Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 454/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 221 w. zw. z art. 220 § 3 i art. 219 p.p.s.a.,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 17 lipca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) marca 2005 roku Nr (...) w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego - postanawia - odrzucić skargę II. zwrócić skarżącemu kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu wpisu uiszczonego od skargi


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...)marca 2006 roku o Nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania K.T. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia (...) stycznia 2006 roku znak: (...), odmawiającą zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) lipca 2005 roku znak: (...) w sprawie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego.

W skardze sądowoadministracyjnej na powyższą decyzję, wniesionej za pośrednictwem organu w terminie zakreślonym przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., tj. w dniu 4 maja 2006 roku, skarżący, działając przez pełnomocnika radcę prawnego, wniosło jej uchylenie. Wpis należy od skargi został uiszczony w dniu 20 czerwca 2006 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 230 i art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. - od skargi wniesionej do sądu administracyjnego powinien być uiszczony wpis, który w przypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, jest wpisem stosunkowym, natomiast w pozostałych sprawach, jest wpisem stałym. Jeśli od skargi należny jest wpis stosunkowy i nie zostanie on uiszczony bez wezwania sądu, to sąd ma obowiązek wezwać skarżącego do jego uiszczenia, bez względu na to, czy skargę wnosi strona samodzielnie, czy też działający w jej imieniu pełnomocnik, będący radcą prawnym lub adwokatem (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Jeżeli jednak skarga, od której należny jest wpis stały, wnoszona jest przez adwokata lub radcę prawnego, a wpis taki nie zostanie uiszczony zgodnie z treścią art. 219 § 1 p.p.s.a. przy wniesieniu tejże skargi do sądu, to sąd na podstawie art. 221 p.p.s.a. zobowiązany jest do jej odrzucenia, bez uprzedniego wezwania do uiszczenia wpisu. Wprawdzie według unormowania zawartego w § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi, jednakże Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 roku sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322) orzekł, iż powołany przepis jest niezgodny z art. 221 p.p.s.a. oraz z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W wyroku tym Trybunał orzekł także, iż art. 219 § 2 i art. 221 p.p.s.a. są zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Dodać należy, iż Trybunał nie określił terminu utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu rozporządzenia (art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 roku o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), dlatego, zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, wyrok ten wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, czyli z dniem 17 marca 2006 roku (art. 79 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000 roku o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, DZ. U. z 2005r., Nr 190, poz. 1606 ze zm.).

Bezspornym w sprawie jest, iż K.T., udzielając pełnomocnictwa, które zalega w aktach administracyjnych sprawy, upoważnił wskazane w nim osoby, do reprezentowania przed organami skarbowymi, organami kontroli skarbowej, organami sądowymi, organami ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego oraz do dokonywania w jego imieniu wszelkich czynności przed w/w organami, w tym czynności związanych z postępowaniem podatkowym i karnym skarbowym. Jak wynika z pełnomocnictwa, wskazani w jego treści pełnomocnicy: doradca podatkowy J.B., radca prawny M.E., D.D., A.S., P.K. są zatrudnieni w spółce doradztwa podatkowego E., zaś adwokat M.S. jest pełnomocnikiem współpracującym ze Spółką.

Nie budzi wątpliwości także to, iż w imieniu skarżącego, skargę, która jest obecnie przedmiotem oceny Sądu, wniósł - już po dacie ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego - pełnomocnik radca prawny M.E.. To jego podpis oraz pieczątka widnieje na oryginale skargi sądowoadministarcyjnej, nadto to on był pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed organami podatkowymi.

Nadto zaznaczyć należy, iż przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymująca w mocy decyzję własną odmawiającą zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego, w którym organ ten udzielił informacji co do zakresu i sposobu zastosowania praw podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatnika.

Zatem zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu (...), od skargi tej należny jest wpis stały w wysokości 200 zł.

Z powyższego wynika, iż skoro skarga, która podlegała wpisowi stałemu, została wniesiona przez pełnomocnika radcę prawnego, lecz nie została przez niego równocześnie opłacona, Sąd, bez uprzedniego wezwania do uzupełniania tego braku, w oparciu przepis art. 221 p.p.s.a. zobligowany jest do jej odrzucenia. Podkreślić przy tym należy, iż decydującym dla zastosowania wskazanego w przepisie rygoru w postaci odrzucenia skargi jest wykonywanie przez pełnomocników zawodu adwokata lub radcy prawnego. Z literalnej wykładni powołanego przepisu wynika bowiem w sposób oczywisty, iż rygor ten nie dotyczy innych pełnomocników, w tym doradców podatkowych, traktowanych w postępowaniu, z nielicznymi wyjątkami (por. art. 259 § 1 zd. 2 p.p.s.a.), jako nieprofesjonalni pełnomocnicy.

Skoro decydującym dla zastosowania wskazanej normy prawnej jest wykonywany przez pełnomocnika zawód, to bez znaczenia pozostaje fakt, iż radca prawny na mocy art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o doradztwie podatkowym posiada uprawnienia do zawodowego wykonywania czynności doradztwa podatkowego. Stanowiska tego nie zmienia fakt, iż radca prawny M.E. wykonuje swój zawód prawnego w spółce doradztwa podatkowego. E., gdyż jest to jedynie nazwa indywidualizująca podmiot świadczący usługi prawnicze na rynku, zwłaszcza, gdy zważy się, iż niemożliwym jest udzielenie pełnomocnictwa osobie prawnej.

W uwzględnieniu naprowadzonych wyżej okoliczności, skargę, w oparciu o art. 221 w. zw. z art. 220 § 3 i art. 219 p.p.s.a., należało odrzucić.