Wyrok NSA, sygn. akt III SA 1442/93
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1994-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz. 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Teza: Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty /ich powierzchnie/ niezależnie od tego czy są w jakikolwiek racjonalny sposób wykorzystywane czy też nie, a nie przychody jakie posiadacz mógłby z ich eksploatacji uzyskać.

Opodatkowaniu, obok gruntów, podlegają także budynki /art. 3 ust. 1, ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./.

TEZY

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty /ich powierzchnie/ niezależnie od tego czy są w jakikolwiek racjonalny sposób wykorzystywane czy też nie, a nie przychody jakie posiadacz mógłby z ich eksploatacji uzyskać.

Opodatkowaniu, obok gruntów, podlegają także budynki /art. 3 ust. 1, ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości - skargę oddalił.


UZASADNIENIE

Decyzją Burmistrza Miasta i Gminy K. został wymierzony W. B. podatek od nieruchomości za 1993 r., w sumie 647.000 zł płatny w czterech ratach co dwa miesiące. Przedmiotem opodatkowania był grunt w D., o pow. 4.900 m2 i budynek gospodarzy u pow. - przyjętej dla celów podatku - 4 m2. W. B. w piśmie z dnia 8 kwietnia 1993 r., skierowanym do Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym w W., zatytułowanym jako odwołanie, wniósł o ponowne rozpatrzenie decyzji dotyczącej wymiaru podatku gruntowego, w kwocie 597.800 zł oraz podatku od nieruchomości, w wysokości 49.300 zł. Ziemia orna o pow. 4.900 m2 to sześć kawałków gruntu i 5 kawałków łąki, za które płaci łącznie tyle, ile za gospodarstwo rolne o pow. 3 ha. Budynek to drewniana komórka na narzędzia. Uprawa takich skrawków ziemi jest kosztowna i nieopłacalna. Są to bowiem wąskie paski, o szerokości ca 2,2 m, ciągnące się od K. do Wisły - ok. 3 km. Jeśli nie będzie można zmniejszyć wymiaru, to prosi o scalenie ziemi, tak aby były to najwyżej dwa kawałki, bądź o jej wykupienie przez Gminę. Decyzją z dnia 8 czerwca 1993 r., (...), Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa W. wymiar podatku utrzymało w mocy.

W związku z odrzuceniem prośby o zmniejszenie wymiaru podatku przez Kolegium Odwoławcze, W. B. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o ponowne rozpoznanie jego prośby. Mimo prawidłowego pouczenia przez Kolegium o powodach zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego, W. B. nie wskazuje na naruszenie prawa zaskarżoną decyzją. Podnosi, że nieruchomość stanowiła własność jego zmarłej matki na podstawie aktu własności z 1976 r. Aby uzyskać akt własności na swoje nazwisko oraz dokonać scalenia gruntu musi mieć zgodę dwu braci oraz ponieść związane z tym koszty. Nie stać go na takie wydatki, ponieważ sam /rencista III grupy/ ani jego żona nie zarabiają wiele. Wymierzony mu podatek jest większy niż za gospodarstwo o pow. 3 ha. Kolegium zauważyło tylko sugestię scalenia działki, pomijając propozycję wykupienia jej przez Urząd Gminy. Jest chyba jedyną osobą we wsi D., która płaci podatek od nieruchomości za komórkę zrobioną z kilku desek. Nie uchyla się od płacenia podatków, ale uważa, że ich wysokość nie powinna przekraczać ewentualnych korzyści z uprawiania działki.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, ponieważ wymiar jest zgodny z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych; stawki podatku określone zostały uchwałą Rady Gminy z dnia 22 stycznia 1993 r., nr 153/93.

Rozpoznając sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga na uwzględnienie nie zasługuje.

Zgodnie z art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa sąd administracyjny powołany jest do badania zgodności z prawem /legalności/ konkretnych decyzji podejmowanych przez organy administracji. Z tego względu na rozstrzygnięcia sądu nie mają wpływu żadne okoliczności pozaprawne, powoływane przez strony postępowania, takie jak w przypadku W. B. /w sprawie podatku od nieruchomości/ hipotetyczne trudności związane z uregulowaniem sprawy spadkowej po matce czy relacje między wysokością podatku a przychodem z nieruchomości.

Sprawy ewentualnej wymiany i scalenia gruntów powinny być załatwione w odrębnym postępowaniu, a nie traktowane jak warunek "zgody" na wymiar podatku. Z tej przyczyny nie będą przez Sąd rozważane w rozpoznawanej sprawie.

Przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym mogą być grunty o powierzchni przekraczającej 1 ha /art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - Dz.U. nr 52 poz. 268 ze zm./. Dlatego do gruntów o łącznej pow. 0,49 ha, których posiadaczem jest skarżący, przepisy o podatku rolnym zastosowania mieć nie mogą. Podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./. Obowiązek podatkowy ciąży na W. B., jako posiadaczu nieruchomości, z mocy art. 2 pkt 1 tej ustawy.

Opodatkowaniu podlegają grunty /ich powierzchnia/, niezależnie od tego, czy są w jakikolwiek racjonalny sposób wykorzystywane, czy też nie, a nie przychody, jakie posiadacz mógłby z ich eksploatacji uzyskać.

Opodatkowaniu, obok gruntów, podlegają także budynki. Za budynek w rozumieniu przepisów o podatku od nieruchomości, uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe /art. 3 ust. 4 ustawy/. Wysokość stawki podatku od nieruchomości i na każdy rok podatkowy ustala, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, rada gminy.

Zastosowane w rozpoznawanej sprawie stawki mieszczą się w granicach określonych w par. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 1992 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 94 poz. 467/. Skoro zaskarżona decyzja prawa nie narusza, to Sąd, na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzekł, jak w sentencji.