Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 14/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2 i 3, art. 7 ust. 1, art. 10
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant: sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. Ł. na bezczynność Międzyzakładowej Organizacji Związkowej N.[...] "S." Pracowników Oświaty i Wychowania W.-K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz wymierzenia Przewodniczącej Międzyzakładowej Organizacji Związkowej N.[...] "S." Pracowników Oświaty i Wychowania W.-K. grzywny w wysokości 50 zł za każdy dzień pozostawania w bezczynności I. zobowiązuje Międzyzakładową Organizację Związkową N.[...] "S." Pracowników Oświaty i Wychowania W.-K. do rozpoznania wniosku skarżącego M. Ł. z dnia [...] r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi zobowiązanemu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; II. stwierdza, że bezczynność Międzyzakładowej Organizacji Związkowej N.[...] "S." Pracowników Oświaty i Wychowania W.-K. w rozpoznaniu wniosku skarżącego M. Ł. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. odstępuje od orzeczenia o wymierzeniu Międzyzakładowej Organizacji Związkowej N.[...] "S." Pracowników Oświaty i Wychowania W.-K. grzywny; IV. zasądza od Międzyzakładowej Organizacji Związkowej N.[...] "S." Pracowników Oświaty i Wychowania W.-K. na rzecz skarżącego M. Ł. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; V. w pozostałym zakresie skargę odrzuca.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 listopada 2013 r. M. Ł. przesłał pocztą elektroniczną na publiczny adres poczty elektronicznej Międzyzakładowej Organizacji Związkowej NSZZ "Solidarność" Pracowników Oświaty i Wychowania (POiW) W.-K. wniosek o udostępnienie informacji publicznej: kopie pism, których adresatem (w tym adresatem "do wiadomości") lub autorem jest MOZ NSZZ "Solidarność" Pracowników Oświaty i Wychowania W.-K., w sprawach dotyczących Zespołu Szkół nr [...] we W., zatrudnionych w tym Zespole nauczycieli, pracowników lub członków kierownictwa, za lata 2010 – 2013.

W nadesłanej pocztą elektroniczną odpowiedzi z dnia 5 grudnia 2013 r. Przewodnicząca MOZ NSZZ "Solidarność" POiW W.-K. poinformowała skarżącego, że żądane przez niego informacje nie są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 w związku z art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Związki zawodowe nie prowadzą działalności mieszczącej się w sferze publicznej, tzn. związane z wykonywaniem zadań władzy publicznej, gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

W odpowiedzi na powyższe pismo M. Ł. podniósł, że zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu właściwych przepisów są obowiązane do udostępniania informacji publicznej. Wobec tego, że związek zawodowy "Solidarność" spełnia cechę reprezentatywności, ponowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Pismem do MOZ NSZZ "Solidarność" POiW W.-K. z dnia 11 grudnia 2013 r. M. Ł. wezwał wskazaną jednostkę związku zawodowego do usunięcia naruszenia prawa wynikłego z nieudostępnienia żądanej informacji.

W odpowiedzi z dnia 12 grudnia 2013 r. Przewodnicząca MOZ NSZZ "Solidarność" POiW W.-K. poinformowała skarżącego o podtrzymaniu stanowiska związku zawodowego w przedmiotowej sprawie zawartego we wcześniejszej korespondencji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. Ł. wniósł o:

1. nakazanie Międzyzakładowej Organizacji Związkowej NSZZ "Solidarność" Pracowników Oświaty i Wychowania W.-K. udzielenia informacji publicznej bądź wydania decyzji o odmowie jej udzielenia,

2. wymierzenie Przewodniczącej Międzyzakładowej Organizacji Związkowej NSZZ "Solidarność" Pracowników Oświaty i Wychowania W.-K., grzywny w wysokości 50 zł za każdy dzień pozostawania w bezczynności,

3. zwrot poniesionych kosztów postępowania w wysokości uiszczonego wpisu sądowego.

