Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 195/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 241 par. 1 pkt 1, art. 240 par. 1 pkt 4, art. 247 par. 1 pkt 4, art. 243
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Michał Sikorski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. sprawy ze skargi K. L., I. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [..] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 1994 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...[ lutego 2008 r., nr [...] działając na podstawie art. 243 § 3, art. 244 § 1, art. 241 § 2 pkt. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku K. i I. L., będącego ich zdaniem uzupełnieniem wniosku z dnia 10 stycznia 1999 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi Izby Skarbowej w R. z [...] grudnia 1998 r. w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1994 r. (od styczeń-październik), Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, że K. i I.L. złożyli do Izby Skarbowej w W. wniosek z dnia 4 stycznia 2008r. ( data wpływu 8 stycznia 2008r.) o wznowienie postępowania po upływie terminu określonego w art. 241 § 2 pkt. 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Jak bowiem wynika z akt sprawy decyzje Izby Skarbowej w R. z dnia 10 grudnia 1998 r. zostały skutecznie doręczone ich pełnomocnikowi K.K. w dniu 12 grudnia 1998r. Zgodnie zaś z art. 241 § 2 pkt. 1 w/w ustawy wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt. 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Niedochowanie przez stronę terminu wskazanego w w/w przepisie powoduje, że wznowienie postępowania jest niedopuszczalne.

Od powyższej decyzji K. i I.L. złożyli odwołanie, wnosząc o jej uchylenie z uwagi na obrazę art. 170 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Odwołujący się podnieśli, że wniosek z dnia 10 stycznia 1999 r. został złożony za pośrednictwem [...] Urzędu Skarbowego w R. w dniu 11 stycznia 1999r. co potwierdza prezentata tegoż Urzędu. Wskazali, że doręczyli do Izby Skarbowej w W. wniosek uwierzytelniony w oryginale przez notariusza Z.J. z Kancelarii Notarialnej w R., na którym widnieje powyższa prezentata potwierdzająca doręczenie przedmiotowego wniosku do [...] Urzędu Skarbowego w R.. Wnieśli również o dopuszczenie do postępowania w celach dowodowych postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2007r. sygn. akt SAB/Wa 21/07, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2006r. sygn. akt FSK 575/04, jak również dokumentów i orzeczeń wymienionych w piśmie z dnia 19 lutego 2008 r. w pkt od 1 do 10.

