Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 717/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazania natychmiastowego wstrzymania działalności związanych z hodowlą norki amerykańskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] września 2010 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego K. P. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania K. P., utrzymał w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie wstrzymania działań związanych z hodowlą norki amerykańskiej na działce nr ewidencyjny [...] położonej we wsi [...], w gminie [...].

W uzasadnieniu decyzji Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podał, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] wszczął z urzędu, w trybie art. 37 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1220 ze zm.) postępowanie w sprawie wstrzymania działań prowadzonych na terenie nieruchomości [...] w gminie [...], związanych z hodowlą norek amerykańskich. Informacje o prowadzonej hodowli uzyskano z pisma Z. w P. oraz dokumentacji przekazanej przez Burmistrza [...]. Fakt hodowli norek przez D. i K. P. potwierdziły również służby kontrolne, w tym Straż Miejska, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, Powiatowy Inspektor Sanitarny [...].

D. i K. P. wyjaśnili, że hodowlę prowadzą od marca 2009 r. uzyskawszy uprzednio decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii [...].

Przeprowadzona w dniu 6 lipca 2010 r. wizja lokalna wykazała, że na terenie nieruchomości [...] norki hodowane są w budynku inwentarskim oraz stodole w łącznej liczbie osobników ok. 850 matek i 300 sztuk potomstwa. W ocenie organu pierwszej instancji zabezpieczenia stosowane na terenie nie są wystarczające. W betonowym ogrodzeniu nieruchomości, a także w stropach budynków występują braki, które mogą prowadzić do ucieczki zwierząt.

Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nakazał natychmiastowe wstrzymanie działań związanych z hodowlą norki na terenie nieruchomości [...] (działka ewid. [...]) oraz likwidację hodowli w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji.

Organ pierwszoinstancyjny podniósł, iż niedostateczne zabezpieczenie obiektów stwarza niebezpieczeństwo przedostania się zwierząt na zewnątrz, co stanowiłoby zagrożenie dla rodzimej różnorodności biologicznej, gdyż norka amerykańska zaliczana jest do grupy inwazyjnych gatunków obcych. Organ podkreślił, iż w bezpośrednim sąsiedztwie prowadzonej hodowli znajduje się obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, "[...]" ([...]) i obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Natura 2000 "[...]" ([...]). Przedmiotem ochrony obszaru "[...]" są m. in. następujące gatunki ptaków: błotniak stawowy, łąkowy, kropiatka, derkacz, żuraw, rybitwa czarna, cyranka, płaskonos, rycyk, kulik wielki. W dokumentacji planu ochrony dla ww. obszaru, wśród istniejących zagrożeń, wymieniono wysoką liczebność drapieżników, w szczególności lisa, jenota i norki amerykańskiej.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał, że dalsza hodowla norki amerykańskiej na terenie nieruchomości bezpośrednio graniczącej z obszarami Natura 2000 może znacząco negatywnie wpływać cele ochrony obszarów Natura 2000, w szczególności na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 "[...]" i z tego też powodu nakazał jej likwidację.

Odwołanie od powyższej decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] wniósł K. P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który podniósł m. in., że organ popełnił błąd subsumcji, ponieważ hodowla norki amerykańskiej w niewielkiej ilości, tj. poniżej 40 DJP to przypadek zdecydowanie inny niż ten, którego dotyczy przepis art. 37 ust.1 ustawy o ochronie przyrody.

Ponadto wskazał, iż subiektywna ocena organu o znaczącym negatywnym oddziaływaniu przedmiotowej hodowli nie została poparta żadnymi argumentami. Organ nie wykazał, że przedmiotowa hodowla w ogóle wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bądź zezwolenia na realizację planu lub działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000.

Zdaniem skarżącego nakaz zawarty w decyzji jest nielogiczny i sprzeczny z przywołanym art. 37 ust.1 ww. ustawy, gdyż organ nie nakazał podjęcia w wyznaczonym terminie nie tylko niezbędnych działań, ale jakichkolwiek czynności w celu przywrócenia poprzedniego stanu danego obszaru, jego części lub chronionych na nim ptaków.

