Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1022/99
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2001-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Zagospodarowanie przestrzenne
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Teza: Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może być podstawą do wniesienia sprzeciwu, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.

TEZY

Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może być podstawą do wniesienia sprzeciwu, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 29 maj a 2001 r. sprawy ze skargi Marii S. na decyzję Wojewody O. z dnia 22 czerwca 1999 r. (...) w przedmiocie sprzeciwu dotyczącego zgłoszonych robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 22 czerwca 1999 r. (...) wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Marii S. i Franciszka N. od decyzji Starosty N. (...) z dnia 7 maja 1999 r. wnoszącej na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ sprzeciw dotyczący zgłoszonych przez odwołujących się robót budowlanych polegających na wykonaniu na działce nr 149/8 i 149/12 w N. altany o pow. około 4 m2, pergoli osłaniającej taras i oczka wodnego o powierzchni ok. 20 m2, Wojewoda O. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podał, że zaskarżona decyzja wydana została po rozpatrzeniu zgłoszenia dokonanego przez inwestorów złożonego w dniu 28.04.1999 r. w Urzędzie Starosty łącznie z kserokopią wypisu z ewidencji gruntów i kserokopią mapy geodezyjnej powykonawczej ze wskazaniem usytuowania ww. obiektów. Inwestorzy podali datę 27 maja 1999 r. jako termin rozpoczęcia robót. Ze zgłoszenia tego wynika, że inwestorzy zamierzają na własnym terenie wykonać:

- altanę ogrodową o pow. ok. 4 m2 z prefabrykowanych elementów drewnianych,

- pergolę z drewna osłaniającą taras przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym,

- oczko wodne o pow. 20 m2 wraz z kaskadą.

Organ odwoławczy wskazał, że art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ stanowi, że budowa obiektów małej architektury wymaga zgłoszenia. Do obiektów takich w rozumieniu ustawy można zaliczyć oczko wodne z kaskadą oraz pergolę. Natomiast wymieniona także w zgłoszeniu altana nie może być zakwalifikowana do tej samej grupy obiektów. Prawo budowlane bowiem altany wymienia w punkcie 6 art. 29 ust. 1, gdy tymczasem obiekty małej architektury zawarte są w punkcie 4 cyt. przepisu.

W świetle powyższego wspomniana altana nie jest w ocenie organu odwoławczego zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym podjęcie robót przy jej wznoszeniu na podstawie jedynie dokonanego zgłoszenia jest niedopuszczalne. Z tego względu organ I instancji słusznie wniósł sprzeciw bowiem jego brak oznaczałby "milczącą zgodę" na podjęcie robót bez wymaganego pozwolenia.

Podniósł, że co prawda w uzasadnieniu decyzji organu I instancji argumentacja taka nie została przytoczona z tego względu, że przedmiotową altanę zakwalifikowano do obiektów małej architektury nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, to jednak sprzeciw - jak to wyjaśniono wyżej - był konieczny.

Dodał, że drugim argumentem uzasadniającym wniesiony sprzeciw - w odniesieniu do wszystkich zgłoszonych przez inwestorów obiektów - jest fakt, że obiekty te stanowią uzupełnienie zagospodarowania działki zabudowanej jednorodzinnym domem, który zrealizowany został na terenie nie przeznaczonym na ten cel. W sprawie zostały bowiem wydane ostateczne decyzje stwierdzające nieważność decyzji Burmistrza Miasta N. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lutego 1999 r. (...) oraz o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego wydanej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 maja 1999 r. (...).

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. zatwierdzonego Uchwałą (...) z dnia 12 grudnia 1987 r. Rady Narodowej Miasta N. na terenie, na którym zlokalizowane są działki skarżących dopuszczalna jest jedynie adaptacja Spółdzielni Usługowo-Wytwórczej i remont obiektów. Stąd też nie można uznać aby planowane obecnie przez inwestorów roboty budowlane zmierzające do dalszego zagospodarowania działek nr 149/12 i nr 149/8 użytkowanych jako teren zabudowy jednorodzinnej były zgodne z przeznaczeniem tego terenu.

Mając powyższe na uwadze organ ten uznał, że wniesienie sprzeciwu jest uzasadnione w związku z czym orzekł jak w osnowie wydanej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Maria S. podnosząc, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest niejasne i niezgodne z prawem, a ponadto nie zostało doręczone Franciszkowi N.

W ocenie skarżącej z treści ustawy Prawo budowlane, w szczególności art. 29 ust. 1 pkt 6 wynika, że postawienie altany nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto wskazała, że altana, o którą chodzi to gotowa, dostępna w marketach altana z elementów prefabrykowanych, nie będąca trwale związana z gruntem - a więc nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 prawa budowlanego, na który wymagane byłoby pozwolenie na budowę.

