Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 463/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 132 ust. 1 i ust. 3 pkt 3, art. 135 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska,, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi S. G. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ukaranie karą dyscyplinarną nagany oddala skargę


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 133 ust. 1 oraz art. 135 j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), Komendant Policji uznał winnym, starszego sierżanta S. G. – referenta [...] Wydziału [...] Komendy Policji, popełnienia zarzucanych mu czynów dotyczących naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.

Organ pierwszej instancji podał, że zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko st. sierż. S. G. obwinionemu o to, że w toku pełnienia służby patrolowej, w patrolu zmotoryzowanym w nocy z [...] na [...] r. w godzinach [...] naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że:

1) przekroczył swoje uprawnienia zabierając do radiowozu oznakowanego [...] nr rej. [...] pomiędzy godz. [...] a [...] w [...] na ul. [...] Z. G. i S. D. a następnie przewożąc ich na ul. [...] działając wbrew § 19 Zarządzenia Nr 7 KGP z dnia 26 maja 2000 roku w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania sprzętu transportowego w Policji (Dz. Urz. z 2000 roku Nr 4poz. 39 z późn. zmianami), który zezwala na udostępnianie służbowego sprzętu transportowego do celów niesłużbowych jedynie za zgodą kierownika jednostki prowadzącej gospodarkę transportową lub osoby pisemnie przez niego upoważnionej.

tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

2) przekroczył swoje uprawnienia zabierając do radiowozu oznakowanego [...] nr rej. [...] pomiędzy godz. [...] a [...] w [...] na ul. [...] nietrzeźwego Z. G. a następnie przewożąc go do [...] w [...] na ul. [...] działając wbrew § 19 Zarządzenia Nr

7 KGP z dnia 26 maja 2000 roku w sprawie szczegółowych zasad przyznawania

i użytkowania sprzętu transportowego w Policji, który zezwala na udostępnianie służbowego sprzętu transportowego do celów niesłużbowych jedynie za zgodą kierownika jednostki prowadzącej gospodarkę transportową lub osoby pisemnie przez niego upoważnionej tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

3) niedopełnił obowiązku służbowego wynikającego z § 25 ust. 9 Zarządzenia Nr 768 KGP z dnia 14.08.2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz. Urz. KGP z dnia 29.08.2007r. Nr 15, poz. 119), nakazującego dokumentowania przebiegu służby patrolowej w Notatniku Służbowym i nie zapisał w nim zabrania do radiowozu pomiędzy godz. [...] w [...] na ul. [...] w okolicy lokalu [...] Z. G. i S. D., a następnie przewiezienia ich na ul. [...] w [...] tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

4) niedopełnił obowiązku służbowego polegającego na udokumentowaniu przebiegu służby patrolowej w Notatniku Służbowym i nie zapisał w nim zabrania do radiowozu pomiędzy godz. [...] w [...] na ul. [...] Z. G., a następnie przewiezienia go do [...] w [...] na ul. [...] co naruszyło dyspozycje § 25 ust. 9 Zarządzenia Nr 768 KGP z dnia 14.08.2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz. Urz. KGP z dnia 29.08.2007r. Nr 15, poz. 119). tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

5) przekroczył swoje uprawnienia podejmując samowolnie decyzję

o opuszczeniu, pomiędzy godz. [...], wyznaczonych sektorów patrolowych Nr [...] i [...] i przemieszczenie się na ulicę [...] w Sektorze Nr [...] działając wbrew § 29 ust. 2 Zarządzenia Nr 768 KGP z dnia 14.08.2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz. Urz. KGP z dnia 29.08.2007r. Nr 15, poz. 119) zezwalającemu na opuszczenie rejonu pełnienia służby patrolowej wyłącznie na polecenie lub za zgodą dyżurnego jednostki Policji, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Organ pierwszej instancji ustalił w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, a następnie dyscyplinarnego, że w nocy z [...] r. na

[...] r. st. sierż. S. G. pełnił służbę w patrolu zmotoryzowanym wraz z posterunkowym K. A. Policjanci do dyspozycji mieli radiowóz marki [...]. Pomiędzy [...] a godziną [...] wskazany patrol przejeżdżając ul. [...] na wysokości ul. [...] zauważył dwóch nietrzeźwych mężczyzn, w których policjant rozpoznał posterunkowego S. D. oraz posterunkowego Z. G., którzy byli po służbie. Patrol zabrał mężczyzn do radiowozu i przewiózł ich na ul. [...], które to czynności nie były związane z żadną czynnością służbową.

