Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 239/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1, art. 33 par. 2 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie WSA Beata Machcińska, Borys Marasek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 15 listopada 2021 r. nr SKO.4110.19.2021 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 listopada 2021 r. znak SKO.4110.19.2021, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: Kolegium, SKO), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 123 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej k.p.a.) oraz art. 17, art. 18, art. 32, art. 33 i art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm., dalej: u.p.e.a.), po rozpoznaniu zażalenia M. K. (dalej: skarżący, zobowiązany), na postanowienie Prezydenta Miasta Z. nr [...] z dnia 6 września 2021 r. w sprawie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w trybie postępowania egzekucyjnego, zgłoszonych przez skarżącego dotyczących tytułów wykonawczych nr WP.3161/7/2021 i WP.3161/8/2021 z dnia 7 stycznia 2021 r., obejmującego zaległości podatkowe za lata 2019-2020, w którym wierzyciel uznał przedstawione zarzuty zobowiązanego za niezasadne, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia 14 lipca 2021 r. skarżący wniósł zarzuty dotyczące tytułów wykonawczych nr WP.3161/7/2021 oraz nr WP.3161/8/2021 wystawionych w dniu 7 stycznia 2021 r. W zarzutach tych skarżący podniósł:

1) że obowiązek podlegający egzekucji został w tytule wykonawczym określony odmiennie od zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji podatkowej, stanowiącej podstawę prawną określenia tego obowiązku,

2) że przed wystawieniem tytułu wykonawczego nie doręczono mu upomnienia,

3) wygaśnięcie obowiązku w całości lub w części.

Prezydent Miasta Z., po rozpatrzeniu powyższych zarzutów, w dniu 6 września 2021 r. wydał postanowienie nr [...], w którym przedstawione przez zobowiązanego zarzuty uznał za niezasadne.

W uzasadnieniu tego postanowienia, Prezydent Miasta Z. podał, że w związku z różnym stanem prawnym, skarżący figuruje w dwóch kontach podatkowych: do grudnia 2015 r. na karcie kontowej nr [...] oraz od stycznia 2016 r. na karcie kontowej nr [...]1. Organ wyjaśnił, że skarżący otrzymał decyzje podatkowe w danym roku podatkowym, tj. 2018, 2019, 2020 i 2021, więc zarzut, iż decyzja podatkowa została doręczona po upływie 3 lat jest bezzasadny. Na karcie kontowej nr [...]1 zobowiązania podatkowe wynosiły:

- na rok 2018 r. kwota 18.211,00 zł — decyzja podatkowa z dnia 17.01.2018 r. nr [...] — zwrotne potwierdzenie odbioru 22.03.2018 r.,

- na rok 2019 r. kwota 18.225,00 zł — decyzja podatkowa z dnia 29.01.2019 r. nr [...] — zwrotne potwierdzenie odbioru 21.02.2019 r.,

- na rok 2020 r. kwota 19.066,00 zł — decyzja podatkowa z dnia 21.01.2020 r. nr [...] — zwrotne potwierdzenie odbioru 20.03.2020 r.,

- na rok 2021 r. kwota 19.067,00 zł — decyzja podatkowa z dnia 21.01.2021 r. nr [...] — zwrotne potwierdzenie odbioru 16.02.2021 r.

Wierzyciel stwierdził następnie, że zarzut zobowiązanego, iż upomnienia nie zostały doręczone przed wystawieniem tytułów wykonawczych jest nieuzasadniony.

