Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1125/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust 1, art. 100 ust 1 pkt 2, art. 101 ust 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 30 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w na rzecz strony skarżącej kwotę 2145 (dwa tysiące sto czterdzieści pięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 7 września 30 października 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 8 czerwca 2018 r., określającą W. R. (dalej: skarżący) zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes Benz w wysokości 8.177 zł.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, przywołując m. in. treść art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1 i 102 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.), dalej u.p.a. wskazał, że w niniejszej sprawie kwestią podstawową było ustalenie, czy nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd opodatkowaniu akcyzą jako samochód osobowy.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zasadniczym przeznaczeniem samochodu jest przewóz osób, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Organ odwoławczy wskazał, że w przeprowadzonych oględzin stwierdzono:

- ilość drzwi w pojeździe 4 w tym tylne podwójne;

- obecność okien wzdłuż paneli bocznych: przeszklone do wysokości drugiego rzędu siedzeń zachodzące częściowo na przegrodę i część ładunkową;

- ilość stałych siedzeń 6;

- siedzenia obu rzędów tworzą komplet - identyczne obicie itp.;

- drzwi boczne przesuwane z szybami, tylne z szybami wahadłowe;

- wyposażenie części pasażerskiej w sposób kojarzony z częścią przeznaczoną dla pasażerów,

- w części przedniej podsufitka jednolita i zgodna w całej przestrzeni;

- drugi rząd siedzeń - kanapa 4 osobowa z pasami biodrowymi;

- oddzielne oświetlenie ładunkowej części pojazdu.

Organ odwoławczy wskazał nadto, że w toku postępowania uzyskano informację "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. o stanie pojazdu na moment opuszczenia zakładu produkcyjnego. Spółka potwierdziła m.in.: brak fabrycznej przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od ładunkowej, nadwozie samochodu zamknięte, przeszklone do słupka C, przeszklone tylne drzwi. Informacje te dodatkowo wskazują na zasadnicze przeznaczenie przedmiotowego pojazdu jako przewóz osób.

Już z samej treści powyższych cech, zdaniem Dyrektora wynika, że przedmiotowy samochód marki Mercedes-Benz nie był w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego "zwykłą" ciężarówką (w potocznym tego słowa znaczeniu), ani furgonem, cysterną, chłodnią itp. Nie był zwyczajowo normalnie wykorzystywany do transportu towarów. Nie posiadał w dniu powstania obowiązku podatkowego oddzielnej fabrycznej kabiny dla kierowcy i pasażera; nie posiadał zabudowanych fabrycznie okien, nie posiadał stałej przegrody za przednimi siedzeniami (stałej, tzn. zamocowanej fabrycznie na stałe - niemożliwej do demontażu). Przy czym zamontowanie w pojeździe tylko dwóch siedzeń, nie spowodowało odwrócenia zasadniczych jego parametrów. O kwalifikacji pojazdu jako osobowego lub ciężarowego decyduje bowiem ogół jego cech.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku o przeprowadzenie dowodów z załączonych materiałów tj.: wypisu z homologacji; zdjęcia pojazdu; informacji - oświadczenia "B"; kopii decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] w sprawie samochodu marki Volkswagen Crafter, Dyrektor zauważył, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do wydania w sprawie rozstrzygnięcia. Wniosek o przeprowadzenie dowodów jest zatem niezasadny. Przesłanka nieuwzględnienia żądania strony pojawia się wówczas, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności niemające znaczenia dla sprawy. O tym, czy żądany przez stronę dowód ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, decyduje treść normy prawa materialnego determinująca zakres koniecznych dla jej zastosowania ustaleń faktycznych (wyrok NSA z dnia 27 września 2007 r., II FSK 1032/06, LEX nr 389363). Ocenia to wyłącznie organ podatkowy, zaś ocena tego organu podlega kontroli instancyjnej i sądowej. Nie zachodzi potrzeba przeprowadzania dodatkowych dowodów. Ponadto, Dyrektor zwrócił uwagę, że załączona do odwołania kopia decyzji dotyczy samochodu Volkswagen Crafter tj. zupełnie innej marki niż sporny samochód Mercedes-Benz, a więc nie mająca żadnego związku z przedmiotowym postępowaniem.

