Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1397/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6177 Doradcy podatkowi i biegli rewidenci
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 5 ust. 2, 11 ust. 1 pkt 3, 12 ust. 1, 64 ust. 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 6
journal: Dz.U. 2009 nr 77 poz 649
law: Ustawa z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o  nadzorze publicznym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy biegłych rewidentów oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Komisja Nadzoru Audytowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej "k.p.a.") w związku z art. 12 ust. 2, art. 64 ust. 1 pkt 6 oraz art. 70 ust. 5 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77, poz. 649 ze zm., zwanej dalej "Ustawą lub UOBR"), po rozpatrzeniu odwołania M. J (dalej także strona, skarżący) z dnia [...] listopada 2013 r. od uchwały nr [...] Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] października 2013 r. w sprawie skreślenia biegłego rewidenta z rejestru biegłych rewidentów, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę.

Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] października 2012 r. skierowany został do Biura Krajowej Izby Biegłych Rewidentów wniosek H. S. (dalej również jako: Zawiadamiający) dotyczący wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia biegłego rewidenta M. J. z rejestru biegłych rewidentów. W złożonym wniosku Zawiadamiający poinformował, że Strona została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] października 2010 r. (sygn. akt [...]), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] marca 2011 r. (sygn. akt: [...]) za umyślne przestępstwo polegające na pomocy w udzieleniu korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną w [...] - Oddział w [...], w związku z prowadzonymi przed tym sądem postępowaniami dotyczącymi stwierdzonych wobec klienta zaległości podatkowych. Zdaniem Zawiadamiającego ww. okoliczność powoduje, że biegły rewident - Strona nie spełnia aktualnie wszystkich kryteriów wpisu do rejestru biegłych rewidentów, określonych odpowiednio w art. 5 ust. 2 pkt 3) i w art. 5 ust. 2 pkt 2) ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77, poz. 649, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228, z 2012 r. poz. 855 oraz z 2013 r. poz. 1036). Z Krajowego Rejestru Karnego wynika, że w stosunku do biegłego rewidenta - Strony wydane zostało prawomocne orzeczenie sądu karnego - Sąd Rejonowy w C. uznał biegłego rewidenta - Stronę za winnego popełnienia czynu z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 229 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i za przestępstwo to na podstawie art. 19 § 1 kk w zw. z art. 229 § 1 kk w zw. z art. 60 § 4 kk oraz art. 60 § 6 pkt 3 kk wymierzył mu 50 stawek dziennych grzywny po 10 zł. Akta sprawy potwierdzają także, że Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] października 2011 r. utrzymał w mocy ww. wyrok Sądu Rejonowego w C..

W dniu [...] listopada 2012 r. w związku z wnioskiem Zawiadamiającego wszczęte zostało z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia biegłego rewidenta z rejestru biegłych rewidentów w związku z prawomocnymi wyrokami karnymi Sądu Rejonowego w C. i Sądu Okręgowego w [...].

Postępowanie w niniejszej sprawie było kilkakrotnie przedłużane na wniosek strony, z uwagi na jej stan zdrowia. W trakcie postępowania doszło do przesłuchania strony.

W dniu [...] września 2013 r. udostępniono biegłemu rewidentowi - Stronie akta prowadzonej w stosunku do jego osoby sprawy administracyjnej - w celu przeglądania i sporządzania z nich notatek oraz odpisów. Na okoliczność ww. czynności sporządzony został protokół.

Krajowa Rada Biegłych Rewidentów (dalej również KRBR) uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2013 r. skreśliła biegłego rewidenta-stronę z rejestru biegłych rewidentów. Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy, Krajowa Rada Biegłych Rewidentów podejmuje uchwałę o skreśleniu biegłego rewidenta z rejestru w przypadku niespełnienia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1-3. Z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy szczególnie istotne pozostają punkty 2 i 3 zamieszczone w art. 5 ustawy, które były badane przez Krajową Radę Biegłych Rewidentów.

