Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 581/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7 ust. 1, 2a , art. 4 pkt 30
journal: Dz.U. 2017 poz 1161
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz 138 § 1 pkt 2, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 53 ust 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust.  1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi S. K. i L. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 r. [...] w przedmiocie negatywnego uzgodnienia decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia L. K. i S. K. utrzymało w mocy postanowienie Starosty z dnia [...] w przedmiocie negatywnego uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w ramach zwartej zabudowy, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem [...].

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że w rozumieniu art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", uzgodnienia są formą zajęcia stanowiska przez inny organ w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji administracyjnej.

Jak wskazało Kolegium, wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2020 r. skarżący zwrócili się do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w ramach zwartej zabudowy na ww. działce, która zgodnie z treścią wypisu z rejestru gruntów z dnia 19 listopada 2020 r. jest gruntem klasy II R (0,2007 ha).

Ponieważ działka przeznaczona pod zabudowę stanowi grunt rolny, Wójt Gminy [...] w dniu 16 listopada 2020 r. zwrócił się do Starosty Powiatowego w [...] o uzgodnienie, w trybie art. 53 ust.4 pkt 6 u.p.z.p., projektu decyzji dotyczącej ww. inwestycji w zakresie ochrony gruntów rolnych.

Starosta natomiast, postanowieniem z dnia 18 grudnia 2020 r., odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w ramach zwartej zabudowy, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem 209/3, w miejscowości [...], gmina [...]. Zdaniem organu I instancji rozstrzygnięcie to podyktowane było niespełnieniem przez grunt dwóch z czterech warunków określonych w art. 7 ust 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.) zwanej dalej "u.o.g.r.l.".

Odnosząc się do zarzutów zażalenia na powyższe postanowienie Kolegium powołało treść art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., a także art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 2a oraz art. 4 pkt 29 i pkt 30 u.o.g.r.l.

Organ odwoławczy wskazał, że Starosta [...] wyznaczył 7 budynków mieszkalnych znajdujących się na działkach ewid. nr 799, 211/2, 825/1, 209/4, 210, 207 i 776, względem których poprowadzono obwiednię obszaru zwartej zabudowy. Za skrajne budynki w wyznaczonym obszarze przyjęto budynki nr 1 na działce 799 i nr 7 na działce 776. Budynek skrajny oznaczony nr 1 na działce nr 799 znajdującej się od północnej, zachodniej oraz południowej granicy działki w odległości mniejszej niż 50 m, w związku z tym obwiednię obszaru zwartej zabudowy wyrysowano po północnej, zachodniej oraz południowej granicy działki. Budynek skrajny oznaczony nr 7 położony na działce nr ewid. 776, znajduje się zaś od północnej oraz wschodniej granicy w odległości mniejszej niż 50 m. W związku z tym obwiednię obszaru zwartej zabudowy wyrysowano po północnej oraz wschodniej granicy działki. Natomiast od zachodniej granicy budynek ten położny jest w odległości powyżej 50 m. Wobec czego obwiednię poprowadzono w tym kierunku geograficznym w odległości 50 m od krawędzi budynku, a nie po granicy działki.

Odnośnie budynków położonych pomiędzy budynkami nr 1 i nr 7, tj. budynku nr 2 na działce nr ewid. 211/2, nr 3 na dz. nr ewid. 825/1, nr 4 na działce nr ewid. 210 i nr 6 na działce nr ewid. 207, obwiednie poprowadzono w celu zamknięcia obszaru po stronie wschodniej oraz zachodniej i tak od strony wschodniej dla wszystkich budynków odległość od granicy była mniejsza niż 50 m, więc obwiednię poprowadzono po wschodnich granicach każdej z działek. Natomiast w kierunku zachodnim dla budynku nr 3 i nr 4 obwiednię przeprowadzono po granicy działki, gdyż odległość od granicy jest mniejsza niż 50 m. Dla budynku nr 6 odmierzając od krawędzi budynku w kierunku zachodnim, gdyż odległość budynku od granicy jest większa niż 50 m.

Wyznaczony w powyżej wskazany sposób obszar dowiódł, że co najmniej połowa powierzchni działki objętej wnioskiem nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy, co jest jednoznaczne z niespełnieniem warunku objętego art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l.

Co do spełnienia warunku określonego w art. 7 ust. 2a pkt 2 u.o.g.r.l. Kolegium stwierdziło, że grunty planowane do zmiany przeznaczenia znajdują się w odległości do 50 m od granicy działki budowlanej oznaczonej nr ewid. 799.

