Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 546/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi A. P. i M. P. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako WWINB) postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 123 i art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. - dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu zażalenia A. P. i M. P. (dalej także jako skarżący) na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego (dalej jako PINB, organ I instancji) z [...] lutego 2021 r. znak [...], uchylił zaskarżone postanowienie w całości i w tym zakresie orzekł o wstrzymaniu inwestorom A. P. oraz M. P. robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewidencyjny [...] położonej przy ul. [...] w M., poinformował o możliwości złożenia na podstawie art. 48a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U z 2020 r. poz. 1333 ze zm. – dalej p.b.), w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia wniosku o legalizację przedmiotowego budynku mieszkalnego, oraz poinformował o konieczności wniesienia (w dalszym etapie postępowania) opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji ww. obiektu budowlanego, która obliczana jest zgodnie z art. 49d ust. 1 p.b.

Przedstawiając przebieg postępowania wskazano, że zostało ono wszczęte z urzędu na podstawie pisma sygnalizującego nieprawidłowości przy budowie przy ul. [...] w M.. W wyznaczonym terminie pracownicy PINB przeprowadzili czynności kontrolne na nieruchomości, podczas której wykonano dokumentację zdjęciową oraz protokół kontroli. Na podstawie pisma Burmistrza Gminy M. z [...] stycznia 2021 r. znak [...] ustalono, że dla przedmiotowej działki nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ani też nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Starostwo Powiatowe pismem z [...] stycznia 2021 r. znak: [...] wskazało zaś, że nie zarejestrowano decyzji o pozwoleniu na budowę, ani zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych odnoszących się do nieruchomości położonej w M. na działce nr ewid. [...].

Mając powyższe na uwadze PINB postanowieniem z [...] lutego 2021 r. znak [...] nakazał inwestorom A. P. oraz M. P. wstrzymać roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewidencyjny [...] położonej przy ul. [...] w M..

W uzasadnieniu postanowienia WWNIB przywołał treść art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 14 ppkt c oraz art. 29 ust. 2 pkt 2 p.b. Dalej WWINB wskazał, że z protokołu kontroli wynika że na działce [...] zlokalizowana jest wiata o wymiarach [...] m2 oraz balkon o wymiarach [...] m2. W ocenie WWINB mając na uwadze wymiary wiaty oraz balkonu (tarasu) nie można podzielić poglądu Skarżących, iż na gruncie niniejszej sprawy budowa wiaty nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jak również dokonania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanemu.

WWINB powołując się na zdjęcia i protokół kontroli wykonane przez pracowników PINB stwierdził, że wiata jest dwukondygnacyjna, podzielona balkonem (tarasem) o wymiarach [...] m. Tym samym pod poziomem linii gruntu powstało pomieszczenie gospodarcze które jest oddzielone balkonem (tarasem), a cała konstrukcja jest przykryta zadaszeniem (dach wiaty). Wiata z jednej strony oparta jest na ścianie obiektu budowlanego, natomiast z drugiej strony w skład wiaty wchodzi mur graniczny (ogrodzenie) oraz belki nośne (usytuowane na filarach muru granicznego), które podtrzymują żebrowane zadaszenie wiaty. Balkon (taras) opiera się z jednej strony na ścianie szczytowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego, natomiast z drugiej strony oparty jest za pomocą legarów na słupkach muru granicznego zlokalizowanego w granicy z działek [...] i [...]. Grunt pod wiatą zlokalizowany poniżej poziomu gruntu został utwardzony za pomocą kostki brukowej, przez co został wyprofilowany zjazd. Tym samym wiata poniżej balkonu może pełnić funkcje gospodarcze lub garażowe. Jednocześnie w rogu wiaty (przy murze granicznym) poniżej poziomu gruntu, powstało małe zamykane pomieszczenie gospodarcze. Ze sporządzonych zdjęć jednocześnie wynika, że na balkon (taras) zlokalizowany pod dachem wiaty wychodzi się przez "okna balkonowe" zlokalizowane w ścianie szczytowej budynku.