W uzasadnieniu organ wskazał, że strona przestała spełniać niektóre z warunków określonych w art. 5 ust. 2 ustawy UOBR koniecznych do wpisania na listę biegłych rewidentów a mianowicie warunek określony w art. 5 ust. 2 pkt 2 i 3. W myśl art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy UOBR do rejestru biegłych rewidentów, zwanego dalej "rejestrem" może być wpisana osoba fizyczna, która ma: nieposzlakowaną opinię i swoim dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu biegłego rewidenta. W pkt 3 ustawodawca wprowadził wymóg, aby osoba wpisywana do rejestru biegłych rewidentów nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

Organ wyjaśnił, iż nie budził w ocenie Krajowej Rady Biegłych Rewidentów wątpliwości fakt, że pod pojęciem przesłanki rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu należy rozumieć łącznie (jednocześnie) zarówno nieposzlakowaną opinię biegłego rewidenta, jak również jego dotychczasowe postępowanie. Kwestia nieposzlakowanej opinii każdorazowo, indywidualnie oceniana jest przez Krajową Radę Biegłych Rewidentów, właśnie między innymi przez pryzmat takich cnót jak: prawość, szlachetność, uczciwość. Ocena postawy etycznej, moralnej biegłego rewidenta, jego dotychczasowego postępowania staje się istotna szczególnie wówczas, kiedy Krajowa Izba Biegłych Rewidentów pozyskuje informację o przestępstwie umyślnym popełnionym przez takiego biegłego rewidenta, albo informację o szczególnie nagannych moralnie zachowaniach, które nie są definiowane jako przestępstwa. Źródłem informacji w zakresie karalności sądowej pozostaje Krajowy Rejestr Karny - dalej zwany "KRK". Informacja z KRK, jest w zasadzie najistotniejszym dokumentem, w oparciu o który jest sprawdzana, oceniania nieposzlakowana opinia biegłego rewidenta.

Kwestia przesłanki opisanej w art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy przy prawomocnym wyroku karnym skazującym, zapadłym w stosunku do biegłego rewidenta - Strony nie budzi wątpliwości.

Krajowa Rada Biegłych Rewidentów oceniając zachowanie, rolę biegłego rewidenta - Strony w sprawie udzielenia korzyści majątkowej podzieliła w całej rozciągłości stanowisko Sądu Rejonowego w C. i przyjętą przez ten Sąd kwalifikację prawną czynu.

Strona udzieliła korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną przez co wyczerpała swoim zachowaniem znamiona czynu opisanego w art. 229 § 1 kk.

Skarżący swoim zachowaniem niewątpliwie dopuścił się pomocnictwa w przekazaniu korzyści majątkowej, przez co wypełnił dyspozycję art. 18 § 3 kk.

W odniesieniu do czynu zarzucanego biegłemu rewidentowi - Stronie, Krajowa Rada Biegłych Rewidentów wskazała, że ewidentnie ma on umyślny charakter. Po pierwsze, Strona miała od samego początku wiedzę, że przekazuje w kopercie pieniądze (z polecenia Zawiadamiającego) dla sędziego sądu [...], mającego status funkcjonariusza publicznego. Po drugie, biegły rewident-Strona w wyjaśnieniach złożonych do protokołu w dniu [...] września 2013 r. podała, że przekazywane pieniądze nie miały wpływu na wynik rozprawy ponieważ doszło do oddalenia skargi, a poza tym w jej ocenie było niecelowe przekazywanie korzyści majątkowej - skoro ewidentnie doszłoby do przedawnienia się zobowiązania. W związku z powyższym Krajowa Rada Biegłych Rewidentów wskazała, że powyższe dowodzi tego, że Strona była dobrze zorientowana w okolicznościach całej sprawy i miała rozeznanie w jakim celu przekazywane są pieniądze dla funkcjonariusza.

