Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1934/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.37 j art. 37 kust.1 w zw. z art. 30 ustawy z dnia 3.04.2004r. o świadczeniach przedemerytalnych
journal: Dz.U. 2003 nr 58 poz 514
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu
article: art.183 § 1 oraz art.3 ust.1 i 2 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty(Dz.U. z 2003r.Nr 6 poz.65
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 27 września 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Bd 256/06 w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. przyznaje radcy prawnemu W. G. z środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy 180 zł ( sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z 22% podatkiem od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 18 maja 2006r sygn. akt IISA/Bd oddalił skargę H. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Starosta Powiatu w [...] decyzją z [...] na podstawie art.37 j ust.1, art.37 k ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U 2003r, Nr 58, poz.514 ze zm.) w zw. z art.30 ustawy z dnia 3 kwietnia 2004r o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. Nr 12, poz.1252), odmówił przyznania H. B. prawa do zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu podał, że w dniu 26 lipca 2004r wpłynął wniosek H. B. o przyznanie mu zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego. Skarżący podtrzymał to żądanie także w dniu 4 lutego 2005r. Odpowiadając na te podania, PUP w [...] pismami z dnia 28 lipca 2004r i 9 lutego 2005r poinformował wnioskodawcę, że z powodu podjęcia pracy utracił on status bezrobotnego z dniem 23 września 2003r. W lipcu 2004r, a zatem w dacie złożenia przedmiotowego wniosku, był niezdolny do pracy lub innego zatrudnienia, co wykluczało wówczas możliwość ponownego uzyskania statusu bezrobotnego, a w konsekwencji nabycia prawa do świadczenia lub zasiłku przedemerytalnego. Po odzyskaniu przez H. B. zdolności do pracy Starosta Powiatu w [...] decyzją z [...] uznał go z dniem 1 lutego 2005r za osobę bezrobotną i przyznał mu zasiłek dla bezrobotnych. Wojewoda [...] powyższą decyzję utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2005r sygn. IISA/Bd 481/05r uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] wyrażając stanowisko, że postępowanie odwoławcze w powyższej sprawie powinno zostać umorzone. Skarżący po otrzymaniu decyzji z dnia 7 lutego 2005r o uznaniu go za bezrobotnego i przyznaniu mu zasiłku dla bezrobotnych nie sformułował żadnych zarzutów odnośnie powyższego rozstrzygnięcia. Kwestionował jedynie nierozpatrzenie jego wniosków w sprawie zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego. Zatem także i ta kwestia powinna być rozstrzygnięta przez organ I instancji. Po wydaniu powyższego wyroku Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze. Natomiast Starosta Powiatu w [...] powołaną decyzją z dnia [...] odmówił przyznania H. B. zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego. Podał przy tym, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie złożenia przedmiotowego wniosku z lipca 2004r nie funkcjonowało już pojęcie zasiłku przedemerytalnego. Ponadto skarżący legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych w wymiarze 34 lat,11 miesięcy i 8 dni, podczas gdy- stosownie do art. 37 k ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu- staż pracy warunkujący uzyskanie prawa do świadczenia przedemerytalnego powinien wynosić co najmniej 35 lat. W tej sytuacji oraz z uwagi na to, że w dniu 23 lipca 2004r H. B. nie był osobą bezrobotną, to skutecznie nie mógł nabyć on prawa do wnioskowanych świadczeń.

