Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 567/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi W. Cz. na decyzję Wojewody z dnia 24 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 lutego 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), odmówił wymeldowania K. Cz. z pobytu stałego w G. ul. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że z wnioskiem o wymeldowanie wystąpił W. Cz., który twierdził że jego córka - K. Cz. od 18 lat mieszka we W.. W toku postępowania wnioskodawca zeznał, że obecnie jest jedynym najemcą mieszkania przy ul. [...] w G.. W sądzie toczy się sprawa spadkowa po zmarłej żonie. Zeznał, że w mieszkaniu nie przebywał przez dwadzieścia lat, zaś wiedzę o tym, że córka nie mieszka pod wskazanym adresem posiada od sąsiada oraz od żony. Po śmierci żony w 2013 r. zamieszkał w lokalu, zajął duży pokój, a rzeczy córki przeniósł do mniejszego pokoju, który zamknął na klucz. Klucze do pokoju i klucze do lokalu zaniósł do kancelarii adwokackiej. Wskazał, że nie będzie się sprzeciwiał, jeżeli córka będzie chciała zamieszkać w lokalu. Od czasu zamieszkania partycypuje w kosztach utrzymania lokalu. Jego zdaniem córka nie powróciła na stałe do kraju, zależy jej tylko na tym, aby sprzedać to mieszkanie i wyjechać do W..

K. Cz. oświadczyła do protokołu przesłuchania, że nie mieszkała we W. na stałe. Jej wyjazdy za granicę związane były z pracą. Najdłuższy jej pobyt poza granicami kraju trwał pół roku. Również podczas pobytu za granicą przyjeżdżała do miejsca stałego zameldowania - nie ma innego mieszkania w Polsce. Przedmiotowy lokal stanowi jej centrum życiowe, tam posiada swoje wszystkie rzeczy osobiste. W dniu 13 maja 2013 r. zakończyła kontrakt we W. i na stałe przyjechała do kraju. Po przyjeździe nie mogła dostać się do mieszkania pomimo, że przez cały czas posiada stary komplet kluczy do drzwi. Wraz z matką partycypowała w kosztach utrzymania mieszkania. Ojca spotkała na pogrzebie matki po trzydziestu latach.

W dniu 20 czerwca 2013 r. wnioskodawca poinformował, że udostępnił K. Cz. klucze do przedmiotowego lokalu.

W sprawie przeprowadzono rozprawę administracyjną, przesłuchano K. Cz., pełnomocnika wnioskodawcy oraz świadków. W dniu 23 sierpnia 2012 r. przeprowadzono oględziny lokalu. Do akt sprawy załączono postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt [...] stwierdzające nabycie przez K. Cz. spadku po matce.

Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w M. poinformował, że K. Cz. jest zameldowana we W. w miejscowości A. od 3 lutego 2004 r. W odniesieniu do tego K. Cz. wyjaśniła, że ww. adres jest adresem tymczasowym. W celu podjęcia tam pracy niezbędne jest wskazanie adresu pod którym będzie przebywać. Adres, który podała jest adresem jej partnera. Pobyt ten nie jest tożsamy z zameldowaniem. Dodała, że od maja 2013 r., przebywa w przedmiotowym lokalu w Polsce, tam nocuje i prowadzi gospodarstwo domowe. Pojedyncze dni spędza u ciotki aby uniknąć konfliktów w domu, wnosi połowę opłat za mieszkanie.

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ uznał, że K. Cz. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Zeznający w tej sprawie świadkowie, tj. M. G., R. J., B. M., A. G., P. Z. zgodnie podali, że zamieszkuje ona w lokalu. Stwierdzili nadto, że jej pobyty poza granicami ograniczają się od dwóch do czterech miesięcy, po czym wracała do lokalu. Przeprowadzone oględziny lokalu, wykazały, że posiada tam swoje rzeczy osobiste, takie jak: ubrania, obuwie, kosmetyki, żywność, dokumenty, środki czystości, biżuterię, leki, przyrządy do ćwiczeń.

