Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 498/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 182 par. 2 pkt 4.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 6. ust. 2.
journal: Dz.U. 2007 nr 81 poz 550
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
article: art. 7, art. 77, art. 58 par. 1.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia del. WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. P. D. "A." w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 1 grudnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1067/14 w sprawie ze skargi S. P. D. "A." w S. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II GSK 498/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem wydanym w spawie

V SA/Wa 1067/14 oddalił skargę S. P. D. "A."

w S. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], w podmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013

w okresie od 21 czerwca 2012 r. do 20 czerwca 2013 r., za drugi rok działalności.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

S. P. D. "A." w S. w dniu 21 czerwca 2011 r. decyzją Marszałka Województwa została wpisana do rejestru grup producentów rolnych, prowadzonego przez Marszałka Województwa na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 r. Nr 88 poz. 983 ze zm.) . Dyrektor Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją wydaną w dniu [...] lipca 2011 r. przyznał Spółdzielni pomoc finansową na wspieranie grup producentów rolnych w okresie od 21 czerwca 2011 r. do 20 czerwca 2016 r. Decyzja ta została przesłana J. B., jako reprezentującemu grupę.

W dniu 30 lipca 2013 r. w Oddziale Regionalnym ARiMR Spółdzielnia złożyła wniosek o płatność w ramach wskazanego wyżej działania, za okres od 21 czerwca 2012 r. do 20 czerwca 2013 r., tj. za drugi rok korzystania z pomocy.

W dniu 2 sierpnia 2013 r. do organu wpłynęło pismo z wyjaśnieniami dotyczącymi przyczyn uchybienia terminowi do złożenia wniosku o płatność. Do pisma dołączono cztery zaświadczenia lekarsko - weterynaryjne. W dniu 7 sierpnia 2013 r. skarżąca złożyła kolejne pismo uzupełniające wraz z zaświadczeniem lekarskim dotyczącym J. B. oraz kartą informacyjną jego leczenia szpitalnego z dnia 1 czerwca 2010 r. Kolejne pismo z wyjaśnieniami strona złożyła

w dniu 8 sierpnia 2013 r., dołączając kolejne zaświadczenie lekarsko - weterynaryjne.

W dniu [...] września 2013 r. Dyrektor Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Spółdzielnię, decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, że postępowanie w sprawie wniosku o płatność winno zostać poprzedzone rozpoznaniem złożonego przez skarżącą wniosku

o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o płatność.

W dniu [...] stycznia 2014 r. Dyrektor Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 za okres od 21 czerwca 2012 r. do

20 czerwca 2013 r., tj. za drugi rok działalności.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa postanowieniem

z dnia 5 marca 2014 r. utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy.

Organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanej sprawie strona nie uwiarygodniła stosowną argumentacją swojej staranności oraz nie wykazała, że przyczyna uchybienia terminowi była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Zatem nie została wypełniona wskazana w art. 58 § 1 k.p.a. przesłanka skutkująca możliwością przywrócenia terminu do skutecznego dokonania czynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę w pierwszej kolejności wskazał na art. 3a ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 r., Nr 88, poz. 983 ze zm.), zgodnie z którym, pod warunkami wskazanymi w ustawie, spółdzielnia również może prowadzić działalność jako grupa producentów.

Sąd wyjaśnił dalej, że nie budzi wątpliwości, że w stosunkach cywilnoprawnych S. P. D. "A." jest reprezentowana

w sposób wskazany w Krajowym Rejestrze Sądowym, a więc przez dwóch członków zarządu lub jednego członka zarządu i osobę przez zarząd upoważnioną.

Kluczowe jednak dla rozstrzygania niniejszej sprawy ma ustalenie reprezentacji grupy producentów rolnych – S. P. D. "A." w S. w prowadzonym w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 postępowaniu dotyczącym otrzymania pomocy publicznej.

Postępowanie to jest, m.in., uregulowane w ustawie z dnia 7 marca 2007 r.

o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2013, poz. 173) i wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych. Na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wydano rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej

w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550 ze zm.). Zgodnie

z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia pomoc jest udzielana grupie producentów rolnych, zwanej dalej "grupą", m. in. jeżeli został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym". Jednym z warunków przyznania takiej pomocy jest nadanie numeru i rejestracja producenta w systemie ewidencyjnym. System taki prowadzony jest przez ARiMR na podstawie ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012 r. poz. 86.). Zgodnie z jej art. 7 ust. 1 pkt 5 ewidencja producentów zawiera, m.in., imię i nazwisko oraz określenie miejsca zamieszkania i adres pełnomocnika, jeżeli został ustanowiony, albo osoby uprawnionej do reprezentacji, wraz z numerem identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numerem ewidencyjnym powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL).

