Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1239/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 64 poz 414
law: Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz, Sędziowie NSA Izabella Kulig – Maciszewska, Zbigniew Rausz /spr./, Protokolant Urszula Radziuk, po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Leszka J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2004 r. sygn. akt 4/II SA/Ka 1158/02 w sprawie ze skargi Leszka J. na decyzję Wojewody Ś. z dnia 18 kwietnia 2002 r. (...) w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

OSK 1239/04

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 14 czerwca 2004 r., 4/II SA/Ka 1158/02 oddalił skargę Leszka J. na decyzję Wojewody Ś. z dnia 18 kwietnia 2002 r., (...) w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia 1 sierpnia 2001 r. Leszek J. został uznany z dniem 20 lipca 2001 r. za osobę bezrobotną - bez prawa do zasiłku, gdyż organ uznał, że nie udokumentował on wymaganego okresu uprawniającego do tego zasiłku wynoszącego 365 dni przypadających w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Następnie organ ten decyzją z dnia 7 września 2001 r. przyznał bezrobotnemu prawo do zasiłku w wysokości 120 % z dniem 25 sierpnia 2001 r., stwierdzając, iż udokumentował on okres uprawniający do tego świadczenia. Decyzją z dnia 25 lutego 2002 r. orzeczono o utracie prawa do zasiłku z dniem wydania decyzji z powodu upływu okresu jego pobierania.

Wnioskiem z dnia 11 lutego 2002 r. Leszek J. zwrócił się o przyznanie mu "zasiłku stałego", podając, iż uprawnienia do niego nabył z końcem roku 2001, ponieważ pracował 30 lat, w tym 15 lat w warunkach szczególnych. Decyzją z dnia 26 lutego 2002 r., na podstawie art. 37k, art. 6 pkt 6 lit. "b" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./, Prezydent Miasta C. odmówił przyznania Leszkowi J. prawa do świadczenia przedemerytalnego wskazując, iż zarejestrował się on w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna w dniu 20 lipca 2001 r., z prawem do zasiłku od dnia 25 sierpnia 2001 r. Udokumentował niewystarczający okres zatrudnienia, bo jedynie 29 lat, 5 miesięcy i 15 dni, w tym 14 lat, 9 miesięcy i 14 dni wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Do ogólnego stażu pracy nie zaliczono mu zatrudnienia w Państwowym Gospodarstwie Rolnym w G. w okresie od 21 czerwca do 31 sierpnia 1970 r., gdyż w opinii organu nie przedstawił on prawidłowych dokumentów, zaś zeznania świadków uznano za niekompletne. Tymczasem według treści art. 371 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r. prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełnia wymagane przesłanki w dacie rejestracji w urzędzie pracy. Zdaniem organu wnioskodawca w dniu 20 lipca 2001 r. nie: wykazał istnienia okoliczności wymienionych w art. 37k cytowanej ustawy, bowiem nie osiągnął wieku 63 lat, ani 60 lat /urodzony jest w dniu 20 kwietnia 1954 r./, jak też okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego 40 lat, ani innych przesłanek. Tak, więc, jak stwierdził organ, Leszek J. nie spełniał w dacie rejestracji istniejących do dnia 31 grudnia 2001 r. wymogów uprawniających do zasiłku przedemerytalnego, gdyż nie udokumentował 35-letniego stażu pracy, ani 30-letniego, w tym 15 lat wykonywania pracy w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze. W przekonaniu organu, nawet zaliczenie okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, nie zmieni tej konkluzji.

W odwołaniu Leszek J. podnosił, że na dzień 31 grudnia 2001 r. udowodnił ponad 30-letni okres pracy, w tym ponad 17 lat w warunkach szczególnych. Jakkolwiek nie spełniał przepisanych wymogów w dniu rejestracji, to okresy te uzyskał w czasie pobierania zasiłku dla bezrobotnych, a nie zaliczenie okresu zatrudnienia w PGR było wadliwe, bowiem pracował tam w pełnym wymiarze godzin.

