Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 730/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.  66 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Teza: Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w odniesieniu do robót budowlanych wykonywanych w pasie drogowym (również w przestrzeni nad drogą), a do takich robót należy zaliczyć zainstalowanie reklamy, nie wynika tylko ze zgody właściciela budynku położonego poza granicą pasa drogowego, chociaż zgoda taka inwestorowi również jest niezbędna, lecz z decyzji wydanej przez zarządcę drogi, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

TEZY

Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w odniesieniu do robót budowlanych wykonywanych w pasie drogowym (również w przestrzeni nad drogą), a do takich robót należy zaliczyć zainstalowanie reklamy, nie wynika tylko ze zgody właściciela budynku położonego poza granicą pasa drogowego, chociaż zgoda taka inwestorowi również jest niezbędna, lecz z decyzji wydanej przez zarządcę drogi, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. sekr. sądowy Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2011 r.; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] kwotę 800 zł (osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...]

grudnia 2011 r., na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z

dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) i § 14a

ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia

1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (t.j.

Dz.U. z 1999 rM Nr 74, poz. 836 ze. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.

Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.),

zw. dalej k.p.a., nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" usunięcie

stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym

przy Al. [...] w W. poprzez: demontaż reklamy wielkoformatowej -

siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem umieszczonej na elewacji

budynku mieszkalnego wielorodzinnego.

Organ wyjaśnił, iż na elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy Al.

[...] w W. została zainstalowana reklama wielkoformatowa -

siatka winylowa na konstrukcji wsporczej. Umieszczenie siatki winylowej z reklamą na

wskazanym obiekcie powoduje przesłanianie okien znajdujących się na tej ścianie

budynku i ogranicza oświetlenie dzienne mieszkań.

Stosownie do treści art. 61 ustawy Prawo budowlane, właściciel lub zarządca

obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować obiekt budowlany wraz ze związanymi

z nim urządzeniami budowlanymi w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i

wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i

estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości

użytkowych i sprawności technicznej. Natomiast zgodnie z dyspozycją § 14a ust. 1

rozporządzenia w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków

mieszkalnych, budynek mieszkalny wielorodzinny powinien być użytkowany w sposób

zapewniający nieograniczenie światła dziennego mieszkań.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ I instancji stwierdził, iż budynek stanowiący

własność Wspólnoty Mieszkaniowej jest użytkowany w sposób niezgodny z przepisami

dotyczącymi warunków technicznych. Umieszczenie siatki winylowej z nadrukiem

reklamowym na ścianie z oknami powoduje pogorszenie warunków użytkowych obiektu,

a co za tym idzie należytego stanu technicznego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]

stycznia 2012 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz na podstawie art.

83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty

Mieszkaniowej "[...]", uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora

Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. i na podstawie art.

66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]"

usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym budynku mieszkalnym

wielorodzinnym przy Al. [...] w W. poprzez: demontaż reklamy

wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą umieszczonej na

elewacji budynku.

Organ odwoławczy podniósł, iż z treści zawiadomienia o wszczęciu

postępowania administracyjnego wynika, iż postępowanie to zostało wszczęte w

sprawie zamontowania reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej na konstrukcji

wsporczej na elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Organ administracji w

trakcie prowadzonego postępowania może jednakże dokonać zmiany trybu

prowadzenia postępowania jeżeli uzna to za niezbędne dla wydania właściwego

rozstrzygnięcia kończącego postępowanie.

Z treści odwołania od decyzji wynika, iż obecnie zamontowana siatka reklamowa

jest siatką zabezpieczającą w trakcie prowadzonych robót budowlanych związanych z

elewacją budynku, zamontowaną zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, na

podstawie dokonanego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie

wymagających pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 2011 r., w odniesieniu do

którego właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu.

