Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1750/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 ust. 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi D. J. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz D. J. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi D. J. (dalej: "Skarżąca", "Strona") jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Agencja" lub "ARiMR") z dnia [...] lipca 2019 r. pismo [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" typ "Modernizacja gospodarstw rolnych".

Skarżąca w dniu [...] marca 2018 r. złożył wniosek o przyznanie pomocy w ramach poddziałania Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" typ "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

Pismem z dnia [...] maja 2019 r. Agencja w trybie art. 15 § 1 rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1371, z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie wykonawcze") wezwała Skarżącą do uzupełnienia złożonego przez niego wniosku o przyznanie pomocy, wskazując sposób uzupełnienia braków.

W piśmie wezwano m.in. do uzupełnienia dokumentów potwierdzających osiągnięcie przychodu z tytułu działalności rolniczej, o której mowa w paragrafie 2 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego.

W dniu [...] maja 2019 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęły uzupełnienia do przedmiotowej sprawy w odpowiedzi na pismo wzywające do uzupełnienia wniosku. Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie przedłożyła fakturę nr [...] r. dotyczącą sprzedaży siana o wartości netto i brutto równej 5400,00 zł.

ARiMR po analizie złożonego wniosku oraz braku uzupełnień dokonanych przez Skarżącego, ponownie wezwała Skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy wskazując sposób uzupełnienia braków oraz pouczając o skutkach nie usunięcia wszystkich braków, przewidzianych w § 15 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego.

Poinformowano wnioskodawcę, że zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego uznaje się, że rolnik będący osobą fizyczną prowadzi działalność rolniczą w celach zarobkowych, jeżeli w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o przyznanie pomocy uzyskał przychód ze sprzedaży produktów rolnych w wysokości co najmniej 5 tys. zł, udokumentowany fakturą VAT lub fakturą VAT RR, lub wydrukiem paragonu fiskalnego kas rejestrujących, lub dokumentacją podatkową podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zdaniem Agencji, dostarczony dokument tj. faktura [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nie spełnia wyżej wymienionych wymogów, tzn. nie jest to faktura VAT ani faktura RR a na dokumencie nie wskazano wielkości podatku VAT ani podstawy ewentualnego zwolnienia. Na dokumencie brak numeru identyfikacji podatkowej sprzedawcy, wskazano kwotę 5400,00 zł z adnotacją "do zapłaty" i rodzajem płatności "gotówka". Ponadto nie wskazano stawki podatku VAT, na dokumencie widnieje informacja "zw" a wartość podatku VAT to 0,00 zł.

W związku z tym ponownie poproszono o dostarczenie dokumentu potwierdzającego osiągnięcie: dochodu z tytułu prowadzenia działalności rolniczej, o którym mowa powyżej.

W dniu [...] lipca 2019 r. w odpowiedzi na drugie wezwanie do uzupełnienia braków złożono m.in. Notę korygującą, w której wskazano treść odnośnie zwolnienia z VAT: "zwolnienie z VAT na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy VAT".

Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], Agencja po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie pomocy, zgodnie z dyspozycją § 15 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego w związku art. 35 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2014-2020 (Dz. U. poz. 349 z p. zm.; obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 562 z p. zm.; dalej jako: "ustawa o wspieraniu") poinformowała Skarżącą o odmowie przyznania pomocy oraz pouczyła Skarżącego o trybie zaskarżania rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy.

W uzasadnieniu ARiMR wskazała, że pomimo dwukrotnego wezwania do uzupełnienia nie dostarczono dokumentów potwierdzających osiągnięcie przychodu ż tytułu prowadzenia działalności rolniczej, o którym mowa w § 2 ust. 3 rozporządzenia. Wnioskodawca dwukrotnie został poinformowany, o wymaganych dokumentach. Dostarczone w ramach uzupełnień dokumenty, tj. faktura i nota korygująca zawierają szereg wymienionych nieprawidłowości a ponadto nie są dokumentami potwierdzającymi prowadzenie zarobkowej działalności rolniczej przez wnioskodawcę w myśl przepisów określonych w przywołanych na wstępie przepisach z § 2 ust. 2 i ust. 3 tj. w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku.

