Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 854/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 31 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz,, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant Agnieszka Grosińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2006 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...], Nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz K. K. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 854/05 U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy W., po rozpoznaniu wniosku B. i B. A., dokonał ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, szamba bezodpływowego oraz budynku gospodarczego z garażem na działce o nr ewidencyjnym 369 w miejscowości W.. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż inwestycja nie oddziałuje negatywnie na środowisko i zdrowie ludzi, planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami szczególnymi oraz z istniejącym zagospodarowaniem i nie wywołuje kolizji urbanistycznej. Z motywów decyzji wynika również, iż została ona podjęta po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu, jego zabudowy oraz stanu faktycznego, a także po stwierdzeniu, że wnioskowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W dniu 23 maja 2005 roku odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. K., pełnomocnik K. K.. W uzasadnieniu odwołania wskazała, iż wydanie decyzji jest sprzeczne z istniejącym stanem faktycznym i tworzy spory między stronami. Część działki o nr ewidencyjnym 369, której dotyczy decyzja, użytkowana jest bowiem przez K. K..

Przekazując odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego Wójt podkreślił, iż M. K. nie jest stroną postępowania, jednakże występuje jako pełnomocnik strony – K. K.. Ustalono, że jest to matka przebywającego chwilowo poza miejscem zamieszkania K. K., a pełnomocnictwo zostało udzielone w formie ustnej.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że skoro wszystkie przesłanki określone w przepisach art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 oraz art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione, Wójt Gminy W. nie mógł odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślono także, że istnienie sporu w przedmiocie własności działki nie ma wpływu na zasadność zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z treścią art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. K., reprezentowany przez swoją matkę, podniósł zarzuty wskazane już w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn podniesionych w skardze.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 wyżej powołanego aktu). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

2. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

3. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści przepisu art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz.717 z późn. zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl powyższego przepisu, decyzja może zostać wydana po uzgodnieniu z:

1. ministrem właściwym do spraw zdrowia – w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami;

2. wojewódzkim konserwatorem zabytków – w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską;

3. dyrektorem właściwego urzędu morskiego – w odniesieniu do obszarów pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani;

4. właściwym organem nadzoru górniczego – w odniesieniu do terenów górniczych;

5. właściwym organem administracji geologicznej – w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych;

6. organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomości;

7. dyrektorem parku narodowego – w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny;

8. wojewódzkim konserwatorem przyrody działającym w imieniu wojewody – w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie pasa drogowego;

9. właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego;

10. wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 – w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnień, o których mowa powyżej dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl przepisów art. 106 Kpa, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.

Jak wynika z powyższego, organy administracji zobligowane są zapewnić stronom postępowania administracyjnego czynny udział w postępowaniu wszczętym przed organem współdziałającym poprzez realizację obowiązku zawiadomienia stron o wystąpieniu do innego organu z żądaniem współdziałania. Podmioty te mają w postępowaniu przed organem współdziałającym te same uprawnienia procesowe, które służą im w postępowaniu administracyjnym (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2004, str. 491).

W rozpatrywanej sprawie organy administracyjne nie zapewniły wszystkim stronom postępowania należytych gwarancji procesowych. O wystąpieniu do właściwych organów zawiadomiono jedynie wnioskodawców – B. i B. A., nie zostali zawiadomieni K. K. oraz G. i B. S.. Tym samym uniemożliwiono tym osobom czynny udział w postępowaniu administracyjnym, w tym także złożenie zażalenia na wydane w wyniku współdziałania postanowienia. Warto ponadto zauważyć, iż postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Zabytków z dnia [...] nie zostało doręczone nawet wnioskodawcom B. i B. A..

Wskazać również należy, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wójt Gminy W. wydając decyzję nie powołał powyższego przepisu w podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Również z treści uzasadnienia nie wynika, czy wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 w/w ustawy, zostały spełnione. Organ odwoławczy utrzymując decyzję organu pierwszej instancji w mocy wskazał co prawda w podstawie prawnej art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże w uzasadnieniu ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż wszystkie warunki zostały spełnione.

Rozpoznając sprawę ponownie organy administracyjne zapewnią wszystkim stronom udział w postępowaniach, które zostaną wszczęte przed organami współdziałającymi.

Mając na uwadze powyższe, należy uznać, iż postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie zostało przeprowadzone z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością usunięcia z obrotu prawnego decyzji zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...].

Z powyższych względów, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. – pkt 2 wyroku. Z uwagi na brak przymiotu wykonalności, orzekanie o wstrzymaniu wykonania decyzji jest bezprzedmiotowe (art. 152 p.p.s.a.).