Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1341/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1,  art. 124 ust. 4,  art. 128 ust. 4,  art. 124 ust. 6,  art. 124b
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Firmy A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną

na podstawie art. 124 ust. 1-4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm., zwanej dalej "u.g.n."), w związku z art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), Starosta B. ograniczył – w pkt I decyzji - sposób korzystania z części nieruchomości gruntowej obejmującej działki nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, w obr. ew. [...], gm. [...], stanowiącej własność Diecezji, poprzez zezwolenie Spółce A. na założenie i przeprowadzenie na części przedmiotowej nieruchomości odcinków podziemnych linii kablowych energetycznych 30 kV wraz

z liniami teletechnicznymi, tj. przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej i sygnalizacji, do GPO [...] w gminie [...], zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie [...],[...] w gminie [...], podjętym uchwałą nr VIII/78/2015 Rady Miejskiej w Karlinie z dnia 7 maja 2015 r., w sposób zaznaczony na mapie dołączonej do decyzji:

- o powierzchni [...] m2 – w okresie budowy na 25 dni w celu założenia

i przeprowadzenia odcinków kablowych linii energetycznych wraz z liniami teletechnicznymi (zaznaczonej na mapie kolorem czerwonym i żółtym),

- o powierzchni 6.840 m2 – w okresie użytkowania – na czas nieoznaczony (zaznaczonej na mapie kolorem czerwonym),

- o powierzchni 30.780 m2 – w okresie użytkowania w celu konserwacji i usuwania awarii na czas nieoznaczony (zaznaczonej na mapie kolorem czerwonym i żółtym).

Ponadto w pkt II ww. decyzji, organ nałożył na Spółkę A. obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu przewodów i urządzeń, o których mowa w pkt I decyzji.

W uzasadnieniu decyzji, organ wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] Spółka A., zwróciła się o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z części ww. nieruchomości, będącej własnością Diecezji – w celu założenia

i przeprowadzenia odcinków kablowych linii energetycznych 30 kV wraz z liniami teletechnicznymi, do GPO [...], o przebiegu zgodnym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, terenu położonego w obr. [...],[...], w gminie [...], przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Karlinie Nr VIII/78/2015 z dnia 7 maja 2015 r.

Organ pierwszej instancji wskazał, iż z materiału znajdującego się w aktach sprawy wynika, że przed złożeniem ww. wniosku, wnioskodawca prowadził rokowania w sprawie ugodowego określenia warunków korzystania z nieruchomości i ustanowienia służebności przesyłu, celem sfinalizowania budowy inwestycji, które jednak nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia wnioskodawcy na sporną nieruchomość. Dołączono dokumenty potwierdzające przeprowadzenie rokowań,

tj.: pismo inwestora z dnia [...] kierowane do właściciela nieruchomości, protokoły z rokowań z dnia [...], pismo z dnia [...] kierowane przez inwestora do właściciela nieruchomości.

Zdaniem organu, zaszły wszelkie przesłanki uzasadniające wydanie decyzji

w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Odnosząc się do stanowiska właściciela nieruchomości z dnia [...],

iż wnioskodawca nie wykazał dlaczego inwestycja miała przebiegać na przedmiotowej nieruchomości, organ stwierdził, że taką inwestycję uwzględniono już w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dla przedmiotowych terenów. Plan ten uwzględnia przeznaczenie i zagospodarowanie terenów, ograniczenia w ich użytkowaniu. Organ wskazał też na cel publiczny inwestycji w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.g.n.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Diecezja, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym.

Kwestionowanej decyzji strona wnosząca odwołanie zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania

i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności, poprzez brak oceny materiału dowodowego w aspekcie gwarancji ochrony słusznego interesu strony i braku analizy uciążliwości inwestycji dla strony skarżącej,

- art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieustalenie celu publicznego, jakiemu służy inwestycja oraz braku określenia rodzaju realizowanej inwestycji,

- art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez nieustalenie celu publicznego, jakiemu służy inwestycja, brak określenia rodzaju realizowanej inwestycji oraz niewyjaśnienie, czy istniały inne możliwości realizacji tego celu.

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także art. 9a w związku art. 124 ust. 1 u.g.n., Wojewoda Z. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z wnioskiem inwestora z dnia

[...], w celu realizacji inwestycji, konieczne jest przeprowadzenie linii energetycznych i światłowodowych (kabli teletechnicznych), przez działki nr [...] obr. [...], gm. [...].