Organ wskazał, iż w nocie korygującej wprowadzono treść odnośnie zwolnienia z VAT: "zwolnienie z VAT na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy VAT". Dostarczony dokument jest podpisany nieczytelną parafką w miejscu "podpis osoby uprawnionej do wystawienia noty korygującej". Brak daty i podpisu osoby uprawnionej do akceptacji noty korygującej. Analizując dostarczony dokument organ stwierdził, iż nota korygująca powinna być wystawiona przez nabywcę a nie sprzedawcę, a wystawcą dostarczonej noty korygującej jest D. J., w nocie korygującej wskazano oznaczenie wystawcy i sprzedawcy inaczej niż na fakturze, tj. wpisano numer NIP D. J., którego na fakturze nie było.

Ponadto wskazano, iż Strona jest czynnym podatnikiem VAT, czyli nie podlega zwolnieniu wskazanym w nocie korygującej.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Skarżąca wniosła skargę na rozstrzygnięcie Agencji z dnia [...] lipca 2019 r., pismo [...], nr: [...].

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w odmowie przyznania pomocy unijnej, będącej wynikiem wadliwego (a w każdym razie przedwczesnego) ustalenia, że Skarżąca nie spełniła warunków przyznania pomocy w ramach działania objętego wnioskiem o przyznanie pomocy, podczas gdy wniosek Skarżącej spełnia wszystkie niezbędne przesłanki umożliwiające jego uwzględnienie. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na podstawie przepisu art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a" Strona wniosła o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi wskazała, iż organ wadliwie ustalił (na podstawie powierzchownej oceny faktury), iż Skarżąca skutecznie nie potwierdziła prowadzenia działalności rolniczej w celach zarobkowych i dlatego nie może być przyznana wnioskowana pomoc.

W odpowiedzi na skargę Agencja wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.

Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, jak i z normami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane z naruszeniem prawa, a tym samym skarga podlega uwzględnieniu.

Zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania reguluje wspomniana ustawa o wspieraniu, zaś szczegółowe zasady i tryb przyznawania pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" określa ww. rozporządzenie wykonawcze, wydane w oparciu o delegację ustawową, a mianowicie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu.

Przepis § 15 rozporządzenia wykonawczego w ust. 1 wskazuje, iż jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie spełnia innych niż określone w § 14 ust. 1 i 3 wymagań lub został wypełniony nieprawidłowo, Agencja wzywa podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy.

Ust. 1a stanowi, że jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy pomimo wezwania nie usunął braków w wyznaczonym terminie, Agencja wzywa ponownie ten podmiot, w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

W myśl zaś ust. 2 jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy pomimo powtórnego wezwania nie usunął wszystkich braków wskazanych przez Agencję, Agencja nie przyznaje pomocy. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu, dotyczący odmowy przyznania pomocy, stosuje się odpowiednio.

Jednocześnie z ust. 3 wynika, że złożony wniosek o przyznanie pomocy nie może być zmieniany przez podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy w zakresie kwoty wnioskowanej pomocy przez jej zwiększenie lub w zakresie planu finansowego operacji lub zestawienia rzeczowo-finansowego operacji, z wyłączeniem zmian wynikających z wezwań Agencji.

Zgodnie z treścią art. 34 ust. 2 ustawy o wspieraniu do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu organ stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Zasada legalizmu obliguje organy administracji do działania w sposób w pełni zgodny z prawem oraz do eliminowania wszelkich wad prawnych podejmowanych działań. Przy czym, w świetle obowiązujących zasad wytyczne udzielane przez organ powinny być jasne, jednoznaczne i zrozumiałe.