Dodatkowo organ podkreślił, że powyższe czynności nie zostały odnotowane

w notatniku służbowym obwinionego, co stanowiło o naruszeniu § 19 zarządzenia Komendanta Głownego Policji z dnia 26 maja 2000 r., który zezwala na udostępnienie służbowego sprzętu transportowego do celów niesłużbowych jedynie za zgodą kierownika jednostki prowadzącej gospodarkę transportową lub osoby pisemnie przez niego upoważnionej, co stanowiło o naruszeniu § 25 ust. 9 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 14.08.2007r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz. Urz. KGP z 29.08.2007r. Nr 15, poz. 119) nakazujący dokumentowanie przebiegu służby patrolowej w Notatniku Służbowym.

W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji podał, że w oparciu

o kopie Notatników Służbowych oraz zeznania świadków – tj. post. K. A., post. Z. G. i S. D. oraz wyjaśnienia samego st. sierż. S. G. ustalił, że tej samej nocy pomiędzy godz. [...] a [...] obwiniony policjant ponownie naruszył wyżej wskazane przepisy zabierając ponownie do radiowozu Z. G. i przewożąc go z ul. [...] na ul. [...] do [...]. Przy czym samowolnie opuścił wyznaczone mu do patrolowania Sektory [...] i [...] przemieszczając się do Sektora Nr [...], działając tym samym wbrew § 29 ust. 2 Zarządzenia Nr 768 KGP z dnia 14.08.2007r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze zewnętrznym, zezwalającym na opuszczenie rejonu pełnienia służby patrolowej wyłącznie na polecenie lub za zgodą dyżurnego jednostki Policji.

W ocenie organu, nie stanowi usprawiedliwienia działań S. G. chęć pomocy kolegom, którzy byli nietrzeźwi a ich stan mógł nieść za sobą zagrożenie dla nich samych. Zdaniem organu pomocy można było udzielić im z zachowaniem właściwych procedur z powiadomieniem dyżurnego i udokumentowaniem w Notatniku Służbowym, nie uczynienie tego sugerować może, że chciał on ukryć swoje działania.

Jednocześnie organ zauważył, że obwiniony wyznaczony był jako dowódca patrolu. Był więc zgodnie z § 1 pkt 1 Zarządzenia Nr 21 KGP z dnia 20 maja 1993 roku w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, przełożonym posterunkowego K. A., z którym pełnił służbę. W tej sytuacji, zdaniem Komendanta obwiniony powinien tak kierować podległym mu policjantem aby on doskonalił swoją wiedzę i umiejętności oraz rozwijał się. Zaznaczając przy tym, że poczynania st. sierż. S. G. były wręcz wzorcowo negatywnym przykładem dla post. K. A.

Reasumując organ pierwszej instancji podał, że st. sierż. S. G. nie przyznał się do zarzucanych mu czynów, w całości podnosząc przy tym, iż tego typu zachowania są standardem wśród policjantów. Jednakże zdaniem organu policjant dopuścił się naruszenia swoich obowiązków służbowych, a zatem również dyscypliny służbowej w sposób zawiniony we wszystkich pięciu zarzutach.

S. G. nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem złożył odwołanie, wnosząc przy tym o ponowne przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem policjanta decyzja o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej zapadła jeszcze przed zakończeniem czynności wyjaśniających, w toku których nie przyjęto od niego żadnego oświadczenia, a powyższe świadczyło o braku staranności i rzetelności podczas zbierania materiału dowodowego. Ponadto odwołujący się zarzucił złamanie zasady obiegu dokumentów poprzez udostępnienie naczelnikowi Wydziału [...] KP kserokopii protokołu z jego przesłuchania.

