Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 741/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 18, art. 67 par. 1, art. 68 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c);
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 3 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2011 roku sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] roku nr[...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz J. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a.); art. 18 oraz art. 59 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm., w skrócie u.p.e.a.), a także art. 70 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm., w skrócie O.p.), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] odmawiające J. W. umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W toku postępowania ustalono, iż pismem z dnia 7 stycznia 2011r. J. W. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego w sprawie zobowiązań z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2002, 2003, 2004 i 2005, gdyż zobowiązania te uległy przedawnieniu.

Następnie ustalono, iż Prezydent Miasta Ł. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego, w zakresie obowiązków objętych wnioskiem, na podstawie tytułów wykonawczych numer [...] – [...], [...] (za lata od 2002 do 2004) oraz [...] (za rok 2005). Wobec skarżącego prowadzone jest również postępowanie egzekucyjne na podstawie innych tytułów wykonawczych nr: [...]-[...], [...]-[...], [...], [...], [...]-[...], [...], [...], [...]-[...] celem realizacji zobowiązań z tytułu podatku od środków transportowych należnych za lata 1997, 1998, 1999, 2000 i 2001. Wszczęto również egzekucję administracyjną na podstawie tytułu [...], który dotyczy podatku od środków transportowych za rok 2006. Postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułów [...]-[...], [...] (za lata od 2002 do 2004) zostało wszczęte w dniu 3 listopada 2005r., w którym poborca doręczył zobowiązanemu wskazane tytuły wykonawcze, zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.

Dalej ustalono, że żądanie dotyczące umorzenia postępowania prowadzonego w oparciu o tytuł [...] (za rok 2005) zostało objęte przedmiotem odrębnego postępowania i rozstrzygnięte postanowieniem z dnia [...] nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.

Organ egzekucyjny wskazał, iż tytuły wykonawcze [...]-[...], [...]-[...], [...], [...], [...]-[...], [...], [...], [...]-[...] doręczono skarżącemu w dniu 7 listopada 2002r. i tego samego dnia poborca skarbowy dokonał zajęcia ruchomości, które zostały wpisane do protokołu zajęcia, podpisanego przez poborcę skarbowego i zobowiązanego. Ruchomości pozostawiono pod dozorem skarżącego. Działając na podstawie wszystkich znajdujących się wówczas w egzekucji tytułów, w dniu 30 marca 2007r. poborca skarbowy zastosował środek egzekucyjny, wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a tiret pierwszy, a mianowicie egzekucja z pieniędzy. Pobrano kwotę 1.000,00 zł. Na podstawie art. 62 § 1 O.p. została ona zaksięgowania na najstarszą zaległość podatkową znajdującą się wówczas w egzekucji. W tym przypadku pierwszą ratę podatku za 1997r. (tytuł nr [...]). Zawiadomieniem z dnia [...] nr [...] dokonano w dniu 22 grudnia 2010r. zajęcia wierzytelności skarżącego u Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. Zawiadomienie o przedmiotowym zajęciu zobowiązany odebrał w dniu 3 stycznia 2011r.

Mając powyższy stan faktyczny na uwadze organ I instancji stwierdził, iż zobowiązania podatkowe za lata 2002, 2003, 2004, zgodnie z art. 70 § 1 O.p. uległyby przedawnieniu odpowiednio z końcem roku 2007, 2008 i 2009, jednakże z uwagi na zastosowany środek, w postaci egzekucji z pieniędzy, należało przyjąć, iż objął on wszystkie tytuły wykonawcze znajdujące się w egzekucji w dniu dokonania przedmiotowej czynności, a w konsekwencji również wszystkie zobowiązania, których one dotyczą. Na tej podstawie i w oparciu o art. 59 § 1 pkt 2, § 3 i § 4 u.p.e.a. organ I instancji odmówił umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego.