Odnosząc się do ww. pisma przesłanego przez Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w M., świadczącego o zameldowaniu we W., organ wskazał, że zgodnie z informacjami zawartymi w na stronie internetowej Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Rz., we W. istnieje obowiązek meldunkowy. Dopełnić go powinien obywatel włoski (bądź innej narodowości, spełniający warunki legalnego pobytu w państwie) goszczący w swoim domu cudzoziemca. Musi on w ciągu 48 godzin zgłosić na miejscowej policji jego pobyt oraz podać dokładny adres. Jak wynika z ustaleń organu obywatel włoski obowiązany jest do zgłoszenia jednego miejsca zamieszkania, natomiast cudzoziemiec może mieć miejsce zamieszkania w jednym lub kilku krajach. Samo zgłoszenie przez obywatela włoskiego faktu goszczenia w swoim domu cudzoziemca nie może dowodzić trwałego opuszczenia przez tego cudzoziemca jego miejsca zameldowania w kraju jego pochodzenia.

W podsumowaniu organ stwierdził, że K. Cz. nie opuściła miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Analiza materiału dowodowego nie daje podstaw do stwierdzenia, że opuszczenie lokalu nosi cechy trwałości. Wprawdzie wymieniona wyjeżdża do pracy we W., jednak opuszczając mieszkanie pozostawiła w nim dużą ilość swoich rzeczy osobistych, na bieżąco inwestowała w mieszkanie i pomiędzy kontraktami powracała do lokalu. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 756/10 nawet długotrwałe opuszczenie miejsca pobytu stałego, w związku z wyjazdem za granicę Polski w celach zarobkowych, nie stanowi przeszkody do utrzymania dotychczasowego zameldowania stałego jeżeli okoliczności faktyczne związane z opuszczeniem miejsca pobytu stałego w sposób nie budzący wątpliwości nie potwierdzają, że wyjazdowi towarzyszył zamiar zmiany centrum życiowego. Przepisy meldunkowe nie mogą służyć do usuwania z mieszkań osób, które wjechały poza granice.

W. Cz. odwołał się od tej decyzji zarzucając, że nie wyjaśniono wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, oraz organ błędnie uznał, że przedmiotowy lokal stanowi centrum życiowe córki.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzja z dnia 24 kwietnia 2014r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych podmiotem decyzji o wymeldowaniu może być jedynie osoba, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Ponadto utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazuje, że opuszczenie musi mieć charakter dobrowolny i trwały. Sam fakt przejściowej nieobecności, czy też występowanie nawet dłuższych okresów fizycznej nieobecności w miejscu pobytu stałego nie upoważniają do bezspornego stwierdzenia, że osoba zameldowana opuściła je w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodów osobistych.

Z akt sprawy nie wynika bezspornie, że K. Cz. opuściła miejsce pobytu stałego w sposób trwały i nie ma woli zamieszkiwania w tym lokalu na pobyt stały. Większość świadków zeznała, że została zachowana wieź łącząca ją z przedmiotowym lokalem. Oględziny lokalu wykazały zaś, że zajmuje ona jeden pokój, w którym posiada rzeczy osobiste. W tych okolicznościach zasadnie można przyjąć, że lokal stanowi jej centrum życiowe.

W ocenie organu odwoławczego nie potwierdzono zarzutów podnoszonych przez wnioskodawcę. Wykonywanie pracy poza granicami kraju, nie może być jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie. O dobrowolnym i trwałym opuszczeniu może być mowa dopiero wówczas, gdy całokształt zachowań osoby zameldowanej będzie wskazywał na to, iż z lokalem nie będzie wiązała swojej przyszłości i nie będzie wykazywała woli powrotu do niego. Należy podzielić stanowisko organu pierwszej instancji, że wyjazdy poza granicę kraju lub do innego miasta w celach zarobkowych lub pobierania nauki, nie świadczą wcale o tym, że osoby takie mają zamiar stałego skoncentrowania swojego życia poza miejscem pobytu stałego. K. Cz. opłaca czynsz za przedmiotowy lokal, czyni starania mające na celu zawarcie umowy najmu, posiada w nim swoje rzeczy, deklaruje chęć zamieszkiwania i brak woli opuszczenia lokalu w sposób trwały.