Nadto wskazał, iż organ nie wziął pod uwagę tego, że w obrocie prawnym funkcjonuje postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r., którym uzgodniono hodowlę norek w ilości 39 DJP.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k. p. a. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

Podkreślił, iż art. 37 ust.1 ustawy o ochronie przyrody ma zastosowanie już wówczas, gdy istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia znaczącego negatywnego wpływu na cele ochrony obszaru Natura 2000, a nie jego pewność, co wynika z zasady przezorności określone w art. 174 pkt 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Jednocześnie przepis ten dotyczy wszelkich działań mogących negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, niezależnie od ich lokalizacji względem samego obszaru.

Zdaniem organu odwoławczego, instytucja z art. 37 ust. 1 znajduje zastosowanie do każdej działalności, która może mieć znaczące negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 lub proponowany obszar Natura 2000 i nie dotyczy ona jedynie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska. Dla zastosowania art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody muszą wystąpić kumulatywnie dwie przesłanki: podjęcie działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub proponowany obszar Natura 2000 oraz podjęcie tych działań bez zezwolenia, o którym mowa w art. 34 lub decyzji, o której mowa w art. 35 a ustawy.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż z akt sprawy jednoznacznie wynika, że rozpoczęcie hodowli norki nie było poprzedzone uzyskaniem zezwolenia, o którym mowa w art. 34 ww. ustawy, ani decyzji, o której mowa w art. 35 a, czyli decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, w rozumieniu ustawy POŚ. Skarżący uzyskał decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiat dla hodowli norek (do 39 DJP), kontenera chłodniczego, płyty do składowania obornika, szczelnego zbiornika bezodpływowego oraz zmianie sposobu użytkowania budynków gospodarczych na budynek socjalno - biurowy i budynek obróbki skór na działce nr [...] we [...]. Decyzja ta została uzgodniona z Wojewodą [...] w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu w odniesieniu do obszarów chronionych na podstawie ustawy o ochronie przyrody, w tym obszarów Natura 2000. Wojewoda dokonał uzgodnienia inwestycji, mając na uwadze warunki jej realizacji określone w decyzji, w tym warunki dotyczące zabezpieczeń przed ucieczkami norek oraz zabezpieczeń przed zanieczyszczeniami gleb i wód. Zdaniem organu, decyzja ta dotyczyła jednak innej inwestycji, choć na tej samej nieruchomości i tego samego typu.

Wskazał, iż w dniu [...] marca 2009 r. Burmistrz [...] po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, wydał decyzję, którą odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na hodowli norek i budowie wiat do ich chowu (20 budynków) na działce nr [...]. Decyzja ta poprzedzona była negatywnym postanowieniem Wojewody [...], który nie uzgodnił realizacji ww. inwestycji z uwagi na możliwe znaczące negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 "[...]" oraz obszar Natura 2000 "[...]".

Generalny Dyrektor podkreślił, że pomimo negatywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, skarżący w marcu 2009 r. rozpoczął hodowlę norek, co sam przyznał w piśmie z dnia 18 maja 2010 r. W świetle powyższych okoliczności organ uznał, że rozpoczęcie hodowli nastąpiło wbrew negatywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odnosząc się do kwestii drugiej przesłanki dla zastosowania art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, a więc do działania mogącego znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, organ odwoławczy stwierdził, że w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Podkreślił, że przedmiotowa hodowla prowadzona jest w bezpośrednim sąsiedztwie dwóch obszarów Natura 2000 i obszaru specjalnej ochrony ptaków "[...]" oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty "[...]". W obszarze "[...]" gniazdują bezpośrednio na ziemi lub w kępach roślinności gatunki ptaków objęte ochroną, m. in. bąk, bączek, bocian biały, kania czarna, kania ruda, błotniak stawowy i łąkowy, kropiatka, derkacz, żuraw, rybitwa czarna, zimorodek, podróżniczek, gąziorek, cyranka, płaskonos, rycyk, kulik wielki.

W ocenie Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska hodowla norek amerykańskich w bezpośrednim sąsiedztwie siedlisk żerowiskowych oraz miejsc rozrodu i wychowu młodych stanowi poważne zagrożenie dla poszczególnych populacji i może mieć istotne znaczenie dla zachowania właściwego stanu poszczególnych gatunków. Uznał, iż słusznie wskazał organ pierwszej instancji, że norka amerykańska zaliczana jest do grupy inwazyjnych gatunków obcych, stanowiących poważne zagrożenie dla różnorodności biologicznej.

