Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 340/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 2 i 3 w zw. z art. 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie sędzia NSA Jolanta Rajewska sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 998/11 w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 26 lipca 2011 r. nr SKO - 405/F/1190/2011 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 998/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, oddalił skargę H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu, z dnia 26 lipca 2011 r., nr SKO-405/F/1190/2011, w przedmiocie zasiłku celowego.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia 1 lipca 2011 r., nr MOPR.II.40323/3/I/2011, Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Tarnobrzegu, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Tarnobrzega, na podstawie art. 40 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), odmówił H. S. udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego w wysokości 98.697zł na rozbiórkę i odbudowę budynku mieszkalnego położonego w T. przy ul. G.. Organ ustalił, że w 2010 r. wnioskodawczyni mieszkała wraz z dwoma synami w będącym jej własnością domu jednorodzinnym przy ulicy W. w T.. W starym domu przy ulicy G. w T. zamieszkiwała matka wnioskodawczyni Z. B.. Oba sąsiadujące ze sobą budynki w maju i w czerwcu 2010 r. w wyniku powodzi uległy zalaniu. H. S. otrzymała pomoc finansową na remont domu przy ulicy W. w kwocie 100000 zł. Z. B. także otrzymała pomoc finansową w kwocie 100000 zł, którą przeznaczyła na zakup mieszkania. Obie rodziny, odrębnie gospodarujące w czasie powodzi mają zaspokojoną potrzebę mieszkaniową. Organ wskazał, że obecnie H. S., powołując się na prawo własności drugiego budynku, położonego na ulicy G., domaga się wypłaty pomocy finansowej określonej pismem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 2010 r. w sprawie trybu udzielania pomocy finansowej na odtworzenie ze środków budżetu państwa budynków lub lokal mieszkalnych zniszczonych w wyniku zdarzeń klęskowych mających miejsce w 2010 r. do 300000 zł. Tymczasem pomoc nie stanowi formy odszkodowania.

W odwołaniu H. S. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji przez przyznanie zasiłku celowego w kwocie 98697zł na pokrycie kosztów rozbiórki i odbudowy przedmiotowego domu mieszkalnego; alternatywnie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie art. 2 i 87 Konstytucji, przez bezprawne pozbawienie odwołującej się prawa do zasiłku celowego, art. 40 ust. 2, 3, art. 101, art. 106 ust. 1, 4 i art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej, poprzez uznanie, że stronie nie należy się zasiłek celowy na rozbiórkę i odbudowę domu, art. 7 i 8 K.p.a. przez wydanie orzeczenia sprzecznego z materiałem dowodowym sprawy. Odwołująca się potwierdziła, że jej matce Z. B. został wypłacony zasiłek w kwocie 100.000 zł, który został przeznaczony na zakup nowego lokalu, a nie na remont domu. Podniosła, że nie jest w stanie pokryć kosztów rozbiórki zalanego budynku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu, decyzją z dnia 26 lipca 2011 r. utrzymało mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium zaakceptowało ustalenia i ocenę organu pierwszej instancji. Zdaniem Kolegium, nie można uznać, że wystąpił brak możliwości zaspokojenia potrzeby mieszkaniowej strony, gdyż ta realizowana była przez rodzinę wnioskodawczyni w budynku mieszkalnym przy ulicy W. w T. Budynek ten również uległ zalaniu, zaś stronie z uwagi na to zdarzenie, została udzielona odrębna pomoc finansowa na remont. W sytuacji natomiast, gdy zalaniu ulegną dwa lub więcej budynków połączonych tą samą osobą właściciela, pomoc finansowa ze środków budżetu państwa przypada na budynek, w którym uprawniona osoba (rodzina) faktycznie zamieszkuje i prowadzi w nim gospodarstwo domowe.