Organ odwoławczy odwołania nie uwzględnił. W ocenie organu drugiej instancji odwołujący się nie spełnił przesłanek określonych w art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r., gdyż nie wykazał ani sprecyzowanego tam wieku /63 lat lub 60 lat, ani okresów uprawniających do emerytury /odpowiednio 25 lat, 30 lat/ i 40 lat pracy. Nawet przy zaliczeniu okresów pobierania zasiłków nie uzyskałby przepisanych wymogów. Obecne brzmienie art. 371 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do świadczenia przedemerytalnego przyznaje osobom, które spełniły warunki do jego nabycia w dniu rejestracji. Jest natomiast, poza sporem, że w odniesieniu do odwołującego się taki stan rzeczy nie wystąpił.

Na decyzję organu odwoławczego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Leszek J., podnosząc, że wskazał okres zatrudnienia wynoszący ponad 30 lat, w tym 17 lat pracy w warunkach szczególnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uznał skargi za zasadną i oddalił ją.

Przeprowadzona przez Sąd, w ramach określonych ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała uchybień przepisom prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie. Sąd wskazał, że przedmiotem niniejszej sprawy jest uprawnienie skarżącego do świadczenia przedemerytalnego, bowiem tak zakwalifikowały jego żądanie organy administracyjne orzekające w sprawie. Miały do tego prawo z dwóch powodów. Po pierwsze, jakkolwiek wniosek wszczynający to postępowanie nie był jednoznacznie sformułowany, to jego sprecyzowanie w tym kierunku znalazło się w treści odwołania, po wtóre został on złożony pod rządami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w dacie, w której nie przewidywała ona już zasiłków przedemerytalnych, a jedynie świadczenia przedemerytalne. Organy rozstrzygnęły żądanie tylko w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego. Jednak, zdaniem Sądu, przy rozpoznawaniu skargi, nie można pominąć regulacji art. 11 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej z dnia 17 grudnia 2001 r. /Dz.U. nr 154 poz. 1793/, który uprawniał osoby zarejestrowane w urzędach pracy przed dniem wejścia w życie ustawy /tj. przed dniem 31 grudnia 2001 r./ i spełniające warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego albo zachowania praw do nich nabytych przed tą datą. Z tych względów żądanie skarżącego należało ocenić w świetle, zarówno świadczenia, jak i zasiłku przedemerytalnego. Ponieważ skargą objęto decyzje rozstrzygające o świadczeniu przedemerytalnym, kognicja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ograniczona została do tej instytucji. W przekonaniu Sądu odmowa przyznania skarżącemu prawa do świadczenia przedemerytalnego jest trafna. Zdaniem Sądu, słusznie odniesiono ustawowe wymogi warunkujące nabycie prawa do tego świadczenia do stanu istniejącego w dniu rejestracji skarżącego w urzędzie pracy. Ta zasada wynika wyraźnie z przepisu art. 371 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w obu brzmieniach tej ustawy /przed i po 1 stycznia 2002 r./. Przeto przepisane warunki dla nabycia przez skarżącego prawa do świadczenia przedemerytalnego należało oceniać na dzień 20 lipca 2001 r. Sąd zwrócił uwagę, że z treści przywołanego przepisu wynika nadto, iż do wskazanych w art. 37k ust. 1 okresów zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku /dla bezrobotnych/.

Wypływają z tego konkluzje, że, po pierwsze niepodobna zaliczyć okresu pobierania przez skarżącego zasiłku w roku 1999, po wtóre, że w razie gdyby skarżący udowodnił wymagane okresy w wyniku zaliczenia okresu pobierania zasiłku w roku 2001 /od 25 sierpnia do 31 grudnia/, mógłby nabyć prawo do przedmiotowego świadczenia przy spełnieniu pozostałych warunków. Jednakowoż trudno przejść do porządku nad brakiem innej z istotnych przesłanek. Zarówno zasiłek, jak i świadczenie przedemerytalne mogła nabyć osoba, która w dacie rejestracji spełniała warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Tymczasem poza sporem jest fakt, iż skarżący prawo do zasiłku uzyskał później, po dacie rejestracji. Aczkolwiek nie wyjaśnia to jeszcze kwestii czy w tej dacie skarżący nie spełniał warunku do nabycia prawa do zasiłku /np. prawo to mogło mu zostać przyznane później z powodu późniejszego przedłożenia stosownych dokumentów/.

