Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 360/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2 pkt 2, art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 5, art. 92b, art. 92c
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 pkt 26
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M. L. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ zasądza od Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony)


UZASADNIENIE

Decyzją z "[...]" r. "[...]" Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w O. (dalej jako: "organ I instancji", "WITD") nałożył na M. L., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "M. L. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" (dalej jako: "Skarżąca", "Strona") karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 zł, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U.

z 2019 r., poz. 2140 ze zm.), dalej jako: "u.t.d".

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że kara wymierzona została za naruszenia warunków i obowiązków przewozu drogowego, stwierdzone podczas kontroli w przedsiębiorstwie w dniach od 8 do 23 stycznia 2020 r. Szczegółową kontrolą, w zakresie przestrzegania czasu prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw i odpoczynku, a także przepisów dotyczących stosowania urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i odpoczynku oraz aktywności kierowcy, objęto pięciu kierowców. Organ wskazał, że przeprowadzona kontrola ujawniła następujące naruszenia:

1) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy

(lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.). Wyszczególniono 15 takich zdarzeń, przy czym uwzględnił organ częściowo wyjaśnienia Strony i ostatecznie ukarał ją za

7 naruszeń. Podał, że każde z naruszeń podlega karze po 100 zł, wobec czego łącznie kara za niniejsze naruszenie wyniosła 700 zł (7 x 100 zł);

2) przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin

w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone (lp. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.). Organ wyjaśnił, że uznał wyjaśnienia Strony odnośnie do naruszenia czasu prowadzenia pojazdu przez kierowcę P. M., które wynikało z nieprawidłowego operowania przełącznikiem tachografu. Podano jednak, że wskazanego naruszenia dopuścił się kierowca K. R. w dniach 7 marca 2019 r. oraz 8 kwietnia 2019 r. Wyjaśniono, że za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów dotyczących przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin

o czas do 1 godziny podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł, wobec czego za ww. naruszenie wymierzono karę w łącznej wysokości 200 zł (2 x 100 zł);

3) skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego

(lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d.) przez kierowcę K. W., który

w dniu 31 stycznia 2019 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w którym winien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek, który skrócony został

o 1 godzinę i 59 minut oraz w dniu 6 marca 2019 r. – o 49 minut. Za naruszenia te wymierzono karę w łącznej wysokości 400 zł (2 x 100 zł + 200 zł);

4) skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej (lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.) przez kierowcę J. L. Analiza danych z karty kierowcy wskazała, że w dniu

17 kwietnia 2019 r. o godzinie 5:53 rozpoczął on 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek.

W okresie tym kierowca odebrał natomiast jedynie 4 godziny i 11 minut odpoczynku, tj. od godziny 1:42 do godziny 5:53 w dniu 18 kwietnia 2019 r. Tym samym skrócono dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 49 minut, za co kara wyniosła 2.150 zł (150 zł + 350 zł + 3 x 550 zł);

5) niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku poprzez skrócenie drugiej części odpoczynku o czas do 1 godziny (lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d.) przez J. L. w dniu 18 kwietnia 2019 r. Za to naruszenie kara wyniosła 100 zł;

6) skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego

(lp. 5.9. załącznika nr 3 do u.t.d.) przez kierowcę J. L., który w okresie od 28 stycznia 2019 r. od godziny 00:00 do 3 lutego 2019 r. do godziny 23:59 odebrał jedynie 22 godziny i 22 minuty odpoczynku, podczas gdy powinien odebrać minimum 24 godziny nieprzerwanego odpoczynku. Tym samym skrócił tygodniowy czas odpoczynku

o 1 godzinę i 38 minut, za co organ wymierzył karę w wysokości 200 zł. Uznano natomiast wyjaśnienia Strony w zakresie skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego przez kierowcę P. M.;

7) niedopełnienie wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy (lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d.). Organ wykazał 108 takich naruszeń, przy czym uznano wyjaśnienia Skarżącej w zakresie naruszenia polegającego na niedopełnieniu wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy przez K. K. w dniu 30 stycznia 2019 r., bowiem kierowca ten nie był pracownikiem Skarżącej, a przejazd wykonywał pomocniczo i nieodpłatnie. Mając to na względzie organ wymierzył karę w łącznej wysokości 6.250 zł (93 x 50 zł + 16 x 100 zł);

8) niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy za każdy dzień (lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

- w decyzji omyłkowo wskazane jako lp. 5.2.) przez kierowcę P. M., który nieprawidłowo operował przełącznikiem tachografu cyfrowego zaznaczając "inne prace" w miejsce "odpoczynku" w okresie od 19 lutego od godz. 17.45 do 26 lutego 2019 r. do godz. 06.05 i w okresie od 6 kwietnia 2019 r. od godz. 7.55 do 8 kwietnia 2019 r. do godz. 8.19, za co wymierzono karę w kwocie 300 zł (3 x 100 zł);

9) niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi (lp.6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.) w pojazdach o nr rejestracyjnych "[...]" oraz "[...]" we wskazanych przez organ I instancji okresach. Nie uwzględniono wyjaśnień Strony

w tym zakresie, podając, że jazda pojazdem, którym jest wykonywany transport drogowy w firmie transportowej bez karty kierowcy jest sytuacją wyjątkową. Okolicznością wyjątkową nie jest natomiast przedłożenie zbiorczej faktury za naprawy oraz stwierdzenie, że pojazd w jednym dniu został użyczony rolnikowi, który przewoził nim zboże. Kara za to naruszenie, zgodnie z przepisami, wyniosła 5.000 zł.

Organ I instancji wyjaśnił, że nie znalazł podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary, a Skarżąca miała wpływ na opisane naruszenia. Nadzór nad ewidencją czasu pracy, właściwe dokumentowanie aktywności kierowców oraz właściwe dokumentowanie innych zdarzeń mających wpływ na wykonywanie transportu drogowego są obowiązkami przedsiębiorcy, wykonującego przewozy drogowe. Ponadto przy każdym opisanym naruszeniu organ wyjaśnił, które z wyjaśnień Strony uznał,

a którym nie dał wiary i dlaczego.

Reasumując, organ I instancji wskazał, że suma kar wyniosła 15.300 zł, jednak zgodnie z art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, kara nie może przekroczyć 15.000 zł, wobec czego ograniczono jej wysokość do wskazanej kwoty.

Od ww. decyzji Strona w przepisanym terminie odwołała się i wniosła o ponowną analizę zebranego materiału dowodowego, ponieważ będzie ona miała istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W uzasadnieniu odwołania zanegowano wskazane przez organ I instancji naruszenia, bowiem w ocenie Strony w ogóle naruszenia te nie miały miejsca. Wyjaśniono, że kierowca J. L. nie skrócił w dniach 17/18 kwietnia 2019 r. wymaganego dziennego odpoczynku, ponieważ wykonywał wtedy pracę w załodze dwuosobowej, więc 17 kwietnia 2019 r. o godzinie 5.53 rozpoczął on 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać 9-godzinny odpoczynek; odebrał on zaś 7 godz. i 16 min., więc odpoczynek został skrócony o 1 godzinę i 44 minuty. Wobec tego w dniach 18/19 kwietnia 2019 r. kierowca ten nie skrócił dzielonego dziennego odpoczynku o 22 minuty, gdyż 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać wymagany odpoczynek rozpoczął się w dniu 18 kwietnia 2019 r. o godzinie 8.58; tym samym w ocenie Strony naruszenie nie miało miejsca. Wskazano również, że nie miało miejsca naruszenie polegające na niewprowadzaniu ręcznie danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, co wynika z dokumentacji przedłożonej przez Stronę

w toku kontroli. Podniesiono, że nie doszło do naruszenia określonego jako niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, które skutkowało nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi w pojazdach o nr rej. "[...]" i "[...]", ponieważ sam fakt poruszania się pojazdów bez karty kierowcy nie dowodzi, że popełniono naruszenie "niewłaściwej obsługi tachografu". Przejazdy bez karty były uzasadnione i dopuszczone na podstawie przepisów Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a sytuacje te dotyczyły zazwyczaj przewozów wykonywanych w ramach naprawy lub konserwacji,

co potwierdza fakt logowania się do tachografu serwisanta w dniu 18 marca 2019 r.