Decyzją z [...] kwietnia 2008 r., nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, po rozpatrzeniu odwołania K. i I.L., Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] lutego 2008 r. odmawiającą wznowienia postępowania.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania skarżący złożyli do Izby Skarbowej w W. w dniu 8 stycznia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w zaskarżonej decyzji prawidłowo więc stwierdził, że wniosek z dnia 4 stycznia 2008 r. ( data wpływu 8 stycznia 2008r. ) o wznowienie postępowania w sprawach zakończonych decyzjami Izby Skarbowej w R. z dnia [...] grudnia 1998r. został wniesiony po upływie terminu do jego wniesienia określonego w art. 241§ 2 pkt. 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Podnoszony przez K. i I.L. fakt złożenia wniosku z dnia 10 stycznia 1999 r. za pośrednictwem [...] Urzędu Skarbowego w R. nie przesądza, że wniosek ten ówczesna Izba Skarbowa w R. otrzymała. W dokumentacji podatkowej wnioskodawców w zakresie prowadzonych postępowań podatkowych brak jest bowiem przedmiotowego pisma. Składana przez nich z wnioskiem o dopuszczenie do tego postępowania w celach dowodowych uwierzytelniona przez notariusza Z.J. z Kancelarii Notarialnej w R. kserokopia wniosku z dnia 10 stycznia 1999 r. nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, stanowi bowiem jedynie "poświadczenie, że kopia ta jest zgodna z okazanym dokumentem". Zdaniem organu, na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie nie mają również wpływu wnioskowane o dopuszczenie do sprawy jako dowody postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt SAB/Wa21/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt FSK 575/04, jak również dokumenty i orzeczenia wymienione w piśmie z dnia 19 lutego 2008 r. w pkt. od 1 do 10, bowiem były już one podnoszone w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2008r. Organ podniósł, że wyżej wymienione dowody dotyczą postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za 1994 rok, a nie niniejszego postępowania. W konkluzji swojego rozstrzygnięcia wywiódł, że decyzja nie została wydana z obrazą art. 170 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem organem właściwym w tej sprawie był Dyrektor Izby Skarbowej w W.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący, którzy pismem z 12 maja 2008 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Występując o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji, postawili zarzut naruszenia art. 170 § 1 i 2 oraz art. 241 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżący zasadniczo powtórzyli swoją dotychczasową argumentację faktyczną i prawną prezentowaną w odwołaniu od decyzji odmawiającej wznowienia postępowania. Wskazali, że zainicjowali postępowanie wznowieniowe już we wrześniu 1998 r., kierując stosowny wniosek za pośrednictwem organu I instancji. Wprawdzie wnioski te skarżący doręczyli do [...] Urzędu Skarbowego w R., lecz nie stanowi to podstawy do odmowy przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. wznowienia postępowania w tych sprawach, co wynika wprost z treści art. 170 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Tym samym, ich zdaniem organy podatkowe błędnie przyjęły, że wniosek z 10 stycznia 1999 r. złożony został po terminie wynikającym z art. 241 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem skarżących bez znaczenia pozostaje to, czy przedmiotowy wniosek został ukryty lub zagubiony przez którykolwiek organ podatkowy. Nie mają dla nich również znaczenia wyjaśnienia tych organów o zlikwidowaniu czy też braku książek kancelaryjnych korespondencji za rok 1999. Powyższe wyjaśnienia organów podatkowych skutkowały tym, że nie ma możliwości ustalenia, który z nich ukrył lub zagubił wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 1998r., dlatego też skarżący pismem procesowym z dnia 30 kwietnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wycofali skargę o ukaranie grzywną Dyrektora Izby Skarbowej w W. w związku z nie doręczeniem do Sądu tego wniosku. Do skargi dołączyli kserokopię pisma procesowego z dnia 30 kwietnia 2008r.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie, bowiem w jego ocenie skarga nie wnosi nowych okoliczności do sprawy. Dodał nadto, że dopiero pismem z dnia 13 grudnia 2007 r. skierowanym do Ministra Finansów k. i I.L. złożyli ponaglenie na Dyrektora Izby Skarbowej na nie rozpatrzenie ich wniosku z dnia 10 stycznia 1999 r. Organ odwoławczy podniósł, że Minister Finansów uznał powyższe ponaglenie za niezasadne, stwierdzając, iż złożenie wniosku przez skarżących za pośrednictwem [...] Urzędu Skarbowego w R., tj, z uchybieniem procedury, nie może skutkować wezwaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. do rozpoznania pisma, którego nie otrzymał.

W piśmie procesowym z dnia 28 sierpnia 2008r. skarżący wnieśli o zobowiązanie Dyrektora Izby Skarbowej w W. do okazania na posiedzeniu Sądu w dniu 24 września 2008 r. ksiąg kancelaryjnych korespondencji przychodzącej do Izby Skarbowej w R. i jej następcy prawnego Izby Skarbowej w W. za lata 1998-2008 celem ustalenia, czy z [...] Urzędu Skarbowego w R. został przekazany ich wniosek z 17 września 1998 r. w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydanymi decyzjami przez Izbę Skarbową w R. z dnia [...] września 1998 r.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 24 września 2008 roku Skarżący I.L. popierając skargę wniósł o dopuszczenie dowodu z kart 8 i 9 akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. VIII SAB/Wa 2/08, na których znajduje się złożony w [...] Urzędzie Skarbowym w R. wniosek o wznowienie postępowania uwierzytelniony w oryginale przez notariusza Z.J. Podniósł, że przedmiotowy wniosek został złożony przed zmianą ustawy Ordynacja podatkowa. Wyjaśnił, że nie pamięta czy było wcześniej prowadzone postępowanie na tą samą okoliczność dotyczącą wznowienia postępowania, jego zdaniem nie ma w obrocie prawnym wcześniejszej decyzji dotyczącej tej sprawy.