Jak dalej wskazał Sąd I instancji, z wpisów w ewidencji producentów Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli ARiMR wynika, że w ewidencji producentów pod nr [...] figuruje grupa producentów rolnych – S. P. D. "A." w S.. Jako osobę upoważnioną do reprezentacji tego podmiotu w postępowaniach związanych z otrzymywaniem pomocy publicznej osoby działające w jego imieniu wskazały jedynie J. B.. Wpis zawiera przy tym wymagane prawem dane reprezentanta grupy.

W ocenie Sądu oznacza to, że na użytek postępowania dotyczącego otrzymania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 uprawnionym do reprezentacji grupy był jednoosobowo J. B.. Organy publiczne, jako dysponent i organizator udzielania tej pomocy na mocy przepisów prawa uprawnione były do skonkretyzowania zasad jej przyznawania. Wybrany przez ustawodawcę sposób reprezentacji grupy producentów, odmienny niż reprezentacja spółdzielni

w stosunkach cywilnoprawnych (bardziej odformalizowany) z pewnością ma usprawnić postępowanie pomocowe (reprezentantem jest osoba wpisana

w ewidencji producentów – bez konieczności każdorazowego sprawdzania tej reprezentacji w KRS).

Sąd wskazał również na to, że decyzja z 15 lipca 2011 r. Dyrektora Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa, którą przyznano S. "A." pomoc finansową na wspieranie grup producentów rolnych w okresie od 21 czerwca 2011 r. do dnia

20 czerwca 2016 r. została przesłana J. B., jako reprezentującemu grupę.

Sąd wyjaśnił także, że z zaświadczenia wydanego w dniu 1 sierpnia 2013 r. przez Marszałka Województwa Warmińsko – Mazurskiego wynika, że – zgodnie

z odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z dnia 7 czerwca 2011 r. do reprezentowania grupy upoważnieni są: J. B. – Prezes Zarządu, M. P. - Wiceprezes Zarządu, K. A. P. – Wiceprezes Zarządu (bez wskazania czy chodzi o reprezentację łączną czy innego rodzaju). Zaświadczenie to wskazuje reprezentację skarżącej wynikającą z wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, a więc na użytek czynności cywilnoprawnych czy postępowań sądowych, ale nie na użytek szczególnego postępowania pomocowego, dotyczącego udzielenia pomocy publicznej. Zdaniem Sądu, w tym postępowaniu to J. B. był upoważniony do jednoosobowej reprezentacji grupy producentów. Bezsporne przy tym jest, że J. B. (będąc prezesem spółdzielni) nie jest równocześnie członkiem grupy producentów, a jedynie jej reprezentantem.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że reprezentujący grupę J. B. nie był w stanie dochować terminu do złożenia wniosku, z uwagi na chorobę, Sąd przyznał rację organom obu instancji, że twierdzenie takie nie jest uzasadnione. Wniosek o płatność powinien zostać złożony w imieniu grupy do 20 lipca 2013 r. Zaświadczenie z 1 czerwca 2010 r. i informacja o trzydniowym pobycie w szpitalu, pomiędzy 30 maja a 1 czerwca 2010 r. nie opisuje stanu zdrowia J. B. w dacie istotnej dla rozstrzygania. Ponadto, skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów świadczących o tym, że w okresie, w którym wniosek powinien był zostać złożony, osoba ją reprezentująca korzystała z jakiejkolwiek pomocy lekarskiej. Do lekarza udała się dopiero w dniu 6 sierpnia 2013 r. (a więc, gdy skarżąca miała już świadomość uchybienia terminowi do złożenia wniosku). Zawarte w wydanym wtedy na podstawie wywiadu z badanym ex post zaświadczeniu lekarza - specjalisty chorób nerwowych stwierdzenie o niezdolności do pracy z powodu stresu w okresie od 10 do 28 lipca 2013 r. nie świadczy automatycznie o ówczesnej niezdolności do złożenia w imieniu grupy wniosku w wymaganym terminie.

Sąd wskazał również, że dokumenty dotyczące chorób w stadach drobiu, nie dotyczą stad należących do reprezentującego grupę J. B..

W tej sytuacji, jak uznał Sąd I instancji, ma rację Prezes ARiMR, że skarżąca nie wykazała uchybienia terminowi w sposób wymagany art. 58 k.p.a,, tj. nie wykazała w tym zakresie braku swojego zawinienia

Ponadto, Sąd I instancji wyjaśnił, że art. 58 k.p.a. w rozpoznawanej sprawie stosowany był na podstawie ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Zgodnie z jej art. 21 ust. 1 z zastrzeżeniem zasad

i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy k.p.a., chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej.

