Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 531/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi T. T. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B., po rozpatrzeniu wniosku spółki A. Sp. z o.o, decyzją z dnia [...] marca 2017r. nr [...] znak: [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z możliwością lokalizacji funkcji handlowo-usługowej /usługi nieuciążliwe/ w parterze budynku wraz z zagospodarowaniem terenu, na działce o numerze geod. [...], położonej przy ul. [...] w B. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i projektowanym zjazdem z ulicy [...] (nr geod. [...]) oraz infrastrukturą techniczną.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył T. T. (powoływany dalej jako "Skarżący") zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego - poprzez uchybienia w zakresie nie wystarczającego uzasadnienia decyzji i nienależytego zbadania stanu faktycznego sprawy. Oświadczył, że nie zgadza się z "wynikami decyzji ustalającej warunki zabudowy". Jego zdaniem, część tekstowa wyników analizy jest bardzo ogólna i nie obrazuje w pełni przeprowadzonej analizy. Sama zaś analiza nie uwzględniła wszystkich okoliczności sprawy i w sposób nieprawidłowy ustaliła przyjęte parametry nowej zabudowy, a w szczególności wysokości i szerokości elewacji frontowej mającego powstać budynku. Przywołane w odwołaniu okoliczności powinny być, jego zdaniem, podstawą do uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji Kolegium w pierwszej kolejności wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że jeśli spełnione są przesłanki ustawowe wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 mara 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 778, dalej w skrócie: "u.p.z.p."), to organ ma obowiązek wydać taką decyzję. W opinii Kolegium organ I instancji oceniając złożony wniosek w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy zasadnie uznał, że planowana inwestycja może zostać zrealizowana na wskazanym w nim terenie. O podjęciu takiej decyzji przesądziły wyniki przeprowadzonej - w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.Nr 164, poz. 1588) - analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w kontekście obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p.

Ustosunkowując się zaś do argumentów Skarżącego w kwestii niewyjaśnienia w treści decyzji przyjętych parametrów nowej zabudowy, Kolegium stwierdziło, że nie znajdują one oparcia w materiale dowodowym albowiem przeprowadzona przez organ I instancji analiza i ustalone na jej podstawie wymogi w zakresie parametrów planowanego przedsięwzięcia, m.in. szerokość elewacji frontowej i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, nie budzą wątpliwości. Zostały one ustalone na podstawie odpowiednio: § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia. Pierwszą z tych wielkości powinno się, co do zasady, wyznaczyć na podstawie średniego wskaźnika wielkości dla całego obszaru analizowanego, z tym że w stosunku do tego pierwszego parametru dopuszcza się do 20% tolerancji. Tak też została wyznaczona szerokość elewacji frontowej, na poziomie 10 m, z tolerancja do 20%. Przy czym, jak podkreśliło Kolegium skoro przepis rozporządzenia dopuszcza ustalenie tego parametru z tolerancją do 20%, to jest to prawnie dopuszczalne. Należy przez to rozumieć, że inwestor w niniejszej sprawie będzie mógł (w wyjątkowych okolicznościach) dopuścić budowę budynku o szer. elewacji frontowej - 12m.

W zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej inwestycji organ stwierdził, że nie została ona wyznaczona co prawda na poziomie średniej z całego obszaru analizowanego, albowiem organ I instancji uwzględniając sytuację faktyczną na terenie analizowanym i posiłkując się ustaleniami uprawnionego urbanisty, wyznaczył inną, odpowiednią dla tego obszaru wielkość górnej krawędzi elewacji frontowej. Przepis § 7 ust. 1 rozporządzenia wskazuje wprawdzie, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do nowej zabudowy na działkach sąsiednich, tym niemniej organ ustalający wymaganie w w/w zakresie ma możliwość ustalenia tego parametru w innej wysokości, jeżeli wynika to z przeprowadzonej analizy - § 7 ust. 4 rozporządzenia. Organ I instancji ustalił ten parametr na poziomie 9,5 metra, korzystając z możliwości w tym przepisie przewidzianej. Wnioski wyprowadzone z analizy w tym zakresie, a zawarte w treści analizy tekstowej i uzasadnieniu decyzji, Kolegium uznało za trafne. Analizując ponownie sytuację na przedmiotowym gruncie Kolegium zauważyło też, że charakteryzuje go zabudowa o funkcji mieszkaniowej mieszanej - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z zabudową towarzyszącą, a także wielorodzinna i usługowa /budynek na działce o numerze geod. [...]/. Z dołączonego do akt sprawy załącznika graficznego wynika, że w południowo- zachodniej strefie tego terenu usytuowane są budynki w zabudowie wielorodzinnej, o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do ok. 15 m oraz budynek mieszkalny jednorodzinny - do ok. 9,5 m /dz. [...]/. W północno-wschodniej zaś części obszaru analizowanego usytuowane są budynki jednorodzinne /o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej 6-9 m/ z zabudową towarzyszącą /wysokość od 2,5m-do 3,5 m/. Parametr przyjęty w takiej wysokości, jak wskazany w wydanym orzeczeniu /9,5m/, nie zakłóci - zdaniem Kolegium - istniejącego zagospodarowania przestrzennego terenu i harmonii zabudowy na niej istniejącej. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanego budynku, będzie bowiem zbliżona do takich wysokości budynków jednorodzinnych, jak to ma miejsce w przypadku budynku jednorodzinnego na działce [...]. Podsumowując Kolegium doszło do wniosku, że usytuowanie we wskazanym we wniosku miejscu, budynku o parametrach zbliżonych zarówno do budynków w zabudowie jednorodzinnej, jak i wielorodzinnej utworzy na tym obszarze nowy ład przestrzenny, poprzez "wymieszanie" obu typów zabudowy lecz o cechach i parametrach zbliżonych do siebie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyli T. T. i M. P. zarzucając jej naruszenie:

1) art. 7 oraz art. 8 k.p.a. przez niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także nieustosunkowanie się do istotnych argumentów zawartych w uzupełnieniu odwołania z dnia [...] maja 2017 r., swoją ogólnikowością i arbitralnością naruszające zasadę zaufania do organów administracji publicznej;

2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji administracyjnej - niedostateczne i niepełne uzasadnienie, nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony zawartych w uzupełnieniu odwołania;

3) § 7 ust. 4 w związku z § 3 ust. 1 oraz § 6 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wyznaczeniu górnej krawędzi elewacji frontowej oraz szerokości elewacji frontowej dla planowanego budynku z pominięciem dyrektywy ustalania parametru nakazującej uwzględniać kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, co doprowadziło do wydania decyzji zezwalającej na zabudowę burzącą ład przestrzenny i naruszającą dobre sąsiedztwo;

4) art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art.7 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nierzetelne wykonanie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalającej szerokości elewacji frontowej istniejącej zabudowy w sposób dowolny, tendencyjny, niezgodny z zasadą prawdy obiektywnej, zawierającej błędy rachunkowe co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

5) art. 7 w związku z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i wyprowadzenie wniosku, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta B. nie stoi w sprzeczności z definicją "ładu przestrzennego" wyrażoną w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy w rzeczywistości ustalenie warunków zabudowy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z możliwością lokalizacji funkcji handlowo - usługowej w parterze budynku wraz z zagospodarowaniem terenu na działce nr ew. geod. [...] przy ul. [...] w B. i projektowanym zjazdem w pasie drogowym ul. [...] oraz infrastrukturą techniczną, narusza w sposób oczywisty jedną z fundamentalnych zasad planowania przestrzennego i urbanistyki, która oznacza ukształtowanie przestrzeni, tworzącej harmonijną całość oraz nakazuje uwzględnić w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, techniczne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne, bowiem na obszarze zabudowy jednorodzinnej dopuszcza możliwość przeprowadzenia inwestycji godzącej w przywołaną wyżej zasadę, odbiegającą między innymi od przyjętych norm wysokościowych oraz szerokości elewacji frontowej, prowadząc do zaburzenia estetyki krajobrazu i społeczno -gospodarczego przeznaczenia tego terenu;