Wyjaśnił, że w związku z nieuiszczeniem w terminie zobowiązania podatkowego przed wystawieniem tytułów wykonawczych wystawiono następujące upomnienia:

- nr WP.3160/17/2018 z dnia 17.07.2018 r. — data odbioru 31.07.2018 r.,

- nr WP.3160/468/2018 z dnia 19.11.2018 r. — data odbioru 31.07.2018 r.,

- nr WP.3160/91/2019 z dnia 22.05.2019 r. — data odbioru 31.05.2019 r.,

- nr WP.3160/2/2020 z dnia 8.01.2020 r. — data odbioru 29.01.2020 r.,

- nr WP.3160/241/2020 z dnia 8.12.2020 r. — data odbioru 14.12.2020 r.,

- nr WP.3160/151/2021 z dnia 17.06.2021 r. — data odbioru 25.06.2021 r.,

Natomiast tytuły wykonawcze wystawiono:

- nr WP.3161/75/2019 z dnia 13.03.2019 r. — obejmujący zaległość podatkową za 2018 r. w wysokości 18.211,00 zł (należność główna),

- nr WP.3161/7/2021 z dnia 7.01.2021 r. — obejmujący zaległość podatkową za 2019 r. w wysokości 18.225,00 zł (należność główna),

- nr WP.3161/8/2021 z dnia 7.01.2021 r. — obejmujący zaległość podatkową za 2020 r. w wysokości 19.066,00 zł (należność główna),

- nr WP.316143/2021 z dnia 15.07.2021 r. — obejmujący zaległość podatkową za 2021 r. w wysokości 9.534,00 zł. (należność główna).

Wierzyciel wyjaśnił, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm., dalej: o.p.), zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Wobec powyższego należny podatek nie uległ przedawnieniu, ponieważ obejmuje lata 2018-2021.

Podatnik uregulował część zaległości podatkowej, dokonując poniższych wpłat:

1) 20.000,00 zł w dniu 22.03.2021 r., która została zaksięgowana na pozostałe zaległości z 2018 r. objęte tytułem wykonawczym nr WP.3161/75/2019 z dnia 13.03.2019 r. (należność główna 4.923,78 zł i na należne odsetki na dzień wpłaty w wysokości 930,72 zł) oraz na zaległości z 2019 r. objęte tytułem wykonawczym nr WP.3161/7/2021 z dnia 7.01.2021 r. (należność główna 12.330,75 zł i na należne odsetki na dzień wpłaty w wysokości 1.803,15 zł) oraz na koszty upomnienia w wysokości 11,60 zł. W związku z powyższym, organ podatkowy, pismem z dnia 23.03.2021 r., skierowanym do organu egzekucyjnego, wycofał tytuł wykonawczy nr WP.3161/75/2019 z dnia 13.03.2019 r. oraz ograniczył tytuł wykonawczy nr WP.3161/7/2021 z dnia 7.01.2021 r. do kwoty 5.894,25 zł (należność główna) oraz powiadomił, że koszty upomnienia z tytułu wykonawczego nr WP.3161/8/2021 z dnia 7.01.2021 r. zostały pobrane.

2) 10.000,00 zł w dniu 23.04.2021 r., która została zaksięgowana w części na zaległości z 2019 r. objęte TW nr WP.3161/7/2021 z dnia 7.01.2021 r. (należność główna 5.894,25 zł i należne odsetki na dzień wpłaty w wysokości 695,46 zł) oraz w części na zaległości z 2020 r. objęte TW nr WP.3161/8/2021 z dnia 7.01.2021 r. (należność główna 3.144,90 zł i należne odsetki na dzień wpłaty w wysokości 265,39 zł). W związku z powyższym organ podatkowy, pismem z dnia 26.04.2021 r. skierowanym do organu egzekucyjnego, wycofał tytuł wykonawczy nr WP.3161/7/2021 z dnia 7.01.2021 r. oraz ograniczył tytuł wykonawczy nr WP.3161/8/2021 z dnia 7.01.2021 r. do kwoty 15.921,10 zł (należność główna).

3) 5.000,00 zł w dniu 16.06.2021 r., która została zaksięgowana w całości na zaległość z 2020 r. objętą TW nr WP.3161/8/2021 z dnia 7.01.2021 r. (należność główna 4.586,02 zł i należne odsetki na dzień wpłaty w wysokości 413,98 zł). W związku z powyższym organ podatkowy, pismem z dnia 17.06.2021 r. skierowanym do organu egzekucyjnego, ograniczył tytuł wykonawczy nr WP.3161/8/2021 z dnia 7.01.2021 r. do kwoty 11.335,08 zł (należność główna).