Analizując warunek z art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. organ odwoławczy uznał, że również ten nie został spełniony, gdyż obsługa komunikacyjna działki objętej wnioskiem odbywać się ma przez drogę wewnętrzną posiadającą dostęp do drogi publicznej gminnej, przy czym ww. warunek nie dotyczy dostępu do drogi publicznej, a odległości gruntu planowanego do zmiany przeznaczenia od drogi publicznej.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium wskazało, że cały obszar, którego przeznaczenie ma zostać zmienione w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy, powinien znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. Podkreśliło, że przyjęcie, iż wskazane w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. przesłanki należałoby odnosić jedynie do granicy działek spowodowałoby możliwość zmiany przeznaczenia gruntów rolnych klas I-III poprzez stopniowe przesuwanie obszaru zwartej zabudowy i granic działek budowlanych w głąb otwartej przestrzeni produkcyjnej, co pozostawałoby w sprzeczności z celami ustawy.

Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie działka objęta wnioskiem w najdalej oddalonym punkcie znajduje się w odległości 75 m od drogi publicznej, co oznacza, że przesłanka z art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. nie jest spełniona.

Jednocześnie organ odwoławczy dodał, że spełniona została przesłanka z art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l., bowiem powierzchnia działki objęta wnioskiem wynosi 0,2007 ha i nie przekracza 0,5 ha.

Zdaniem Kolegium, wobec niespełnienia przez działkę skarżących łącznie wszystkich określonych w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. przesłanek, zarzuty zażalenia nie mogły zostać uwzględnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach S. K. i L. K. zaskarżyli w całości postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 7 ust. 2a pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 29 w zw. z art. 4 pkt 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż:

- to organ ma prawo wyboru sposobu ustalania obszaru zwartej zabudowy;

- błędne wyznaczenie obszaru zabudowy przy przyjętej przez organ I jak i II instancji zasady łączenia określonych sposobów wyznaczania tego obszaru;

- co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy, w sytuacji gdy zastosowanie zasad określonych w art. 4 pkt 30 w/w ustawy pozwalało na ustalenie, iż co najmniej połowa obszaru działki ewidencyjnej nr 209/3 znajduje się w obszarze zwartej zabudowy;

b) art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż każda część działki, niezależnie od terenu na którym jest planowana inwestycja musi być położona w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej, w konsekwencji niesłuszne uznanie, iż działka ewidencyjna nr 209/3 położona jest w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej.

Autorzy skargi zaskarżonemu postanowieniu zarzucili także naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. z uwagi na ich niezastosowanie, poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności dokładnego ustalenia sposobu i obszaru zwartej zabudowy dla działki nr 209/3 m.in. poprzez dokonanie oględzin nieruchomości na której planowana jest inwestycja;

b) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez organ zasady oficjalności i prawdy obiektywnej postępowania dowodowego;

c) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu pierwszej instancji, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał uchylenie tego rozstrzygnięcia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, przedstawiając w uzasadnieniu skargi argumentację na poparcie stawianych zarzutów. Nadto wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów tj. postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia 23 października 2012 r., decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 8 kwietnia 2015 r. oraz kopii mapy zasadniczej na okoliczność przeznaczenia pod zabudowę działki 209/3 oraz wzrostu jej wartości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia i stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia – tj. postanowienia SKO, z dnia 14 kwietnia 2021 r. utrzymującego w mocy postanowienie Starosty [...]ego z dnia 18 grudnia 2020 r. w przedmiocie negatywnego uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w ramach zwartej zabudowy, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem 209/3, w miejscowości [...], gmina [...] – w powyżej zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga L. K. i S. K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem rozstrzygnięcie to zostało wydane zgodnie z prawem.

Wyjaśniając podstawę prawną podjętego postanowienia należy wskazać, że zgodnie z art. 53 ust 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust 1 u.p.z.p. w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych.

W myśl art. 92 ust 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.) za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Na tle przedmiotowej sprawy okolicznością bezsporną jest, że działka 209/3 położona w [...], gmina [...], której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji skarżących jest użytkiem rolnym. Jak wynika bowiem z wypisu z rejestru gruntów z dnia 19 listopada 2020 r. działka ta jest użytkiem rolnym klasy II R.

Zgodnie z treścią art. 7 ust 1 u.o.g.r.l. przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do terenów, dla których miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie sporządza się (ust 1a). Natomiast w myśl art. 7 ust 2 pkt 1 tej ustawy przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne: gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Zgodnie z treścią art. 7 ust 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami; 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych; 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

Podkreślenia wymaga, że brak spełnienia choćby jednej z przesłanek z powyżej zacytowanego art. 7 ust. 2a uniemożliwia już zastosowanie wyjątku sankcjonowanego tą regulacją.

Zdaniem Sądu prawidłowo organy obu instancji przyjęły, że w przedmiotowej sprawie nie było możliwości pozytywnego uzgodnienia, w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji skarżących albowiem grunty rolne, na których miałoby dojść do budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem nie spełniają dwóch z czterech warunków ujętych w art. 7 ust 2a u.o.g.r.l. Zatem w kontrolowanej sprawie, przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy II R wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.