W ocenie organu, materiał dowodowy zgromadzony w aktach wskazuje

jednoznacznie, iż przedmiotowa reklama wielkoformatowa ogranicza dostęp światła

dziennego do mieszkań. Powyższe ustalenia stanowią o użytkowaniu budynku w

sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, co obliguje organy nadzoru budowlanego

do wydania stosownego rozstrzygnięcia na podstawie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2

ustawy Prawo budowlane, tj. nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości

poprzez: demontaż reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją

wsporczą umieszczonej na elewacji budynku. Zagrożenie dla zdrowia polega na

niedopuszczalnym ograniczeniu światła dziennego dla pomieszczeń mieszkalnych

budynku.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym Rozdziału 6 ustawy Prawo

budowlane obowiązki w zakresie utrzymania i użytkowania obiektów budowlanych

organ nadzoru budowlanego nakłada na właściciela lub zarządcę obiektu. Obowiązki

wynikające z tego rozdziału przywołanej ustawy są obowiązkami właściciela lub

zarządcy, nakładane z mocy prawa, związane z zapewnieniem użytkowania obiektu

budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem oraz wymaganiami ochrony ludzi, mienia

i środowiska.

Organ stwierdził, iż w aktach sprawy znajdują się kserokopie zgłoszeń zamiaru

wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę. Są to

zgłoszenia wniesione do organu przez [...][...][...] Sp. z o.o. Sp. k. z dnia

[...] czerwca 2011 r. Jedno ze zgłoszeń dotyczy zamiaru wykonania robót budowlanych

dotyczących elewacji budynku, polegających na: naprawie, wymianie obróbek

blacharskich w loggiach elewacji budynku, kotwieniu barierek (naprawie) w elewacji

bocznej z piaskowca. Drugie zgłoszenie dotyczy montażu siatki zabezpieczającej z

nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem, w okresie robót budowlanych

dotyczących elewacji budynku.

Zgłoszenie dotyczące montażu siatki zabezpieczającej jest ściśle związane z

wykonywaniem robót budowlanych związanych z elewacją budynku. Montaż siatki

reklamowej ma stanowić zabezpieczenie w trakcie prowadzonych robót budowlanych.

Prezydent W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. wniósł sprzeciw do

zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na naprawie, wymianie

obróbek blacharskich w loggiach elewacji budynku, kotwieniu barierek (naprawie) w

elewacji bocznej z piaskowca, dotyczących elewacji budynku. Decyzja ta została

utrzymana w mocy ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada

2011 r.

W związku z powyższym inwestor nie posiada legitymacji prawnej do

przystąpienia do wykonywania robót budowlanych objętych wskazanym zgłoszeniem.

Brak uprawnienia do przystąpienia do wykonywania robót budowlanych związanych z

elewacją budynku uniemożliwia również legalny montaż siatki zabezpieczającej. Do

montażu siatki zabezpieczającej zgodnie z przepisami prawa i dokonanym zgłoszeniem

można przystąpić dopiero w sytuacji prowadzenia robót budowlanych związanych z

elewacją przedmiotowego budynku mieszkalnego, które w obecnej sytuacji prawnej

byłyby prowadzone w warunkach samowoli budowlanej.

Odnosząc się do treści odwołania, organ wskazał, iż załączone przez skarżącą

zdjęcia świadczą jedynie o złym stanie technicznym elewacji budynku mieszkalnego.

Nie stanowią one uzasadnienia rozpoczęcia ani prowadzenia robót budowlanych.

Ponadto w toku postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono

prowadzenia robót budowlanych dotyczących elewacji.

Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru

Budowlanego złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W. wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego, poprzez:

a) błędne zastosowanie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane;

całkowicie dowolne uznanie przez organ orzekający, iż budynek jest użytkowany w

sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi; orzeczenie o nakazie rozbiórki, mimo iż

siatka zabezpieczająca została zamontowana na czas trwającego remontu, w oparciu o

zgłoszenie dokonane właściwemu organowi, który w terminie 30 dni od dnia jego

dokonania nie zgłosił sprzeciwu; orzeczenie o nakazie rozbiórki, mimo braku

jakiegokolwiek materiału dowodowego potwierdzającego, iż siatka zabezpieczająca

wraz z konstrukcją oraz oświetleniem ogranicza dostęp światła dziennego do mieszkań,

wydanie decyzji w oparciu o przepis prawa materialnego, który nie ma zastosowania do

postępowania dotyczącego montażu siatki zabezpieczającej wraz z konstrukcją

wsporczą, zamontowanej na czas prowadzonego remontu; błędne zastosowanie

postanowień § 14 a ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych

użytkowania budynków mieszkalnych i w konsekwencji błędne uznanie, iż budynek jest

użytkowany w sposób nieprawidłowy, zagrażający zdrowiu lub życiu ludzi, mimo iż trwa

remont elewacji, prowadzony w oparciu o dokonane zgłoszenie właściwemu organowi,

zgodnie z przepisami Prawa budowlanego;

b) niezastosowanie postanowień § 14 a ust. 4 ww. rozporządzenia i w konsekwencji

błędne orzeczenie o nakazie rozbiórki siatki zabezpieczającej wraz z konstrukcją

wsporczą oraz oświetleniem, mimo iż prowadzony jest remont elewacji budynku na

podstawie dokonanych zgłoszeń dotyczących zarówno remontu jak i montażu siatki

zabezpieczającej wraz z konstrukcją wsporczą na czas remontu;

c) niezastosowaniu przepisu art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczpospolitej

Polskiej i w konsekwencji wydanie decyzji naruszającej zasady demokratycznego

państwa prawnego, a w szczególności dyrektywę zaufania obywateli do państwa i

prawa, ograniczenie prawa własności Wspólnoty Mieszkaniowej [...] poprzez

wydanie orzeczenia w oparciu o niekonstytucyjne postanowienia rozporządzenia w

sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (§ 14 a);

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na

wynik postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 15, art. 28,

art. 77, art. 107, art. 138 k.p.a. przez:

- błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, w konsekwencji błędne

zastosowanie normy prawa materialnego, naruszenie zasady dwuinstancyjności

postępowania, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa;

- nieustalenie stron postępowania, niezapewnienie stronie czynnego udziału w

postępowaniu, nienależyte uzasadnienie decyzji, niezebranie i nierozpatrzenie

materiału dowodowego i w konsekwencji błędne wydanie decyzji nakazującej usunięcie

stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowaniu budynku mieszkalnego

wielorodzinnego.

W skardze zarzucono, iż pomimo wskazań organu II instancji w decyzji

[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...]

września 2011 r., zarówno organ I jak i organ II instancji, który wydał zaskarżoną

decyzję, w dalszym ciągu nie ustaliły kręgu stron postępowania. W konsekwencji organ

ponownie błędnie nałożył obowiązek rozbiórki siatki winylowej wraz z konstrukcją

wsporczą na Wspólnotę Mieszkaniową nie będącą ani właścicielem siatki, ani jej

posiadaczem, czy też inwestorem prac remontowych. A tym samym organ wydał

decyzję niewykonalną.

Skarżąca nie zgodziła ze stanowiskiem organu orzekającego, jakoby

prowadzenie robót budowlanych na obecnym etapie stanowi samowolę budowlaną.

Inwestor uzyskał milczącą zgodę na realizację robót zgłoszonych pismem z dnia [...]

czerwca 2011 r. Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego organ ma

prawo do działania w sprawie jedynie przez 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia. W

tym czasie organ może wydać decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszonych robót,

ewentualnie wydać postanowienie nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienie

zgłoszenia. W sprawie zgłoszenia z dnia [...] czerwca 2011 roku, organ we wskazanym

terminie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, nie doręczył żadnego z ww. orzeczeń, a

tym samym z upływem [...] sierpnia 2011 r. inwestor uzyskał milczącą zgodę na

realizację zgłoszonych prac.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niesłusznym jest

stanowisko organu, jakoby nie stwierdzono prowadzonych prac remontowych. Jak sam

organ wskazuje w uzasadnieniu orzeczenia, w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącej wskazujące na prowadzone prace remontowe oraz funkcję ochronną siatki

winylowej. Co więcej, do akt sprawy załączono pełną dokumentację remontową.

