Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 249/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 18 ust. 3, par. 18 ust. 4 i  ust. 5
journal: Dz.U. 2008 nr 139 poz 883
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty  pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata  2007-2013.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2013r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z [...] grudnia 2013 r., wniesionej przez A. Sp. z o.o. w B. (zwanej dalej: skarżącą), jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z [...] września 2013 r. nr [...] wydane w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw".

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Skarżąca złożyła [...] października 2011 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego PROW na lata 2007-2013.

Przeprowadzona weryfikacja wniosku o przyznanie pomocy oraz załączonych do niego dokumentów wykazała, iż zachodzi potrzeba usunięcia braków i złożenia wyjaśnień. W związku z tym, ARiMR pismem z [...] stycznia 2013 r. wezwała skarżącą o uzupełnienia wniosku m.in. poprzez wypełnienie ekonomicznego planu operacji oraz dostarczenie decyzji, pozwolenia lub opinii organów administracji publicznej w przypadku gdy z odrębnych przepisów wynika obowiązek ich uzyskania w szczególności przepisów sanitarnych, weterynaryjnych, dotyczących warunków zdrowotnych żywności i żywienia, ochrony środowiska i warunków utrzymania zwierząt gospodarskich, w terminie 21 dni od dnia otrzymania tego pisma.

Skarżąca – po przedłużeniu jej przez organ terminu na uzupełnienie wniosku – 13 i 25 marca 2013 r. złożyła do ARiMR dokumenty uzupełniające braki jej wniosku.

W wyniku analizy przedłożonej dokumentacji stwierdzono, iż wniosek w dalszym ciągu wymaga uzupełnienia oraz złożenia wyjaśnień. Zidentyfikowane braki w dokumentacji, tak jak wcześniej, dotyczyły m.in. dostarczenia zgłoszenia właściwemu organowi, zamiaru wykonywania robót budowlanych – w przypadku gdy planowane do zakupu maszyny/urządzenia wymagają posadowienia – wraz z potwierdzeniem wpływu wniosku do właściwego organu, dostarczenia decyzji, pozwoleń lub opinii organów administracji publicznej w przypadku gdy z odrębnych przepisów wynika obowiązek ich uzyskania, w szczególności przepisów sanitarnych, dotyczących ochrony środowiska. Wobec powyższego pismem z [...] kwietnia 2013 r. skarżąca została ponownie wezwana do uzupełnienia wniosku, złożenia poprawnych dokumentów oraz wyjaśnień w terminie 21 dni od dnia otrzymania tego pisma.

Skarżąca dokonała uzupełnień i wyjaśnień do wniosku 8 i 23 kwietnia 2013 r. m.in. wyjaśniła, że w ramach inwestycji planuje zakupić agregaty przenośne do bezpowietrznego natrysku emulsji bitumiczno-lateksowej, linię technologiczną do rozgrzewania bitumicznej masy asfaltowej oraz produkcji profili dylatacyjnych. Usługa rozgrzewania bitumicznej masy asfaltowej świadczona będzie w siedzibie spółki w B. Oświadczyła także, że planowana do realizacji inwestycja nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a także nie wymaga uzyskania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych wraz z zaświadczeniem, że w wymaganym prawem terminie nie wniesiono sprzeciwu. Inwestycja nie wymaga także uzyskania żadnych decyzji, pozwoleń i opinii organów administracji publicznej.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem z [...] września 2013 r. ARiMR – w oparciu o art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173; dalej: ustawa o wspieraniu) – odmówiła skarżącej przyznania wnioskowanej pomocy finansowej, ze względu na zaistnienie okoliczności określonych w § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.; dalej: rozporządzenie).

W uzasadnieniu pisma ARiMR wskazała, że wobec oświadczenia skarżącej, iż planowana do wykonania inwestycja nie wymaga żadnych decyzji, pozwoleń i opinii organów administracji publicznej, ARiMR wystąpiła o wydanie opinii przez organy zewnętrzne - Urząd Gminy C. oraz Starostwo Powiatowe w K. - dotyczące kwestii obowiązku lub jego braku uzyskania przez skarżącą odpowiednich pozwoleń, opinii. W wyniku analizy dostarczonej dokumentacji a także opinii ww. organów stwierdzono, że złożony przez skarżącą wniosek nie kwalifikuje się do dalszej oceny z uwagi na niedostarczenie kompletnych uzupełnień - nie zostało przedłożone ostateczne pozwolenie na budowę linii technologicznej do rozgrzewania mas asfaltowych oraz decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia objętego inwestycją. Ponadto ARiMR zarzuciła, że w sprawie poprzez powiązania osobowe wspólników spółki, skarżąca stworzyła sztuczne warunki w celu uzyskania korzyści finansowej co narusza art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. WE L 312/1 z 23 grudnia 1995 r.).

