Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 557/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1 pkt 2, art. 42 ust. 2,
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: art. 1 par. 1,2,
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2 pkt5,6, art. 53 par. 2, art. 147, 200, 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na akt Dyrektora Zespołu Szkół Rzemieślniczych w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji kierownika internatu I. uchyla zaskarżony akt, II. zasądza od Dyrektora Zespołu Szkół Rzemieślniczych w S. na rzecz skarżącego J. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J.K., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na akt Dyrektora Zespołu Szkół [...] w S. z dnia [...], wydany na podstawie art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1 pkt 2 i art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.) w przedmiocie odwołania skarżącego z funkcji kierownika internatu w trybie natychmiastowym bez wypowiedzenia.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Skarżący został zatrudniony w Zespole Szkół [...]

od dnia 31 sierpnia 2010 r. Ostatnio zajmował stanowisko kierownika internatu.

Powołanym na wstępie aktem z dnia 5 lutego 2015 r. Dyrektor Zespołu Szkół [...], po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty (pismo z dnia

29 stycznia 2015 r.), odwołał skarżącego z funkcji kierownika internatu w trybie natychmiastowym bez wypowiedzenia.

Organ wyjaśnił, że powodem odwołania były szczególnie uzasadnione okoliczności, mianowicie utrata zaufania przez Dyrektora Zespołu Szkół do pracownika, w związku z jego nagannym zachowaniem, tj. wzbudzanie konfliktów wśród podległych pracowników, brak umiejętności zarządzania, próby skonfliktowania Rady Pedagogicznej, zachowanie uniemożliwiające realizowanie przez placówkę zadań opiekuńczych, dydaktycznych i wychowawczych.

Pismem z dnia 19 lutego 2015 r., J.K. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa podjętym aktem odwołania skarżącego z funkcji kierownika internatu, jako niezgodnego z art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1 pkt 2, art. 42 ust. 2 ustawy o systemie oświaty.

Wskazał, że ww. akt w żaden sposób nie odpowiada warunkom jakim powinno odpowiadać pismo w myśl przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, brak w nim bowiem jakiegokolwiek podziału na sentencję i uzasadnienie istotnych dla zrozumienia intencji organu.

Argumentował, że przytoczona przez organ, w jednym zdaniu, przyczyna nie może być uznana za podstawę odwołania zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy

o systemie oświaty. Szczególnie podstawą tą nie może być wotum nieufności części wychowawców do kierownika internatu. Tym samym, zdaniem skarżącego, organ istotnie naruszył ww. przepis.

Dyrektor Zespołu Szkół w piśmie z dnia 23 marca 2015 r., udzielając odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, podtrzymał w pełni stanowisko wyrażone w akcie odwołania.

Wyjaśnił, że w dniu 14 stycznia 2015 r. wpłynęło pismo od wychowawców internatu z prośbą o odwołanie J.K. z funkcji kierownika internatu.

W piśmie znajdowało się szereg zarzutów, które zostały rozpatrzone na posiedzeniu Rady Pedagogicznej w dniu 15 stycznia 2015 r. Również organ miał szereg zastrzeżeń do pracy skarżącego oraz do wykonywanych przez niego obowiązków. Rada Pedagogiczna w głosowaniu tajnym, większością głosów, opowiedziała się za odwołaniem J.K. ze stanowiska kierownika internatu.

Organ zwrócił się o opinię do Z. Kuratora Oświaty,

który w piśmie z dnia 29 stycznia 2015 r. wyraził pozytywną opinię w kwestii odwołania J.K. z zajmowanej funkcji kierowniczej.

Organ argumentował, że w jego opinii, jak również w opinii Kuratora, przedstawione przyczyny odwołania ze stanowiska kierownika internatu w trybie natychmiastowym, stanowiły przyczynę do zastosowania art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy

o systemie oświaty. Zdaniem organu, J.K. zachowywał się nagannie, wzbudzał konflikty, próbował skonfliktować Radę Pedagogiczną, zachowywał się

w sposób uniemożliwiający realizowanie przez placówkę zadań opiekuńczych, dydaktycznych i wychowawczych. Skarżący odnosił się wulgarnie do młodzieży, a także podważał autorytet innych wychowawców.

W skardze do Sądu, J.K. wniósł o uznanie za niezgodny

z prawem i uchylenie aktu Dyrektora Zespołu Szkół

z dnia 5 lutego 2015 r. oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Skarżący wskazał, że ww. pismo w żaden sposób nie odpowiada wymogom proceduralnym, brak w nim jakiegokolwiek podziału na sentencję i uzasadnienie, istotnych dla zrozumienia intencji organu. Ponadto odmówiono skarżącemu wglądu

do protokołów Rady Pedagogicznej, na której zgłoszono wniosek o jego odwołanie

z funkcji kierowniczej. Podniósł, że istotne jest ustalenie czym wyróżniają się "przypadki szczególnie uzasadnione" w rozumieniu art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty.

