Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 653/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 2, art. 27 ust. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 713
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A. W. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Gminy Iława (dalej: "Rada Gminy") podjęła 3 grudnia 2003 r. uchwałę

nr XlII/108/2003 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Iława.

W złożonej na ww. uchwałę skardze A.W. (dalej: "skarżący") zarzucił, że § 26 ust. 1 pkt 9 uchwały i legenda rysunku nr "[...]", w zakresie zapisu "Z2", naruszają:

- art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1 i 8, art. 10 ust. 1b ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 15, poz. 139, z późn. zm.), dalej: "u.z.p.", gdyż rozbieżności między częścią tekstową planu a rysunkiem nie pozwalają w sposób niebudzący wątpliwości odczytać sposobu zagospodarowania terenu i mogą spowodować dysfunkcjonalność w stosowaniu norm planistycznych oraz doprowadzić do konfliktów w zagospodarowaniu terenu, a ponadto naruszają zasady ochrony

i kształtowania ładu przestrzennego, poszanowania zakazów zabudowy strefy nadbrzeżnej i poszanowania potrzeb istniejącej zabudowy domków rekreacji indywidualnej,

- § 8 ust. 3, ust. 4, ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 13 grudnia 2001 r.

w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. z 2002 r. Nr 1, poz. 12, z późn. zm.), gdyż tekst planu nie jest zgodny z jego rysunkiem, co skutkuje nieważnością planu w części tych zapisów,

- art. 18 ust. 2 pkt 2a u.z.p. w zakresie, w jakim nie zbadano spójności planu miejscowego z zapisami studium.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie: postanowienia, że "Na terenach zieleni niskiej i wysokiej dopuszcza się lokalizację obiektów handlowo-gastronomicznych nie powodujących konieczności wycinki drzew" oraz legendy rys. nr "[...]", stanowiącego załącznik nr 2 do uchwały w zakresie zapisu "Z2. zieleń niska i wysoka" oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Skarżący stwierdził, że jest współwłaścicielem działki "[...]", zabudowanej od 1975 r. domkiem rekreacji indywidualnej, dla której zaskarżony plan miejscowy określa przeznaczenie terenu oznaczone symbolem Mu- zabudowa mieszkalna z usługami pensjonatowymi oraz letniskowa. Działka ta bezpośrednio graniczy z obszarem oznaczonym na rys. "[...]" symbolem "Z1- zieleń niska". Zgodnie z § 26 ust. 1 pkt 9 uchwały na terenach zieleni niskiej i wysokiej dopuszcza się lokalizację obiektów handlowo-gastronomicznych, nie powodujących konieczności wycinki drzew. Treść tego przepisu pozwala na zlokalizowanie takiej działalności na obszarze Z1 - zieleń niska, powodując uciążliwość dla działki skarżącego, przez co wkracza nadmiernie w jego chronione uprawnienia właścicielskie względem nieruchomości. Skarżący podniósł, że

z § 8 ust. 3 - 5 ww. rozporządzenia, wynika, że część graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. Zarzucił, że

w granicach planu nie określono terenów zieleni wysokiej, a "Z1- zieleń niska" i "Z2 - Zieleń niska i wysoka" zostały określone tylko w załączniku graficznym dla wsi "[...]". W konsekwencji, przy braku ustalenia w planie "terenów zieleni wysokiej", zapis § 26 pkt 9 uchwały dotyczy "terenów zieleni niskiej i wysokiej" oznaczonych symbolem "Z2", a brak ustalenia w części graficznej planu obszarów "Z2 - zieleni niskiej i wysokiej" skutkuje wadliwością § 26 pkt 9. Skarżący zauważył, że obecnie niezabudowane nieruchomości na terenach zielonych "Z1" włączone są w system przyrodniczy i w przestrzeń publiczną. Za takim przeznaczeniem przemawia również § 3 ust. 2 w pkt 10 planu, wprowadzający strefę ochrony o szerokości 70 m od brzegu jeziora i zakaz stawiania obiektów budowlanych z wyjątkiem obiektów związanych z obsługą ruchu turystycznego oraz gospodarki rybackiej, do których nie zalicza się obiektów handlowo - gastronomicznych. Dodał, że dla obszaru oznaczonego symbolem "Z1- zieleń niska" plan nie zapewnienia dostępu do drogi publicznej.

Skarżący stwierdził również, że zielony pas nadbrzeżny wzdłuż domków letniskowych, leżący na obszarze "Z1" nigdy nie był przewidziany pod zabudowę. Dowodem jest Plan realizacyjny zagospodarowania przestrzennego zespołu domków letniskowych w "[...]", który stanowi integralną część decyzji pozwolenia na budowę budynku letniskowego, z wyznaczonym wokół jeziora o szerokości 10 m pasem przejścia do publicznej plaży i centrum wsi. Dodał, że przez 45 lat z tego przejścia korzystali wszyscy turyści i letnicy z południowej części wsi "[...]".