W skardze H. S. zarzuciła naruszenie art. 2 i art.87 Konstytucji RP, rażące naruszenie art. 40 ust. 2 i 3 oraz art. 101 i art. 106 ust. 1 i 4, a także art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej, jak również art. 7 i art. 8 K.p.a. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji w całości, z racji zaistnienia przesłanek z art. 156 K.p.a. Zarzuty te zostały rozwinięte w uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdziło, że są pozbawione zasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że stan faktyczny jest bezsporny, a przepisy materialne zawarte są w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Przytoczył istotne w sprawie przepisy tej ustawy. W myśl art. 2 ust. 1, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa zmierzającą do umożliwienia osobom i rodzinom przezwyciężanie sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 1, 3 i 4 ustawy). Jednym ze świadczeń z pomocy społecznej jest zasiłek celowy, który może być przyznany osobom lub rodzinom, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej). Sąd pierwszej instancji wskazał, że w takim przypadku zasiłek może być przyznany niezależnie od dochodu (art. 40 ust. 3). Podkreślił, że po pierwsze, powyższy przepis stanowi uzupełnienie (dopełnienie) regulacji zawartej w art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z którego wynika, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej i po drugie, że przyznanie tego rodzaju pomocy nie może prowadzić do pominięcia zasady wyrażonej w art. 3 ust. 1 ustawy.

Sąd zauważył, że przyznanie zasiłku celowego w przypadku, o jakim mowa wyżej, oparte jest na uznaniu administracyjnym co oznacza, że właściwy w sprawie organ administracji po dokonaniu prawidłowych ustaleń faktycznych, mając na względzie zasady udzielenia pomocy, ma swobodę w podjęciu decyzji co do przyznania takiej pomocy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, odmawiając zasiłku celowego, organy nie naruszyły prawa. Skarżąca otrzymała bowiem zasiłek w kwocie 100 tys. zł na remont domu przy ul W., w którym zamieszkuje. Również matka skarżącej, w związku z zalaniem domu przy ul. G. otrzymała pomoc w formie zasiłku celowego, co umożliwiło jej zakup mieszkania. Stwierdzić więc należy, że zarówno skarżąca H. S., jak i Z. B., otrzymały pomoc społeczną w związku z powodzią. Wobec tego przyznanie dalszego zasiłku celowego, który jedynie poprawiłby sytuację bytową rodziny posiadającej lokal mieszkalny, wykraczałoby poza zadania pomocy społecznej. Głównym bowiem celem pomocy społecznej jest zabezpieczenie podstawowych potrzeb mieszkaniowych, których rodzina nie może realizować wskutek zdarzeń wyrządzonych przez powódź.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w świetle przeprowadzonego przez organy postępowania wyjaśniającego i zgromadzonego materiału dowodowego, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi sprowadzające się naruszenia przepisów postępowania (art. 6 i art. 7 K.p.a.).

Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 2 i art. 87 Konstytucji. Pierwszy z wymienionych artykułów ustanawia zasadę demokratycznego prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego z zasady tej wyinterpretowano szereg zasad pochodnych, a ponieważ w skardze nie wskazano, w jakim zakresie miało dojść do naruszenia art. 2, dlatego nie sposób odnieść się do tak postawionego zarzutu. Przyznanie żądanej pomocy, według Sądu, kłóciłoby się z zasadą sprawiedliwości społecznej, gdyż instytucje pomocy społecznej nabrałyby odszkodowawczego charakteru, co w żadnym wypadku nie jest celem ustawy o pomocy społecznej (art. 2 i art. 3 ustawy o pomocy społecznej). Natomiast art. 87 Konstytucji dotyczy źródeł prawa i postawienie zarzutu naruszenia tego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za niezrozumiałe.

Skargę kasacyjną złożyła H.S. Zaskarżyła wyrok w całości.

Wniosła o:

1. Uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji oraz poprzedzających go decyzji SKO w Tarnobrzegu oraz decyzji Dyrektora MOPR w Tarnobrzegu z racji ich rażącej niezgodności z prawem oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji;

2. Zasądzenie na rzecz wnioskodawczyni zwrotu kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych;

Alternatywnie wniosła o:

Zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji przez uwzględnienie wniosku skarżącej w całości.

Zarzuciła:

1. Naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 2 i art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez bezprawne, faktyczne pozbawienie skarżącej H. S. prawa do całkowicie i w pełni jej należnego zasiłku celowego na rozbiórkę i odbudowę domu mieszkalnego położonego w T., ul. G., 39-400 Tarnobrzeg, który uległ zniszczeniu w czasie powodzi w maju i czerwcu 2010 r., w wyniku której wnioskodawczyni straciła majątek i dorobek całego życia, w istocie bez podstawy prawnej, zważywszy na fakt, iż powszechnie obowiązującym źródłem prawa w Rzeczypospolitej Polskiej, nie są, co uszło uwadze pisma Ministra MSWiA, czy też Wojewody Podkarpackiego, a nadto Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