W oparciu o poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego, skarżący argumentował, że każdorazowe odwołanie nauczyciela z funkcji kierowniczej w szkole winno być wyczerpująco uzasadnione oraz umotywowane prawnie. Uzasadnionym przypadkiem takiego odwołania musi być albo zdarzenie nagłe powodujące niemożność pełnienia stanowiska albo naruszenie prawa, które nie pozwala na dalsze wykonywanie obowiązków przez daną osobę. Przytoczona w jednym zdaniu przyczyna, nie może być – zdaniem skarżącego – uznana za podstawę odwołania na podstawie art. 38 ust. 1

pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Podstawą odwołania nie może być wotum nieufności części wychowawców do kierownika internatu. Tym samym zdaniem skarżącego organ istotnie naruszył ww. przepis.

W odpowiedzi na skargę, organ reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.

Argumentując żądanie odrzucenia skargi, organ podniósł, że podjęta przez organ "czynność" dotyczy sprawy z zakresu prawa pracy i została już zakwestionowana przez skarżącego pozwem do sądu pracy o odszkodowanie oraz o odwołanie rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia.

W przypadku braku powyższego uznania przez sąd administracyjny, organ wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że odwołanie skarżącego zostało poprzedzone uzyskaniem wszelkich stosownych opinii, jak również opinii Rady Pedagogicznej Zespołu Szkół.

Odwołanie skarżącego z funkcji kierownika internatu, według organu, nie było decyzją pochopną i nieprzemyślaną, jak również przyczyny odwołania były bardzo poważne. Organ przeprowadził ze skarżącym wielokrotnie rozmowy dyscyplinujące. Powody były bardzo różne, tj. począwszy od całkowitej niesubordynacji skarżącego,

po wielce nagminne odnoszenie się do wychowanków internatu i skarg wychowawców. Rozmowy te nie przynosiły żadnego skutku. Jeden z wychowanków złożył skargę na Kierownika.

Organ wskazał dalej, że w 2014 r. w Zespole Szkół prowadzone było postępowanie przez Komisję Antymobbingową z uwagi na kierowane do organu pismo J.K., że jest poddany mobbingowi przez wicedyrektora szkoły. Komisja ta przesłuchała między innymi wychowawców internatu i skierowała do organu wnioski, z których – jak stwierdził organ - w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, że w internacie szkoły panuje niedobra atmosfera pracy.

Wychowawcy internatu złożyli oficjalną skargę na działanie i zachowanie skarżącego i zażądali jego odwołania ze stanowiska. Wychowawcy o każdej nieprawidłowości w działaniu kierownika internatu informowali organ w formie notatek służbowych. Ilość skarg była wielce niepokojąca i stąd – zdaniem organu – decyzja

o odwołaniu skarżącego z funkcji kierowniczej.

Za całkowicie chybione organ potraktował twierdzenie skarżącego, że odwołanie z funkcji Kierownika nie ma typowych dla pisma elementów. Dodał, że skarżący jako członek Rady Pedagogicznej miał pełne prawo wglądu w jej protokoły, a nadto w dniu 15 stycznia 2015 r. był na jej posiedzeniu.

Na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r., pełnomocnik skarżącego poparł skargę. Wyjaśnił, że skarżący skierował pozew o odszkodowanie do Sądu Rejonowego w S. [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w związku z odwołaniem go z funkcji kierownika bez wypowiedzenia.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej " P.p.s.a.", ustawodawca zawarł katalog form działalności administracji publicznej, podlegającej kontroli sprawowanej przez sądy. Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a.) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.).

Sprawa objęta przedmiotem skargi J.K. dotyczy odwołania skarżącego z funkcji Kierownika Internatu Zespołu Szkół [...]. Stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., poz. 256, poz. 2572 ze zm.), w szkole lub placówce, w których zgodnie z ramowym statutem, może być utworzone stanowisko wicedyrektora i inne stanowiska kierownicze, powierzenia tych stanowisk i odwołania z nich dokonuje dyrektor szkoły lub placówki, po powierzeniu tych stanowisk i odwołania z nich dokonuje dyrektor szkoły lub placówki, po zasięgnięciu opinii organu prowadzącego, rady szkoły lub placówki oraz rady pedagogicznej.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że stanowisko kierownika internatu działającego przy placówce oświatowej, ustawodawca zaliczył do kategorii stanowisk kierowniczych.

