Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 804/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 lipca 2021 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się w bezczynności w sprawie z wniosku strony skarżącej; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę Dolnośląskiego do załatwienia sprawy z wniosku strony skarżącej w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego B. K. sumę pieniężną w kwocie 500 (pięćset) złotych; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej B. K. kwotę 597(pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej 11 grudnia 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu 16.12.2020 r.) jest bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie z wniosku obywatela U. B. K. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Jak wynika z akt administracyjnych B. K. (dalej: strona, skarżący) 18 czerwca 2020 r. złożył, z pośrednictwem poczty, w Dolnośląskim Urzędzie Wojewódzkim we Wrocławiu wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wraz z załącznikiem nr 1 oraz inne dokumenty (pełnomocnictwo wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej, CEDIG, umowę użyczenia lokalu mieszkalnego, kserokopię paszportu, oświadczenia RODO, potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej w kwocie 440 zł., oświadczenia o niezaleganiu w podatkach, 4 fotografie).

Pismem z 2 listopada 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu 3.11.2020 r.) pełnomocnik strony wniósł ponaglenie na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie z wniosku strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w Polsce. Wskazał, że do dnie wniesienia ponaglenia Wojewoda nie podjął czynności w sprawie. Ponaglenie przekazano do Urzędu do Spraw Cudzoziemców dopiero pismem z 23 lutego 2021 r. (tj. po wniesieniu skargi do sądu).

Strona 5 lutego 2021 r. stawiła się, bez wezwania, w Dolnośląskim Urzędzie Wojewódzkim i złożyła odciski linii papilarnych, okazała paszport i złożyła kserokopię paszportu.

Pełnomocnik strony wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu 11 grudnia 2020 r. (data nadane w urzędzie pocztowym) skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie z wniosku strony o zezwolenie na pobyt czasowy, zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 36 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 – dalej: K.p.a.) przez przekroczenie terminów do załatwienia sprawy i niepodjęcie w okresie od złożenia wniosku do dnia wniesienia skargi do sądu żadnych czynności w sprawie.

Tak formułując zarzuty pełnomocnik strony, na podstawie art. 149 §1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 oraz art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: P.p.s.a.) wniosła o:

1) stwierdzenie bezczynności Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z 18 czerwca 2020 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w Polsce;

2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) zobowiązanie Wojewody Dolnośląskiego do załatwienie wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

4) przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 1.000 zł, na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a.;

5) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a;

6) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że mimo upływu terminów, wynikających z przepisów prawa, do rozpoznania takiego wniosku Wojewoda do dnia wniesienia skargi na bezczynność do Sądu nie podjął żadnych czynności w sprawie zmierzających do zakończenia postępowania. W ocenie strony nie ma zatem wątpliwości, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie. Bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa bowiem można stwierdzić, że doszło do naruszenia przepisów art. 35 i art. 36 a także art. 6 – 10 i art. 12 K.p.a. w sposób oczywisty. Na skutek bezczynności Wojewody ograniczone zostały w sposób istotny prawa skarżącego, tj. prawo do pracy, skarżący pozostaje w niepewności co do ciągłości i pewności dalszego zatrudnienia, pozbawiony został możliwości planowania życia rodzinnego, osobistego i zawodowego na terytorium Polski. Nie może też korzystać z możliwości swobodnego przemieszczania się po terytorium Polski i za granicami Polski. Jest niewiarygodny w instytucjach bankowych, co uniemożliwia zaciągniecie kredytu, nie ma też możliwości rejestracji samochodu. Jest nieautentyczny w odbiorze przez społeczeństwo, jak i wobec organów administracji. Skarżący nie ma też możliwości uzyskania bieżących informacji na temat prowadzonego postępowania nie może skontaktować się z osobą prowadzącą jego sprawę. W tych okolicznościach, zdaniem strony skarżącej, rażące naruszenie prawa przez Wojewodę winno wiązać się z przyznaniem sumy pieniężnej, które będzie stanowić z jednej strony rekompensatę dla skarżącego za naruszenie jego praw z drugiej karę dla organu, który prawa te naruszył.

Wojewoda Dolnośląski przesyłając akta administracyjne wraz ze skargą wniósł o oddalenie skargi nie przedstawiając uzasadnienie tego wniosku.