Pismem z 4 października 2013 r. skarżąca wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa.

Prezes ARiMR pismem z [...] listopada 2013 r. podtrzymał rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania wnioskowanej pomocy finansowej.

Skarżąca 20 grudnia 2013 r. złożyła skargę do tutejszego Sądu na rozstrzygnięcie ARiMR z [...] września 2013 r. wnosząc o jego uchylenie w całości.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

1. art. 22 ust. 3 w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu polegające na:

subiektywnej ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie, pominięcie twierdzeń oraz okoliczności przemawiających na korzyść skarżącej i przyjęcie na tej podstawie, iż skarżąca nie spełnia warunków przyznania pomocy, podczas gdy skarżąca dopełniła wszystkich niezbędnych czynności wymaganych przepisami prawa koniecznych do uzyskania pomocy finansowej,

nie podjęciu przez organ administracji wszystkich czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy, w szczególności nie ustosunkowanie się do argumentów wysuwanych w toku postępowania administracyjnego przez skarżącą, a także braku merytorycznego zbadania niniejszej sprawy i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż przedmiotem inwestycji jest wytwórnia mas bitumicznych lub instalacja do produkcji mas bitumicznych, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy i wyjaśnień skarżącej jasno wynika, iż pomoc finansowa udzielona ma być na tworzenie linii technologicznej do rozgrzewania bitumicznych mas asfaltowych,

niewyjaśnieniu przez organ w sposób wyczerpujący przyczyn odmowy udzielenia pomocy, dokładnego wskazania na czym polegają stawiane zarzuty oraz nie podanie przez organ podstawy prawnej dla wymogów stawianych wnioskodawcy, koniecznych do uzyskania pomocy finansowej, podczas gdy rozstrzygnięcie takie mimo, iż nie jest decyzją administracyjną powinno jasno wskazywać na przyczyny odmowy pomocy i zastosowanych przepisów, wynika bowiem z zasady praworządności, iż obywatel musi posiadać wiedzę o motywach działania organów administracji w odniesieniu do swoich uprawnień i obowiązków aby mógł prawidłowo ustosunkować się do działania organów w złożonych środkach prawnych.

2. art. 18 ust. 5 rozporządzenia, poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, iż wnioskodawca pomimo wezwania do usunięcia pozostałych nieprawidłowości i braków nie usunął ich w terminie, co skutkowało odmową, podczas gdy skarżąca dwukrotnie dokonała uzupełnienia braków wniosku zgodnie z wytycznymi organu udzielając informacji zgodnych ze stanem rzeczywistym na dzień składania pism;

3. art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95 w zw. art. 4 ust. 8 rozporządzenia komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L 25 z 28.1.2011) poprzez bezpodstawne ich zastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie miały miejsce działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzące do nieprzyznania lub wycofania korzyści, podczas gdy organ administracji nie wyjaśnia na czym mają polegać działania skarżącego stwarzające sztuczne warunki do uzyskania pomocy finansowej i w jaki sposób są sprzeczne z celami prawa wspólnotowego

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik ARiMR wniosła o oddalenia skargi z uwagi na nieusunięcie braków wniosku dotyczących obowiązku dostarczenia ostatecznego pozwolenie na budowę linii technologicznej do rozgrzewania mas asfaltowych oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia objętego inwestycją. Natomiast zarzuty skargi w zakresie nieprecyzyjnego stawiania tezy dotyczącej stwierdzenia sztucznych warunków poprzez brak wyjaśnienia tych zarzutów, pełnomocnik ARiMR uznała za słuszne, jednak nie wpływające na zasadność odmowy przyznania pomocy finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sąd wskazuje, że zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139 poz. 883 ze zm.), wydane w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2013 poz. 173).

Zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu – w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy.

Zgodnie z § 18 ust. 3 rozporządzenia – jeżeli wniosek o przyznanie pomocy zawiera inne niż określone w ust. 1 i 2 nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do ich usunięcia w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do § 18 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia – jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia nieprawidłowości lub braków, o których mowa w ust. 3 usunął w terminie nie wszystkie nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl § 18 ust. 5 rozporządzenia – jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków nie usunął ich w terminie, pomocy nie przyznaje się, o czym Agencja informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy. Przepis art. 22 ust. 3 ustawy, dotyczący odmowy przyznania pomocy, stosuje się odpowiednio.