W ocenie WWINB przy uwzględnieniu charakteru oraz zakresu wykonanych robót budowlanych inwestorzy dokonali rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. WWINB stwierdził również, że na gruncie niniejszej sprawy nie można zastosować art. 29 ust. 1 p.b., z uwagi iż rozbudowa została dokonana w niewielkiej odległości od granicy działek [...] z [...]. Tym samym inwestorzy winni legitymować się stosownym pozwoleniem na budowę, którego inwestorzy nie uzyskali.

Mając powyższe na uwadze WWINB stwierdził, że organ I instancji prawidłowo wstrzymał inwestorom prowadzenie robót budowlanych, polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w M., a zatem prawidłowo zastosował art. 48 p.b. Niemniej jednak PINB pominął w sentencji zaskarżonego postanowienia obowiązek poinformowania zobowiązanych o etapach postępowania legalizacyjnego (art. 48 ust. 3 p.b.), co jednak uczynił PINB w pouczeniu zaskarżonego postanowienia, zatem WWINB uznał za konieczne uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie jak w sentencji niniejszego postanowienia.

A. P. i M. P. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnnika kwestionując powyższe postanowienie WWINB wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, w której zaskarżonemu postanowieniu jak i poprzedzającemu go rozstrzygnięciu organu I instancji, zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało istoty wpływ na wynik postępowania tj. art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez błędne (lub co najmniej przedwczesne) uznanie, że inwestorzy winni legitymować się stosownym pozwoleniem na budowę, którego nie uzyskali oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie wynikającego z przedmiotowych przepisów obowiązku ustalenia prawdy obiektywnej i dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono nadto naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. polegające na uchyleniu postanowienia organu I instancji i następnie wstrzymaniu skarżącym robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w M., podczas gdy brak było podstaw dla takiego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je rozstrzygnięcia organu I instancji i zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżących, kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę WWINB wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.

Pełnomocnik skarżących w piśmie procesowym z 28 lipca 2021 r. stanowiącym uzupełnienie skargi w całości podtrzymując twierdzenia i wnioski zawarte w skardze, przestawił dodatkowe wyjaśnienia do podniesionych w niej zarzutów. Zaskarżonemu postanowieniu jak i poprzedzającemu go rozstrzygnięciu PINB zarzucono zatem naruszenie art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 6 oraz art. 29 ust. 2 pkt 2 p.b. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej kwalifikacji wykonanych przez skarżących robót budowlanych i uznanie ich za rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, podczas gdy powinny one zostać zakwalifikowane jako budowa nowego obiektu budowlanego (wiaty), co ma istotne znaczenie z punktu widzenia wysokości ewentualnej opłaty legalizacyjnej. Nade wszystko jednak doprowadziło do pominięcia przez organy nadzoru budowlanego, że w niniejszej sprawie w ogóle brak jest podstaw do prowadzenia postępowania legalizacyjnego (bowiem wykonane roboty nie wymagały ani pozwolenia na budowę ani nawet zgłoszenia), co wiązało się z koniecznością umorzenia prowadzonego postępowania. Pełnomocnik wskazał również na naruszenie art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

Pełnomocnik wskazał, że kluczowe dla oceny charakteru prac jest wyjaśnienie pojęcia rozbudowy. Zgodnie z art. 3 pkt 6 p.b., rozbudowa wchodzi w skład pojęcia budowy. Pojęcie to nie doczekało się własnej definicji legalnej, natomiast ugruntowane orzecznictwo administracyjne wskazuje, że należy przez to rozumieć roboty, w wyniku których następuje zmiana charakterystycznych parametrów użytkowych lub technicznych obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Jej istotą jest modyfikacja obiektu wcześniej istniejącego. Nie może ona natomiast prowadzić do powstania żadnego nowego obiektu. Budowa całkowicie nowych obiektów budowlanych, nie jest więc rozbudową. Tymczasem, w niniejszej sprawie skutkiem wykonanych przez skarżących robót budowlanych jest powstanie nowego, niezależnego i samodzielnego konstrukcyjnie obiektu budowlanego - wiaty. Nie można więc (tak jak uczyniły to organy nadzoru budowlanego) zrealizowanych na działce przy ul. [...] prac, kwalifikować jako rozbudowy budynku mieszkalnego.

