Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 616/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 95 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
article: Art. 29
journal: Dz.U. 2013 poz 667
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony  Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Maria Zawdzka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi H. K. c. W. i K., H. K. c. W. i J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 13 kwietnia 2015 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267, dalej: k.p.a.), art. 95 ust. 2 pkt 4 i ust 4, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. O Policji (Dz. U.2015.355), w związku z art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zapatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U.2013.667 dalej: ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji), po rozpatrzeniu odwołania H. K. c. W. i K. oraz H. K. c. W. i J. od decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2015 r. nr [...] w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego na os. A w K - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawny i faktycznym:

H. K. na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, jest osobą uprawnioną do renty rodzinnej po zmarłym A. K. Przedmiotowy lokal na os. A w K znajduje się w budynku stanowiącym własność Gminy i pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami Komendant Miejski Policji, po bezskutecznym wezwaniu dłużników do uregulowania całości zaległości i wyznaczeniu im w tym celu dodatkowego terminu, w dniu 14 grudnia 2012 r., na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, wszczął postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia zajmowanego przez H. K., A. K., P. K. oraz A. K. przedmiotowego lokalu mieszkalnego.

W dniu [...] 2013 r. Komendant Miejski Policji wydał decyzję nr [...], nakazującą opróżnienie z osób i rzeczy przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] 2013 r. utrzymał w mocy tę decyzję, jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 marca 2014 r. (sygn. akt III SA/Kr 506/13), uchylił decyzje obu instancji wskazując, że organy nie ustaliły wszystkich stron postępowania i nie zapewniły jednej z nich – H. K. zd. N., żonie P. K., prawa do udziału w postępowaniu. Zgodnie z wyrokiem organy zostały zobowiązane do pełnego ustalenia stron, tj. osób faktycznie zamieszkujących w przedmiotowym lokalu w K.

W ponownym postępowaniu organ l instancji, ustalił, że w lokalu zamieszkują H. K. zd. K., A. K. wraz z nieletnim synem S. K., P. K. wraz z żoną H. K. zd. N. W lokalu zameldowany jest również aktualnie przebywający za granicą A. K. - drugi z synów H. K. (zd. K). Organ dodatkowo ustalił również, że zaległości za opłaty czynszowe i eksploatacyjne za mieszkanie wzrosły i wynoszą168.040,90 zł.

Decyzją nr [....] Komendant Miejski Policji wezwał H. K. zd. K., H. K. zd. N., A. K. wraz z nieletnim synem S. K., P. K. i A. K. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego na os. A w K.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji, z uwagi na nieuwzględnienie jako strony postępowania małoletniego S. K. Organ l instancji zobowiązany został również do ponownego ustalenia aktualnego zadłużenia oraz wysokości miesięcznych opłat za lokal, aby bez żadnej wątpliwości potwierdzić wystąpienia zaległości przekraczającej dwa pełne okresy płatności.

W powtórzonym postępowaniu organ l instancji zawiadomił wszystkie strony oraz ustalił, że stan zadłużenia na dzień 30 stycznia 2015 r. wynosi 188.877,02 zł. Decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] Komendant Miejski Policji wezwał strony do opróżnienia lokalu mieszkalnego na os. A w K.

Odwołanie wniósł pełnomocnik H. K. zd. K. i H. K. zd. N., zarzucając organowi naruszenie prawa procesowego w postaci nie doręczenia decyzji wszystkim stronom postępowania, co doprowadziło do naruszenia art. 28 k.p.a. i art. 10 k.p.a. Nadto zarzucił doręczenie decyzji osobom niebędącym stronami postępowania oraz błędne ustalenie wysokości zadłużenia wynikające z odrzucenia przez wszystkich spadkobierców spadku po A. K. W konkluzji skarżące domagały się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

Decyzją z dnia 13 kwietnia 2015 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał art. 90, art. 95, art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz wskazał, że lokal mieszkalny na os. A w K został przydzielony zmarłemu A. K. (mężowi H. K. zd. K.), a obecnie zajmowany przez nią i inne osoby, należy do kategorii mieszkań, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji.