Słuszne jest stanowisko organów administracji, że konieczność uzyskania opisanej wyżej zgody uzasadnia niespełnienie przez grunty warunku określonego jako "co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy" oraz warunku określonego jako "położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych".

Przystępując do oceny braku wypełnienia warunku określonego w art. 7 ust 2a pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przywołać należy jej art. 4 pkt 29 i 30. Zgodnie z treścią tych przepisów przez zwartą zabudowę rozumie się zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. Natomiast obszar zwartej zabudowy to obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m.

Podkreślenia wymaga, że w logice prawniczej posłużenie się w danym przepisie (w tym przypadku w art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l.) wyrazem "lub" wskazuje na zastosowanie alternatywy łącznej (nierozłącznej), która stanowi przeciwieństwo wyrazu "albo", właściwego dla alternatywy rozłącznej. Oznacza to, że spójnik "lub" dopuszcza możliwość współwystępowania sytuacji komunikowanych przez zdanie łączone tym spójnikiem, a zatem możliwe jest spełnienie warunków wynikających z jednego lub kilku, a także z wszystkich zdań oddzielonych spójnikiem "lub" (zob. uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2006 r., sygn. akt II UZP 10/06; www.orzeczenia.ms.gov.pl). Wobec tego z wykładni logicznej definicji ustawowej zawartej w art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l. wynikałoby, że rola spójnika "lub" sygnalizuje wybór między dwiema możliwościami (alternatywa łączna), na zasadzie każda z nich z osobna, ale także obie razem (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. II SA/Po 949/17, ten, jak i dalej przywołane w treści uzasadnienia wyroki zostały opublikowane na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego należy przyjąć, że prawidłowym było odczytanie przez organy treści art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l. w ten sposób, że w zależności od położenia skrajnego budynku w stosunku do granicy działki obwiednię prowadzi się zgodnie z zasadą:

- jeśli granica jest w odległości mniejszej niż 50 m od budynku, to obwiednię prowadzi się po granicy działki,

- jeśli granica jest w odległości większej niż 50 m od budynku to obwiednię prowadzi się po odmierzeniu 50 m od krawędzi budynku.

Mając na uwadze powyższe, Starosta [...] zasadnie wyznaczył 7 budynków mieszkalnych znajdujących się na działkach ewid. nr 799, 211/2, 825/1, 209/4, 210, 207 i 776, względem których poprowadzono obwiednię obszaru zwartej zabudowy. Za skrajne budynki w wyznaczonym obszarze przyjęto budynki nr 1 na działce 799 i nr 7 na działce 776. Budynek skrajny oznaczony nr 1 na działce nr 799 znajdującej się od północnej, zachodniej oraz południowej granicy działki w odległości mniejszej niż 50 m w związku z tym obwiednię obszaru zwartej zabudowy wyrysowano po północnej, zachodniej oraz południowej granicy działki. Budynek skrajny oznaczony nr 7 położony na działce nr ewid. 776, znajduje się zaś od północnej oraz wschodniej granicy w odległości mniejszej niż 50 m. W związku z tym obwiednię obszaru zwartej zabudowy wyrysowano po północnej oraz wschodniej granicy działki. Natomiast od zachodniej granicy budynek ten położny jest w odległości powyżej 50 m. Wobec czego obwiednię poprowadzono w tym kierunku geograficznym w odległości 50 m od krawędzi budynku, a nie po granicy działki.

Odnośnie budynków położonych pomiędzy budynkami nr 1 i nr 7, tj. budynku nr 2 na działce nr ewid. 211/2, nr 3 na dz. nr ewid. 825/1, nr 4 na działce nr ewid. 210 i nr 6 na działce nr ewid. 207, obwiednie poprowadzono w celu zamknięcia obszaru po stronie wschodniej oraz zachodniej i tak od strony wschodniej dla wszystkich budynków odległość od granicy była mniejsza niż 50 m, więc obwiednię poprowadzono po wschodnich granicach każdej z działek. Natomiast w kierunku zachodnim dla budynku nr 3 i nr 4 obwiednię przeprowadzono po granicy działki, gdyż odległość od granicy jest mniejsza niż 50 m. Dla budynku nr 6 odmierzając od krawędzi budynku w kierunku zachodnim, gdyż odległość budynku od granicy jest większa niż 50 m.

Wyznaczony w powyżej wskazany sposób obszar dowiódł, że co najmniej połowa powierzchni działki objętej wnioskiem nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy, co jest jednoznaczne z niespełnieniem warunku objętego art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l.

Wbrew zarzutom skargi nie można przyjąć aby organy naruszyły art. 7 ust. 2a pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 29 w zw. z art. 4 pkt 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez ich błędną wykładnię.