W związku z twierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji skarżąca stwierdziła, iż zarzut art. 2 i art. 87 Konstytucji, dotyczył naruszenia w stopniu oczywistym zasady sprawiedliwości społecznej, albowiem skarżąca wnioskodawczyni znalazła się w szczególnie trudnym położeniu. Zniszczenia w budynku mieszkalnym objętym niniejszym postępowaniem, co wynika z kosztorysu sporządzonego przez rzeczoznawcę wyniosły 198 697 zł, z której to kwoty wnioskodawczyni nie otrzymała w ogóle w przedmiotowej sprawie nic do chwili obecnej. Kwota 100 000 zł złotych zapłacona matce skarżącej – Z. B., nie ma żadnego wpływu na dochodzenie przedmiotowego zasiłku celowego przez skarżącą H. S.. Z kosztorysu sporządzonego przez osobę upoważnioną wynika, że szkoda w budynku skarżącej została wyszacowana na kwotę 198 697 zł, czy też 242 179 zł. WSA w Rzeszowie w ogóle nie odniósł się do podniesionego w skardze zarzutu, iż do chwili obecnej nie zostało w ogóle wyjaśnione z jaką szkodą mamy do czynienia, tj. z kwotą 198 697 zł, czy też 242 179 zł. Dyrektor MOPR podawał, iż z kosztorysu wynika, iż faktyczna szkoda w budynku wynosi – 242 179 zł. Skarżąca wywodziła, iż zdaje sobie sprawę, że zasiłki pomocowe udzielane w trybie ustawy o pomocy społecznej mają charakter uznaniowy, a nie odszkodowawczy. Uznanie w żadnym wypadku nie może oznaczać dowolności z którą, według skarżącej, mamy do czynienia niestety w niniejszej sprawie. poziom zasiłków celowych przyznawanych przez Organy Pomocy Społecznej był zróżnicowany, właśnie w zależności od kwoty szkody zaistniałej w danym budynku – w danym gospodarstwie. Z pisma Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 2010 r., znak BUSKŻ- III-5941046/10, w sprawie trybu udzielenia pomocy finansowej na odtworzenie ze środków budżetu państwa budynków lub lokali mieszkalnych zniszczonych w wyniku zdarzeń klęskowych mających miejsce w 2010 r. wynika, że możliwe było i jest uzyskanie zasiłku celowego do kwoty 300 tys. zł. Taka właśnie sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie, gdyż skarżąca winna była dostać zasiłek celowy według II przedziału, tj. do kwoty 300 000 zł – stosownie do przyjętego za wiarygodny kosztorysu. W uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, próżno szukać, chociażby jednego wyrazu wyjaśnienia w tej materii, co także jest rażąco wadliwe.

2. Rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 2 i 3, art. 101, art. 106 ust. 1 i 4, art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) przez całkowicie bezzasadne uznanie, że skarżącej wnioskodawczyni H. S. rzekomo nie należy się zasiłek celowy na rozbiórkę i odbudowę domu mieszkalnego położonego przy ul. G. nr . w T., z racji tego, że kwota 100 000 zł została już wypłacona matce skarżącej Z. B. na zakup lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym, w sytuacji, gdy już pobieżna analiza materiału dowodowego, zalegającego już w aktach, pozwala postawić tezę, iż takie twierdzenie jest nieprawidłowe.

Skoro w niniejszej sprawie zaszły przesłanki z art. 40 ust. 2 i 3 cyt. ustawy oraz podanych wyżej przepisów, to zasiłek celowy skarżącej wnioskodawczyni należy się w takiej wysokości, aby mogła ona dokonać tych czynności, które na nią zostały nałożone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt PINB 7143/15 – 1138/2010. Skoro zaistniało zdarzenie w postaci tragedii powodzi, to organ administracji winien był wypłacić różnicę środków w formie zasiłku celowego.

3. Naruszenie przepisów art. 7 i 8 K.p.a. przez wydanie orzeczenia, w sposób oczywisty sprzecznego z materiałem dowodowym sprawy przez uznanie, iż zasiłek celowy wnioskodawczyni miałby rzekomo nie przysługiwać, w sytuacji, gdy już pobieżna analiza materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że takie rozstrzygnięcie jest błędne, z wyżej naprowadzonych względów.