S. P. D. "A." w S. skarga kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Na podstawie art. 173 i art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a wobec jego niezastosowania

w sprawie, w sytuacji, gdy organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego: art. 7 k.p.a., art. 58 § 1 k.p.a i art. 77 § 1 k.p.a, w zakresie prośby skarżącej o przywrócenie terminu w ten sposób, że bezzasadnie nie uwzględniły okoliczności uprawdopodabniających niezachowanie terminu na złożenie wniosku przez skarżącą Spółdzielnię, która przy składaniu wniosku działała osobiście ( przez swoich przedstawicieli), wykonując swoje uprawnienia materialne, a którzy nie mogli wcześniej działać w wyniku zdarzenia losowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła ponadto zarzut nieważności postępowania, o jakiej mowa w art. 183 §2 pkt 4 p.p.s.a., do jakiej doszło na skutek zmiany składu orzekającego bez spełnienia ustawowych przesłanek uprawniających do tej zmiany i zastąpienie sędziego sprawozdawcy, który w sprawie w ogóle nie był wyznaczony, innym sędzią. Zdaniem skarżącej, taki skład sądu jest sprzeczny z przepisami prawa.

Uzasadniając zarzut wskazany w petitum skargi, skarżąca podniosła, że ani organ, ani Sąd I instancji nie dostrzegły, że grupa producencka wniosek składała osobiście, wykonując swoje uprawnienia materialne, a nie przez pełnomocnika, albo osobę uprawnioną do reprezentacji, którą nie mógł być nikt inny, jak tylko ten, który do reprezentacji z mocy prawa jest uprawniony. Czynność złożenia oświadczenia (wniosku o płatność) mogli zatem złożyć jedynie reprezentanci ujawnieni w Krajowym Rejestrze Sądowym. Nie można zatem przyjąć, że treść art. 7 ust.1 pkt 5 ustawy

o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków przyznania płatności posługuje się innym znaczeniem "osoby uprawnionej do reprezentacji", jak tylko tym, jaki wynika ze statutu i innych przepisów prawa. Tym samym, Sąd niezasadnie przyjął za organem, że reprezentantem skarżącej Spółdzielni był jej prezes i odstąpił od rozważań dotyczących kwestii uchybienia terminu przez skarżącą, skupiając się jedynie na ocenie działań samego prezesa. To zaś przesądza o tym, że podobnie jak organ nie rozważył problemu uchybienia terminu przez właściwie reprezentujących skarżącą członków zarządu

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Oznacza to, że Sąd nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów, niż wskazane w podstawach, na których skargę kasacyjną oparto.

W pierwszej kolejności, odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, że w kontrolowanej sprawie zmiana składu orzekającego nastąpiła bez spełnienia ustawowych przesłanek uprawniających do tej zmiany i zastąpienie sędziego sprawozdawcy, który w sprawie w ogóle nie był wyznaczony, innym sędzią, powoduje, że skład sądu jest sprzeczny z przepisami prawa, należy wyjaśnić, że kwestie zmiany składu orzekającego reguluje art. 17 § 2 p.p.s.a, zgodnie, z którym zmiana składu orzekającego może nastąpić jedynie z przyczyn losowych albo, gdy sędzia nie może uczestniczyć w składzie orzekającym z powodu przeszkód prawnych. Wyznaczenie składu orzekającego w wojewódzkim sądzie administracyjnym należy do obowiązków przewodniczącego wydziału, który w tym zakresie obowiązany jest kierować się szczególnymi zasadami przydziału spraw sędziom, określonymi przez kolegium sądu. Powołując skład orzekający, przewodniczący wydziału wyznacza jednocześnie sędziego sprawozdawcę. Kwestie szczegółowe w tym zakresie zostały uregulowane w rozporządzeniu prezydenta RP

z dnia 18 września 2003 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych, wydanego na podstawie art. 23 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

W aktach kontrolowanej sprawy znajduje się zarządzenie przewodniczącego wydziału o zmianie sędziego sprawozdawcy, co nastąpiło na podstawie uchwały Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia

22 października 2014 r. Z treści zarządzenia wynika również, że doszło do omyłkowego wskazania przez przewodniczącego wydziału nazwiska sędziego, który, co nie budzi żadnej wątpliwości, nie był sędzią sprawozdawcą (sędzia WSA K. M. – U..), którego zastąpił sędzia sprawozdawca wyznaczony

w sprawie. Nie sposób jednak uznać, że wskazana wyżej omyłka, powoduje, że wyłoniony w sprawie skład sądu orzekającego jest sprzeczny z przepisami prawa

w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 4 zdanie pierwsze p.p.s.a.