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w piśmie z 21 kwietnia 2021 r., "[...]", stanowiące odpowiedź na wezwanie właścicieli działki "[...]" do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą. Stwierdziła, że nie istnieje rozbieżność między przeznaczeniem terenu jako zieleń niska i wysoka, a terenami umożliwiającymi lokalizację obiektów handlowo-gastronomicznych (teren usług). Nie zgodziła się również z zarzutem, że doszło do pogwałcenia art. 18 ust. 2 pkt 2a u.z.p. w zakresie, w jakim nie zbadano spójności uchwalonego planu miejscowego z zapisami studium. Zauważyła, że ówczesny ustawodawca w żadnym z przepisów u.z.p. nie przewidział, że zapisy dotyczące terenu objętego planem muszą być zawarte jednocześnie w planie i na rysunku planu. Istotne jest natomiast, by miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie pozostawiał wątpliwości co do przeznaczenia objętych nim terenów, by był czytelny i spójny. Podniosła, że posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "w zależności od potrzeb" uzależnia stosowne ustalenia planu miejscowego od uwarunkowań faktycznych. Zaznaczyła, że plany miejscowe uchwalane w reżimie obowiązującej ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowią podstawę do wydania pozwoleń na budowę, to na gruncie u.p.z. ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla konkretnej inwestycji następowało w drodze decyzji wydawanej na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego (art. 39 i 40 u.z.p.). Obowiązek wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nawet, gdy na danym terenie obowiązywał plan miejscowy, wiązał się z tym, że zapisy planów miejscowych nie były tak szczegółowe, jak jest to wymagane w świetle ustawy

z 27 marca 2003 r.

W piśmie procesowym z 18 sierpnia 2021 r. skarżący stwierdził m.in., że Rada Gminy nie udzieliła odpowiedzi na jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto, nie zna stanowiska wyrażonego w piśmie, na które organ powołał się w odpowiedzi na skargę. Skarżący stwierdził, że przyjęty w uchwalonym planie sposób zagospodarowania terenu zieleni "Z" z dopuszczeniem lokalizacji obiektów handlowo-gastronomicznych pogarsza warunki korzystania z jego nieruchomości, zabudowanej domkiem rekreacji indywidualnej, dla której przewidziano w planie przeznaczenie "Mu" - zabudowa mieszkalna z usługami pensjonatowymi oraz letniskowa. Pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonej regulacji narusza jego interes prawny, wynikający z prawa własności, gdyż może mieć negatywny wpływ na korzystanie i zagospodarowanie jego nieruchomości i jej wartość.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Zakres tej kontroli obejmuje również orzekanie, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r.

poz. 2325, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium legalności uchwały rady gminy stanowi jej zgodność z prawem, czyli z aktami prawa powszechnie obowiązującego.

Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Gminy w Iławie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu gminy Iława.

Zgodnie z art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713, z późn. zm.), dalej: "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Powołany przepis przyznaje legitymację procesową do zaskarżenia uchwały lub zarządzenia z zakresu administracji publicznej każdemu, kogo prawa zostały naruszone postanowieniami skarżonego aktu. Chodzi tu o powiązanie pomiędzy sferą praw jednostki a oddziaływującą na nią sferą regulacji prawnych wynikających z uchwały lub zarządzenia. Skarga składana w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego, a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego. Innymi słowy, strona powinna udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład znosi, ogranicza czy uniemożliwia realizację jej uprawnienia lub interesu prawnego. Składający skargę musi zatem wykazać naruszenie własnego aktualnego i realnego interesu prawnego, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Zaznaczyć należy, że naruszenie to musi wynikać z konkretnej normy prawa materialnego i musi istnieć w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g. tylko uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne

z prawem są nieważne. Obowiązek uwzględnienia skargi wniesionej w omawianym trybie powstaje więc, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane

z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma natomiast, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa.

W rozpoznawanej sprawie skarżący stwierdził, że jest współwłaścicielem znajdującej się w obszarze objętym zaskarżonym planem miejscowym ww. działki, objętej ustaleniami przewidzianymi dla terenu "Mu" – zabudowa mieszkalna z usługami pensjonatowymi oraz letniskowa (§ 26 ust. 1 pkt 5 planu). Skarżący zakwestionował ustalenia planu w zakresie § 26 ust. 1 pkt 9 planu, przewidującego dla terenów zieleni – oznaczonych na rysunku planu symbolem "Z" - że "Na terenach zieleni niskiej i wysokiej dopuszcza się lokalizację obiektów handlowo-gastronomicznych nie powodujących koniczności wycinki drzew",