Dodatkowo wskazać należy, że postępowanie w sprawie o przyznanie pomocy jest postępowaniem konkursowym. Zatem aplikujące o pomoc finansową podmioty muszą spełnić wszelkie określone przepisami prawa i procedurą wymagania, w tym wymagania formalne, które w równym stopniu obowiązują każdego z aplikujących o pomoc. Z treści § 13 rozporządzenia wykonawczego należy wywieść, że to na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu spoczywa obowiązek starannego i odpowiadającego założeniom danego programu operacyjnego przygotowania dokumentacji konkursowej. Jak już to wyżej wskazano, w myśl przepisów rozporządzenia wykonawczego jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie spełnia innych niż określone w § 14 ust. 1 i 3 wymagań lub został wypełniony nieprawidłowo, Agencja wzywa podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy. Jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy pomimo wezwania nie usunął braków w wyznaczonym terminie, Agencja wzywa ponownie ten podmiot, w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy pomimo powtórnego wezwania nie usunął wszystkich braków wskazanych przez Agencję, Agencja nie przyznaje pomocy. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu, dotyczący odmowy przyznania pomocy, stosuje się odpowiednio (§ 15 ust.1, 1a, 2).

W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny zasadności odmowy przyznania Skarżącej wnioskowanej pomocy finansowej z uwagi na nieusunięcie przez niego braków wniosku.

W ocenie Sądu, koniecznym jest zaznaczenie, że organ nie jest wprawdzie zobligowany do aktywnego gromadzenia materiału dowodowego i działania z urzędu w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niemniej spoczywa na nim obowiązek wezwania Skarżącego do uzupełnienia braków wniosku, w sytuacji niedopełnienia obowiązku przedstawienia pełnego materiału dowodowego. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż wezwanie organu powinno być zrozumiałe, jasne, czytelne i odnosić się do wcześniej złożonych dokumentów lub wyjaśnień wskazując, dlaczego nie zostały one uznane za wystarczające. Jest to pochodna wymogu działania zgodnie z zasadą praworządności.

W realiach sprawy chociaż organ formalnie dopełnił obowiązku dwukrotnego wezwania Skarżącej do uzupełnienia braków wniosku, uczynił to w sposób nieprawidłowy. Interpretacja zaś złożonego przez Stronę dokumentu była dokonana poza zakresem działania ustawowego Agencji.

Spór bowiem w rozpatrywanej sprawie dotyczy w istocie kwestii czy Skarżąca przedstawiła prawidłową fakturę VAT ubiegając się o dofinasowanie ze środków unijnych. Agencja stanęła na stanowisku, iż złożony przez Skarżącą dokument w postaci faktury nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nie spełnia warunku, o którym mowa w § 2 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 2) rozporządzenia wykonawczego pomoc przyznaje się rolnikowi, o którym mowa w art. 17 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wojskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013", jeżeli w gospodarstwie, którego jest posiadaczem, prowadzi w celach zarobkowych działalność rolniczą w zakresie produkcji zwierzęcej lub roślinnej, z wyłączeniem chowu i Hodowli ryb, i działalność ta nie jest prowadzona w celach naukowo- badawczych. Ponadto zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego uznaje się, że rolnik będący osobą fizyczną prowadzi działalność rolniczą w celach zarobkowych, jeżeli w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o przyznanie pomocy uzyskał przychód ze sprzedaży produktów rolnych w wysokości co najmniej 5 tys. zł, udokumentowany fakturą VAT lub fakturą VAT RR, lub wydrukiem paragonu fiskalnego kas rejestrujących, lub dokumentacją podatkową podatku dochodowego od osób fizycznych.

