Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 6/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 4
journal: Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędzia WSA del. Bogusław Woźniak, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. Polska sp. z o. o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Po 639/08 w sprawie ze skargi C. Polska sp. z o. o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 12 marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od C. Polska sp. z o. o. z siedzibą w P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II FSK 6/09

Uzasadnienie

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie o sygnaturze akt I SA/Po 639/08, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270 ze zm.,), oddalił skargę spółki C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 marca 2008 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 rok. Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że decyzją z dnia 15 listopada 2007 r. Naczelnik Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego po przeprowadzeniu postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. określił spółce C. Sp. z o.o. dochód w wysokości 1.722.839,59 zł. Organ podatkowy stwierdził, że spółka niezgodnie z obowiązującymi przepisami zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów roku 2004 wydatki w kwocie 877.464,12 zł poniesione na zakup usług określonych umową o pomoc techniczną z dnia 16 grudnia 1999 r. Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji wydatki poniesione za usługi związane z doradztwem technicznym stanowią koszt uzyskania przychodów w roku jego poniesienia, ponieważ koszty te nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w określonych przychodach. W toku postępowania organ podatkowy ustalił, że w dniu 16 grudnia 1999 r. spółka S. (obecnie skarżąca spółka) zawarła z francuską spółką C. umowę, na mocy której francuski kontrahent zobowiązał się do świadczenia na rzecz podatnika usług handlowych (marketing) poprzez przekazywanie informacji dotyczącej rynku i konkurencji, zapewnienie pomocy odnoszącej się do personelu, udostępnianie analiz rynku, usług finansowych poprzez udzielanie rekomendacji i poparcia w trakcie prezentacji polskiej spółki instytucjom finansowym i bankom, które mogłyby zapewnić wsparcie finansowe, koordynowanie wysiłków w zakresie kontaktów z międzynarodowymi protektorami finansowymi, a także usług administracyjnych, prawnych i podatkowych. Przedmiotem umowy objęte były także usługi personalne świadczone poprzez zaoferowanie programów szkoleniowych dla personelu operacyjnego i administracyjnego, zapewnienie szkoleń, oddelegowanie swoich specjalistów w celu udzielania wsparcia personelowi polskiej spółki, udzielania wsparcia podczas procesu rekrutacji pracowników, w zakresie przetwarzania informacji i systemów, a zakresie zarządzenia ryzykiem, ubezpieczeń i gwarancji poprzez zapewnienie konsultacji w celu ustalenia i analizy ryzyka prawdopodobnego i potencjalnego, zapewnienie usług technicznych do kontroli ryzyka celem ich zminimalizowania, w zakresie badań, rozwoju, laboratoriów poprzez zapewnienie wzorów i know - how, przeprowadzanie analiz laboratoryjnych materiałów, wzorów i procesów, które będą wykorzystywane w określonych miejscach pracy, informowanie o potrzebach zmian technicznych. Umową objęto także usługi doradcze związane ze sprzętem i urządzeniami poprzez zapewnienie opracowań odnoszących się do użytkowania i kosztu użytkowania sprzętu i urządzeń do robót publicznych, doradztwo w zakresie zakupu, wymiany i użytkowania sprzętu i urządzeń. Strony w umowie tej ustaliły też, że wynagrodzenie (opłata menadżerska i techniczna) odpowiadać będzie wysokości 1,5% przychodów uzyskanych w poprzednim roku przez spółkę S. i jej podmioty afiliowane. Zgodnie z umową opłata miała być regulowana we frankach szwajcarskich według kursu z dnia 31 grudnia poprzedniego roku. Zgodnie z umową w 2004 r. C. s.a. wystawiła na spółkę polską faktury za usługi związane z pomocą techniczną łącznie na kwotę 877.462,12 zł stanowiącą 1,5% przychodów podatnika wykazanych w rachunku zysku i strat za 2003 r. przeliczoną w euro według kursu z dnia 31 grudnia 2003 r. Faktury były wystawiane w pierwszym dniu każdego miesiąca w wysokości 1/12 łącznej kwoty obciążającej spółkę. Na podstawie wyciągu z konta przedłożonego przez stronę oraz wyjaśnień podatnika organ ustalił, że zapłata za faktury wystawione w 2004 r. nastąpiła w dniu 25 maja 2005 r. Naczelnik Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego mając na uwadze treść art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2000 r. nr 54 poz. 654, ze zm.), który stanowi, że koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącane także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącane w roku, w którym zostały poniesione, stwierdził po pierwsze, że wydatek poniesiony w 2005 r. za usługi świadczone w 2004 r. przez spółkę C. s.a. winny być