Krajowa Rada Biegłych Rewidentów uznała, biorąc pod uwagę wszystkie dowody i okoliczności zebrane w sprawie, że rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu biegłego rewidenta nie daje osoba - co prawda posiadająca wiedzę zweryfikowaną w trybie przewidzianym prawem - niemniej jednak, której postępowanie jest niezgodne z przyjętymi standardami, tj. nie odpowiada przyjętym w społeczeństwie normom etycznym i moralnym, a której dotychczasowe zachowanie w sferze zawodowej i prywatnej składa się na wizerunek osoby zaufania publicznego. Ocena spełniania warunku rękojmi dotyczy prognozowania przyszłych zachowań danej osoby, o których można wnioskować wyłącznie na podstawie prezentowanej przez nią postawy etycznej i moralnej, a także z dotychczasowego sposobu jej postępowania, zwłaszcza zaś wykonywania pracy zawodowej (wyrok NSA (N) z 2008-05-0911 GSK 463/07).

Analiza postępowania Strony dokonywana według powyższych kryteriów doprowadziła Krajową Radę Biegłych Rewidentów do wniosku, że jego postawa etyczno-moralna i postępowanie w sferze aktywności zawodowej wskazują na to, że nie może on być uznany za osobą cieszącą się nieposzlakowaną opinią i dającą rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu biegłego rewidenta.

Odwołanie od powyższej uchwały wniósł skarżący.

Przywołaną na wstępie decyzją Komisja Nadzoru Audytowego utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu wskazała między innymi, że:

Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy UOBR, Komisja Nadzoru Audytowego (dalej również KNA) sprawuje nadzór publiczny nad: 1) wykonywaniem zawodu biegłego rewidenta; 2) działalnością podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych; 3) działalnością Krajowej Izby Biegłych Rewidentów. Zadania KNA zostały określone w art. 64 UOBR.

Zgodnie z art. 12 ust. 2 Ustawy UOBR odwołanie od uchwały KRBR w przedmiocie wpisu lub skreślenia z rejestru biegłych rewidentów, wnosi się do Komisji Nadzoru Audytowego, za pośrednictwem KRBR, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie Strony zostało wniesione w terminie.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 6 ustawy UOBR do zadań KNA należy rozpatrywanie odwołań od uchwał organów Krajowej Izby Biegłych Rewidentów, do których stosuje się przepisy k.p.a.

Zgodnie zaś z art. 70 ust. 5 ustawy UOBR do postępowania KNA i przed KNA stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że Strona nie kwestionuje prawomocności orzeczenia Sądu o skazaniu prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo. Jedynie powyższe, podważenie prawomocnego wyroku sądu karnego mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Nie można przyjąć też, że sprawa przeciwko Zawiadamiającemu, która nie została prawomocnie zakończona do dnia dzisiejszego i jej wynik oraz przesłanki mają istotne znaczenie na wynik niniejszego postępowania administracyjnego.

Komisja Nadzoru Audytowego podzieliła pogląd Krajowej Rady Biegłych Rewidentów iż, biorąc pod uwagę wszystkie dowody i okoliczności zebrane w sprawie, należy uznać, że rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu biegłego rewidenta nie daje osoba - co prawda posiadająca wiedzę zweryfikowaną w trybie przewidzianym prawem - niemniej jednak, której postępowanie nie odpowiada przyjętym w społeczeństwie normom etycznym i moralnym, a której dotychczasowe zachowanie w sferze zawodowej i prywatnej składa się na wizerunek osoby zaufania publicznego. Ocena spełniania warunku rękojmi dotyczy prognozowania przyszłych zachowań danej osoby, o których można wnioskować wyłącznie na podstawie prezentowanej przez nią postawy etycznej i moralnej, a także z dotychczasowego sposobu jej postępowania, zwłaszcza zaś wykonywania pracy zawodowej (wyrok NSA z 2008-05-09 II GSK 463/07).

