Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1190/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95 ust. 3 pkt 3,  art. 95 ust. 4,  art. 95 ust. 5
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2016 r. sprawy ze skargi R. P., S. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego w służbach mundurowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] zobowiązał R.P. i S.P. do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego położonego w C. przy al. [...].

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał między innymi art. 104 K.p.a. oraz art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 95 ust. 4 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 267 ze zm. – zwana "u.o.p." lub "ustawa o Policji") oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1170).

W uzasadnieniu organ wskazał, że lokal mieszkalny położony w C. przy al. [...], został przydzielony M.P. pracownikowi cywilnemu Komendy Wojewódzkiej Policji w C. na podstawie decyzji nr [...] Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji ds. Administracyjno - Gospodarczych w C. o przydziale mieszkania funkcyjnego z dnia 14 grudnia 1990 r. Z chwilą śmierci głównego najemcy, tj. z dniem [...]r. uprawnienie do zamieszkiwania R.P. i S.P. w przedmiotowym lokalu wygasło, gdyż wynikało ono ze stosunku rodzinnego z osobą posiadającą tytuł prawny do lokalu. R.P. i S.P. nie są funkcjonariuszami policji oraz nie są także osobami uprawnionymi do renty policyjnej po zmarłym funkcjonariuszu. Wobec tego nie posiadają tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego.

W odwołaniu R.P. i S.P. nie zgodzili się z treścią rozstrzygnięcia organu I instancji. Podnieśli, że zmarła matka zawarła umowę z Gminą Miasto C. na użytkowanie mieszkania, a umowa ta nie podlega przepisom ustawy o Policji. Na dowód powyższego załączono kserokopię pierwszej strony umowy najmu lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony obowiązującej od 1 stycznia 2013 r. oraz kserokopię umowy o najem lokalu z dnia 4 marca 1991 r., zawartej pomiędzy PGM w C. a M.P.

Komendant Wojewódzki Policji, decyzją z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Stwierdził, że Urząd Miejski Wydział Spraw Obywatelskich w C. pismem z dnia 3 grudnia 1975 r. przekazał Komendzie Wojewódzkiej Policji w C. m.in. 12 mieszkań, w tym lokal typu M-3, położony w C. przy al. [...] (poprzednia nazwa: [...]). Jeszcze w tym samym roku mieszkanie to zasiedlił funkcjonariusz MO przeniesiony z innego miasta, a następnie w 1981 r. lokal ten został przydzielony kolejnemu milicjantowi.

Decyzją Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji ds. Administracyjno-Gospodarczych w C. z dnia [...]r. nr [...] lokal mieszkalny został przydzielony na rzecz M.P. - pracownika cywilnego KWP w C. Do zamieszkiwania z głównym najemcą uprawnieni zostali synowie: R.P. i S.P.

Główny najemca policyjnego lokalu mieszkalnego – M.P. zmarła w dniu [...]r., a po jej śmierci R.P. i S.P. pismem z dnia 30 kwietnia 2015 r. zwrócili się do Komendanta Miejskiego Policji w C. o uregulowanie stanu prawnego dalszego zajmowania lokalu po śmierci ich matki. Pismem z dnia 6 maja 2015 r. Komendant Miejski Policji w C. poinformował strony, że prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji Policji przysługuje funkcjonariuszowi, emerytowi, renciście policyjnemu lub osobie, która posiada uprawnienia do policyjnej renty rodzinnej. Z uwagi, iż strony nie posiadają wymienionych uprawnień, wezwał ich jednocześnie do dobrowolnego opróżnienia lokalu mieszkalnego. Organ odwoławczy ustalił również, że lokal nie został opróżniony dobrowolnie, a na jego koncie nie ma zaległości. Jednocześnie Zakład Emerytalno-Rentowy MSW w piśmie z dnia 22 lipca 2015 r. poinformował, że R.P. i S.P. nie posiadają uprawnień ani do policyjnej emerytury, ani do policyjnej renty.