H. K. (zd. K.) nie jest i nigdy nie była funkcjonariuszem Policji, posiada jednak uprawnienia do policyjnej renty rodzinnej po zmarłym mężu A. Z tego tytułu posiadała własne uprawnienia do zajmowanego lokalu na os. A w K i fakt odrzucenia przez nią spadku nie ma w tej sprawie znaczenia. Żadna z osób zajmujących lokal, nie podjęła skutecznych działań zmierzających do spłaty powstałego zadłużenia, które na dzień 30 stycznia 2015 r. wynosiło 188.877,02 zł. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., organ odwoławczy wskazał, że zarzut nie jest zasadny, gdyż w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie A. K. działającej jako przedstawiciel ustawowy S. K. do zapoznania się z materiałami postępowania. Zaskarżona decyzja została również S. K. doręczona na ręce jego przedstawiciela ustawowego (tj. matki A. K.). Organ odwoławczy podkreślił, że istnieje domniemanie, że rodzice są przedstawicielami ustawowymi dziecka, gdyż dysponują wobec niego władzą rodzicielską. W przedmiotowej sprawie strony nie wykazały, aby A. K. została pozbawiona władzy rodzicielskiej lub też, aby władza ta została jej ograniczona przez Sąd Rodzinny.

Za błędne organ odwoławczy uznał również pozostałe zarzuty pełnomocnika. W szczególności konieczność dołączenia do akt sprawy aktu urodzenia S. K., aby potwierdzić w jakiej dacie ukończy on 18 lat, z uwagi na fakt, że Komendant Miejski Policji posiada dostęp do Wojewódzkiego Zbioru Meldunkowego, więc dołączony do akt sprawy wydruk z tej bazy może być uznany za dowód potwierdzający fakt, że S. K. urodził się w dniu 9 stycznia 2006 r., a zatem dopiero w dniu 9 stycznia 2024 r. uzyska pełną zdolność do czynności prawnych. Tym samym do tego dnia w jego imieniu występują jego rodzice (jedno z nich) jako przedstawiciele ustawowi. Zatem całkowicie chybione jest żądanie wyznaczenia przez Sąd Opiekuńczy nieletniemu S. K. kuratora, który reprezentowałby go w przedmiotowym postępowaniu.

Komendant Wojewódzki Policji wskazał również, że organ l instancji, zgodnie z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 24 marca 2014 r. (sygn. akt III SA/Kr 506/13), ustalił kto w przedmiotowym lokalu zamieszkuje, zatem bezpodstawne są twierdzenia pełnomocnika, iż decyzja została skierowana do osób nie będących stronami postępowania. Decyzja została doręczona wszystkim osobom zamieszkującym w lokalu, które są jednoczenie stronami niniejszego postępowania. Bezzasadny jest również zarzut pełnomocnika, że Zarząd Budynków Komunalnych błędnie ustalił wysokość zadłużenia, gdyż wszystkie strony postępowania odrzuciły spadek po A. K. Po pierwsze, wskazanie aktualnej wysokości zadłużenia nie jest celem samym w sobie. Ma jedynie wykazać, że jego wysokość przekracza dwa pełne okresy płatności, co jest faktyczną podstawą wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Od momentu wszczęcia pierwszego postępowania administracyjnego tj. od 2012 r. do dnia 30 stycznia 2015 r. zadłużenie wzrosło ze 136.801,93 zł do 188.877,02 zł., a więc tylko w tym okresie, gdy H. K. zd. K. posiadała już uprawnienia głównego najemcy lokalu (tj. od dnia 9 grudnia 2008 r. gdy uzyskała prawa do renty rodzinnej), zadłużenie wzrosło o ponad 50.000 zł. Organ l instancji ustalił, że istniejące zadłużenie przekracza 2 pełne okresy płatności (1.042,25 zł), wezwał strony do spłacenia całości zadłużenia i wyznaczył im w tym celu dodatkowy termin. Wszystkie przesłanki do wydania decyzji na podstawie art, 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji zostały więc spełnione.