Należy zwrócić uwagę, iż przepis powyższy mówi w kontekście faktury VAT jedynie o udokumentowaniu przychodu fakturą VAT lub fakturą VAT RR. Zasadniczą kwestią zatem, którą powinien zająć się organ rozpatrując przedmiotową sprawę powinno być ustalenie czy Skarżąca spełniła warunki określone w § 2 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego, a nie wyłącznie analiza faktury VAT przedłożonej przez Skarżącą pod kątem prawidłowości jej wystawienia i treści w zakresie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Zdaniem Sądu, do takiej szczegółowej analizy faktury przedstawionej w toku postępowania jakiej dokonał organ, nie uprawniają ARiMR przepisy prawa. W rozpatrywanej sprawie Agencja w istocie zastąpiła organy podatkowe i dokonała samodzielnej interpretacji przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.).

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu podniósł, iż Skarżąca "w Biznesplanie złożonym wraz z wnioskiem o przyznanie pomocy w dniu [...] marca 2018 r. określiła, iż rozliczenie podatku następuje w jej przypadku na zasadach ogólnych. Jednocześnie, w toku weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy nie zmieniła ww. deklaracji, a wszystkie wersje Biznesplanu złożone przez Skarżącą zawierały informację o rozliczeniu na zasadach ogólnych. W skardze do WSA Skarżąca informuje, iż została czynnym podatnikiem podatku VAT z dniem 1 września 2018 r., czyli po ponad pół roku po dokonaniu transakcji udokumentowanej fakturą nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., w której określiła, iż podlega zwolnienia z podatku VAT. W związku z tym w ramach prowadzonej działalności rolniczej mogła być wystawiona faktura dla nabywcy będącego osobą fizyczną jako rolnik ryczałtowy. W takim przypadku sprzedaż wytworzonych przez rolnika w ramach produkcji rolnej podlega zwolnieniu przedmiotowemu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 3 i nie podlega zwolnieniu kwotowemu z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT. Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie wystawiania faktur (Dz. U. z 2013 r., poz. 1485) w rozdziale 2 określono przypadki, w których faktury mogą zawierać zakres danych węższy niż określony w art. 106e ustawy o VAT, oraz zakres tych danych, w tym wskazano w § 3 pkt 1) elementy konieczne dla faktury w przypadku korzystania ze zwolnienia przedmiotowego, m.in. na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 3 ustawy o VAT. W § 3 pkt 1) lit. h) ww. rozporządzenia wskazano jako obowiązkowe w tym przypadku podanie "wskazanie przepisu ustawy, aktu wydanego na podstawie ustawy, przepisu dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.) lub innej podstawy prawnej, zgodnie z którą podatnik stosuje zwolnienie od podatku".

Tym samym, w ocenie pełnomocnika ARiMR należy uznać, iż Skarżąca nie wykazała, z uwagi na niezłożenie dokumentów wymienionych w § 2 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego, iż jako rolnik będący osobą fizyczną prowadzi działalność rolniczą w celach zarobkowych, a tym samym nie można potwierdzić, iż spełniony został warunek przyznania pomocy określony w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego.

Skarżąca natomiast w skardze powołując się również na ww. rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie wystawiania faktur wskazuje, iż nie miała obowiązku wskazania podstawy zwolnienia z VAT na fakturze, tym samym nie miała obowiązku również wystawienia noty korygującej do faktury w tym zakresie.

Odnosząc się do przytoczonych powyżej twierdzeń stron na wstępie należy zauważyć, iż z orzecznictwa podatkowego sądów administracyjnych i sądu europejskiego ETS (TSUE) wynika, że skoro rejestracja nie stanowi warunku uzyskania statusu podatnika podatku od towarów i usług, to jej brak nie może sam przez się stanowić podstawy do pozbawienia niezarejestrowanego podatnika prawa do wystawienia faktur. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT i art. 9 Dyrektywy 2006/112/WE nie uzależniają uzyskania statusu podatnika VAT od faktu zarejestrowania się w takim charakterze.

