Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 368/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2005-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 51
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Teza: Nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, mających znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie - skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

TEZY

Nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, mających znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie - skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2005 r. sprawy ze skargi I. K. i S. K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2005 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżących kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. na wniosek Pana S. K. wszczął postępowanie administracyjne zawiadomieniem z dnia [...]05.2004 r. w sprawie użytkowania budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr geod.[...] w M. przy ul. K. [...] .Na budowę budynku gospodarczego z częścią warsztatową, na działce o nr geod. [...] w M. przy ul. K. [...] Pan J. R. posiadał pozwolenie na budowę z dnia [...]04.1983 r. nr [...] wydane przez Urząd Miasta i Gminy w M. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. podczas przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdził wystąpienie istotnych odstępstw od warunków wydanego w/w pozwolenia na budowę budynku. W wyniku powyższego, organ I instancji decyzją z dnia [...]09.2004 r. nr [...] na podstawie art. 51 ust. l pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jedn. tekst: Dz.U. Nr 207 z 5 grudnia 2003 r., poz. 2016 z późn. zm.) nałożył na Państwo T. i J. R. obowiązek przedłożenia w terminie do [...]12.2004 r. projektu budowlanego zamiennego wybudowanego budynku gospodarczego wraz z niezbędnymi opiniami i uzgodnieniami oraz pozytywną ocenę stanu technicznego budynku i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Organ nadzoru budowlanego I instancji po sprawdzeniu

i stwierdzeniu, iż inwestorzy wykonali określone w/w decyzją czynności doprowadzające wykonane roboty budowlane w budynku gospodarczym

z częścią warsztatową, do stanu zgodnego z przepisami prawa – zaskarżoną decyzją z dnia [...]01.2005 r. znak: [...] na podstawie art. 51

ust. 4 cyt. wyżej ustawy Prawo budowlane zatwierdził przedłożony projekt zamienny i udzielił Państwu T. i J. R. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych istniejącego budynku gospodarczego z wydzielonym pomieszczeniem na warsztat napraw mechaniki pojazdowej, na działce

o nr geod. [...] w M. przy ul. K. nr [...].

Od decyzji z dnia [...]01.2005 r. organu I instancji odwołał się

Pan S. K., który podniósł, iż zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek warsztatowy wymaga, w świetle obowiązujących przepisów - decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu

oraz przedłożony projekt budowlany nie określa liczby stanowisk naprawczych, które będą w przedmiotowym budynku. Skarżący ponadto porusza kwestię uciążliwości warsztatu dla zdrowia ludzi. Zdaniem skarżącego wymagany jest raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W związku z powyższym Pan S. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego, w tym dokonanej wizji lokalnej w dniu [...]07.2004 r. i oceny zgromadzonego materiału dowodowego podczas prowadzonego postępowania administracyjnego, Po. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając,

iż spełnia ona przesłanki z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane,

zaś organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne celem doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w B., za pośrednictwem organu odwoławczego, wywiedli Państwo I. i S. K., zarzucając – po sprecyzowaniu zarzutów na rozprawie – następujące kwestie:

▪ naruszenie art. 51 ustawy – Prawo budowlane, bowiem budowla nie była kontynuowana przez 10 lat, a więc zdaniem skarżących – nastąpiła samowola podlegająca rozbiórce;

▪ projekt zamienny został zgłoszony przez inwestora po wyznaczonym

przez organ terminie;

▪ organy nie sprawdziły, czy działalność inwestora została zgłoszona

w Urzędzie Skarbowym;

▪ organy błędnie ustaliły tylko jedno stanowisko naprawy pojazdów,

gdy w rzeczywistości jest ich o wiele więcej – tym samym organy

nie uwzględniły znacznej uciążliwości warsztatu, jak również

nie sporządziły raportu o oddziaływaniu na środowisko;

▪ nie uwzględniono także parametrów i uciążliwości drogi dojazdowej

do inwestycji;

▪ organy nie ustosunkowały się do wybudowania centralnego ogrzewania

przez inwestora – przede wszystkim do złego wyprowadzenia komina;

▪ nie ustosunkowanie również do wysokości budowli i tworzenia się zasp śnieżnych na dachu budynku skarżących.

W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi zasługują na częściowe uwzględnienie. Organy nadzoru budowlanego bowiem nie wyjaśniły wszystkich okoliczności istotnych

dla rozstrzygnięcia w sprawie. Tym samym naruszyły przesłanki formalno-prawne art. 7, 8, 77 i 107 § 3 k.p.a.

Zanim jednak zostaną omówione szczegółowo powyższe okoliczności należy podkreślić, że organy częściowo dokonały prawidłowych ustaleń.

