprawującą funkcję publiczną, czy też związaną z pełnieniem takiej funkcji. Przedmiotowej analizy w niniejsze sprawie Spółka nie dokonała.

Wykładni pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. K 17/05, stwierdzając, że art. 5 ust. 2 zdanie 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej jest zgodny z art. 31 ust. 3, art. 47 i art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 61 ust. 4 Konstytucji (OTK-A z 2006 r., nr 3, poz. 30; Dz.U. z 2006 r. Nr 49, poz. 358). Trybunał wyjaśnił, że "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji. Nie można twierdzić, że w wypadku ustalenia kręgu osób, których życie prywatne może być przedmiotem uzasadnionego zainteresowania publiczności, istnieje jednolity mechanizm czy kryteria badania zakresu możliwej ingerencji. Trudno byłoby również stworzyć ogólny, abstrakcyjny, a tym bardziej zamknięty katalog tego rodzaju funkcji i stanowisk. Podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny".

Akceptując powyższe stanowisko, jako kryterium służące uchwyceniu granic zakresowych pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji" należy przyjmować kryterium bezpośredniości oddziaływania działań podejmowanych w ramach instytucji publicznej wpływających na sytuację prawną innych osób, w czym mieszczą się zwłaszcza co najmniej wąskie kompetencje decyzyjne. Bezpośredniość – zgodnie z językowym znaczeniem tego słowa przyjmowanym w języku polskim - oznacza działanie "bez pośrednictwa kogokolwiek, czegokolwiek, wprost" (por. B. Dunaj (red.): Słownik współczesnego języka polskiego, Tom 1, Warszawa 1999, s. 51). Oznacza to, że poza zakresem pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji" nie pozostają tylko te osoby, które w ramach instytucji publicznej podejmują działania wyłącznie na stanowiskach usługowych i technicznych. Również działania osób znajdujących się w strukturze instytucji publicznej mające charakter wyłącznie pomocniczy, doradczy, opiniujący, konsultujący, których wyniki nie są wiążące, tzn. mogą być uwzględnione (lub nie) przez inny podmiot kształtujący bezpośrednio w ramach instytucji publicznej sytuację prawną innych osób, nie pozwalają osób takich (pomocników, doradców, opiniujących, konsultantów) traktować jako "osoby pełniące funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji" w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (patrz wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2130/15 - publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro Spółka stosowej oceny w tym względzie nie dokonała, to jej odmowa udostępnienia informacji o nagrodach i premiach przyznanych osobom wymienionym z imienia i nazwiska z uwagi na prawo do prywatności jawi się jako co najmniej przedwczesna. Jak już bowiem wskazano, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może powołać się na prawo do prywatności (tajemnicę przedsiębiorcy) tylko w odniesieniu do informacji o osobach niepełniących funkcji publicznych, niemających związku pełnieniem tych funkcji lub osób, które nie zrezygnowały z przysługującego im prawa. Spółka nie poczyniła jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie i "objęła" zaskarżoną decyzją o odmowie udostępnienia informacji wszystkich zatrudnionych w niej pracowników. Nie wykazała też, że którakolwiek z osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji o przyznanych im nagrodach nie zrezygnowała z ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Rozpatrując ponownie pkt 2 i 4 wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia [...] lipca 2019 r. Spółka powyższe rozważania Sądu weźmie pod uwagę, dokona stosownego przeglądu stanowisk osób pełniących lub związanych z pełnieniem funkcji publicznej, ustali formę prawną ich zatrudnienia, uzyska od tych osób oświadczenie w przedmiocie rezygnacji z ochrony o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i dopiero wówczas udostępni wnioskowaną informację publiczną lub wyda decyzję przekonywująco uzasadniającą przyczynę odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

Sąd nie podziela również argumentacji spółki, w zakresie pytań zawartych w punkcie 1 i 3 wniosku, iż zadane informacje mają charakter informacji przetworzonej. Spółka bowiem dysponuje żądaną dokumentacją a jedynym argumentem wskazującym, iż jest to informacja przetworzona jest potrzeba wykonania zestawienia, które nie wymaga pracy o złożonym, technicznym charakterze. Jest to czynność prosta, mieszcząca się w zakresie czynności służbowych osób zatrudnianych na stanowiskach księgowych i kadrowych.