Z akt administracyjnych wynika także, że pismami z 23 lutego 2021 r. Wojewoda:

- wystąpił do Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura we Wrocławiu i Komendy Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej w Krośnie Odrzańskim o udzielnie informacji w trybie art. 109 ust. 1 ustawy z 12 grudnia o cudzoziemcach (tj. Dz. U z 2020 r., poz. 35 ze zm. ) czy wjazd i pobyt strony na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego;

- zawiadomił stronę, że wniosek zostanie rozpoznany w przewidywanym terminie do 23 sierpnia 2021 r. oraz wezwała stronę, na podstawie art. 50 K.p.a., do dostarczenia informacji właściwego starosty zgodnej z załącznikiem nr 1 do wniosku, pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie posiadanych przez Wojewodę dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2017 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym na mocy art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Na wstępie należy wskazać, że strona skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody wyczerpała, przewidziane w tego rodzaju sprawach w art. 37 § 1 K.p.a., środki zaskarżenia (ponaglenie wpłynęło do organu administracji w dniu 3.11.2020 r.). Stosownie zatem do art. 52 § 1 P.p.s.a. dopuszczalna jest w niniejszej sprawie droga sądowa i nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi.

Skarga jest zasadna.

Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w powołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. posługuje się odrębnymi sformułowaniami: "bezczynność" i "przewlekłe postępowanie" zatem odwołując się do dyrektywy interpretacyjnej, zgodnie z którą różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia (zakaz wykładni synonimicznej) należy uznać, że mamy do czynienia z różnymi sytuacjami (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 117 i n.).

Z "bezczynnością organu" mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92 i nast.). Takie rozumienie bezczynności wynika wprost z treści art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. W myśl tego przepisu bezczynność oznacza, że nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. Dla oceny zasadności skargi nie ma przy tym znaczenia czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 K.p.a., jest zasada szybkości postępowania. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień winny być załatwiane niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 §1-3 K.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki.

Podkreślić należy, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 35 § 5 K.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonej czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu.

O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić stronę, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.).

Rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 149 § 1a P.p.s.a., jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza zatem rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14, CBOSA).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że z przedstawionego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że organ administracji przekroczył określony w art. 35 K.p.a. termin rozpoznania sprawy. Uwzględniając konieczność wystąpienia do Policji, Straży Granicznej i ABW o udzielnie informacji o stronie postępowania, co jest procedurą rutynową, wynikającą z art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 35. ze zm.), która zajmuje zwykle 30 dni, sprawa skarżącego winna być rozpoznana w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie rozpoznał wniosku skarżącego mimo upływu 6 miesięcy, tj. od 18 czerwca 2020 r. (data osobistego złożenia wniosku) do dnia wniesienia skargi (tj. do 16 grudnia 2020 r.). Przez okres 6 miesięcy organ administracji nie podjął żadnej czynności w sprawie zmierzającej do zakończenia postępowania, mimo, że wniosła 3 listopada 2020 r. ponaglenie na nierozpoznanie wniosku w terminie. Pierwsze czynność w sprawie Wojewoda podjął dopiero 23 lutego 2021 r. (wystąpienie w trybie art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach o informacji o stronie, wezwanie strony do uzupełnienia dokumentów oraz wskazanie 23 sierpnia 2021 r. jako daty zakończenia postępowania). W konsekwencji bezczynność organu administracji trwała 6 miesiące. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda nie przekazał też w terminie ponaglenia strony, które wpłynęło do organu administracji 3 listopada 2020 r., do Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Ponaglenie to przekazał dopiero 23 lutego 2021 r. r. (tj. po wniesieniu skargi do Sądu). Wojewoda nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku zbadania czy wniosek strony spełnia wymogi formalne, niezwłocznie po wpływie tego wniosku i ewentualnego wezwania do jego uzupełnienia w wyznaczonym terminie, nie wykonał też czynności rutynowych, tj. nie wystąpił, w trybie art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, o informacje o stronie postępowania. Okoliczności te uzasadniają stwierdzenie, że Wojewoda naruszył zasady i terminu określone w art. 35 i art. 36 oraz art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12 K.p.a. w konsekwencji art. 6 i art. 7 K.p.a. Biorąc po uwagę wskazane w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ administracji dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu z wniosku skarżącej (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a), o czym orzeczono w punkt I sentencji wyroku.

