Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 436/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-07-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Teresa Liwacz po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2011 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku T. G. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie długu celnego postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy pismem z dnia 21 czerwca 2011r. wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego. Wezwanie odebrała w dniu 24 czerwca 2011r. w imieniu skarżącego jego żona – E. G..

W dniu 05 lipca 2011r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu podniósł, że przebywał w delegacji służbowej. Wezwanie z Sądu odebrała jego żona, pomimo jego prośby, żeby nie odbierała poczty poleconej z Sądu podczas jego nieobecności w domu. Skarżący dodał, że jego praca polega na służbowych podróżach, które odbywa przynajmniej raz w miesiącu. Wyjaśnił, że przesyłkę otrzymał 04 lipca 2011r. i tego samego dnia dokonał wpłaty wymaganych wpisów.

Do wniosku skarżący załączył potwierdzenie dokonania wpłaty wymaganego wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Instytucja przywrócenia terminu regulowana jest przepisami art. 85 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a. Stosownie do treści art. 85 czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże Sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Z treści powyższego artykułu wynikają cztery przesłanki przywrócenia terminu do dokonania określonych czynności procesowych, które muszą wystąpić łącznie. Do przesłanek tych zaliczyć należy wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienie braku winy strony oraz dokonanie czynności, której uchybiono.

W pierwszej kolejności należy zatem wyjaśnić kwestię, czy skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Warunkiem koniecznym do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest wskazanie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu. Skarżący w swoim wniosku wskazał, że o uchybieniu terminu dowiedział się w dniu doręczenia mu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 20 czerwca 2011r. tj. w dniu 04 lipca 2011 r. natomiast wniosek o przywrócenie terminu skarżący złożył w dniu 05 lipca 2011 r.

W związku z powyższym należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi został złożony w siedmiodniowym terminie.

Kolejną przesłanką warunkującą przywrócenie terminu jest dokonanie czynności, której uchybiono. Jak wynika z akt sprawy, skarżący do swojego wniosku załączył potwierdzenie wpłaty należnego wpisu, a zatem spełnił i ten warunek.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że wniosek skarżącego odpowiada wymaganiom formalnym.

Przechodząc zatem do merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku wskazać należy, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w jego uchybieniu. Brak winy wiąże się w takiej sytuacji z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (vide wyrok NSA z 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). Jedynie gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy (vide postanowienie NSA z 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Wymóg uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oznacza obowiązek ich wykazania, w sposób uzasadniający przypuszczenie, że okoliczności te w rzeczywistości zaistniały, a twierdzenia strony polegają na prawdzie.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności wymaganej przez Sąd.

Przede wszystkim należy wskazać, że wyjazd w delegację służbową co do zasady, nie stanowi przesłanki uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Po pierwsze wyjazd w delegację służbową nie jest czynnością, której nie można przewidzieć oraz nie stanowi przeszkody, której nie można przezwyciężyć, aby uiścić w terminie wpis sądowy. Ponadto uiszczenie wpisu nie wymaga od strony postępowania obecności w miejscu zamieszkania. Czynność ta może zostać wykonana podczas pobytu w delegacji, bądź przez pełnomocnika ustanowionego przez stronę. Nie można też uznać, iż pobyt w delegacji jest czynnością nagłą. Wyjazd w delegację z zasady jest wcześniej planowany i czas wyjazdu i długości pobytu jest znany z wyprzedzeniem. Zauważyć wypada, że skarżący sam w swoim wniosku wskazuje, że jego praca polega na służbowych podróżach, które odbywa przynajmniej raz w miesiącu. Podkreślić również trzeba, że skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu przed Sądem i przypuszczał, że może być do niego kierowana korespondencja, skoro prosił żonę, żeby jej nie odbierała, jednoczenie nie ustanawiając w sprawie innego pełnomocnika, który mógłby podejmować w jego imieniu niezbędne czynności procesowe. Działanie takie należy ocenić jako wynik niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw.

Na marginesie wyjaśnić należy, że doręczenie przesyłki zawierającej wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu dokonane zostało zgodnie z brzemieniem art. 72 ustawy p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdy go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Podkreślić trzeba, że warunkiem skuteczności doręczenia jest w takim przypadku brak sprzecznych interesów w sprawie między adresatem pisma, a osobą odbierającą oraz wyrażenie zgody i wyraźne podjęcie się przez odbierającego oddania pisma adresatowi. Zdaniem Sądu, skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby jego żona miała sprzeczne interesy w niniejszej sprawie. Twierdzi jedynie, iż prosił ją, żeby nie odbierała korespondencji poleconej z Sądu. Zauważyć jednak wypada, iż E. G. – żona skarżącego – już w toku postępowania przed organami celnymi odbierała korespondencję w imieniu swojego męża.

Z powyższych okoliczności wynika zatem, że żona skarżącego nie posiada sprzecznych interesów w niniejszej sprawie, a zatem była osobą uprawnioną do odebrania korespondencji w imieniu swojego męża. W konsekwencji, w ocenie Sądu, doręczenie zastępcze należało uznać za prawidłowe i skuteczne.

Ponieważ przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w wypadku, gdy w ramach zaprezentowanej przez stronę argumentacji uprawdopodobni ona brak swojej winy a także wykaże, że pomimo podjęcia przez siebie wszelkich działań w celu dochowania terminu, okazało się to niemożliwe, Sąd niedopatrując się w niniejszej sprawie takich okoliczności, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.