W dniu 5 kwietnia 2019 r. pojazd został natomiast nieodpłatnie użyczony sąsiadowi, który prowadzi gospodarstwo rolne. W ocenie Strony w trakcie prowadzonego postępowania organ nie próbował ustalić, jakie okoliczności były przyczyną przejazdów bez karty kierowcy. Powołując się na treść przepisu art. 92b u.t.d. Skarżąca wniosła

o uwzględnienie jej uwag i umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego w powyższym zakresie.

Decyzją z "[...]" r., nr "[...]", Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "organ odwoławczy", "GITD") uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekł

o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy i powołał przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Przedstawił własne ustalenia poczynione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego oraz dokonał ich subsumcji pod wymienione przepisy załącznika nr 3 u.t.d. Wskazano, że organ I instancji prawidłowo ocenił naruszenie z lp. 5.11. załącznika nr 3 do u.t.d.

i ustalił karę w łącznej kwocie 700 zł, podobnie jak naruszenie z lp. 5.2. i wymiar kary

w kwocie 200 zł. W zakresie naruszenia określonego w lp. 5.5. załącznika nr 3 do u.t.d. wyjaśniono, że kierowca K. W. w dniu 31 stycznia 2019 r. skrócił wymagany czas odpoczynku o 1 godzinę i 59 minut. Mając więc na uwadze, że ustawodawca usankcjonował skrócenie okresu odpoczynku o czas do 1 godziny karą

w wysokości 100 zł, zaś skrócenie o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut – karą w wysokości 200 zł, kara za to naruszenie wynosi 300 zł. Natomiast za naruszenie z dnia 6 marca 2019 r., tj. skrócenie dziennego okresu odpoczynku o 49 minut wymierzono karę w wysokości 100 zł. Za zasadne uznano więc nałożenie kary przez organ I instancji w łącznej wysokości 400 zł.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, tj. lp. 5.7. załącznika nr 3 do u.t.d., wyjaśniono, że skrócenie czasu odpoczynku do 1 godziny usankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 150 zł, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin – 250 zł, zaś za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin – karą w wysokości 550 zł. Wobec tego za naruszenie kierowcy J. L., który skrócił czas odpoczynku o 4 godziny

i 49 minut, kara winna wynieść łącznie 2.150 zł. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania, że w dniach 17/18.04.2019 r. kierowca ten nie skrócił wymaganego skróconego odpoczynku dziennego o 4 godz. i 49 minut, gdyż w tych dniach wykonywał pracę w załodze dwuosobowej, dlatego w dniu 17.04.2019 r. o godz. 05:53 rozpoczął 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać 9-godzinny odpoczynek, a w tym okresie odebrał 7 godz. i 16 minut, zatem skrócił odpoczynek o 1 godz. i 44 minuty, wskazano, że stanowisko to jest nieprawidłowe. Jak ustalono bowiem w załodze dwuosobowej kierowca ten pracował 17.04.2019 r. od godz. 05:53 do godz. 01:42 w dniu 18.04.2019 r. O godz. 01:42 kierowca rozpoczął odbieranie dziennego odpoczynku trwającego 7 godzin i 15 minut, tj. do godz. 05:53 dnia 18.04.2019 r., natomiast w dniu 18.04.2019 r. o godz. 08:58 ww. kierowca rozpoczął jazdę jako pojedynczy kierowca. W tej sprawie zatem kierowca nie spełnił warunków, aby wykorzystać skrócony wymagany odpoczynek 9-godzinny w okresie 30-godzinnym.

Wskazano również, że niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku organ I instancji ocenił prawidłowo, nakładając na Skarżącą karę

w wysokości 100 zł. Podobnie w przypadku naruszenia określonego w lp. 5.9. załącznika nr 3 do u.t.d., czyli skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego, zasadnie wymierzono karę w wysokości 200 zł.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis (lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d.), GITD uchylił karę w wysokości 6.250 zł i wymierzył karę w wysokości 6.200 zł. Wyliczono 108 naruszeń i odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśniono Stronie, że karty kierowców w ww. przypadkach nie zawierały symboli państwa rozpoczęcia/zakończenia/rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy. Cyfrowe dane przekazane w toku kontroli zostały zapisane na płycie CD, wobec czego sporządzona przez Stronę wizualizacja aktywności kierowców nie wpłynęła

na ustalenia stanu faktycznego w powyższym zakresie.