6) niezastosowanie przepisu art. 7, 77 oraz art. 107 k.p.a., a mianowicie nierozważenie przez organ wszystkich okoliczności sprawy w tym nie przeprowadzenie przy wydawaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy dokładnej analizy wpływu inwestycji na ład przestrzenny, w tym zwłaszcza na oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie, mimo iż winien prowadzić postępowanie w sposób pozwalający na wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego celem ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, niwelującego nadmierną uciążliwość planowanej zabudowy dla użytkowników wieczystych i właścicieli nieruchomości sąsiednich, w szczególności uwzględniającego stan zabudowy zastanej i jej funkcji, co z kolei winno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji zgodnie z przepisem art. 107 § 1 k.p.a.;

7) niezastosowanie przepisu art. 8 k.p.a., a mianowicie nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, niewyjaśnienie uczestnikom w sposób nie budzący wątpliwości zasadności swego stanowiska w zakresie doprecyzowania konkretnych usług nieuciążliwych funkcji handlowo- usługowej w projektowanej zabudowie, którym kierował się przy załatwieniu sprawy, tym bardziej, iż decyzja godzi wprost w interes osób prywatnych.

Powyższe uchybienia, zdaniem Skarżących, miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ prawidłowe zastosowanie przez organ pierwszej instancji przepisu § 3 ust. 1 oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., obligowałoby ten organ do odmowy ustalenia warunków zabudowy o wskazanych parametrach obiektu we wniosku tj. odmowy wydania decyzji zezwalającej na zabudowę burzącą ład przestrzenny i naruszającą dobre sąsiedztwo.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2017 r. uczestnik postępowania - spółka M. Sp. z o.o. S.k. z siedzibą w C. wniosła o oddalanie skargi i dopuszczenie oraz przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z decyzji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr ew. gr [...] położonej przy ul. U. w B. (obręb [...]) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz projektowanymi zjazdami z ul. [...], oraz decyzji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na działce nr ew. gr [...] położonej przy ul. [...] w B. (obręb [...]) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz projektowanymi zjazdami z ul. [...], na okoliczność posiadania przez Skarżących decyzji o warunkach zabudowy na działkę ewidencyjną znajdującą się w bezpośrednim sąsiedztwie działki należącej do Uczestnika, dla analogicznej inwestycji jak inwestycja Uczestnika, a jednocześnie o takich samych parametrach określonych w decyzji o warunkach zabudowy dla działki Skarżących jak parametry przewidziane w decyzji z [...] marca 2017r. wydanej dla Uczestnika, a tym samym kwestionowania decyzji jedynie dla celów przedłużenia realizacji inwestycji przez Uczestnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369,dalej w skrócie: "p.p.s.a"), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Dokonując w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Sąd doszedł do wniosku, że wydane decyzje są prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona wstępny i ogólny charakter, albowiem nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Budowę można bowiem dopiero rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która może być wydana jedynie inwestorowi który m.in wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest zatem wyłącznie ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy skutkować winien odmową ustalenia warunków zabudowy. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Zgodnie z § 3 przywołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w ww. rozporządzeniu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że opisana procedura administracyjna, której celem jest ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej, została przez organy przeprowadzona prawidłowo. Ostateczna treść decyzji znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo sporządzonej analizie architektoniczno – urbanistycznej, która logicznie uzasadnia przyjęte parametry nowej zabudowy.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących zakwestionowania parametrów wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i szerokości elewacji frontowej - jako ustalonych w zbyt dużych wartościach, wskazać należy, że nie są one zasadne. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, o czym trafnie wspomniano w zaskarżonej decyzji, że przepisy rozporządzenia dopuszczają wyprowadzenie wielkości parametrów inwestycji, takich jak wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i szerokość elewacji frontowej w sposób inny niż określony w § 4 ust. 1 i 6 ust. 1, jeżeli tylko wynika to z przeprowadzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie, analiza sporządzona na jej użytek uzasadnia, w ocenie Sądu, wyznaczenie kwestionowanych parametrów planowanego obiektu, w wysokościach podanych w rozstrzygnięciu.