W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (art. 124 ust. 1 u.g.n.). Niewątpliwie inwestycja polegająca na budowie kablowej linii energetycznej jest inwestycją celu publicznego, co potwierdza art. 6 pkt 2 u.g.n. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podjętego uchwałą Nr VIII/78/2015 Rady Miejskiej w Karlinie z dnia 7 maja 2015 r. Zgodnie z ww. planem, w przypadku zagospodarowania terenu, w którym znajdują się działki objęte wnioskiem, oznaczonego [...] dopuszcza się prowadzenie linii elektroenergetycznych

i teletechnicznych oraz sieci infrastruktury technicznej oraz lokalizację towarzyszących im obiektów i urządzeń.

Wojewoda Z. wskazał dalej, że zaproponowane ułożenie przewodów w najmniejszym stopniu ingeruje w nieruchomości, przy jednoczesnym zachowaniu zasad technologii realizacji takich inwestycji, co przekłada się na długie odcinki, z jak najmniejszą ilością zamian kierunków ułożenia przewodu czy dobrym dojazdem. Wnioskodawca wyjaśnił, że z przebiegu trasy kablowej, przedstawionej na mapie wynika jednoznacznie, że nie jest możliwy inny sposób zrealizowania inwestycji, który byłby mniej uciążliwy dla właściciela, a przy tym zachowujący zasadę proporcjonalności. Podkreślano, że przebieg trasy kablowej jest możliwie jak najkrótszy, najprostszy, najbardziej jednostajny, a ponadto został przeprowadzony z maksymalnym ograniczeniem skrętów.

Na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, organ odwoławczy stwierdził, że przed wystąpieniem z wnioskiem inwestor przeprowadził

z właścicielem nieruchomości rokowania dotyczące uzyskania zgody na wykonanie prac, jednakże do porozumienia nie doszło. Zdaniem Wojewody Z., z okoliczności sprawy wynika, że wnioskodawca miał rzeczywistą wolę załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej. Z przedłożonych dokumentów wynikało, że inwestor wyjaśnił właścicielowi nieruchomości, na czym będzie polegała inwestycja, zaproponował rozpoczęcie rokowań, przedstawił przebieg trasy linii na terenie przedmiotowych działek i warunki finansowe ewentualnej umowy, inwestor odpowiedział na propozycję właściciela.

Organ odwoławczy wskazał, że prawo własności można ograniczyć tylko

ze względu na ważną wartość mocniej chronioną. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie wartością wyżej chronioną jest interes publiczny, jako że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości Caritas nastąpiło na cele publiczne.

Diecezja, reprezentowana przez pełnomocnika, wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Wojewody Z. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Kwestionowanej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania

i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w szczególności, poprzez brak oceny materiału dowodowego w aspekcie gwarancji ochrony słusznego interesu strony i braku analizy uciążliwości inwestycji dla strony skarżącej,

2) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez nieustalenie celu publicznego, jakiemu służy inwestycja oraz brak określenia rodzaju realizowanej inwestycji,

3) art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez:

- nałożenie na właściciela nieruchomości obowiązku bezterminowego udostępniania części nieruchomości podczas, gdy w ww. przepisie ustawy brak jest umocowania dla organu we wskazanym zakresie,

- nieustalenie celu publicznego, jakiemu służy inwestycja, brak określenia rodzaju realizowanej inwestycji oraz niewyjaśnienie czy istniały inne możliwości realizacji tego celu.

Według strony skarżącej, planowane przedsięwzięcie nie mieści się w katalogu celów publicznych - art. 6 u.g.n., a wnioskodawca powinien udowodnić, że realizacja planowanej przez niego inwestycji nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego

- indywidualnego i grupowego. Podkreśliła, że organ w ogóle nie ustalił celu publicznego, jakiemu ma służyć przedstawiona inwestycja, a jest to szczególnie istotne, gdy właściciel nieruchomości nie wyraża na to zgody. Wskazanie przez organ, że przedmiotowa inwestycja uwzględniona została w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest niewystarczające. Organ winien wskazać na czym polegać ma ta inwestycja oraz dokonać analizy czy inwestycja stanowi realizację celu publicznego, a jeżeli tak, to na czym ten cel polega. Zdaniem strony skarżącej, ingerencja ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji lokalizacyjnej nie powodują obowiązku znoszenia przez właściciela nieruchomości ograniczenia w prawie korzystania z nieruchomości. Ponadto strona skarżąca podkreśliła, że w niniejszym postępowaniu organ w ogóle się nie skupił na jej słusznym interesie.