Sąd nie podziela stanowiska organu, że sprawa objęta skargą należy do zakresu spraw prawa pracy. Na gruncie orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie budzi większych wątpliwości, że odwołanie nauczyciela ze stanowiska kierowniczego ma charakter kompetencji władczej związanej z wykonywaniem publicznoprawnych zadań w zakresie oświaty, określonych w przepisach mających charakter publicznoprawny. Personalny charakter aktu odwołania z funkcji kierowniczej nie stanowi zatem o jego cywilnoprawnym charakterze, gdyż obsada stanowiska kierowniczego w szkole jest formą zarządzania szkołą publiczną, a zarządzanie szkołą wchodzi w zakres administracji publicznej. Okoliczność, że akt taki wywołuje konsekwencje w sferze prawa pracy, ma jedynie ten skutek, że osoba odwołana może własnego interesu prawnego w sferze stosunków pracowniczych dochodzić przed sądem pracy (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt I OSK 296/05, opubl. w Lex nr 186659). Akt w sprawie odwołania z funkcji kierowniczej w szkole, w tym kierownika internatu, ma zdaniem Sądu, charakter aktu administracyjnoprawnego, podjętego w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Nie można więc przyjąć, że akt odwołania osoby zajmującej funkcję kierowniczą w szkole (tak jak akt powierzenia jej tej funkcji) należy wyłącznie do czynności ze sfery prawa pracy, a w sprawach tego rodzaju właściwy jest wyłącznie sąd pracy.

Mając na uwadze kwalifikację prawną zaskarżonego aktu, odpowiednie zastosowanie w sprawie znajdzie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zwana dalej "u.s.g.". Zgodnie z tym przepisem, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Kontrola skargi wniesionej w trybie art. 101

ust. 1 u.s.g. polega w pierwszej kolejności na sprawdzeniu czy skarga spełnia wymogi formalne takie jak: charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, zachowanie terminu, uprzednie wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia. Po stwierdzeniu, że wymogi powyższe zostały spełnione, sąd bada legitymację skarżącego do jej wniesienia. Dopiero ustalenie, że ten warunek został spełniony, pozwala sądowi przystąpić do merytorycznej oceny zasadności zarzutów skargi.

Jak już zostało to wyżej przedstawione, niewątpliwie skarga na akt odwołania

z funkcji kierowniczej w placówce oświatowej należy do kategorii spraw wymienionych art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a. Akt ten jest bowiem podejmowany w sprawie

z zakresu administracji publicznej, a więc podlega kontroli sądowej.

Rozpoznawana skarga wniesiona została po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 19 lutego 2015 r., na które organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 23 marca 2015 r. zaś skarga nadana pocztą w dniu 22 kwietnia 2015 r., a zatem z zachowaniem trzydziestodniowego terminu do dokonania przedmiotowej czynności (art. 53 § 2 P.p.s.a.).

Przystępując do badania legitymacji skarżącego należy wskazać, że stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. służy ona podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżony akt godzi w indywidualną sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, co w przypadku skarżącego ma miejsce, gdyż akt odwołania jego osoby z funkcji kierownika internatu bez wątpienia bezpośrednio dotyka sfery interesu prawnego skarżącego.

W takiej sytuacji, Sąd zobligowany był do poddania merytorycznej ocenie zarzuty skargi. Stosownie do art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, która stała się podstawą materialnoprawną działania organu, organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub w placówce, w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty (...), może odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia.

Oprócz wskazanego wyżej przypadku, przyczyną odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego jest: złożenie rezygnacji przez nauczyciela (art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy); ustalenie negatywnej oceny pracy lub negatywnej oceny wykonywania zadań wymienionych w art. 34a ust. 2 w trybie określonym przepisami

w sprawie oceny pracy nauczycieli (pkt 1 lit. b); złożenie przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny wniosku, w sytuacji, o której mowa w art. 34 ust. 2 a (pkt 1 lit. c). Wykluczone jest odwołanie umotywowane w jakikolwiek inny sposób lub dokonane w innym trybie niż wynikający z ww. przepisów.

Zarzuty skargi odnoszą się do podstawowych dla sprawy kwestii, a mianowicie nieprzedstawienia przez organ wyczerpująco umotywowanej, w istocie w jednym zdaniu, przyczyny odwołania skarżącego z funkcji kierowniczej w szkole, tj. wystąpienia "przypadku szczególnie uzasadnionego", w szczególności do którego nie można, zdaniem skarżącego, zaliczyć wotum nieufności do kierownika internatu przez część wychowawców internatu.

