Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 387/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 623
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne
article: art. 229  par. 3, art. 264  par. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.

SENTENCJA

Dnia 22 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2009 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności celnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 387/08

UZASADNIENIE

Na podstawie zgłoszenia celnego SAD Nr [...] z dnia [...] K. K. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym samochód ciężarowy marki Volkswagen Transporter rok produkcji 2000, deklarując kraj pochodzenia – Niemcy i zastosowanie obniżonej stawki celnej w wysokości 0% na podstawie załączonego do zgłoszenia celnego świadectwa EUR1 nr [...] z dnia [...].

Decyzją z dnia 17 września 2002 roku nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru.

W wyniku negatywnej weryfikacji przedłożonego do zgłoszenia celnego świadectwa EUR 1, decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. uchylił decyzję z dnia [...] w części dotyczącej określenia kwoty długu celnego i określił właściwą kwotę długu celnego z zastosowaniem autonomicznej stawki celnej w wysokości 35%.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...].

W dniu [...]., Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. decyzją nr [...] odmówił uznania ww. samochodu za towar powracający z uwagi na niespełnienie przesłanek wynikających z art. 191-193 Kodeksu celnego, w tym przesłanki posiadania przez samochód statusu towaru krajowego.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. po rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], odmówił wznowienia postępowania w sprawie.

W piśmie z dnia 18 grudnia 2007 roku pełnomocnik K. K. wniósł, na podstawie art. 246 § 1 Kodeksu celnego, o umorzenie należności określonych w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia 31 sierpnia 2005 roku, podnosząc, iż objęte decyzją należności celne w chwili ich zarejestrowania były prawnie nienależne. Podkreślił, iż importowany samochód był pochodzenia niemieckiego, co jednoznacznie wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...]. W sposób zasadniczy zmienia to kwalifikację celną importowanego samochodu i sprawia, że określone w decyzji z dnia [...]. (utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...].) należności celne z uwagi na ustalenie polskiego pochodzenia towaru na dzień ich zarejestrowania były prawnie nienależne.

Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 207, art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 246 § 1 i 4, art. 252 i art. 252 1 art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku - Kodeks celny (tj. Dz. U z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. 2004r. Nr 68 z, poz. 623), Dyrektor Izby Celnej w Ł. odmówił umorzenia należności celnych wymierzonych w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwołując się do treści art. 246 § 1 Kodeksu Celnego podkreślił, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, iż w chwili zarejestrowania importowanego pojazdu kwota należności celnych była prawnie nienależna. W obrocie prawnym pozostaje bowiem decyzja Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] określająca kwotę długu celnego oraz decyzja z dnia [...] odmawiająca uznania samochodu za towar powracający.

Od powyższej decyzji pełnomocnik K. K. wniósł odwołanie, w którym wskazał, iż w obrocie prawnym funkcjonują dwie sprzeczne ze sobą decyzje tj. decyzja Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] oraz decyzja z dnia [...]. Podstawą wydania pierwszej ze wskazanych decyzji było ustalenie, że importowany towar był pochodzenia polskiego, natomiast drugiej, iż towar pochodził z Niemiec. Decyzja określająca kwotę długu celnego pomimo, iż jest wadliwa nie może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego z powodów czysto formalnych, a mianowicie z uwagi na upływ 3- letniego terminu, jaki upłynął od dnia dokonania zgłoszenia celnego. Jednak funkcjonowanie w obrocie prawnym wadliwej decyzji nie może być zdaniem pełnomocnika podstawą odmowy umorzenia wymierzonych należności celnych, bowiem przepis stanowiący podstawę wniosku o umorzenie należności celnych, nie zawiera w sobie warunku uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wymierzającej należności celne. Ocenie podlega jedynie fakt, czy w chwili zarejestrowania tych należności były one należne. W opinii skarżącego stan faktyczny i obowiązujące w dniu rejestracji należności celnych przepisy wskazują , że należności wynikające z decyzji z dnia 31 sierpnia 2005r. nie powinny być wymierzone i zarejestrowane.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż warunkiem umorzenia należności celnych jest zaistnienie okoliczności, które powodują, że zarejestrowana kwota cła nie była prawnie należna, to znaczy była nienależna już w chwili jej zarejestrowania lub stała się nienależna w następstwie późniejszego odpadnięcia podstawy faktycznej lub prawnej wymiaru lub zaistnienia okoliczności, które powodują, że zarejestrowana kwota była prawnie nienależna, ponieważ została zarejestrowana w wypadkach, gdy nie dokonuje się retrospektywnego zarejestrowania należności celnych. W rozpatrywanej sprawie wskazany warunek, zdaniem Dyrektora Izby Celnej nie został spełniony, ponieważ kwota należności celnych określona decyzją Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] w chwili zarejestrowania była prawnie należna i nie zaistniała sytuacja późniejszego odpadnięcia podstawy faktycznej lub prawnej wymiaru tej należności. Decyzja z dnia [...] została bowiem utrzymana w mocy ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]. W związku z odmową wznowienia postępowania zakończonego ww ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. nie została ona więc również wzruszona w trybie nadzwyczajnym. W obrocie prawnym pozostaje również ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] o odmowie uznania sprowadzonego samochodu za towar powracający.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego podnosząc zarzut naruszenia art. 246 § 1 Kodeksu celnego oraz naruszenie art. 207 § 2, art. 181 § 1, art. 122, art. 210 § 1 pkt 6 w związku z § 4 Ordynacji podatkowej, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż będący przedmiotem importu samochód był pochodzenia polskiego, natomiast przepisy regulujące wysokość stawek celnych dla samochodów pochodzenia unijnego określały stawkę celną w wysokości 0% na dzień dokonywania zgłoszenia celnego, co oznacza, że pobieranie należności celnych według stawki autonomicznej jest prawnie nienależne. Zarzucił brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego. Stwierdził, że decyzja została wydana w oparciu o decyzję określającą należności celne bez ustalenia czy na dzień zarejestrowania tych należności były one prawnie należne. Podniósł zarzut braku uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Po myśli przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (art. 145 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi):