W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie należało wyjaśnić, czy wyżej opisana procedura uzupełniania wniosku została zastosowana prawidłowo, a przede wszystkim ustalić, czy istotnie realizowana przez skarżącą operacja wymagała uzyskania i dostarczenia wymaganych przez ARiMR dokumentów.

Zgodnie z zapisami przedmiotowego wniosku o przyznanie pomocy finansowej, zakresem rzeczowo-finansowym zgłoszonej do dofinansowania operacji skarżąca objęła realizację zadania w postaci zakupu linii technologicznej, maszyny przenośnej do natrysku oraz matrycy do produkcji profili dylatacyjnych (v. zadania A.1, A.2, A.3 zestawienia rzeczowo-finansowego operacji k. 374 akt adm.). Głównym i spornym elementem inwestycji były zakup linii technologicznej do rozgrzewania bitumicznych mas asfaltowych. Usługa rozgrzewania bitumicznej masy asfaltowej miała być świadczona w siedzibie spółki w B. (v. pismo strony z 9 kwietnia 2013 r. k. 372 akt adm.).

Ustalenia zatem wymaga, czy tego typu inwestycja wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, zamiaru wykonywania robót budowlanych, dostarczenia decyzji, pozwoleń lub opinii organów administracji publicznej w przypadku gdy z odrębnych przepisów wynika obowiązek ich uzyskania, w szczególności przepisów sanitarnych, dotyczących ochrony środowiska.

Sąd wskazuje, że zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 23 rozporządzenia – do wniosku o przyznanie pomocy dołącza się kopie ostatecznych pozwoleń, zezwoleń lub innych decyzji, których uzyskanie jest wymagane przez odrębne przepisy do realizacji inwestycji objętych operacją, a także kopie innych dokumentów potwierdzających spełnienie określonych w odrębnych przepisach warunków realizacji inwestycji objętych operacją - w przypadku gdy w ramach operacji będą realizowane tego typu inwestycje.

Przepis art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) wymienia enumeratywnie które budowy nie wymagają pozwolenia na budowę. Wśród nich nie została wymieniona budowa linii technologicznej do rozgrzewania bitumicznych mas asfaltowych. Z kolei w myśl art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego – pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235). Natomiast niezbędnym załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę jest projekt budowlany, w którym projektant ma obowiązek uwzględnić m.in. ustalenia określonej w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego).

Uzyskanie powyższych decyzji regulują przepisy ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz 72 ww. ustawy – uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a także że jej uzyskanie następuję przed uzyskaniem pozwolenia na budowę.

Następnie wskazać należy, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) – do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje do produkcji mas bitumicznych.

Jak wynika z wyjaśnień skarżącej zawartej w mailowej odpowiedzi przedstawiciela spółki z 8 maja 2013 r. (v. k. 355 akt adm.) "linia technologiczna do rozgrzewania masy bitumicznej – jako usługa rozgrzania masy, surowcem jest masa bitumiczna w stanie stałym (proszek) produktem masa bitumiczna w stanie płynnym, półpłynnym". Z powyższego wyjaśnienia wynika, że podczas pracy linii technologicznej do rozgrzewania bitumicznych mas asfaltowych zachodzi niewątpliwie proces produkcji, ponieważ z surowca (masy bitumicznej w stanie stałym) powstaje tworzywo w postaci masa bitumicznej w stanie płynnym lub półpłynnym.

Z kolei w myśl art. 3 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232), przez pojęcie "instalacja" rozumie się stacjonarne urządzenie techniczne, którego eksploatacja może spowodować emisję. Zaś poprzez emisję – stosownie do art. 2 pkt 4 ww. ustawy – rozumie się wprowadzenie bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi substancji, energii takiej jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne. Niewątpliwie proces rozgrzania bitumicznej masy asfaltowej powoduje emisję.