W odwołaniu od decyzji z dnia [...] H. B. wskazał, że jego wniosek z dnia 23 lipca 2004r powinien być rozpatrzony na podstawie art. 3 ust. 1 i ust.2 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65). Wskazał również, że korzystając w okresie od 4 stycznia 2003 do 22 września 2003r z zasiłku dla bezrobotnych, nie został poinformowany przez pracowników urzędu pracy o przysługujących mu uprawnieniach, co w jego ocenie stanowi naruszenie art.9 kpa. Ponadto w decyzji z dnia [...] jego okres uprawniający do zasiłku ustalono odmiennie niż uczyniono to w piśmie z dnia 19 września 2005r, w którym przyjęto, że jego "staż" wynosi 35 lat 7 miesięcy i 9 dni.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] powyższą decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Stwierdził przy tym, że zgodnie z art.3 ust.1 powołanej ustawy z dnia 20 grudnia 2002r prawo do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w art.37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r, przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002r spełniali warunki do jego nabycia. Henryk Bieliński zarejestrował się po raz pierwszy jako bezrobotny dopiero 14 stycznia 2003r, poprzednio zaś pozostawał w stosunku pracy. Skoro nie spełniał w odpowiednim okresie ustawowych warunków osoby bezrobotnej, to nie nabył w świetle obowiązujących przepisów prawa do zasiłku przedemerytalnego, a ponadto nie legitymuje się wystarczająco odpowiednim okresem uprawniającym do zasiłku, aczkolwiek posiada stosowny okres uprawniający do emerytury. W zakresie uprawnień H. B. do świadczenia przedemerytalnego, Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, iż skarżący, rejestrując się 14 stycznia 2003r i ponownie 1 lutego 2005r, spełniał wówczas określone w ustawie przesłanki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ale nie spełniał żadnego z pięciu warunków przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, określonych w art.37k ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Decyzję Wojewody [...] H. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wniósł o ponowne rozpatrzenie jego sprawy, podtrzymując zarzuty dotyczące naruszenia art.9 kpa poprzez nieudzielanie żądanych informacji dotyczących interpretacji art. 3 ust. 1 i ust.2 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty oraz rozbieżności odnośnie ustalenia okresu jego stażu pracy. Na poparcie swego stanowiska powołał się na wybrane orzeczenia sądowe.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, oddalając skargę H. B., w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 maja 2006r stwierdził, że uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego uregulowane zostały w nieobowiązującej już ustawie z 14 grudnia 1994r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, która w art.37j ust.1 precyzowała, że zasiłek ten przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli:1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2)posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Jednak na mocy art.3 ust.1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65) prawo do zasiłku przedemerytalnego, na zasadach określonych w cyt.art.37j, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r, zasiłek przedemerytalny przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002r spełniali warunki do ich nabycia. Stosownie do tej regulacji prawo do zasiłku przedemerytalnego może nabyć osoba posiadająca status bezrobotnego wraz z ustalonym prawem do zasiłku dla bezrobotnych, przy czym warunki te muszą być zachowane łącznie w okresie do dnia 12 stycznia 2002r. Niespełnienie któreś z tych ustawowych przesłanek wyklucza możliwość ustalenia prawa do zasiłku przedemerytalnego w trybie powołanej ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. W sprawie bezsporne jest, że skarżący w omawianym okresie pozostawał w stosunku pracy. W dniu 12 stycznia 2002r nie spełniał ustawowych wymogów osoby bezrobotnej, a tym samym przesłanek warunkujących nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W konsekwencji uzasadniona była także odmowa przyznania mu zasiłku przedemerytalnego na wskazanej podstawie prawnej.