a także zapis na rysunku "[...]" planu "Z2 – zieleń niska i wysoka". Zarzucił, że powyższe przepisy naruszają jego interes prawny, gdyż umożliwiają budowę budynku handlowo-gastronomicznego na terenie, który dotychczas pozostawał włączony w system przyrodniczy i przestrzeń publiczną. Zabudowa taka będzie zaś powodować uciążliwości w korzystaniu z działek zabudowanych od 1975 r. budynkami rekreacji indywidualnej,

w tym działki skarżącego, a ponadto może nieć negatywny wpływ na zagospodarowanie

i wartość jego nieruchomości. Ponadto, skarżący podniósł, że w wyniku zabudowy turyści i "letnicy" ze wsi zostaną pozbawieni przejścia do publicznej plaży, z którego korzystali przez 45 lat.

Powołana przez Skarżącego argumentacja nie dowodzi powstania ograniczenia

w możliwości korzystania przez niego z przedmiotu jego prawa własności w stosunku do uprawnień przysługujących skarżącemu przed wejściem w życie przedmiotowego planu miejscowego.

Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie ustawy z 7 lipca 1994 r.

o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm.), dalej: "u.z.p.". Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 u.z.p. w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe oraz walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności.

Z art. 2 ust. 1 u.z.p. wynika, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach, a art. 4 ust. 1 u.z.p. wskazuje, że zadaniem własnym gminy jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Przepisy te stanowią podstawę do kształtowania jednego z istotnych uprawnień organów gminy, jakim jest władztwo planistyczne.

Władztwo planistyczne stanowi kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez radę gminy przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określanie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru pełnego, niczym nieograniczonego prawa. Granicami tego władztwa są konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności.

Stosownie do art. 3 u.z.p. w granicach zakreślonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do:

1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny,

2) ochrony własnego interesu, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

W związku z tym również na gruncie tej ustawy w niektórych przypadkach ustalenia planu miejscowego mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego. Prawo własności bowiem, mimo że jest najsilniejszym prawem podmiotowym do nieruchomości, korzystającym z gwarancji ustawowych i ponadustawowych, to nie ma jednak charakteru absolutnego

i nieograniczonego. Ograniczenia w tym zakresie przewiduje wprost sama Konstytucja RP, która w art. 64 ust. 3 stanowi, że własność może być ograniczona, tyle że w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc

z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem ingerencji w sferę praw i wolności jednostki nadmiernej w stosunku do chronionej wartości.

Jak stwierdził NSA w wyroku z 5 grudnia 2017 r., II OSK 331/17, to strona skarżąca plan miejscowy winna wykazać, że zakres i sposób ingerencji w prawo własności jest nieuzasadniony i mimo że organy planistyczne gminy mogły ingerować w prawo przysługujące danej stronie, to zakres tej ingerencji był nieuzasadniony i nastąpiło zbyt daleko idące ograniczenie prawa. Nie każde bowiem ograniczenie prawa własności stanowi naruszenie granic władztwa planistycznego. Skoro ustawodawca pozwolił organom planistycznym na ingerencję w prawo własności przez kształtowanie zasad wykonywania tego prawa w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to tylko istotna ingerencja, która w znaczny sposób ogranicza wykonywanie uprawnień właścicielskich, a ponadto jest nieuzasadniona przez organy planistycznego, stanowiłaby

o przekroczeniu granic tego władztwa.

Oceniając zaskarżoną uchwałę, zaznaczyć również należy, że zgodnie z art. 27 ust. 1 u.z.p. tylko naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych

w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała nie zawiera opisanych wyżej naruszeń, które uzasadniałby wyeliminowanie kwestionowanych zapisów z obrotu prawnego.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia: art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1, art. 8

ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1 i 8, art. 10 ust. 1b u.z.p., przez brak jednoznacznego przeznaczenia terenu z uwagi na zapis § 26 ust. 1 pkt 9, dotyczący terenów zieleni – oznaczonych na rysunku planu symbolem "Z", że "Na terenach zieleni niskiej i wysokiej dopuszcza się lokalizację obiektów handlowo-gastronomicznych nie powodujących konieczności wycinki drzew". Cytowany przepis uchwały jest czytelny i wynika z niego wprost możliwość zabudowy terenów zieleni, a więc oznaczonych na rysunkach planu symbolem "Z", obiektami handlowo-gastronomicznymi, o ile nie będzie konieczna wycinka drzew.