4) 5.000,00 zł w dniu 23.07.2021 r., która została zaksięgowana w całości na zaległość z 2020 r. objętą TW nr WP.3161/8/2021 z dnia 07.01.2021 r. (należność główna 4.624,57 zł i należne odsetki na dzień wpłaty w wysokości 363,83 zł) oraz na koszty upomnienia w wysokości 11,60 zł. W związku z powyższym organ podatkowy, pismem z dnia 26.07.2021 r. skierowanym do organu egzekucyjnego, ograniczył tytuł wykonawczy nr WP.3161/8/2021 z dnia 7.01.2021 r. do kwoty 6.710,51 zł oraz powiadomił, że koszty upomnienia z tytułu wykonawczego nr WP.3161/43/2021 z dnia 15.07.2021 r. zostały pobrane.

Wierzyciel wyjaśnił ponadto, że zgodnie z wykazem zaległości na karcie kontowej nr [...]1 kwota zaległości na dzień 14.07.2021 r. wynosiła 20.869,08 zł (należność główna), odsetki ustawowe w wysokości 921,96 zł oraz koszty upomnienia 11,60 zł. Natomiast na ww. karcie kontowej kwota zaległości na dzień 6.09.2021 r. wynosiła 16.224,51 zł (należność główna) i odsetki ustawowe w wysokości 758,80 zł.

Na postanowienie Prezydenta Miasta Z. skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia lub zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie zarzutów w całości. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że przed skierowaniem sprawy do egzekucji kilkakrotnie podnosił zarzuty związane ze złym naliczaniem wysokości dochodzonej należności, między innymi w odpowiedzi na upomnienie doręczone skarżącemu. W związku z powyższym egzekucja winna być prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego kwoty bezsporne. Jednakże na pisma dotyczące podważenia przez skarżącego wysokości dochodzonych roszczeń, Prezydent Miasta Z. nie udzielał wystarczających wyjaśnień, również w postanowieniu z dnia 6 września 2021 r. nie odniósł się do tej kwestii. Polemika organu ze skarżącym w pewnym momencie została przerwana i wystawiono tytuł wykonawczy na kwotę od samego początku kwestionowaną przez skarżącego. W związku z powyższym istnieje realny spór co do tego, jaka jest rzeczywista wysokość zadłużenia. W ocenie skarżącego wierzyciel nie ustosunkował się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów, w tym o nieistnieniu obowiązku. Ponadto wniósł o rozważenie, czy egzekucja administracyjna jest zasadna w wysokości dochodzonej przez wierzyciela.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie zauważyło, że wierzyciel - Prezydent Miasta Z., wystawił w dniu 7 stycznia 2021 r. dwa tytuły wykonawcze dotyczące skarżącego: nr WP.3161/7/2021 oraz nr WP.3161/8/2021. W ww. tytułach wykonawczych, jako akt normatywny stanowiący podstawę do wydania orzeczenia, wskazano art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm., dalej: u.p.o.l.) oraz art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 330, dalej: u.p.r.), jako rodzaj należności pieniężnej wskazano łączne zobowiązanie pieniężne, jako podstawę prawną tytułu wykonawczego wskazano orzeczenie, a jako identyfikację podstawy prawnej obowiązku wskazano:

- w tytule wykonawczym nr WP.3161/7/2021 - decyzja nr [...] z dnia 5.06.2019 r., jako datę doręczenia upomnienia 31.05.2019 r. i 29.01.2020 r., za należności pieniężne wymagalne i podlegające egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 u.p.e.a. wskazano 4 kwoty (3 x 4.556,00 zł + 4.557,00 zł) z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od 1.01.2019 r. do 31.12.2019 r. wraz z kwotami odsetek na dzień wystawienia tytułu,

- w tytule wykonawczym nr WP.3161/8/2021 - decyzja nr [...] z dnia 21.01.2020 r., jako datę doręczenia upomnienia 14.12.2020 r., za należności pieniężne wymagalne i podlegające egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 u.p.e.a. wskazano 4 kwoty (3 x 4.767,00 zł + 4.765,00 zł) z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od 1.01.2020 r. do 31.12.2020 r. wraz z kwotami odsetek na dzień wystawienia tytułu.