Zagadnienie to, w ocenie Sądu, nie ma jednak większego znaczenia w świetle oczywistego, bez mała, braku wystąpienia pozostałych ustawowych warunków. Skarżący, bowiem, nie mógł nabyć prawa do świadczenia przedemerytalnego z tego powodu, że na dzień rejestracji /jak też zresztą do końca roku 2001/ nie spełniał wymogów zawartych w art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do tej daty. Niezależnie od innych kwestii, nie osiągnął, bowiem wieku ani 63 lat /pkt 1/, ani 60 lat /pkt 2/, ani okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego 40 lat /pkt 3/, bądź 39 lat /pkt 4/. Podobnie rzecz się ma z przesłankami obowiązującymi w dacie orzekania przez organy, tj. w roku 2002, bo skarżący nie ukończył, ani 63 lat wymaganych punktem 1 ust. 1 art. 37 k cytowanej ustawy, ani 55 lat /pkt 2/, jak też 40- letniego okresu uprawniającego do emerytury /pkt 3/ i 39-łetniego takiego okresu /pkt 4/, niezależnie od innych przesłanek, w tym zwłaszcza ocenianych na dzień rejestracji, nadto niezależnie od tego, że owa rejestracja nastąpiła znacznie przed złożeniem wniosku, wreszcie niezależnie od tego, że wymaganego okresu nie uzyskałby nawet przy uwzględnieniu okresu aktualnie pobieranego zasiłku. Tej materii skarżący zresztą nawet nie zaczepiał. Sąd wskazał właściwemu w sprawie organowi, iż jego rzeczą było dokonanie odrębnej oceny prawa skarżącego do zasiłku przedemerytalnego i wydanie odrębnego rozstrzygnięcia w tej materii, co uczyni organ po zwrocie akt. Według Sądu, iż jakkolwiek skarga zmierzała w kierunku uzyskania zasiłku przedemerytalnego, to z uwagi na brak ostatecznego rozstrzygnięcia w tej materii nie mogła odnieść zamierzonego skutku, zaś ze względu na skierowanie jej przeciwko decyzji orzekającej o świadczeniu przedemerytalnym, wywołała ocenę legalności wyłącznie tego rozstrzygnięcia.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Leszek J., reprezentowany przez radcę prawnego Annę G.-L., z substytucji radcy prawnego Lecha K., zaskarżając wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 1 ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2000 nr 122 poz. 1323, stan prawny na dzień 1 stycznia 2001 r./, poprzez nie przyznanie zasiłku przedemerytalnego skarżącemu mimo, spełnienia w czasie pobierania zasiłku dla bezrobotnych wymogów, tj. 30 lat pracy, w tym 15 lat w warunkach szczególnych;

2/ naruszenie art. 11 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej z dnia 17 grudnia 2001 r./Dz.U. nr 154 poz. 1793/, poprzez pominięcie stanu prawnego, iż mimo zlikwidowania z dniem 1 stycznia 2002 r. zasiłków przedemerytalnych, to osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy zarejestrowały się w PUP i spełniły warunki do nabycia prawa do zasiłku, nabywają oraz zachowują prawo na dotychczasowych zasadach;

3/ dokonanie błędnej interpretacji wniosku skarżącego z dnia 10 lutego 2002 r., który potraktowano jako wniosek o świadczenie przedemerytalne mimo, iż skarżący zaznaczył, że wnosi o zasiłek stały, bowiem spełnił warunki 30 lat pracy i 15 lat w warunkach szczególnych;

4/ błędne przyjęcie przez WSA, że decyzja Wojewody Ś. została prawidłowo wydana w sprawie odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego mimo, iż skarżący zawsze podnosił, iż chodzi mu o zasiłek przedemerytalny;

5/ naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 7 Kpa, poprzez nie podjęcie przez organ administracyjny wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

6/ naruszenie art. 9 Kpa, poprzez nienależyte poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw strony, tj. nie informowanie strony, iż wykazanie 30 lat pracy, w tym 15 lat w warunkach szkodliwych, daje mu prawo do zasiłku przedemerytalnego.