Sąd uznał - uwzględniając czas trwania bezczynności, brak reakcji na ponaglenie strony oraz przekazanie ponaglenia strony do Urzędu do Spraw Cudzoziemców z opóźnieniem (dopiero po wniesieniu skargi do Sądu) - że w niniejszej sprawie bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). Przy czym stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a. oznacza oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie organ administracji przez 6 miesiące nie podjął żadnych czynności, które zmierzałyby do rozpoznania wniosku strony, nie wyznaczył nowego terminu i nie wyjaśnił przyczyn tak znacznej zwłoki. W okresie 6 miesięcy Wojewoda nie zbadał nawet czy wniosek strony spełnia wymogi formalne, czy konieczne jest jego uzupełnienie, nie podjął też rutynowych czynności w sprawie, wskazanych w art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Pierwsze czynności Wojewoda podjął dopiero upływie 6 miesięcy od wpływu wniosku i po wniesieniu przez stronę skargi do Sądu na bezczynność Wojewody. Przez 6 miesięcy strona nie miała żadnej informacji o przebiegu postępowania mimo, wniesionego w dniu 3.11.2020 r. ponaglenia. Wojewoda także ponaglenie strony Wojewoda przekazał do Urzędu do Spraw Cudzoziemców ze znacznym opóźnieniem, tj. po upływie dwóch miesięcy i dwóch tygodni i po wniesieniu skargi do Sądu. Konieczne było wniesienie skargi do Sądu na bezczynność Wojewody, aby Wojewoda po 6 miesiącach zbadał wniosek strony pod względem formalnym, wezwała do uzupełnienia stwierdzonych braków wniosku i wykonał czynności rutynowe związane z uzyskaniem informacji o wnioskodawcy (art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Sąd nie ma zatem wątpliwości, że organ administracji w sposób znaczny, niezaprzeczalny i bez uzasadnionej przyczyny naruszył wszelkie terminu rozpoznania wniosku strony, to znaczy w sposób rażący naruszył prawo strony skarżącej do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie oraz zasady postępowania, w tym zasadę szybkości postępowania, zasadę zaufania, zasadę informowania, a także prawo do skutecznego wniesienia środka zaskarżenia (ponaglenie).

Odnosząc się do argumentów Wojewody o ogromnej ilości spraw, trudnościach kadrowych i konieczności wnikliwej analizy złożonych przez cudzoziemców dokumentów, Sąd zauważa, że opóźnienia w załatwieniu sprawy, mające zwykle swoje źródło w organizacji pracy urzędu, w tym w jego możliwościach kadrowych, nie stanowią okoliczności wyłączającej stwierdzenie bezczynności czy przewlekłości w załatwieniu sprawy, wręcz przeciwnie, są jednymi z częstych (a w przypadku spraw zezwoleń na pobyt cudzoziemców – obecnie charakterystycznych) przyczyn bezczynności organu administracji czy przewlekłości postępowania. Problemy w organizowaniu pracy urzędu, nawet mające swoje źródło w obiektywnych trudnościach związanych np. z pozyskaniem i szkoleniem pracowników oraz zapewnieniem odpowiedniej infrastruktury do obsługi stron, nie mogą bowiem ograniczać praw strony postępowania ani stanowić usprawiedliwienia dla naruszania tych praw. To na organach państwa ciąży obowiązek zapewnienia sprawnej realizacji ich zadań, przy zapewnieniu przestrzegania obowiązujących przepisów i respektowania wyznaczonych tymi przepisami standardów działania administracji. Konsekwencje zaniedbania tego obowiązku nie mogą obciążać stron postępowania. Podkreślić trzeba, że powołane przez organ okoliczności mają charakter już utrwalony, bowiem powoływane są od ponad 2 lat, podobnie jak argumenty o podejmowanych działaniach zmierzających do usprawnienia funkcjonowania organu, które nie przynoszą zauważalnych skutków w postaci skrócenia okresu rozpoznawania spraw.

Ponieważ do dnia orzekania Wojewoda nie podjął rozstrzygnięcia w sprawie, brak w tym zakresie informacji od stron postępowania, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt III sentencji wyroku).

Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. Przy czym dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia, ma ono bowiem służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim niejako wynagrodzić stronie wadliwe działanie tegoż organu.

Sąd za zasadne uznał przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej uwzględniając ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny - w szczególności całkowite ignorowanie strony przez Wojewodę przez 6 miesięcy od dnia wpływu wniosku strony, niepodejmowanie żadnych czynności, mimo wniesionego ponaglenia, brak informowania strony o przewidywanym terminie zakończenia postępiania oraz o przyczynach zwłoki, nieprzekazanie w terminie do Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponaglenia wniesionego przez stronę, czym Wojewoda wstrzymywał o ponad 2 miesiące rozpoznanie wniesionego przez stronę środka zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego, co z kolei wymusiło na stronie postępowania wniesienie skargi do Sądu. W ocenie Sądu suma pieniężna w wysokości 500 zł z jednej strony zdyscyplinuje organ administracji do wprowadzenia efektywnych zasad procedowania w tego rodzaju sprawach, z drugiej w sposób dostateczny zrekompensuje wszelkiego rodzaju niedogodności jakie związane były z tak długim oczekiwaniem na podjęcie w niniejszej sprawie czynności zmierzających do zakończenia postępowania w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Ignorowanie Strony przez pół roku od złożenie wniosku niewątpliwe wywoływało u skarżącego stres spowodowany niepewnością zarówno co do prawidłowości złożonego wniosku, jak i dalszego zamieszkiwania i pracy na terytorium Polski. Powodowało też niedogodności w bieżącym funkcjonowaniu. W ocenie Sądu, jednak zawarte w skardze żądanie przyznania sumy pieniężnej w wysokości 1000 zł w realiach sprawy jest zbyt wygórowane.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. (punkt V sentencji wyroku).