W odpowiedzi na skargę słusznie pełnomocnik organu zwraca uwagę, że wprawdzie przepisy ww. ustawy nie definiują pojęcia "stacjonarny", wobec tego należy przyjąć znaczenie tego słowa wskazane w słowniku języka polskiego PWN jako "znajdujący się gdzieś na stale, niezmieniający miejsca pobytu lub swojego położenia". W takim ujęciu na uwagę zasługuje fakt, iż możliwość przemieszczania instalacji nie może powodować jej wykluczenia z grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgłoszona w niniejszej sprawie linia technologicznej do rozgrzewania mas asfaltowych do funkcjonowania nie wymaga zmiany miejsca swojego położenia. Sąd zwraca uwagę, że powyższe potwierdza teza Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażona w wyroku z 19 kwietnia 2013 r. sygn. akt 379/13, zgodnie z którą – "Stacjonarność" urządzenia technicznego, podobnie jak pozostałych rodzajów instalacji, o których mowa w art. 3 ust. 6 Prawo ochrony środowiska, postają w ścisłym związku z możliwością powodowania emisji przy ich eksploatacji. Cecha "instalacji", jaką jest "stacjonarność", nie wyklucza możliwości przemieszczania urządzenia, jednak jego funkcjonowanie w każdym miejscu jest związane z emisją, czyli konsekwencjami, jakie korzystanie z instalacji może powodować dla środowiska" (pub. Lex nr 1337168).

W związku z powyższym Sąd stwierdza, że bez względu na stałość czy mobilność linii technologicznej do rozgrzewania mas asfaltowych, skarżąca miała obowiązek dołączyć do wniosku zarówno decyzję o środowiskowym uwarunkowaniu jak i ostateczne pozwolenia na budowę.

Dodać należy, że powyższe potwierdzają także opinie Urzędu Gminy w C. z [...] sierpnia 2013 r. oraz Starostwa Powiatowego w K. z [...] sierpnia 2013 r. (v. k. 330 i 328 akt adm.). Przy czym Sąd wskazuje, że niesłuszny jest zarzut skarżącej, że ARiMR sformułowała zapytania do tych urzędów sugerującą gotową odpowiedź, podała błędne informacje oraz niepełne dane dotyczące planowanej inwestycji. ARiMR w pismach kierowanych do tych urzędów z 30 lipca 2013 r. (v. k. 333 i 336 akt adm.) wyraźnie wskazała, że przedmiot zakupu (linia technologiczna do rozgrzewania bitumicznych mas asfaltowych) zgodnie z przeprowadzonym postępowaniem ofertowym oraz wskazała miejsce jej montażu. Nadto do owych pism zostały załączona kopia wybranej oferty oraz umowa dzierżawy wraz z rzutem rozrysowanym przez skarżącą umiejscowienia linii technologicznej. Zatem gdyby rzeczywiście urzędy na podstawie przesłanych im informacji nie były w stanie wydać opinii, wystąpiły by do ARiMR z pismem, w którym wskazałyby jakie informacje czy dokumenty są niezbędne do wydania stanowiska w przedmiotowej sprawie, co w sprawie nie wystąpiło.

W związku z powyższym Sąd stwierdza, że w sprawie nie są słuszne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 2 i art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, ponieważ montaż linii technologicznej do rozgrzewania bitumicznych mas asfaltowych wymaga uzyskania i dołączenia do wniosku zarówno decyzji o środowiskowym uwarunkowaniu jak i ostatecznego pozwolenia na budowę.

Powyższe prowadzi do wniosku, że ARiMR miała obowiązek dwukrotnego wezwania skarżącej do uzupełniania braków wniosku, zgodnie z procedurą opisaną na wstępie uzasadnienia wyroku. Wezwania takie, wyraźnie wskazujące na braki wniosku, zostały wystosowane przez ARiMR do skarżącej [...] stycznia i [...] kwietnia 2013 r. Skarżąca nie dostarczyła wymaganych dokumentów, a w piśmie z 9 kwietnia 2013 r. błędnie oświadczyła, że planowana do realizacji inwestycja nie wymaga uzyskania żadnych decyzji, pozwoleń i opinii organów administracji publicznej (v. k. 370 akt adm.). W związku z tym Sąd uznaje, że wbrew zarzutom skargi, ARiMR prawidłowo zastosowała § 18 ust. 5 rozporządzenia obligujący organ w takiej sytuacji do wydania rozstrzygnięcia o odmowie przyznania wnioskowanej pomocy.

Na końcu Sąd zwraca uwagę, że zarzuty skargi dotyczące stworzenia przez skarżącą sztucznych warunków zostały uznane przez pełnomocnika ARiMR w odpowiedzi na skargę za słuszne, a w związku z tym nie stanowią obecnie przedmiotu sporu. Niemniej jednak uznanie tej części zarzutów nie wpływa na prawidłowość odmowy przyznania skarżącej przedmiotowego dofinansowania z uwagi na uchybienia dotyczące braku ostatecznego pozwolenia na budowę linii technologicznej do rozgrzewania mas asfaltowych oraz braku decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych na realizację przedsięwzięcia objętego inwestycją.

Z wyżej wyłożonych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.