Podniosła, że zgłoszone obiekty mają charakter uniwersalny w związku z czym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może być przesłanką wniesienia sprzeciwu. Dodała, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do tej konkretnej działki jest sfałszowany, a twierdzenie, że na terenie, na którym zlokalizowane są działki skarżących dopuszczalne jest jedynie adaptacja Spółdzielni Usługowo-Wytwórczej i remont obiektów jest nieuprawnione z tego względu, że po pierwsze tereny te nigdy nie były we władaniu Spółdzielni, a po drugie nie może być mowy o jakichkolwiek remontach, ponieważ teren ten w momencie tworzenia planu był niezabudowany.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny sprawujący zgodnie z przepisem art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem uznał, że skargę należy oddalić. Zaskarżona bowiem decyzja w niczym nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów procedury administracyjnej.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest ocena pod względem zgodności z przepisami prawa zaskarżonej decyzji Wojewody O. z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie sprzeciwu dotyczącego zgłoszonych robót budowlanych polegających na wykonaniu na działce nr 149/8 i 149/12 w N. altany o pow. około 4 m2, pergoli osłaniającej taras i oczka wodnego o powierzchni ok. 20 m2.

Zgodnie z przepisem art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. W art. 29 ustawa wskazuje jakie obiekty i roboty budowlane nie są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Przepis ten w ust. 1 pkt 4 wymienia obiekty małej architektury, a przez te - według definicji ustawowej zawartej w art. 3 pkt 4 - należy rozumieć niewielkie obiekty, w szczególności:

a/ kultu religijnego, jak kapliczki, krzyże przydrożne, figury,

b/ posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej,

c/ użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Jest to wyliczenie przykładowe.

W myśl art. 29 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga budowa altan i obiektów gospodarczych na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości 5 m przy dachach stromych i 4 m przy dachach płaskich. Według zaś treści art. 30 ust. 1 budowa, o której mowa m.in. w art. 29 ust. 1 pkt 4 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgłoszenia tego, w myśl art. 30 ust. 2 ustawy, należy dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Zgodnie z art. 30 ust. 3 ustawy właściwy organ może nałożyć w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować wystąpienie okoliczności o jakich mowa w tymże przepisie prawa.

Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że pismem z dnia 28.04.1999 r. skarżąca oraz Franciszek N. zgłosili do Starosty N. zamiar wykonania na stanowiącej ich własność działce nr 149/8 i 149/12 w N. altany o pow. około 4 m2, pergoli osłaniającej taras i oczka wodnego o pow. ok. 20 m2. Z okoliczności tych wynika również, że będące przedmiotem zgłoszenia obiekty stanowią uzupełnienie zagospodarowania działki zabudowanej jednorodzinnym domem, który zrealizowany został na terenie nie przeznaczonym na ten cel. Decyzją z dnia 17 lutego 1999 r. (...) utrzymaną w mocy decyzją z dnia 27 kwietnia 1999 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. z urzędu stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta N. z dnia 12 listopada 1997 r. (...) o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na wymienionych działkach nr 149/8 i nr 149/12 w N. przy ul. M. C.-S. Decyzją z dnia l kwietnia 1999 r. (...) wydaną na podstawie art. 156 par. 1 Kpa i art. 158 Kpa Wojewoda O. stwierdził, że wydanie przez Burmistrza Miasta N. decyzji z dnia 14 stycznia 1998 r. (...) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę znajdującego się na wymienionych działkach budynku mieszkalnego nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Następnie decyzją z dnia 13 maja 1999 r. (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości wymieniona wyżej decyzję Wojewody O. z dnia 1 kwietnia 1999 r. (...) i stwierdził nieważność wskazanej decyzji Burmistrza Miasta N. z dnia 14 stycznia 1998 r. (...) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę znajdującego się na wymienionych działkach budynku mieszkalnego. Przyczyną wydanych w trybie nadzwyczajnym decyzji było ustalenie, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. zatwierdzonego Uchwałą (...) z dnia 12 grudnia 1987 r. Rady Narodowej Miasta N. na terenie, na którym zlokalizowane są działki skarżącej i Franciszka N. dopuszczalna jest jedynie adaptacja Spółdzielni Usługowo-Wytwórczej i remont obiektów.

Trafnie w tej sytuacji organy decyzyjne przyjęły, że w świetle powyższego nie można uznać aby planowane obecnie przez inwestorów roboty budowlane zmierzające do dalszego zagospodarowania działek nr 149/12 i nr 149/8 użytkowanych jako teren zabudowy  jednorodzinnej były zgodne z przeznaczeniem tego terenu określonym w ustaleniach obowiązującego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. Powyższa okoliczność dawała pełne podstawy do zastosowania wobec dokonanego zgłoszenia sprzeciwu o jakim mowa w art. 30 ust. 2 powołanej wyżej ustawy Prawo budowlane. Wbrew odmiennemu w tym względzie przekonaniu skarżącej obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może być podstawą wniesienia sprzeciwu. Podnoszona w skardze kwestia ewentualnego sfałszowania obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego nie należy do niniejszego postępowania. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje podnoszony w skardze przez skarżącą Marię S. zarzut nie doręczenia odrębnym pismem wydanej w sprawie decyzji ostatecznej Franciszkowi N. Zarzut ten bowiem jako dotyczący sfery praw Franciszka N. przysługuje jemu a nie skarżącej.

Skoro zatem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w niczym nie narusza prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 27 ust. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.