Z powyższych względów skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu podstaw kasacji skarżący podniósł, że 20 lipca 2001 r. zarejestrował się w PUP w C. W trakcie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nabył prawo do zasiłku przedemerytalnego, bowiem legitymował się z ówczesnym zasiłkiem dla bezrobotnych okresem ponad 30 lat pracy w tym ponad 15 lat w warunkach szczególnych. Staż pracy w takim wymiarze dawał skarżącemu prawo do otrzymania zasiłku przedemerytalnego. Wprawdzie wniosek o przyznanie zasiłku złożył skarżący dopiero w lutym 2002 r., jednak z treści pisma jasno wynikało, iż stara się on o zasiłek stały z powodu uzyskania 30 lat stażu pracy, w tym 15 w warunkach szczególnych. Organy orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę uregulowania wynikającego z art. 11 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 2001 r., stwierdzającego, że osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy zarejestrowały się w PUP i spełniły warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawa na dotychczasowych zasadach.

Niezrozumiałe, przy tym, jest twierdzenie zawarte w decyzji Wojewody Ś., że Leszek J. ma jedynie 29 lat, 5 miesięcy i 15 dni pracy, w tym 14 lat, 9 miesięcy i 14 dni wykonywania pracy w warunkach szczególnych, skoro ze świadectw pracy i załączonych zaświadczeń, po doliczeniu pobieranego wówczas zasiłku dla bezrobotnych wynika, że staż pracy jest większy. W dacie 2 marca 1999 r. PUP w C. wyliczył Leszkowi J. 28 lat, 3 miesiące i 19 dni. Do dnia 31 października 1999 r. pracował on jeszcze w PPHU "J." od 1 maja 2000 r. do 31 maja 2000 r., "W." s.c. od 15 czerwca 2000 r. do 31 stycznia 2001 r., w areszcie od 14 lutego 2001 r. do 18 lipca 2001 r. i ponownie pobierał zasiłek dla bezrobotnych od 25 sierpnia 2001 r. do 31 marca 2002 r. Nadto przedstawił zaświadczenie z Agencji Nieruchomości Rolnych o pracy w PGR G. - sierpień 1969 r. Skarżący pominął. kwestionowane przez PUP zatrudnienie. od 21 czerwca 1970 r. do 31 sierpnia 1970 r., bowiem na koniec 2001 r. legitymował się już 30 letnim stażem pracy, co potwierdzają cytowane dokumenty. Żaden z organów administracyjnych nie zadał sobie trudu, by przeliczyć staż pracy skarżącego, przez co niewątpliwie naruszono art. 7 Kpa. Skoro skarżący złożył świadectwa pracy, zaświadczenia z poprzednich zakładów pracy, wykazując tym samym, iż spełnia warunki stażowe do otrzymania zasiłku przedemerytalnego, to organ administracyjny winien naliczyć ten zasiłek, pouczyć, jakie dokumenty należy donieś lub, jakie wnioski złożyć. W przypadku skarżącego, nie tylko nie został on pouczony, ale jego wniosek został zinterpretowany na jego niekorzyść, mimo, iż ustawa nowelizująca w cytowanym wyżej art. 11 ust. 2 przyznawała mu prawo do zasiłku przedemerytalnego mimo, iż ustawa od dnia 1 stycznia 2002 r. tego zasiłku już nie przewidywała. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Wojewody Ś., uznając, iż skarżący wnosił o przyznanie świadczenia przedemerytalnego i pod tym kątem rozpoznał sprawę, motywując to faktem, że tak zakwalifikował jego sprawę organ administracyjny. Tymczasem skarżący zdaje sobie sprawę, iż nie spełnia warunków do świadczenia przedemerytalnego i nigdy o takie świadczenie nie wnioskował. Zawsze podnosił 30 letni staż pracy, w tym 15 lat pracy w warunkach szczególnych, a to są przesłanki li tylko zasiłku przedemerytalnego. Faktem jest, że skarżący używał w swych pismach pojęć "zasiłek stały", a nawet w odwołaniu z dnia 11 marca 2002 r. pojęcia "świadczenie przedemerytalne", jednakże to treść pisma decyduje o jego charakterze, a nie błędne nazewnictwo użyte w jego treści. W skardze na decyzję Wojewody Ś., Leszek J. domagał się przyznania zasiłku przedemerytalnego, dlatego niezasadne jest twierdzenie WSA w uzasadnieniu wyroku, iż żądanie skarżącego należy ocenić w świetle świadczenia przedemerytalnego, z powodu objęcia skargą decyzji rozstrzygającej o świadczeniu przedemerytalnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył co następuje:

Oceniając zasadność, wniesionej przez Leszka J., skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lipca 2004 r., stwierdzić należy, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do postanowień art. 183 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 ust. 2. Żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymieniona w cytowanym art. 183 ust. 2 omawianej ustawy, nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają, między innymi, wymienione w art. 176 powoływanej ustawy, podstawy kasacyjne, które, zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić:

1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji, wnoszący skargę kasacyjną, musi wskazać konkretną normę prawa materialnego czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. W niniejszej sprawie, wnoszący skargę kasacyjną Leszek J., zarzucił, w pierwszym rzędzie, naruszenie przez Sąd prawa materialnego, a to art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2003 nr 58 poz. 514 ze zm./, nie wskazując przy tym, na czym to naruszenie prawa miałoby polegać /czy błędnej wykładni przepisu, czy jego niewłaściwym zastosowaniu/. Powołany przepis nie jest związany z przedmiotem rozpoznawanej sprawy, którym jest świadczenie przedemerytalne /zasiłek przedemerytalny/ a dotyczy podmiotów mogących prowadzić pośrednictwo pracy na terenie kraju lub za granicą. Stąd też chybiony jest zarzut naruszenia tego przepisu przez Sąd w zaskarżonym wyroku.

Niezasadny jest, także, postawiony w podstawach kasacji, zarzut naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 9 Kpa. Przepisy te, bowiem, nie miały zastosowania przy dokonywaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oceny zgodności z prawem decyzji Wojewody Ś. z dnia 18 kwietnia 2002 r. w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego. Cytowane przepisy art. 7 i art. 9 Kpa miały, poprzez art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ale tylko pod rządami tej ustawy, która obowiązywała do dnia 31 grudnia 2003 r. Od dnia 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, normująca postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych /sprawy sądowoadministracyjne/. Tylko, zatem, przepisy tej ustawy miały zastosowanie w postępowaniu, w którym wydany został zaskarżony wyrok. Skarżący, natomiast, nie wskazał w skardze kasacyjnej, który z przepisów regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi, został w tym przypadku naruszony i to w taki sposób, że mogło to mieć wpływ na wynik sprawy.

Nie można, także, podzielić zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu przez zaskarżony wyrok postanowień art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie między innymi ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. nr 154 poz. 1793/. Przepis ten, bowiem, odnosi się, zarówno do zasiłku przedemerytalnego, jak i świadczenia przedemerytalnego, do których wymienione w tej normie podmioty nabyły lub zachowały prawo na dotychczasowych zasadach, tj. zasadach obowiązujących przed nowelizacją ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, dokonaną ww. ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r.

We wniosku z dnia 10 lutego 2002 r., ani później w toku postępowania administracyjnego, Leszek J. nie wskazał jednoznacznie, o jaki rodzaj świadczenia mu chodzi. Stwierdzenia jego, w tym względzie, wskazywały zarówno na przesłanki zasiłku przedemerytalnego, jak i świadczenia przedemerytalnego. Dopiero w skardze na wzmiankowaną decyzję Wojewody Ś. z dnia 18 kwietnia 2002 r. Leszek J. opowiedział się wyraźnie za zasiłkiem przedemerytalnym. Prawidłowe jest, więc, stanowisko Sądu I instancji w tej sprawie, iż w okolicznościach tej sprawy, organ administracji publicznej winien był rozpoznać żądanie skarżącego w dwojakim aspekcie, tj. spełnienia przesłanek tak do świadczenia przedemerytalnego, jak i zasiłku przedemerytalnego. Jeśli idzie o świadczenie przedemerytalne to skarżący, w skardze kasacyjnej, wyraźnie zaznaczył, iż nie spełnia wymagań ustawy do uzyskania tego rodzaju świadczenia. W tym zakresie, zatem, zaskarżony wyrok oddalający skargę zainteresowanego na decyzję odmawiającą mu przyznania świadczenia przedemerytalnego, prawa nie narusza. Gdy natomiast, idzie o zasiłek przedemerytalny, to z uwagi na to, że organ administracji publicznej nie rozpoznał wniosku skarżącego w tym kierunku, zgodnie z zaleceniami Sądu, obowiązany będzie zbadać, w kontekście powołanego art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., czy Leszek J. spełnia przesłanki do nabycia zasiłku przedemerytalnego.

W świetle powyższego, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało oddalić.