Organ odwoławczy stwierdził także, że dokumenty takie jak m.in.: homologacja pojazdu, dowód rejestracyjny pojazdu mogą stanowić jedynie dowód pomocniczy, ale nie decydujący o prawidłowej klasyfikacji pojazdu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. R. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1/ obrazę prawa materialnego art.207, art.21 par.1 pkt 1 oraz par.3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa, oraz art.3 ust.1, art.100 ust.1 pkt.3 lit.b, ust.4, art.101 ust.4, art.102 ust.1, art.104 ust.1 pkt 1, art.105 pkt 1, art.106 ust 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 o podatku akcyzowym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

2/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że przedmiotowy samochód m-ki Mercedes - Benz o nr VIN: [...], winien być klasyfikowany do kodu CN 8703 i w związku z tym powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem akcyzowym jako samochód osobowy,

3/ naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art.122,180,187,188 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego w przedmiocie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w odniesieniu do spornego samochodu, w szczególności czy pojazd ten powinien być traktowany jako osobowy, czy też ciężarowy w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym.

W uzasadnieniu podkreślono, że o klasyfikacji samochodu do poz. 8703 decyduje jego zasadnicze przeznaczenie. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta. Z informacji uzyskanej przez organy podatkowe od "A" sp. z o.o. wynika, że samochód ten został fabrycznie wyprodukowany w następującej konfiguracji:

– liczba miejsc siedzących i pasów bezpieczeństwa 2/kierowca i pasażer/,

– brak zamontowanych dodatkowych punktów kotwienia w podłodze foteli oraz pasów bezpieczeństwa,

– brak fabrycznej przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od ładunkowej.

Przesłana konfiguracja samochodu jasno przedstawia że jest to samochód ciężarowy, który fabrycznie nie był przygotowany do przewozu osób.

Z posiadanych przeze skarżącego informacji i fotografii dołączonej jako załącznik, przedmiotowy samochód Mercedes-Benz VIN [...] w chwili sprzedaży nie posiadał pasów bezpieczeństwa w tylnym rzędzie siedzeń, nie posiadał oświetlenia całego wnętrza pojazdu (osobne w części pasażerskiej i ładunkowej) - posiadał tylko w przedniej części, tapicerka obu siedzeń była różna. Pasy zostały zamontowane później, po rejestracji w Wydziale Komunikacji przez Kupującego tj. "B" NIP: [...], Ul. [...], [...] M.

Najistotniejsze jednak jest to, że zabudowa drugiego rzędu siedzeń nie miała fabrycznych stałych punktów kotwiczenia w podłodze, zabudowa ta była przyklejona do podłogi o czym z jasnych powodów w dokumentach oględzin nie wspomniano. Jest to ławka /jedno zespolone siedzenie/, a nie fotele. Fabrycznie pojazd jest przystosowany do przewozu maksimum 2 osób.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1203 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest dokonanie oceny, czy pojazd marki Mercedes Benz Sprinter jest samochodem osobowym i należy zakwalifikować go do pozycji CN 8703, czy też jest to pojazd przeznaczony do transportu towarów i należy przypisać go do pozycji CN 8704.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie prowadzi do wniosku, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ II instancji naruszył prawo procesowe w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Aby bowiem dokonać prawidłowej taryfikacji przedmiotowego samochodu, proces ten musi zostać poprzedzony wyjaśnieniem całokształtu okoliczności sprawy i właściwą ich oceną w kontekście całokształtu materiału dowodowego. Tym powinnościom organy podatkowe nie sprostały, w związku z czym wynik procesu taryfikacji, że przedmiotowy pojazd, na dzień przemieszczenia do kraju stanowił samochód osobowy jawi się jako wątpliwy, wręcz dowolny.

