Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2525/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 239;
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 3 w zw. z
journal: Dz.U. 1992 nr 68 poz 341
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych.
article: art. 129 ust. 1;
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie rozstrzygnięcia czy gra jest grą na automatach o niskich wygranych oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2010 r. nr [...], wydane na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji rozstrzygającej, czy gry urządzane na automatach do gier [...] nr fabryczny [...], [...] nr fabryczny [...], [...] nr fabryczny [...], [...] nr fabryczny [...], [...] nr fabryczny [...], [...] nr fabryczny [...], [...] nr fabryczny [...], [...] nr fabryczny [...] są grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (w stanie prawnym do 31 grudnia 2009 r.) oraz grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (w stanie prawnym od 01 stycznia 2010 r.).

Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 30 czerwca 2010 r. do Ministerstwa Finansów wpłynął wniosek M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. o wydanie decyzji rozstrzygającej, w trybie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) w zw. z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, czy gry urządzane na automatach do gier, opisane we wniosku [...] nr fabryczny [...], [...] nr fabryczny [...], [...] nr fabryczny [...], [...] nr fabryczny [...], [...] nr fabryczny [...], [...] nr fabryczny [...], [...] nr fabryczny [...], [...] nr fabryczny [...], są grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (w stanie prawnym do 31 grudnia 2009 r.) oraz grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (w stanie prawnym od 01 stycznia 2010 r.).

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Minister Finansów odmówił wszczęcia przedmiotowego postępowania stwierdzając, że w świetle art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych Minister Finansów rozstrzyga, w drodze decyzji jedynie, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Uprawnienie to nie obejmuje rozstrzygnięcia charakteru gier na automatach o niskich wygranych. Odwołując się do przepisów art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) oraz art. 120 i art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej Minister Finansów stwierdził, że postępowanie nie może zostać wszczęte, ponieważ ustawa o grach hazardowych nie przewiduje podstawy dla organu do rozpatrzenia żądania danej treści, nie legitymując Ministra Finansów do rozstrzygania o charakterze gier na automatach o niskich wygranych.

Organ podkreślił, że z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, co nastąpiło z dniem 1 stycznia 2010 r., utraciła moc ustawa o grach i zakładach wzajemnych, a więc Minister Finansów nie wydaje rozstrzygnięć na gruncie art. 2 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. zarzucając naruszenie:

- art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 2 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w związku z art. 129 ust.1 ustawy o grach hazardowych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęciu, że organ nie jest uprawniony do rozstrzygania, czy gry urządzane przez wnioskodawcę na automatach wskazanych we wniosku są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych (w stanie prawnym do 31 grudnia 2009 r.) oraz grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (w stanie prawnym od 01 stycznia 2010 r.), podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że organ jest w pełni uprawniony do rozstrzygnięcia wniosku i wniosek ten jest uzasadniony,

- art. 129 ust 1 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 2 ust. 3 ustaw o grach i zakładach wzajemnych poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wskazują, że przepisy te winny być podstawa rozpoznania wniosku,

- art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8, art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 16 ustawy o organizacjach pracodawców w związku z art. 2 Konstytucji RP i wynikająca z niego zasada zaufania do państwa i stanowionego przez niego prawa poprzez oparcie przez organ swojego rozstrzygnięcia o przepisy ustawy o grach hazardowych, tj. ustawy, która została uchwalona z pominięciem obowiązku konsultacji z właściwymi organizacjami pracodawców, a więc z naruszeniem zasad tworzenia prawa, czego skutkiem musi być uznanie jej niezgodności z art. 2 Konstytucji RP,

- art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, art. 8 ust. 1 w związku z art. 1 pkt 9 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, poprzez wydanie rozstrzygnięcia na podstawie przepisu, który nie obowiązuje z uwagi na niedochowanie obowiązku notyfikacji.

Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, Minister Finansów w postanowieniu z dnia [...] października 2010 r. uznał zarzuty przedstawione w zażaleniu za bezzasadne. W ocenie organu, przepis art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wskazuje podstawę, w oparciu o którą podmioty prowadzące działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach mogą prowadzić taką działalność do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń. Natomiast przepis ten nie daje Ministrowi Finansów uprawnień do wydawania rozstrzygnięć w drodze decyzji w powyższym zakresie, ani też uprawnienie takie nie mieści się w pojęciu prowadzenia działalności. Z kolei w świetle przepisu art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych Minister Finansów posiada uprawnienie do rozstrzygania jedynie charakteru przedsięwzięć w tym przepisie wymienionych a zatem nie obejmuje rozstrzygnięcia charakteru gier na automatach o niskich wygranych.