Odnosząc się do odwołania w którym Strona podniosła, że w dacie podejmowania uchwały przez KRBR, Strona nie była na liście biegłych rewidentów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych i dlatego ma wątpliwość czy i w jakim zakresie uchwała mogła zostać podjęta i czy może powodować skreślenie z listy, podnieść należy, że Strona błędnie odnosi uchwałę do skreślenia z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych. Przedmiotem rozstrzygnięcia było bowiem w uchwale KRBR skreślenie Strony z rejestru biegłych rewidentów, a nie skreślenie z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych. Wskazać należy, że uchwała KRBR jednoznacznie rozstrzyga tę kwestię. Odróżnić należy bowiem skreślenie z rejestru biegłych rewidentów od skreślenia z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych. Strona znajdowała się jedynie w rejestrze biegłych rewidentów. W tym zakresie nie ma znaczenia czy dany biegły rewident wykonywał zawód czy też nie. Zatem, KRBR prawidłowo podjęła uchwałę o skreśleniu Strony z rejestru biegłych rewidentów.

Odnosząc się do argumentu Strony podniesionego w odwołaniu, kwestionującego możliwość skreślenia Strony z "listy" z uwagi na to, że art. 5 ustawy UOBR dotyczy kwestii związanej z wpisem na "listę", natomiast wprost zdaniem Strony taka kompetencja nie wynika z art. 11 ust. 1 ustawy UOBR, podnieść należy, że Strona, myli wpis do rejestru biegłych rewidentów z wpisem na listę podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych. W ocenie KNA zarówno art. 11 ust. 1 jak i art. 5 ustawy UOBR odnoszą się do rejestru.

Odnosząc się do kwestii poruszonej przez Stronę, w której Strona w odwołaniu odnosi się szeroko do wydanego wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] października 2010 r. (sygn. akt [...]) twierdząc, że nie jest zasadnym ani prawidłowym odwoływanie się do tego wyroku, organ wskazał, że na podstawie wyroku wspomnianego Sądu oraz całokształtu materiału dowodowego uznał, że Strona została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu za umyślnie popełnione przestępstwo - zatem, okoliczność ta została udowodniona. Strona nie kwestionuje prawomocności orzeczenia Sądu o skazaniu prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo, gdyż Strona potwierdza, że miało to miejsce - w pkt 4 odwołania "... choć wyrok SR w C. - jest prawomocny".

W kwestii podniesionej w odwołaniu przez Stronę przesłanki prawomocnego orzeczenia za przestępstwo i dokonanego wpisu pod rządami innej ustawy w zakresie odpowiedzialności i jej konsekwencji w postaci skreślenia z listy - odesłania do postępowania dyscyplinarnego i kwestionowania skreślenia z rejestru w trybie administracyjnym, organ podniósł, że z chwilą wejścia w życie ustawy UOBR Strona podlega ustawie w pełnym zakresie jej obowiązywania i UOBR nie przewidywała w tym względzie przepisów przejściowych dla traktowania sprawy w sposób przedstawiony przez Stronę.

Odnosząc się do argumentów zawartych w uzupełnieniu odwołania dotyczących braku możliwości wykonywania czynności związanych z usługowym prowadzeniem ksiąg rachunkowych, o których mowa w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości organ wskazał, że skreślenie z rejestru biegłych rewidentów wiąże się z szeroko rozumianymi skutkami nie tylko w sferze UOBR, ale także zawartych w innych ustawach.

Zgodnie z art. 76a ust. 6 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 330) osoby, które po otrzymaniu certyfikatu księgowego, uzyskaniu wpisu do rejestru biegłych rewidentów lub na listę doradców podatkowych, zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, za przestępstwa skarbowe oraz za czyny określone w rozdziale 9 ustawy, nie są uprawnione do wykonywania czynności z zakresu usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Strona w związku z powyższym podniosła, że przepisy w zakresie w jakim umożliwiają skreślenie z rejestru biegłych rewidentów są niekonstytucyjne, gdyż skreślenie powoduje jednocześnie brak możliwości wykonywania czynności związanych z usługowym prowadzeniem ksiąg rachunkowych - w związku z tym, że w katalogu przestępstw nie ma przestępstwa, którego dotyczy wyrok Sądu Rejonowego w C..