Decyzje w przedmiocie udzielenia osobie uprawnionej stosownej pomocy są wydawane na zasadzie uznania administracyjnego. W żadnym jednak wypadku nie oznacza to dowolności. Każdy organ wydający decyzję winien mieć, co podnosi WSA w Rzeszowie tzw.: " luz decyzyjny". Powstaje jednak pytanie w takim wypadku – po co w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, czy też w innych Ministerstwach, ustalono tzw.:

- II poziomy przyznawania zasiłków celowych:

- tj. do 100 000 zł, oraz do 300 000 zł

Niezależnie od wywodów zamieszczonych po sformułowaniach zarzutów w podstawach kasacji, skarżąca przedstawiła argumentację odnoszącą się do zarzutów kasacyjnych w odrębnym uzasadnieniu. W tej części pisma procesowego powtórzyła poprzednie twierdzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Poz.270) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a.

Bezzasadne są zarzuty naruszenia 2 i art. 87 Konstytucji RP. Przede wszystkim, zarzuty te powinny opierać się na niewłaściwym zastosowaniu przepisu sprzecznego z unormowaniem konstytucyjnym, chyba ze Sąd wprost zastosował przepis konstytucyjny (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 547/05, LEX nr 187605). Trybunał Konstytucyjny nie zakwestionował zgodności stosowanych w niniejszej sprawie regulacji z normami Konstytucji RP. W ocenie składu orzekającego, nie ma podstaw do postawienia w tej kwestii pytania prawnego. Nie zachodzą także przypadki wtórnej lub oczywistej niekonstytucyjności przepisów art. 40 ust. 2 w związku z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) - por. R. Hauser, J. Trzciński "Prawotwórcze znaczenie orzeczeń TK w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego", LexisNexis 2010, s. 28. Sąd pierwszej instancji nie stosował wprost przepisów Konstytucji RP. Nie dopuścił się także naruszenia określanego jako zaniechanie prokonstytucyjnego stosowania przepisów będących podstawą rozstrzygnięcia (patrz: Janusz Trzciński "Bezpośrednie stosowanie zasad naczelnych Konstytucji przez sądy administracyjne", ZNSA 2011/3/29).

Przepis art. 2 Konstytucji RP ustanawia dwie zasady ustrojowe: zasadę demokratycznego państwa prawnego i zasadę sprawiedliwości społecznej. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, bez powołania, w ramach zasady demokratycznego państwa prawnego, bardziej szczegółowej zasady, które to szczegółowe zasady składają się na zasadę demokratycznego państwa prawnego, nie można ustalić treści zarzutu (por. wyrok TK z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt K 24/00, OTK 2001/3/51). Prokonstytucyjne odczytanie treści art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej wskazuje zaś, co także zauważył Sąd pierwszej instancji, że zasadę sprawiedliwości społecznej naruszałoby uwzględnienie żądania skarżącej.

Przepis art. 87 Konstytucji RP zawiera dwie jednostki redakcyjne (ust. 1 i 2). Zarzut kasacji niewskazujący precyzyjnie naruszonego, zdaniem wnoszącego kasację, przepisu prawnego, jest wadliwy już z powodu tego niewskazania. Niezależnie od tego podkreślić należy, że zaskarżony wyrok i kontrolowane w postępowaniu sądowym decyzje zostały oparte na powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Organy nie wskazały jako podstawy prawnej pisma Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 2010 r. w sprawie zasad odtworzenia, ze środków budżetu państwa, budynków lub lokali mieszkalnych zniszczonych w wyniku zdarzeń klęskowych mających miejsce w 2010 r., począwszy od maja tego roku (BUSKŻ-III-5941-46/10). Na pismo to powoływała się wnioskodawczyni i tylko w tym kontekście pismo to zostało wymienione w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Następnie, w trakcie postępowania administracyjnego i sądowego, ze skargą kasacyjną włącznie, to właśnie skarżąca, a nie organy i Sąd pierwszej instancji, upatrywała w piśmie Ministra podstawy do otrzymania podwyższonej kwoty pomocy finansowej. Zarzut naruszenia art. 87 Konstytucji RP, poprzez orzekanie na podstawie przepisów spoza katalogu źródeł prawa wymienionych w art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, jest więc bezpodstawny.