Kolegium wskazało, że wobec powyższego, przedmiotowe postępowania egzekucyjne toczą się w oparciu o funkcjonujące w obrocie prawnym ostateczne decyzje podatkowe. Natomiast kwestia prawidłowości obciążenia zobowiązanego łącznym zobowiązaniem pieniężnym z tytułu podatku od nieruchomości i podatku rolnego może być wyłącznie przedmiotem postępowania przed organem podatkowym, którym dla podatków i opłat lokalnych jest organ samorządowy.

SKO wyjaśniło dalej, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie bada zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zatem zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oparty na nieistnieniu egzekwowanego obowiązku może dotyczyć wyłącznie sytuacji, kiedy nieistnienie obowiązku wymienionego w tytule wykonawczym jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia art. 29 § 1 tej ustawy, wyrażającego zakaz wkraczania w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zobowiązany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji, celem ponownego rozpatrzenia lub zmianę zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta Z. z dnia 6 września 2021 r., utrzymanego w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie z dnia 15 listopada 2021 r. poprzez uwzględnienie zarzutów złożonych przez skarżącego w całości. Skarżący wskazał, że organ II instancji bezkrytycznie przyjął stanowisko Prezydenta Z. za własne i utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy, z czym skarżący nie może się zgodzić. Na poparcie swojego stanowiska, skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 18 listopada 2021 r. umarzającego postępowanie egzekucyjne w sprawie z wniosku Prezydenta Miasta Z..

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia, uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym, nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Skarżący pismem z dnia 14 lipca 2021 r. wniósł zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Następnie skarżący w odpowiedzi na wezwanie organu egzekucyjnego – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. – [...] z dnia 26 lipca 2021 roku potwierdził wolę wniesienia zarzutów i wskazał, że zgłoszone zarzuty dotyczą tytułów wykonawczych nr WP.3161/7/2021 i nr WP.3161/8/2021, wystawionych w dniu 7 stycznia 2021 r.

Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Z kolei z treści art. 33 § 2 u.p.e.a. wynika, iż podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

W ocenie Sądu, Kolegium słusznie uznało, że nie wystąpiła żadna z okoliczności stanowiącej podstawę wniesienia przez skarżącego zarzutów.

Skarżący w pierwszej kolejności podniósł zarzut, że obowiązek podlegający egzekucji został w tytule wykonawczym określony odmiennie od zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji podatkowej, stanowiącej podstawę prawną określenia tego obowiązku. Uzasadniając ten zarzut skarżący wskazał, że zgodnie z wystawionym tytułem egzekucyjnym, suma zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości wynosząca 63 479 zł, nie jest zgodna z aktualnym stanem zadłużenia jeśli chodzi o wysokość zaległego podatku, a także, że zgodnie z informacjami uzyskanymi w Urzędzie Miejskim w Z., na dzień 14 lipca suma zobowiązań wynosi 60 905,64 zł. Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, iż z treści tytułów wykonawczych nr WP.3161/7/2021 i nr WP.3161/8/2021, wystawionych w dniu 7 stycznia 2021 r., wynika że obowiązek podlegający egzekucji ma źródło w decyzji nr [...] i decyzji nr [...]. Podkreślenia wymaga, że skarżący nie zarzucił, iż kwoty zobowiązań podatkowych wskazane w tych decyzjach były w innej wysokości niż to określono w wystawionych tytułach wykonawczych. Tymczasem zarzut opierający się na treści art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. obejmuje swym zakresem m.in. przypadki gdy ma miejsce rozbieżność pomiędzy egzekwowanym obowiązkiem a treścią rozstrzygnięcia zawartego w decyzji administracyjnej. Uzasadnienia w zakresie omawianej podstawy zarzutu, nie może stanowić okoliczność, że kwota zadłużenia podlega zmianom w trakcie postępowania egzekucyjnego, w szczególności na skutek wpłat dokonywanych przez zobowiązanego. Z akt sprawy wynika, że względem skarżącego wystawiono wiele tytułów wykonawczych oraz że skarżący dokonał szeregu częściowych wpłat na poczet zaległości podatkowych, konsekwencją czego jest to, iż globalna wysokość zaległości podatkowej podlega wielokrotnym zmianom.