Zdaniem R.P. i S.P. posiadają oni uprawnienia do lokalu przy al. [...], bo zostali ujęci w decyzji nr [...] z dnia [...]r. o przydziale mieszkania funkcyjnego na rzecz matki. Nadto strony żądały przywrócenia im mieszkania pod starym adresem C.a, ul. [...], skąd zostali wraz z matką przekwaterowani do mieszkania funkcyjnego (a które matka musiała wtedy zdać), albo przydzielenia mieszkania zastępczego o takim samym standardzie i w dobrym stanie technicznym.

Organ odwoławczy wskazał, że katalog przyczyn, których wystąpienie uzasadnia wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, jest zawarty w art. 95 ust. 2, 3 i 3a u.o.p. Na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 u.o.p. decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 (będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów), przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. Powołany przepis stanowi samoistną podstawę prawną do wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji. Nadto z art. 88 ust. 1 u.o.p. wynika, że policjantowi w służbie stałej przydziela się na podstawie decyzji administracyjnej lokal mieszkalny wskazany w art. 90 tej ustawy. Decyzja ta jest tytułem prawnym uprawniającym funkcjonariusza Policji do zajmowania lokalu mieszkalnego. Osoby wymienione w art. 89 ustawy, m.in. dzieci, które uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi, nie posiadają samodzielnego tytułu prawnego do lokalu, ich uprawnienie do zamieszkiwania w lokalu wywodzi się z tytułu prawnego, jaki posiada policjant. Natomiast na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 667 ze zm.), tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji zachowują lub mogą taki tytuł uzyskać emeryci i renciści policyjni. Kolejne przepisy zawarte w art. 29 cytowanej ustawy, przewidują możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu przez członków rodziny funkcjonariusza tylko i wyłącznie, gdy byliby uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. Załatwianie spraw dotyczących przydziału lokali mieszkalnych będących w dyspozycji organów Policji - wynikających z przepisów rozdziału 8 ustawy o Policji, jak i rozporządzenia MSWiA w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych (...) przeznaczonych dla policjantów następuje tylko w odniesieniu do policjantów, emerytów i rencistów policyjnych. W stosunku do osoby nieuprawnionej przepisy dopuszczają jedynie możliwość wydania decyzji administracyjnej o opróżnieniu lokalu mieszkalnego.

Organ odwoławczy podkreślił, że lokal przy al. [...] w C. stanowi własność gminy i pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w C. Do lokali pozostających dyspozycji jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 150) mają zastosowanie w ograniczonym zakresie. Przepisy tej ustawy w art. 3 ust. 2 stanowią, że do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz do lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, przepisy ustawy stosuje się, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Dalej stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, aby strony posiadały tytuł prawny uprawniający do zajmowania lokalu mieszkalnego przy al. [...] w C., a nadto nie mogą takiego tytułu prawnego uzyskać. Konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do tego lokalu, jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu, a podstawą prawną takiej decyzji jest przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 u.o.p. Organ odwoławczy zauważył, że trudna sytuacja finansowa, ani też fakt zamieszkiwania i zameldowania w lokalu nie świadczą o posiadaniu przez strony tytułu prawnego do zajmowania lokalu. Dalej podkreślił, że prawo do zamieszkiwania w lokalu będącym w dyspozycji organów Policji, jest pochodną uprawnienia przysługującego funkcjonariuszowi, a okoliczności takie jak długotrwałość zamieszkania i ponoszenie kosztów nie stanowią przesłanek przemawiających za uznaniem, iż powstał nowy tytuł prawny do zamieszkiwania. Dalej stwierdził, że kopia umowy najmu, którą zawarła matka R.P. i S.P. z gminą wskazuje, że umowa najmu lokalu została zawarta zgodnie z decyzją nr [...] o przydziale mieszkania funkcyjnego, a zapis ten przesądza o wyłączeniu tego lokalu i stosunku najmu, którego stroną była matka odwołujących, spod powszechnego prawa lokalowego.