Zgodnie z 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi, jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo, jeżeli

w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. Skład sądu sprzeczny z przepisami prawa, to skład inny, niż określony konkretnym przepisem ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O nieważności postępowania można zatem mówić wówczas, gdy w składzie orzekającym brała udział zbyt mała lub zbyt duża liczba sędziów albo, gdy któryś z członków składu orzekającego nie miał uprawnień do orzekania. Przesłanką nieważności postępowania jest również nierozpoznanie sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny w innym składzie, w przypadku uchylenia orzeczenia tego sądu przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz brak podpisu oryginału orzeczenia przez wszystkich sędziów biorących udział w jego wydaniu, gdyż brak wymaganych podpisów wszystkich członków składu orzekającego pod sentencją uniemożliwia ocenę, czy istotnie wszyscy sędziowie brali udział w wydaniu tego rozstrzygnięcia. W kontrolowanej sprawie żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zachodzi. W związku

z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie wystąpiła przyczyna nieważności postępowania wskazana w art. 183 § 2 pkt 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., ani żadna inna określona w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w petitum skargi kasacyjnej, należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, tak jak organy administracji, uznał, że termin dokonania czynności złożenia wniosku o wypłatę rocznej płatności z tytułu przyznanej pomocy, określony w § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa

i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania " Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550 z 2007 r..) ma charakter formalnoprawny, do którego stosowanie instytucji przywrócenia terminu, unormowane w art. 58 k.p.a., nie jest wyłączone.

Zgodnie z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej

w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 pomoc wypłacana w formie rocznych płatności obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczone od dnia wydania decyzji o wpisie grupy do rejestru. Kwestię terminu,

w jakim należy złożyć wniosek o płatność w ramach pomocy finansowej reguluje § 6 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym wniosek o płatność składa się do oddziału regionalnego Agencji, właściwego ze względu na siedzibę grupy, w terminie 30 dni od dnia upływu okresu, o którym mowa w ust. 1.

W kontrolowanej sprawie nie jest kwestionowane, że wniosek S. P. D. "A." został złożony z uchybieniem powyższego terminu. Wynika to zarówno z daty wniosku jak i z prośby o przywrócenie terminu do jego złożenia.

W myśl art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przywrócenie terminu usprawiedliwia zaistnienie obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw, udaremniły dokonanie czynności w terminie. W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Co istotne, to na stronie, która uchybiła terminowi spoczywa obowiązek wykazania, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Przy czym, nie jest wymagane udowodnienie braku winy, a wystarczające jest uprawdopodobnienie tej okoliczności. Aby uprawdopodobnić jednak brak winy, strona postępowania winna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku

o przywrócenie terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu niewyjaśnienia przez organ i w konsekwencji przez Sąd I instancji okoliczności sprawy poprzez brak podjęcia wszelkich czynności wyjaśniających. Postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do dokonania zaniedbanej czynności procesowej prowadzone jest, jak wskazano wyżej, na prośbę strony i opiera się na ocenie okoliczności przez stronę wskazanych. To strona ma uprawdopodobnić brak winy w niedochowaniu terminu,

a nie organ ma dociekać przyczyn spóźnienia w dokonaniu czynności.

Również, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, organy dokonały oceny składanych przez skarżącą zaświadczeń dotyczących stanu zdrowia pełnomocnika, jak i dokumentów dotyczących chorób w stadach drobiu, w związku z czym trudno czynić zarzut, że organy nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, a Sąd I instancji nie dostrzegł tych uchybień. Wbrew podnoszonym w skardze kasacyjnej zarzutom, Sąd I instancji trafnie ocenił, że choroba pełnomocnika nie stanowiła okoliczności uprawdopodobniających brak winy. Niewątpliwie zaświadczenie z 1 czerwca 2010 r. i informacja o trzydniowym pobycie w szpitalu pomiędzy 30 maja a 1 czerwca 2010 r. nie opisuje stanu zdrowia J. B. w dacie istotnej dla rozstrzygania. Również zawarte w zaświadczeniu lekarza - specjalisty chorób nerwowych, wydanym na podstawie wywiadu przeprowadzonego w dniu 6 sierpnia 2013 r., stwierdzenie o niezdolności do pracy

z powodu stresu w okresie od 10 do 28 lipca 2013 r. nie świadczy o niezdolności do złożenia wniosku w wymaganym terminie.

Sąd I instancji trafnie wskazał również, że dokumenty dotyczące chorób

w stadach drobiu, nie dotyczą stad należących do reprezentującego grupę J. B..

Chybiony jest tym samym zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji, że J. B. był uprawniony do działania w imieniu grupy i w istocie w jej imieniu działał, podpisując wniosek.

Stosownie do art. 7 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz.76 ze zm.) ewidencja producentów zawiera, m.in., imię i nazwisko oraz określenie miejsca zamieszkania

i adres pełnomocnika, jeżeli został ustanowiony, albo osoby uprawnionej do reprezentacji (...). Jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji, J. B. był ustanowionym i wpisanym do ewidencji producentów pełnomocnikiem, upoważnionym do reprezentowania grupy producentów.

Za niezasadne zatem należało uznać zarzuty naruszenia przepisów procesowych, gdyż wobec stwierdzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowości, objętego skargą, postanowienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o płatność, brak było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.