W skardze do WSA w Krakowie pełnomocnik H. K. zd. K. i H. K. zd. N zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji oraz przepisów prawa procesowego, tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 101 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżących organy obu instancji swoim zachowaniem dopuściły się rażącego naruszenia art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, z uwagi na fakt nieprzydzielenia innego lokalu mieszkalnego w tej samej lub pobliskiej miejscowości. Nadto skarżące zarzuciły brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co znalazło swój wyraz w różnym (odmiennym) zakreśleniu kręgu adresatów (stron) swoich rozstrzygnięć przez organ l instancji oraz przez organ II instancji - innymi słowy: rozdzielniki poszczególnych rozstrzygnięć różnią się pomiędzy sobą. Decyzja organu l instancji skierowana została w dwóch egzemplarzach do A. K. (raz jako do strony postępowania oraz raz jako do przedstawiciela ustawowego małoletniego S. K.), podczas gdy decyzję organu II instancji skierowano tylko raz do Pani A. K. (jako do strony postępowania), natomiast kolejny jej egzemplarz - na ręce "Pana S. K.", pomimo że, jak słusznie zauważył organ odwoławczy jest on osobą niepełnoletnią. Zatem w/w decyzja nie została doręczona w sposób prawidłowy wszystkim stronom postępowania odwoławczego.

Skarżące zarzuciły także, że w przedmiotowym postępowaniu rodzice nie są uprawnieni do reprezentowania interesów małoletniego S. K. w postępowaniu przed Komendantem Miejskim Policji jak i Komendantem Wojewódzkim Policji. Zatem zgodnie z art. 99 k.r.o. "jeżeli żadne z rodziców nie może reprezentować dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską, reprezentuje je kurator ustanowiony przez sąd opiekuńczy". Organ zgodnie z art. 34 § 1 k.p.a. powinien wystąpić do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby niezdolnej do czynności prawnych, tj. dla małoletniego S. K. Tymczasem organy administracyjne uchybiły temu obowiązkowi. Dodatkowo pełnomocnik skarżących zarzucił, że nie został zawiadomiony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się w sprawie, przez co doszło do naruszenia - art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto w niniejszej sprawie rozstrzygnięto sprawę co do istoty, pomimo że nie rozpoznano wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuję:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy, następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wskazane powyżej kryterium legalności Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa w stopniu kwalifikującym do usunięcia jej z obrotu prawnego tj. w stopniu o jakim mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę wydanie decyzji stanowiły przepisy ustawy z ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2015.355) oraz ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zapatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U.2013.6672, dalej: ustawa o zapatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji).

Zgodnie z art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, wydaje się jeżeli policjant jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzania na piśmie o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu zapłaty zaległych i bieżących należności. Natomiast w myśl art. 29 ust. 2 ustawy o zapatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, prawo do lokalu mieszkalnego, (określone w art. 29 ust. 1), przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach.

W przedmiotowej sprawie, co nie jest kwestionowane przez strony, prawo do lokalu mieszkalnego na os. A w K przysługiwało żonie zmarłego funkcjonariusza Policji A. K. – H. K. zd. K., która posiada uprawnienia do pobierania renety rodzinnej po zmarłym mężu. Lokal znajduje się w budynku stanowiącym własność Gminy i pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. W przedmiotowym lokalu zamieszkują także: A. K. wraz z małoletnim synem S. K., P. K. wraz z żoną H. K. zd. N. Nadto w lokalu zameldowany jest - drugi z synów H. K., A. K., aktualnie przebywający za granicą.

Niespornym jest również, że przedmiotowy lokal jest zadłużony, gdyż na dzień 30 stycznia 2015 r. zadłużenie wynosiło 188.877,02 zł i żadna z osób zamieszkujących w mieszkaniu nie podjęła skutecznych działań zmierzających do spłaty powstałego zadłużenia.

Skarżące kwestionują co prawda wysokość zadłużenia, podnosząc, że strony postępowania odrzuciły spadek po A. K., jednak jak słusznie wskazał organ, "wskazanie aktualnej wysokości nie jest celem samym w sobie", ma jedynie wykazać, że jego wysokość przekracza dwa pełne okresy płatności (1.042,25 zł), a to w przedmiotowej sprawie organ bez wątpienia wykazał. Od chwili wszczęcia postępowania administracyjnego, tj. od 2012 r. zadłużenie lokalu wzrosło z kwoty 136.801,93 zł do kwoty 188.877,02 zł, a od momentu, gdy H. K. zd. K. była głównym najemcom, zadłużenie lokalu wzrosło o ponad 50.000 zł.

