Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 202/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 21, art. 23 ust. 1, art, 23a ust. 2 i ust. 5
journal: Dz.U. 2015 poz 114
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 15 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2016 roku sprawy ze skargi B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak [...] uchylającą od dnia 22 grudnia 2008 roku decyzję Prezydenta Miasta Ł. znak: [...] z dnia [...] zmienioną decyzją Prezydenta Miasta Ł. znak: [...] z dnia [...] o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem K. H..

Jak wynika z akt sprawy w dniu 12 września 2008 roku B. H. wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na dziecko K. H..

Prezydent Miasta Ł. uznając, że spełnione zostały kryteria określone

w ustawie o świadczeniach rodzinnych decyzją z dnia [...] zmienioną decyzją z dnia [...] orzekł o przyznaniu B. H. prawa do wyżej wnioskowanego świadczenia na okres od 1 września 2008 roku do 31 października 2009 roku.

W dniu 23 września 2009 roku do Centrum Świadczeń Socjalnych w Ł. wpłynął wniosek z Regionalnego Centrum Polityki Społecznej w Ł. z dnia

4 września 2009 roku o udostępnienie danych z informacją, że mąż B. H. – A. H. od dnia 8 marca 2007 roku jest zatrudniony w Wielkiej Brytanii

i ubiega się o brytyjskie świadczenia rodzinne na dzieci M. H. i K. H..

Wobec powyższego decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. uchylił w całości decyzję z dnia [...] zmienioną decyzją z dnia [...]w związku z zastosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Wnioskiem z dnia 18 czerwca 2012 roku B. H. zwróciła się

o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] uznało żądanie skarżącej za niezasadne. Pismem z dnia 11 października 2012 roku B. H. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2013 roku sygn. akt II SA/Łd 55/13 uchylił obie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł..

W dniu 22 sierpnia 2013 roku do Centrum Świadczeń Socjalnych wpłynęła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] orzekająca o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia

[...] dotyczącej uchylenia w całości decyzji tego organu z dnia

[...].

W dniu 4 września 2013 roku do Centrum Świadczeń Socjalnych wpłynęło pismo z Regionalnego Centrum Polityki Społecznej w Ł. z dnia 3 września 2013 roku informujące, iż przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

w niniejszej sprawie mają zastosowanie od dnia 8 marca 2007 roku.

W związku z tym Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], orzekł o uchyleniu swojej decyzji z dnia [...] zmienionej decyzją z dnia [...]. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy powyższą decyzję.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. została przez B. H. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 4 czerwca 2014 roku, sygn. akt II SA/Łd 82/14 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].

W dniu 3 grudnia 2014 roku Regionalne Centrum Polityki Społecznej poinformowało, iż w odniesieniu do wniosków o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych, tj. zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami na dzieci: S. H., M. H. i K. H., świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku pielęgnacyjnego w związku z niepełnosprawnością dziecka K. H. mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od dnia 22 grudnia 2008 roku tj. od dnia przyznania A. H. brytyjskich świadczeń rodzinnych na dzieci z uwagi na zamieszkanie przez niego w Wielkiej Brytanii i podleganiu brytyjskiemu systemowi zabezpieczenia społecznego.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. ponownie uchylił od 22 grudnia 2008 roku decyzję z dnia [...] zmienioną decyzją z dnia [...]. A Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...] uchyliło tę decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W dniu [...] Prezydent Miasta Ł. po raz kolejny uchylił od dnia 22 grudnia 2008 roku decyzję z dnia [...] zmienioną decyzją z dnia [...]. A przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyła B. H. wnosząc o jej uchylenie.

W skardze zarzuciła naruszenie:

1. art. 16 i art. 107 k.p.a.;

2. art. 153 p.p.s.a.

3. art. 23a ust. 2-6, art. 32 ust. 1 oraz art. 17 ust. 5 i ust. 6 u.ś.r.

4. rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71;

5. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej tj. art.7 oraz art. 71 pkt 1.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. ustosunkowując się do zarzutów skarżącej, podtrzymało stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w związku

z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o uchyleniu od dnia 22 grudnia 2008 roku własnej decyzji z dnia [...] przyznającej B. H. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem K. H.

Istotne jest, iż rozstrzygnięcie to wydane jest po ponownym rozpatrzeniu sprawy, a więc jego kontrola sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej, wyrażonym przez sąd we wcześniejszych orzeczeniach wydanych w tej sprawie. Jest to główne kryterium poprawności nowowydanej decyzji i określa zakres dopuszczalnej obecnie weryfikacji. Stosownie bowiem do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (vide: wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt II OSK 518/09, LEX nr 746901). Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (vide: wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1929/09, LEX nr 795206). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków

w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte

w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (vide: wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 614/08, LEX nr 528074).

Rozważania należy więc rozpocząć od przytoczenia ocen prawnych wyrażonych w tej sprawie w prawomocnych wyrokach WSA w Łodzi.

Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2013 roku w sprawie sygn. akt II SA/Łd 55/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylając decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. odmawiające stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia [...] o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego wskazał, że organ nie ustalił od kiedy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Sąd podkreślił, iż organ podejmując decyzję nie dysponował wiedzą o wysokości i okresach na które przyznano świadczenie.

Kontrolując zaś kolejne decyzje wydane w sprawie WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2014 roku sygn. akt II SA/Łd 82/14 zwrócił uwagę, że z dokumentacji organu wynika, iż mąż skarżącej wprawdzie podjął zatrudnienie w dniu 8 marca 2007 r., ale dopiero w dniu 22 grudniu 2008 r., po trzech miesiącach od złożenia wniosku o ich przyznanie, nabył prawo do świadczeń rodzinnych. Sąd ponadto wskazał, że nie zostało wyjaśnione, jakie świadczenia zostały przyznane i wypłacone mężowi skarżącej.