Wyjaśniając ostatnie z ustalonych przez organ I instancji naruszeń

(tj. niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień, tj. naruszenia z lp. 6.3.11. załącznika nr 3 do u.t.d.), GITD podzielił stanowisko organu I instancji, stwierdzając 8 przypadków tego typu naruszeń i wymierzając karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. Podniesiono, że Skarżąca nie udowodniła aby we wskazanych przypadkach jazda odbywała się w ramach wyłączeń spod obowiązku rejestracji.

Stwierdzono, że suma kary pieniężnej za stwierdzone przez organ odwoławczy naruszenia wyniosła 15.250 zł, jednak na podstawie art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. wysokość kary została ograniczona do 15.000 zł.

Wyjaśniono, że GITD nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d., ponieważ Strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Podniesiono nadto, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia

nr 165/2014 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG)

nr 3820/85. Podkreślono, że do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy wynikających z ww. aktów prawnych należy bieżący nadzór nad pracą zatrudnionych kierowców oraz pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Podmiot wykonujący transport ma bowiem zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do przestrzegania przez kierowców czasu pracy kierowcy. Samo przeszkolenie kierowców, czy zapoznanie ich z regulaminem jest niewystarczające, jeżeli przedsiębiorca tylko pozornie egzekwuje przestrzeganie ustalonych zasad. Ponadto, przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców, co powinno uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę, jak również czynności przewidziane w trakcie załadunku i rozładunku pojazdu. Na poparcie przedstawionego stanowiska obszernie powołano stosowne fragmenty orzecznictwa sądowoadministracyjnego i ostatecznie stwierdzono, że organ I instancji nie naruszył swoim postępowaniem przepisów prawa.

W dniu 24 marca 2021 r. M. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na ww. decyzję GITD, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania – tj. art. 7 i 7a w zw. z art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 92b i 92c u.t.d. poprzez nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej w sytuacji, w której spełnione zostały przesłanki pozwalające na odstąpienie od zastosowania sankcji. Na podstawie przedstawionych zarzutów Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi powielono zarzuty podniesione w odwołaniu; przytoczono stan faktyczny sprawy i powołano przepis art. 92b u.t.d. Dodano, że na podstawie art. 92c u.t.d. postępowanie wszczęte w sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują na brak wpływu przedsiębiorcy na powstałe naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenia została już nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynęły ponad 2 lata.

Wyjaśniono, że w toku postępowania administracyjnego Strona wykazała, że

w przedsiębiorstwie Skarżącej zapewniono właściwą organizację i dyscyplinę pracy, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców norm czasu jazdy, przerw

i odpoczynków oraz właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowców; prowadzona była również stała kontrola czasu pracy kierowców. Zakwestionowano karę w kwocie 6.250 zł za naruszenie wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy wskazując, że przedstawiono wizualizację aktywności kierowców – sporządzoną na podstawie ich kart - która potwierdziła, że kierowcy prawidłowo wpisywali symbole państw w których rozpoczynali i kończyli pracę. Powtórzono, że organ nie dokonał ponownej analizy materiału, który dotyczył kwestii niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu. Zarówno w przypadku samochodu o nr rej. "[...]", jak i o nr rej. "[...]" nie można, w ocenie Strony, mówić o niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu tachografu, ponieważ sam fakt poruszania się pojazdów bez karty kierowcy nie dowodzi, że popełniono naruszenie "niewłaściwej obsługi tachografu". Przejazdy bez karty były uzasadnione i dopuszczone na podstawie przepisów Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a sytuacje te dotyczyły zazwyczaj przewozów wykonywanych w ramach naprawy lub konserwacji,

co potwierdza fakt logowania się do tachografu serwisanta w dniu 18 marca 2019 r. Zarzucono, że w trakcie prowadzonego postępowania nie próbowano ustalić jakie okoliczności były przyczyną przejazdów bez karty kierowcy, a przedstawione przez Stronę dowody i wyjaśnienia nie zostały uwzględnione.

