Wyrok NSA, sygn. akt I SA 1517/98
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1999-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 43, art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Skoro skarżący uchybił ustawowemu terminowi do złożenia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej, to przyjąć należy, że organ drugiej instancji prawidłowo postąpił, że odwołanie pozostawił bez rozpatrzenia.

TEZY

Skoro skarżący uchybił ustawowemu terminowi do złożenia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej, to przyjąć należy, że organ drugiej instancji prawidłowo postąpił, że odwołanie pozostawił bez rozpatrzenia.


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast działając w oparciu o art. 134 Kpa, postanowieniem z dnia 29 lipca 1998 r. stwierdził, że odwołanie Mateusza U. od decyzji Wojewody z dnia 12 czerwca 1997 r., na podstawie której pozostawiono bez rozpatrzenia wniosek o przyznanie rekompensaty na cele mieszkaniowe, zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 par. 2 Kpa.

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż opisaną wyżej decyzję Wojewody zawierającą pouczenie o środku i terminie jej zaskarżenia, doręczono w dniu 27 czerwca 1997 r. żonie strony - Katarzynie U. Natomiast Mateusz U. odwołanie od decyzji złożył w dniu 22 września 1997 r. w Urzędzie Wojewódzkim w G., a więc z uchybieniem czternastodniowego terminu przewidzianego w art. 129 par. 2 Kpa. Opóźnienie we wniesieniu środka odwoławczego od zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji doprowadziło do wydania przez organ odwoławczy wskazanego wyżej postanowienia.

Na powyższe postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Mateusz U. zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 9, art. 35 par. 3 i art. 50 Kpa i domaga się uchylenia tegoż postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację zawartą z uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

U źródła wydania zaskarżonego postanowienia przez organ drugiej instancji tkwiła okoliczność, iż odwołanie zostało złożone z przekroczeniem czternastodniowego terminu z art. 129 par. 2 Kpa. Wbrew zarzutom skarżącego stwierdzić trzeba, że organ pierwszej instancji pouczył go o wynikającym z art. 127 Kpa uprawnieniu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 12 czerwca 1997 r. oraz o trybie i terminie dokonania tej czynności. W tej sytuacji, skoro skarżący uchybił ustawowemu terminowi do złożenia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej, to przyjąć należy, że organ drugiej instancji prawidłowo postąpił, że odwołanie pozostawił bez rozpatrzenia.

Sama skuteczność doręczenia skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji nie może nasuwać wątpliwości. Miało ono charakter zastępczy, bowiem zostało dokonane do rąk żony skarżącego, która podjęła się oddać mu przedmiotową przesyłkę. Doręczenie nastąpiło więc z zastosowaniem art. 43 Kpa, który to przepis zezwala na doręczenie dorosłemu domownikowi, jeżeli ten podjął się oddania pisma adresatowi. Żona skarżącego Katarzyna U. na przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny rozprawie w dniu 10 czerwca 1999 r. potwierdziła ten fakt.

Dla oceny zasadności skargi pozostaje bez znaczenia okoliczność, że w dacie omawianego doręczenia skarżący był pozbawiony wolności. Z punktu widzenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących doręczeń /art. 39-49/ tego rodzaju sytuacja jest bowiem procesowo obojętna. Można by ją co najmniej rozważać w powiązaniu z ewentualnością przywrócenia uchybionego terminu. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne tej kwestii jednak nie obejmuje.

Zgodzić się natomiast należy z zarzutem skarżącego, że doszło do zbędnej zwłoki w rozpoznawaniu jego odwołania przez organ drugiej instancji. Nie zmienia to jednak faktu, że wydane przez ten organ postanowienie odpowiada prawu.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 50 Kpa, to należy stwierdzić, iż jest on wynikiem niezrozumienia przez skarżącego instytucji wezwania do czynności procesowych, przewidzianych w tym przepisie. Przepis ten w zaistniałych okolicznościach sprawy w ogóle nie miał zastosowania, stąd też trudno mówić o jego naruszeniu.

Wobec powyższego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę jako bezzasadną należało oddalić.