Pełnomocnik zaś organu na powyższej rozprawie, wnosząc o oddalenie skargi podniósł, że trwa postępowanie wyjaśniające na okoliczność dokumentów składanych przez stronę skarżącą. Podniósł nadto, że Dyrektor Izby Skarbowej nie posiada ksiąg korespondencyjnych, zgodnie bowiem z przepisami o archiwizacji są one niszczone po 5 latach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( dalej jako .p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wnioski dowodowe skarżących zostały oddalone na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, iż przeprowadzenie dowodów w toku postępowania sądowoadministracyjnego jest możliwe jedynie wyjątkowo, gdy jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W realiach niniejszej sprawy skarżący domagali się dopuszczenia dowodu z kart 8 i 9 akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. VIII SAB/Wa 2/08, na których znajduje się złożony w [...] Urzędzie Skarbowym w R. wniosek o wznowienie postępowania uwierzytelniony w oryginale przez notariusza Z.J.. Niemniej jednak należy zaznaczyć, iż powyższe dokumenty znajdują się w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy (k. 167, 166) wobec czego przeprowadzenie tego dowodu jest niecelowe.

Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Kontroli Sądu poddana została decyzja odmawiająca wznowienia postępowania podatkowego zakończonego wydaniem ostatecznych decyzji organu odwoławczego. Postępowanie o wznowienie postępowania unormowane zostało w Rozdziale 17 Działu IV Ordynacji podatkowej. Instytucja wznowienia postępowania podatkowego stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji podatkowej. Zasada ta służy z jednej strony ochronie praw nabytych podatników, a z drugiej strony zabezpiecza organy państwa przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Służy zatem przede wszystkim ochronie ogólnego porządku prawnego. Zasada trwałości decyzji ostatecznej została wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w powołanej ustawie oraz ustawach podatkowych. W świetle powołanego przepisu, decyzją ostateczną jest decyzja od której nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym. Przepis ten nie wskazuje innych przesłanek, które mogłyby prowadzić do wniosku, że decyzja, od której nie służy odwołanie, nie jest decyzją ostateczną.

Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi wyliczonymi w art. 240 Ordynacji podatkowej (por. B. Gruszczyński [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 481, 688 - 689).

Zgodnie z art. 243 Ordynacji podatkowej w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z przepisu tego wynika wyraźnie, iż postępowanie wszczęte wnioskiem o wznowienie w istocie przebiega dwufazowo. W pierwszym etapie organ bada czy zachodzą przesłanki formalne go wznowienia postępowania. Przedmiotem badania organu jest to, czy żądanie pochodzi od strony lub organizacji społecznej, która uczestniczyła w postępowaniu zwyczajnym na prawach strony oraz czy strona ta ma zdolność do czynności prawnych, czy żądanie to dotyczy decyzji lub postanowienia mających charakter ostateczny, a nadto, czy wskazana została podstawa wznowienia oraz czy wnioskodawca zachował termin do złożenia wniosku w tych przypadkach, gdy ustawa wprowadza taki wymóg. Dopiero stwierdzenie, iż nie zachodzi przeszkoda formalna do wznowienia postępowania i wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania wniosku, jest to faza określana mianem postępowania wznowionego w odróżnieniu od poprzedzającego ją postępowania wznowieniowego. W niniejszej sprawie organ uznał, iż zachodzą przeszkody formalne do wznowienia postępowania, czemu dał wyraz wydając zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzje.

W niniejszej sprawie organ uznał, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu wskazanego w art. 241 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wobec tego odmówił wznowienia postępowania w sprawie. Nie kwestionując zasadności tego twierdzenia (o czym w dalszej części uzasadnienia), podkreślić należy, iż rozpoznając niniejszą sprawę Sąd dostrzegł również inną okoliczność skutkującą niedopuszczalnością wznowienia postępowania.