W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniono, że Skarżąca, chcąc zwolnić się z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, winna wykazać zaistnienie przesłanek egzoneracyjnych i je udowodnić, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Wskazano nadto, że organ administracyjny ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, który jest konieczny dla rozstrzygnięcia sprawy i obowiązek ten wypełnił zarówno organ I instancji, jak i GITD.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę złożył stosowny wniosek, a Skarżąca nie sprzeciwiła mu się.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw.

z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa

w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. Tym samym sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy zawisłej przed organami administracyjnymi, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a., uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

W rozpoznawanej sprawie tutejszy Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż wskazane w samej skardze.

Na wstępie wyjaśnić pozostaje, że przepisy u.t.d. określają między innymi zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to, w myśl art. 4 pkt 22 u.t.d., obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litera a-y u.t.d.

Zgodnie z przepisem art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Natomiast w myśl przepisu art. 92a ust. 5 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć:

1) 15 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2) 20 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

3) 25 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

4) 30 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

5) 40 000 złotych – dla podmiotu wykonującego inne czynności związane

z przewozem drogowym;

6) 100 000 złotych – dla przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane

w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.).

Kolejne przepisy u.t.d. tj. art. 92b oraz art. 92c regulują natomiast przypadki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika. Przepis art. 92b ust. 1 u.t.d. stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006,

b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014,

c) umowy AETR,

d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa

w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

W pozostałych przypadkach, przewidzianych w przepisie art. 92c u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Okolicznością bezsporną wynikającą z przekazanych akt tej sprawy pozostaje, że w toku przeprowadzonej przez organ I instancji kontroli w dniach od 8 do 23 stycznia 2020 r. wykazano szereg naruszeń, określonych w załączniku nr 3 do u.t.d. Wyjaśnić więc w tym miejscu wypada Skarżącej, że odpowiedzialność administracyjna podmiotu wykonującego przewóz drogowy na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym ma charakter odpowiedzialności obiektywnej i jako taka obciąża podmiot wykonujący przewóz drogowy zawsze w sytuacji, gdy wystąpił zakazany przez prawo skutek. Jedynie na zasadzie wyjątku ustawodawca przewidział sytuacje, w których odpowiedzialność ta zostaje wyłączona (art. 92b i art. 92c u.t.d.). Stanowisko judykatury jest jednolite w kwestii tego, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany

i w razie stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ - co do zasady - zobowiązany jest

do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej

w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 2 u.t.d. (zob. np. wyrok WSA

w Krakowie z 18 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1158/20, wyrok WSA w Gliwicach z 30 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 822/20, czy wyrok NSA z 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 2284/17, dostępne w dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA).

Jednocześnie należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny

w dotychczasowym orzecznictwie stoi na stanowisku, że właśnie z uwagi na charakter odpowiedzialności przewoźnika za naruszenia obowiązków i związany charakter decyzji w tym przedmiocie, przepisy wyłączające odpowiedzialność przewoźnika odnoszą się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności

i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Co więcej, okoliczności te powinny zostać wykazane przez przewoźnika (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1968/18, czy wyrok NSA z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 882/18, dostępne w CBOSA).

W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały w rzeczonej sprawie, że Skarżąca nie wykazała i nie udowodniła aby w jej przypadku okoliczności takie zaszły. Strona zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze, powtarza jedynie ogólnikowe stwierdzenia o tym, że zapewnia ona właściwą organizację i dyscyplinę pracy, a wskazane przez organ naruszenia dotyczące naruszenia wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy oraz naruszenia polegające na niewłaściwej obsłudze tachografu nie miały miejsca. Również zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania nie znajdują uzasadnienia