Strona skarżąca podniosła, że decyzja zezwalająca na zakładanie

i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów, przewodów i urządzeń, poza elementami z art. 107 § 3 k.p.a., powinna zawierać elementy wymienione w art. 119 u.g.n. Zdaniem strony, organ w decyzji w ogóle nie ustalił celu publicznego jakiemu ma służyć planowana inwestycja. Zwrot, że inwestycja polegająca na budowie kablowej linii energetycznej jest inwestycją celu publicznego jest – dla skarżącej – niewystarczający. W związku z tym, skarżąca uważa, że decyzja jest niekompletna.

Według skarżącej, ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ustalone w decyzji nie może wykraczać poza dopuszczalny zakres określony w art. 124 ust. 1 u.g.n. Tymczasem, jak podniosła strona skarżąca, organ oprócz ograniczenia sposobu korzystania z części jej nieruchomości na założenie i przeprowadzenie na części nieruchomości odcinków kablowych, ograniczył sposób korzystania z nieruchomości, poprzez nałożenie na stronę obowiązku bezterminowego udostępnienia części nieruchomości o powierzchni [...] m2, w okresie użytkowania oraz o powierzchni [...] m2, w okresie użytkowania w celu konserwacji i usuwania awarii. W taki sposób, zdaniem strony skarżącej, organ wydał decyzję wychodząc poza zakres umocowania ustawowego. Podkreśliła, że obowiązek udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, które zostały założone na nieruchomości na podstawie decyzji zezwalającej, został określony w art. 124 ust. 6 u.g.n. Skarżąca argumentowała, że niewiadomy pozostaje cel bezterminowego obowiązku udostępnienia części nieruchomości o powierzchni [...] m2 w okresie użytkowania, organ nie uzasadnił decyzji w tym zakresie.

Wojewoda Z. odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z dnia [...], uczestnik postępowania Spółka A., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła o oddalenie skargi, wskazując w podsumowaniu, że wbrew zarzutom strony skarżącej, przedsięwzięcie, dla którego została wydana zaskarżona decyzja, nie tylko realizuje cel publiczny, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., lecz także ma istotne znaczenie społeczne i dopuszczalność ograniczenia praw własności nie powinna ulegać wątpliwości.

Na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 r. pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. Pełnomocnik uczestnika postępowania podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Sprawowana przez Sąd kontrola legalności działań organów administracji publicznej w niniejszej sprawie nie potwierdza zasadności wniesionej skargi.

Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości. Podstawę materialnoprawną wydania decyzji w ww. przedmiocie stanowi art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm., zwanej dalej: "u.g.n."). Zgodnie z tym przepisem, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić

z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty

z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 3 u.g.n.). Jak stanowi art. 124 ust. 4 u.g.n., na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 u.g.n.

Przedstawiona wyżej szczególna regulacja prawna umożliwia ograniczenie wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego na podstawie decyzji administracyjnej, przy spełnieniu określonych w niej przesłanek. Przy tym dla prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego niezbędnym elementem jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy.

W ocenie Sądu, organ pierwszej instancji prawidłowo zebrał i trafnie ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Okolicznością bezsporną jest,

że Spółka A. wystąpiła do organu pierwszej instancji z wnioskiem z dnia [...] o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości o nr działek: [...] w obr. ew. [...], gm. [...], o łącznej powierzchni [...] ha, stanowiących własność Diecezji, celem umożliwienia inwestorowi przeprowadzenia na części ww. nieruchomości odcinków kablowych linii energetycznych 30 kV wraz z liniami technicznymi, tj. przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej i sygnalizacji do GPO [...] (Główny Punkt Odbioru energii elektrycznej). Podstawę ustaleń w zakresie sposobu zagospodarowania terenu, w związku z planowanym zajęciem nieruchomości, stanowi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie [...],[...] w gminie [...], podjętym uchwałą Rady Miejskiej w Karlinie Nr VIII/78/2015 z dnia 7 maja 2015 r. Do wniosku inwestor dołączył dokumentację wskazującą okoliczność przeprowadzenia rokowań, tj.:

- pismo z dnia [...], kierowane do właściciela nieruchomości z propozycją wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu w wysokości [...] zł za każdy metr długości trasy oraz z gotowością wypłaty odszkodowania za szkody spowodowane budową linii,

- protokół z dnia [...] ze spotkania dotyczącego rokowań w sprawie zawarcia umowy o korzystanie z przedmiotowej nieruchomości i ustanowienia służebności przesyłu,

- pismo z dnia [...] kierowane przez inwestora do właściciela nieruchomości z ponowieniem propozycji o wyrażenie zgody na ustanowienie służebności przesyłu za kwotę [...] zł za każdy metr długości trasy oraz z gotowością wypłaty odszkodowania za szkody spowodowane planowaną budową i przesłanie projektu umowy ustanowienia przesyłu, które zostało bez odpowiedzi.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, trafne jest twierdzenie organu,

że wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości znajduje oparcie

w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidującego na przedmiotowej nieruchomości realizację celu publicznego oraz w pozostałych przesłankach z art. 124 ust. 1 u.g.n., skoro dotyczy położenia przewodów służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Nadto złożenie wniosku do organu poprzedziły rokowania, które nie przyniosły pozytywnego rezultatu.

Sąd za prawidłowe uznaje ustalenia w przedmiocie stanu faktycznego jakie poczyniły organy, które Sąd przyjmuje za podstawę własnych rozważań prawnych.

Skarżąca podnosi, że planowane zamierzenie nie mieści się w pojęciu celu publicznego z art. 6 pkt 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, celami publicznymi

w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów

i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W ocenie Sądu, wskazany zarzut skargi nie jest zasadny, gdyż z brzmienia powołanego przepisu wprost wynika, że do celów publicznych zalicza się budowę i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Kwestia charakteru prywatnego bądź publicznego podmiotu realizującego inwestycję nie ma decydującego znaczenia w sprawie, ponieważ ustawodawca nie wprowadza w tym zakresie szczególnego wymogu. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że przedmiotowe urządzenia mają służyć do przesyłu energii elektrycznej do punktu odbioru - stacji elektroenergetycznej, tak więc odpowiadają one celowi publicznemu z rozumieniu ustawowym. W piśmie z dnia [...], inwestor wyjaśnił, że celem położenia linii energetycznej z linią teletechniczną, jest połączenie projektowanych odcinków kablowych do Spółki B., czyli do krajowego systemu elektroenergetycznego. Świadczy to o lokalnym jak i ponadlokalnym znaczeniu tej inwestycji, skoro planowane do umieszczenia w gruncie skarżącej linie kablowe łączyć się mają z krajowym system elektroenergetycznym, rozumianym jako zbiór urządzeń, przeznaczony do wytwarzania, przesyłu, rozdziału, magazynowania i użytkowania energii elektrycznej, połączonych ze sobą funkcjonalnie w system umożliwiający realizację dostaw energii elektrycznej na terenie kraju

w sposób ciągły i nieprzerwany.

Sąd nie podziela również stanowiska skarżącej, że organ nie uzasadnił przebiegu inwestycji na nieruchomości strony skarżącej. Stanowisku skarżącej przeczy treść decyzji organu pierwszej instancji, która (w pkt 1 decyzji) zawiera wystarczająco precyzyjny opis ograniczenia korzystania z części nieruchomości gruntowej skarżącej, z którym koresponduje mapa stanowiąca załącznik do decyzji. Na mapie tej odpowiednio kolorem żółtym i czerwonym organ zaznaczył obszar sąsiadujący względem zamierzenia inwestora, podlegający odpowiedniemu ograniczeniu. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił przyczynę i zasadność przedmiotowego ograniczenia. Organ przy ustaleniu przebiegu planowanej inwestycji przez grunty skarżącej, brał pod uwagę stopień jej uciążliwości, czemu służyć ma ułożenie przewodów w najmniejszy stopniu ingerującym w nieruchomość, w sposób najmniej inwazyjny, przy zachowaniu zasad technologii realizacji, co przedkłada się na długie odcinki z jak najmniejszą ilością zmian kierunków ułożenia przewodów lub dobrym dojazdem.