Z treści pism skarżących wynika jednoznacznie, iż domagają się oni wznowienia postępowania na przesłance wskazanej w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, a więc z uwagi na fakt, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Uzasadniając zaistnienie tej przesłanki wznowienia, skarżący wskazali, iż w toku postępowania, którego wznowienia się domagają w ich imieniu działał radca prawny, który jednak nie był należycie umocowany, w związku z czym faktycznie skarżący zostali pozbawieni możności udziału w postępowaniu.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, iż organ podatkowy zasadnie nie stwierdził podstaw do wznowienia postępowania, przy czym decydującą przesłanką uzasadniającą taką decyzję, jest fakt, iż uprzednio kwestia wznowienia przedmiotowego postępowania na podstawie wskazanej wyżej okoliczności (pozbawienia strony udziału w sprawie bez jej winy) była już przedmiotem badania organów podatkowych, których decyzje następnie zostały pozytywnie ocenione przez sąd administracyjny.

Otóż w sprawie VIII SA/Wa 623/07 przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W., który utrzymał wówczas w mocy swoją decyzję odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznych Izby Skarbowej w W. za okres od stycznia do października 1993 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. słusznie wówczas uznał, że brak jest podstaw do uchylenia swojej decyzji dotyczącej odmowy wznowienia postępowania, gdyż w trakcie postępowań podatkowych poprzedzających wydanie tych decyzji nie doszło do pozbawienia strony udziału w sprawie bez jej winy. Podkreślenia wymaga, iż wówczas skarżący również wskazywali jako okoliczność, która ich zdaniem spowodowała, że zostali pozbawieni możliwości działania fakt, że radca prawny K.K. występował w imieniu skarżących jako ich pełnomocnik, nie będąc należycie umocowany (sfałszowane pełnomocnictwo). Organy rozpoznające wówczas sprawę, a następnie oceniający zasadność tych decyzji Sąd uznały jednak, iż nie doszło do naruszenia prawa polegającego na pozbawieniu strony bez jej winy udziału w sprawie. Pełnomocnik radca prawny K.K. działał na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżących pismem z 1 kwietnia 1996 r. Złożył odwołania od decyzji organu I instancji, zgłaszał wnioski dowodowe i żądania, co oznacza, że był umocowany do reprezentowania interesów skarżących. Reprezentował nadto interesy skarżących w postępowaniu sądowoadministracyjnym z ich skarg na ostateczne decyzje z 9 września 1998 r. Skarżący nie mogą więc podnosić skutecznie okoliczności z art. 240 § 1 pkt. 4 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. że nie z własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, ponieważ w postępowaniu tym byli reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. W związku z powyższym, skoro skarżący brali udział w postępowaniu podatkowym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę K. i I.L., na decyzje organu podatkowego odmawiającą stwierdził wówczas brak podstaw do badania kwestii ewentualnej winy, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

Należy zaznaczyć, iż ani przepisy ordynacji podatkowej ani Kodeksu postępowania administracyjnego nie wykluczają możliwości ponownego rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania opartego na tym samym przepisie, przy czym o ile ten sam przepis może być kilkakrotnie podstawą wniosku o wznowienie, to rozpoznanie tego wniosku będzie możliwe tylko wówczas, gdy stan faktyczny na którym wniosek jest oparty i okoliczności go uzasadniające będą każdorazowo różne. W niniejszej sprawie wnioskodawcy dwukrotnie składali wniosek oparty na przesłance z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, przy czym w obu przypadkach okoliczności faktyczne na których wniosek był oparty były identyczne. Skarżący nie wskazali nowych przesłanek, które dotychczas nie byłyby przedmiotem badania Sądu. Wręcz przeciwnie – ponowny wniosek o wznowienie postępowania rozpoznawany w niniejszej sprawie jest tożsamy pod względem faktycznym i prawnym z poprzednim.