Organ odwoławczy stwierdził, że skoro R.P. i S.P. nie legitymują się tytułem prawnym do zajmowania, pozostającego w dyspozycji Komendy Miejskiej Policji w C., lokalu mieszkalnego położonego w C. przy al. [...] to słusznie organ I instancji orzekł o jego opróżnieniu. Nadto zauważył, że zgodnie z zasadą legalizmu organy administracji publicznej zobowiązane są stosować aktualne powszechnie obowiązujące źródła prawa, a postanowienia ustawy pragmatycznej, jak i obowiązującego rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. nie zobowiązują organów Policji do wskazywania osobom zobowiązanym do opróżnienia mieszkania lokalu zastępczego bądź pomieszczenia tymczasowego. Prawo administracyjne nie przewiduje stosowania klauzul generalnych typu zasady współżycia społecznego przy rozstrzyganiu spraw. Ponadto decyzja o opróżnieniu policyjnego lokalu mieszkalnego przez osoby nieuprawnione jest decyzją związaną - po ustaleniu, że mieszkanie zajmują osoby nieuprawnione, właściwy w sprawie organ Policji zobligowany jest do wydania decyzji o opróżnieniu i nie może odstąpić od jej wydania ze względu na inne okoliczności.

R.P. i S.P. w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach nie zgodzili się z rozstrzygnięciem Komendanta Wojewódzkiego w K. W uzasadnieniu wskazali, że ich zmarła matka zawarła umowę z Gminą Miasto C. na użytkowanie mieszkania i umowa ta nie podlega przepisom ustawy o Policji. Zdaniem skarżących posiadają oni uprawnienia do lokalu położonego w C. przy al. [...], bo zostali ujęci w decyzji nr [...] z dnia [...]r. o przydziale mieszkania funkcyjnego na rzecz matki. Nadto żądają pozostawienia w zajmowanym lokalu przez zasiedzenie i wystąpili z wnioskiem do sądu o "uregulowanie statutu danego lokalu mieszkalnego". R.P. podkreślił również, że mieszkał z matką w mieszkaniu przy ul. [...] w C. będąc już pełnoletnim i nie rozumie, dlaczego został wykreślony ze starego adresu. Skarżący podkreślili również, że wszelkie opłaty związane z utrzymaniem zajmowanego mieszkania regulują na bieżąco.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu w określonym wyżej zakresie, Sąd stwierdził, iż nie narusza on przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, w związku z czym skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, zobowiązującą skarżących do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego położonego w C. przy al. [...].

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 355 – dalej "u.o.p." lub "ustawa o Policji"). Zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 u.o.p.- będącym podstawą rozstrzygnięć obu organów- decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 u.o.p. (czyli pozostającego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów) wydaje się w przypadku zajmowania takiego lokalu przez policjanta lub członków jego rodziny albo przez inne osoby – bez tytułu prawnego. Przepis art. 95 u.o.p. stwarza podstawy do wydawania decyzji administracyjnych o opróżnieniu lokalu mieszkalnego zajmowanego przez policjantów, emerytów i rencistów policyjnych, a także osoby nieuprawnione. Użycie przez ustawodawcę w powyższym przepisie wyrażenia "wydaje się" wskazuje, iż w przypadkach, o których mowa w art. 95 ust. 3 pkt 3 u.o.p., wydanie decyzji o określonej treści ma charakter obligatoryjny. Oznacza to, iż stwierdzenie przez organ wystąpienia opisanych w przepisie warunków zobowiązuje go do wydania rozstrzygnięcia o określonej treści, tutaj: decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego.

Art. 88 ust. 1 u.o.p. stanowi, że policjantowi w służbie stałej przydziela się na podstawie decyzji administracyjnej lokal mieszkalny wskazany w art. 90 tej ustawy.

