Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1721/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-12-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. K. F. H. U. "A" o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 września 2016r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania decyzji -


UZASADNIENIE

Pełnomocnik Z. K. F. H.U. "A" w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 września 2016r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazano, że strona wywodzi go z realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania niemożliwych

do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem decyzji, które dotkną stronę

w związku z egzekucją kwoty 12.000,00 zł. Podniesiono, że egzekucja spowoduje, że strona nie będzie miała środków na utrzymanie siebie i najbliższej rodziny, straci płynność finansową, popadnie w długi, a jej firma upadnie przed wydaniem rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, przez co nawet uchylenie zaskarżonej decyzji nie naprawi już sytuacji skarżącej i jej dzieci, które do tego czasu będą pozostawać

w niedostatku.

Powołano się również na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego,

iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, w konsekwencji utratą przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny, stanowi spełnienie obu przesłanej określonych w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016., poz. 718

ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z art. 61 §3 p.p.s.a. wynika, że po wniesieniu przez stronę skargi do sądu administracyjnego, to sądowi przysługuje możliwość wstrzymania wykonania aktu

lub czynności. Przepis ten wstrzymanie wykonania aktu lub czynności uzależnia wyłącznie od wniosku skarżącego.

Wniosek składany do sądu wymaga szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez stronę, która jest zobligowana do przedstawienia okoliczności, pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone

w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Na tym etapie postępowania sąd nie bada bowiem i nie ocenia merytorycznej zasadności skargi (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004r, FZ 163/04, niepubl.). Rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie niweczyłoby bowiem kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Podkreśla wymaga, że ochrona tymczasowa ujęta w art. 61 p.p.s.a. oraz ocena merytoryczna zasadności skargi to dwie różne kwestie.

Treść art. 61 § 3 p.p.s.a. formułuje alternatywnie dwie ustawowe przesłanki pozostawionego ocenie sądu wstrzymania wykonania aktu lub czynności: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę pojęcia: "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" są nieostre i w związku z tym są przedmiotem interpretacji w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych. Uznaje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009,

s. 205). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny

w postanowieniu z dnia 28 października 2010r., sygn. akt II GZ 313/10, dostępnym

w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl., postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004r., OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.).

Na stronie wnioskującej o wstrzymanie aktu ciąży powinność wykazania, że

w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi tak rozumiane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nieostre pojęcia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, a ten powinien w szczególności przedstawić właśnie wnioskodawca. Nie wystarczy ogólnikowy wywód strony. Wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010r., sygn. akt II FZ 595/10, postanowienie NSA z dnia 21 października 2010r., sygn. akt II FZ 522/10, oba dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008r., sygn. akt II OZ 131/08, niepubl.), rzeczowo uzasadnić swój wniosek poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt I FSK 983/08, Lex nr 468877; postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786). Obowiązkiem sądu jest natomiast wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę.

W przedmiotowej sprawie sąd uznał, że strona nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym brak jest podstaw

do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Podnosząc we wniosku, że egzekucja należności w kwocie 12.000,00 zł zagraża dalszemu funkcjonowaniu firmy skarżącej oraz grozi niedostatkiem zarówno skarżącej, jak i jej najbliższej rodziny, strona nie przedłożyła jednak żadnych dokumentów źródłowych, które zobrazowałby aktualną sytuację majątkową skarżącej i jej firmy i byłyby podstawą merytorycznej oceny wniosku strony przez sąd.

W związku z powyższym kwoty egzekucji nie można było odnieść do przychodów

i dochodów firmy skarżącej, czy oceniać jej w kontekście ewentualnej zdolności kredytowej strony umożliwiającej zniwelowanie ewentualnych wahań finansowych. Nie była również w związku z powyższym możliwa ocena wpływu egzekucji ww. kwoty na finanse rodziny skarżącej. Ogólnikowość wniosku we wskazanym zakresie nie dostarcza sądowi wymaganego materiału dowodowego i nie pozwala na zweryfikowanie, czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków.

W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji postanowienia.