W ocenie pełnomocnika ze sporządzonej przez organ I instancji dokumentacji zdjęciowej WWINB wyprowadził błędne stanowisko, jakoby wiata była z jednej strony oparta na ścianie obiektu budowlanego. Organ II instancji pominął, że samo przyleganie wiaty do ściany budynku nie oznacza, że obiekt ten się o nią konstrukcyjnie opiera czy że ściana jest jego elementem. Jak wskazał pełnomocnik zrealizowana przez skarżących wiata jest samodzielna konstrukcyjnie (konstrukcja oparta jest na odrębnych słupkach), co zresztą zauważył pierwotnie PINB (choć nie wykorzystał tych ustaleń przy wydawaniu postanowienia) wskazując, że obiekt został zrealizowany w konstrukcji samonośnej, a więc niezależnej od budynku mieszkalnego. Koresponduje to zresztą z wyjaśnieniami Inwestorów w tym przedmiocie. To samo dotyczy balkonu, stanowiącego część wiaty. Kwalifikacji tej nie zmienia fakt, że na balkon wyjść można przez "okna balkonowe", na co zwraca uwagę WWINB w skarżonej decyzji. Takie funkcjonalne powiązanie nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia oceny samodzielności obiektu budowlanego.

Z powyższego wynika, że organy obu instancji wysnuły błędne wnioski z przeprowadzonego postępowania dowodowego co zaważyło na błędnej kwalifikacji wykonanych prac. W skarżonych rozstrzygnięciach brak bowiem pełnej analizy co do samodzielności konstrukcyjnej obiektu wybudowanego inwestorów. Takim zaś działaniem organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Błędu tego nie naprawił również WWINB, który mimo, że zaprezentował szerszą niż organ I instancji argumentację, to i tak nie taką, która realizowałaby wymogi wynikające z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

Wracając do nieprawidłowej w jego ocenie kwalifikacji robót pełnomocnik podkreślił, iż jest to błąd o charakterze istotnym dla wyniku sprawy. Co do zasady, prawidłowe ustalenia w zakresie kwalifikacji robót przekładają się na zastosowanie odpowiedniego trybu legalizacji. W warunkach niniejszej sprawy zadać należy jednak pytanie nie tyle o prawidłowy tryb, lecz o to czy prawidłowa kwalifikacja wykonanych prac nie uzasadniałaby umorzenia postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Prawidłowe przyjęcie, że skarżący dokonali budowy nowego obiektu zamiast rozbudowy domu jednorodzinnego, rodzi konieczność rozważenia zastosowania w niniejszej sprawie art. 29 ust. 2 pkt 2 p.b. Bezspornym jest, że wiata znajduje się na działce, na której posadowiony jest budynek mieszkalny. Podobnie niekwestionowana jest powierzchnia działki: [...] ha. Wobec tego, w świetle przywołanego przepisu Skarżący byli i są uprawnieni do posadowienia na swojej działce [...] wiat o powierzchni nieprzekraczającej [...] m2. Przyznają oni, że zrealizowana wiata przekracza wielkość [...] m2 (stosownie do skarżonej decyzji wynosi ona [...] m ), niemniej jednak zastosowanie wykładni funkcjonalnej art. 29 ust. 2 pkt 2 p.b. prowadzi do wniosku, że na jej realizację nie było wymagane pozwolenie na budowę ani zgłoszenie. Powyższe stanowisko koresponduje z informacją udzieloną skarżącym przez pracowników starostwa powiatowego. Okoliczności te nie mogą pozostawać bez wpływu na rozstrzygnięcie analizowanej sprawy. Organy nadzoru budowlanego powinny pamiętać o zasadach ogólnych wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. i uwzględnić powyższe, w szczególności zastosować wyżej opisaną wykładnię funkcjonalną art. 29 ust. 2 pkt 2 p.b. i w konsekwencji umorzyć postępowanie administracyjne.

