Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 524/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: Art. 30 b ust. 4, art. 30 c ust.1 i ust. 2, ust. 5 pkt 2, art. 30 d ust. 3, art. 30 e
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. G. B. Sp. z o.o. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 232/11 w sprawie ze skargi P. G. B. Sp. z o.o. w W. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 22 grudnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 22 lutego 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 232/11 pozostawił skargę P. G. B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. bez rozpatrzenia na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 22 grudnia 2010 r. nr [...] dotyczącą oceny wniosku o dofinansowanie pt.

"bezodpadowa technologia produkcji biogazu na cele energetyczne".

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że skarga została złożona do Sądu wraz z załącznikami oraz odpisem dla strony przeciwnej. Wśród załączników skargi dołączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię pisma z dnia 28 maja 2010 r. oraz kopię zaskarżonego rozstrzygnięcia z dnia 22 grudnia 2010 r., które zostały potwierdzone przez skarżącą za zgodność z oryginałem.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, skarga wniesiona przez P. G. B. sp. z o.o., nie była kompletna, gdyż wraz z nią złożono potwierdzoną przez skarżącego za zgodność z oryginałem kserokopię pisma PARP z 22 grudnia 2010 r., stanowiącego informację w przedmiocie oceny projektu.

WSA podkreślił, że zgodnie z art. 30c ust. 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, dalej: u.z.p.p.r.), dołączona do skargi kompletna dokumentacja obejmuje wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. Zdaniem Sądu, przepisy te należy odczytywać w ten sposób, że wniesiony środek odwoławczy oraz informacja o sposobie jego rozpatrzenia mogą być złożone w kopiach, natomiast wniosek o dofinansowanie oraz informacja w przedmiocie oceny projektu powinny być złożone w oryginale.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że nie jest dopuszczalne wzywanie przez Sąd do nadesłania kompletnej dokumentacji w sprawie. Bowiem dokumentację taką skarżąca strona winna załączyć do skargi i złożyć wraz z nią, bądź też dołączyć taką dokumentację później, jednakże w nieprzekraczalnym terminie do złożenia skargi, tj. w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. bezpośrednio do Sądu i bez wezwania. Wezwanie jest instytucją, jaką Sąd stosuje wyłącznie do uzupełnienia braków formalnych skargi, zaś niekompletność dokumentacji nie stanowi braku formalnego skargi.

Zdaniem Sądu w przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi (to jest niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 p.p.s.a.) – z uwagi na brak odmiennej regulacji w u.z.p.p.r. – przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej (to jest niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r.). W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r.).

WSA wskazał jednocześnie na zawarte w informacji z 22 grudnia 2010 r., błędne pouczenie strony o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Podkreślił jednak, że skarżąca miała pełną świadomość obowiązku wniesienia do Sądu skargi kompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Jego zdaniem fakt odniesienia się przez spółkę w skardze do prezentowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni przepisu art. 30 c ust. 2 u.z.p.p.r., jednoznacznie wskazywał na pełną wiedzę skarżącej w zakresie prawidłowego trybu wnoszenia skargi.

P. G. B. sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 30c ust. 5 pkt 2 w związku z art. 30 c ust. 2 u.z.p.p.r., polegające na pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia pomimo faktycznego niewystąpienia przesłanki "niekompletności" skargi;

2. art. 49 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), polegające na niewezwaniu skarżącej do uzupełnienia skargi, pomimo, że zastosowanie przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a. nie zostało wyłączone w postępowaniu przed WSA;

3. art. 30d ust. 3 w związku z art. 30b ust. 4 oraz art. 30c ust. 5 pkt 2 w związku z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., polegające na pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia pomimo braku wystarczającego pouczenia skarżącej, o którym mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r.;

4. art. 30c ust. 2 oraz 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. w związku z art. 45 oraz art. 78 Konstytucji RP, polegające na pozbawieniu skarżącej prawa do merytorycznej kontroli rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o dofinansowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka stwierdziła m.in., że z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., nie wynika obowiązek załączania do skarg informacji w przedmiocie oceny wniosku w oryginale. Zdaniem skarżącej, ustawodawca, wymieniając dokumenty, jakie powinny być załączone do skargi, nakazał przedstawienie przez skarżącego takich źródeł informacji, które są niezbędne dla WSA do rozpatrzenia skargi. Jeśli wobec określonych dokumentów wyraźnie dopowiedziano, że dopuszczalne są ich "kopie", to taki zwrot należy odczytywać jedynie jak wskazówkę, że nie ma obowiązku uzyskiwania w tym przypadku oryginałów. Jednocześnie, w ocenie skarżącej, nie można też wywodzić wniosku, że dokumenty wymienione bez określenia "kopie" muszą być złożone wyłącznie w postaci oryginałów. Zdaniem spółki, sąd rozpoznający skargę wniesioną na rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o dofinansowanie powinien, przede wszystkim, opierać się na dokumentach "wiarygodnych", którymi w jego ocenie są również dokumenty składane w formie "kopii".