Organ I instancji dodał również, że termin biegu przedawnienia, co do zobowiązań będących przedmiotem niniejszego postanowienia, został ponownie przerwany w wyniku zajęcia wierzytelności u Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. i biegnie od nowa od dnia 4 stycznia 2011r.

Od postanowienia organu I instancji zażalenie wniósł J. W., który zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędne zastosowanie i na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W ocenie skarżącego błędne jest rozumowanie organu, że poprzez dokonanie czynności faktycznej w postaci zapłaty części podatku uległ przerwaniu bieg przedawnienia, nie można bowiem mówić, iż wpłata w roku 2007 dokonana na należności podatkowe za rok 1997 przerwała bieg przedawnienia wszelkich należności podatkowych podatnika. Skarżący stwierdził ponadto, iż zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego po upływie terminu przedawnienia nie może wywołać skutku w postaci przerwania tego terminu, ponieważ nie można przerwać biegu okresu, który już upłynął i dalej nie biegnie. Zdaniem skarżącego niedopuszczalne jest stosowanie przez organ wykładni, że jedna czynność przerywa bieg przedawnienia wszelkich postępowań egzekucyjnych, gdyż powstałe zobowiązanie podatkowe, jak i jego termin przedawnienia, są terminowe, a bieg przedawnienia upływa z końcem 5 lat liczonych dla każdego zobowiązania osobno.

Organ odwoławczy powołując się na art. 68 § 1 i 2 u.p.e.a. wskazał, iż w ramach stosowania środka egzekucyjnego egzekucji z pieniędzy czynności poborcy skarbowego ograniczają się do przyjęcia należnej kwoty od zobowiązanego i wystawienia pokwitowania. Poborca skarbowy nie ma obowiązku sporządzania protokołu z czynności dokonania wpłaty. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 30 marca 2007r. poborca skarbowy zastosował względem skarżącego środek egzekucyjny - egzekucję z pieniędzy. Na wezwanie poborcy skarbowego do uregulowania zaległości podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych skarżący wpłacił mu kwotę 1.000,00 zł. Odbiór pieniędzy został pokwitowany (pokwitowania nr 1643801 i 164302 w aktach sprawy).

Następnie organ II instancji wyjaśnił, iż w przypadku egzekucji z pieniędzy przyjmuje się, iż z chwilą zastosowania tego środka egzekucyjnego zobowiązany zostaje jednocześnie zawiadomiony o tym fakcie. Egzekucja z pieniędzy ma charakter uproszczony, w porównaniu z innymi środkami egzekucji należności pieniężnych. Nie wydaje się tu dokumentu, w którym wymienione byłyby tytuły wykonawcze na podstawie, których prowadzi się egzekucje w dniu zastosowania tego środka egzekucyjnego, a jedynie pokwitowanie. Nie ma jednak jakichkolwiek podstaw, aby interpretować skutek zastosowania tego środka egzekucyjnego odmiennie od pozostałych środków egzekucyjnych dotyczących należności pieniężnych. Poborca skarbowy zawsze wzywa zobowiązanego do zapłaty wszystkich dochodzonych należności pieniężnych objętych egzekwowanymi tytułami wykonawczymi. Kwestia samego zaksięgowania zapłaconej na wezwanie poborcy skarbowego kwoty nie wpływa na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, jednakże może być przedmiotem weryfikacji w odrębnym postępowaniu.

Na tej podstawie organ odwoławczy uznał, iż w myśl przepisów prawa pięcioletni termin przedawnienia zobowiązań podatkowych w przedmiotowej sprawie zaczął bieg na nowo od dnia 31 marca 2007r., czyli dzień po dniu w którym zastosowano środek egzekucyjny - egzekucję z pieniędzy. Termin biegu przedawnienia, co do zobowiązań będących przedmiotem niniejszego postanowienia, został ponownie przerwany w wyniku zajęcia wierzytelności u Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. i biegnie od nowa od dnia 4 stycznia 2011r. Skoro bieg terminu przedawnienia został przerwany, nie ma tym samym podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie organu odwoławczego analiza toku postępowania egzekucyjnego jednoznacznie wskazuje, że nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2002-2004.

Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego wniósł J. W. zarzucając mu:

– naruszenie przepisu art. 7, art. 77 § 1, art. 86 K.p.a. w związku z przepisem art. 18 u.p.e.a. poprzez brak przesłuchania strony - w braku innych środków dowodowych - na okoliczność jakich należności oraz tytułów egzekucyjnych dotyczyło wezwanie do zapłaty skierowane przez organ egzekucyjny do skarżącego i w związku z tym przyjęcie błędnego założenia o objęciu wezwaniem należności objętych wszystkim tytułami egzekucyjnymi w prowadzonych przeciwko skarżącemu postępowaniach egzekucyjnych;

– naruszenie przepisu art. 14 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z przepisem art. 18 oraz art. 68 § 1 u.p.e.a. poprzez naruszenie zasady pisemności i nie sporządzenie adnotacji dotyczącej powiadomienia skarżącego z ustnego wezwania do zapłaty należności, co wyklucza ustalenie organu o zawiadomieniu skarżącego o zastosowaniu środka egzekucyjnego w odniesieniu do wszystkich należności objętych postępowaniami egzekucyjnymi prowadzonymi w stosunku do skarżącego;

– naruszenie przepisu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z przepisem art. 59 §

1 pkt 9, art. 70 § 1 oraz art. 70 § 4 O.p. w związku z przepisem art. 138 § 1 pkt 2 i art. 144 K.p.a., a także w związku z przepisem art. 18 u.p.e.a. poprzez brak uchylenia przez organ odwoławczy postanowienia organu I instancji z dnia [...] nr [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego i odmowie orzeczenia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, w sytuacji, gdy w obliczu przedawnienia zobowiązań podatkowych, zobowiązania te wygasły i postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organy administracji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności faktycznych prowadzonego postępowania egzekucyjnego, bowiem nie dokonano ustaleń w zakresie sposobu oraz zakresu wezwania skarżącego do zapłaty należności podatkowych, a egzekutor dokonujący wezwania podczas stosowania środka egzekucyjnego nie powiadomił skarżącego, której sprawy dotyczy wezwanie do zapłaty zaległości podatkowych. W obliczu licznych postępowań egzekucyjnych skarżący przyjął, że wezwanie dotyczy najstarszego z nich.

W związku z powyższym skarżący uznał, iż odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego, opierająca się na przerwaniu biegu terminu przedawnienia w stosunku do wszystkich postępowań, jest niezasadna. W jego ocenie w świetle postawionych zarzutów organy obu instancji z góry przyjęły założenie o skuteczności przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych ciążących na skarżącym, w wyniku zastosowania i zawiadomienia go w marcu 2007r. o środku egzekucyjnym w postaci egzekucji z pieniędzy. Skoro bowiem nie dokonano ustaleń faktycznych w zakresie treści wezwania do zapłaty, to nie można z góry założyć, że dotyczyło ono wszystkich postępowań egzekucyjnych objętych tytułami egzekucyjnymi nr [...] oraz [...]. W braku wykazania skutecznego zawiadomienia skarżącego o zastosowaniu środka egzekucyjnego w odniesieniu do należności objętych ww. tytułami egzekucyjnymi, nie została spełniona przesłanka przepisu art. 70 § 4 O.p. W związku z tym, mając na uwadze pięcioletni termin przedawniania zobowiązań podatkowych wynikający z przepisu art. 70 § 5 O.p., zobowiązania te zdaniem skarżącego wygasły na mocy przepisu art. 59 § 1 pkt 9 O.p.