zarachowane w roku poniesienia wydatku, a nie w roku 2004. Z powołanego przepisu, zdaniem organu podatkowego wynika, że ustalając moment uznania wydatku za koszt podatkowy, rozstrzygnąć należy, czy istnieje możliwość powiązania tego wydatku z przychodem osiągniętym w roku podatkowym. Wydatki powiązane z osiągniętym przychodem należy uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów w roku (okresie) osiągnięcia przychodów - chyba że ich zarachowanie w tym roku nie było możliwe. Natomiast wydatki wpływające na przychody w sposób pośredni należy kwalifikować do kosztów w momencie ich poniesienia. Po drugie, organ stwierdził, że w sprawie będącej przedmiotem postępowania podatkowego wydatki poniesione przez podatnika na zakup usług związanych z zawartą umową o pomocy technicznej, są kosztem uzyskania przychodu, jednak nie pozostają w bezpośrednim związku z konkretnym przychodem i dlatego powinny być rozliczone w okresie ich poniesienia (zapłaty), tj. w roku 2005. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 12 marca 2008 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając stanowisko i argumentację organu pierwszej instancji. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyniku przeprowadzenia sądowej kontroli objętej skargą decyzji wskazał, że nie narusza ona prawa. Sąd jako bezpodstawny ocenił zarzut naruszenia przez organ pierwszej i drugiej instancji art. 122 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu organy podatkowe włączyły do akt wszystkie dokumenty przedłożone przez stronę i dokonały jej analizy. Materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwolił na ustalenia stanu faktycznego wystarczającego do wydania orzeczenia. Nie można było wedle opinii Sądu również zarzucić organom błędnej oceny tego materiału. Następnie w uzasadnieniu wyroku wskazano, że na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji prawa materialnego. Sąd przytoczył treść art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i wskazał, że zawiera on ogólną definicję kosztów uzyskania przychodów. W myśl tego przepisu kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Ustęp 4 art. 15 określa, kiedy koszty uzyskania są potrącane w czasie. Zgodnie z powołanym przepisem koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku, którego dotyczą, tj. są potrącane także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są potrącane w roku, w którym zostały poniesione. Zatem zasadą jest, że jeśli koszt uzyskania przychodów można powiązać z osiąganym przychodem, czyli pozostaje on w widocznym związku z konkretnym przychodem, to taki koszt jest potrącany w roku, w którym przychód związany z danym kosztem wystąpił albo powinien wystąpić. W takich sytuacjach podatnicy mogą potrącać w danym roku podatkowym koszty poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, jak również koszty jeszcze nie poniesione faktycznie, jeśli odnoszą się do przychodów tego roku podatkowego. Sąd argumentował także, że w działalności gospodarczej ponosi się wydatki, które bezpośrednio wpływają na osiągnięcie przychodu, ale także wydatki, które mają niewątpliwe wpływ na osiąganie przychodów, z uwagi na swą ogólną przydatność, jednakże nie można ich powiązać z konkretnym przychodem. Sąd stwierdził również, że dla ustalenia momentu potrącania wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów winno się rozpoznać rodzaj wydatków i sposób powiązania kosztów z przychodami. W przypadku kosztów pośrednich, uzasadnienie ma odnoszenie wydatków w koszty podatkowe w momencie ich poniesienia. Sąd następnie wskazał, że spółka w 2004 r. zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione za usługi świadczone w ramach umowy o pomocy technicznej zawartej pomiędzy skarżącą a C. s.a. w wysokości 877.464,12 zł . Organy podatkowe nie zakwestionowały, że poniesione wydatki co do zasady stanowią koszt uzyskania przychodu skarżącej spółki, uznały jedynie, że koszt ten winien być zaksięgowany i rozliczony w roku, w którym wydatek został poniesiony. Bezsporne w sprawie jest, że skarżąca dokonała zapłaty za faktury wystawione w 2004 r. w roku 2005. W ocenie Sądu stanowisko organów podatkowych jest zgodne z powołanymi wyżej przepisami. W ramach umowy o pomocy technicznej skarżąca korzystała z usług francuskiej spółki C. s.a. w zakresie usług handlowych, tj otrzymywania informacji dotyczącej rynku i konkurencji, finansowych polegających udzielaniu rekomendacji i poparcia w trakcie prezentacji polskiej spółki instytucjom finansowym i bankom, administracyjnych, prawnych i podatkowych, usług w zakresie szkolenia personelu, usług informatycznych, usług w zakresie udostępniania wyników badań laboratoryjnych w zakresie materiałów, wzorów i technologii, jak również know - how. Umowa ta przewidywała ciągłą współpracę między podmiotami, dlatego też bez względu na rodzaj świadczonych usług w danym miesiącu, czy też w roku podatkowym strony ustaliły, że wynagrodzenie nazwane opłatą menadżerską i