W motywach skargi M.Ł. podał m.in., że w jego przekonaniu wniosek ten jest zasadny, ponieważ Międzyzakładowa Organizacja Związkowa NSZZ "Solidarność" Pracowników Oświaty i Wychowania W.-K. jest elementem struktury związkowej związku zawodowego NSZZ "Solidarność". Związek ten jest organizacją reprezentatywną w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego, a co za tym idzie, na mocy art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę MOZ NSZZ "Solidarność" POiW W.-K. wniosła o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Stwierdza, że skarżący błędnie, nieadekwatnie do rzeczywistej treści jej stanowiska interpretuje jego istotę. MOZ NSZZ "Solidarność" Pracowników Oświaty i Wychowania W.-K. nie uzasadnił odmowy twierdzeniem, by ustawa o dostępie do informacji publicznej wykluczać miała organizacje związkowe z kręgu podmiotów zobowiązanych. Stąd też jego wywód, związany z niesporną okolicznością faktyczną, że NSZZ "Solidarność" jest organizacją związkową wyposażoną w przymiot reprezentatywności jest bezprzedmiotowy. Stwierdzono, że MOZ oświadczyła, iż jego wniosek nie może być spełniony, bowiem żądane przez niego informacje nie są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 w zw. z art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zważyć bowiem należy na istotę żądania skarżącego, który oczekuje udostępnienia wszelkiej korespondencji będącej w posiadaniu MOZ, a dotyczącej zatrudnionych nauczycieli, pracowników (a więc wszystkich praktycznie osób) lub członków kierownictwa.

Odnosząc się do treści skargi stwierdzono, że zgodnie z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest każda sprawa publiczna, a choć w ustawie brak jest legalnej definicji sprawy publicznej, to można ją wywieść z przepisu art. 6 ustawy wymieniającego kategorię informacji, które podlegają udostępnieniu. Przepis ten przykładowo wskazuje jako przedmiot informacje o polityce wewnętrznej i zagranicznej, o statusie prawnym lub formie prawnej organizacji zobowiązanych do udzielenia informacji, przedmiocie działalności i kompetencji organach i osobach sprawujących w nich funkcje, zasadach funkcjonowania, strukturze własnościowej podmiotów, majątku którym dysponują. W nauce prawa i orzecznictwie sądów administracyjnych za informację publiczną uznaje się informacje wytworzone przez władze publiczne oraz inne osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, komunalnym, Skarbu Państwa, a także informacje odnoszące się do tych władz, osób i innych podmiotów niezależnie przez kogo zostały wytworzone. Sprawą publiczną jest więc każdy przejaw aktywności władzy publicznej (jej organów) a także osób pełniących funkcje publiczne ale tylko taki, który wiąże się z wykonywaniem zadań publicznych przy jednoczesnym dysponowaniu majątkiem publicznym. Okoliczność, że przepis art. 4 ust. 2 wymienia wśród podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej także organizacje związkowe nie oznacza, w ocenie skarżonej organizacji związkowej, iż nie wiążą jej, opisane w udzielonej M. Ł. odpowiedzi, a także w niniejszym piśmie, wyznaczniki informacji publicznej. Zważyć bowiem należy, że skarżący wywodzi swoje prawo do informacji publicznej w zakresie wskazanym pismem - co nie pozostaje bez znaczenia dla istoty tego sporu - wyłącznie z niespornej okoliczności, iż NSZZ "Solidarność" ma przymiot reprezentatywnej organizacji związkowej. W jego ocenie oznacza to, iż MOZ winna mu dostarczyć wszelkie, bez ograniczeń pisma w ciągu trzech lat wytworzone i otrzymane, w jakiejkolwiek, więc w każdej sprawie, dotyczące spektrum wszystkich, bez wyjątku osób zatrudnionych w zespole szkół nr [...] ("... kopii pism... w sprawach zespołu szkół nr [...], zatrudnionych w zespole nauczycieli, pracowników lub członków kierownictwa...). W kręgu zainteresowania M. Ł. nie jest status prawny związku lub forma prawna organizacji związkowej, przejawy jej działalności w strukturach związku zawodowego, czy skład osobowy, teksty ewentualnych uzgodnień z pracodawcą co do praw i obowiązków stron, kompetencje jej organu lub zasady funkcjonowania ewentualnie informacja o (co mogłoby być dopuszczalne) strukturze własności środków, którymi dysponuje. Umyka mu, że informacje, których żąda, mieszczą się w zakresie przedmiotowych przesłanek przepisu art. 26 ustawy o związkach zawodowych. W ocenie strony skarżonej te konkretne przejawy działalności nie mieszczą się w zapisach art. 4 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem nie dotyczą spraw publicznych w rozumieniu art. 1 i 6 ustawy. Następnie wskazano, że powinność zadekretowaną przepisami NSZZ "Solidarność" realizuje ale poprzez zamieszczanie wszelkich informacji o swojej, szeroko rozumianej, działalności na stronie internetowej.