Skarżący nie zaprzeczył istnienia zawiadomienia, jak również dokonania wpłaty kwoty 1.000,00 zł w związku z wezwaniem do zapłaty. Jednakże w jego ocenie nie zmienia to faktu, iż brak jest ustalenia jakich należności dotyczyło wezwanie i zastosowanie środka egzekucyjnego, tym bardziej, że same organy wyraźnie wskazały, że przy uproszczonej egzekucji z pieniędzy egzekutor wydaje jedynie pokwitowanie otrzymania pieniędzy. Pokwitowanie nie zawiera informacji jakiej należności dotyczy, a o zaliczeniu decyduje dopiero wierzyciel zgodnie z przepisem art. 115 u.p.e.a. Tym samym należy uznać, że zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego, nie przesądza o tym, jakiej należności dotyczył zastosowany środek egzekucyjny.

Na tej podstawie skarżący uznał, że w niniejszej sprawie nastąpiło przedawnienie wszystkich zobowiązań podatkowych objętych tytułami egzekucyjnymi nr [...] oraz [...] i w związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i na tej podstawie wniosło o oddaleniu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będą jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, iż Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to konieczne dla końcowego jej załatwienia.

Sąd uwzględniając zatem skargę na postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, rozpoznający niniejszą sprawę Sądu uznał, że organy administracji dopuściły się naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu I instancji.

W niniejszej sprawie zasadniczą kwestią wymagającą wyjaśnienia jest to, czy wpłata przez skarżącego określonej sumy pieniędzy do organu egzekucyjnego spowodowała przerwanie biegu przedawnienia wszystkich zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych.

Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast § 4 powołanego przepisu stanowi, iż bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Przepis art. 67 § 1 u.p.e.a. podstawę zastosowania środka egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych stanowi, z zastrzeżeniem art. 68 § 1 u.p.e.a., zawiadomienie o zastosowaniu danego środka egzekucyjnego. Z kolei w myśl powołanego art. 68 § 1 u.p.e.a. zd. 1 jeżeli zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, poborca wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy.

Mając na uwadze powyższe przepisy należy stwierdzić, że bieg terminu przedawnienia przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego oraz zawiadomienie dłużnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego, z tym wyjątkiem, że w stosunku do egzekucji z pieniędzy wystarczy wystawienie pokwitowania odbioru pieniędzy. Innymi słowy z chwilą zapłaty przez zobowiązanego całości lub części dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym kwoty pieniędzy, to co do zasady należy przyjąć, że dłużnik został zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Zawiadomienie dłużnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego ma w tym wypadku odformalizowany charakter.

Jednakże ten odformalizowany tryb zawiadomienia dłużnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne prowadzone jest na podstawie wielu tytułów egzekucyjnych, nie zwalnia organu egzekucyjnego od stosowania ogólnych zasad postępowania wynikających m.in. z art. 6, 7, 8 i 9 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne powinno być bowiem prowadzone w sposób jawny i przejrzysty, a organy egzekucyjne powinny udzielać uczestnikom tego postępowania wszelkich informacji dotyczących jego przebiegu. Zatem w przy wielości tytułów egzekucyjnych, gdy wpłata sumy pieniędzy nie pokrywa wszystkich dochodzonych zobowiązań, organ egzekucyjny powinien, w ocenie Sądu, umożliwić dłużnikowi wskazanie, na poczet których należności dokonuje wpłaty. Jeżeli dłużnik tego nie uczyni, wskazanie na poczet którego zobowiązania dokonano egzekucji

z pieniędzy należy do organu.

Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem skarżący wpłacił określoną kwotę pieniędzy osobiście u poborcy skarbowego, na jego wezwanie, w siedzibie organu egzekucyjnego, a poborca skarbowy wystawił skarżącemu pokwitowanie. Skoro jednak skarżący nie wskazał, na który tytuł egzekucyjny dokonuje wpłaty, to należy uznać, że organ prawidłowo samodzielnie dokonał wyboru, na poczet którego zobowiązania dokonano wpłaty. To z kolei w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, że zaliczenie przez organ egzekucyjny wpłaconej kwoty pieniędzy na konkretny tytuł egzekucyjny oznacza, że przerwanie biegu przedawnienia zachodzi tylko i wyłącznie w stosunku do tego zobowiązania.