Przypomnieć trzeba, że czynność klasyfikowania towaru do odpowiedniego grupowania PKWiU (CN) jest elementem ustalania stanu faktycznego. Ustalenia te odnoszą się do sfery faktów w tym sensie, że służą kategoryzacji przedmiotów (wyrobów) dla celów podatkowych. Zastosowanie lub niezastosowanie określonego prawa materialnego jest konsekwencją ustaleń faktycznych, również tych, które przybierają postać zabiegów kwalifikacyjnych (por. wyrok NSA z 25 lutego 2005 r. sygn. akt FSK 1640/04).

Zasadnicze przeznaczenie samochodu ustalane jest zaś na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 1117/12). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C - 486/06 podkreślił, że decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów (pkt 23 wyroku), a ponadto, że przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru (pkt 24 wyroku). Trybunał wyjaśnił również, że ze zwrotu "przeznaczony" wynika, co znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie, iż główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli jest ono jemu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd i ogół cech tych pojazdów nadający im ich zasadnicze przeznaczenie. Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu winno się odbywać w oparciu o całokształt okoliczności konkretnej sprawy, w tym w oparciu o dokumenty odnoszące się zarówno do okresu sprzed nabycia prawa rozporządzania jak właściciel, jak i po jego nabyciu. Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo – towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru.

Jak z powyższego wynika, klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami, co do głównej funkcji użytkowej samochodu, wskazującej, że jest nią przewóz osób. Świadczą o tym, jak podkreślono w cyt. wyżej orzeczeniu TSUE cechy konstrukcyjne pojazdu, jego wyposażenie i ogólny wygląd, które są podporządkowane przede wszystkim transportowi osób, co nie wyklucza funkcji transportu towarów, jako cechy ubocznej, podrzędnej czy uzupełniającej. W sytuacji, gdy konstrukcja oraz wyposażenie pojazdu wskazuje, że dany pojazd jest w głównej mierze przeznaczony do przewozu osób, a przewóz towarów stanowi jego uboczną funkcję, to taki pojazd należy zaklasyfikować do samochodów osobowych CN 8703, podlegających akcyzie. Jeżeli głównym przeznaczeniem danego pojazdu jest przewóz towarów, a przewóz osób stanowi tylko uzupełnienie funkcjonalności pojazdu, wówczas taki pojazd należy klasyfikować do samochodów ciężarowych do kodu CN 8704, niepodlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Sformułowanie "zasadniczo przeznaczone" sprawia, że pojazdami tymi zawsze można przewieźć osoby, natomiast towary - w zależności od ich rozmiaru i wagi. Wskazane sformułowanie wskazuje na ich funkcję dominującą, przeważającą, ale nie wyłączną.

Należy przy tym pamiętać, że Noty wyjaśniające zarówno do CN, jak i HS, choć nie mają charakteru wiążącego, nie stanowią źródła prawa, to są jednak uznanym w orzecznictwie krajowym i unijnym narzędziem pomocniczym (podobnie jak opinie klasyfikacyjne Komitetu HS) przy klasyfikowaniu towarów do prawidłowego kodu CN. Opis pozycji CN 8703 czy też 8704 stanowi pewną wskazówkę do ustalenia głównego kryterium jakim jest zasadnicze przeznaczenie. Z treści wzmiankowanych wyjaśnień, w odniesieniu do pojazdów wielozadaniowych, do jakich należy niewątpliwie samochód typu Van, a takim jest sporny pojazd, wynika, że istotne znaczenie dla zaklasyfikowana do tej pozycji mają dominujące cechy pojazdu, na podstawie których należy rozstrzygnąć, czy są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób, a nie do transportu towarów. Aby natomiast sklasyfikować dany pojazd podlegający taryfikacji do pozycji CN-8704, określone cechy powinna posiadać część towarowa pojazdu (za kierowcą), oddzielona od osobowej, wskazująca na przystosowanie wyłącznie do przewozu towaru. Chodzi o takie elementy projektowe i wyposażenia, kojarzone zwykle z przewozem pasażerów, jak brak wyposażenia bezpieczeństwa, komfortu, stałych punktów kotwienia pasów, urządzeń do instalowania siedzeń i przeszklenia.