Skarżona organizacja wniosła oddalenie wniosku o wymierzenie Przewodniczącej MOZ grzywny. Wskazano, że przewodnicząca nie jest organem w rozumieniu przepisów statutu NSZZ "Solidarność", a organem jest sama organizacja więc nie odpowiada osobiście za działania tego organu. Nadto nie istnieje możliwość zasądzenia tak ustalonej grzywny, gdyż nie ma ona charakteru kary z tytułu zwłoki. Co do meritum, zarzucono, że nie istnieje podstawa prawna dla zasądzenia od niej jakiejkolwiek grzywny skoro odpowiedzi udzieliła niezwłocznie, a tylko skarżącemu nie odpowiada jej treść.

Podczas rozprawy w dniu 26 marca 2014 r. strony podtrzymały swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawowana przez sąd administracyjny kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a przywołanego przepisu. Przy skardze na bezczynność organu sąd uwzględnia tę skargę tylko wówczas, gdy uzna, że w sprawie wystąpiła taka bezczynność. Dlatego też, zaistnienie bezczynności oznacza naruszenie prawa i wystąpienie materialnej przesłanki do uwzględnienia skargi w myśl art. 149 p.p.s.a. Natomiast bezzasadność skargi, czyli brak stanu bezczynności, prowadzi do jej oddalenia stosownie do art. 151 p.p.s.a.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z póżn. zm.) dalej u.d.i.p. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08). Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Przepis art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W myśl ust. 2 powołanego unormowania cytowanej ustawy obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne. Zgodnie z normą ust. 3 obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a podmiot reprezentujący MOZ NSZZ "Solidarność" Pracowników Oświaty i Wychowania W.-K. uznał, że nie zachodzą warunki do udzielenia informacji, ponieważ żądanie w swoim zakresie przedmiotowym nie dotyczy informacji publicznej.

Analiza treści wniosku skarżącego z dnia 14 czerwca 2013 r. w kontekście złożonej przez wnioskodawcę skargi na bezczynność organu wymaga stwierdzenia, że złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie w przypadku pozytywnej odpowiedzi powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy. Mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy, jakim niewątpliwie jest bezczynność organu, należy wyjaśnić, czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Jest to niezbędne, aby stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06. Lex 291197). Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, powołanej wyżej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji, w tym także reprezentatywne organizacje związkowe.

W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się do MOZ NSZZ "Solidarność" Pracowników Oświaty i Wychowania W.-K. o udostępnienie informacji w postaci kopii pism, których adresatem lub autorem (w tym adresatem "do wiadomości") jest wskazana wyżej organizacja związkowa, w sprawach dotyczących Zespołu Szkół nr [...] we W., zatrudnionych w tym Zespole nauczycieli, pracowników lub członków kierownictwa za lata 2010 – 2013. Ma rację pełnomocnik organizacji związkowej wskazując, że wysoce nieprecyzyjny, ramowy sposób sformułowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie pozwala na określenie jego zakresu przedmiotowego (zawartości treściowej). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 7/13 (orzeczenie dostępne w internecie) nie można uznać, że prawidłowy jest wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jeżeli wnioskodawca nie wskazuje konkretnie określonej informacji, lecz czyni to bardzo ogólnie (np. o stanie spraw, zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej, stanie państwa). Wnioski tak sformułowane nie mogą być prawidłowo rozpoznane, bowiem nie jest określony zakres żądań. Jednak powyższe nie uprawniało związku, bez przeprowadzenia stosownych ustaleń, do uznania a priori, że żądane informacje nie mają waloru informacji publicznej. Podmiot związkowy winien był zobowiązać skarżącego do sprecyzowania jego wniosku poprzez wskazanie, jakich informacji dokładnie żąda i dopiero na tej podstawie podjąć jedną z czynności przewidzianych w ustawie, np. udostępnić informację, wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia lub poinformować wnioskodawcę, że wnosi o informacje nie mające publicznego charakteru.