Prowadzenie prac remontowych wyklucza stosowanie postanowień § 14 a ust. 1

ww. rozporządzenia, co oznacza, iż organ w przedmiotowej sprawie niezasadnie orzekł

o konieczności usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Organ wydając w przedmiotowej sprawie orzeczenie całkowicie pominął

postanowienia § 14 a ust. 4 rozporządzenia zgodnie, z którymi postanowienia ust. 1

nie stosuje się w przypadku wykonywania robót budowlanych dotyczących elewacji tego

budynku. Powyższe, wskazuje iż postępowanie w niniejszej sprawie stało się

bezprzedmiotowe i winno być przez organ umorzone w oparciu o przepis art. 105 § 1

k.p.a.

Organ wskazał, iż siatka winylowa wraz konstrukcją wsporczą powodują

ograniczenie oświetlenia dziennego do mieszkań. Ani z uzasadnienia zaskarżonej

decyzji, ani ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie wynika,

aby siatka powodowała takie ograniczenie. Organ nie przeprowadził w tym zakresie

postępowania dowodowego. Ponadto brak jakichkolwiek podstaw, z których można

wnioskować, iż konstrukcja wsporczą związana z elewacją, w żaden sposób nie

przysłaniająca okien, powoduje ograniczenie dostępu światła dziennego do mieszkań, a

tym samym zagraża zdrowiu lub życiu ludzi. Niezrozumiałym jest stanowisko organu, iż

pozostawienie konstrukcji na elewacji budynku będzie utrudniało prowadzenie prac

remontowych elewacji i będzie zakłócało estetykę elewacji przedmiotowego budynku.

Powołane przez organ okoliczności, nie wypełniają żadnej z przesłanki

wskazanej w przepisie art. 66 Prawa budowlanego. Powyższe, potwierdza o wydaniu

zaskarżonej decyzji w oderwaniu od obowiązujących przepisów prawa.

W ocenie skarżącej, w przedmiotowej sprawie organ winien orzekać w oparciu o

przepisy art. 50-51 Prawa budowlanego mające zastosowanie do robót budowlanych

niepolegających na budowie nowego obiektu budowlanego lub jego części, a nie na

podstawie przepisu art. 66 Prawa budowlanego. Organ II instancji w decyzji nr [...]

z dnia [...] września 2011 r., wydanej na skutek złożonego odwołania od decyzji

Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca

2011 r., wyraźnie wskazał na błąd podstawy prawnej orzeczenia.

W niniejszej sprawie organ II instancji nie mógł orzec co do istoty sprawy, w

oparciu o inną podstawę prawną, niż organ I instancji. Nieuwzględnienie tej kwestii

stanowi podstawę uznania, że orzeczenie organu drugiej instancji, który we własnym

zakresie, bez postępowania organu pierwszej instancji, przeprowadził postępowanie na

nowej podstawie prawnej, jest dotknięte rażącym naruszeniem prawa wobec

pogwałcenia jednej z podstawowych zasad ogólnych, to jest zasady dwuinstancyjności

postępowania określonej w przepisie art. 15 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują

wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności

z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub

postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa

materialnego i procesowego.

Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, w znacznej części z innych

przyczyn niż zostało to wskazane w skardze.

Wydając zaskarżoną decyzję organ powołał jako jej materialnoprawną podstawę art.

