Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 34/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 5 ust. 2, art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 16 ust. 1 i ust. 2, art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 3 par. 1 i par. 2 pkt 8, art. 52 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 14 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2020 roku sprawy ze skargi K. C. na bezczynność A S.A. w L. Oddział w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. ał


UZASADNIENIE

K. C., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, zarzucając nieudostępnienie pełnej informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 14 stycznia 2020 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, przy jednoczesnym niewydaniu prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 tej ustawy.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o:

1. stwierdzenie bezczynności A S. A. z siedzibą w L. Oddział Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 14 stycznia 2020 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej,

2. zobowiązanie A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. do udzielenia informacji publicznej w zakresie i formie w pełni zgodnej z wnioskiem skarżącego z dnia 14 stycznia 2020 r. w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wydanego w sprawie wyroku,

3. zasądzenie od A S.A. z siedzibą w L. na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów opłaty od skargi, kosztów dwukrotności zastępstwa procesowego oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa,

4. zasądzenie na podstawie art. 149 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi od A S.A. z siedzibą w L. na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

5. przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że skarżący wnioskiem z dnia 14 stycznia 2020 r. wystąpił do A S.A. z siedzibą w L. o udostępnienie dokumentacji techniczno-prawnej, w tym dokumentacji prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy oraz bieżącej eksploatacji (co całkowicie pomija w odpowiedzi na wniosek przedsiębiorca przesyłowy) infrastruktury elektroenergetycznej na nieruchomości stanowiącej jego własność. A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. pismem z dnia 30 stycznia 2020 r. przedłożyła odpowiedź w sprawie, wskazując na brak posiadania oryginałów wnioskowanej informacji publicznej w [...] Oddziale Spółki oraz posiadaniem w formie odpisu wyłącznie jednej decyzji administracyjnej tyczącej się urządzeń elektroenergetycznych posadowionych na nieruchomości objętej wnioskiem skarżącego. Ponadto pismem z dnia 31 stycznia 2020 r. A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. wydała decyzję odmowną w zakresie udostępnienia pozostałej dokumentacji w postaci informacji publicznej zgodnej z pierwotnym wnioskiem skarżącego, wskazując jako przyczynę odmowy udostępnienia niniejszej informacji publiczne, tajemnicę przedsiębiorstwa.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego, powyższe stanowi próbę pozbawienia skarżącego prawa do żądania spełnienia ustawowych przesłanek ustawy o dostępie do informacji publicznej, bez wykazania chociażby próby podjęcia przez uczestnika niniejszego postępowania jakichkolwiek kroków zmierzających do uzyskania, a następnie przedłożenia skarżącemu wnioskowanej dokumentacji stanowiącej informację publiczną, chociażby w przypadku posiadania przedmiotowej informacji (w tym w zakresie żądanych dokumentów w zakresie czynności eksploatacyjnych wobec przedmiotowych urządzeń przesyłowych) w postaci kserokopii, o których to nie było mowy w piśmie organu.