Sąd podkreśla, że akt odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego

w szkole lub placówce publicznej, na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty wymaga od organu rzetelnego i dogłębnego wykazania dowodów uzasadniających odwołanie i to dowodów o charakterze szczególnie uzasadniającym odwołanie w trybie natychmiastowym. Uzasadnienie stanowiska organu stanowi element obowiązkowego składnika aktu wydanego w oparciu o ww. przepis, w sposób przewidziany w procedurze administracyjnej, w oparciu o rzetelną i pełną argumentację, świadczącą o istnieniu dowodów o charakterze uzasadniającym szczególny przypadek. Organ uzasadniając odwołanie nauczyciela z funkcji kierowniczej powinien zapewnić zgodność motywów takiego stanowiska z samym rozstrzygnięciem. Rolą sądu administracyjnego jest dokonanie kontroli kwestionowanego skargą aktu pod kątem wypełnienia przez organ wyżej stawianych wymogów, co oznacza, że sąd nie może zastąpić organu w ustaleniu istotnych dla sprawy faktów oraz poszukiwania w zastępstwie organu przekonujących podstaw rozstrzygnięcia.

Zgodzić się należy, że stanowiskiem skargi, że zastosowany przez ustawodawcę zwrot "przypadki szczególnie uzasadnione" w art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, wymaga zawężającej interpretacji tego pojęcia. Kryteria tego rodzaju oceny, nie zostały wprost określone. Nie mniej czytelną wskazówką jest użycie w innych miejscach tekstu ustawy o systemie oświaty zwrotu "uzasadniony przypadek" np. w art. 36 ust. 13 ustawy. Dodanie przysłówka "szczególnie" ma na celu położenie nacisku, na wyjątkowość sytuacji odwołania nauczyciela z funkcji kierowniczej bez wypowiedzenia. Powołany przepis nie określa obligatoryjnego obowiązku działania organu, lecz jedynie daje możliwość takiego działania. Zawęża to pole zastosowania tego przepisu do sytuacji zupełnie wyjątkowych, nadzwyczajnych, czy to niezależnych od dyrektora (wicedyrektora, innej osoby pełniącej funkcję kierowniczą w placówce), czy też przez niego zawinionych (np. gdy w sposób istotny zostały naruszone obowiązki pracownicze – art. 52 § 2 Kodeksu pracy), kiedy organ odwołujący ma pełne prawo ocenić, że dalsze kierowanie szkołą, placówką lub jej wyodrębnioną organizacyjnie częścią stanowi istotne zagrożenie dla osiągnięcia jej celów lub z jakichkolwiek innych, obiektywnych względów jest nie do przyjęcia. Przyczyny odwołania w tym trybie dotyczą zaniedbania obowiązków dyrektora, które mogą prowadzić do destabilizacji funkcjonowania placówki w zakresie zadań dydaktycznych, wychowawczych

i opiekuńczych, ale tylko takich, że konieczne jest natychmiastowe zaprzestanie wykonywania przez tę osobę funkcji kierowniczej. Nie każde więc naruszenie prawa przez osobę pełniącą funkcję kierowniczą jest wystarczające do zastosowania tej formy odwołania, ale jedynie takie, które powoduje konieczność natychmiastowego zaprzestania wykonywania funkcji kierowniczej (por. wyroki NSA: z dnia 1 września 2010 r., sygn., akt I OSK 933/10, opubl. w Lex nr 602589; z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 986/12, opubl. w Lex nr 1212646).

W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonego aktu nie spełnia wymogów wyżej powołanych, w szczególności brak jest w jego treści analizy stanu faktycznego, dla uznania przekonujących racji, jakimi kierował się organ stosując art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Organ w sposób zdawkowy powołał się na takie okoliczności, jak: utrata zaufania do kierownika w związku z nagannym zachowaniem, wzbudzanie konfliktów wśród podległych mu pracowników, próby skonfliktowania Rady Pedagogicznej, zachowania uniemożliwiające realizowanie prze placówkę zadań opiekuńczych, dydaktycznych i wychowawczych. W ocenie Sądu, powołane przejawy zachowań skarżącego są wprawdzie niepożądane z punktu widzenia oczekiwań jakie winna spełniać osoba wykonująca pracę, a tym bardziej sprawująca funkcję kierowniczą w szkole, jednakże bez poparcia tych twierdzeń pogłębioną analizą dowodową, w żaden sposób nie świadczą same w sobie, o wystąpieniu nadzwyczajnego przypadku prowadzącego do zwolnienia kierownika internatu, bez wypowiedzenia. Należy przyznać rację stanowisku skargi, że brak było wyczerpującego uzasadnienia przyczyn odwołania skarżącego z zajmowanego stanowiska. Uzasadnienie to jest ogólnikowe

