Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2230/96
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 1998-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 4
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz. 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Teza: Zbycie środka jest to przeniesienie własności środka, wynikiem czego jest zmiana właściciela, zgłoszona do właściwego organu prowadzącego rejestr pojazdów.

TEZY

Zbycie środka jest to przeniesienie własności środka, wynikiem czego jest zmiana właściciela, zgłoszona do właściwego organu prowadzącego rejestr pojazdów.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Adolfa Cz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 31 października 1996 r. (...) w przedmiocie wymiaru podatku od środków transportowych za lata 1993, 1994 i 1995 - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 15 września 1996 r. Wójt Gminy (...) określił skarżącemu wysokość podatku od środków transportowych za lata 1993-1995 w łącznej kwocie 16,10 zł Organ ten ustalił, że skarżący od 1984 r. jest właścicielem motoroweru, od którego nie płaci podatku od środków transportowych.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie zarzucając, że przedmiotowy motorower sprzedał prawdopodobnie w 1986 r. i wówczas załatwił wszystkie sprawy związane z wyrejestrowaniem pojazdu.

Organ II instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ ten uznał podnoszone zarzuty za gołosłowne nie poparte żadnymi dowodami. Skarżący nie potrafił podać komu sprzedał motorower, ani nie przedstawił umowy kupna-sprzedaży.

Powyższą decyzję podatnik zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc ten sam zarzut jak w postępowaniu odwoławczym a mianowicie, że najprawdopodobniej już w 1986 r. wyrejestrował przedmiotowy motorower, zaś za panujący w Urzędzie Gminy nieporządek w prowadzeniu ewidencji pojazdów nie może ponosić odpowiedzialności.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/. Opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają pojazdy samochodowe, ciągniki, przyczepy, motorowery oraz wyposażone w silniki jachty, promy i łodzie.

Według przepisu art. 9 ust. 1 powołanej ustawy, obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych, będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany lub wpisywany do rejestru. W przypadku zmiany właściciela środka transportowego niezarejestrowanego lub wpisanego do rejestru, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności /art. 9 ust. 2 ustawy/. W sytuacji pierwszej rejestracji pojazdu obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek został zarejestrowany, w przypadku nabycia środka już zarejestrowanego, obowiązek ten powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek został nabyty /art. 9 ust. 3 ustawy/.

Powołane przepisy, we wzajemnym ze sobą powiązaniu dają podstawę do wysunięcia wniosku, że podatek od środków transportowych jest podatkiem majątkowym, związanym z posiadaniem prawa własności. Istnienie prawa własności jak i fakt, że pojazd jest zarejestrowany lub wpisany do rejestru oznacza, że osoba figurująca w rejestrze jako właściciel pojazdu jest obciążona obowiązkiem podatkowym w podatku od środków transportu.

Na poprawność tego wniosku wskazuje kolejny przepis omawianej ustawy. Z art. 9 ust. 4 wynika bowiem, że obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany z ruchu /wyrejestrowany/ lub zbyty.

Pojęcie "zbycia środka" nie wymaga wyjaśnienia. Jest bowiem oczywiste, że jest to przeniesienie własności środka, wynikiem czego jest zmiana właściciela, zgłoszona od właściwego organu prowadzącego rejestr pojazdów.

W aktach sprawy brak jest dowodu, który potwierdziłby podnoszony przez skarżącego zarzut zbycia środka. Na skarżącym zaś spoczywał obowiązek wykazania zaistnienia powyższego faktu.

Nie budzi również wątpliwości sformułowania powołanego przepisu, w myśl którego wygaśnięcie obowiązku podatkowego jest następstwem wyłącznie stałego wycofania z ruchu /wyrejestrowana/ środka transportowego. Z zaświadczenia Urzędu gminy z 6 lutego 1997 r. wynika, iż skarżący złożył pismo o wyrejestrowaniu przedmiotowego motoroweru dopiero w dniu 9 grudnia 1996 r., natomiast ostatecznie wycofał motorower z ruchu dnia 28 stycznia 1997 r.

W świetle zatem materiału dowodowego sprawy zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób zakwestionować istnienia obowiązku podatkowego po stronie skarżącego.

Wbrew wywodom skargi, decyzja zaskarżona praw a nie narusza, wobec czego należało skargę jako bezzasadną oddalić, po myśli przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.