Pełnomocnik podniósł, że nawet jeśli Sąd nie podzieliłby zaprezentowanego powyżej stanowiska, nie można pominąć, że błędna kwalifikacja ma ogromne znaczenie dla ewentualnego obowiązku dokonania opłaty legalizacyjnej w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 48 p.b. Zdaniem skarżących, wybudowana wiata powinna zostać zaliczona do wskazanej tam Kategorii III (inne niewielkie budynki, jak: domy letniskowe, budynki gospodarcze, garaże do dwóch stanowisk włącznie). Błędne zakwalifikowanie przez organy obu instancji wykonanych robót budowlanych jako rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego i przyjęcie, że zrealizowana wiata jest częścią tego budynku, spowodowało konieczność zakwalifikowania tego obiektu do Kategorii I (budynki mieszkalne jednorodzinne). Jest to o tyle istotne, że współczynnik kategorii obiektu, dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych wynosi 2.0, zaś dla obiektów z Kategorii III 1.0. Biorąc pod uwagę sposób obliczania opłaty legalizacyjnej, trzeba zauważyć, że zaliczenie wiaty do Kategorii I spowoduje (w przypadku legalizacji) nieuzasadnione podwojenie wysokości tej opłaty. Stąd konieczne jest uchylenie skarżonych postanowień i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ustawodawca wskazuje enumeratywny katalog form działalności, a także bezczynności i przewlekłości działania organów administracji publicznej, wyrażony w art. 3 § 2 pkt 1-9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., decyzje administracyjne wpisują się w kognicję sądów administracyjnych, zatem kontrola sądowa podejmowana przez Sąd jest sprawowana zgodnie z zakreśloną właściwością rzeczową. Ponadto, w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd nie dopatrzył się przy jego wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego. W ocenie Sądu organy nadzoru budowanego prawidłowo ustaliły również stan faktyczny sprawy wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy.

Materialnoprawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowił art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (art. 48 ust. 3 p.b.). Postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy.

Bezspornie skarżący są właścicielami działki nr ewidencyjny [...] położonej przy ul. [...] w M. zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Kwestią sporną jest charakter oraz zakres prac budowlanych związanych z wybudowaną wiatą wraz z budową tarasu przylegającą do budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Organy orzekające w sprawie uznały, że w wyniku wykonanych przez skarżących prac budowlanych doszło do rozbudowy budynku mieszkalnego. Pełnomocnik skarżących w piśmie procesowym stanowiącym uzupełnienie skargi stanął ostatecznie na stanowisku, że w wyniku wykonanych prac budowlanych doszło do budowy nowego obiektu budowlanego t.j. wiaty, której częścią jest podwyższenie pełniące funkcję balkonu/tarasu.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 14 ppkt c p.b nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących wiat - o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Jednocześnie art. 29 ust. 2 pkt 2 p.b. stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 22 p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę natomiast wymaga zgłoszenia o którym mowa w art. 30, budowa: przydomowych tarasów naziemnych o powierzchni zabudowy powyżej 35 m2.

Z protokołu kontroli wynika że na działce [...] zlokalizowana jest wiata o wymiarach [...] m tj. ([...] m2) oraz balkon (o wymiarach [...] ). Mając na uwadze wymiary wiaty oraz balkonu (tarasu) już tylko budowa wiaty ze znajdującym się na nim tarasem wymagała uzyskania decyzji o pozwolenia na budowę.

Oceniając zakres dokonanych prac i ustalając czy w sprawie doszło do rozbudowy budynku mieszkalnego czy powstania odrębnego obiektu wskazać należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31 p.b., które określają jakich obiektów budowa nie wymaga pozwolenia na budowę, oraz które spośród wymienionych można wybudować dokonując zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru ich wykonania, gdy ten w terminie 30 dni od dnia doręczenia nie zgłosi sprzeciwu, a które nie wymagają żadnej reglamentacji. Poprzez budowę zgodnie z treścią art. 3 pkt 6 p.b. należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Pod pojęciem "przebudowy" należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie nie wymagającym zmiany granic pasa drogowego (art. 3 pkt 7a p.b.). Powszechnie przyjmuje się, że przez rozbudowę należy rozumieć zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość. Chodzi w tym przypadku o "zmianę" charakterystycznych parametrów w kierunku ich "powiększenia", w szczególności skutkującą powiększeniem istniejącego obiektu budowlanego o dodatkowe pomieszczenie.