Skarżąca mogła więc wystawić fakturę VAT. Natomiast spór między stronami postępowania dotyczący elementu faktury w zakresie wskazania wielkości podatku VAT lub podstawy ewentualnego zwolnienia nie powinien być rozstrzygany w postępowaniu w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.

Do tego służą określone instytucje prawne. Mianowicie sam podatnik, czy też płatnik (art. 14p Ordynacji podatkowej) może wystąpić w trybie przewidzianym w Ordynacji podatkowej o interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretacja indywidualna) - por. art. 14b Ordynacji podatkowej. Natomiast zastosowanie się do interpretacji indywidualnej będzie prowadziło do określonych uprawnień dla wnioskodawcy (por. art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej), tj. nie będzie mogło szkodzić wnioskodawcy. Tym samym to jest prawidłowy tryb uzyskiwania informacji na sporne zagadnienia związane z interpretacją przepisów podatkowych.

W toku postępowania również organy ARiMR mogą wystąpić do organów podatkowych ze stosownymi wnioskami. Nie mogą one jednak - jak już wskazano powyżej - zastępować organów podatkowych i w sposób kategoryczny przesądzać o takiej, a nie innej treści faktury VAT wystawionej przez podatnika. Czy też o tym czy podatnik właściwie wykonał obowiązki podatkowe.

Tym samym, w ocenie Sądu, w sprawie nie nastąpił brak uzupełnienia wniosku na dwukrotne wezwanie organu, co nie może prowadzić do negatywnych skutków w postaci odmowy przyznania pomocy z powodu braku złożenia prawidłowej faktury VAT.

Rozpoznając ponownie wniosek, organ powinien zatem ustalić czy zgodnie z § 2 ust. 3 rolnik (Skarżąca) będąc osobą fizyczną prowadził działalność rolniczą w celach zarobkowych, oraz czy w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o przyznanie pomocy uzyskał przychód ze sprzedaży produktów rolnych w wysokości co najmniej 5 tys. zł.

Warunkiem uznania, że rolnik będący osobą fizyczną prowadził działalność rolniczą w celach zarobkowych w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o przyznanie pomocy i osiągnął określony przychód jest przede wszystkim badanie czy transakcja gospodarcza (sprzedaży produktów rolnych) miała miejsce. Fakt wystawienia faktury VAT nie zawsze jest tożsamy z właściwym udokumentowaniem prowadzenia działalność rolniczej w celach zarobkowych oraz sprzedażą produktów rolnych. Zdaniem Sądu, organ pomimo przedłożenia faktury VAT w toku postępowania o udzielenie pomocy finansowej ze środków unijnych ma prawo badać np. czy przedłożona faktura VAT weszła do obrotu prawnego tj. została wysłana do kontrahenta, nastąpiła zapłata za nią, a w konsekwencji przychód po stronie wnioskodawcy ubiegającego się o pomoc. Faktura VAT dokumentuje jedynie samo zawarcie transakcji nabycia towarów, a nie uzyskanie przychodu po stronie wnioskodawcy ze sprzedaży produktów rolnych w wysokości co najmniej 5 tys. zł.

Jeżeli organ miałby nadal wątpliwości co do treści i elementów faktury z dnia [...] lutego 2018 r., to powinien tą kwestię wyjaśnić we współpracy z organami podatkowymi, a nie te organy zastępować. Sposób procedowania Agencji w rozpatrywanej sprawie nie daje się pogodzić z wymogiem działania zgodnego z zasadą praworządności. Nie można także zatem uznać, że doszło do prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków wniosku o dofinansowanie. W tym stanie rzeczy, kontrolowane rozstrzygnięcie nie zostało wydane w postępowaniu respektującym wymogi prawa i musiało zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

W prowadzonym postępowaniu organ winien zatem ponownie rozpatrzyć wniosek Skarżącej, mając na względzie wskazane powyżej rozważania Sądu, przestrzegając przy tym zasad wynikających z cyt. przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.