Dokonując literalnej wykładni przepisów art. 11 ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 2 pkt 3 UOBR organ doszedł do wniosku, iż sam fakt skazania prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo, stanowi przesłankę do skreślenia biegłego rewidenta z rejestru biegłych rewidentów przy czym wskazać należy, że UOBR nie uzależnia możliwości podjęcia uchwały przez KRBR o skreśleniu biegłego rewidenta z rejestru biegłych rewidentów od nie wystąpienia innych konsekwencji, tj. utraty innych uprawnień Strony wynikających z innych ustaw.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Pan M. J. skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. brak rozpoznania zarzutów zawartych w odwołaniu

2. naruszenie przepisów:

- art. 10 § 1 oraz art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267), art. 11 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 37 ust. 1 i art. 34 ustawy z dnia 7 maja 2009 roku UOBR,

- art. 11 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 UOBR,

- art. 5 ust. 2 pkt UOBR w związku z art. 76a ust. 6 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości (Dz. U. z 2009 roku Nr 152, poz. 1223 z późn. zmianami, ostatnia zmiana Dz. U. z 2012 roku, poz. 855 i 1342).

Wskazał, iż czyn w związku z którym zapadł wyrok skazujący stanowiący "przedmiot postępowania w niniejszej sprawie" - pozostaje w ścisłym związku z czynami rozpoznawanymi w sprawie przed Sądem Okręgowym w [...], Wydział III Karny sygn. akt [...] gdzie wyrok tego Sądu (skazujący co do zasady oskarżonych) – został przez Sąd Apelacyjny w P. uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania - co również ma istotne znaczenie dla oceny trafności oraz zasadności argumentów stanowiących podstawę wydanej i zaskarżonej decyzji.

Skarżący domagał się uchylenia decyzji ostatecznej Komisji Nadzoru Audytowego i poprzedzającej ją Uchwały Krajowej Rady Biegłych Rewidentów i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi wskazał między innymi, że: w stosunku do niego było pierwotnie prowadzone postępowanie dyscyplinarne, które zostało następnie zawieszone, a dotyczyło tej samej kwestii tj. postępowania sprzecznego z przepisami prawa oraz zasadami etyki zawodowej, związku z w/w prawomocnym wyrokiem za wręczenie korzyści majątkowej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] października 2010 roku - sygn. akt [...] za pomoc w udzieleniu korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną - [...] [...] w [...]. Zdaniem skarżącego skoro Krajowa Rada Biegłych Rewidentów wszczęła z wniosku Pana H. S. postępowanie administracyjne, to winna je zawiesić w trybie art. 97 § 1 pkt 4 KPA. Prowadzenie postępowania administracyjnego w sytuacji gdy w stosunku do osoby skarżącego toczyło się postępowanie dyscyplinarne dotyczące tego samego wyroku za ten sam czyn stanowiło rażące naruszenie konstytucyjnej zasady państwa prawa określonej w art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz art. 7 KPA.

Podkreślił, że w jego ocenie przestępstwo, za które został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. nie mieści się w katalogu przestępstw wymienionym w art. 76a ust. 6 ustawy o rachunkowości.

Wskazał na naruszenie art. 10 § 1 KPA, w jego ocenie zaskarżona decyzja została wydana z pominięciem ustawowego prawa strony do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji.

Zdaniem skarżącego z zapadłego wyroku nie wynika, aby świadomie i celowo pomagał Panu H. S. w udzielaniu pomocy w wręczaniu korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną. Z zapadłego wyroku wynika jedynie, że został skazany za pomoc w udzieleniu korzyści majątkowej, bowiem jesienią 1999 roku dwukrotnie na polecenie Pana H. S. przekazał pieniądze w kopertach osobie pełniącej funkcję [...][...] [...] w [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. J. nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1, pkt 5 oraz pkt 6 UOBR do zadań Komisji Nadzoru Audytowego należy m.in.;

- zatwierdzanie uchwał organów Krajowej Izby Biegłych Rewidentów w przypadkach określonych w ustawie (pkt 1);

- zaskarżanie do sądu administracyjnego uchwał organów Krajowej Izby Biegłych Rewidentów niepodlegających zatwierdzeniu, które naruszają przepisy prawa lub godzą w interes publiczny lub też mają znamiona pomyłki lub błędu - w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwał (pkt 5);

- rozpatrywanie odwołań od uchwał organów Krajowej Izby Biegłych Rewidentów, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (pkt 6).