1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

W razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W przedmiotowej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz.U. Nr 68 poz. 623 ze zm.) podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia był przepis art. 246 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks Celny (T.J. Dz.U. z 2001r. Nr 75 poz. 802 ze zm.). Na mocy bowiem wskazanego przepisu art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, zostały utrzymane w mocy przepisy dotychczasowe w stosunku do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. W ustępie 14 Załącznika IV Nr 5 do Aktu akcesyjnego stwierdzono równocześnie, że "zwrot i umorzenie należności celnych jest dokonywane na warunkach określonych w ustawodawstwie wspólnotowym. Jednakże w przypadku, gdy należności celne, których dotyczy wniosek o zwrot lub umorzenie, odnoszą się do długu celnego, który powstał przed dniem przystąpienia, zwrot i umorzenie należności zostanie przeprowadzone zgodnie z warunkami obowiązującymi w nowym Państwie Członkowskim, przez to Państwo oraz na jego koszt". Oznacza to, że w sytuacji, gdy zgłoszenie celne przyjęto przed dniem 1 maja 2004 r., to w sprawach zwrotu lub umorzenia należności celnych, zastosowanie będą miały przepisy państwa członkowskiego, które postępowanie prowadzi, tj. w przypadku Polski przepisy obowiązujące przed dniem 1 maja 2004 r.

Wobec powyższego w sprawie ma zastosowanie Kodeks celny. W świetle art. 246 § 1 Kodeksu celnego należności celne są umarzane, jeżeli w chwili zarejestrowania kwota należności nie była prawnie należna lub gdy kwota ta została zarejestrowana pomimo zaistnienia wypadków określonych w art. 229 § 3.

Zgodnie z art. 229 § 3 zarejestrowania retrospektywnego nie dokonuje się w wypadkach:

1) o których mowa w art. 226 § 2-4,

2) gdy kwota podlegająca zarejestrowaniu nie przekracza równowartości 10 euro,

3) gdy kwota należności prawnie należnych nie została zarejestrowana na skutek błędu organu celnego, pod warunkiem że błąd ten nie mógł zostać w żaden sposób wykryty przez dłużnika działającego w dobrej wierze i przestrzegającego przepisów dotyczących zgłoszenia celnego.

W myśl zaś art. 226 § 2-4 Każda kwota należności wynikających z długu celnego, zwana dalej "kwotą należności", jest obliczana przez organ celny z chwilą uzyskania niezbędnych danych i zostaje zarejestrowana (§ 1).

§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli na podstawie przepisów odrębnych ustanowione zostało tymczasowe cło antydumpingowe lub wyrównawcze.