W ocenie Sądu, ustalenia organu obrazuje mapa stanowiąca załącznik do decyzji organu pierwszej instancji. Z tego względu, Sąd uznał, że zakres ograniczenia został ściśle określony w decyzji o zezwoleniu na korzystanie z nieruchomości skarżącej, skoro wskazuje ona jednoznacznie przebieg inwestycji i zakres ograniczenia władztwa w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wobec podnoszonego skargą zarzutu, przekroczenia przez organ zakresu umocowania ustawowego z uwagi na określony w pkt 1 decyzji organu pierwszej instancji, obowiązek strony skarżącej do bezterminowego udostępniania części nieruchomości o powierzchni [...] m2, oraz w okresie użytkowania o powierzchni [...] m2 w celu konserwacji i usuwania awarii, Sąd uznał, że wskazane ustalenia organu nie stanowią naruszenia wydaną decyzją art. 124 ust. 1 u.g.n.

Bez wątpienia urządzenia, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., stanowią po ich wybudowaniu własność przedsiębiorstwa (nie stanowią części składowych gruntu),

a ograniczenia dotyczące właściciela nieruchomości wynikające z decyzji podjętej

na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., znajdują odzwierciedlenie w art. 124 ust. 5-7 u.g.n., określających obowiązki właściciela lub użytkownika z jednej strony i jednostki występującej o zezwolenie z drugiej strony.

W art. 124 ust. 6 u.g.n., ustawodawca określił, że właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio. Z uprawnień wynikających z art. 124 ust. 6 może skorzystać jedynie podmiot legitymujący się decyzją zezwalającą na zajęcie nieruchomości. Uprawnienia związane z koniecznością udostępnienia nieruchomości są ściśle powiązane z uprawnieniami do wybudowania urządzeń przewodów lub ciągów, stanowią niejako ich następstwo, tworzą one niepodzielne uprawnienie o charakterze administracyjnoprawnym. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej na podstawie ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podstawą prowadzenia egzekucji jest wprost art. 124 ust. 6. Egzekucja wszczynana jest przez organ egzekucyjny (starostę) na wniosek wierzyciela (podmiotu dysponującego zezwoleniem na zajęcie) i na podstawie wystawionego przez ten podmiot tytułu wykonawczego (który powinien być załączony do wniosku), sporządzonego według wzoru ustalonego zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Tak więc powołanie się przez organ w decyzji na obowiązek udostępnienia części nieruchomości, ustalonej kolorem czerwonym, celem użytkowania przez inwestora sieci kablowej, stanowi konsekwencję orzeczonego sposobu ograniczenia prawa własności, poprzez zajęcie konkretnej części gruntu skarżącej, na czas nieoznaczony, który winien być rozumiany jako okres użytkowania danych urządzeń - linii energetycznych. Takie ustalenie organu nie może więc stanowić naruszenia prawa dyskwalifikującego wydaną decyzję. Skarżąca nie kwestionowała przy tym prawidłowości wyliczenia przez organ powierzchni zajęcia nieruchomości. Ograniczenie to będzie miało miejsce dopóty, dopóki rzeczone elementy kablowe będą znajdowały się w gruncie strony skarżącej.

Ograniczenie w zakresie użytkowania w celu konserwacji i usuwania awarii,

w sposób oczywisty ma odniesienie do powierzchni nieruchomości wymienionej

w decyzji w okresie budowy, łącznie [...] m2, inne określenie powierzchni zajęcia

z uwagi na nieprzewidywalność, dynamikę i zakres awarii lub z uwagi na potrzebę konserwacji, przy uwzględnieniu możliwych problemów związanych choćby z dojazdem do konkretnego punktu na gruncie, w praktyce byłoby trudne do uściślenia. Ponadto, powyższe ustalenie organu ma jedynie charakter informacyjny, nie oznacza automatycznego zwolnienia właściciela urządzeń z obowiązku uzyskania decyzji

z art. 124b u.g.n., zobowiązującej właściciela lub użytkownika wieczystego do udostępnienia nieruchomości i znoszenia określonych czynności związanych

z utrzymaniem ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności.

Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie

z przepisami procedury administracyjnej i prawa materialnego. Zarzuty skargi nie znalazły potwierdzenia w okolicznościach niniejszej sprawy, Sąd nie dopatrzył się także tego rodzaju naruszeń prawa, które winien uwzględnić nie będąc związany zarzutami skargi, tak więc skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r.,

poz. 718 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.