W związku z tym, gdyby organ podatkowy wznowił postępowanie na podstawie tej samej okoliczności z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, dopuściłby się zdaniem Sądu, naruszenia art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, co powodowałoby konieczność stwierdzenia nieważności jego decyzji dotyczących kolejnego wznowienia postępowania na podstawie tej samej okoliczności. Przepis ten stanowi bowiem, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzja ostateczną. O rozstrzygnięciu sprawy inną decyzją ostateczną można mówić wówczas, gdy zachodzi tożsamość podmiotów, przedmiotu, stanu faktycznego oraz stanu prawnego. Analiza obu spraw prowadzi do wniosku, iż oba żądania wznowienia postępowania (rozpoznawane w niniejszej sprawie oraz w sprawie VIII SA/Wa 623/07) dotyczą tych samych stron, tego samego przedmiotu – wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w R. z [...] grudnia 1998 r. w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1994 r. (od stycznia do października) oraz oparte są na tym samym stanie faktycznym i prawnym.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż Dyrektor Izby Skarbowej w W. jako organ podatkowy I Instancji zasadnie odmówił wznowienia postępowania, a jako organ odwoławczy prawidłowo utrzymał tą decyzję w mocy przy czym w świetle przedstawionych wyżej okoliczności, które w pełni uzasadniają takie stanowisko organu, drugoplanowe znaczenie mają podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące nieprzekazania wniosku o wznowienie postępowania ze stycznia 1999 r. do Izby Skarbowej w R..

Należy podkreślić, iż w uzasadnieniach swoich decyzji organ podatkowy wskazał, iż wniosek skarżących został złożony z naruszeniem terminu określonego w art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej (miesiąc od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji). Tymczasem zasadniczo argumentacja skarżących sprowadzała się do tego, iż powyższy wniosek ze stycznia 1999 r. został złożony do Izby Skarbowej w R. za pośrednictwem [...] Urzędu Skarbowego z zachowaniem terminu określonego w art. 241 § 2 Ordynacji podatkowej. Nadto skarżący argumentowali, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, że wniosek został złożony do [...] Urzędu Skarbowego, jak również to, co stało się z powyższym wnioskiem (czy został zagubiony lub zniszczony).

W ocenie Sądu argumentacja skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowy wniosek został złożony do niewłaściwego organu i bez zachowania odpowiedniej procedury, wobec czego zachodzą formalne przesłanki uniemożliwiające jego rozpoznanie.

Niemniej jednak jak wskazano wyżej zasadniczym argumentem przemawiającym za niedopuszczalnością wznowienia postępowania, jest fakt uprzedniego orzekania przez organy podatkowe w tej kwestii, a więc co do wznowienia postępowania na tej samej podstawie faktycznej i prawnej oraz w odniesieniu do tego samego postępowania podatkowego. Kwestia natomiast terminowości wniesienia wniosku o wznowienie ma znaczenie uboczne, aczkolwiek niewątpliwie wzmacnia zasadność zapadłego rozstrzygnięcia.

Na marginesie dodać należy, iż z uwagi na nie przekazanie przez [...] Urząd Skarbowy w R. wniosku do Izby Skarbowej, skarżący mogą ewentualnie wnosić o pociągnięcie do odpowiedzialności osób które powyższego obowiązku nie dokonały, bądź też żądać od tego organu stosownego odszkodowania z tego tytułu, jeżeli występują przesłanki do podjęcia tego rodzaju działań.

Reasumując stwierdzić należy, iż jakkolwiek organ podatkowy pominął w uzasadnieniu decyzji okoliczność uprzedniego orzekania co do wznowienia postępowania na tej samej podstawie faktycznej i prawnej oraz w odniesieniu do tego samego przedmiotu, tym niemniej fakt ten nie uszedł uwadze Sądu i stanowił zasadniczą przesłankę oddalenia skargi I. i K.L.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego lub materialnego w stopniu powodującym konieczność jej wyeliminowania przez Sąd z obrotu prawnego na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 – 2 u.p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.