techniczną, odpowiadać będzie wysokości 1,5% przychodów uzyskanych przez skarżącą w poprzednim roku podatkowym. C. s.a. w 2004 r. obciążyła skarżącą spółkę za świadczone usługi łącznie na kwotę odpowiadającą 1,5% przychodów podatnika wykazanych w rachunku zysku i strat za 2003 r. przeliczoną w euro według kursu z dnia 31 grudnia 2003 r. Faktury wystawiane były w pierwszym dniu każdego miesiąca w wysokości 1/12 łącznej kwoty obciążającej spółkę. Treść faktury nie konkretyzowała jakiej usługi dotyczy, tym samym wynagrodzenie nie odnosiło się do zakupu konkretnego świadczenia od C. s.a. Było ustalone ryczałtowo i uzależnione wyłącznie od wysokości przychodów roku poprzedniego. Przedłożone przez skarżącą w toku postępowania podatkowego materiały dowodzą jedynie, że umowa o pomocy technicznej faktycznie była realizowana. W ocenie Sądu dowody nie wykazywały natomiast, że wydatki udokumentowane fakturami wystawionymi w 2004 r. były związane z przychodami roku 2004. Strona podnosiła, że w 2004 r. wydatki były poniesione m.in. za udostępnienie technologii wykorzystywanych przy realizacji inwestycji zakończonych w 2004 r., czy też za świadczenie usług doradczych przy zawieraniu umów kredytowych i ubezpieczeniowych w 2004 r. Wskazane argumenty nie zasługiwały ocenie Sądu na akceptację. Umowa o pomocy technicznej realizowana jest w sposób ciągły poprzez możliwość korzystania z szeroko rozumianych usług doradczych, z technologii spółki francuskiej, ze wsparcia przy zawieraniu kontraktów i w stosunku do tego rodzaju kosztów nie jest możliwe doszukiwanie się ich związku z konkretnym przychodem. Dlatego też, zgodnie z art. 15 ust. 4 ww. ustawy, wydatki te winny zostać rozliczone w roku ich poniesienia. 3. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka C. Sp. z o.o. zaskarżyła wskazany powyżej wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez Sąd przez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez uznanie, że wydatek w kwocie 877.462,12 zł zarachowany i uznany przez spółkę za koszt uzyskania przychodu w 2004 roku nie pozostaje w związku z konkretnymi przychodami uzyskanymi przez spółkę w 2004 roku i w związku z powyższym nie może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w 2004 roku. W dalszej kolejności autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 u.p.p.s.a., poprzez brak stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa i w rezultacie oddalenie skargi w sytuacji, gdy w zaskarżonym wyroku Sąd przyjął stan faktyczny, który organy podatkowe ustaliły bez wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego i bez jego oceny, a zatem bez wskazania przez Sąd naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Ostatnia grupa wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczyła naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Do naruszenia tych norm dojść miało w wyniku braku skontrolowania przez Sąd prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji, przez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy, który organy podatkowe ustaliły bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, oraz poprzez brak dostatecznej analizy materiału dowodowego i niewyrażenie własnego stanowiska przez Sąd co do prawidłowości oceny tego materiału przez organy podatkowe oraz brak wskazania przez Sąd podstawy prawnej odmówienia mocy dowodowej środkom dowodowym wskazanym przez skarżącą. Doprowadzić to miało do nieprawidłowych ustaleń faktycznych, to jest ustalenia, że wydatek w kwocie 877.462,12 zł zarachowany i uznany przez spółkę za koszt uzyskania przychodu w 2004 roku nie pozostaje w związku z konkretnymi przychodami uzyskanymi przez spółkę w 2004 roku. Wskazując na powyższe zarzuty, autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Argumentował, że zaskarżony wyrok odpowiadał prawu, a skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw ani zarzutów. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów ani podstaw, a zatem należało ją oddalić. Z uwagi na okoliczność, że skarga kasacyjna zawiera zarzuty zarówno naruszenia przez Sąd przepisów postępowania oraz norm prawa materialnego, w pierwszej kolejności należy odnieść się do tych z nich, które dotyczą przepisów postępowania. W ramach podstawy kasacyjnej o której mowa w art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przez Sąd art.3 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Jednak zarzuty nie mogły zostać uznane za uzasadnione. Tak postawione zarzuty nie mogły bowiem oznaczać, że po pierwsze Sąd pierwszej instancji wydając objęty skargą kasacyjną wyrok nie dokonał sądowej kontroli zaskarżonej decyzji i nie zastosował środków określonych w ustawie o czym mowa w art. 3 § 1 u.p.p.s.a., po drugie że Sąd nie orzekał w objętej skargą kasacyjnej sprawie poza jej granicami wyznaczonym w art. 134 § 1 u.p.p.s.a., oraz po trzecie, że wydając wyrok uchybił normom zawartym w art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy o których mowa w