Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1982/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędzia WSA Anna Mierzejewska Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.) Protokolant: Joanna Ukalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2005r. sprawy ze skargi K. P. i W. A. wspólników P. Spółki jawnej w P. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2003r. nr [...]; 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3) zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz K. P. i W.A. - wspólników P. Spółki jawnej w P. solidarnie kwotę 265 zł (dwieście sześćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4) zarządza zwrot ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz K. P. i W. A. - wspólników P. Spółki jawnej w P. solidarnie kwoty 10 zł (dziesięć złotych) tytułem nadpłaconego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 9 października 2001r. wpłynęła do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wniosek P.N. o zbadanie legalności przetwarzania jego danych osobowych przez wspólników Spółki P. s. c. Skarżący podniósł, że dane zostały tej Spółce udostępnione przez P.S.A. z siedzibą w W..

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych ustalił w toku postępowania, że w dniu [...] lipca 1998r. została zawarta między P. N. a P. S.A. umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Została ona rozwiązana w dniu [...] czerwca 1999r., bez uregulowania wynikających z niej należności.

W dniu [...] maja 2001r. Spółka P. S.A. zawarła umowę o przelew wierzytelności z W. A. i K. P. wspólnikami P. s. c., obejmując nią wierzytelność przysługującą wobec P. N.. Jako podstawę udostępnienia i pozyskania przedmiotowych danych wskazano art. 509 i następne Kodeksu cywilnego.

W dniu [...] czerwca 2002r. postanowieniem nr [...]Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zawiesił z urzędu postępowanie w związku z koniecznością rozstrzygnięcia przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zagadnienia wstępnego w przedmiocie dopuszczalności zawarcia umowy przelewu wierzytelności bez zgody dłużnika będącego konsumentem. Zostało ono zaskarżone przez P.N. i utrzymane w mocy postanowieniem z dnia [...] lipca 2002 r [...]Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów poinformował, że w jego opinii, cesja długów abonenta pomiędzy przedsiębiorcą a firmą windykacyjną jest dopuszczalna jedynie za zgodą konsumenta, w przeciwnym razie zaś, na podstawie art. 3851 § 1 kc, spełnia przesłanki niedozwolonego postanowienia umownego.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podjął postępowanie postanowieniem z dnia [...] września 2002r. i stwierdził, że P. N. nie wyrażał zgody na przekazanie przez P. S.A. uprawnień wynikających z zawartej umowy.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. nr [...] nakazał W. A. i K. P., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą Spółki jawnej P., usunięcie danych osobowych P. N., pozyskanych bez jego zgody od P. S.A. w związku z zawarciem umowy przelewu wierzytelności.

W uzasadnieniu powołał się na brak zgody dłużnika i art. 3851 § 1 kc zmieniony z dniem 1 lipca 2000r. mocą ustawy z dnia 2 marca 2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271).

Jednocześnie decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r[...]Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nakazał P. S.A. nieudostępnianie danych osobowych P. N., przetwarzanych w związku z przelewem wierzytelności bez spełnienia warunków z art. 3851 § 1 kc w związku z art. 3853 pkt 5 kc, tj. bez zgody osoby, której dane dotyczą.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucili GIODO błędne ustalenie adresatów decyzji, naruszenie art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych (zwanej dalej uodo), błędną interpretację art. 509 § 1 w zw. z art. 3851 § 1 i następnych kc.

Generalny Inspektor decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy poprzednie rozstrzygnięcie. Podkreślił, że stroną postępowania mogli być tylko na gruncie art. 29 kpa wspólnicy Spółki. Wskazał też, że zawarta umowa należy do grupy umów konsumenckich, stąd nie wystarczy samo przeniesienie wierzytelności. Podkreślił, że z akt sprawy wynika, że wskutek cesji uległa pogorszeniu sytuacja P. N.

W dniu 29 kwietnia 2003r. K. P. i W. A. wystąpili do Naczelnego Sądu Administracyjnego ze skargą na tę decyzję, żądając stwierdzenia jej nieważności, jako utrzymującej w mocy decyzję skierowaną do osób niebędących stronami w sprawie, a w przypadku nieuwzględnienia tego zarzutu, jej uchylenia z powodu naruszenia art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych i art. 3853 pkt 5 kc, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący stwierdzili, że w decyzji wydanej na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GIODO nie dokonał wszechstronnej analizy zarzutów, jakie zostały zgłoszone, a do niektórych w ogóle się nie odniósł. Dlatego też podtrzymują dotychczasowe zarzuty wobec decyzji i ich argumentację, a także wskazują na dodatkowe argumenty.

Najdalej idącym zarzutem jest błędne ustalenie adresatów decyzji, tj. wspólników Spółki zamiast samej Spółki. Wskazali, że decyzja oparta została na art. 18 uodo. Kieruje się ją więc do administratora danych. Jest nim, zgodnie z art. 7 pkt 4 ustawy, jednostka organizacyjna. Może nim być jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, czyli przedsiębiorca.