Zaznaczył, iż liczba ferm norek w Polsce znacznie wzrosła w ostatnich latach, a prawdopodobieństwo ucieczek norek z hodowli stale rośnie. Powołał się na badania prowadzone przez naukowców, z których wynika, iż podstawową przyczyną ekspansji norki amerykańskiej w Polsce jest gwałtowny rozwój hodowli norki w ostatnich latach, co spowodowało zasilanie dzikich populacji norkami hodowlanymi. Podkreślił, iż w Europie norka amerykańska zaczęła uchodzić za gatunek bardzo destrukcyjny dla rodzimych zoocenoz, a wręcz wyniszczający populacje niektórych ptaków i ssaków.

Powołując się na dane zawarte w poradniku metodycznym organ stwierdził, że drapieżnictwo norki amerykańskiej jest istotnym zagrożeniem dla krajowych populacji aż 6 z 18 gatunków ptaków będących przedmiotem ochrony w obszarze Natura 2000 "[...]", a mianowicie dla derkacza, rybitwy czarnej, cyranki, płaskonosa, rycyka i kulika wielkiego, zaniżając istotnie udatność lęgów.

Generalny Dyrektor podniósł, iż z protokołu z wizji terenowej wynika, że przedmiotowa hodowla prowadzona jest w nieprzystosowanych w sposób odpowiedni budynkach, gdyż brak jest zabezpieczeń przed ucieczką zwierząt do środowiska. Hodowla ta jest potencjalnym miejscem ucieczek osobników norki amerykańskiej stanowiąc tym samym zagrożenie dla funkcjonowania populacji ptaków objętych ochroną w obszarze "[...]". W związku z powyższym organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż prowadzona działalność może znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000.

Zdaniem organu realizacja dyspozycji zawartej w drugiej części (koniunkcji) art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, tj. podjęcie w wyznaczonym terminie niezbędnych czynności w celu przywrócenia poprzedniego stanu danego obszaru lub chronionych na nim gatunków nastąpiła poprzez nakazanie likwidacji hodowli w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji.

Jednocześnie Generalny Dyrektor wskazał, że prowadzona hodowla nie stanowi zagrożenia dla celów ochrony obszaru Natura 2000 "[...]", gdzie przedmiotem ochrony są siedliska przyrodnicze oraz określone gatunki zwierząt i roślin. Oddziaływania generowane przez przedmiotową działalność, w tym przede wszystkim emisja zanieczyszczeń związana z odchodami zwierzęcymi, przy prawidłowym zagospodarowaniu, nie mają większego znaczenia dla występujących na tym obszarze siedlisk i gatunków.

W skardze na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska K. P., reprezentowany przez radcę prawnego G. W., wniósł o jej uchylenie, jak również decyzji organu pierwszej instancji, wskazując na wydanie ich z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., art. 7-10 k. p. a., art. 80 k. p. a. i art. 107 § 3 k. p. a. Nadto podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu. Podkreślił, że organy w żaden sposób nie wykazały, iż przedmiotowa hodowla w ogóle wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bądź zezwolenia na realizację planu lub działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony.

Podniósł, że organy wskazując na miejsca niezabezpieczone (otwory wentylacyjne na znacznej wysokości, ubytki w stropie) nie wzięły pod uwagę, że norka to nie gatunek mogący się wspinać po powierzchniach pionowych. W zaskarżonej decyzji brak jest informacji o dodatkowych zabezpieczeniach w postaci tzw. łapie. Ponownie podniósł, że w obrocie prawnym funkcjonuje postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006r., którym uzgodniono hodowlę norek w ilości 39 DJP.

W ocenie skarżącego nie zostały spełnione przesłanki upoważniające organy ochrony środowiska do wydania decyzji nakazującej natychmiastowe wstrzymanie działania hodowli norki amerykańskiej.

Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów postępowania w wysokości 937 zł, w tym wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 720zł tj. trzykrotnej stawki minimalnej z uwagi na duży wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, która okazała się być dość zawiłą.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne, co szczegółowo zostało wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie Sąd zaznacza, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi, stąd wniosek organu zawarty w odpowiedzi na skargę jest bezzasadny. Z argumentacji tegoż wniosku wynika, iż organowi z pewnością chodziło o oddalenie skargi.

Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co przesądziło o uchyleniu zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] września 2010r.

Postawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2009r. , Nr 151, poz. 1220 ze zm.). Przepis ten stanowi, że jeżeli działania mogące znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub obszar znajdujący się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, zostały podjęte bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 34, lub decyzji, o której mowa w art. 35a, regionalny dyrektor ochrony środowiska, a na obszarach morskich - dyrektor właściwego urzędu morskiego, nakazuje ich natychmiastowe wstrzymanie i podjęcie w wyznaczonym terminie niezbędnych czynności w celu przywrócenia poprzedniego stanu danego obszaru, jego części lub chronionych na nim gatunków.

W świetle przytoczonego brzmienia art. 37 ust. 1 u. o. p. dla oceny legalności zaskarżonej decyzji rozważenia wymaga, czy organy orzekające w sprawie w stopniu dostatecznym wykazały, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki upoważniające regionalnego dyrektora ochrony środowiska do nakazania natychmiastowego wstrzymania działania oraz podjęcia w wyznaczonym terminie niezbędnych czynności do przywrócenia poprzedniego stanu danego obszaru lub chronionych na nim gatunków.

Na podstawie przeprowadzonej analizy akt administracyjnych niniejszej sprawy przedstawionych Sądowi, skład orzekający doszedł do przekonania, iż organy nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. W konsekwencji tego nie można uznać, że zostały wykazane ustawowe przesłanki do zastosowania przez organ instrumentu prawnego polegającego na nakazaniu natychmiastowego wstrzymania prowadzonej przez skarżącego hodowli norek amerykańskich.

Trafnie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zauważył w zaskarżonej decyzji, że dla zastosowania art. 37 ust. 1 u. o. p. muszą wystąpić kumulatywnie dwie przesłanki:

1) podjęcie działań mogących znacząco oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub proponowany obszar Natura 2000 oraz

2) podjęcie tych działań bez zezwolenia, o którym mowa w art. 34 lub decyzji, o której mowa w art. 35a u. o. p.

Dokonując ustaleń w kwestii spełnienia powyższych przesłanek organ odwoławczy wywiódł, że po wszczęciu postępowania na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska powinien ustalić, czy prowadzona hodowla może wywierać znaczący negatywny wpływ na obszary Natura 2000, a zatem, czy jej rozpoczęcie powinno być poprzedzone odpowiednią oceną oddziaływania i czy dla tego przedsięwzięcia została wydana decyzja poprzedzona taką oceną, czy zgodnie z art. 34 - decyzją zezwalającą na realizację planu lub działania, mogącego mieć znaczący negatywny wpływ na cele ochrony obszarów Natura 2000, o której mowa w art. 34 ustawy, albo zgodnie z art. 35a ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach lub uzgodnienie regionalnego dyrektora ochrony środowiska w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Wskazał, iż organ pierwszej instancji ustalił, że na terenie nieruchomości [...] (działka nr ewid. [...]) hodowla norek amerykańskich prowadzona jest w trzech różnych obiektach: dwóch budynkach inwentarskich oraz w stodole, przy czym nie zawsze norki przetrzymywane są we wszystkich budynkach jednocześnie.

Zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z akt sprawy jednoznacznie wynika, że rozpoczęcie hodowli w marcu 2009 r. nie było poprzedzone uzyskaniem zezwolenia, o którym mowa w art. 34 u. o. p. ani decyzji, o której mowa w art. 35a, czyli o środowiskowych uwarunkowaniach lub uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

Natomiast zarzut sformułowany w odwołaniu co do nieuwzględnienia przez organ funkcjonującego w obrocie prawnym postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r., którym uzgodniono hodowlę norek w ilości 39DJP, organ drugiej instancji uznał za nieuprawniony. Podniósł, że skarżący uzyskał decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiat do hodowli norek (do 39 DJP) na działce nr [...] we [...]. Decyzja ta została uzgodniona z Wojewodą [...] z upoważnienia którego działał Wojewódzki Konserwator Przyrody w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do obszarów chronionych na podstawie ustawy o ochronie przyrody, w tym obszarów Natura 2000. Wojewoda dokonał uzgodnienia inwestycji, mając na uwadze warunki jej realizacji określone w decyzji, w tym warunki dotyczące zabezpieczeń przed zanieczyszczeniami gleby i wód. W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wymieniona powyżej decyzja o warunkach zabudowy dotyczy innej inwestycji i nie może być utożsamiana z decyzjami, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.

