Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 20/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 54 § 2, 55 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prokuratora Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II SO/Łd 15/13 o wymierzeniu grzywny Prokuratorowi Okręgowemu w Piotrkowie Trybunalskim w sprawie z wniosku S. M. o wymierzenie Prokuratorowi Okręgowemu w Piotrkowie Trybunalskim grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II SO/Łd 15/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wymierzył Prokuratorowi Okręgowemu w Piotrkowie Trybunalskim grzywnę w wysokości 100 zł za nieprzekazanie sądowi skargi S. M. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, iż wnioskiem z dnia 12 września 2013r. S. M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o wymierzenie Prokuratorowi Okręgowemu w Piotrkowie Trybunalskim grzywny, w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie do sądu skargi na bezczynność tegoż organu w zakresie udzielenia informacji publicznej. Wnioskodawca wyjaśnił, iż z zachowaniem procedury określonej w art. 54 § 1 p.p.s.a. złożył do Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim skargi z dnia 20 i 21 czerwca 2013r. na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Jednakże wbrew ustawowemu obowiązkowi organ uchybił terminowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a., pozostając w wielomiesięcznej zwłoce.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Okręgowy wyjaśnił, iż skarga S. M. została mylnie odczytana jako odpis skargi skierowanej przez stronę bezpośrednio do sądu administracyjnego i dlatego też omyłkowo załączono ją do akt sprawy oznaczonej sygn. II Pa 25/13, a następnie oczekiwano na przekazanie skargi przez sąd administracyjny. Z tego też powodu skarga ta nie została przekazana do właściwego sądu administracyjnego, w terminie określonym w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o udostępnieniu informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana także jako: ustawa). Dalej Prokurator Okręgowy wskazał, iż w dniu 9 września 2013r. S. M. wezwał organ do nadania biegu skardze, poprzez przekazanie jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Poinformował także, iż w przypadku braku powiadomienia o przekazaniu skargi do sądu, w terminie 3 dni od otrzymania wezwania, podejmie dostępne kroki prawne, w celu przymuszenia do wykonania ustawowego obowiązku. Pismem z dnia 11 września 2013r. organ wyjaśnił stronie powody zwłoki, przeprosił za zaistniałą sytuację i poinformował o opracowywaniu odpowiedzi na skargę oraz o przesłaniu skargi wraz z odpowiedzią, po jej opracowaniu, bez zbędnej zwłoki do sądu. Organ dodał, iż nie nadanie w terminie biegu skardze S. M., opatrzonej datą 21 czerwca 2013r., nie można rozpatrywać w kategorii celowego uchybienia obowiązkom zawodowym, czy też celowego, świadomego utrudnienia biegu postępowania administracyjnego.

Organ wskazał, iż w dniu 24 września 2013r. skargę S. M. i odpowiedź Prokuratora Okręgowego przekazano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zachowano zatem termin liczony od daty wezwania do nadania biegu skardze. Natomiast S. M. nie czekając na upływ terminu, wskazanego przez siebie w wezwaniu do nadania biegu skardze, w dniu 12 września 2013 r. złożył wniosek o wymierzenie grzywny. W ocenie organu wniosek ten nie jest zasadny, gdyż skarga została przekazana do Sądu po prawidłowym odczytaniu intencji strony w ustawowym terminie, nie ma zatem potrzeby przymuszenia organu do przekazania skargi.

Rozpoznając złożony wniosek o wymierzenie grzywny Sądu I instancji doszedł do przekonania, że zasługuje on na uwzględnienie.

Sąd wskazał, że bezspornym jest, że w dniu 26 czerwca 2013r. do Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim wpłynęła skarga, opatrzona datą 21 czerwca 2013r., stanowiąca skargę na bezczynność tego organu. Skarga ta kierowana była do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Ustalenie to nie jest kwestionowane przez organ, który dodatkowo oświadczył, iż przedmiotową skargę, na skutek interwencji strony, przekazał do Sądu w dniu 24 września 2013r.. Z zestawienia obu przywołanych dat jasno wynika, iż Prokurator Okręgowy nie wypełnił swojego ustawowego obowiązku w terminie wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. i okoliczność ta w pełni uzasadnia wymierzenie organowi grzywny, pomimo ostatecznego wywiązania się z obowiązku przekazania skargi. Zostały zatem spełnione przesłanki wynikające z art. 55 § 1 p.p.s.a..

Rozstrzygając o wymiarze grzywny Sąd wziął pod uwagę czas jaki upłynął od wniesienia skargi, wyjaśnienie przez organ przyczyn nieprzekazania skargi oraz okoliczność, że skarga została finalnie przekazana do Sądu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Prokurator Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w niniejszej sprawie nie można pominąć okoliczności, że opóźnienie w nadaniu skardze biegu nastąpiło także z winy samego skarżącego, co spowodowało, że Prokurator nie mógł dopełnić swojego ustawowego obowiązku w terminie. Prokurator nie miał świadomego ani celowego zamiaru, aby przekazać skargę z opóźnieniem, czy w celu uniemożliwienia albo utrudnienia skarżącemu realizacji prawa do rozpoznania sprawy. Prokurator pozostawał w błędzie nie co do tego, czy uznaje skargę za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność lub bezczynność organu, lecz pozostawał w błędzie, iż skarżący wniósł swoją skargę bezpośrednio do Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot zaskarżenia w postępowaniu o wymierzenie grzywny organowi został określony w art. 55 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia jest zatem niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przepis ten statuuje obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Zgodnie zaś z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) termin przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. został skrócony do 15 dni.

Powyższe przepisy przewidują zatem wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie takiej grzywny, to jest stwierdzenie uchybienia przez organ 15 – dniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny.

Oznacza to, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny. Wymierzając grzywnę, sąd powinien natomiast wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 podniesiono, że skoro z art. 54 § 2 p.p.s.a. wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. W rezultacie przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a., obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że w dniu 26 czerwca 2013 r. do Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim wpłynęła skarga na bezczynność tego organu oraz, że przedmiotową skargę, na skutek interwencji strony, organ przekazał do Sądu w dopiero dniu 24 września 2013 r., a zatem z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługują na uwzględnienie okoliczności podniesione w zależeniu usprawiedliwiające nieprzekazanie skargi, tj. że opóźnienie w nadaniu skardze biegu nastąpiło także z winy skarżącego. Stwierdzić należy, iż skarżący składając skargę do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu nie musi dodatkowo konkretyzować, czego oczekuje od organu. Z całą stanowczością należy wskazać, że organ zobowiązany jest dołożyć należytej staranności przy wykonywaniu zobowiązań nałożonych przez ustawę, strona zaś nie może ponosić negatywnych skutków nieprofesjonalnych działań. Okoliczność, iż organ niewłaściwie zakwalifikował złożoną skargę, nie stanowi usprawiedliwienia w realizacji jego ustawowych obowiązków.

W takiej sytuacji, należy stwierdzić, że wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny był w pełni uzasadniony. Istotnym jest, że okoliczność przekazania skargi wraz z aktami przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny została przez Sąd I instancji uwzględniona przy ustaleniu jej wymiaru, bowiem stosownie do treści art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywna mogła zostać ustalona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.