art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Sąd przedstawił w nim w sposób zwięzły stan sprawy, odzwierciedlając udokumentowany w aktach administracyjnych przebieg jurysdykcyjnego postępowania podatkowego zakończonego wydaniem objętej skargą decyzji. Wskazał na zarzuty przedstawione w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powyższe zarzuty, z uwagi na treść objętych nimi norm nie mogły świadczyć też, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej o tym, że Sąd nieprawidłowo ocenił dokonanie przez organy podatkowe ustaleń faktycznych sprowadzających się do przyjęcia, że wydatek spółki w kwocie 877.462,12 zł zarachowany i uznany za koszt uzyskania przychodu w 2004 roku nie pozostaje w związku z uzyskanymi przez spółkę w tym roku przychodami. Błędu Sądu w tym zakresie nie można dopatrzeć się także analizując pozostałe wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 u.p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd bowiem wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej potwierdził w zaskarżonym wyroku, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dokonały wnikliwej analizy materiału dowodowego, zebranego w zgodzie z art. 122, art., 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd słusznie wskazał, że w konsekwencji przeprowadzenia jurysdykcyjnego postępowania podatkowego organy podatkowe słusznie ustaliły, że podatnik zaniżył wysokość dochodu w podatku dochodowym od osób prawnych w zeznaniu o wysokość dochodu w podatku dochodowym od osób prawnych w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu za 2004 rok o kwotę 877.642,12 zł poniesioną w związku z zakupem usług określonych w umowie o pomoc techniczną z dnia 16 grudnia 1999 roku. Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej jej autor nie wskazał jakie, w jego ocenie, konkretnie dowody zostały pominięte w postępowaniu podatkowym kontrolowanym przez Sąd, na okoliczność istnienia bezpośredniego związku wymienionych powyżej wydatków poniesionych z tytułu wynagrodzenia za usługi świadczone na rzecz skarżącej spółki z przychodami uzyskanymi w 2004 roku (str. 16 uzasadnienia skargi kasacyjnej). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie doprecyzowano także w sposób odpowiadający wymogom konstrukcyjnym skargi kasacyjnej o których mowa w art.183 § 1 i art.176 u.p.p.s.a., dlaczego w ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd niewłaściwie miał ocenić, że organy podatkowe dokonały wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy oraz prawidłowo go oceniły stosownie do art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę jedynie w granicach wskazanych jej podstaw, zarzutów ich uzasadniania oraz zakresu żądań, co wynika z art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Rozważając natomiast wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd prawa materialnego, to jest niewłaściwego zastosowania art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, należy powiedzieć, że i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Autor skargi kasacyjnej uzasadniając to naruszenie prawa przez Sąd wskazał, że niesłusznie w toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji uznano, że kwota 877.462,12 zł stanowiąca zapłatę za usługi świadczone na rzecz skarżącej spółki stosownie do umowy z dnia 16 grudnia 1999 roku, nie mogła stanowić kosztów uzyskania przychodów spółki w 2004 roku. Z brzmienia art. 15 ust. 4 wynika między innymi, że koszty uzyskania przychodów potrącalne są co do zasady w roku podatkowym, którego dotyczą, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego. Warunkiem zatem zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu jest powiązanie ich poniesienia z uzyskaniem konkretnego przychodu. Ze stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy udokumentowanego w aktach administracyjnych wynika, że sporne wynagrodzenie wypłacane było w 2005 roku przez skarżącą spółkę na podstawie faktur wystawianych przez spółkę prawa francuskiego C. s.a. w 2004, stosownie do umowy z dnia 16 grudnia 1999 roku. Faktury te świadczą bezspornie, na co słusznie zwracały uwagę organy podatkowe prowadzące postępowanie, że skarżąca spółka poniosła w 2004 roku wydatki w kwotach wskazanych w fakturach. Jednak z opisu tych faktur nie wynika, w jaki sposób kwoty wydatkowane w ten sposób były, bądź mogły być powiązane jako koszty pośrednie uzyskania przychodów, z konkretnym przychodem spółki 2004 roku, gdyż tego roku podatkowego dotyczyło postępowanie podatkowe zakończone wydaniem kontrolowanej przez Sąd decyzji. Stanowiło to warunek zaliczenia spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodów skarżącej spółki w 2004 roku. Zarzut naruszenia przez Sąd art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie był więc zostać uznany za uzasadniony. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono natomiast w oparciu o art. 204 pkt 1 oraz § 14 ust 2 pkt 2 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).