Jednocześnie w ocenie pełnomocnika skarżącego, organ przedłożył lakoniczną informację o braku posiadania niniejszej dokumentacji w wersji oryginalnej w oddziale Spółki, podczas gdy główny wniosek skarżącego dotyczy działalności całej Spółki A S.A. Wskazane twierdzenia, zdaniem pełnomocnika skarżącego, stanowią próbę przerzucenia na skarżącego obowiązków ustawowych uczestnika niniejszego postępowania wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez próbę sugestii zwrócenia się przez skarżącego do właściwych organów i archiwów państwowych w celu przedłożenia dokumentacji stanowiącej informację publiczną, której to posiadanie jest obowiązkiem uczestnika niniejszego postępowania. Zgodnie z wiedzą skarżącego należy wskazać, iż powyższa praktyka jest ostatnimi czasy częstym procederem wśród m.in. przedsiębiorców przesyłowych w zakresie postępowań dotyczących informacji publicznej, przy czym na uwadze należy mieć, iż na etapie ewentualnych postępowań cywilnych dotyczących urządzeń przesyłowych przedsiębiorcy przesyłowi, chcąc bronić swoje stanowisko procesowe w sprawie hipotetycznie w drodze zarzutu zasiedzenia, są bezproblemowo w stanie przedłożyć na żądanie sądu powszechnego dokumentację stanowiącą podstawę budowy określonych urządzeń przesyłowych. Natomiast próby pozyskania wspomnianych dokumentów przez właścicieli obciążonych nieruchomości urządzeniami przesyłowymi w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej częstokroć są ukracane prostym lakonicznym stwierdzeniem o braku posiadania niniejszej dokumentacji przez danego przedsiębiorcę przesyłowego. W odniesieniu do powyższego pełnomocnik skarżącego dodał, że należy zwrócić uwagę na pismo uczestnika niniejszego postępowania do skarżącego z dnia 30 stycznia 2020 r., w którym to A S.A. Oddział Ł. wskazała w sposób bezpośredni datę budowy urządzeń przesyłowych na nieruchomości skarżącego. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, organ jest w posiadaniu przedmiotowej dokumentacji stanowiącej informację publiczną. Ponadto pełnomocnik zwrócił uwagę, że zakresem wniosku skarżącego były również objęte dokumenty związane z bieżącą eksploatacją urządzeń Spółki posadowionych na nieruchomości skarżącego, zważając na profesjonalizm podmiotu uczestnika niniejszego postępowania nie wydaje się możliwym i racjonalnym niekompletowanie dokumentacji związanej z bieżącą eksploatacją, modernizacją, przetargami etc. urządzeń przesyłowych posadowionych na ich gruncie.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącego podniósł, że do dnia wniesienia niniejszej skargi skarżący nie otrzymał w ogóle wnioskowanych dokumentów, oprócz odpisu tylko jednej decyzji administracyjnej, ani zasadnego rozstrzygnięcia w drodze decyzji w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej.

Odnosząc się zaś do kwestii przedłożenia przez A S.A. Oddział Ł. informacji, iż przedsiębiorca przesyłowy nie jest w posiadaniu dokumentacji objętej pierwotnym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, pełnomocnik skarżącego podkreślił, że skarżący neguje stanowisko przedsiębiorcy przesyłowego poprzez zacytowanie mającego zastosowanie w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie sygn. akt. I OSK 1595/14, w którym stwierdzono, że: "przepisy u.d.i.p. przewidują dwa zasadnicze etapy rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ zobowiązany jest najpierw ocenić, czy żądana informacja mieści się w pojęciu informacji publicznej, a dopiero w dalszej kolejności rozpatrzyć sprawę pod katem negatywnych przesłanek udostępnienia wnioskowanych danych. Jeżeli żądane informacje mają charakter informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a organ jest w posiadaniu wskazanych przez stronę dokumentów, to powinien zakończyć wszczęte postępowanie w sposób przewidziany prawem, to jest udzielając informacji publicznej, albo wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji lub o umorzeniu postępowania, jeżeli zaistniały przesłanki do wydania takich rozstrzygnięć. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej przybiera postać pism skierowanych do wnioskodawcy i zawiadamiających go o tym, że: a) adresat wniosku nie jest zobowiązany do udostępnienia żądanych danych, gdyż nie jest to informacja publiczna lub że nie dysponuje on przedmiotową informacją albo nie jest podmiotem, od którego można takich danych żądać, ewentualnie, że b) istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji.

W ocenie pełnomocnika skarżącego, nie sposób uznać, iż lakoniczne twierdzenie A S.A. Odział Ł. niepoparte żadnymi dowodami i twierdzeniami w zakresie braku posiadania dokumentacji objętej wnioskiem o udostępnienie technicznej neguje stan bezczynności niniejszego przedsiębiorcy przesyłowego w sprawie zgodnie z wnioskiem skarżącego. A S.A. powinna również przekazać skarżącemu dokumentację stanowiącą informację publiczną tyczącą się obecnej eksploatacji urządzeń przesyłowych stanowiących własność Spółki, a posadowionych na nieruchomości skarżącego.