Wbrew stanowisku skarżącego, regulacja ta nie koliduje z przewidzianym w § 3 tab. 10 uchwały zakazem wznoszenia w strefie ochrony o szerokości minimum 70 m od brzegu jezior "obiektów budowlanych (z wyjątkiem obiektów związanych z obsługą ruchu turystycznego, jak: kąpieliska, pola biwakowe, stanice wodne z częścią gastronomiczną, itp.) i gospodarki rybackiej – jak magazyny, lodownie, hangary, itp.". Podkreślenia wymaga, że cytowany zapis nie zawiera wyczerpującego wyliczenia obiektów, które można wybudować, skoro posłużono się zwrotem "itp." przy wyliczeniu włączeń z zakazu zabudowy.

Wyjaśnić należy, że plan miejscowy został uchwalony w 2003 r., zaś fakt, że kilka lat wcześniej (w 1975 r.) właściwy organ wydał decyzję zatwierdzającą plan realizacyjny zespołu domków letniskowych na części terenu objętego ustaleniami planu, nie stanowi

o braku możliwości zmiany przez gminę pierwotnych zamiarów co do sposobu zagospodarowania terenu i przeznaczenia danego rodzaju terenu pod zabudowę, pod określonymi warunkami.

Okoliczność, że przez 45 lat turyści i mieszkańcy wsi korzystali z przejścia przez działkę, którą jej właściciel może chcieć obecnie zabudować, zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, nie stanowi o naruszeniu ładu przestrzennego czy braku przestrzeni publicznej. Powyższe nie narusza też interesu prawnego skarżącego w jakikolwiek sposób. Podkreślenia wymaga, że dowodząc naruszenia swojego interesu prawnego przez kwestionowane zapisy uchwały, skarżący w zasadzie ograniczył się do ogólnikowego odwołania się do negatywnego wpływu tych przepisów na korzystanie z działki zabudowanej domkiem letniskowym, negatywny wpływ jej zagospodarowanie i spadek wartości. Skarżący nie sprecyzował, poza sugestią zlikwidowania w wyniku zabudowy dotychczas istniejącego dojścia do plaży publicznej, w czym konkretnie upatruje naruszenia swojego interesu prawnego. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 36 ust. 1 u.z.p., jeżeli, w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części,

w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy: odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części, albo zamiany nieruchomości na inną.

W świetle powyższych rozważań nie można uznać, ze także legenda rysunku "[...]", stanowiącego załącznik nr 2 do uchwały, w zakresie zapisu "Z2. Zieleń niska i wysoka", choć zapis ten jest zbędny na "[...]", w jakikolwiek sposób narusza interes prawny skarżącego. Nie narusza też w sposób istotny § 8 ust. 3 - 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 13 grudnia 2001 r. w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. z 2002 r. Nr 1, poz. 12, z późn. zm.) (zgodnie z którymi rysunek projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykonuje się w technice zapewniającej możliwość publikacji w dzienniku urzędowym oraz sporządzanie jego kopii. Na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zamieszcza się objaśnienia oznaczeń i symboli literowych i cyfrowych użytych stosownie do przedmiotu planu. W ustaleniach planu stanowiących treść uchwały rady gminy stosuje się odpowiednio symbole jak w rysunku planu. W czarno-białej wersji rysunku planu ujmuje się wszystkie oznaczenia literowe, cyfrowe i graficzne, umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu z ustaleniami, o których mowa w ust. 4. Oznaczenia barwne na kopiach rysunku planu mają wyłącznie na celu uczytelnienie rysunku planu i nie wnoszą do niego dodatkowych informacji), co musiałoby skutkować wyeliminowaniem tego zapisu z obrotu prawnego.

Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 2a u.z.p., zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały

o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bada spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną

w studium, o którym mowa w art. 6. Skarżący nie sprecyzował, w czym upatruje ww. zaniechania. Dostarczony materiał dowodowy nie pozwala na sprawdzenie, czy organy gminy wywiązały się z obowiązku badania spójności rozwiązań przygotowywanego projektu planu. Niemniej Sąd w pełni podziela i przyjmuje jako własne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone wyroku z 6 lutego 2007 r., II OSK 1356/06, że: "brak dokumentacji dotyczącej procedury planistycznej, którą gmina winna zachować, nie zwalnia sądu od dokonania w tej mierze samodzielnych ustaleń, badając legalność planu. Jeżeli bowiem brak dowodów, iż rada gminy oceniała spójność projektu przedmiotowego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, aczkolwiek taka faktyczna spójność miała w sprawie miejsce, to eliminowanie z obrotu prawnego takiego aktu prawa miejscowego, nawet w części, nie może być uznane za zasadne. Nie każde bowiem naruszenie procedury planistycznej skutkuje nieważnością planu w myśl regulacji art. 27 ust. 1 u.z.p.".

W rezultacie w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 27 ust. 1 u.z.p. do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w części dotyczącej § 26 ust. 1 pkt 9 i legendy mapy "[...]" w zakresie w zakresie zapisu "Z2. Zieleń niska i wysoka".

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.

Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a.