Decyzja ta jest tytułem prawnym uprawniającym funkcjonariusza Policji do zajmowania lokalu mieszkalnego. Osoby wymienione w art. 89 u.o.p, między innymi dzieci, które uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi, nie posiadają samodzielnego tytułu prawnego do lokalu, ich uprawnienie do zamieszkiwania w lokalu wywodzi się z tytułu prawnego, jaki posiada policjant. Natomiast na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 667 ze zm.), tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji zachowują lub mogą taki tytuł uzyskać emeryci i renciści policyjni. Kolejne przepisy zawarte w art. 29 cytowanej ustawy, przewidują możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu przez członków rodziny funkcjonariusza tylko i wyłącznie, gdy byliby uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym.

Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.), przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej.

W orzecznictwie podkreśla się, że w przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych jest rozdział 8 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 124/11). Omawiana regulacja znajduje bezpośrednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, a poprzez art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym.

Regulacje prawne dotyczące policyjnych mieszkań służbowych, zawarte między innymi w ustawie o Policji stanowią rozwiązania szczególne wobec przepisów cytowanej ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. oraz Kodeksu cywilnego (por. wyroki NSA z dnia 19 czerwca 2008 r., I OSK 959/07 i z dnia 18 maja 2011 r., I OSK 124/11). Wskazane przepisy odrębnie uregulowały w sposób szczególny możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji organów policji, przez członka rodziny po śmierci osoby uprawnionej oraz wyłączyły możliwość stosowania instytucji sukcesji praw najmu lokali mieszkalnych uregulowaną w art. 691 K.c. Zatem stanowisko prezentowane w skardze, że w sprawie decyzji nakazującej skarżącym opróżnienie lokalu znajduje zastosowanie instytucja zasiedzenia jest chybione.

W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną pozostaje fakt, że przedmiotowy lokal mieszkalny położony w C. przy al. [...] (poprzednia nazwa: [...]) pismem z dnia 3 grudnia 1975 r. przekazany został przez Urząd Miejski w C. na rzecz Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w C. (karta 2 akt. adm.). Lokal ten był przydzielany funkcjonariuszom milicji a następnie na mocy decyzji Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w C. z dnia [...]r. został przydzielony pracownicy KWP w C. M.P. Uprawnionymi do zamieszkiwania w tym lokalu byli synowie: R.P. i S.P. M.P. zmarła [...]r. Niekwestionowane jest, że lokal nie jest zadłużony jednakże obecnie przebywający w tym lokalu; R.P. i S.P. - nie figurują w ewidencji bieżącej i archiwalnej świadczeniobiorców Zakładu Emerytalno – Rentowego MSW czyli nie mają prawa do policyjnej renty rodzinnej lub emerytury, nie są też funkcjonariuszami Policji. Podzielić zatem należało ustalenia organów administracji, że skarżący nie mają tytułu prawnego do zajmowania lokalu mieszkalnego położonego w C. przy al. [...], gdyż nie spełniają warunków określonych w wymienionych przepisach. Trafnie też organ uznał, że lokal mieszkalny położony w C. przy al. [...] stanowi własność jednostki samorządu terytorialnego, tj. gminy C., pozostaje jednakże od dnia 3 grudnia 1975 r. w dyspozycji organów podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, a obecnie Komendant Miejski Policji w C. jest jego dysponentem. Jednocześnie żadna z aktualnie w nim zamieszkujących osób nie posiada do niego tytułu prawnego i na chwilę obecną o taki tytuł w świetle przepisów ustawy o Policji i ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin nie może się ubiegać. Zasadnie również organ stwierdził, że fakt zamieszkiwania, zameldowania w lokalu mieszkalnym ani też ponoszenie opłat za eksploatację lokalu mieszkalnego nie świadczą o posiadaniu przez stronę tytułu prawnego do jego zajmowania. Tytuł prawny posiadała M.P., która była głównym najemcą. Z chwilą śmierci głównego najemcy, tj. z dniem [...]r. uprawnienie do zamieszkiwania jej synów w przedmiotowym lokalu wygasło, gdyż wynikało ono jedynie ze stosunku rodzinnego z osobą posiadającą tytuł prawny do lokalu i bezspornym jest, że nie są oni funkcjonariuszami Policji w świetle unormowań resortowej ustawy emerytalnej oraz nie są też członkami rodziny uprawnionymi do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu. Skarżący nie spełniają zatem żadnej z przesłanek ustawowych, która uprawniałaby do zajmowanego lokalu.