Jeżeli chodzi o parametr wysokości, to jak wynika z § 7 ust. 1 rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do nowej zabudowy na działkach sąsiednich. Organ ustalający wymaganie w w/w zakresie, jak to wskazano wyżej, ma możliwość ustalenia tego parametru w innej wysokości, lecz musi to wynikać z przeprowadzonej analizy - § 7 ust. 4 rozporządzenia. Organ I instancji ustalił ten parametr na poziomie 9,5 metra, korzystając z możliwości w tym przepisie przewidzianej. Ze sporządzonej analizy wynika, że na wyznaczonym gruncie dominuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej mieszanej - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z zabudową towarzyszącą, a także wielorodzinna i usługowa ( budynek na działce o numerze geod. [...]). Z dołączonego do akt sprawy załącznika graficznego wynika z kolei, że w południowo- zachodniej strefie tego terenu usytuowane są budynki w zabudowie wielorodzinnej, o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do ok. 15 m oraz budynek mieszkalny jednorodzinny do ok. 9,5 m (działka o nr geod. [...]). W północno-wschodniej zaś części obszaru analizowanego usytuowane są budynki jednorodzinne o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej 6-9 m z zabudową towarzyszącą (wysokość od 2,5 m-do 3,5 m). Słusznie zatem przyjęły orzekające w sprawie organy, że ustalony w zaskarżonej decyzji parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki do 9,5 m, nie zakłóci istniejącego zagospodarowania przestrzennego terenu oraz istniejącej harmonii zabudowy, a będzie raczej kontynuacją ukształtowanego w tym zakresie sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanego budynku, będzie zbliżona do takich wysokości budynków jednorodzinnych, jak to ma miejsce w przypadku budynku jednorodzinnego na działce [...]. Fakt zaś istnienia jednej działki zabudowanej obiektem o takiej samej funkcji i wysokości jak planowana inwestycja, uzasadnia przyjęcie, że oparcie parametru wyznaczającego wysokość nowego budynku ta takim samym poziomie jak budynek na jednej z działek sąsiednich, wynika z przeprowadzonej analizy terenu.

Nie znajduje także uzasadnienia zarzut błędnego ustalenia szerokości elewacji frontowej. Ze sporządzonej analizy architektoniczno – urbanistycznej wynika, że w obszarze analizowanym szerokość ta kształtuje się od 8 do 20,5 m. Wyznaczenie tego parametru na poziomie 10 m również nie zakłóci istniejącego porządku urbanistycznego, zwłaszcza że w najbliższym sąsiedztwie, wnioskowanej do zabudowy działki oraz wzdłuż ul. [...], po stronie planowanej inwestycji istnieją budynki mieszkalne jednorodzinne o szerokościach elewacji frontowych wyższych niż średnia, tj. 12 m, 9,5 m, 9 m. Tym samym uznać należy, że ustalenie tego parametru w wielkości określonej zaskarżoną decyzją nie narusza ładu przestrzennego, nie wprowadza na tym terenie dysonansu urbanistycznego, i stanowi kontynuacją stanu (ładu) na tym obszarze istniejącego.

Za niezasadnością podniesionych zarzutów w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i szerokości elewacji frontowej przemawia dodatkowo fakt, iż Skarżący na podstawie decyzji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] oraz z dnia [...] października 2017 r. nr [...] uzyskali warunki zabudowy działki ewidencyjnej o nr geod. [...] znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie działki należącej do Uczestnika, dla analogicznej inwestycji jak planowana w niniejszej sprawie - inwestycja, przy ustaleniu takich samych parametrach, jak te określone w zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy, a kwestionowane na etapie skargi.

W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 k.p.a). Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne.

Mając na uwadze przeprowadzone rozważania Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i w konsekwencji skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.