Ze względu na brak podstawy prawnej do merytorycznego rozpoznania wniosku strony, zdaniem organu konieczne jest wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania a to z uwagi na uregulowania zawarte w przepisach art. 120 i 165a § 1 Ordynacji podatkowej, do której to ustawy odsyła przepis art. 8 ustawy o grach hazardowych. Organ stwierdził ponadto, że spółka posiada zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych wydane przez właściwe organy i ciąży na niej obowiązek stosowania takich automatów, które spełniają wymogi definicji gier na automatach o niskich wygranych z uwzględnieniem ustawowych stawek. Brak przestrzegania tych kryteriów może w konsekwencji spowodować cofnięcie spółce zezwolenia.

Odnosząc się do zarzutu niezgodności z Konstytucja RP z uwagi na naruszenie procedur legislacyjnych organ podkreślił, iż dotychczas Trybunał Konstytucyjne, który jest organem powołanym m.in. do orzekania o zgodności ustaw z Konstytucją, nie orzekł o niezgodności z Konstytucją RP ustawy o grach hazardowych. Nadto organ zauważył, że nietrafny jest zarzut pominięcia obowiązku konsultacji projektu ustawy z właściwymi organizacjami pracodawców, albowiem projekt ustawy o grach hazardowych został zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie internetowej Ministerstwa Finansów i każdy podmiot rynku miał możliwość zapoznania się z projektem. Założenia projektu ustawy były konsultowane z podmiotami zainteresowanymi grami hazardowymi.

W ocenie Ministra Finansów ustawa o grach hazardowych nie zawiera przepisów technicznych i tego też powodu projekt ustawy nie podlegał notyfikacji. Zgodnie z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998. ze zm.), przez "przepisy techniczne" należy rozumieć specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub przeważającej jego części jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujących produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujących świadczenia lub korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług.

Kwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych nie zawierają specyfikacji technicznych wymagań w rozumieniu art. 1 pkt 3 oraz 4 dyrektywy 98/34, przez co nie mieszczą się w zakresie regulacji przywołanej dyrektywy w części odnoszącej się do norm technicznych. Działalność usługowa jaką jest prowadzenie gier na automatach na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, w rozumieniu art. 6 ust. 1 stawy o grach hazardowych, nie stanowi usługi w rozumieniu art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34 i nie podlega jako usługa regulacjom dyrektywy, gdyż nie mieści się w definicji usługi.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. Sp. z o.o. z siedzibą w K., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego a także zasądzenie kosztów postępowania.

Podniosła zarzut naruszenia:

- art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, poprzez ich niezastosowanie w sprawie, w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wskazują, że przepisy te winny być podstawą rozpoznania wniosku,

- art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 2 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w związku z art. 129 ust.1 ustawy o grach hazardowych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęciu, że organ nie jest uprawniony do rozstrzygania, czy gry urządzane przez wnioskodawcę na automatach wskazanych we wniosku są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych (w stanie prawnym do 31 grudnia 2009 r.) oraz grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (w stanie prawnym od 01 stycznia 2010 r.), podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że organ jest w pełni uprawniony do rozstrzygnięcia wniosku i wniosek ten jest uzasadniony,

- art. 120, art.121 Ordynacji podatkowej w związku z art. 129 ust.1 oraz art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 8 ust. 1 w związku z art. 1 pkt 9 dyrektywy 98/34 WE parlamentu Europejskiego i Rady poprzez wydanie rozstrzygnięcia na podstawie przepisu, który nie obowiązuje z uwagi na niedochowanie obowiązku notyfikacji,

- art. 120, art.121 Ordynacji podatkowej,

- art. 6 i 8 kpa,

- art. 129 ust. 1 oraz art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 2 Konstytucji RP i wynikającą z niego zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa poprzez zastosowanie tego przepisu z naruszeniem procedur zasad tworzenia prawa w demokratycznym państwie prawnym, czego skutkiem musi być jej uznanie za niezgodne z Konstytucja RP.

