Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1003/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1, art. 48
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarebska-Kobak /spr./ Sędzia NSA Jerzy Solarski AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2004 roku Nr [...] wydaną w wyniku odwołania B. R. dotyczącej nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję .

W podstawie prawnej powołał przepis art.138 § l pkt l k.p.a. oraz przepis 48 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz. U. Nr 207 z 2000 roku, poz. 2016 z poz. zm.

W uzasadnieniu wyjaśnione zostało, że oględziny w terenie przeprowadzone w dniu 12 lipca 2004 roku wykazały, że na działce nr ewid. 380 położonej w P. został wybudowany samowolnie w 2000 roku garaż o wymiarach zewnętrznych 4,60 x 3,45 metrów, wbudowany częściowo w skarpę w odległości 1,10 m od ul. K. oraz 7,50 m od ogrodzenia działki po stronie południowej. Ściany przedmiotowego obiektu stanowi mur betonowy o gr. ok. 30 cm, wylany w zróżnicowanej wysokości tj. od O do 160 cm, ponad poziom posadzki. Na w/w murze betonowym ustawione zostały drewniane słupki w narożach stalowe zakotwione w części betonowej, do których zostały przymocowane deski, które z kolej od wewnątrz obito tekturą, natomiast od zewnątrz - folią. Całość zwieńczona jest drewnianym dachem płaskim, jednospadowym, pokrytym blachą trapezową, nie posiada bramy a wjazd przysłaniany jest brezentową kotarą .

Powyższe ustalenia dały podstawę do wydania nakazu rozbiórki w oparciu o art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz. U. Nr 207 z 2000 roku, poz. 2016 z poz. zm./

W odwołaniu do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołująca B. R. nie sprecyzowała kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji i wniosła o ponowne jej rozpatrzenie.

Wyjaśniła, że obiekt ten budowany był w okresie 1994 – 2000 roku i tak ściany betonowe obiektu zostały wykonane w kwietniu 1994 roku. W tym też roku zostały wykonane ścianki z desek przymocowane do słupków drewnianych w narożach do słupków metalowych zakotwionych w części betonowej. Tak wykonany obiekt służył od 1994 roku do maja 2000 roku jako boks do składowania opału.

Natomiast na przełomie maja i czerwca 2000 roku nad istniejącym obiektem wykonano zadaszenie i w tym też to roku zmieniono obiekt ten zmienił swoje przeznaczenie.

Odwołująca domagała się sprecyzowania wydanego nakazu poprzez określenie, które elementy konstrukcji obiektu mają zostać rozebrane oraz pouczenia jej o sposobie zalegalizowania obiektu powstałego przed jego zadaszeniem.

Rozpatrując odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił odwołania i stawianych w nim zarzutów.

Wyjaśnił, że materiał aktowy sprawy pozwala na stwierdzenie, że obiekt budowlany objęty nakazem rozbiórki jest to garaż wybudowany samowolnie w 2000 roku . Tego rodzaju działanie inwestora uzasadnia wydanie nakazu rozbiórki w trybie art.48 prawa budowlanego.

Co do podnoszonego przez odwołującą wniosku w sprawie legalizacji w/w obiektu organ nie dopatrzył się takiej możliwości wobec braku spełnienia przesłanek wymienionych w art. 48 ust. 2 ustawy.

W/g wymienionego przepisu ustawy zgodność zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo ostateczna w dniu wszczęcia postępowania decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest jednym z warunków wdrożenia procedury legalizacyjnej.

Materiał dowodowy sprawy natomiast wskazuje, że teren na której usytuowana jest działka inwestora o nr ewid. 380 obr. 206 nie jest objęty zapisem planu gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dotyczący tego terenu nie obowiązuje, również odwołująca nie legitymuje się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej nieruchomości. .

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca B. R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentację jak w odwołaniu dodatkowo podniosła ,że obiekt wybudowany w 1994 roku / boks na opał / nie wymagał pozwolenia na budowę i możliwa jest jego legalizacja.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

skarga jest nieuzasadniona.

Kontrola tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej./ art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ zwana dalej P.p.s.a., nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga , jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia / art. 135 ustawy/.

Zasadą ogólną przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane /Dz. U. Nr 207 z 2003 roku, póz. 2016 z późn. zm./ jest obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, na realizację wszelkiego rodzaju obiektów budowlanych i wykonania wszelkich robót budowlanych, chyba że przepisy art. 29 i 30 wymienionej ustawy obowiązku uzyskania pozwolenia nie wymagają.

Ustawodawca w unormowaniach zawartych w /w ustawie w art. 29 ust. l nie zwalnia budynków garażowych od uzyskania pozwolenia na budowę, dlatego też budowa tych obiektów jest możliwa jedynie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Legalizacji obiektu zgodnie z zapisem w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jest możliwa jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , a w szczególności; ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało , że nie zachodzą przesłanki do legalizacji spornego obiektu, a wobec braku wykazania przez inwestora nielegalnego działania w budowie tego obiektu nakaz rozbiórki znajduje uzasadnienie w treści art.48 ust.1 ustawy.

Odnosząc się do wniosku skarżącej w kwestii legalizacji obiektu powstałego przed 1994 r. tj. boksu na opał stwierdzić należy, że nie znajduje on wsparcia w przepisach prawa budowlanego.

Zarówno na gruncie prawa budowlanego z 1994 roku jak i z 1974 roku samowola budowlana powstaje wraz z rozpoczęcia budowy i trwa cały czas jej prowadzenia oraz po zakończeniu, aż do momentu likwidacji lub legalizacji.

W tym stanie rzeczy skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd skargę oddalił jako nieuzasadnioną stosownie do art. 151 P.p.s.a.