Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1410/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 178
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 351/06 o odrzuceniu skargi J. W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 351/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W uzasadnieniu swego postanowienia Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga podlegała opłacie stałej i została wniesiona przez adwokata. Mimo to nie została należycie opłacona, co stanowiło podstawę jej odrzucenia wskazaną w art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm), cyt. dalej jako "p.p.s.a.".

Postanowienie to zostało zaskarżone w drodze zażalenia, złożonego przez pełnomocnika J. W. w oparciu o art. 194 § 1 p.p.s.a., w którym wniesiono o zmianę postanowienia WSA w Rzeszowie przez nakazanie temu Sądowi przyjęcia skargi J. W. W uzasadnieniu stwierdzono, że Sąd I instancji nie ustosunkował się w ogóle do zawartego w skardze wniosku o zwolnienie skarżącego od opłaty sądowej, pozbawiając w ten sposób stronę możliwości właściwego działania. Ponadto stwierdzono, że Sąd pominął również przepis art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. uniemożliwiając pełnomocnikowi skarżącego jakiekolwiek działania w przedmiocie opłacenia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, a więc podlega zaskarżeniu w drodze skargi kasacyjnej, ponieważ nie ma przepisu szczególnego, który stanowiłby inaczej. Wniesienie zażalenia od takiego postanowienia jest niedopuszczalne, a zatem zażalenie takie podlega odrzuceniu - zob. post. NSA z 29.07.2004 r., OZ 120/04, ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 34. Wychodząc wszakże z założenia, że wszelkie wątpliwości co do charakteru wniesionego pisma procesowego należy interpretować na korzyść strony, NSA uznał tłumaczenie pełnomocnika skarżącego, że wniesione przez niego pismo strony jest skargą kasacyjną (k. 30 akt sądu I instancji). Niemniej i ona podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ nie spełnia wymagań konstrukcyjnych przewidzianych dla skargi kasacyjnej.

Art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa wymagania materialne skargi kasacyjnej, do których należy m. in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wskazanie, czy orzeczenie zostało zaskarżone w całości czy w części. Wniesiona przez pełnomocnika J. W. skarga kasacyjna nie spełnia żadnego z tych wymagań.

Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 p.p.s.a. i należą do nich:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W obu przypadkach należy wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub procesowego, które zostały naruszone w postępowaniu przed sądem I instancji, czego przedmiotowa skarga kasacyjna nie zawiera. Sformułowanie zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia nie może być ogólnikowe. W szczególności nie można się ograniczać do stwierdzenia, że sąd pierwszej instancji naruszył prawo materialne przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub, że naruszył przepisy postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Formułując taki zarzut należy określić, poprzez wskazanie oznaczenia liczbowego i aktu normatywnego, w którym został zawarty dany przepis, jaki konkretny przepis prawa został naruszony. Przy tym, jeżeli przepis, którego zarzut dotyczy zawiera kilka czy kilkanaście unormowań (norm prawnych) - por. np. art. 16 ustawy z 5.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654), określający wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów -, to trzeba wyraźnie zaznaczyć, która z tych norm została naruszona. Ogólnikowe powołanie się na taki artykuł stanowi naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi, ponieważ nie można w takim wypadku ustalić granic zaskarżenia. Autor skargi ma zatem wskazać, jaki konkretny przepis prawa materialnego został naruszony przez orzekający sąd i na czym - jego zdaniem - polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd. Podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o naruszenie prawa procesowego. Zarzut ma odnosić się do postępowania sądowego zakończonego skarżonym wyrokiem, a jego uzasadnienie wykazywać ma istotny wpływ uchybienia procesowego sądu na wynik sprawy. Należy wreszcie podkreślić, że naruszenie przepisów procesowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organem administracji publicznej. Tym samym uchybienie powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na zasadzie art. 178 p.p.s.a.

Pogląd ten nie budzi wątpliwości orzecznictwie NSA: "Ograniczenie zarzutów skargi kasacyjnej do ogólnikowych twierdzeń o naruszeniu norm konstytucyjnych, bez podania, kto je naruszył, w jakim postępowaniu i w jaki konkretnie sposób uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę zaskarżonego wyroku i w konsekwencji prowadzi do odrzucenia takiej skargi" - por. post. NSA z 8.09.2004 r., FSK 363/04, ONSAiWSA 2005, nr 2, poz. 41.

Twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej nie spełniają powyższych wymagań. Wystarczy stwierdzić, że pełnomocnik skarżącego nie podaje, jaki przepis został naruszony przez Sąd I instancji, albo podając przepis nie określa wystarczająco dokładnie aktu normatywnego, w którym ten przepis się znajduje. Nie wskazuje również, czy chodzi o przepis prawa materialnego, czy o przepis postępowania. Brak również określenia, na czym miałoby polegać naruszenie prawa przez Sąd I instancji. Ponadto, przedmiotowa skarga kasacyjna nie określa również granic, w ramach których zaskarżone orzeczenie miałoby podlegać rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Braki w zakresie wymagań materialnych skargi kasacyjnej nie podlegają sanacji, co w konsekwencji czyni tę skargę niedopuszczalną (por. post. SN z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00 - OSNC 2001, nr 3, poz. 52).

Z powyższych względów, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało odrzucić.