Policjant wskazał przy tym, że postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zostało mu doręczone [...] dni po jego wydaniu, sugerując przy tym, że postanowienie było antydatowane w celu zachowania terminu zawartego w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji.

Ponadto policjant w dalszej części odwołania podniósł, że przewożąc dwóch nietrzeźwych policjantów nie przekroczył uprawnień, bowiem w tym czasie pokonał taką samą drogę, jaką by pokonał podczas zmiany rejonu bez przewożenia tych policjantów. Dodatkowo wskazał, odnosząc się do zarzutu pkt 2, że przewiezienie nietrzeźwego policjanta miało miejsce podczas przerwy, a w czasie tej czynności przebył drogę nie dłuższą niż kilometr, podobną zaś odległość pokonałby gdyby musiał zjechać na przerwę do jednostki. Zdaniem obwinionego podczas orzekania przełożony dyscyplinarny nie wziął pod uwagę art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym w danych okolicznościach istniały podstawy doprowadzenia do miejsca zamieszkania lub pobytu osób znajdujących się w stanie nietrzeźwości.

W ocenie odwołującego zarzuty zawarte w pkt 3 i 4 nie mają racji bytu, bowiem przemieszczanie się radiowozem służbowym z jednego rejonu w drugi oraz przewożenie policjanta podczas przerwy nie jest niezbędną informacją dotyczącą przebiegu służby, zatem nie musiał jej dokumentować w notatniku służbowym. Dodatkowo nie dokumentując tych zdarzeń w notatniku obwiniony miał na względzie możliwość "przechwycenia" tych informacji przez osoby nieuprawnione, w tym przez przestępców, co wynikało ze sposobu przechowywania notatników, w pomieszczeniu ogólnodostępnym, do którego mają dojście również osoby postronne. Zdaniem odwołującego zarzut w pkt 5 jest nieaktualny, podobnie jak zarzut w pkt 2.

Orzeczeniem z dnia [...] r. Nr [...] Komendant Policji postanowił zaskarżone orzeczenie utrzymać w mocy.

Uzasadniając swoje stanowisko organ drugiej instancji podał, że zgromadzony

w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy potwierdza naruszenie przez S. G. dyscypliny służbowej w sposób określony w zarzutach tj. przewiezienia znajdujących się w stanie nietrzeźwości policjantów, nie udokumentowanie tego faktu w notatniku służbowym oraz opuszczenie bez zgody dyżurnego wyznaczonego rejonu służbowego.

Organ odwoławczy ustalił, że sprawozdanie z czynności wyjaśniających zostało zatwierdzone przez przełożonego dyscyplinarnego w dniu [...] r., czyli na miesiąc przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania, natomiast okres pomiędzy wydaniem a doręczeniem postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego ([...] dni) przypadł na okres przełomu roku. W tej sytuacji organ nie przychylił się do zarzutu odwołania dotyczącego antydatowania postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego.

Ponadto organ zwrócił uwagę na znajdującą się w aktach sprawy notatkę urzędową z dnia [...] r., z rozpytania policjanta sporządzoną przez rzecznika dyscyplinarnego, co stanowiło, w ocenie organu, o bezzasadności zarzutu odwołania dotyczącego odstąpienia od przyjęcia od niego stanowiska w zakresie zdarzeń w nocy z [...] na [...] r.

Komendant wskazał, odnosząc się do argumentu odwołania, polegającego na przewiezieniu nietrzeźwych policjantów w czasie przerwy, na przepis § 34 ust.

2 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r., który nakazuje w czasie przerwy w służbie obowiązek uzyskania zgody dyżurnego jednostki Policji lub innej uprawnionej osoby na opuszczenie rejonu pełnienia służby.