Zdaniem Sądu na tle niniejszej sprawy nie można przyjąć również jakoby grunty skarżących położone były w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, co świadczy o niewypełnieniu warunku określonego w art. 7 ust 2a pkt 3 u.o.g.r.l.

Organy przyjęły, że dla spełnienia tego warunku konieczne jest, aby cała powierzchnia gruntu, stanowiącego teren inwestycji, znajdowała się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej, natomiast zdaniem skarżących przepis nie określa jakoby każda część gruntu, na którym planowana jest inwestycja miała być położona w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej.

W powyższym zakresie Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez orzekające w sprawie organy. Zauważyć należy, że w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. ustawodawca posługuje się pojęciem "gruntu". W treści tego przepisu brak jest np. sformułowania "granica działki", co należy zauważyć zwłaszcza w kontekście brzmienia art. 7 ust. 2a pkt 2 u.o.g.r.l., w którym to przepisie mowa jest o odległości "nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej (...)".

Zatem mając na uwadze paradygmat racjonalności ustawodawcy Sąd uznał, że gdyby ustawodawca pragnął, aby odległość 50 m od drogi publicznej, o której mowa w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. mierzona była np. od granicy danej działki rolnej (tak jak zażyczył sobie w art. 7 ust. 2a pkt 2 ustawy w przypadku mierzenia odległości działki rolnej od granicy działki budowlanej) lub w jakikolwiek inny sposób, to w treści art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. zawarłby takie właśnie szczególne sformułowanie.

Ponieważ w treści omawianego przepisu ustawodawca posługuje się sformułowaniem "grunty położone są w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej", to należy przyjąć, że odległość ta nie może być przekroczona w przypadku całej działki. Cały obszar (grunt), którego przeznaczenie ma zostać zmienione, w wyniku wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy powinien więc znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej.

Wykładnia art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., sprowadzająca się do przyjęcia, że cały obszar gruntu, którego przeznaczenie ma być zmienione powinien znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej została zaakceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę również ją podziela (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 634/20; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 633/20; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 114/19; wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2191/19; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 382/20, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 265/17 oraz wyrok NSA z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2257/17).

Warunek powyższy w kontrolowanej sprawie nie został spełniony, albowiem objęta wnioskiem działka nr 209/3 w najdalej oddalonym punkcie znajduje się w odległości 75 m od drogi publicznej.

Uwzględniając powyższe, jako niezasadny należy ocenić zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego błędną wykładnię.

Również jako nieuzasadnione należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz 138 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem organy zgromadziły konieczny do rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy oraz dokonały kompleksowej analizy akt sprawy. Zgromadzone w sprawie dowody zostały wszechstronnie przeanalizowane i rozważone przez organy obu instancji, co wynika z treści prawidłowo sporządzonych uzasadnień ich rozstrzygnięć.

Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na postawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, korzysta przy tym z prawa swobodnej oceny dowodów i - o ile ocena ta nie nosi cech dowolności, brak jest podstaw do jej kwestionowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Podkreślenia przy tym wymaga, że w postępowaniu uzgodnieniowym nie przeprowadza się oględzin terenu inwestycji gdyż mapy, którymi dysponuje organ są wystarczające do poczynienia niezbędnych ustaleń w sprawie. Organy nie uchybiły zatem wymienionym w skardze przepisom postępowania poprzestając na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Wyniki analizy całości materiału dowodowego jednoznacznie wskazują na to, że nie zostały spełnione łącznie wszystkie warunki określone w art. 7 ust 2a u.o.g.r.l., co uzasadniało odmowę uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji skarżących.

Sąd zauważa, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odniósł się do dokonanych w toku postępowania administracyjnego ustaleń, prawidłowo omówił treść przepisów prawa materialnego i właściwie je zastosował do ustalonego stanu faktycznego.

Na zmianę zajętego w sprawie stanowiska nie mogły wpłynąć również dołączone do skargi dokumenty w postaci: postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia 23 października 2012 r., decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 8 kwietnia 2015 r. oraz kopii mapy zasadniczej.

Należy zwrócić uwagę, że dołączone rozstrzygnięcia zostały wydane w ramach odrębnych postępowań administracyjnych, dotyczących podziału działki 209/1 na działki 209/3 i 209/4 oraz ustalenia opłaty adiacenckiej. W zakresie tych postępowań nie dokonywano oceny spełnienia przesłanek warunkujących ustalenie warunków zabudowy dla działki nr 209/3.

Reasumując, organy obu instancji w sposób właściwy wywiązały się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (art. 7, 77 § 1 k.p.a.), prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy stosownie do reguł wskazanych w art. 80 k.p.a. Prawidłowo ustaliwszy stan faktyczny w sprawie właściwie zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.