Kolejną podstawą zarzutu wskazaną przez skarżącego, jest brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Skarżący podniósł, że obowiązek w tym zakresie nie został uchylony na podstawie przepisów prawa oraz, że do dnia sporządzenia pisma z dnia 14 lipca 2021 r. nie otrzymał upomnienia. W ocenie Sądu SKO słusznie ustaliło, że skarżącemu doręczono upomnienia przed wystawieniem wyżej wskazanych tytułów wykonawczych. Z akt sprawy wynika, że w zakresie tytułu wykonawczego nr WP.3161/7/2021, wystawiono i doręczono skarżącemu dwa upomnienia tj. z dnia 22 maja 2019 r., nr WP. 3160/91/2019, doręczone w dniu 31 maja 2019 r., obejmujące raty podatku, których termin płatności upływał w marcu i maju 2019 r.; z dnia 8 stycznia 2020 r. nr WP. 3160/2/2020, doręczone w dniu 29 stycznia 2020 r., obejmujące raty podatku, których termin płatności upływał we wrześniu i listopadzie 2019 r. Z akt sprawy wynika także, że w zakresie tytułu wykonawczego nr WP.3161/8/2021, wystawiono i doręczono skarżącemu upomnienie z dnia 8 grudnia 2020 r., nr WP.3160/241/2020, doręczone w dniu 14 grudnia 2020 r., obejmujące raty podatku których termin płatności upływał w kwietniu, maju, wrześniu i listopadzie 2020 r. W treści wymienionych upomnień wierzyciel wskazał także kwoty kosztów upomnienia i kwoty odsetek od zaległości podatkowych. Wobec powyższego, zgłoszony przez skarżącego zarzut oparty na treści art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. należy uznać za bezpodstawny.

W dalszej części pisma z dnia 14 lipca 2021 r. skarżący podniósł zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części. W tym zakresie skarżący wskazał, że z uwagi na wygaśnięcie obowiązku nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego. W piśmie z dnia 14 lipca 2021 r. skarżący powołał się na fakt, że należności objęte tytułem wykonawczym uległy przedawnieniu, jednakże wśród wymienionych przez siebie tytułów wykonawczych, nie wskazał tytułów nr WP. 3161/7/2021 i nr WP. 3161/8/2021. Następnie w piśmie z dnia 4 sierpnia 2021 r. skarżący podał, że nastąpiło wygaśnięcie zobowiązania w części poprzez zapłatę w dniu 22 lipca 2021 r. kwoty 5 000 zł oraz kwoty 20 000 zł. Wobec tego kwota wskazana w tytułach wykonawczych wystawionych w dniu 7 stycznia 2021 r. nie zgadza się z rzeczywistym stanem zadłużenia. Sąd wskazuje, iż dokonane przez skarżącego wpłaty kwot 5 000 zł i 20 000 zł miały miejsce w dniu 23 lipca 2021 r. a więc pomiędzy datą złożenia pierwszego pisma zawierającego zarzuty (14 lipca 2021 r.) a datą sprecyzowania treści pisma na skutek wezwania organu egzekucyjnego w piśmie z 4 sierpnia 2021 r. (nadanym w UP w dniu 6 sierpnia 2021 r.). Z akt sprawy wynika, że wierzyciel, niezwłocznie po otrzymaniu wymienionych wpłat, ograniczył tytuł wykonawczy nr WP.3161/99/2017 z dnia 28 sierpnia 2017 do kwoty 12 947,47 zł. i tytuł wykonawczy nr WP.3161/8/2021 do kwoty 6 710,51 zł., co wynika z treści pisma wierzyciela z dnia 26 lipca 2021 r., doręczonego organowi egzekucyjnemu w dniu 30 lipca 2021 r. Zgodnie z treścią art. 32aa u.p.e.a. wierzyciel niezwłocznie zawiadamia organ egzekucyjny o:

1) zmianie wysokości należności pieniężnej objętej tytułem wykonawczym wynikającej z jej wygaśnięcia w całości albo w części, w szczególności gdy wygaśnięcie jest wynikiem:

a) wyegzekwowania należności pieniężnej przez inny organ egzekucyjny,

b) korekty dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, powodującej zmniejszenie wysokości należności pieniężnej,

c) przedawnienia należności pieniężnej,

d) zapłaty wierzycielowi należności pieniężnej.

Należy przyjąć, że wierzyciel dopełnił obowiązku, który na nim ciążył na podstawie art. 32aa pkt 1 lit. d u.p.e.a. Skarżący precyzując swe stanowisko w piśmie z dnia 4 sierpnia 2021 r., nie wskazał, że zaległości podatkowe wskazane w tytułach wykonawczych wystawionych w dniu 7 stycznia 2021 r. uległy przedawnieniu. Za tego rodzaju wskazanie, nie można uznać wypowiedzi, że przedawnieniu uległy należności objęte tytułami wykonawczymi "(...) 4096/50055/2019/2020 na kwotę 1940,00 za okres 01.10.2019-31.12.2019". Na marginesie wskazać należy, że wystawione tytuły wykonawcze obejmują swym zakresem zaległości podatkowe wynikające z ostatecznych decyzji wydanych w dniu 5 czerwca 2019 r. i 21 stycznia 2020 r., gdzie przedmiotem rozstrzygnięcia było zobowiązanie podatkowe za rok 2019 i 2020 r. W tym zakresie wystarczającym jest wskazanie, że zgodnie z treścią art. 70 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Wobec tego nawet przy przyjęciu, że skarżący powołał się na upływ czasu i przedawnienie zobowiązania podatkowego, to zarzut zawierający tego rodzaju twierdzenie nie mógłby zostać uznany za zasadny. Wobec tego, zgłoszony w piśmie z dnia 4 sierpnia 2021 r. zarzut wygaśnięcia obowiązku w części (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.) zasadnie nie został uwzględniony przez Kolegium.