Odnosząc się do argumentacji dotyczącej "informacji publicznej przetworzonej", należy wskazać, że jest to pojęcie nieostre, dodatkowo niezdefiniowane ustawowo, na co szeroko zwrócił uwagę WSA w Rzeszowie w prawomocnym wyroku z 28 listopada 2018 r., sygn. II SA/Rz 1048/18. Problematyka ta była wielokrotnie przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych. Na ich podstawie dokonano wykładni pojęcia "informacji publicznej przetworzonej", zawartego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przede wszystkim jest to informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., I OSK 1746/14). Jest zatem jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., I OSK 2658/14; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., I OSK 33/15. - wszystkie powoływane orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zwykle przygotowanie takiej informacji jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia znacznej ilości dokumentów. Jest przez to wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów, na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, LEX nr 1368968, wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, LEX nr 281369, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2012 r., I OSK 2149/12; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13; wyrok NSA z dnia 3 października 2014 r., I OSK 747/14).

Analizując z kolei przyczynę odmowy udostepnienia informacji publicznej z powołaniem się na przesłankę "tajemnicy przedsiębiorstwa" Sąd stwierdza, iż nie do przyjęcia jest stanowisko, w myśl którego wyłącznie wola przedsiębiorcy ma decydować o utajnieniu określonej informacji publicznej. Opowiedzenie się za takim stanowiskiem czyniłoby bowiem fikcyjnym konstytucyjnie chronione (art. 61 Konstytucji RP) prawo obywatela do uzyskania informacji publicznej, gdyż dla pozbawienia dostępu do szerokiego katalogu informacji publicznych wystarczająca byłaby formalna deklaracja przedsiębiorcy, iż określone informacje stanowią tajemnicę.

W doktrynie (por. Komentarz do art. 5 Ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kamińska Irena, Rozbicka-Ostrowska Mirosława, Wyd. III, WK 2016, opublikowany w systemie LEX) powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnia się, że "aby dana tajemnica podlegała ochronie na podstawie przepisu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. musi zostać spełniona zarówno przesłanka formalna jak też materialna. Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, iż przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji (...). Ponadto (...) musi zostać spełniona przesłanka materialna tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą ze swej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (...). Organ rozpoznający wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a w przypadku skargi sąd administracyjny, winny ocenić, czy istnieją przesłanki zarówno formalne, jak i materialne dla uznania, że dana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i czy możliwe jest zastosowanie art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji dla odmowy jej udostępnienia.

Jak z kolei podkreśla się w orzecznictwie NSA dla przedsiębiorcy wszystko, co wiąże się z jego funkcjonowaniem, może mieć wartość gospodarczą, jednakże nie wszystko będzie stanowiło tajemnicę przedsiębiorcy. Stąd w motywach decyzji odmownej powinno być szczegółowo i precyzyjnie wyjaśnione, na czym - w przypadku danej umowy – polega tajemnica przedsiębiorcy. Tajemnica przedsiębiorcy nie jest wartością będącą celem samym w sobie, lecz ma chronić przedsiębiorcę przed negatywnymi skutkami, jakie mogłoby dla prowadzonej przez niego działalności wywołać udzielenie określonych informacji, żądanych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Konkludując Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie może być wątpliwości, że żądana przez Stowarzyszenie informacja, zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym nie wyczerpuje znamion informacji przetworzonej. Udostępnienie informacji wymaga bowiem jedynie prostych czynności technicznych (wykonania kopii) a nie przetworzenia informacji będących w posiadaniu organu. W ocenie Sądu informacja o sposobie wynagradzania osób w Spółce Skarbu Państwa nie może stanowić tajemnicy jej przedsiębiorstwa, dotyczy bowiem w istocie wydatkowania pieniędzy publicznych. Z kolei odmowa udostępnienia informacji o nagrodach i premiach przyznanych osobom wymienionym z imienia i nazwiska z uwagi na prawo do prywatności była przedwczesna, niepoprzedzona przeprowadzeniem przez Spółkę ustaleń w zakresie pełnienia przez pracowników, bądź nie, funkcji publicznych.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zarzuty skargi za uzasadnione i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od Spółki na rzecz Stowarzyszenia kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.