Dodatkowo organ wskazał na § 4 ust. 2 pkt 2 lit. f wytycznych nr 2 KGP z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych – nakładający na policjanta obowiązek dokumentowania informacji dotyczących przypadku opuszczenia rejonu służbowego, a także przepis § 4 ust. 2 pkt 2 lit. g obligującego funkcjonariuszy do dokumentowania czasu i miejsca przerwy w służbie. Wobec tego organ uznał twierdzenie obwinionego, iż wskazane dane nie stanowią niezbędnych informacji dotyczących przebiegu służby, za nieuzasadnione.

Organ powołując się na treść § 19 zarządzenia nr 7 KGP z dnia 26 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania sprzętu transportowego w Policji, podniósł, że przewożenie pojazdem służbowym osób nie związanych z czynnościami służbowymi, w tym również funkcjonariuszy Policji poza służbą jest niedopuszczalne, jeżeli nastąpiło to bez powiadomienia kierownika jednostki prowadzącego gospodarkę transportową lub osoby pisemnie przez niego upoważnionej.

Organ drugiej instancji oceniając materiał dowodowy nie negował zaistnienia sytuacji wskazanych przez obwinionego, polegających na przyzwoleniu wykorzystywania sprzętu transportowego Policji do celów pozasłużbowych, a także niewłaściwy obieg dokumentów, które to sytuacje nie mogły być rozpatrywane

w ramach przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego.

Reasumując swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy podał, że nie znalazł okoliczności mających wpływ na zmianę rozstrzygnięcia, a wymierzona kara była w jego ocenie zasadna z punktu widzenia charakteru popełnionego czynu, a zwłaszcza jego skutków oraz faktu, iż jest to najniższa z katalogu kar dyscyplinarnych.

Kwestionując powyższe orzeczenie S. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc przy tym o uchylenie zarówno decyzji pierwszej, jak i drugiej instancji.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że faktyczne wydanie postanowienia

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego nastąpiło w [...] r., czyli po upływie 90 dni, od powzięcia informacji przez przełożonego o popełnieniu przewinienia. Natomiast data o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego [...] r. została wpisana po doliczeniu [...] dni w stosunku do daty podjęcia informacji przez przełożonego, tj. [...] r. Oświadczył, że postanowienie o wszczęciu otrzymał dopiero w dniu [...] r., czyli po upływie [...] dni od daty wpisanej na postanowieniu. Zdaniem policjanta, powyższe postanowienie nie mogło być mu wręczone w [...] r., bo nie zostało wówczas sporządzone.

W tym miejscu skarżący zwrócił uwagę na przepis art. 135 ust. 3 ustawy o Policji zgodnie z którym postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni, od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego.

Ponadto funkcjonariusz policji wskazał, że materiały traktowane jako dowody jego przewinienia zostały hurtowo włączone do akt postępowania dyscyplinarnego

z innego postępowania karnego bez wydania postanowień o ich włączeniu powołując przy tym stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

z dnia [...] r., sygn. akt [...].

Skarżący wskazał na treść art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r.

o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym – osoby w stanie nietrzeźwości, w okolicznościach wskazanych w/w przepisie, mogą zostać doprowadzone m.in. do miejsca zamieszkania lub pobytu. W ocenie skarżącego powyższy przepis ma znaczenie nadrzędne nad powoływanym w podstawie prawnej zaskarżonych orzeczeń przepisem § 19 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 26 maja 2000 r. S. G. zaznaczył, że jego postępowanie uzasadnione było dobrem innej osoby, czyli w tym przypadku nietrzeźwego policjanta, któremu mogło grozić niebezpieczeństwo, w przypadku ewentualnego spotkania przestępcy.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 5 skarżący podał, że opuszczenie rejonu służbowego było niezbędne celem przewiezienia nietrzeźwego policjanta do miejsca zamieszkania, która to czynność została wykonana stosownie do art. 40 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Jednocześnie skarżący w ostatnim zdaniu przyznał, że jego błędem było niepoinformowanie dyżurnego jednostki o tym fakcie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonego orzeczenia prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 132 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej.

Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Stosownie do art. 132 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa.

Odpowiedzialność dyscyplinarna może być związana z czynami, które nie podlegają odpowiedzialności karnej, gdyż jak zauważył Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 27 lutego 2001r. sygn.akt K 22/00 "ukształtowane w ramach konkretnych zawodów bądź korporacji reguły deontologiczne ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu".