Skarżący podkreślili też, że spółka jawna jest spółką prawa handlowego nieposiadającą osobowości prawnej, lecz status ułomnej osoby prawnej (art. 8 § 1 w zw. z art. 22 § 1 ksh). Spółka może więc nabywać prawa i zaciągać zobowiązania. W świetle art. 2 ust. 2 prawa o działalności gospodarczej przedsiębiorcą jest niemająca osobowości prawnej spółka prawa handlowego, która prowadzi działalność we własnym imieniu. Zakres podmiotowy stosowania ustawy o ochronie danych osobowych jest więc szerszy niż art. 29 kpa. Inaczej istniałby paradoks, że prywatna jednostka organizacyjna może być administratorem danych, a nie można do niej skierować decyzji administracyjnej. Byłoby to niekonsekwentne. Tymczasem wzajemną relację art. 3 ust. 2 uodo i 29 kpa określa art. 22 uodo. Przepisy kpa GIODO stosuje jedynie w zakresie nieuregulowanym w uodo.

Skarżący wskazali też, że GIODO błędnie uznał, że przelew wierzytelności między P. S.A. a P. s. c. był nieważny. Zgodnie z art. 509 § 1 kc, wierzyciel może bowiem bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

Zgodnie z art. 513 § kc dłużnikowi przysługują wobec nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, jakie miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. W prawie istnieje więc zasada przelewu wierzytelności bez zgody dłużnika. Oznacza to, że wyjątki winny być traktowane ściśle. Treść art. 3851 § 1 kc oznacza, że przepis ten dotyczy umowy zawieranej z konsumentem, chodzi o postanowienia takiej umowy, które nie zostały uzgodnione z konsumentem indywidualnie, kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i jednocześnie rażąco naruszają jego interesy.

Artykuł ten odnosi się więc do analizy umowy zawieranej z konsumentem, nie może być zaś brany pod uwagę przy analizie umowy zawieranej przez dwóch przedsiębiorców. Fakt, że w umowie z P. N. nie znalazło się postanowienie upoważniające do zawarcia umowy przelewu między dwoma przedsiębiorcami oznacza, zdaniem skarżących, że takie postanowienie nie istnieje, nie było objęte wolą stron, a więc nie można go brać pod uwagę, jako podstawy analiz. Nie jest tu właściwe posługiwanie się argumentacją a maiori ad minus, gdyż nie było w ogóle określonego cięższego obowiązku.

GIODO pominął zaś argumentację, że do oceny przelewu nie może mieć zastosowania art. 3853 pkt 5 kc, gdyż norma ta traktuje łącznie o dokonywaniu przelewu i przekazaniu obowiązków z umowy na rzecz osoby trzeciej. Tymczasem w danej sprawie nie zachodziła pozostała część hipotezy. W ocenie skarżących, art. 509 § 1 kc zezwala wierzycielowi na dokonanie przelewu bez zgody dłużnika. Nie jest tu konieczne wprowadzenie jakiejkolwiek klauzuli. Z kolei, na podstawie art. 519 § 2 kc przejęcie długu może nastąpić przez umowę za zgodą dłużnika. Dlatego wprowadzono art. 3853 pkt 5 kc.

Skarżący wskazali też na szereg niekonsekwencji, gdyż w decyzjach kierowanych do P. S.A. stwierdzono, że umowa przelewu nie może rodzić skutków prawnych wobec P.N., a nie stwierdzono, że jest dotknięta wadą nieważności. Podkreślili, że organ nie wskazał, na czym miałoby polegać rażące naruszenie interesów P. N., gdyż art. 3853 pkt 5 kc statuuje tylko domniemanie abuzywności klauzul, jednak zastosowanie tego przepisu wymaga badania in concreto. Sytuacja dłużnika wobec przelewu wcale się nie pogorszyła. Ma on możliwość zgłaszania tych samych zarzutów.

Zdaniem skarżących, istotne jest też, że na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 5 uodo możliwe jest przekazywanie danych osobowych przez administratora osobie trzeciej, gdy jest to uzasadnione dla realizacji usprawiedliwionego interesu administratora danych. Może to dotyczyć także egzekwowania nabytych wierzytelności. Prócz tego, na podstawie ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów (art. 21) jej przepisy stosuje się do umów zawartych przed datą wejścia w życie, tj. przed 1 lipca 2000r., lecz do tego momentu niewykonanych. W opinii skarżących, umowa została już wykonana, gdyż została rozwiązana. Podnieśli także, że stanowisko Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie stanowiło zagadnienia wstępnego, a ewentualną abuzywność postanowień umownych stwierdza Sąd Okręgowy - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Uważają więc, że mieli podstawę do przetwarzania danych osobowych, gdyż podstawą nie jest tylko zgoda osoby, której dane dotyczą.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie. Odnośnie zarzutów skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną stwierdził, że podmioty, którym przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym wymienia art. 29 kpa. Zgodnie zaś z art. 28 kpa stroną jest ten, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Skoro Spółka nie należy do żadnej z kategorii wymienionej w art. 29 kpa, przeto stronami uczyniono jej wspólników. GIODO powołał się przy tym na poglądy przedstawicieli nauki, którzy zdolność administracyjną przypisują tylko podmiotom wymienionym w art. 29 kpa. Wskazał, że nie kwestionuje, iż na gruncie ksh spółka jawna ma podmiotowość prawną. Postępowanie przed GIODO podlega jednak regulacji kpa. Podobnie fakt, iż spółka jawna jest przedsiębiorcą nie oznacza, że będzie jej przysługiwał przymiot strony w każdym postępowaniu administracyjnym dotyczącym jej praw i obowiązków. Będzie ona mogła występować jako strona jedynie w szczególnym postępowaniu dotyczącym udzielenia koncesji czy zezwolenia.