H. B. nie spełniał ponadto wymogów do przyznania mu świadczenia przedemerytalnego, sprecyzowanych, z zastrzeżeniem ust.9, w art.37k ust.1 i art.37 l ust.1-2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z tymi przepisami świadczenie to przysługuje osobie, która spełnia ustawowe warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych lub zasiłku przedemerytalnego łącznie z przesłankami wymienionymi alternatywnie w pkt.1-5 art.37 k ust.1 cyt. ustawy, które muszą zaistnieć już w dniu rejestracji w urzędzie pracy. Bezspornym pozostaje fakt, że skarżący zarejestrował się w dniu 14 stycznia 2003r i 1 lutego 2005r, spełniając wówczas warunki niezbędne do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jednak w celu przyznania świadczenia przedemerytalnego, stosownie do art.37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, niezbędne jest spełnienie tych wymagań w dniu złożenia wniosku wszczynającego postępowanie, tj. w dniu 26 lipca 2004r. Tego zaś dnia skarżący korzystał ze zwolnienia lekarskiego i z uwagi na chorobę nie mógł uzyskać statusu bezrobotnego. Nie spełniał również pozostałych przesłanek alternatywnie określonych w pkt.1-5 art.37k ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że skarżący urodzony 12 września 1949r na dzień rejestracji w urzędzie pracy nie osiągnął wieku 63 lat, jakkolwiek posiada okres uprawniający do emerytury w wymiarze ponad 25 lat, nie ukończył też 55 lat do dnia 15 maja 2004r, tj. do dnia rozwiązania z nim stosunku pracy przez pracodawcę Andrzeja Marchlewskiego- Przedsiębiorstwo Budowlano-Remontowe w Świeciu i zatrudniony był tam krócej niż 6 miesięcy. Ponadto do dnia rozwiązania ostatniego stosunku pracy, tj.15 maja 2004r nie osiągnął okresu uprawniającego do emerytury, wynoszącego co najmniej 40 lat, jak też rozwiązanie stosunku pracy w dniu 15 maja 2004r nie nastąpiło w wyniku niewypłacalności pracodawcy a do dnia 31 grudnia 2004r, tj. roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy nie posiadał okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego 39 lat. W świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego argumenty skarżącego nie znajdują uzasadnienia, gdyż organy, odmawiając Henrykowi Bielińskiemu przyznania także świadczenia przedemerytalnego, prawa nie naruszyły.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Bydgoszczy złożył H. B., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wnosząc jednocześnie o przywrócenie mu terminu do dokonania tej czynności. Wniosek ten został ten został uwzględniony postanowieniem WSA w Bydgoszczy z dnia 18 października 2006r sygn. II SA /Bd 256/6 o przywróceniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej H. B. zaskarżył powyższe orzeczenie w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a ponadto zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 37 j ust.1 pkt.2 i art. 37 ust.1 i 2 ustawy z 14 grudnia 1994r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przez przyjęcie, że skarżący nie spełniał warunków do uzyskania zasiłku przedemerytalnego, ponieważ w dacie składania wniosku nie spełniał warunku posiadania statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w dacie złożenia przez H. B. wniosku zasady nabywania prawa do zasiłku przedemerytalnego regulował art.37 j ustawy z dnia 14 grudnia 1994r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Oceniając sytuację skarżącego, należy zwrócić uwagę na użyte w art. 37l ust.1 tej ustawy słowa " posiadała lub spełniała warunki do ich nabycia". Przy rozstrzyganiu kwestii spełnienia przez skarżącego warunków do uzyskania przedmiotowego świadczenia istotne zatem było czy skarżący " posiadał" lub "spełniał" ustawowe warunki w dniu rejestracji lub na dzień pobierania zasiłku dla bezrobotnych, bez względu na czas złożenia wniosku. W świetle przedstawionych przez H. B. dokumentów nie może budzić wątpliwości, że materialnoprawne warunki do uzyskania zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego skarżący spełnił w dniu rejestracji lub w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych. W takiej sytuacji mógł on złożyć wniosek zarówno w dacie rejestracji czy w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych, jak też po upływie pobierania tego zasiłku. Ustawodawca uznał bowiem, że uzyskanie uprawnień do tych świadczeń związane jest z posiadaniem odpowiednich okresów zatrudnienia a nie z wykazaniem ich w odpowiednim czasie stosownymi dokumentami. Jak wynika z przedstawionej przez skarżącego dokumentacji legitymował się on wymaganym dla mężczyzn ponad 30- letnim okresem uprawniającym do zasiłku, a także co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych przepisach emerytalnych za zatrudnienie w warunkach szczególnych. Zatem późniejsze złożenie wniosku i dokumentów nie spowodowało utraty w ogóle prawa do uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego, ale skutkowało, że prawo to przysługiwało od następnego dnia po złożeniu wniosku i dokumentów do wykazania tych uprawnień, a więc od dnia 24 lipca 2004. Z powyższych względów skoro, zdaniem pełnomocnika H. B., Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art.37 j ust.1 pkt.2 oraz art.37 ust.1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, wniesienie skargi kasacyjnej na podstawie art.174 pkt.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi było w pełni uzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Należy przede wszystkim zauważyć, że stosownie do treści art.183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.-dalej ustawa P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą, enumeratywnie wymienione w art.183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania. Dlatego NSA badał zaskarżony wyrok wyłącznie granicach zakreślonych przez pełnomocnika skarżącego w skardze kasacyjnej.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Należy zatem powołać wszystkie przepisy prawa, którym- zdaniem skarżącego- uchybił Sąd I instancji, uzasadnić zarzut ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu prawa procesowego-dodatkowo wykazać, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

NSA nie jest uprawniony do zastępowania stron postępowania. Nie ma prawa ani obowiązku konkretyzowania czy uściślania oraz uzupełniania rozpoznawanej skargi kasacyjnej. Nie może zatem oceniać zaskarżonego wyroku pod kątem przepisów, których naruszenia wprost nie zarzucił oraz nie uzasadnił autor skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji wyznacza sama strona wnosząca skargę kasacyjną.

