Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 25/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1, art. 184 w związku z art. 197
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 751/07 o odmowie przyznania K. B. prawa pomocy w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...] w przedmiocie odroczenia usunięcia barakowozu postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt. II SA/Ol 751/07, odmówił K. B. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] maja 2007 r. w przedmiocie odroczenia usunięcia barakowozu. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że w jego ocenie sytuacja majątkowa K. B., uczennicy klasy trzeciej liceum ogólnokształcącego, pozostającej na utrzymaniu rodziców, nie pozwala na stwierdzenie, iż zostały wypełnione przesłanki z art. 246 § 1 ppsa, co uniemożliwia przyznanie jej prawa pomocy. Sąd wskazał, że w sprawie niniejszej zastosowanie ma art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 ze zm.). Ponadto Sąd podniósł, że K. B. nie złożyła oświadczeń oraz nie przedstawiła wszystkich dokumentów, o których przedstawienie była wzywana pismem z dnia 30 kwietnia 2008 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. B.. W uzasadnieniu podniosła, że zamyka jej się drogę do sądu, a ponadto, że dokumentów dotyczących np. stanu rachunku bankowego rodziców nie może przedstawić bowiem potrzebna jest zgoda właściciela rachunku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Orzeczenie w tej sprawie Sąd wydaje na podstawie oświadczeń strony mając na uwadze okoliczności podane w tym oświadczeniu i w razie potrzeby przedstawione przez stronę dowody. Sąd I instancji zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2008 r. prawidłowo zobowiązał K. B. do złożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń, a swoje rozstrzygnięcie oparł na tak zgromadzonym materiale dowodowym.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oceną sytuacji finansowej i możliwości płatniczych uczestniczki postępowania K. B., bowiem przedstawione przez nią dowody nie wystarczają aby stwierdzić, że wypełnione zostały przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 ppsa. Ponadto godzi się zauważyć, że obowiązek udowodnienia, iż K. B. nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, spoczywa na niej. Jeżeli nie przedstawia ona dokumentów żądanych przez Sąd musi liczyć się z faktem, że Sąd przy wydawaniu orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy oprze się na dokumentach, które znajdują się w aktach sprawy, a te jak to słusznie zauważył Sąd I instancji, nie były wystarczające do przyznania skarżącemu prawa pomocy. Co się zaś tyczy zastosowania przez Sąd I instancji przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w niniejszej sprawie wskazać należy, że stosownie do art.133 § 1 k.r.o. zasadą jest, że rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Natomiast w myśl art. 219 ppsa strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wobec powyższego Sąd I instancji w niniejszej sprawie zasadnie uznał, że obowiązek ten ponieść powinni rodzice wspólnie z dzieckiem pozostającym na ich utrzymaniu, zaś wobec niewystarczających dowodów na niemożność poniesienia tych kosztów prawidłowo odmówił K. B. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 197 ppsa.