w materiale dowodowym, a Skarżąca nie wskazuje, jakie - w jej ocenie - konkretnie dowody zostały pominięte, ani jakie naruszenia procedury mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Jak wyjaśniono wyżej, zastosowanie ww. przepisów jest możliwe, gdy przedsiębiorca wykaże stosownymi dowodami, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub że wystąpiły zdarzenia, których nie mógł przewidzieć. To przedsiębiorca wywodzi bowiem skutki prawne z niego wynikające i to na nim spoczywa ciężar wykazania tych okoliczności i udowodnienia okoliczności objętych jego hipotezą (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 545/12, CBOSA). Ponadto, w orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wskazuje na okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, a więc na sytuacje powstałe w warunkach niezależnych od przedsiębiorcy, np. klęski żywiołowe, katastrofy czy wprowadzenie na danym obszarze stanów nadzwyczajnych. Zdarzenia takie nie miały jednak miejsca w niniejszej sprawie. Dodatkowo z analizy przepisów regulujących odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów u.t.d. wynika, że odpowiedzialność ta ma rozszerzony zakres, a wobec tego to Skarżąca ponosi konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji pracy przedsiębiorstwa, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje (kierowcami). Jest to bowiem odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, która nie jest oparta na zasadzie winy. Ostatecznie wyjaśnić trzeba, że przepis ten nie może sanować oczywistych naruszeń, wynikających m.in. z nieprzestrzegania przepisów o czasie pracy kierowców. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie stwierdzał, że przedsiębiorca powinien tak kształtować swoje relacje z pracownikami wykonującymi na jego rzecz transport drogowy, aby - przy użyciu odpowiednich środków kontroli i nadzoru - nie dochodziło do łamania przepisów znajdujących w tym zakresie zastosowanie. Warunkiem zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnej jest nie tylko brak możliwości przewidzenia zdarzeń i okoliczności, powodujących naruszenie, ale ponadto występujący jednocześnie brak wpływu na powstanie naruszenia.

W rozpoznawanej sprawie z akt sprawy nie wynika, aby Skarżąca podejmowała w czasie popełnienia naruszeń jakiekolwiek środki dyscyplinujące kierowców do przestrzegania przepisów.

I tak nie zasługują na uwzględnienie argumenty Skarżącej podnoszone, tak w odwołaniu jak i w skardze, odnośnie do możliwości zastosowania wynikających z przepisów Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyjątków w zakresie odstępstwa od rejestracji przejazdu poprzez niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, które skutkowało nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi w pojazdach o nr rej. "[...]""[...]", w zakresie przewozów wykonywanych w ramach naprawy lub konserwacji, bowiem możliwość skutecznego powołania się na takie okoliczności wymaga spełnienia określonych warunków, wymienionych w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85

i 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 102, str. 1 ze zm.) - dalej jako: "rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r.", które nie zostały spełnione w omawianym stanie faktycznym.

Nie sposób bowiem zaaprobować stanowiska Skarżącej, że fakt przedłożenia faktury za przeprowadzone naprawy z dnia 26.02.2019 r. oraz 25.03.2019 r. (karta 100 i 101 akt adm.) bez wykazania danych konkretnego pojazdu którego naprawa dotyczyła, uzasadnia naruszenia dotyczące wielokrotnego realizowania przewozów drogowych bez rejestracji przez kierowcę swojej aktywności na karcie kierowcy, naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi tj. naruszenia określonego w lp.6.2.1 załącznika nr 3 u.t.d., które to naruszenie sankcjonowane jest karą w wysokości 5000 zł za takie naruszenie. Z przekazanych akt sprawy wynika, że w przedsiębiorstwie Skarżącej miało miejsce 8 takich przypadków, przy czym żadne z tych naruszeń nie miało miejsca w dniu 26.02.2019 r., jak też 25.03.2019 r. czyli w datach wystawienia faktur za naprawy pojazdu. Naruszenia w tym zakresie stwierdzono w odniesieniu do dwóch pojazdów o nr rej. "[...]" i "[...]", w różnych datach na przestrzeni kontrolowanego okresu czasu, przy czym o ile kilkuminutowe przejazdy pojazdu mogłyby zostać potraktowane w taki właśnie sposób, jako przejazdy serwisowe, co jednak nie zostało wykazane przez Skarżącą jakimkolwiek dokumentem z przeprowadzonej naprawy w konkretnej dacie, to już przejazd powyżej kilku minut nie sposób jest uzasadnić takim przejazdem serwisowym w ramach przeprowadzanej naprawy pojazdu. W analizowanym okresie stwierdzono dwa takie przejazdy: w dniu 5.04.2019 r. pojazdem o nr "[...]", wykonano przejazd 275 km bez prawidłowej karty kierowcy, przejazd odbywał się przez 4 h 2 min. w okresie od 15:40 do godz. 22:13., czy też w dniu 28.04.2019 r. pojazdem "[...]" na przestrzeni 56 km wykonywany był przejazd bez prawidłowej katy kierowcy przez 2 h 18 min w godzi. 16:00 do godz. 00:56. Z uwagi na czas przejazdu oraz ilość przejechanych kilometrów nie sposób przyjąć aby przejazd taki odbywał się w ramach wykonywanej naprawy czy usługi serwisowej. Z tego też względu zarzuty Skarżącej w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem nie wykazano dokumentami ani innymi środkami dowodowymi aby przejazdy te odbywały się w ramach napraw lub serwisowania urządzeń rejestrujących. Przedstawione zaś faktury zakupu części samochodowych oraz z usługi warsztatowej nie uzasadniają przyjęcia, że stwierdzone nieprawidłowości wynikają