Sąd pierwszej instancji nie naruszył norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Opierając się na analizie norm tej ustawy (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 3 i 4, art. 39 ust. 1) Sąd przyjął, że pomoc, o której mowa w art. 40 ust. 2, nie ma charakteru odszkodowawczego. Wskazał, iż jej celem jest wspomaganie osób i rodzin w zaspokojeniu potrzeb życiowych. Ustalenie, że taka pomoc w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych skarżącej została udzielona oraz ustalenie, że skarżąca mieszka w domu, na remont którego otrzymała pomoc finansową, wyklucza udzielenie jej pomocy o charakterze odszkodowawczym, na odbudowę, czy remont innego budynku mieszkalnego. Takiej przesłanki negatywnej nie usuwa tytuł własności skarżącej do tego innego budynku mieszkalnego i fakt, że również ten budynek został zniszczony w wyniku powodzi. Stanowisko organów i Sądu pierwszej instancji w tej mierze jest konsekwentne. Przyjęcie, że istota świadczenia z art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej tkwi nie w tytule własności, ale w zaspokojeniu potrzeb życiowych (w tym wypadku mieszkaniowych), zdecydowało przecież o tym, że pomoc na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych otrzymała matka wnioskodawczyni Z. B., dla której dom przy ulicy G. . był miejscem zamieszkania.

Wnosząca kasację nie podjęła nawet próby wykazania, na czym polegało naruszenie pozostałych przepisów ustawy o pomocy społecznej wymienionych w omawianej materialnej podstawie kasacji. W związku z tym powiedzieć można, że odmowa przyznania wnioskodawczyni "brakującej części zasiłku" nie była motywowana dochodem wnioskodawczyni, a kontrowersja nie dotyczyła też ewentualnego zwrotu zasiłku (art. 40 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej). Jest niewątpliwe, iż decyzję wydał organ właściwy, w myśl art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Sprawa, jak tego wymaga art. 106 ust. 1, została załatwiona w formie decyzji administracyjnej, poprzedzonej wywiadem środowiskowym (art. 106 ust. 4). Wydający decyzję w pierwszej instancji Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Tarnobrzegu powołał się na upoważnienie Prezydenta Miasta, a skarżąca nie zakwestionowała istnienia tego upoważnienia. Zarzut naruszenia art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej jest więc bezzasadny.

Nie jest usprawiedliwiona proceduralna podstawa skargi kasacyjnej. Wnosząca kasację powołała przepisy art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a., podnosząc, że wydanie decyzji na podstawie uznania administracyjnego nie oznacza dowolności, która miała miejsce w niniejszej sprawie. Z zagadnieniem uznania administracyjnego łączy się przepis art. 7 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie ocenił, że w niniejszej sprawie nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Podkreślił, że spełniony został podstawowy wymóg uzasadnienia wyboru rozstrzygnięcia opartego na uznaniu administracyjnym, tj. jasne, czytelne i poddające się kontroli kryteria. Dodać warto, że chodzi także o kryteria oparte na przepisach stosowanej ustawy, w tym przypadku na przepisach art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, przy uwzględnieniu dyrektyw zawartych w art. 7 K.p.a. (por. Barbara Adamiak [w"] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2011, s. 53). Na marginesie zauważyć można, że w piśmie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 2010 r. określono, iż pomoc finansowa może być przyznana, jeżeli dotychczasowy budynek lub lokal mieszkalny został zniszczony w wyniku m.in. powodzi, "w wysokości do 300 tys. zł". Inne, jak to to nazywa wnosząca skargę kasacyjną, "poziomy" pomocy finansowej, określono w piśmie Ministra z dnia 27 maja 2010 r., SVS-1744/2010. W sytuacji, gdy pisma Ministra nie stanowiły podstawy prawnej rozstrzygania, brak odniesienia się do "poziomów" wskazanych w tych pismach, nie stanowił przekroczenia granic uznania administracyjnego. Takiego obowiązku odniesienia się nie było tym bardziej, że potrzeby mieszkaniowe strony zostały zaspokojone przy pomocy środków przyznanych wcześniej wydaną decyzją. Zarzut naruszenie art. 8 K.p.a. nie może być natomiast uzasadniony przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Skarżąca nie sprecyzowała, na czym polegało naruszenie tego przepisu w postępowaniu administracyjnym, a co za tym idzie, na czym polegała wadliwość kontroli sądowej w tym zakresie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.