W odpowiedzi na skargę A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. wniosła o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy na rozprawie. Jednocześnie wyjaśniła, że w dniu 17 stycznia 2020 r. do A S.A. wpłynął wniosek K. C., reprezentowanego przez pełnomocnika w osobie adwokata, o zawarcie umowy w przedmiocie ustanowienia służebności przesyłu obciążającej nieruchomość zlokalizowaną w miejscowości J., gm. B. (dz. nr 144, KW nr [...]) wraz z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie dokładnego rodzaju urządzeń i ich ilości na działce wnioskodawcy oraz przesłanie kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i bieżącej eksploatacji urządzeń infrastruktury przesyłowej zlokalizowanych na nieruchomościach objętych wnioskiem, w szczególności decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji tych urządzeń oraz innych dokumentów techniczno-prawnych wymienionych we wniosku. Ponadto, wnioskodawca wezwał A S.A. do zapłaty wynagrodzenia za tzw. bezumowne korzystanie z nieruchomości.

Następnie A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. wskazała, że pismem z dnia 30 stycznia 2020 r. poinformowano wnioskodawcę, iż budowa urządzeń elektroenergetycznych stanowiących jego własność nastąpiła w 1969 r. na podstawie obowiązującej w tym czasie ustawy z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli. Wskazano również, że w wyniku przeprowadzonej weryfikacji posiadanych materiałów archiwalnych stwierdzono brak oryginałów wskazanej we wniosku dokumentacji, z wyjątkiem decyzji z dnia [...], którą przekazano w załączeniu do pisma.

. S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. wskazała również, że decyzją z dnia [...] na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmówiła udostępnienia wnioskowanych przez K. C. informacji w pozostałym zakresie. Decyzję doręczono 3 lutego 2020 r., a wnioskodawca jej nie zaskarżył.

A S.A. podniosła, iż udostępniła posiadany odpis archiwalnej decyzji administracyjnej w załączeniu do pisma z dnia 30 stycznia 2020 r. oraz wskazała, że nie dysponuje oryginałami innych dokumentów, o które wnioskował skarżący, co nie oznacza, że decyzje administracyjne nie były wydawane. W pozostałym zakresie odmówiono udostępnienia dokumentacji decyzją z dnia [...], wyjaśniając, iż wnioskowane dokumenty stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Powyższa decyzja nie została zaskarżona przez wnioskodawcę. Sprawa o udostępnienie informacji publicznej została zatem rozpoznana w całości, wobec czego skarga o stwierdzenie bezczynności jest niezasadna. Jednocześnie forma rozstrzygnięcia pozostaje zgodna z art. 17 u.d.i.p.

Ponadto . S.A. wskazała, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ w sposób dostateczny umotywował swoje stanowisko. Przede wszystkim, jak wskazano w treści pisma z dnia 30 stycznia 2020 r., zlokalizowana na nieruchomości skarżącego infrastruktura dystrybucyjna została wybudowana według posiadanych informacji w 1969 r. W znacznej części wniosek o udostępnienie informacji dotyczy zatem dokumentów wytworzonych ponad 50 lat temu. A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. podniosła także, iż budowa urządzeń nastąpiła na podstawie ustawy z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli (tekst jedn. Dz. U. z 1954 r. Nr 32, poz. 135 z późn. zm.), która dalece odformalizowała proces budowy linii energetycznych. Okoliczności te uzasadniają stanowisko o braku stosownej dokumentacji podlegającej udostępnieniu.

A S.A. wyjaśniła przy tym, że dokonała weryfikacji posiadanej dokumentacji dotyczącej infrastruktury dystrybucyjnej oraz przeanalizowała dokumenty pod kątem możliwości ich udostępnienia. Udostępniła posiadany odpis decyzji administracyjnej. Zaznaczyła, że nie posiada innych decyzji administracyjnych, a w pozostałym zakresie decyzją z dnia [...] odmówiła udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł., argumentacja przedstawiona przez skarżącego zdaje się w całości pomijać skutki wynikające z ww. ostatecznej decyzji administracyjnej. Organ podtrzymał w tym względzie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] o braku podstaw do udostępnienia wnioskowanej dokumentacji stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W dalszej kolejności A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. zwróciła uwagę, że skarżący wniósł o udostępnienie informacji w postaci zarówno decyzji administracyjnych (organ udostępnił w tym względzie posiadany odpis decyzji administracyjnej), jak i innych stosownych dokumentów techniczno-prawnych dot. eksploatacji urządzeń dystrybucyjnych na nieruchomości skarżącego. W ocenie A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł., wbrew twierdzeniom skarżącego za informację publiczną mogą być uznane jedynie decyzje i inne akty administracyjne, jakie Spółka uzyskała w toku procesu inwestycyjnego, nie zaś dokumenty wewnętrzne Spółki, dotyczące np. odbiorów czy oględzin infrastruktury.