66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zmieniając jednocześnie decyzję organu I instancji

podjętą w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Rację przyznać należało

zarzutowi skargi, że organ II instancji rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji jest

związany przedmiotem postępowania określonym w tej decyzji, a także skutkami

procesowymi prowadzonego dotychczas postępowania dowodowego i poczynionych

ustaleń. Treść normatywna ust. 1 pkt 3 art. 66 jest całkowicie różna od treści art. 66 ust. 1

pkt 2 Prawa budowlanego, a zatem ustalenia organu I instancji czynione na okoliczność

nieodpowiedniego stanu technicznego budynku (pkt 3), które stanowiły podstawę

faktyczną decyzji I instancji, nie mogły stać się podstawą, nawet po przeprowadzeniu

postępowania uzupełniającego, wydania decyzji stwierdzającej użytkowanie budynku w

sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi (pkt 2). Treść i zakres sprawy

administracyjnej, czyli tożsamość sprawy, wyznaczają normy prawa materialnego, które

determinują treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie.

W sytuacji, gdy wynik postępowania uzupełniającego przeprowadzonego w trybie art.

136 k.p.a. powoduje, zdaniem organu, konieczność dokonania odmiennej subsumcji

prawnej ustalonego stanu faktycznego, organ II instancji nie może zmienić podstawy

prawnej decyzji, bez naruszenia zasady instancyjności, winien wówczas uchylić

zaskarżoną decyzję, a sprawę skierować do ponownego przeprowadzenia postępowania

dowodowego, wskazując właściwą podstawę materialnoprawną.

Takie postępowanie zapewni bowiem jego stronom możliwość ustosunkowania się w

dwuinstancyjnym postępowania do dowodów zgromadzonych przez organy i

zaprezentowania w odwołaniu swoich argumentów, co pozwoli organowi II instancji na

wszechstronne rozpatrzenie sprawy administracyjnej. W przypadku zaś pominięcia tego

trybu postępowania strona może wytaczać swoje argumenty dopiero w skardze do sądu.

Zadaniem zaś sądu administracyjnego nie jest prowadzenie postępowania dowodowego,

ponieważ sprawa sądowa nie jest kontynuacją sprawy administracyjnej, lecz kontrola

administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem jej działań w sprawach

administracyjnych.

Zasadnie też zarzucono w skardze, że organy nie przeprowadziły postępowania

dowodowego w zakresie umożliwiającym wydanie zaskarżonej decyzji, nie wykazano

bowiem dlaczego organ przyjął, iż na skutek działań Wspólnoty miało dojść do zagrożeń

opisanych w art. 66 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego, uzasadnienie decyzji zaś milczy na

ten temat.

Ponadto koncentrując się na wpływie siatki winylowej na ograniczanie dopływu

światła zaniechano przeprowadzenia istotnych czynności dowodowych, które mogły i

mogą nadal mieć wpływ na wynik sprawy. Nie ustalono bowiem, czy siatka wraz

konstrukcją wsporczą i elementami oświetlenia są zawieszone na terenie i w granicach

nieruchomości należącej do Wspólnoty, czy też zajmują pas drogowy. Z uzasadnienia

decyzji organu I instancji wynika tylko, że reklamy są umieszczone nad ciągiem pieszym,

co może wskazywać, iż reklama jest zawieszona nad drogą publiczną.

Jeżeli tak, to zasadne było dokonanie powyższego ustalenia, gdyż jego skutkiem

może być udział w postępowaniu zarządcy drogi, a nadto wyjaśnienie, czy inwestor

legitymował się jego zgodą na zajęcie pasa drogowego po myśli art. 39 ust. 3, 40 ust. 1

ustawy o drogach publicznych.

Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art.

32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w odniesieniu do robót budowlanych wykonywanych

w pasie drogowym (również w przestrzeni na drogą), a do takich robót należy zaliczyć

zainstalowanie reklamy, nie wynika tylko ze zgody właściciela budynku położonego poza

granicą pasa drogowego, chociaż zgoda taka inwestorowi również jest niezbędna, lecz z

decyzji, wydanej przez zarządcę drogi, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o drogach

publicznych.

Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu, organy obu instancji, w okolicznościach

kontrolowanej sprawy bezpodstawnie dopatrzyły się możliwości zastosowania art. 66

Prawa budowlanego. W ugruntowanym orzecznictwie sądowym, które w pełni podziela

również skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,

wyrażano niejednokrotnie pogląd, że dyspozycja tego przepisu odnosi się do obiektu

budowlanego jako całości, nie zaś jego części, poszczególnych mieszkań, czy też

urządzeń, które nie są związane z funkcją obiektu.

Nie można zaakceptować również zastosowania tego przepisu, wówczas, gdy sam

obiekt nie budzi zastrzeżeń w świetle dyspozycji tego przepisu, lecz w wyniku robót

budowlanych zamontowano na nim urządzenia niezwiązane z funkcją tego obiektu.

W tym miejscu warto przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydany

w sprawie nielegalnego wykonania otworów okiennych w istniejącym budynku. W

uzasadnieniu tego orzeczenia wyrażono pogląd, który należało podzielić, że przepisy art.

66 Prawa budowlanego zostały zamieszczone w rozdziale zatytułowanym "Utrzymanie

obiektów budowlanych", co z góry przesądza, że przepisy te powinny mieć zastosowanie

w przypadkach, kiedy obiekt budowlany jest nieprawidłowo eksploatowany, nie

remontowany, nie konserwowany, przez zaniechanie, niedbalstwo, brak kontroli, przez

bierność właściciela lub zarządcy, doprowadzony do stanu opisanego w hipotezie art. 66

ust. 1 Prawa budowlanego. Nie mają one więc zastosowania samowolnego wykonania

okien, a zatem do sytuacji, w których podejmowane są nowe działania inwestycyjne,

ingerujące w strukturę obiektu. Por Wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II

OSK 1100/10, Lex nr 992473.

Tym bardziej nie ma podstaw do tego, aby w odniesieniu do obiektu nie związanego

z funkcją obiektu, chociaż związanego z jego strukturą (przez zamocowanie reklamy)

przyjmować możliwość zastosowania art. 66 Prawa budowlanego.

Jak zauważył w przywołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, decyzje

wydawane w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego mogą być kierowane do właściciela

(zarządcy) budynku. Jeżeli zaś dochodzi do działań inwestycyjnych związanych z

budynkiem właściwy będzie inny tryb badania i ustalania skutków podjętych robót

budowlanych, a mianowicie art. 51 Prawa budowlanego, wobec powyższego inaczej

będzie kształtował się krąg stron postępowania, inny też będzie adresat decyzji.

Nie sposób nie zauważyć, co podniesiono również w skardze, iż organ nie wyjaśnił

dlaczego nie zastosował wskazań zawartych w decyzji z dnia [...] września 2011 r., w

której [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż

postępowanie dotyczące montażu siatki wraz z konstrukcją wsporczą powinno być

prowadzone w trybie przepisów art. 50 - 51 Prawa budowlanego, jako mających

zastosowanie do robót budowlanych niepolegających na budowie nowego obiektu lub

jego części.

Ponieważ Sąd stwierdził, iż wystąpiły istotne naruszenia prawa procesowego, które

mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a także błędne zastosowany został art. 66 Prawa

budowlanego, należało uchylić decyzje zaskarżoną jak i decyzję organu I instancji,

wskazując na konieczność dokonania przez organy ustaleń faktycznych, które będą

prowadziły do zastosowania prawidłowych norm prawa materialnego. Z tych względów,

zarzuty skargi odnoszące się do § 14 a rozporządzenia, a także jego zgodności z

Konstytucją okazały się co najmniej przedwczesne, co zwalnia Sąd z ustosunkowania się

do nich, gdyż dopiero po ponownym rozpoznaniu sprawy okaże się, które przepisy będą

miały zastosowanie.

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30

sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r.,

poz. 1270, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt II wyroku orzeczono na

podstawie art. 152 ww. ustawy. Koszty zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a.