Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 29/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Rudnicka Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lenart asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Monika Chorzewska - Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. do rozpoznania wniosku J. K. o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] września 1950 r., nr [...] w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.


UZASADNIENIE

W dniu 8 lutego 2007 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. polegającą na nierozpoznaniu wniosku J. K. o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] września 1950 r., nr [...] o odmowie przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej nr hip. [...] oraz o zasądzenie od organu kwoty 39.000 zł z regresem w stosunku do członka Kolegium będącego sprawozdawcą w sprawie. W uzasadnieniu podniósł, że członek Kolegium będący sprawozdawcą w niniejszej sprawie znany jest z tego, że narusza prawo z innych spraw. Poza tym wskazał, że do chwili wniesienia skargi organ nadzoru nie zażądał akt sprawy od Prezydenta W.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 29 listopada 2006 r. Kolegium zwróciło się do Ministra Budownictwa o nadesłanie informacji na temat aktualnego stanu sprawy z wniosku J. K. i R. K. z dnia 7 listopada 2003 r. ) o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] sierpnia 1950 r., nr [...] i decyzji Ministerstwa Budownictwa z dnia [...] kwietnia 1951 r., nr [...] o odmowie przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości położonej przy ul. [...] (dawniej [...]) w W. nr hip. [...]. Wraz z powyższym pismem, do strony skierowane został stosowne pismo, w trybie art. 36 § 1 KPA. W odpowiedzi Minister Budownictwa pismem z dnia 28 grudnia 2006 r. poinformował, że sprawa została zakończona wydaniem orzeczenia, a akta sprawy zwrócone Prezydentowi W. Pismem z dnia 2 marca 2006 r. Kolegium zwróciło się do Prezydenta W. o nadesłanie akt sprawy, w terminie 14 dni. Zdaniem Kolegium w świetle brzmienia przepisu art. 35 KPA w związku z art. 36 KPA należy przyznać rację skarżącemu, bowiem Kolegium przy rozpoznawaniu jego wniosku uchybiło wyżej wymienionym przepisom. Organ zauważył, że opisana w skardze bezczynność była związana z bardzo dużą ilością spraw wpływających do Kolegium. Tytułem przykładu organ wskazał, iż w roku 2005 do Kolegium wpłynęło 12.777 spraw, przy obsadzie osobowej 26 członków etatowych i 16 członków pozaetatowych. Natomiast w roku 2006 do Kolegium wpłynęło 13.362 spraw, przy obsadzie osobowej 27 członków etatowych i 17 członków pozaetatowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Z zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 KPA), a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia (art. 7 KPA). W rozpoznawanej sprawie oznacza to obowiązek podjęcia nie jakichkolwiek działań, lecz działań celowych, zmierzających do załatwienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie przyznania prawa własności czasowej. Przy czym z przepisu art. 35 § 1 KPA wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 KPA).

W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że organ administracji publicznej zmierza do załatwienia sprawy, jeżeli prowadzi postępowanie w zgodzie ze standardami wskazanymi w powołanych wyżej przepisach. Jeżeli tak nie jest, to występuje przypadek niezałatwienia sprawy w terminie, a więc pozostawania przez organ w bezczynności. Organ pozostaje zatem w bezczynności, w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 KPA.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie wystąpił właśnie taki przypadek, skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. dopiero po upływie ponad trzech miesięcy podjęło w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia [...] września 1950 r. pierwszą czynność procesową, wzywając Ministra Budownictwa o podanie informacji na temat stanu postępowania nadzorczego, dotyczącego nieruchomości [...] przy ul. [...], nr hip. [...]. Wezwanie to nie mogło jednak przerwać stanu bezczynności, ponieważ nie miało ono charakteru działania celowego, skoro zostało sporządzone po upływie maksymalnego dwumiesięcznego terminu na załatwienie sprawy (art. 35 § 3 KPA), a ponadto zostało złożone mimo istnienia uzasadnionych przesłanek do tego, że złożony kilka lat wcześniej (w dniu 15 grudnia 2003 r.) Prezesowi Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniosek J. K. i R. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1950 r., w sprawie dotyczącej tej samej nieruchomości, mógł już zostać załatwiony ostateczną decyzją.

Wobec takiego stanu rzeczy należało więc uznać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. dopuściło się zwłoki w rozpoznaniu i załatwieniu sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] września 1950 r. Wbrew temu co twierdzi organ przeszkodą w załatwieniu sprawy w ustawowym terminie, niezależną od organu nadzoru nie mogła być zwłoka Kolegium spowodowana narastającą z roku na rok ilością załatwianych spraw. Tego rodzaju okoliczności nie można bowiem zakwalifikować jako opóźnień organu spowodowanych przyczynami od niego niezależnymi (art. 35 § 5 KPA). Kwestia braku odpowiedniej obsady etatowej i problemy wewnętrzne organu administracji publicznej związane z realizacją zadań ustawowych nie mogą rodzić negatywnych skutków dla strony, także w sferze terminów załatwiania spraw (por. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1999 r., sygn. akt V SAB 147/99, LEX nr 50019).

Sąd nie mógł natomiast uwzględnić podniesionego w skardze wniosku o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kwoty 39.000 zł, z powodu bezczynności organu, ponieważ charakter kontroli sądowoadministracyjnej sprowadza się jedynie do zbadania zgodności z prawem działalności organu administracji publicznej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie był zatem uprawniony do badania sprawy pod kątem istnienia przesłanek do przyznania skarżącemu konkretnego prawa lub uprawnienia i wydania w tym zakresie merytorycznego orzeczenia.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.