W pierwszym rzędzie nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zarzut istnienia samowoli budowlanej, co w konsekwencji prowadziłoby, zdaniem skarżących, do zastosowania art. 48 ustawy – Prawo budowlane. Organy nadzoru budowlanego właściwie zastosowały art. 51 ustawy z dnia 07.07.1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. nr 207, poz. 2016

z 2003 r. z późn. zm.), ponieważ nowa decyzja o pozwoleniu na budowę jest wymagana w przypadku wygaśnięcia poprzedniej decyzji z powodu nierozpoczęcia budowy przed upływem 2 lat. W konkretnej sprawie budowa przedmiotowego budynku rozpoczęto przed upływem 2 lat – co jest w aktach bezsporne. Dlatego też w razie przerwania budowy na czas dłuższy niż 2 lata (może być nawet i 10 lat, bowiem ustawodawca nie określa terminu powyższej przerwy – art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane) – wymagana jest decyzja

o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Decyzja ta jest również niezbędna w przypadku uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, co nastąpiło w sprawie niniejszej (decyzja Starosty M. z dnia [...]11.2004 r. nr [...]).

Niezasadny jest także zarzut, iż aktualna inwestycja nie jest tożsama z inwestycją określoną w pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...]04.1983 r. nr [...], ponieważ i z samej decyzji, gdzie zawarto określenie "część warsztatowa" oraz "z planu zagospodarowania" (k. 37), stanowiącego integralną część wyżej wymienionej decyzji – wynika, że część budynku gospodarczego stanowi "warsztat napraw pojazdów mechanicznych". W związku z tym organy zasadnie nie prowadziły postępowania administracyjnego w trybie art. 71 ustawy – Prawo budowlane.

Organy zasadnie także nie stosowały art. 50 ustawy Prawo budowlane, bowiem inwestycja została ukończona. Nieznaczne przekroczenie terminu przez inwestora w złożeniu do akt projektu zamiennego – nie wpływa na tok postępowania administracyjnego w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Miałoby to znaczenie, gdyby organy prowadziły postępowanie w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w którym to przepisie jest określony obowiązek ustalenia terminu do złożenia projektu lub jego poprawek i wskazane są konsekwencje w wypadku nie wykonania powyższych czynności w tymże zakreślonym terminie.

Należy jednak zaznaczyć, iż mimo wielu prawidłowych ustaleń organy nadzoru budowlanego nie wyjaśniły kilku istotnych okoliczności, które miały wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze – nie wyjaśniono do końca – ile pomieszczeń de facto inwestor przeznaczył na warsztat napraw pojazdów. Przyjęte przez organ, w wyniku oględzin, tylko jedno pomieszczenie – nie stanowi w pełni materiał dowodowy bez ustalenia – na co przeznaczone jest pomieszczenie, w którym inwestor zainstalował drzwi stalowe przystosowane do wjazdu różnej wielkości pojazdów. Nie wyjaśniono także, czy ma on inny jeszcze garaż w budynku mieszkalnym – co twierdzi skarżący.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy muszą się ustosunkować

do zdjęć złożonych przez skarżącego w dniu rozprawy. Zdjęcia ta – wykonane

[...] i [...] października 2005 r. przedstawiają, że wszystkie trzy pomieszczenia

są zajęte przez samochody, zaś plac przed budynkiem jest parkingiem

dla co najmniej sześciu pojazdów i przyczepy.

W świetle powyższego organy muszą zająć jednoznaczne stanowisko – ile pomieszczeń inwestor przeznaczył na naprawę pojazdów i czy ma uregulowany stan prawny w zakresie istniejącego parkingu.

Organ winien rozważyć potrzebę przesłuchania w charakterze świadków osób zamieszkujących w pobliżu przedmiotowego budynku celem określenia rodzaju działalności inwestora, bowiem jak wynika z akt sprawy, obraz wyżej wymienionego budynku w trakcie oględzin, o których inwestor jest powiadamiany – znacznie się różni od dnia codziennego – o czym świadczą zdjęcia złożone przez skarżącego na rozprawie (k. 65 akt sądowych).

Po uzyskaniu pełnej wiedzy na temat zakresu działalności inwestora – organ musi tę działalność skonfrontować z planem zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, pamiętając jednocześnie, że pojęcie uciążliwości inwestycji nie obejmuje tylko inwestycji wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko... .

Organy nadzoru budowlanego winny także ustosunkować się do zarzutów skarżącego w przedmiocie wyjaśnienia, czy droga dojazdowa do warsztatu

i parkingu odpowiada warunkom technicznym oraz czy komin na dachu przedmiotowego budynku spełnia powyższe warunki. Organ także musi ustosunkować się do kwestii wysokości budynku i wpływu na zbieranie się śniegu na budynku sąsiednim, stanowiącym własność skarżącego (k. 51).

Zasadnym jest także zarzut skarżącego, że nie ustalono, czy ściana budynku inwestora odpowiada przepisom przeciwpożarowym, bowiem projekt zamienny, oprócz opinii rzeczoznawcy do spraw bhp, innych uzgodnień

nie zawiera.

Należy podkreślić, że nie wyjaśnienie wszystkich wyżej wymienionych zagadnień uniemożliwia dokonanie prawidłowej oceny merytorycznej zaskarżonych decyzji.

Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270

z 2002 r.).O wykonaniu uchylonych decyzji Sąd orzekł w myśl art. 152 cytowanej wyżej ustawy, zaś o kosztach zgodnie z treścią art. 200 tejże ustawy.-