Wnosząca skargę kasacyjną wskazała również, na nieprawidłowe jej zdaniem, zawarte w informacji z 22 grudnia 2010 r., pouczenie o możliwości wniesienia skargi do WSA. W pouczeniu tym brakowało informacji o obowiązku wniesienia skargi bezpośrednio do WSA, obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, oraz o wymogu kompletności skargi. W ocenie skarżącej gdyby przyjąć za prawdziwe stanowisko WSA, co do tego, że kompletność skargi wymaga załączenia do niej oryginałów dokumentów, o których mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., należałoby również uznać, że PARP była zobowiązana do zawarcia w pouczeniu i takiej informacji, czego jednak nie uczyniła.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej wiążą się z wykładnią i stosowaniem przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712).

Ustawa ta reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z przyjętą w tej ustawie zasadą odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany.

Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r. "W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy". Opisany w art. 30e omawianej ustawy zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a., nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Należy zauważyć, że ustawodawca ustanawiając w art. 30e u.z.p.p.r. zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie jednocześnie wprowadził szczególne regulacje, wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a.

Stosownie do art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę, w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy. Zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.

W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto spełniać wymogi określone w pkt 1-3 tego przepisu. To oznacza, że skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać elementy wskazane w art. 46 p.p.s.a. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W związku z powyższymi uregulowaniami zawartymi w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi istota zagadnienia objętego zarzutami skargi kasacyjnej sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy "skarga niekompletna" w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju obejmuje swą definicją "warunki formalne pisma", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a.

Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w Rozdziale I Działu III "Pisma w postępowaniu sądowym" określają wymagania formalne jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym. Wspomniane regulacje, a także zawarte w Rozdziale II tego Działu zatytułowanego "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3) wskazują, że przez "warunki formalne", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46–48 i art. 57 § 1 tej ustawy.

Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie posługuje się pojęciem "warunki formalne", lecz pojęciem " skarga niekompletna ", stanowiąc w art. 30c ust. 5 pkt 2, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. "Skarga niekompletna" w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zdanie 1 tej ustawy.

Należy również zauważyć, że skarga o której mowa w art. 30c ust. 1 u.z.p.r., jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a., musi spełniać wymagania wymienione w art. 46 i art. 57 § 1 p.p.s.a., a ponadto powinny być do niej dołączone odpisy (art. 47 § 1 p.p.s.a.) – jednakże braki w tym względzie nie czynią skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r.

Przedstawione unormowania prowadzą do wniosku, że skarga, o której mowa w art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. – aby została rozpoznana przez sąd administracyjny – powinna być kompletna (a więc musi zawierać dokumentację wyraźnie określoną w art. 30c ust. 2 zdanie 1 u.z.p.p.r.) oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.). Różne są natomiast skutki prawne w przypadku złożenia skargi niekompletnej od skutków złożenia skargi zawierającej braki formalne. W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi (to jest niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 p.p.s.a.) – z uwagi na brak odmiennej regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej (to jest niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zdanie 1 u.z.p.p.r.). W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r.).

Istota zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej sprowadza się do tego, czy stanowiąca element kompletnej dokumentacji, informacja w przedmiocie oceny projektu musi być złożona w oryginale.

Rozważając tę kwestię należy zauważyć, że wynikający z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. obowiązek wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją sprawy, ma na celu umożliwienie temu sądowi kontrolę negatywnego wyniku procedury odwoławczej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi, o której mowa w art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. wyłączone jest stosowanie art. 52 – 55 p.p.s.a. Jak z tego wynika na właściwej instytucji zarządzającej lub pośredniczącej nie ciąży obowiązek przedstawienia sądowi odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę, dysponuje zatem tylko dokumentacją złożoną przez skarżącego. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w omawianym postępowaniu nie wyłączono stosowania art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wojewódzki sąd administracyjny, by mógł prawidłowo ocenić legalność zaskarżonego aktu musi dysponować kompletną dokumentacją.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne między stronami jest to, że wraz ze skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżąca złożyła poświadczoną za zgodność, przez osoby upoważnione do jej reprezentowania, kserokopię informacji w przedmiocie oceny projektu.

