Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 747/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-02-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 85, art. 86 par. 1, art. 87 par. 1-2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. i T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 września 2007 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

I. K. i T. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 września 2007 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 listopada 2007 r. wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu przedmiotowego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Z uwagi na to, że adresatów nie zastano w miejscu zamieszkania, wezwanie doręczono skarżącym w sposób przewidziany w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) stosowanym zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 września 2002 r., SK 35/01 (OTK-A 2002, nr 5, poz. 60) – przesyłka nie została podjęta mimo dwukrotnego awizowania (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 15). Za dzień doręczenia przyjęto 12 grudnia 2007 r.

W zakreślonym terminie strona skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu sądowego. Z rejestru dochodów budżetowych oraz kwitariusza wynika, iż w dniach od 23 listopada 2007 r. do dnia 11 stycznia 2008 r. nie wpłynął wpis sądowy w kwocie 200 zł do sprawy ze skargi I. K. i T. K. (vide: notatka urzędowa k. 17).

Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Powyższe postanowienie wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia doręczono skarżącym w dniu 29 stycznia 2008 r. (vide: dowód doręczenia k. 84).

Pismem procesowym nadanym w dniu 5 lutego 2008 r. skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wykonania zarządzenia z dnia 17 listopada 2007 r., tj. do uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu wskazali, iż przedmiotowe wezwanie nie było im doręczone, ani awizowane. Zdaniem skarżących, uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu nastąpiło bez ich winy. Wskazali, iż są zainteresowani sprawą, co wynika z wniesienia skargi do Sądu, tym samym nie jest możliwe, aby nie podjęli przedmiotowej przesyłki. Ponadto podnieśli, iż w dniu 28 listopada 2007 r. odebrany został przez skarżących list polecony, awizowany, od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W tym czasie nie wydano innego listu poleconego ani nie sygnalizowano stronie jego istnienia. Skarżący powołali się również na "nieład" panujący w urzędach pocztowych i trudności kadrowe tej instytucji. Zdaniem skarżących, brak doręczenia przesyłki był spowodowany błędem doręczającego pracownika poczty, poprzez niewłaściwe awizowanie lub pozostawienie go w innej skrzynce pocztowej. Do wniosku skarżący dołączyli dowód uiszczenia wpisu sądowego w wymaganej wysokości oraz kserokopie reklamacji złożonej w placówce pocztowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Pismo z wnioskiem przywrócenie o terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miałaby być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią wskazanego wyżej przepisu przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są:

1) zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu,

2) uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu,

3) dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono.

Analizując złożony wniosek w świetle okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż strona skarżąca dochowała dwóch z wymienionych wyżej warunków: wniosek o przywrócenie terminu złożony został w ciągu siedmiu dni, które liczyć należy od dnia doręczenia postanowienia z dnia 17 stycznia 2008 r., ponadto wraz z wnioskiem dokonana została czynność, w postaci uiszczenia wpisu sądowego.

Natomiast, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnili okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

Przede wszystkim wskazać należy, że powołane we wniosku okoliczności, iż przedmiotowe wezwanie nie było stronie skarżącej doręczone, ani awizowane z powodu błędu pracownika placówki pocztowej nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy, stanowiąc jedynie gołosłowne i niczym nie poparte oświadczenie. Znajdujące się w aktach (vide: k. 15) zwrotne potwierdzenie odbioru zostało prawidłowo wypełnione, a dwukrotne awizowanie przesyłki dokonane zgodnie z wymogami prawa. Na kopercie znajdują się pieczęcie odbiorczego urzędu pocztowego (G. 5), na potwierdzeniu odbioru i kopercie podpis doręczającego przy informacji o pozostawieniu awiza. Odnosząc się do treści dołączonej do wniosku reklamacji skierowanej do Urzędu Pocztowego G. 5 wskazać należy, iż pismo skarżących dotyczy okresu od dnia 12 grudnia 2007 r. do dnia 19 grudnia 2007 r. a udzielona odpowiedź obejmuje numery trzech przesyłek, na które jak wynika z adnotacji Urzędu natrafiono między 11 grudnia a 31 grudnia 2007 r.. Tymczasem przedmiotowe potwierdzenie odbioru wezwania do uiszczenia wpisu sądowego wskazuje, iż przesyłka wysłana z Sądu w dniu 23 listopada 2007 r. była awizowana po raz pierwszy w dniu 27 listopada 2007 r., awizowanie powtórne miało natomiast miejsce w dniu 5 grudnia 2007 r. Treść reklamacji oraz wyjaśnienie poczty, nieobejmujące wymienionego wyżej okresu, nie jest zdaniem Sądu miarodajne i nie pozwala na jednoznaczną ocenę braku winy strony na skutek błędu listonosza. Strona powołuje się we wniosku, jako na powszechnie znany fakt, nieład i trudności kadrowe w urzędach pocztowych. Jednakże w ocenie Sądu taka ocena musiałaby się odnosić do konkretnych okoliczności sprawy, sama zaś strona przyznaje we wniosku, że odbiera inne awizowane przesyłki. Rozstrzygając wniosek o przywrócenie terminu zważyć należy, iż uprawdopodobnienie nie wymaga zachowania przepisów o postępowaniu dowodowym, z reguły nie może ono jednak ograniczać się do samych twierdzeń strony. Twierdzenia te stanowią jedynie uzasadnienie wniosku, które polega na przytoczeniu okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wymóg uprawdopodobnienia tych okoliczności oznacza obowiązek ich wykazania, w sposób uzasadniający przypuszczenie, że okoliczności te w rzeczywistości zaistniały, a twierdzenia strony polegają na prawdzie. W przeciwnym razie, gdyby uprawdopodobnienie miało ograniczać się do przytoczenia okoliczności stanowiących podstawę wniosku, wprowadzony przez ustawodawcę wymóg uprawdopodobnienia wskazanych okoliczności należałoby uznać za zbędny.

W ocenie Sądu wnioskodawcy nie uprawdopodobnili okoliczności wskazujących na brak ich winy w uchybieniu terminu, tym samym wniosek nie mógł zostać uwzględniony.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 86 § 1 w związku z art. 87 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.