Rozpoznając sprawę ponownie i rozstrzygając ją kontrolowanymi decyzjami organy wykonały wskazania sądu i zastosowały się do oceny prawnej zawartej w prawomocnych wyrokach wydanych w tej sprawie. Prezydent Miasta Ł. uchylając własną decyzje o przyznaniu B. H. świadczeń rodzinnych na rzecz dzieci ustalił, na podstawie informacji HM Revenue & Customs Child Benefit Office brytyjskiej instytucji właściwej do spraw świadczeń rodzinnych, że ojciec dzieci A. H. otrzymywał świadczenia rodzinne na M. H. i K. H. od dnia 22 grudnia 2008 r. Informacja ta zawierała szczegółowy wykaz okresów i wysokości przyznanych świadczeń.

Zgodnie z art. 23a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 114, ze zm.), powoływanej jako u.ś.r. w przypadku gdy osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami marszałkowi województwa.

W przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych lub członka rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy występuje do marszałka województwa o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 23a ust. 2 u.ś.r.).

Wymaganych tym przepisem ustaleń organ dokonał na podstawie informacji Regionalnego Centrum Polityki Społecznej Ł., które realizuje zadania koordynacji świadczeń rodzinnych w krajach Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego na podstawie art. 21 u.ś.r. oraz w związku z uchwałą Sejmiku Województwa [...] z dnia 6 kwietnia 2004 roku Nr XXIII/308/2004 w sprawie zmiany Uchwały Nr VII/61/99 Sejmiku Województwa [...] z dnia 30 marca 1999 roku o powołaniu Regionalnego Centrum Polityki Społecznej Ł..

Organ wziął także pod uwagę, że zgodnie z regulacją art. 23a ust 5 u.ś.r. w przypadku, gdy marszałek województwa ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Ustalenia poczynione w niniejszej sprawie w zakresie przebywania ojca dzieci w państwie członkowskim Unii Europejskiej i pobierania tam świadczeń rodzinnych skutkują brakiem kompetencji Prezydenta do orzekania o prawie do tych świadczeń. Zgodnie z powyższą regulacją, Prezydent Miasta Ł. winien w takiej sytuacji wyeliminować z obrotu prawnego wydane przez siebie decyzje i przekazać sprawę do rozpoznania organowi właściwemu, Marszałkowi Województwa [...]. Kompetencje prezydenta miasta kończą się bowiem w momencie ustalenia, że członek rodziny wnioskodawcy przebywa w państwie, w którym obowiązują przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W takiej sytuacji gdyby prezydent miasta wydał w sprawie decyzję, byłaby ona wadliwa i konieczne byłoby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, w trybie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., z powodu wydania jej przez organ niewłaściwy.

W sprawie niniejszej, w związku z datą złożenia wniosku o świadczenia rodzinne, prawidłowo organy powoływały regulacje wynikające z rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 roku w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (t.j. Dz.U. UE L 08.177.1) oraz rozporządzenia wykonawczego do ww. aktu, tj. rozporządzenia Rady (EWG) Nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 roku w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) Nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (t.j. Dz.U. UE L 08.31.15). Zawarte w tych aktach prawnych przepisy pozwalają na wyeliminowanie skutków podlegania różnym systemom zabezpieczenia społecznego różnych państw, przede wszystkim w związku ze zmianami miejsca pobytu osób lub zmianami ich zamieszkania. Przy czym słusznie organ podnosił, iż odmienne zasady, w różnych państwach unijnych, przyznawania poszczególnych rodzajów świadczeń w ramach świadczeń rodzinnych nie dają podstaw do ich porównywania. Przepisy powyższych rozporządzeń nie przewidują możliwości porównania rodzajów świadczeń rodzinnych i w przypadku zbiegu uprawnień, świadczenia rodzinne udzielane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mające pierwszeństwo. Jednak te kwestie będą miały znaczenie dopiero na etapie ustalania prawa do świadczeń przez Marszałka Województwa.

W sprawie niniejszej istotne jest to, że "świadczenia rodzinne" zdefiniowane w art. 1 pkt u) i) rozporządzenia Rady Nr 1408/01 jako wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne zaspokajające koszty utrzymania rodziny na mocy ustawodawstwa określonego w art. 4 ust. 1 lit. h) zawierają w sobie świadczenia, o których mowa w art. 2 pkt 2 u.ś.r. tj. świadczenie pielęgnacyjne jako świadczenie opiekuńcze.

Zatem organ prawidłowo ustalił, iż w okresie objętym decyzją o przyznaniu skarżącej prawa do świadczeń rodzinnych na rzecz dzieci, ojciec dzieci miał przyznane świadczenia rodzinne w Wielkiej Brytanii. Przy czym słusznie wskazano, powołując się na art. 10 rozporządzenia 574/72, że istotne w niniejszej sprawie było ustalenie kategorii i ogólnej kwoty świadczeń, a nie szczegółowo wysokości i ich rodzaju. Źródłem, które posłużyło do poczynienia ustaleń organu był formularz UK-PL E Form, który w dniu 26 marca 2012 roku wpłynął do Regionalnego Centrum Polityki Społecznej Ł., informujący o przyznaniu A. H. w okresie od 22 grudnia 2008 roku świadczeń na dzieci: M. H. i K. H. (ze wskazaniem miesięcy i kwot przyznanych na poszczególne dziecko).

Mając powyższe na względzie, ocenić należy, iż organ podjął wszelkie niezbędne działania odpowiadające wskazaniom Sądu zawartym w prawomocnych wyrokach. Z tych też względów jako niezasadne należało ocenić zarzuty skargi, jako że kontrolowane decyzje nie naruszały prawa w żadnym zakresie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

B.A.