Jak wynika z akt podatkowych analizowanej sprawy, w celu zbadania zasadniczego przeznaczenia pojazdu organy podatkowe dokonały ustaleń dotyczących ogólnego wyglądu i podstawowych cech pojazdu w oparciu przede wszystkim o oględziny tego pojazdu. W toku przeprowadzonych oględzin, które miały miejsce w dniu 24 kwietnia 2018 r. stwierdzono:

- ilość drzwi w pojeździe 4 w tym tylne podwójne;

- obecność okien wzdłuż paneli bocznych: przeszklone do wysokości drugiego rzędu siedzeń zachodzące częściowo na przegrodę i część ładunkową;

- ilość stałych siedzeń 6;

- siedzenia obu rzędów tworzą komplet - identyczne obicie itp.;

- drzwi boczne przesuwane z szybami, tylne z szybami wahadłowe;

- wyposażenie części pasażerskiej w sposób kojarzony z częścią przeznaczoną dla pasażerów,

- w części przedniej podsufitka jednolita i zgodna w całej przestrzeni;

- drugi rząd siedzeń - kanapa 4 osobowa z pasami biodrowymi;

- oddzielne oświetlenie ładunkowej części pojazdu.

Zauważyć w tym miejscu trzeba, że stan pojazdu stwierdzony podczas oględzin które miały miejsce w 2018 r. u nabywcy pojazdu nie przesądza stanu, w jakim pojazd ten znajdował się w momencie przemieszczenia do kraju. Prawidłowo zatem organ podatkowy w celu ustalenia stanu faktycznego wystąpił do producenta o udzielenie informacji w jakiej konfiguracji pojazd ten został wyprodukowany (model i wersja). Z informacji "A" Sp. z o.o. z dnia 4 stycznia 2018 r. wynika, że pojazd ten został wyprodukowany w następującej konfiguracji:

– zamówienie z rynku holenderskiego;

– nie był objęty europejskim świadectwem homologacji;

– rozstaw osi 3665 mm;

– nadwozie zamknięte, przeszklone do słupka C, przeszklone tylne drzwi;

– liczba miejsc i pasów bezpieczeństwa 2 (kierowca i pasażer);

– brak zamontowanych dodatkowych punktów kotwienia pasów bezpieczeństwa oraz foteli;

– brak fabrycznej przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od ładunkowej.

Producent poprzez nadanie określonych cech i elementów konstrukcji pojazdu i poprzez jego wyposażenie nadaje danemu pojazdowi charakter i funkcjonalność. Prezentuje się nawet pogląd, że to producent decyduje o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu ponieważ to on tworzy konstrukcję pojazdu zgodną z normami bezpieczeństwa, która ma odpowiadać określonemu przeznaczeniu pojazdu (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 września 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 880/06), choć podkreślenia wymaga, że w przypadku omawianego egzemplarza homologacja nie była dokonywana.

Z treści uzyskanej informacji, jednoznacznie wynika, że pojazd został wyprodukowany z dwoma miejsca siedzącymi i dwoma pasami bezpieczeństwa, bez zamontowanych dodatkowych punktów kotwienia pasów bezpieczeństwa oraz foteli. Organ podatkowy uzasadniając zakwalifikowanie pojazdu do kodu 8703 nie odnosi się w jakikolwiek sposób do okoliczności, że pojazd nie posiadał dodatkowych punków kotwienia pasów bezpieczeństwa oraz foteli. Jest to natomiast jeden z elementów konstrukcji, któremu autorzy not wyjaśniających przydawali znaczenie w ustaleniu dominującego przeznaczenia. W treści uzasadnienia przywołuje zaś wybiórczo te elementy uzyskanej informacji producenta, które przemawiają za zakwalifikowaniem pojazdu do kodu 8703. Dodatkowo należy zauważyć, że z przeprowadzonych oględzin nie wynika w jaki sposób została zamontowana 4 osobowa kanapa z pasami biodrowymi. Co więcej skarżący w toku postępowania wskazywał, że zabudowa drugiego rzędu siedzeń nie miała fabrycznych punktów kotwiczenia w podłodze, zabudowa ta była przyklejona do podłogi, zaś pasy bezpieczeństwa zostały zamontowane przez nabywcę pojazdu "B". Na tę ostatnią okoliczność skarżący przedłożył wraz z odwołaniem oświadczenie nabywcy pojazdu. Organ odwoławczy arbitralnie jednak stwierdził, że przekazany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy jest wystarczający do wydania w sprawie rozstrzygnięcia i przeprowadzanie kolejnych dowodów jest zbędne. Przedłożone przez skarżącego wraz z odwołaniem dokumenty nie wymagały przy tym przeprowadzenia dodatkowego postępowania podatkowego. Przedłożone dokumenty winny były być ocenione przez organ odwoławczy w toku postępowania odwoławczego. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy rozpoznaje bowiem sprawę od początku i winien rozpatrzyć cały zebrany materiał dowodowy, w tym również ten zaoferowany przez skarżącego. Ustalenia stanu faktycznego nie można bowiem dokonać w oparciu o wybiórczo dobrane dowody, a o takim, sposobie działania organu świadczy nie tylko fakt pominięcia dowodów zaoferowanych przez skarżącego wraz z odwołaniem, ale również wybiórcze wykorzystanie informacji uzyskanej od producenta pojazdu.