z wykonywanych napraw i możliwe jest zastosowanie do takich przejazdów wyjątku,

o którym mowa w art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. Stosownie bowiem do przytoczonego przez Skarżącą przepisu rozporządzenie (nr 561/2006) nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowywanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Zatem bezwzględnym obowiązkiem Skarżącej było wykazania w stosunku do każdego

z przejazdów i każdego z pojazdów okoliczności, że w dacie braku rejestracji na karcie kierowcy konkretny brak rejestracji dotyczył przejazdu w ramach naprawy auta albo jego konserwacji. W sprawie tej natomiast Skarżąca nie przedstawiła takich dowodów, co skutkowało brakiem możliwości uznania, że przejazdy takie odbywały się w ramach napraw albo konserwacji.

Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut, że w dacie 5.04.2019 r. pojazd o nr rej. "[...]" został bezpłatnie wypożyczony sąsiadowi strony, który prowadzi gospodarstwo rolne aby w związku z awarią jego pojazdu oraz zaplanowanym siewem zboża w dniu następnym skorzystał on z samochodu Skarżącej i przywiózł zboże z miejsca zakupu do gospodarstwa, bowiem okoliczność powyższa nie została w żaden sposób przez Stronę udowodniona. Pomimo stwierdzenia w toku postępowania, że na powyższą okoliczność Skarżąca przesyła oświadczenie to żadnego oświadczenia w tym zakresie nie przekazano do organu, jak też w toku postępowania nie przedstawiono żadnego dowodu uprawdopodobniającego takie zdarzenie. Przy czym w tym zakresie Skarżącą nie mogła skutecznie powoływać się na wyjątek określony w art. 13 akapit 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., bowiem z treści tego przepisu wynika, że o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych: pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwo rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa. Już tylko z brzmienia tego wyjątku, który musi być stosowany w sposób ścisły wynika, że przewóz rzeczy może się odbyć tylko w promieniu 100 km od bazy przedsiębiorstwa, gdy tymczasem z odczytu przejazdu wynikało, że w dacie 5.04.2019 r. pojazd wykonał przewóz na przestrzeni 275 km, zatem przekroczony został wymóg zachowania odległości od bazy przedsiębiorstwa, a nadto w żadnym razie okoliczność takiego przejazdu nie została przez Skarżącą udowodniona, aby skorzystać z przytoczonego wyjątku od konieczności rejestracji takiego przejazdu na karcie kierowcy.