§ 3. Jeżeli kwota należności prawnie należnych jest wyższa od tej, która została ustalona na podstawie wiążącej informacji taryfowej, organ celny rejestruje kwotę ustaloną na podstawie wiążącej informacji taryfowej.

§ 4. Organ celny anuluje zarejestrowaną kwotę należności, o której dłużnik nie został powiadomiony przed upływem terminów, o których mowa w art. 230 § 4 i 4a, z zastrzeżeniem art. 230 § 5 i 6.

W sprawie nie jest sporne , że podstawą złożonego wniosku o umorzenie należności celnych nie jest zaistnienie wypadków określonych w art. 229 § 3 Kodeksu celnego. Skarżący w dniu 18 grudnia 2007 roku wystąpił z wnioskiem o umorzenie należności celnych (określonych i zarejestrowanych na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...], utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] – jako prawnie nienależnych w chwili zarejestrowania.

W tym miejscu należy przypomnieć, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...], została wydana na skutek informacji o wynikach weryfikacji świadectwa przewozowego EUR.1 dotyczącego sprowadzonego przez skarżącego towaru (samochodu ciężarowego Volkswagen Transporter). Negatywny wynik weryfikacji spowodował ponowne naliczenie należności celnych i powiadomienie dłużnika o ich zarejestrowaniu. Określenia kwoty długu celnego dokonano z uwzględnieniem prawidłowego pochodzenia importowanego towaru, którym okazało się pochodzenie polskie, a nie niemieckie jak to wynikało z załączonego do zgłoszenia celnego świadectwa EUR 1. Po rozpoznaniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł., Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał ją w mocy. Ostateczna jest również decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] o odmowie wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]. Podkreślenia wymaga również, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] odmawiająca uznania sprowadzonego przez skarżącego samochodu Volkswagen Transporter jako towaru powracającego, w trybie art. 191 Kodeksu celnego.

Mając na uwadze tak ustalony stan prawny i faktyczny w ocenie Sądu organy orzekające prawidłowo przyjęły, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o umorzenie należności celnych z uwagi na niespełnienie przesłanek wynikających z art. 246 § 1 Kodeksu celnego. Argumentacja skarżącego, że w chwili zarejestrowania należności celnych określonych decyzją Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] były one prawnie nienależne jest nieuzasadniona. Opiera się ona bowiem na twierdzeniu, że istnienie ostatecznej decyzji określającej wysokość należności celnych nie stanowi przeszkody do oceny przesłanki z art. 246 § 1 Kodeksu celnego, tym bardziej, gdy w opinii skarżącego w obrocie prawnym istnieją dwie sprzeczne decyzje, z których jedna (decyzja z dnia 31 sierpnia 2005r.), uwzględniając negatywny wynik weryfikacji świadectwa EUR 1 odmawia zastosowania obniżonych stawek celnych z uwagi na polskie pochodzenie towaru, a druga (decyzja z dnia [...].) odmawia uwzględnienia wniosku o uznanie towaru za towar powracający, uznając, że importowany samochód ciężarowy Volkswagen Transporter jest towarem pochodzenia niemieckiego.

W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 pkt 2 Kodeksu celnego dług celny to powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych (dług celny w przywozie) lub należności celnych wywozowych (dług celny w wywozie) odnoszące się do towarów.

Należności celne przywozowe to w świetle art. 3 pkt 8 Kodeksu celnego cła i inne opłaty związane z przywozem towarów,

Jak wynika z art. 209 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (§ 2).

Po przyjęciu zgłoszenia celnego, zgodnie z art. 65 § 4 Kodeksu celnego, organ celny, na wniosek strony, wydaje decyzję lub może z urzędu wydać decyzję, w której:

1) uznaje zgłoszenie celne za prawidłowe,

2) uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części:

a) rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego,

b) określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego lub

c) zmienia elementy zawarte w zgłoszeniu celnym inne niż określone w lit. a) i b)