W. Cz., działając przez pełnomocnika, zaskarżył powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędne uznanie, iż K. Cz. nie opuściła w sposób trwały miejsca pobytu stałego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że o zamiarze opuszczenia ww. lokalu przesądza fakt, iż córka 18 lat temu wyjechała do W. i prowadzi wspólne gospodarstwo wraz ze swoim konkubentem, tam również pracuje. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest błędne i dokonane w oparciu o dowolnie zinterpretowany materiał dowodowy, odnoszący się w większości do ogólnych sformułowań dotyczących przesłanek wymeldowania osoby fizycznej. Tymczasem analiza sprawy wskazuje, że jej pobyt w lokalu ma jedynie charakter przemijający związany z aktualnie toczącymi się postępowaniami sądowymi oraz administracyjnymi. Sama zeznała, że podatki odprowadza we W., tam też wyłącznie posiada nr NIP.

W jego ocenie utrzymanie zameldowania córki stanowi przykład fikcji meldunkowej, która pozostaje w sprzeczności z materiałem dowodowym. Organ całkowicie pominął korespondencję listową i kartki pocztowe wysyłane przez K. Cz. z W. do Polski. Dowodem zamieszkiwania na terenie W. jest również fakt, że jako adres korespondencyjny w toczących się sprawach sądowych podaje ul. [...], gdzie też zatrzymuje się odwiedzając sporadycznie Trójmiasto. W żaden sposób nie koncentruje ona swojego życia w przedmiotowym lokalu, a jedynie pozoruje fakt zamieszkiwania. Posiadanie w lokalu przedmiotów codziennego użytku nie przesądza o zamieszkiwaniu. Kluczowe znaczenie ma wola zamieszkiwania i koncentracja swojego życia. Tego natomiast córka nawet nie uprawdopodobniła, wręcz przeciwnie ośrodek jej spraw osobistych i majątkowych znajduje się za granicą.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodał przy tym, że ww. adres do korespondencji K. Cz. został wskazany ze względu przechwytywanie i przetrzymywania korespondencji przez ojca.

W odpowiedzi na skargę K. Cz. również wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (DZ. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi.

Dla dokonania przedmiotowej oceny zasadniczego znaczenia nabiera treść art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w myśl którego organ administracji wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub tymczasowego trwającego ponad trzy miesiące i jednocześnie nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Sąd zwraca uwagę, że instytucje zameldowania oraz wymeldowania z lokalu mają charakter wyłącznie ewidencyjny i jako takie – nie rodzą żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądzają o ich utracie. Są to zatem wyłącznie akty, których istota sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o rzeczywistym miejscu pobytu oznaczonej osoby.

W całej rozciągłości podzielić należy zaś pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 22 września 2005 r. (sygn. akt IV SA/Wa 600/05, baza Lex nr 192912), w świetle którego miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania. Stąd też wieloaspektowość stanu przebywania na stałe w danym lokalu musi prowadzić do wniosku, że sam fakt przejściowej nieobecności czy też występowanie nawet dłuższych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważniają jeszcze do automatycznego stwierdzenia, że zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

O stosownym opuszczeniu może być mowa dopiero wtedy, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, że lokal, w którym był na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych.

