Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 437/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Łd 774/05 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 20 czerwca 2005 r., Nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił A. C. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przedstawiona przez skarżącego jego sytuacja materialna dowodzi, iż posiada on środki wystarczające do pokrycia kosztów sądowych. Z nadesłanych dokumentów wynika, że posiada oszczędności w wysokości przekraczającej trzynaście tysięcy złotych oraz stałe dochody (wraz z żoną około 2230 zł miesięcznie). Ustalenia te pozwalają na przyjęcie, że poniesienie kosztów postępowania w sprawie, nie doprowadzi do uszczerbku utrzymania koniecznego.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że oszczędności jego całego życia są niższe niż miesięczne zarobki prezesów, naczelników i kierowników. Ponadto zdaniem skarżącego sprawa została "zablokowana przez WSA żądaniem sporządzenia przez adwokata skargi kasacyjnej".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych postaw.

Instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W niniejszej sprawie uznać należy, że skarżący nie wykazał dostatecznie, iż nie dysponuje wystarczającymi środkami na poniesienie kosztów postępowania sądowego. Dla oceny, czy strona jest w stanie ponieść koszty postępowania (koszty sądowe i inne wydatki) istotne znaczenie ma jej stan majątkowy i dochody oraz sytuacja rodzinna. Uwzględniając wysokość renty skarżącego i jego żony (w sumie 2230 zł miesięcznie), wysokość środków zgromadzonych na koncie (ponad trzynaście tysięcy złotych), a także wysokość ponoszonych wydatków na leczenie, należało dojść do wniosku, iż skarżący jest w stanie ponieść koszty postępowania. Zamiar przeznaczenia w przyszłości zgromadzonych oszczędności na ewentualną operację ręki małżonki nie zmienia faktu posiadania oszczędności w znacznej kwocie, z której część można przeznaczyć na poniesienie kosztów postępowania. W doktrynie wskazuje się, że prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku – T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis s. 628. Wobec posiadania przez skarżącego stałego źródła dochodów, a także oszczędności należy uznać, że jest on w stanie ponieść koszty postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego, dlatego też słusznie Sąd I instancji oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.