W przedmiotowej sprawie zaistniała sytuacja, gdy organ celny w dniu [...]. wydał decyzję o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, która następnie decyzją z dnia [...] została uchylona w części dotyczącej długu celnego. Mocą decyzji z dnia [...] kwota długu celnego została określona ponownie na podstawie stawki autonomicznej w wysokości 35% od wartości celnej towaru, co było spowodowane uwzględnieniem negatywnego wyniku weryfikacji świadectwa przewozowego EUR 1. Dyrektor Izby Celnej w Ł. po rozpoznaniu odwołania skarżącego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] jest ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym. Zasadnie w tej sytuacji Dyrektor Izby Celnej w Ł. uznał, że brak jest podstaw do twierdzenie, że w chwili zarejestrowania należności celnych, kwota tych należności nie była prawnie należna. Decyzja, z której kwota ta wynikała została bowiem wydana w oparciu o obowiązujące prawo, odwołanie od tej decyzji nie zostało uwzględnione przez organ odwoławczy, a strona nie wniosła skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wprawdzie jak słusznie podnosi skarżący postępowanie w sprawie umorzenia należności celnych jest odrębnym postępowaniem od postępowania o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, czy też uchylenia decyzji określającej wysokość długu celnego, ale Dyrektor Izby Celnej w Ł. rozpoznając przesłankę umorzenia należności celnych nie może nie uwzględnić rozstrzygnięcia będącego podstawą zarejestrowania spornej kwoty należności celnych. Przepis art. 246 § 1 Kodeksu celnego odnosi się bowiem do chwili zarejestrowania kwoty należności celnych i pozwala na ich umorzenie w sytuacji, gdy w chwili ich zarejestrowania kwota należności nie była prawnie należna. Sąd podziela argumentację organu, że tylko skuteczne wzruszenie decyzji określającej kwotę należności celnych mogłoby skutkować ewentualnym ich umorzeniem. Tymczasem wniosek strony o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]., nie został uwzględniony, a decyzja o odmowie wznowienia postępowania jest ostateczna. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych wprawdzie z przepisów działu V tytułu VII Kodeksu celnego, które regulują tryb postępowania w sprawach zwrotu lub umorzenia należności celnych, nie wynika, że załatwienie wniosku o zwrot lub umorzenie należności celnych winno być poprzedzone weryfikacją zgłoszenia celnego, jednakże wydanie decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określające kwotę długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego wydaje się być w tej sytuacji uzasadnione, a wręcz konieczne i potwierdzone treścią art. 65 § 5b Kodeksu celnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2007r. w sprawie V SA/Wa 20/07 , LEX nr 344629, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 lutego 2007r. w sprawie V SA/Wa 1708/06,LEX nr 322275). Tym bardziej więc w sytuacji, gdy w obrocie prawnym istnieje już ostateczna decyzja określająca wysokość długu celnego i powiadamiająca dłużnika o jej wysokości nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o umorzenie tych należności z uwagi na fakt, iż zarejestrowano kwotę należności, która nie była prawnie należna. W ocenie Sądu, dopóki zatem istnieje w obrocie prawnym decyzja określająca kwotę należności celnych, kwota ta jest prawnie należna. Uwzględnienie wniosku o umorzenie należności celnych z uwagi na wystąpienie powyższej przesłanki bez uprzedniego wyeliminowania z obrotu decyzji określającej kwotę prawnie należną doprowadziłoby do niedopuszczalnej sytuacji, w której w obrocie prawnym istniałaby ostateczna decyzja o kwocie prawnie należnej i druga sprzeczna z nią decyzja stwierdzająca, iż w chwili zarejestrowania należności celne nie były prawnie należne.

Powołanie się pełnomocnika skarżącego na wyrok NSA z dnia 28 maja 2002 roku w sprawie V SA 1950/01 nie jest uzasadnione. Analiza tego wyroku prowadzi do wniosku, że zapadł on w innym stanie faktycznym i prawnym, a przedmiotem rozstrzygnięcia przez Sąd była kwestia ustalenia obowiązującego w rozpoznawanej sprawie reżimu prawnego.

Również zarzut skarżącego, że wniosek o umorzenie należności celnych powinien być uwzględniony z uwagi na fakt, iż w obrocie prawnym funkcjonują dwie sprzeczne decyzje z których jedna (decyzja z dnia [...].), uwzględniając negatywny wynik weryfikacji świadectwa EUR 1 odmawia zastosowania obniżonych stawek celnych z uwagi na polskie pochodzenie towaru, a druga (decyzja z dnia [...].) odmawia uwzględnienia wniosku o uznanie towaru za towar powracający, uznając, że importowany samochód ciężarowy Volkswagen Transporter jest towarem pochodzenia niemieckiego - nie jest uzasadniony i wynika z niezrozumienia przez skarżącego instytucji pochodzenia towaru oraz statusu towaru. Należy podkreślić przede wszystkim, że jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...]. odmawiającej uznania sprowadzonego przez skarżącego samochodu za towar powracający organy celne nie stwierdziły, że importowany towar jest pochodzenie niemieckiego ( jak twierdzi skarżący), ale słusznie uznały, że towar nie jest towarem krajowym. W myśl bowiem art. 3 pkt 16 Kodeksu celnego status celny to określenie towaru jako towaru krajowego lub niekrajowego. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 18 Kodeksu celnego towary krajowe to:

a) towary całkowicie uzyskane lub wyprodukowane na polskim obszarze celnym, zgodnie z warunkami określonymi w art. 16, bez udziału towarów przywiezionych spoza polskiego obszaru celnego,

b) towary przywiezione spoza polskiego obszaru celnego i dopuszczone do obrotu,

c) towary uzyskane lub wyprodukowane na polskim obszarze celnym z towarów określonych w lit. b) lub z towarów określonych w lit. a) i b);

towary krajowe tracą swój status celny z chwilą opuszczenia polskiego obszaru celnego, z zastrzeżeniem przepisu art. 88,

Organ celny w ostatecznej decyzji odmawiającej uznania sprowadzonego samochodu za towar powracający uzasadnił, dlaczego nie spełnia on przesłanek wynikających z art. 191 § 1 Kodeksu celnego. Sprowadzony samochód został bowiem wyprodukowany w Polsce z części pochodzenia niemieckiego w procesie uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. Oznacza to, że sprowadzone niemieckie części nie zostały dopuszczone do obrotu w Polsce, wyprodukowany więc z nich samochód nie spełnia więc żadnej z przesłanek określonych w art. 3 pkt 18 a-c , a tym samym nie mógł być uznany za towar krajowy, co uniemożliwiło zastosowanie art. 191 § 1 Kodeksu celnego. Fakt, iż sprowadzony samochód nie został uznany za towar krajowy nie stoi jednak w sprzeczności z uznaniem go za towar pochodzenia polskiego. Z decyzji z dnia [...]. wynika, że pochodzenie towaru – polskie- w tym konkretnym przypadku zostało ustalone w oparciu o Protokół nr 4 do Układu Europejskiego, dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej. Świadectwo przewozowe EUR. 1 dokumentujące to pochodzenie zostało wystawione przez właściwe organy niemieckie, które w wyniku weryfikacji tego świadectwa oświadczyły, że pierwotnie określone w tym dowodzie pochodzenie niemieckie było błędne i właściwym pochodzeniem towaru jest pochodzenie polskie. Pochodzenie towaru i status towaru nie są to więc pojęcia tożsame. Ustalenie pochodzenie towaru i statusu towaru następuje w oparciu o inne przepisy i inne reguły. Ustalenie, że sprowadzony samochód nie jest towarem krajowym ( co wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...].) nie oznacza więc automatycznie, że jest towarem pochodzenie niemieckiego jak twierdzi strona. Już tylko na marginesie sprawy należy podnieść, że w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że polskie władze celne nie mają instrumentów i podstaw do kwestionowania weryfikacji świadectw pochodzenia. Wyniki weryfikacji w obowiązującym w dacie wydania decyzji stanie prawnym są więc dla organów celnych wiążące.

W odpowiedzi na stwierdzenie strony, że z uwagi na ustalenie polskiego pochodzenia sprowadzonego towaru należności celne winny być wyliczone w oparciu o 0% stawkę celną jak dla samochodów pochodzenie unijnego należy wyjaśnić, że w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego tj. w dacie 17 września 2002 roku Rzeczpospolita Polska nie była członkiem Unii Europejskiej, a obowiązująca wówczas taryfa celna nie przewidywała 0% stawki celnej dla samochodów polskiego pochodzenia.

W ocenie Sądu również zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 122, 181§1, 207§ 2, 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 Ordynacji podatkowej nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdza, że warunkiem uwzględnienia skargi z powodu naruszenia przepisów postępowania innych niż dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd uchylając decyzję na tej podstawie będzie musiał wskazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się po stronie organów naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenia zaskarżonej decyzji. Organy rozpoznające sprawę w granicach zakreślonych żądaniem wynikającym z wniosku strony z dnia 18 grudnia 2007 roku przeprowadziły adekwatne postępowanie wyjaśniające, a rozstrzygnięcie zostało uzasadnione z powołaniem właściwych przepisów prawa odnoszących się do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

Mając powyższe na uwadze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nie narusza prawa. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.

a.ł.