Bezpodstawne były również twierdzenia skargi, że przedmiotowy lokal nie podlega ustawie o Policji, gdyż M.P. zawarła umowę z Gminą Miasto C. na użytkowanie mieszkania. Zauważyć należy, że między innymi z dokumentów przedłożonych przez skarżących wynika, że obowiązująca od dnia 1 stycznia 2013 r. umowa najmu lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony zawarta została zgodnie z decyzją nr [...], a lokal ten pozostaje w dyspozycji Policji od dnia 3 grudnia 1975 r. Należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny po zmianie ustawy o Policji z 2009 r. wypowiedział się w kwestii dysponowania mieszkaniami przez organy Policji m.in. w wyroku z dnia 17 marca 2011 r. (sygn. akt. I OSK 1878/10), w którym wskazał, że "Skoro sporny lokal stanowił już w roku 1975 kwaterę stałą dla funkcjonariusza (dawnej Milicji Obywatelskiej) Policji i tego rodzaju unormowanie było zgodne z ówcześnie obowiązującym i późniejszym ustawodawstwem, to brak jest podstaw prawnych do kwestionowania faktu, że przedmiotowy lokal pozostawał i pozostaje w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych". Podobnie stwierdził NSA w późniejszym wyroku z dnia 18 maja 2011 r. (sygn. akt I OSK 124/11).

W wyniku przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty zawarte w skardze.

Podkreślenia bowiem wymaga, że w trakcie postępowania administracyjnego organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy zgodnie z art. 7 i 77 K.p.a. i na tej podstawie ustaliły, że skarżący nie posiadają uprawnień do spornego lokalu, który pozostaje w dyspozycji Policji. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż organy administracyjne obu instancji słusznie powzięły swoje rozstrzygnięcia, zobowiązując skarżących do opróżnienia przedmiotowego lokalu. W ocenie Sądu przepisy u.o.p. są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości. W ustalonym stanie faktycznym organ I instancji nie mógł zaniechać wydania decyzji, albowiem, jak już wyjaśniono wcześniej, ma ona charakter związany, co jednoznacznie wynika z treści art. 95 ust. 3 pkt 3 u.o.p. Organ odwoławczy słusznie z kolei decyzję Komendanta Miejskiego Policji w C. utrzymał w mocy. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że brak było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, która została wydana na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych w sposób kompletny dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowej analizy prawnej, zawartej w uzasadnieniu (art. 107 § 3 K.p.a.).

W odniesieniu do stanowiska skarżącego zawartego w skardze stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie po stronie organów Policji zaistniała powinność orzeczenia o opróżnieniu przez skarżących zajmowanego lokalu, albowiem zagadnienia tego, ustawodawca nie pozostawił do uznania administracyjnego. W kontekście twierdzeń i uwag skarżącego przyjdzie ponadto powtórzyć, iż sąd administracyjny, orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy sprawiedliwości społecznej, a jedynie bada zgodność zaskarżonego aktu z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego wydania.

Na marginesie wyjaśnić należy, że zawarty w skardze wniosek do Sądu o "uregulowanie statutu danego lokalu mieszkalnego", nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ powyższe wykracza poza kompetencje sądu administracyjnego.

W związku z tym brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a wobec tego podlegała ona oddaleniu, zgodnie z art. 151 p.p.s.a.