Jednocześnie A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. wskazała, że stwierdzając, iż żądane przez skarżącego informacje, tj. de facto wewnętrzne dokumenty Spółki wytworzone na potrzeby związane z eksploatacją urządzeń dystrybucyjnych, nie stanowią informacji publicznej, a co najwyższej dokumenty prywatne dotyczące wewnętrznego funkcjonowania Spółki i eksploatacji urządzeń dystrybucyjnych, nie sposób uwzględnić wniosku o ich udostępnienie.

A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. zwróciła uwagę, że w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustawodawca przesądził, iż dostęp do informacji publicznej nie jest absolutny i podlega ograniczeniu, m.in. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Pojęcie "tajemnicy przedsiębiorcy" nie zostało zdefiniowane na gruncie przepisów tej ustawy. Definicję legalną zbliżonego terminu "tajemnicy przedsiębiorstwa" zawierają natomiast przepisy ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, która w art. 11 ust. 4 stanowi, że oznacza ono "nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności". Tajemnica przedsiębiorstwa podlega ochronie w zakresie, w jakim jej ujawnienie mogłoby zagrażać lub naruszać interes indywidualnego przedsiębiorcy (art. 11 ust. 1 powyższej ustawy). W doktrynie wskazuje się, że pojęcia te w istocie stanowią synonimy, a zatem dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 ustawy terminu "tajemnica przedsiębiorcy" należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy o zwalczeniu nieuczciwej konkurencji (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 78). Dla uznania określonej informacji za tajemnicę przedsiębiorcy, o jakiej mowa w art. 5 ust. 2 ustawy, należy więc wykazać, że przedsiębiorca podjął niezbędne kroki mające na celu zachowanie jej w poufności. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r. (sygn. akt I OSK 2143/13, opubl. LEX 1505074) tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna. W przywołanym wyroku wyliczenie ma przy tym charakter otwarty.

Zdaniem A S.A. siedzibą w L. Oddział Ł., żądana przez skarżącego informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. Przedsiębiorca przesyłowy podjął niezbędne czynności mające na celu zachowanie tych informacji w poufności. Zgodnie bowiem z treścią załącznika nr 1 do Zarządzenia Nr [...] Prezesa Zarządu A S.A. z dnia [...] w sprawie wprowadzenia do stosowania Procedury ochrony tajemnicy przedsiębiorcy A S.A. tajemnicę przedsiębiorcy stanowią wszelkie nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologicznie, organizacyjnego przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, w tym w szczególności: protokoły odbioru prac, porozumienia i umowy z zakresu obrotu gospodarczego oraz dokumentacja związana z realizacją tych umów czy dokumentacja budowy infrastruktury elektroenergetycznej (w tym dokumentacja projektowa prawna, techniczna, oświadczenia kierowników budowy, dokumentacja powykonawcza, dziennik budowy, dokumenty rozliczeniowe na materiały z demontażu). Nadto organ wskazał, że żądane przez skarżącego informacje mają nadto wartość gospodarczą w tym rozumieniu, iż ich ujawnienie (jako informacji dot. składników majątku przedsiębiorcy przesyłowego) może zagrażać interesowi przedsiębiorcy, skoro dotyczą budowy i funkcjonowania składników sieci elektroenergetycznej.

A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. podniosła przy tym, że jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym wymienionym w wykazie zawartym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (Dz. U. poz. 1871 z późn. zm.). W ocenie A S.A., w niniejszej sprawie należy zatem wziąć również pod uwagę konieczność prawidłowego funkcjonowania i bezpieczeństwa systemu energetycznego kraju oraz interes ogółu, tj. odbiorców energii elektrycznej. Informacje o infrastrukturze przesyłowej winny być w tym względzie poufne. Z tych też względów koniecznym jest uznanie, iż wnioskowana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i nie podlega udostępnieniu w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 maja 2020 r. sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art.119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325).

Postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2020 r. Sąd, zważywszy na przeciwne wnioski stron postępowania dotyczące rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art.122 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zdecydował o przekazaniu sprawy do rozpoznania na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udostępnienie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.) – dalej jako: "u.d.i.p.", stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych należy wskazać, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, jak trafnie podniósł pełnomocnik skarżącego, nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Przechodząc zatem do oceny merytorycznej skargi należy przede wszystkim wyjaśnić, że w świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy przedmiotem sporu nie jest ustalenie charakteru żądanych przez skarżących informacji, czy też określenie statusu organu jako podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznych. A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. posiada bowiem status przedsiębiorstwa energetycznego działającego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2019 r., poz. 755 ze zm.) i wykonuje zadania publiczne, a więc stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że podmiotami wykonującymi "zadania publiczne" w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. są przedsiębiorstwa energetyczne w sprawach związanych z dystrybucją energii elektrycznej oraz innymi zadaniami przez nie wykonywanymi. Zapewniają one bezpieczeństwo energetyczne kraju są przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne powołanej ustawy. Ponadto bez wątpienia spółka jest także podmiotem, w którym dominującą pozycję ma Skarb Państwa. Art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 229 ), dalej jako "u.o.k.i.k." definiuje "pozycję dominującą" jako "pozycję przedsiębiorcy, która umożliwia mu zapobieganie skutecznej konkurencji na rynku właściwym przez stworzenie mu możliwości działania w znacznym zakresie niezależnie od konkurentów, kontrahentów oraz konsumentów; domniemywa się, że przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeżeli jego udział w rynku właściwym przekracza 40%". Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wymaga, aby to Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego miała w osobie prawnej pozycję dominującą, a nie, żeby ta osoba miała taką pozycję na rynku, a zatem odesłanie do tego przepisu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów należy rozumieć jako domniemanie, że te podmioty mają pozycję dominującą, gdy ich udział przekracza 40%. Jak natomiast wynika z Krajowego Rejestru Sądowego wyłącznym posiadaczem akcji A S.A. jest B S.A., której większościowym udziałowcem posiadającym 57,39 % akcji jest Skarb Państwa.

Natomiast wątpliwości budzi kwestia oceny, czy odpowiedź udzielona przez A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. skarżącemu w drodze pisma z dnia 30 stycznia 2020 r. była wystarczająca do uznania, że żądanie udostępnienia informacji publicznej zawarte we wniosku skarżącego z dnia 14 stycznia 2020 r. zostało zrealizowane.

Dokonana w powyższym kontekście analiza akt sprawy dowodzi, że w dniu 17 stycznia 2020 r. do A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. wpłynął wniosek K. C. z dnia 14 stycznia 2020 r. o zawarcie umowy w przedmiocie ustanowienia służebności przesyłu obciążającej nieruchomość zlokalizowaną w miejscowości J., gm. B. (dz. nr 144, KW nr [...]) wraz z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie dokładnego rodzaju urządzeń i ich ilości na działce wnioskodawcy oraz przesłanie kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i bieżącej eksploatacji urządzeń infrastruktury przesyłowej zlokalizowanych na nieruchomościach objętych wnioskiem, w szczególności decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji tych urządzeń oraz innych dokumentów techniczno-prawnych wymienionych we wniosku. Ponadto, wnioskodawca wezwał A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. do zapłaty wynagrodzenia za tzw. bezumowne korzystanie z nieruchomości.

Pismem z dnia 30 stycznia 2020 r. A S.A z siedzibą w L. Oddział Ł. poinformowała wnioskodawcę, iż budowa urządzeń elektroenergetycznych stanowiących jego własność nastąpiła w 1969 r. na podstawie obowiązującej w tym czasie ustawy z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli. Wskazała również, że w wyniku przeprowadzonej weryfikacji posiadanych materiałów archiwalnych stwierdzono brak oryginałów wskazanej we wniosku dokumentacji, z wyjątkiem decyzji z dnia [...], którą przekazano w załączeniu do tego pisma. Ponadto decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. odmówiła udostępnienia wnioskowanych przez skarżącego informacji w pozostałym zakresie. Decyzję tę doręczono w dniu 3 lutego 2020 r. i nie została ona zaskarżona przez wnioskodawcę.