W tym świetle podnieść również należy, że organy administracyjne obu instancji, wydając decyzje w określonej sprawie, winny uwzględniać fakt wydania przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 27 maja 2002 r. orzeczenia o niezgodności z Konstytucją art. 9 ust. 2 w/w ustawy (sygn. akt K 20/01, publ. OTK-A 2002/3/34). Organy administracji nie badają zatem uprawnień danej osoby do przebywania w lokalu. Zgoda właściciela lub jej brak, na wymeldowanie danej osoby również nie ma znaczenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym stosowne ustalenia winny się koncentrować jedynie wokół tego, czy dana osoba opuściła lokal i czy opuszczenie to nastąpiło w sposób dobrowolny i trwały. Co istotne, takie ustalenia muszą być dokonane w sposób rzetelny z poszanowaniem reguł wyznaczonych przez kodeks postępowania administracyjnego, przy czym organ administracji zobowiązany jest mieć na względzie zwłaszcza art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Generalnie zadaniem organu administracji publicznej jest bowiem wyczerpujące zebranie materiału dowodowego i wyjaśnienie okoliczności sprawy w sposób przekonywujący.

Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego z punktu widzenia zaistnienia przesłanki do wymeldowania, w ocenie Sądu, nie dała podstawy do takiego rozstrzygnięcia, tym samym przyjęte przez organy obu instancji stanowisko należało uznać za prawidłowe.

W sprawie bezsporne było, że skarżąca od lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku wielokrotnie wyjeżdżała do pracy we W.. Należało zatem w sprawie ustalić czy opuszczenie przez nią lokalu przy ul. [...] w G. miało charakter dobrowolny i trwały. Zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy nie dał podstaw do przyjęcia, że opuszczenie lokalu nosi cechy trwałości.

Z treści zeznań przesłuchanych w toku postępowania świadków: M. G., R. J., B. M., A. G. i P. Z. wynika, że K. Cz. wyjeżdżała do W. do pracy, przy czym jej pobyty miały charakter związanych z pracą pobytów czasowych, w przerwie których wracała do kraju i przebywała w przedmiotowym lokalu. Ww. wraz z matką pokrywała koszty utrzymania lokalu, jak również współfinansowała jego remonty. Potwierdzeniem tego było udzielone przez nią zmarłej matce stałe pełnomocnictwo do dysponowania jej rachunkiem bankowym bez ograniczeń. Świadkowie twierdzili, że o tym, iż partycypowała ona w kosztach utrzymania lokalu i jego remontach wiedzieli od jej matki, nadto wskazywali na fakt, że ta nie dysponowała środkami finansowymi w takiej wysokości by samodzielnie te koszty ponosić. Dodać należy, że dokonane przez organ pierwszej instancji oględziny lokalu wykazały, że K. Cz. zajmuje jeden pokój w lokalu, w którym znajdują się jej rzeczy osobiste, meble i sprzęty, rodzinne pamiątki. Nadto również w innych pomieszczeniach znajdują się rzeczy będące jej własnością.

Z kolei świadkowie H. K. i S. L. zeznali, że K. Cz. wyjechała do W. na stałe i tam ułożyła sobie życie. Jednak te twierdzenia stoją w zupełnej opozycji do przedstawionych wyżej zeznań świadków, nadto w zeznaniach tych nie powoływano się na własne obserwacje, lecz na informacje uzyskane od skarżącego i jego matki.

W końcu należy zauważyć, że K. Cz. od czasu zakończenia ostatniego kontraktu we W. tj. od maja 2013 r., wbrew twierdzeniom skarżącego, powróciła do kraju i zamieszkuje w przedmiotowym lokalu – potwierdzają to znajdujące się w aktach sprawy dokumenty. Skarżący sam w dniu 20 czerwca 2013 r. poinformował organ, że udostępnił K. Cz. klucze do przedmiotowego lokalu.