Z powyższych przepisów UOBR wynika, że możliwość rozpatrzenia przez Komisję Nadzoru Audytowego środka odwoławczego od rozstrzygnięcia podjętego przez Krajową Radę Biegłych Rewidentów uzależniona jest zatem od trybu oraz charakteru rozstrzygnięcia podjętego przez ten organ w formie uchwały. Ustawodawca ograniczył tym samym możliwość rozpatrywania środka zaskarżenia jedynie do tych rozstrzygnięć Krajowej Rady Biegłych Rewidentów, do których zastosowanie mają przepisy k.p.a. i dla których taki środek zaskarżenia przepisy te przewidują.

Sąd zauważa, że w myśl art. 12 ust. 1 ustawy UOBR do uchwał Krajowej Rady Biegłych Rewidentów w przedmiocie wpisu lub skreślenia z rejestru mają zastosowanie przepisy k.p.a. Zgodnie z ustępem 2 tego przepisu odwołanie od uchwały, o której mowa w ust. 1, wnosi się do Komisji Nadzoru Audytowego, za pośrednictwem Krajowej Rady Biegłych Rewidentów, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 3 UOBR Krajowa Rada Biegłych Rewidentów podejmuje uchwałę o skreśleniu biegłego rewidenta z rejestru przypadku niespełnienia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1-3 UOBR.

W artykule 5 ust. 2 ustawy o biegłych rewidentach określono przesłanki konieczne do dokonania wpisu na listę biegłych rewidentów. W wyniku przeprowadzonego postępowania organy obu instancji stanęły na stanowisku, iż na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy tj. skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo umyślne, skarżący przestał spełniać przesłanki określone w art. 5 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy. Zgodnie z powyższymi regulacjami biegłym rewidentem jest osoba wpisana do rejestru biegłych rewidentów. Do rejestru może być wpisana osoba fizyczna, która spełnia następujące warunki:

2) ma nieposzlakowaną opinię i swoim dotychczasowym postępowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu biegłego rewidenta,

3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

Sąd podziela stanowisko organu, że pod przesłanką z art. 5 ust. 2 pkt 2 należy rozumieć zarówno nieposzlakowaną opinię biegłego rewidenta, jak również jego dotychczasowe postępowania. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie nieposzlakowana opinia to nic innego jak nieskazitelny charakter.

W ocenie organu skarżący nie spełnia przesłanki nieskazitelnego charakteru, gdyż został skazany za przestępstwo umyślne. Wywodząc powyższe organ wskazał, że popełnienie przestępstwa umyślnego stwierdzonego prawomocnym wyrokiem skazującym, które to skazanie nie uległo zatarciu - prowadzi do konstatacji, że osoba skazana nie jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu biegłego rewidenta, chociaż posiada niewątpliwie zweryfikowaną w tym zakresie wiedzę.

Stanowisko powyższe Sąd uznaje za prawidłowe ponieważ ocena nieskazitelnego charakteru skarżącego została dokonana w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją uchwale w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Reasumując należy wskazać, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz stanowiskiem doktryny (dotyczącym co prawda rękojmi wykonywania zawodu adwokata) ocena, czy dana osoba daje rękojmię należytego wykonywania zawodu biegłego rewidenta, powinno się opierać z założenia na rozważeniu całokształtu dotychczasowej postawy skarżącego (jego cech i zachowania). Jest to niezwykle istotny warunek poprawnego interpretowania tego przepisu. W ocenie Sądu organy obu instancji właśnie zgodnie z wyżej wskazaną wykładnią dokonały oceny "nieskazitelnego charakteru" skarżącego.

Jak stwierdził w wyroku z dnia 24 listopada 2008 r. Trybunał Konstytucyjny sygn. akt K 66/07, do czasu pomyślnego zakończenia okresu próby i następującego po nim zatarcia skazania, brak jest podstaw do traktowania osoby, wobec której środek ten zastosowano, jako nieskazitelnej.