W tym miejscu należy zauważyć, że w aktach administracyjnych sprawy znajdują się dwie mapy, jedna z nich, to mapa zasadnicza założona w 1989 r. i przyjęta przez Starostę [...] do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej [...] i druga sytuacyjno- wysokościowa przyjęta do powiatowego zasobu geodezyjnego w 1990 r. i zaewidencjonowana pod nr [...]. Z map tych wynika, że działka oznaczona na pierwszej z wymienionych map numerem ewidencyjnym [...] została podzielona na dwie działki oznaczone na mapie z 1990 r. numerami ew. [...] i [...]. Z map tych wynika także, iż wszystkie naniesienia budowlane m.in. budynki gospodarcze, które znajdowały się na działce nr [...], obecnie uwidocznione zostały na działce oznaczonej nr [...].

Powyższe okoliczności pozwalają wyprowadzić wniosek, iż skarżący uzyskał w toku postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Burmistrza [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiat dla hodowli norek ( do 39 DPJ), uzgodnienie właściwego wówczas organu ochrony przyrody - tj. Wojewody [...] na działce, która wskazana została w zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji.

W ocenie Sądu nie można zaaprobować stanowiska organów, że podjęcie przez skarżącego w marcu 2009 roku hodowli norek przy wykorzystaniu już istniejących na działce [...] (Poprzednio [...]) dwóch budynków gospodarczych nastąpiło bez wymaganego zezwolenia w rozumieniu art. 37 ustawy o ochronie przyrody. Należy bowiem zauważyć, iż według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania wskazanej powyżej decyzji o warunkach zabudowy do otrzymania takiej decyzji nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja taka wymagana była dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący hodowlę norek podjął w istniejących budynkach inwentarskich, które poprzednio służyły do hodowli bydła, a to według stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] przedstawionego w piśmie z dnia [...] marca 2010 r. ([...]) nie spowodowało zmiany użytkowania przedmiotowych budynków. W świetle tego stwierdzenia organu nadzoru budowlanego, skarżący w związku z treścią art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie miał obowiązku wystąpić z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jak również wystąpić o pozwolenie na budowę czy też dokonać zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno - budowlanemu na podstawie przepisów Prawa budowlanego. W myśl art. 46 ust. 1 pkt 1 obowiązującej wówczas ustawy o ochronie środowiska wymóg przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dotyczył planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko określonego w art. 51 ust.1 pkt 1 i 2. Hodowla norek w skali do 39 DJP nie mieściła się w pojęciu ww. przedsięwzięć, gdyż nie była wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Powyższe wskazuje zatem, że nie zachodziły wówczas przesłanki z art. 46 ust. 1 pkt 1 do dokonania oceny oddziaływania tej hodowli na środowisko. Natomiast w świetle art. 46 ust.1 pkt 2 tej ustawy taka ocena mogła być przeprowadzona ze względu na to, że hodowla ta prowadzona jest na działce położonej w pobliżu obszaru Natura 2000 "[...]" aby ustalić czy może znacząco oddziaływać na ten obszar. Ocena w tym zakresie została dokonana przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody i znalazła wyraz w postanowieniu z dnia [...] lutego 2006 r., którym uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiat do hodowli norek do 39 DJP. Organ ten w postanowieniu określił warunki mające na celu umożliwienie zwierząt. Wskazał, że należy przedsięwziąć szczególne środki ostrożności w czasie wykonywania niezbędnych prac hodowlanych, zapobiegające ewentualnym ucieczkom zwierząt. W kontekście powyższych wskazań, jak również treści decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2006 r. bez znaczenia, zdaniem Sądu, pozostaje dla realizacji celów ochrony przyrody okoliczność, że skarżący podjął hodowlę w istniejących budynkach inwentarskich. Wbrew stanowisku organu drugiej instancji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2009 r. odmawiająca określenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na hodowli norek w skali 32,76 DJP i budowie wiat do ich chowu ( 20 budynków) na działce nr [...].

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, iż organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem nie przeprowadziły wnikliwego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które dawałyby podstawę do uznania, że zaistniały przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 i 205 § 2 tej ustawy oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Mając na uwadze powołane przepisy Sąd zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania w łącznej kwocie 457zł, obejmującej wpis sądowy w kwocie 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 257zł, na które składa się wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 240 zł i koszt opłaty skarbowej od udzielonego przez skarżącego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Sąd nie zasądził wnioskowanego w skardze wynagrodzenia dla radcy prawnego, gdyż w jego ocenie nakład pracy pełnomocnika nie uzasadniał przyznania wynagrodzenia podwyższonego do trzykrotności stawki minimalnej.

Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania wyrażone w niniejszym wyroku.