i lakoniczne. Brak w szczególności wskazania konkretnych faktów i ustalenia ich znaczenia według normy prawnej i w takim kontekście ich uzasadnienia, dla zobrazowania twierdzeń o istnieniu w sprawie "szczególnego uzasadnionego przypadku". Wbrew twierdzeniom organu, do katalogu szczególnie uzasadnionych przypadków nie zalicza się m.in. "wotum nieufności" uchwalonego przez radę pedagogiczną (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2001 r., II SA 1657/01, opubl.

w Pr.Pracy 2002/2/39).

Za nieskuteczne Sąd uznał wyjaśnienia organu, jakie powołał

w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia oraz w odpowiedzi na skargę.

W uzasadnieniu aktu odwołania nauczyciela ze stanowiska dyrektora należy omówić wytykane mu nieprawidłowości oraz wykazać i szczegółowo umotywować na czym polega "szczególne uzasadnienie" danego przypadku i dlaczego w okolicznościach danej sprawy organ skorzystał z przyznanych mu ustawowo kompetencji. Akt odwołania nie może być następnie uzupełniany późniejszymi wyjaśnieniami przyczyn takiego odwołania. (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2412/12, opubl. w Lex 1356986). Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu, organ nadal nie wykazał się w swym stanowisku ścisłością i dokładnością wywodów z obiektywnymi motywami.

Do katalogu "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, zaliczyć można albo zdarzenie nagłe powodujące konieczność niezwłocznego przerwania czynności dyrektora (wicedyrektora, innej osoby zajmującej stanowisko kierownicze w szkole) albo naruszenie prawa przez tę osobę czy innej jej zachowania (nawet niezawinione), które muszą być na tyle istotne, że nie można czekać z odwołaniem, lecz decyzja o pozbawieniu funkcji kierowniczej musi być podjęta natychmiast (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 12 marca 2014 r. , sygn. akt II SA/Bd 1566/13, opubl. w Lex nr 1457899).

W ocenie Sądu, organ w żaden sposób nie wykazał, że podnoszone przezeń okoliczności spełniają szczególny uzasadniony przypadek odwołania skarżącego

z funkcji kierownika internatu. Konieczność natychmiastowego odwołania skarżącego ze stanowiska w związku z nagannym zachowaniem polegającym na niewykonywaniu obowiązków pracowniczych, które może prowadzić do destabilizacji funkcjonowania internatu, nie zostało w żaden sposób wykazane. W tej samej kategorii należy ocenić zjawisko braku właściwych kontaktów interpersonalnych skarżącego z wychowawcami, uczniami czy ich rodzicami, relacji z Radą Pedagogiczną, czy podważanie autorytetu wychowawców, pomijania spraw dotyczących młodzieży. Jednocześnie Sąd ma świadomość, że w środowisku funkcjonowania skarżącego zaistniał konflikt oraz wystąpiły przypadki, które wskazują na przesłanki negatywnej oceny pracy skarżącego, dokonanej przez organ, ale nie mieszczą się one w kategorii przypadków, do których odsyła art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Ponadto charakter przedmiotowego postępowania prowadzącego do skutków wskazanych w ww. przepisie, wykazującego cechy podobne do postępowania dyscyplinarnego nakłada na organ obowiązek zgromadzenia odpowiedniego materiału dowodowego, a następnie przedstawienia go stronie, umożliwienia stronie zajęcia stanowiska, przedstawienia przez stronę kontrdowodów. Dopiero w następstwie powyższego, organ może dokonać oceny całości zebranych w sprawie dowodów, co sprowadzać się powinno do wskazania, jakie okoliczności organ uznał za udowodnione i dlaczego dał im wiarę, a którym i z jakich przyczyn wiary tej odmówił. Tych wymogów skarżony organ również nie spełnił.

Z powyższych względów, Sąd stwierdził, że brak przeprowadzenia pełnej procedury i wskazania trafnych i wyczerpujących wywodów w zakresie wynikającym

z podstawy materialnoprawnej zaskarżonego aktu oznacza, że akt ten jest dotknięty istotnym naruszeniem prawa.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 147 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, o stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu. W przedmiocie kosztów sądowych zasądzonych na rzecz skarżącego od organu, Sąd orzekł, jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w związku z art. 209 ww. ustawy.