Przechodząc do zarzutów skargi Sąd zaznacza, że nie podziela poglądu skarżącego wskazującego, że organy naruszyły termin 90 dni przewidziany dla wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

Wspomniany termin określony jest w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji i ustawodawca powiązał go z powzięciem wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przez przełożonego dyscyplinarnego.

Jak wynika z akt postępowania dyscyplinarnego przełożony dyscyplinarny powziął wiadomość o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego w dniu [...]r. a S. G. otrzymał postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego [...]r.

Tak więc pomiędzy powzięciem wiadomości przez przełożonego dyscyplinarnego, a wszczęciem postępowania z pewnością nie minęło 90 dni.

Nie sposób też podzielić zarzutu dotyczącego jak to określono w skardze "hurtowego włączenia do akt postępowania dyscyplinarnego dokumentów z innego postępowania karnego".

Akta sprawy karnej nie dotyczą bezpośrednio S. G.

Zarzucane skarżącemu przewinienia dyscyplinarne nie stanowią przestępstw w rozumieniu kodeksu karnego.

Zdaniem Sądu organ w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym przestrzegał zasad dochodzenia do prawdy materialnej i podejmował wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

S. G. był też należycie i wyczerpująco informowany o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków.

Skarżącemu zapewniono też czynny udział w postępowaniu.

Nie sposób też zgodzić się ze skarżącym, który stwierdził, że miał obowiązek podwiezienia nietrzeźwych policjantów, który wynika z art. 40 ustawy z 26.10.1082r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi a akt jakim jest zarządzenie Komendanta Głównego Policji z 26.05.2000r. jest aktem niższego rzędu wobec ustawy.

Przede wszystkim należy zauważyć, że zarzucane skarżącemu naruszenia dyscypliny służbowej nie dotyczyły samego faktu podwiezienia nietrzeźwych policjantów ale tego, że obwiniony nie powiadomił o tym kierownika jednostki prowadzącej gospodarkę transportową lub osoby pisemnie przez niego upoważnionej oraz nie udokumentował przebiegu służby patrolowej w Notatniku Służbowym.

Nadto samowolnie opuścił sektor patrolowy nie mając zezwolenia na opuszczenie rejonu pełnienia służby – dyżurnego jednostki Policji.

Skarżący przekroczył swoje uprawnienia czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji oraz § 19 Zarządzenia nr 7 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 maja 2000r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania sprzętu transportowego w Policji nadto niedopełnił obowiązków służbowych czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji i § 25 ust. 9 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z 14.08.2007r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym.

Podkreślić też trzeba, że skarżący przekroczył swoje uprawnienia przez samowolne opuszczenie wyznaczonych sektorów patrolowych czym działał wbrew § 29 ust. 2 wspomnianego wyżej Zarządzenia KGP.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo ustosunkował się do zarzutów odwołania i wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko.

W ocenie Sądu przedstawiony podczas rozprawy w dniu 25 sierpnia 2010r. przez S. G. argument dotyczący powszechnej praktyki, stosowanej w Komendzie Policji, polegającej na używaniu służbowych samochodów w celach prywatnych nie może być podstawą do odstąpienia od postawienia skarżącemu wyżej wymienionych zarzutów aczkolwiek Sąd negatywnie ocenia tego typu praktyki.

Również przedstawione w aktach sprawy zdarzenie z udziałem nietrzeźwych, młodych funkcjonariuszy policji i ich przebywanie w miejscach publicznych jak i w mieszkaniu osób postronnych musi budzić w ocenie Sądu poważne wątpliwości w zakresie prawidłowej procedury rekrutacyjnej do służby w policji.

Sąd nie znalazł też podstaw do zakwestionowania kary nagany wymierzonej w postępowaniu dyscyplinarnym zważywszy, że jest to najmniej dotkliwa kara przewidziana w ustawie o Policji w ramach postępowania dyscyplinarnego.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.