W ocenie Sądu dla dokonania prawidłowej klasyfikacji przedmiotowego pojazdu należy zbadać jego ogólny wygląd, w tym przede wszystkim jego części przeznaczonej do przewozu towarów, wszystkie jego cechy projektowe, konstrukcję i wyposażenie, oczywiście na moment przemieszczenia pojazdu w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia, gdyż te właśnie cechy przesądzają o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu. Zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu podatkowym organ podatkowy zobowiązany jest podjąć każdorazowo czynności zmierzające do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w sprawie, co wynika zwłaszcza z art. 122 O.p., art. 180 O.p, art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p.. Klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych musi być poprzedzona pełnymi i jednoznacznymi ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. W przypadku dokonania zmian uprzednio zakupionego przez stronę przedmiotowego pojazdu, gdy strona podnosi zarzut co do charakteru i funkcjonalności tego pojazdu, organ powinien był przeprowadzić w tym zakresie postępowanie dowodowe podyktowane obowiązkiem czynienia ustaleń zgodnych z prawdą, zwłaszcza że skarżący do odwołania dołączył stosowny dowód w postaci oświadczenia nabywcy pojazdu. Proces taryfikacji powinien uwzględniać wszelkie okoliczności przydatne do przyporządkowania pojazdu do danej pozycji w układzie CN, i bynajmniej nie ograniczać się do niektórych z nich, które odpowiadają a priori przyjętej tezie. Takie wybiórcze i tendencyjne postępowanie dowodowe prowadzi do ukształtowania niepełnej podstawy faktycznej, co z kolei przekłada się na dowolność wysnutych na tej podstawie wniosków. Nie można więc zaaprobować stanowiska organów o przypisaniu przedmiotowego pojazdu do pozycji CN 8703. Bez wyjaśnienia stanu faktycznego nie jest możliwe rozstrzygnięcie o zasadniczym przeznaczeniu samochodu, a co za tym idzie dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji taryfowej, której rzecz jasna Sąd nie przesądza.

W ocenie Sądu organ odwoławczy błędnie oparł kwalifikację przedmiotowego pojazdu w zasadzie wyłącznie na podstawie przeprowadzonych oględzin aktualnego stanu pojazdu oraz wybiórczo potraktowanej informacji producenta. Organ winien więc ponownie poczynić ustalenia w powyższym zakresie, z uwzględnieniem całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dołączonego przez Skarżącego na etapie wnoszenia odwołania, co pozwoli na prawidłową, jednoznaczną kwalifikację spornego pojazdu do pozycji CN 8703 bądź CN 8704. Proces ten winien uwzględniać wszystkie ujawnione okoliczności sprawy tak niekorzystne dla Skarżącego jak i przemawiające za jego stanowiskiem.

W tej sytuacji za przedwczesne należało uznać zaklasyfikowanie spornego samochodu do pozycji 8703 CN i w rezultacie opodatkowanie podatkiem akcyzowym nabycia wewnątrzwspólnotowego tego pojazdu.

Ponieważ skarga została oparta na usprawiedliwionych podstawach prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.