W uzasadnieniu skargi skarżąca ponowiła argumenty zawarte w zażaleniu na postanowienie z dnia [...] września 2010 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Finansów o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia czy gra, której opis przedstawiono we wniosku strony z dnia [...] czerwca 2010 r. jest grą na automatach o niskich wygranych.

Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie Ministra Finansów z dnia [...] października 2010 r. pod względem legalności Sąd uznał, że nie narusza ono prawa.

W dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540).

Stosownie do art. 8 tej ustawy do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Z kolei w myśl art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych Minister Finansów rozstrzyga w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Podkreślenia wymaga, że ustawa o grach hazardowych nie przewiduje gier na "automatach o niskich wygranych" lecz tylko ogólną kategorię gier ma automatach (por. art. 2 ustawy).

Zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu, że w świetle przepisu art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych Minister Finansów posiada uprawnienie do rozstrzygania wyłącznie charakteru przedsięwzięć w przepisie tym wymienionych, mianowicie: gry losowej, zakładu wzajemnego i gry na automacie a więc uprawnienie to nie obejmuje rozstrzygnięcia charakteru gier na automatach o niskich wygranych.

W ocenie Sądu, zarzut skarżącej dotyczący niezastosowania przez Ministra przepisu art. 2 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych oparty jest o błędną interpretację przepisu art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, który w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania.

Przepis art. 129 ustawy o grach hazardowych stanowi, że

1. Działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

2. Postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się.

3. Przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł.

Zgodzić należy się z organem, iż cytowany przepis wskazuje podstawę, w oparciu o którą podmioty prowadzące działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, mogą prowadzić taką działalność do czasu wygaśnięcia zezwoleń. Tak więc omawiane uregulowanie dotyczy podmiotów posiadających stosowne decyzje zezwalające na prowadzenie działalności a więc podmiotów dysponujących grami na automatach dopuszczonych do eksploatacji przez właściwy organ. Przepis ten nie daje natomiast Ministrowi Finansów uprawnień do wydawania rozstrzygnięć w drodze decyzji w powyższym zakresie, ani też uprawnienie takie nie mieści się w pojęciu prowadzenia działalności. Kwestia dotycząca rozstrzygania przez Ministra Finansów w drodze decyzji, czy gra posiadająca cechy wymienione w art. 2 ust 1-5 ustawy jest grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy, została szczegółowo uregulowana w przepisie art. 2 ust. 6 obowiązującej ustawy o grach hazardowych.

W konsekwencji, jak już wyżej wskazano, Minister Finansów posiada uprawnienie do rozstrzygania jedynie charakteru przedsięwzięć w przepisie tym wymienionych, a mianowicie: gry losowej, zakładu wzajemnego i gry na automacie. Uprawnienie to nie obejmuje natomiast rozstrzygnięcia charakteru gier na automatach o niskich wygranych.

Zdaniem Sądu, Minister Finansów słusznie odmówił wszczęcia przedmiotowego postępowania na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż przepisy tejże ustawy stosuje się na mocy art. 8 ustawy o grach hazardowych do postępowań określonych w ustawie o grach hazardowych. W niniejszej sprawie wniosek o wydanie rozstrzygnięcia został złożony pod rządami ustawy o grach hazardowych a zatem zastosowanie przez organ przepisu art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej było prawidłowe.

W myśl wzmiankowanego przepisu art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W szczególności chodzi tu brak w przepisach podstawy do rozpatrzenia żądania danej treści.

Jak już wyżej podniesiono, ustawa o grach hazardowych nie przewiduje podstawy dla organu do rozpatrzenia żądania do rozstrzygania o charakterze gier na automatach o niskich wygranych, zatem należy uznać, że Minister Finansów dokonał właściwej interpretacji przepisów stwierdzając, że w zaistniałej sytuacji faktycznej nie ma możliwości wszczęcia postępowania żądanego przez stronę.

Sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczących wątpliwości, co do konstytucyjności trybu uchwalania całej ustawy o grach hazardowych. Skarżąca wskazywała na krótki termin wejścia w życie ustawy odnosząc go do konstytucyjnej zasady pewności prawa. Sama skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazywała, iż od wielu miesięcy czy lat prowadzone były konsultacje dotyczące udoskonalenia poprzednio obowiązującej ustawy. Zatem zmiany w tym zakresie były możliwe do przewidzenia. Kwestia natomiast ich zakresu, tego czy zostaną wprowadzone nowelizacją ustawy już obowiązującej czy też nową regulacją ustawową jest już domeną władzy ustawodawczej. Wskazać też należy, że na stronie internetowej Ministerstwa Finansów, www.mf.gov.pl/Biuletyn Informacji Publicznej/Projekty aktów prawnych/Cło (Gry hazardowe), w dniu 28 października 2009 r. opublikowane zostały założenia do projektu ustawy o grach liczbowych i hazardowych, a w dniach 6 oraz 11 listopada 2009 r. - projekt ustawy o grach hazardowych wraz z uzasadnieniem, co umożliwiało podmiotom zainteresowanym zapoznanie się z projektowanymi zmianami.

Ostatecznie wskazać należy, że tryb wprowadzenia Ustawy o grach hazardowych nie narusza też dyspozycji Ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 i 9 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. zmienionej dyrektywą nr 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. poprzez brak notyfikacji ustawy o grach hazardowych, Sąd stanął na stanowisku, iż ustawa o grach hazardowych nie zawiera przepisów technicznych i z tego powodu projekt tej ustawy nie podlegał notyfikacji.

Zgodnie z art. 1 DYREKTYWY 98/34/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L z dnia 21 lipca 1998 r.) Do celów tejże dyrektywy stosuje się poniższe terminy:

2) "usługa", każda usługa społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każda usługa normalnie świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług. Do celów niniejszej definicji:

- "na odległość" oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron,

- "drogą elektroniczną" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych,

- "na indywidualne żądanie odbiorcy usług" oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie.

Orientacyjny wykaz usług nieobjętych niniejszą definicją został określony w załączniku V.

3) "specyfikacja techniczna" oznacza specyfikację zawartą w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności. Termin "specyfikacja techniczna" obejmuje także metody produkcji oraz przetwórstwa stosowanego w stosunku do produktów rolniczych, zgodnie z art. 38 ust. 1 Traktatu, produktów przeznaczonych do spożycia przez człowieka oraz zwierzęta, oraz produktów leczniczych określonych w art. 1 dyrektywy 65/65/EWG jak również metody produkcji oraz przetwarzania odnoszące się do innych produktów, gdzie mają one wpływ na ich charakterystykę;

4) "inne wymagania" oznaczają wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub składowanie, gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót;

11) "przepisy techniczne", specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej jego części jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujących produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujących świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług.

Przepisy techniczne obejmują de facto:

- przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne,

- dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych,

- specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem. Obejmuje to przepisy techniczne nałożone przez organy wyznaczone przez Państwa Członkowskie oraz znajdujące się w wykazie sporządzonym przez Komisję przed 5 sierpnia 1999 r. w ramach Komitetu określonego w art. 5.

Kwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych nie zawierają specyfikacji technicznych wymagań (w rozumieniu art. 1 pkt 3 oraz 4 dyrektywy 98/34), przez co nie mieszczą się w zakresie regulacji przywołanej dyrektywy w części odnoszącej się do norm technicznych. Działalność usługowa polegająca na prowadzeniu gier na automatach na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry nie stanowi też usługi w rozumieniu art. 1 pkt 2 wymienionej dyrektywy.

Należy zauważyć, iż zgodnie z tytułem dyrektywy 98/34, odnosi się ona do usług społeczeństwa informacyjnego, lecz zarazem na potrzeby jej stosowania pojęcie "usługa" jest zdefiniowane w przytoczonym art. 1 pkt 2 tejże dyrektywy.

Gra na automatach w kasynie gry nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną. Nie spełnia zatem definicji usługi na potrzeby stosowania Dyrektywy 98/34/WE.

Załącznik V tejże Dyrektywy wprost wskazuje jako usługę, która nie jest objęta przepisami art. 1 pkt 2 "- udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika".

Z powyższych względów Sąd stwierdził zarzut naruszenia art. 8 i 9 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. zmienionej dyrektywą nr 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. poprzez brak notyfikacji ustawy o grach hazardowych za niezasadny. Ograniczenie prowadzenia gier na automatach do gier w kasynie gry nie podlega jako "usługa" regulacjom przedmiotowej dyrektywy, gdyż nie mieści się w definicji "usługi" w rozumieniu art. 1 pkt 2 dyrektywy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz nie stwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.