Na uwzględnienie nie zasługiwał nadto zarzut Skarżącej, że należało przyjąć jej wyjaśnienia odnoszące się do naruszenia dotyczącego niedopełnienia ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, skutkujące nałożeniem kary z tego tytułu w łącznej wysokości 6 250 zł, gdyż w jej ocenie wnikliwa analiza danych cyfrowych pobranych z kart pozwala stwierdzić, że naruszenia takie nie zostały popełnione. Na potwierdzenie tego stanowiska, w toku postępowania, przedstawiono wizualizację aktywności kierowców sporządzoną na podstawie zapisów z kart kierowców, która potwierdza, że kierowcy prawidłowo dokonywali przypisów symboli państw w których rozpoczynali i kończyli pracę. Jak wynika bowiem z treści art. 34 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w zdaniu pierwszym akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie art. 8. Tymczasem na przekazanych podczas kontroli danych źródłowych, plikach cyfrowych z kart kierowców nie wynika aby były wpisane tam symbole państw w momencie rozpoczęcia lub zakończenia pracy w danym dniu. Faktu tego nie zmienia przesłanie w toku postępowania wydruków wskazujących, że wymagane dane zostały już naniesione na karty kierowców. Pozostaje bowiem wyjaśnić Skarżącej, że przekazane w trakcie kontroli dane cyfrowe, źródłowe nie mogą być następnie modyfikowane, przetworzone lub zmienione przez przedsiębiorcę i uznane za istniejące w dacie kontroli. Dane przekazane podczas kontroli takich zapisów nie posiadały.

Jednakże pomimo zasadnego nałożenia kary na Stronę, tutejszy Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, co do sposobu naliczenia kary za skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas powyżej

1 godziny do 2 godzin i 30 minut, polegającego na zsumowaniu kar z lp. 5.5.1 i 5.5.2. Takie działanie jest sprzeczne z treścią tych przepisów. Stosownie bowiem do lp. 5.5. załącznika nr 3 do u.t.d. - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: 1) o czas do 1 godziny podlega karze 100 zł; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut podlega karze 200 zł. W myśl lp. 5.5.3 za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut kara wynosi 350 zł. Brzmienie tych unormowań, a szczególnie użyty przez ustawodawcę zwrot "za każą rozpoczętą godzinę" wskazuje, że sumowanie czasu przekroczenia może dotyczyć tylko przypadku wskazanego ściśle w lp. 5.5.3. Brak podobnego wyrażenia w lp. 5.5.2 uniemożliwia wymierzenie za jedno naruszenie dwóch kar, tj. z lp. 5.5.1. i 5.5.2. Podzielić należy stanowisko, że gdyby wolą ustawodawcy było sumowanie kar za skrócenie odpoczynku dziennego do 1 godziny i powyżej 1 godziny, to dałby temu wyraz w taki sposób, jak uczynił to w lp. 5.5.3.

Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dostrzegł w wyroku

z 25 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 824/20 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, dalej: "CBOSA"), że: "skoro ustawodawca dla określenia norm czasowych naruszeń, od których uzależnia wysokość kary używa zwrotów "od...do", "powyżej" oraz "za każdą rozpoczęta godzinę powyżej" to oznacza, że dla każdego z tych zwrotów nadaje odmienne znaczenie. Zwrotu "powyżej" nie sposób

w tym kontekście odczytać inaczej niż trwanie sankcjonowanego zdarzenia poczynając od zaistnienia zdarzenia np. przekroczenia czasu jazdy, skrócenia czasu odpoczynku" (por. wyrok WSA w Łodzi z 5 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 890/20 oraz wyrok WSA w Olsztynie z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 66/21, CBOSA). Należy mieć przy tym na uwadze, iż omawiana regulacja dotyczy wymierzania kary administracyjnej, zatem nie ma podstaw do interpretowania tych przepisów w sposób rozszerzający. Analogiczne rozważania dotyczą nieprawidłowego naliczenia kary za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, polegającego na zsumowaniu kar z lp. 5.7.1, 5.7.2. oraz 5.7.3. załącznika nr 3 do u.t.d., gdzie zsumowano kary za skrócenie czasu odpoczynku do 1 godziny usankcjonowane karą w wysokości 150 zł, o czas powyżej

1 godziny do 2 godzin - 250 zł, zaś za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin - karą w wysokości 550 zł. Wobec tego za naruszenie kierowcy, który skrócił czas odpoczynku o 4 godziny i 49 minut, ustalono karę łącznie w wysokości 2.150 zł.

W przypadku naruszeń z lp. 5.5.2 oraz lp. 5.7.3. doszło do nieuprawnionego zsumowania kar, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., nakazującego, aby kary stosowane w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 29 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 791/16, CBOSA). Tym samym organ odwoławczy naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 u.t.d., w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy GITD uwzględni treść art. 153 p.p.s.a.; wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.