Ponosi ona również w połowie koszty utrzymania lokalu.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest stanowisko, na które powołał się organ w zaskarżonej decyzji, zaś Sąd w całości jej podziela, że "nawet długotrwałe opuszczenie miejsca pobytu stałego, w związku z wyjazdem za granicę Polski w celach zarobkowych, nie stanowi przeszkody do utrzymania dotychczasowego zameldowania stałego, jeżeli okoliczności faktyczne związane z opuszczeniem miejsca pobytu stałego w sposób nie budzący wątpliwości nie potwierdzają, że wyjazdowi towarzyszył zamiar zmiany centrum życiowego. Zaakcentować trzeba, że przepisy meldunkowe nie mogą służyć do usuwania z mieszkań osób, które wyjechały za granicę" ( wyrok Naczelnego Sądu Administarcyjunego z dn. 21 kwietnia 2011r. sygn. II OSK 756/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie organy ustaliły charakter opuszczenia lokalu przez skarżącą i w sposób prawidłowy przyjęły, że praca K. Cz. za granicą nie nadała temu opuszczeniu charakter trwałości. Nie można również stracić z pola widzenia faktu, że w dacie orzekania przez organy K. Cz. zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu i wyraża wolę by nim nadal mieszkać.

Zgromadzone w sprawie dowody zostały wszechstronnie przeanalizowane i rozważone. Wynika to z uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, korzysta przy tym z prawa swobodnej oceny dowodów i – o ile ocena ta nie nosi cech dowolności, brak jest podstaw do jej kwestionowania w postępowaniu sadowoadministracyjnym.

Zatem za nieuzasadnione - w okolicznościach sprawy – należy uznać te zarzuty skargi, które zmierzały do wykazania, że zachodziła potrzeba innej oceny materiału dowodowego sprawy.

Sąd zauważa, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się do treści zeznań złożonych przez świadków i innych zebranych dowodów, prawidłowo omówił treść mających zastosowanie przepisów prawa i ich zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego.

Odnosząc się do stanowiska skarżącego, że o zamiarze opuszczenia kraju świadczy fakt zameldowania K. Cz. od 2004 r. we W., jak również, że tam posiada ona nr NIP, Sąd stwierdza, że nie zasługuje ono na aprobatę. Jak wynika z ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji, K. Cz. chcąc podjąć legalnie zatrudnienie we W. musiała, z uwagi na istniejący tam obowiązek meldunkowy, zostać zameldowana w A., co nie jest równoznaczne z zameldowaniem na pobyt stały, nadto musiała posiadać nr NIP. Powyższe znajduje potwierdzenie w treści umieszczonego na stronie internetowej Ambasady RP w Rz. "Praktycznego poradnika dla obywateli polskich przyjeżdżających do pracy na terytorium W." ( http://www.rzym.msz.gov.pl).

Co do twierdzenia, że organ całkowicie pominął korespondencję listową i kartki pocztowe wysyłane przez K. Cz. z W. do Polski, należy zauważyć, że stanowi ona jedynie potwierdzenie, że ww. przebywała wielokrotnie we W., czemu nigdy zaprzeczała.

Nie ma również racji skarżący gdy twierdzi, że dowodem zamieszkiwania na terenie W. jest fakt, że jako adres korespondencyjny w toczących się sprawach sądowych ww. podaje ul. [...] w G.. Jak wynika z wyjaśnień złożonych przez K. Cz. adres ten został przez nią wskazany, ponieważ zachodziła obawa, że skarżący przechwytuje i przetrzymuje kierowaną do niej korespondencję.

Również pozostałych twierdzeń skargi tj., że posiadanie w lokalu przedmiotów codziennego użytku nie przesądza o zamieszkiwaniu oraz, że K. Cz. nie uprawdopodobniła woli zamieszkiwania i koncentracja swojego życia w przedmiotowym lokalu - w świetle przedstawionych wyżej rozważań – nie można było uznać za zasadne.

W takim stanie sprawy Sąd stwierdził, że stanowisko skarżącego co do trwałego i dobrowolnego opuszczenia przez K. Cz. lokalu przy ul. [...] w G. nie zasługuje na aprobatę. Tym samym w ocenie Sądu organ nie naruszył przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie stwierdzając naruszenia przez organy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.