Dopiero ustalenia dokonane przez podmiot związkowy dotyczące przedmiotu żądania skarżącego pozwoli na dokonanie kontroli, czy organ pozostaje bezczynny w zakresie dostępu do informacji publicznej, tzn. nie udziela informacji wskazanej w konkretny sposób we wniosku strony, czy też rzecz dotyczy informacji niemających publicznego charakteru. Należy pamiętać, że ustawa z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 marca 2013 r. II SAB/Bk 3/13, LEX nr 1301236).

Wbrew stanowisku strony związkowej utrzymującej, że MOZ NSZZ "Solidarność" POiW W.-K., z racji swojego usytuowania w strukturze związkowej nie spełnia funkcji publicznych przynależnych organizacjom ponadzakładowym należy stwierdzić, że reprezentatywność związku zawodowego przybierająca postać wyłączności lub pierwszeństwa w wykonywaniu podstawowych funkcji związku zawodowego jaką jest reprezentacja praw i interesów ludzi pracy (w tym praw i interesów związanych ze sferą publiczną) nie ma jednolitego charakteru. Może być ona różnie określana na użytek poszczególnych instytucji stosunku zatrudnienia, może występować na różnych poziomach (zakładowym, regionalnym, krajowym) i wobec tego może odnosić się do władz ogólnokrajowych lub konkretnych jednostek organizacyjnych tego związku. Wskazanie związku odpowiedniego do wypełniania funkcji reprezentatywności, jeżeli przepis ustawy nie stanowi inaczej, leży w sferze samorządności związkowej polegającej na samodzielnym określaniu celów i zasad funkcjonowania związku i może wynikać ze statutu lub udzielonego pełnomocnictwa umożliwiającego mu zajęcie stanowiska w sprawie o charakterze publicznym. Tytułem przykładu należy wskazać, że publiczny walor można by przypisać kwestiom dotyczącym stanowiska związku zawodowego w sprawach odnoszących się do publicznych aspektów wykonywania zawodu nauczyciela (np. w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej), stanowiska w sprawach uprawnień zbiorowych (np. regulowania wynagrodzenia nauczycieli w szkołach prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego), czy w sprawach związanych z przekształceniem lub likwidacją placówek szkolnych.

Podkreślić raz jeszcze należy, że takie stanowisko nie przesądza jeszcze o obowiązku udostępnienia przedmiotowej informacji (związek ma rozpatrzyć wniosek skarżącego, np. poprzez udzielenie stosownej informacji, poinformowanie, że żądana informacja nie ma publicznego charakteru bądź wydanie decyzji o odmowie). Podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, mogą bowiem ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych (art. 5 ustawy) np. ze względu na prywatność osoby fizycznej. Można również odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednak odmowa powinna być dokonana w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Wnioskodawcy służy wówczas, po wyczerpaniu środków zaskarżenia, skarga do sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zarzucana bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjnej, zachowanie adresata wniosku w kontrolowanej sprawie nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze na mocy art. 149 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy o p.p.s.a.

Ustosunkowując się do wniosku skarżącego o wymierzenie Przewodniczącej MOZ NSZZ "Solidarność" POiW W.-K. grzywny w wysokości 50 zł za każdy dzień pozostawania w bezczynności należy stwierdzić, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawierają regulacji, która mogłaby stanowić podstawę takiego rozstrzygnięcia. Jak trafnie podniósł pełnomocnik związku zawodowego, żądanie skarżącego wskazywałoby, że dotyczy ono wymierzenia przez Sąd grzywny z tytułu zwłoki przewodniczącej związku w udzielaniu informacji publicznej, co wykracza poza zakres kognicji sądu administracyjnego.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 i § 6 p.p.s.a. skargę w tym zakresie odrzucono.