I choć ww. wyrok zapadł na gruncie ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików wojewódzkich w kontekście pozbawienia prawa wybieralności (biernego prawa wyborczego) do organów stanowiących i wykonawczych jednostek samorządu osób karanych za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego oraz osób, wobec których wydano prawomocny wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne w sprawie popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

W uzasadnieniu ww. wyroku, Trybunał podkreślił (przywołując opinie doktryny), iż "(...) Jeżeli ratio legis wprowadzenia rozważanego ograniczenia biernego prawa wyborczego był zamysł, aby na reprezentantów narodu wybierać osoby nieskazitelne, wówczas ograniczenie biernego prawa wyborczego, zarówno wobec osób objętych warunkowym umorzeniem, jak i formalnie ukaranych - nie może być traktowane jako arbitralne. Trzeba zaznaczyć, iż warunkowe umorzenie postępowania - niezależnie od tego, że jest ono wyrazem przekonania sądu o korzystnej prognozie co do przyszłej konduity skazanego - wiąże się ze stwierdzeniem popełnienia przestępstwa. I to ustalenie jest wiążące w okresie próby. Do czasu zatem pomyślnego zakończenia tego okresu i następującego po nim zatarcia skazania brak jest podstaw do traktowania osoby, wobec której środek ten zastosowano, jako nieskazitelnej."

Podobnie w ocenie Sądu należy postępować przy ustaleniu czy dana osoba daje rękojmię wykonywania zawodu biegłego rewidenta (który to zawód jest szczególnym zawodem - zaufania publicznego).

Skoro więc do czasu zatarcia skazania, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż dana osoba daje rękojmię należytego wykonywania zawodu - ciąży bowiem na niej (w świetle prawa) wyrok, podważający jej wiarygodność, to należy przyjąć, że uchwała i utrzymująca ją w mocy decyzja są prawidłowe.

Na zakończenie należy również wskazać, że w chwili popełnienia czynu, za który skarżący został skazany, był świadomy karalności tego czynu, gdyż wykonywał zawód biegłego rewidenta.

W nawiązaniu do uwag skarżącego dotyczących wyroku w sprawie o sygn. [...], który to wyrok dotyczy czynu głównego, za pomocnictwo do którego został skazany skarżący Sąd wskazuje, że postępowanie to nie zostało prawomocnie zakończone, a w związku z tym nie wiadomo jakie będzie końcowe rozstrzygnięcie. Sam fakt przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nie świadczy o uniewinnieniu od zarzucanego czynu. Natomiast skarżący w obliczu prawa jest w chwili obecnej osobą skazaną za przestępstwo umyślne.

Skarżący w toku postępowania nie kwestionował również prawomocnego wyroku karnego skazującego go za umyślne przestępstwo polegające na pomocy w udzieleniu korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną w [...] – Oddział w [...].

W związku z powyższym zaistnienie przesłanki z art. 5 ust. 2 pkt 3 UOBR jest ewidentne, gdyż sam fakt kwestionowania umyślności czynu nie niweluje prawomocnego wyroku karnego.

W toku postępowania skarżący wskazywał także, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek Pana S., co jest w jego ocenie niedopuszczalne. Sąd nie podziela powyższego, co prawda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i uchwały wskazano omyłkowo, że postępowanie wszczęto na wniosek jednak w ocenie Sądu de facto postępowanie zostało wszczęte z urzędu na skutek informacji uzyskanej od Pana S.. Art. 61 k.p.a. jest podstawą do wszczęcia postępowania z urzędu jak i na wniosek strony, jednak Pan S. nie uczestniczył w niniejszym postępowaniu, a ponadto w dalszej części uzasadnienia organ wskazuje, że wszczynając postępowanie działał z urzędu.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 10 k.p.a., gdyż skarżący uczestniczył czynnie w niniejszym postępowaniu.

Biorąc powyższe pod rozwagę działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.