Z powyższego wynika zatem bezspornie, że odpowiedź na wniosek skarżącego o udostępnienie ww. informacji, zawarty w piśmie z dnia 14 stycznia 2020 r. (data wpływu do A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł.: 17 stycznia 2020 r.), została skarżącemu udzielona w drodze pisma z dnia 30 stycznia 2020 r. Wprawdzie skarżący kwestionuje stronę merytoryczną tej odpowiedzi, to jednak nie zmienia to faktu, iż A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. udzieliła odpowiedzi na wniosek skarżącego w terminie ustawowym, tj. w terminie 14 dni od dnia złożenia przez niego wniosku. Bez wpływu na tę ocenę Sądu pozostają przy tym podnoszone przez skarżącego argumenty, że Spółka nie udzieliła informacji w pełnym zakresie. Oceny tej nie może zmienić również podjęta próba kwestionowania w niniejszym postępowaniu zasadności decyzji z dnia 31 stycznia 2020 r. o odmowie udostępnienia informacji we wskazanym w niej zakresie. Sąd bowiem w ramach oceny kwestii bezczynności organu w niniejszej sprawie nie ocenia prawidłowości decyzji o odmowie udostępnienia informacji, lecz jedynie fakt, czy informacja została udzielona w terminie.

Jednocześnie Sąd w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 powołanego artykułu ustawy, będące w posiadaniu takich informacji. Oznacza to, że dla realizacji obowiązku informacyjnego istotne jest, to czy dany podmiot posiada informacje żądane przez stronę, nie ma natomiast znaczenia to, czy istniała podstawa prawna do ich wytworzenia, a także jakie konkretnie przepisy prawa materialnego zobowiązują organ do gromadzenia takich informacji. Innymi słowy, po pierwsze obowiązek przekazania dotyczy nie tylko tych informacji, które podmiot sam wytworzył i zobowiązany jest posiadać, lecz także takich, które uzyskał i przechowuje, mimo braku konieczności prowadzenia dokumentacji. Po drugie, oznacza to również, że organ nie ma obowiązku przekazywania dokumentów, których nie ma, mimo że powinien je posiadać (zob. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r., I OSK 2235/12, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tej sytuacji, w ocenie Sądu należało stwierdzić, że A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. nie pozostała bezczynna w sprawie, gdyż udzieliła w drodze pisma z dnia 30 stycznia 2020 r. odpowiedzi na wniesione przez skarżącego żądanie w terminie ustawowym, załączając do niego jedynie posiadany odpis ww. archiwalnej decyzji z dnia [...], a ponadto wyjaśniła, że budowa urządzeń elektroenergetycznych stanowiących jego własność nastąpiła w 1969 r. na podstawie obowiązującej w tym czasie ustawy z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli. Podkreśliła przy tym, że dokonała weryfikacji posiadanej dokumentacji dotyczącej infrastruktury dystrybucyjnej oraz przeanalizowała dokumenty pod kątem możliwości ich udostępnienia. Udostępniając zaś ww. posiadany odpis decyzji administracyjnej, zaznaczyła, że nie posiada oryginałów innych decyzji administracyjnych w żądanym przedmiocie. W pozostałym zaś zakresie decyzją z dnia [...] odmówiła udostępnienia żądanej informacji publicznej.

Sąd podziela przy tym stanowisko A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł., że powyższe argumenty świadczą, wbrew zarzutom skargi, o dostatecznym umotywowaniu stanowiska A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, nie budzi również wątpliowści, że pismo z dnia 30 stycznia 2020 r. wkazujące na brak żądanej dokumentacji dotyczyło również dokumentacji dotyczącej obecnej eksploatacji urządzeń przesyłowych stanowiących własność Spółki, a posadowionych na nieruchomości skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że podniesiony w niniejszej sprawie przez skarżącego zarzut bezczynności A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. był nieuzasadniony.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, co tym samym wyklucza uwzględnienie zawartych w niej wniosków.

ał