Sąd nie podzielił także pozostałych zarzutów skargi.

Niezasadny jest zdaniem Sądu zarzut naruszenia art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Zgodnie z powołanym przepisem, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także, gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie rodziny zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal mieszkalny w tej samej lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia. Jednak przepis ten znajduje zastosowanie wówczas, gdy istnieje konieczność opróżnienia mieszkania znajdującego się w obiekcie służbowym lub na terenie zamkniętym. Mieszkanie na os. A nie spełnia żadnego z powyższych warunków, gdyż położone jest w budynku mieszkalnym, a nie na terenie obiektu służbowego, a nadto nie znajduje się na terenie zamkniętym, gdyż nie spełnia przesłanek z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2015.520).

Sąd uznał także, że organy prawidłowo ustaliły krąg uczestników postępowania, a także słusznie uznały, że małoletni S. K. jest reprezentowany przez matkę A. K. Zgodnie z art. 98 § 1 k.r.o. rodzice są przedstawicielami ustawowym dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską. Każdy z rodziców może działać samodzielnie jako przedstawiciel ustawowy dziecka. Nie ma też podstaw do powoływania w przedmiotowym postępowaniu kuratora dla reprezentowania małoletniego S. K. Zgodnie bowiem z art. 98 § 2 k.r.o., żadne z rodziców nie może reprezentować dziecka: przy czynnościach prawnych między dziećmi pozostającymi pod ich władzą rodzicielską oraz przy czynnościach prawnych między dzieckiem, a jednym z rodziców lub jego małżonkiem, chyba że czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz dziecka albo że dotyczy należnych dziecku od drugiego z rodziców środków utrzymania i wychowania. Przedmiotowe postępowanie nie należy do czynności wymienionych w powołany przepisie.

Zasadnie natomiast pełnomocnik skarżących zarzucił nieprawidłowe skierowanie decyzji organu II instancji do S. K., zamiast do jego matki, jako przedstawiciela ustawowego. Nie jest to jednak takie naruszenie przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Podkreślić bowiem należy, że zarówno A. K., jak i S. K., reprezentowany przez A. K. są stronami niniejszego postępowania, zatem decyzja, która został błędnie przez organy zaadresowana została prawidłowo doręczona matce małoletniego.

A nawet gdyby przedmiotowa decyzja nie została prawidłowo doręczona, to brak udziału strony w postępowaniu stanowi podstawę do wznowienia postępowania wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednak stosownie do art. 147 k.p.a. ta przyczyna wznowienia jest uwzględniana tylko na żądanie tej strony, której ona dotyczy. Oznacza to, że żadna inna strona nie może ani się na nią powoływać, ani też żądać wznowienia postępowania z tego powodu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym na przestrzeni ostatnich lat wypracowany został jednolity pogląd, z którego wynika, że uprawnioną do zgłoszenia zarzutu pominięcia w postępowaniu administracyjnym bez własnej winy jest wyłącznie osoba, której zarzut ten dotyczy, a sąd administracyjny tylko wówczas może ten zarzut uwzględnić o ile korzysta z niego strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08; z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1781/08; z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 277/10; z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 990/10, z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 9/12 z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1475/12, dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżących nie może skutecznie podnieść zarzutu nieprawidłowego doręczenia decyzji dla S. K., ponieważ nie reprezentuje ani jego, ani jego matki A. K.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 k.p.a., wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10 i z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, publ. http//orzeczenia. nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżących nie wykazał, aby niezawiadomienie skarżących przez organ odwoławczy o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych.

Z powyższych względów zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżona decyzja była dotknięta innymi wadami uzasadniającymi jej uchylenie. Organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak ustalony stan faktyczny stał się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co szczegółowo wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznając kontrolowaną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.