Z akt sprawy wynika, że wiata jest dwukondygnacyjna. W wyniku wykonanych prac pod poziomem linii gruntu powstało pomieszczenie gospodarcze które jest oddzielone balkonem (tarasem), a cała konstrukcja jest przykryta zadaszeniem (dach wiaty). Wiata z jednej strony przylega do ściany szczytowej budynku mieszkalnego, natomiast z drugiej strony w skład wiaty wchodzi mur graniczny (ogrodzenie) oraz belki nośne usytuowane na filarach muru granicznego zlokalizowanego w granicy z działek [...] i [...], które podtrzymują żebrowane zadaszenie wiaty. Grunt pod wiatą zlokalizowany poniżej poziomu gruntu został utwardzony za pomocą kostki brukowej, przez co został wyprofilowany zjazd. Tym samym wiata poniżej balkonu może pełnić funkcje gospodarcze lub garażowe. W rogu wiaty (przy murze granicznym) poniżej poziomu gruntu, powstało małe zamykane pomieszczenie gospodarcze. Ze sporządzonych zdjęć wynika, że na balkon (taras) zlokalizowany pod dachem wiaty wychodzi się przez "okna balkonowe" zlokalizowane w ścianie szczytowej budynku.

Powyższe wskazuje, że słusznym jest stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu dotyczące kwalifikacji spornych robót budowlanych jako rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego, które wymagały uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 6 p.b.). Organy administracyjne orzekające w sprawie w świetle zgromadzonego w sprawie stanu faktycznego sprawy zasadnie uznały, że połączona funkcjonalnie z budynkiem mieszkalnym wiata, której częścią jest podwyższenie pełniące funkcję balkonu/tarasu nie jest wolno stojącym budynkiem gospodarczym, a jego wykonanie stanowiło rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego przez zmianę jego charakterystycznych parametrów (zob. art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 7a .p.b.). Wolno stojące budynki to budynki samodzielne w sensie konstrukcyjno-budowlanym i funkcjonalnym (zob. wyrok NSA z 8.10.2019r. sygn. akt II OSK 2773/17 LEX nr 3059491). Takim budynkiem wbrew stanowisku pełnomocnika skarżących nie jest przedmiotowa wiata bezpośrednio przylegająca do istniejącego budynku mieszkalnego, na której znajduje się taras dostępny poprzez okno balkonowe z pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się tym budynku.

Zgodnie z § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) przez kubaturę brutto budynku rozumie się sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiącą iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, albo między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu nad najwyższą kondygnacją, przy czym do kubatury brutto budynku wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady. Zasadna jest zatem konstatacja, że na skutek robót budowlanych nastąpiła rozbudowa budynku mieszkalnego.

Odnosząc się do zarzutów skargi w części dotyczącej naruszenia przepisów proceduralnych wskazać należy, że k.p.a. zawiera szereg zasad, których przestrzeganie przesądza o prawidłowości prowadzonego postępowania. Przepisy te z jednej strony dają organowi uprawnienia do podjęcia czynności mających na celu takie wyjaśnienie stanu faktycznego, aby możliwe było podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia, natomiast z drugiej strony nakładają na organ obowiązek czuwania na jego przebiegiem. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organy administracji publicznej podejmują więc wszelkie kroki zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do podjęcia rozstrzygnięcia, a nadto zobligowane są do zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i do wnikliwego jego rozpatrzenia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/GL 683/10, Lex nr 821599). Oznacza to, że organ ten jest obowiązany rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone lub odzwierciedlone w aktach sprawy oraz że organ powinien rozpatrzyć te dowody w ich wzajemnej łączności. Dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie stanu faktycznego sprawy, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie praw i obowiązków strony tego postępowania. Inaczej rzecz ujmując, tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem praw i obowiązków strony postępowania administracyjnego.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zdaniem Sądu organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z w/w zasadami a uzasadnianie zaskarżonych decyzji spełnia wymagania art. 107 §3 k.p.a. W tym miejscu wskazać należy, że twierdzenia strony co do wadliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego i naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. są gołosłowne i nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji należy jednoznacznie wskazać, że organy nadzoru budowlanego w takim zakresie, który był niezbędny dla możliwości legalnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgromadziły pełny materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny sprawy w następstwie jego wszechstronnej oceny. Tym samym organy administracyjne należycie wywiązały się z obowiązków nałożonych przepisami procesowymi w tym wskazanych przez pełnomocnika skarżących art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości, jako nieuzasadnioną.