W związku z tym należało rozważyć, czy złożenie kserokopii wspomnianej informacji zamiast oryginału w istocie, jak przyjął Sąd pierwszej instancji, uniemożliwiało uznanie dokumentacji za kompletną.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do przyjęcia, że z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. wynika obowiązek złożenia informacji w przedmiocie oceny projektu w oryginale. W powołanym przepisie mowa jest o obowiązku załączenia do skargi kompletnej dokumentacji w sprawie, obejmującej wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopii wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. Podkreślenia wymaga, że w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. mowa jest jedynie o "informacji w przedmiocie oceny projektu", a w związku z tym nie można zakładać istnienia w treści przepisu dookreślenia, że chodzi wyłącznie o oryginał informacji, z jednoczesnym wyłączeniem dopuszczalności złożenia jego kopii. Wniosku takiego nie można w szczególności wyprowadzić z użycia określenia "kopia" przy wymienianiu innych dokumentów, które muszą być złożone przy skardze. Jak już wspomniano celem regulacji zawartej w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. jest zapewnienie sądowi możliwości zapoznania się z kompletną dokumentacją. Wspomniany cel zostanie osiągnięty wówczas, gdy sąd będzie dysponował kompletną dokumentacją niezależnie od tego, czy zostanie ona złożona w oryginale czy też w uwierzytelnionych kopiach. Należy przy tym zauważyć, że w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, którym zgodnie z art. 2 Konstytucji RP jest Rzeczpospolita Polska, konieczne jest wykładanie i stosowanie przepisów regulujących postępowanie sądowe w sposób zapewniający realizację zasady prawa do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP).

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że załączenie do skargi poświadczonej za zgodność, kserokopii informacji w przedmiocie oceny projektu nie może być traktowane jako złożenie kompletnej dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca złożyła kompletną dokumentację związaną z projektem w tym również potwierdzoną za zgodność z oryginałem informację w przedmiocie oceny projektu. Informacja ta była czytelna i potwierdzona za zgodność przez Prezesa Zarządu Spółki W. R. oraz Prokurenta K. S. Wskazać należy, że dokument ten pochodził od skarżącej i strona poświadczając go za zgodność z oryginałem oraz dołączając do skargi złożyła tym samym oświadczenie, że jest to dokument tej samej treści co dokument jej doręczony, ze wszystkimi prawnymi konsekwencjami rzetelności tego oświadczenia.

Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie strona przedstawiła sądowi kompletną dokumentację, w tym informację w przedmiocie oceny projektu, należało uznać, że skarga może być bez przeszkód rozpatrzona.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącej, dotyczące nieprawidłowego jej zdaniem, zawartego w informacji PARP z 22 grudnia 2010 r., pouczenia strony o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Wymaga podkreślenia, że z uwagi na przewidziane w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju rozwiązania mające na celu przyspieszenie postępowania w sprawach objętych tą ustawą, nałożony został na właściwe instytucje informujące wnioskodawcę o wynikach procedury odwoławczej, obowiązek pouczenia wnioskodawcy o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 30b ust. 4). Nie powinno budzić wątpliwości, że pouczenie to powinno być pełne i zawierać wszystkie informacje dotyczące: terminu do wniesienia skargi, kompletności skargi oraz obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, których spełnienie przez wnioskodawcę nie spowoduje pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5).

Przy wykładni przepisów w zakresie wymagań prawidłowego pouczenia strony o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c u.z.p.p.r. należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 30d ust. 3 u.z.p.p.r. błędne pouczenie lub brak pouczenia nie wpływają negatywnie na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a więc na prawo do sądu wyrażone wprost w art. 45 ust. 1 oraz zagwarantowane w art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Zasady te powinny być brane pod uwagę przy wykładni i stosowaniu art. 30d ust. 3 u.z.p.p.r. w zakresie prawa wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i zasadności pozostawienia skargi bez rozpatrzenia w sytuacji, jeżeli skarga nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 30c ust. 5 tej ustawy wskutek błędnego pouczenia lub braku pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 4 u.z.p.p.r. Pozostawienie w takiej sytuacji skargi bez rozpatrzenia pozbawia stronę prawa do domagania się kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem.

Odnosząc powyższe uwagi natury ogólnej do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że w pouczeniu udzielonym skarżącej, zawartym w informacji PARP z 22 grudnia 2010 r., organ ograniczył się jedynie do wskazania możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie wskazał jednak na: obowiązek kompletności skargi, rodzaj, wysokość oraz dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty, jak również termin do wniesienia skargi.

W konkretnym przypadku, brak prawidłowego pouczenia nie wpłynął negatywnie na prawo skarżącej do wniesienia skargi, gdyż jak podniesiono wyżej złożyła ona kompletną skargę.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.