Zgodnie z art.174 P.p.s.a. dopuszcza się dwie podstawy kasacyjne: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt.1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw (pkt.2).Błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie to dwie różne postaci naruszenia prawa materialnego. Obowiązkiem autora omawianego środka zaskarżenia jest więc wskazanie oraz właściwe uzasadnienie postaci zarzucanego naruszenia prawa. Należy mieć przy tym na uwadze, że naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię dotyczy wyłącznie przepisów interpretowanych przez Sąd I instancji i polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej. Natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, ze stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, albo że ustalonego stanu faktycznego nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.

Pełnomocnik H. B. skargę kasacyjną oparł na podstawie przewidzianej w art.174 pkt.1 ustawy P.p.s.a. Wyrok WSA w Bydgoszczy zaskarżył przy tym w całości. Odnośnie oddalenia skargi na decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu świadczenia przedemerytalnego nie wytknął jednak Sądowi I instancji żadnych naruszeń prawa. Natomiast w zakresie odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego sformułował wyłącznie zarzut błędnej wykładni "art.37 j ust.1 pkt.2 oraz art.37 ust.1 i 2" ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Ostatnio powołane przepisy stanowią: "Pośrednictwo pracy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą mogą prowadzić podmioty prowadzące działalność gospodarczą lub statutową w tym zakresie, inne niż urzędy pracy, zwane dalej "agencjami pośrednictwa pracy", po uzyskaniu wpisu do rejestru agencji zatrudnienia" (ust.1), " Na zlecenie pracodawców mogą być świadczone odpłatnie usługi w zakresie doradztwa personalnego. Usługi doradztwa personalnego mogą prowadzić podmioty prowadzące działalność gospodarczą, zwane dalej "agencjami doradztwa personalnego", po uzyskaniu wpisu do rejestru agencji zatrudnienia" (ust.2). Wskazane normy z oczywistych względów w niniejszej sprawie nie miały w ogóle zastosowania. Sąd I instancji nie dokonywał ich interpretacji. Zarzut błędnej wykładni art."37 ust.1 i 2"- podniesiony zarówno w petitum skargi kasacyjnej jak i jej uzasadnieniu- jest więc całkowicie chybiony i wręcz niezrozumiały.

Nietrafny jest także zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art.37 j ust.1 pkt.2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie dokonywał bowiem wykładni powołanej normy i nie oceniał uprawnień skarżącego do zasiłku przedemerytalnego pod kątem przesłanek określonych w tym przepisie. W szczególności nie wyraził sugerowanego przez autora skargi kasacyjnej stanowiska, iż skarżący nie spełnia przewidzianych w art.37j ust.1 cyt. ustawy z dnia 14 grudnia 1994r warunków do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, ponieważ w dacie składania wniosku o zasiłek przedemerytalny nie spełniał wymogów uzyskania statusu bezrobotnego. Sąd I instancji uznał natomiast, że skoro z dniem 1 stycznia 2002r zniesiono zasiłki przedemerytalne oraz uchylony został art.37j omawianej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, to H. B. mógłby nabyć prawo do zasiłku przedemerytalnego, na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2001r, tylko na podstawie art. 3 ust.1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz.U.Nr 6, poz. 65). Skarżący nie spełnia jednak przesłanek przewidzianych w tym przepisie, a zatem decyzje o odmowie przyznania mu zasiłku przedemerytalnego wskazanej normy nie naruszają. Jeżeli skarżący nie podzielał takiego poglądu WSA w Bydgoszczy, to mógł zwalczać zaskarżony wyrok, zarzucając przede wszystkim naruszenie art. 3 ust.1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. Takiego zarzutu w skardze kasacyjnej jednak nie sformułowano.

Skarga kasacyjna nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Z tych względów, działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.

O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 ustawy P.p.s.a w zw. z art. § 14 ust.2 pkt.2b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.(Dz. U. Nr163,poz.1349 zm.).