Nie można bowiem przyjąć, że jakakolwiek wpłata pieniędzy spowodowała, że zostały przerwane terminy wszystkich dochodzonych zobowiązań, bowiem z chwilą zaliczenia wpłaconej kwoty na jeden z tytułów egzekucyjnych zarówno skutek w postaci zastosowania środka egzekucyjnego, jak i zawiadomienia dłużnika o zastosowaniu tego środka egzekucyjnego odnosi się li tylko do tego tytułu egzekucyjnego. To, że z art. 68 § 1 u.p.e.a. wynika, że zawiadomienie dłużnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego ma odformalizowany charakter, nie oznacza, jednak że organ egzekucyjny może dowolnie interpretować jego znaczenie, tym bardziej, że powołany przepis stanowi wyjątek od zasady i należy stosować go ściśle.

Skoro organ egzekucyjny nie był w stanie wyegzekwować należności wynikających z dochodzonych tytułów egzekucyjnych, to nie może przerzucać na dłużnika negatywnych skutków prowadzonego przez siebie postępowania egzekucyjnego. Nie można zatem odmówić skarżącemu racji, że w momencie zaliczenia dokonanej przez niego wpłaty na konkretny tytuł egzekucyjny, przerwanie biegu terminu przedawnienia może nastąpić tylko względem tego tytułu. Fakt, że jednym postępowaniem dochodzonych jest wiele zobowiązań z tytułu podatku od środków transportowych, nie oznacza bynajmniej, że wpłata określonej kwoty pieniędzy przez dłużnika odniesie skutek do wszystkich tych zobowiązań i będzie miała wpływ na bieg terminów przedawnienia, w stosunku do każdego z nich. Każde zobowiązanie jest bowiem dochodzone na podstawie odrębnego tytułu egzekucyjnego. Nie można się więc zgodzić z organem egzekucyjnym, że zaliczenie wpłaty tylko na jeden z tych tytułów ma jedynie charakter czysto księgowy, a sama wpłata wywołuje skutki w stosunku do wszystkich tytułów egzekucyjnych.

Z akt administracyjnych wyraźnie wynika, że wpłacona przez skarżącego kwota została zaliczona na poczet tytułu egzekucyjnego nr [...], którym dochodzone są należności z tytułu podatku od środków transportowych za styczeń 1997r. Potwierdza to dokonany w dniu 30 marca 2007r. wpis w powyższym w tytule wykonawczym w rubryce "O" – kwoty pobrane na podstawie niniejszego tytułu wykonawczego. Oznacza to, że o ewentualnym przerwaniu biegu przedawnienia można mówić wyłącznie w stosunku do zobowiązania podatkowego dochodzonego tylko tym tytułem wykonawczym. Natomiast skoro w tytułach egzekucyjnych numer [...]-[...] oraz [...], obejmujących zobowiązania w podatku od środków transportowych za lata od 2002 do 2004, nie ma adnotacji o zaliczeniu wpłaty dokonanej przez skarżącego, to nie można przyjąć, że wpłata zaliczona na poczet innego tytułu egzekucyjnego przerwała bieg terminu przedawnienia również względem tych zobowiązań.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy egzekucyjne zobowiązane będą wziąć pod uwagę rozważania zawarte w niniejszym wyroku, w szczególności w zakresie interpretacji zastosowania środka egzekucyjnego, jakim jest egzekucja z pieniędzy i dokonania w związku z tym ponownej oceny, czy w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności przemawiające za umorzeniem postępowania egzekucyjnego z tytułu przedawnienia dochodzonych zobowiązań.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) orzekł, jak w sentencji.

j.m.

-----------------------

9