Skarżący w złożonym zażaleniu na postanowienie organu I instancji, w pierwszej kolejności wskazał, że organ I instancji oddalił podniesione przez niego zarzuty tj. zarzut przedawnienia egzekwowanych kwot, braku upomnienia oraz określenia obowiązku decyzji, odmiennie niż wynika to z rzeczywistego stanu sprawy. Pomimo tego, w dalszej części zażalenia, skarżący przedstawił argumentację odnoszącą się do zarzutu nieistnienia obowiązku. Brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący był uprawniony do rozszerzania podstaw zgłoszonych zarzutów na tym etapie sprawy tj. na etapie wniesienia zażalenia, skoro nie zgłosił tego zarzutu w piśmie z dnia 14 lipca 2021 r., jak również w piśmie precyzującym stanowisko z dnia 4 sierpnia 2021 r. W skardze wniesionej do Sądu, skarżący przedstawił analogicznej treści twierdzenia. Nadto zwrócił uwagę, że przed skierowaniem sprawy do egzekucji, kilkakrotnie podnosił zarzuty związane ze złym naliczeniem wysokości dochodzonej należności. Zdaniem skarżącego, egzekucja winna być prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego kwoty bezsporne. Odnosząc się do stanowiska skarżącego wskazać należy, że z treści art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. wynika, że podstawą zarzutu może być nieistnienie obowiązku. W doktrynie prawa wskazano, że "należy przyjąć, że podstawa zarzutu w rozumieniu użytym przez ustawodawcę w art. 33 § 2 pkt 1 EgzAdmU dotyczy wyłącznie takich sytuacji, gdy obowiązek objęty egzekucją administracyjną nie istnieje i w ogóle nigdy nie powstał" (A. Cudak, Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, str. 222, wyd. C.H. BECK 2022). Podkreślenia wymaga, że skarżący nie kwestionuje faktu wydania decyzji podatkowych i uzyskania przez nie cechy ostateczności. Brak jest jakichkolwiek postaw do przyjęcia, że egzekucja należności pieniężnych powinna się ograniczać do kwot akceptowanych przez zobowiązanego. Wierzyciel jest zobowiązany do podejmowania działań zmierzających do wyegzekwowania obowiązku w pełnej wysokości, wynikającej z prawidłowo wystawionego tytułu wykonawczego. Wobec powyższego, także pozostałe argumenty zawarte w skardze, a odnoszące się do wadliwości decyzji, występujących w ocenie skarżącego, nie mogły zostać uwzględnione. Tytułem przykładu można wskazać twierdzenie skarżącego, że na etapie wydawania decyzji podatkowych pominięto konieczność uzasadnienia podstawy rozliczenia opłaty za zwiększoną liczbę działek i budynków, czy też faktu złożenia przez skarżącego deklaracji. Skarżący podniósł, że w tej sprawie znajdują zastosowanie poglądy wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. I OSK 610/12 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W wyroku tym NSA odniósł się do sytuacji, w której podlegający egzekucji obowiązek powstaje z mocy samego prawa. Tymczasem w sprawie skarżącego, obowiązek ten został ustalony w decyzjach podatkowych.

Skarżący wskazał, że SKO nie uwzględniło twierdzenia skarżącego o przedawnieniu zaległości podatkowych w podatku za rok 2013 i 2015, objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi w 2017 r. Zdaniem skarżącego, wadliwie zaakceptowano dokonanie przez wierzyciela zaliczenia wpłaty skarżącego na poczet zaległości za ten okres, a nie tytułem zapłaty bieżącego podatku. Z akt sprawy, a także ze stanowiska samego skarżącego wynika, że toczy się kilka postępowań egzekucyjnych, zmierzających do wykonania obowiązków za poszczególne lata podatkowe tj. za lata 2013, 2014, 2015, 2019 i 2020. Skarżący w treści pisma z dnia 4 sierpnia 2021 r. podniósł, że wystawiono jedenaście tytułów wykonawczych. Równocześnie skarżący podejmuje przewidziane prawem działania, m.in. w celu umorzenia postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie skarżący przywołał postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 18 listopada 2021 r., znak 1401-IEE3.711.1.210.2021.2.MB2. Z treści postanowienia wynika, że zażalenie skarżącego zostało uznane za zasadne, w następstwie czego zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, zostało uchylone w całości, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wobec tego wskazać należy, że zarzuty na które powołuje się skarżący zostaną rozpatrzone w tym postępowaniu. Należy zwrócić uwagę, że w przypadku uwzględnienia wniosku skarżącego i umorzenia postępowania egzekucyjnego, wpłata dokonana przez skarżącego mogłaby podlegać zarachowaniu na poczet innych zobowiązań podatkowych bądź też będzie stanowić nadpłatę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. II FSK 838/15, opubl. w CBOSA).

Za nieuzasadnione należy uznać twierdzenia skarżącego, że poprzez złożenie przez niego deklaracji podatkowych, powstał stan niemożności wykonania decyzji ostatecznej. Podkreślenia wymaga, że skarżący był legitymowany na podstawie art. 220 § 1 o.p. do wniesienia odwołania od decyzji, czego, jak sam wskazuje, nie uczynił. W tej sytuacji, treść decyzji ostatecznych zawiera wskazanie jakie obowiązki ciążą na skarżącym.

Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.