Odnośnie zarzutu błędnego zastosowania art. 385 i n. kc oraz błędnej wykładni art. 509 § 1 i art. 3851 § 1 i n. kc GIODO podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że w konkretnej sytuacji nie wchodziło w grę umowne wyłączenie przelewu. Uznał jednak sprzeczność umowy przelewu z przepisami art. 3851 § 1 kc i art. 3853 pkt 5 kc. P. N. zawarł bowiem umowę o świadczenie usług jako konsument. Nie wyrażał też zgody na przeniesienie wierzytelności. Przelew wierzytelności wobec konsumentów podlega szczególnym zasadom. GIODO zbadał przy tym, czy umowa przelewu wierzytelności zawarta między P. S.A. i Spółką ukształtowała prawa i obowiązki P.N. w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Wskazał, że z dokumentacji wynika, iż osoba, której dane dotyczą, kwestionowała swoją należność i obecnie pozostaje w zawieszeniu między P. S.A. a Spółką P.. Na pogorszenie sytuacji dłużnika zwrócił też uwagę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Pojęcie rażącego naruszenia, jak wskazuje E. Łętowska (Prawo umów konsumenckich, W-wa 2002r., s. 341) nie może być sprowadzane do wymiaru ekonomicznego, lecz także niewygody organizacyjnej, mitręgi, straty czasu, nierzetelności traktowania, itp.

Dlatego GIODO uznał, że umowa przelewu wierzytelności była nieważna, gdyż taki skutek wynika wprost z art. 58 § 1 kc (czynność prawna sprzeczna z ustawą jest nieważna).

Odnośnie zarzutu niestosowania przepisów art. 385 kc, GIODO podkreślił, że umowa nie została wykonana, gdyż wykonanie następuje przez pełne zaspokojenie wierzyciela. Podniósł także, że w literaturze wskazuje się na art. 3853 pkt 5 kc jako ten, z którego wynika, iż zgoda konsumenta jest wymagana także, a nawet zwłaszcza, przy przekazaniu obowiązków.

Podkreślił, że pozyskanie danych osobowych P. N. nie znajdowało oparcia w art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Wspólnicy Spółki nie wykazali celu prawnie usprawiedliwionego, a cesja była sprzeczna z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 września 2005r. o sygnaturze akt I OSK 668/05 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2004r. o sygnaturze akt II SA 1563/03 oddalający skargę K. P. i W. A. - wspólników P. Spółki jawnej w P. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...]kwietnia 2003 r. nr [...], utrzymującą w mocy poprzednią decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2003r. nr [...], nakazującą W.A. i K. P., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą Spółki jawnej P., usunięcie danych osobowych P. N., pozyskanych od P. S.A. w związku z zawarciem umowy przelewu bez zgody abonenta, tj. bez spełnienia warunków z art. 3851 § 1 kc w związku z art. 3853 pkt 5 kc. NSA uznał, że w sprawie istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności wydanych decyzji.

Wobec powyższego, przyjąć zatem należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że postępowanie regulowane przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (t. j.: Dz. U. z 2002r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) jest postępowaniem administracyjnym, prowadzonym według przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Stanowi o tym art. 22 uodo. Stroną takiego postępowania w myśl art. 28 kpa jest więc podmiot, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym należy rozpatrywać według norm prawa materialnego. W prawie materialnym konkretna norma precyzuje więc, czy dany podmiot może stać się stroną postępowania administracyjnego. Innymi słowy, czy w danym postępowaniu uprawniony organ państwowy będzie rozstrzygał o jego interesach prawnych lub obowiązkach.

Na gruncie omawianej ustawy, przymiot taki posiadają osoby fizyczne, dysponujący swymi danymi osobowymi oraz podmioty przetwarzające dane, do których ustawa ta ma zastosowanie. Krąg tych podmiotów wymienił ustawodawca w art. 3 ust. 1 i 2 i są to: organy państwowe oraz samorządu terytorialnego, państwowe i komunalne jednostki organizacyjne oraz podmioty niepaństwowe realizujące zadania publiczne, a także osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które przetwarzają dane w związku z działalnością zarobkową, zawodową lub dla realizacji celów statutowych.

Powołując organ państwowy do spraw ochrony danych osobowych, ustawodawca w art. 18 ust. 1 uodo wyposażył Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w uprawnienia władcze do nakazania administratorowi danych, w drodze decyzji administracyjnej, przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Akt indywidualny kierowany jest więc przez organ do ściśle oznaczonego administratora danych.

W art. 7 pkt 4 uodo została zamieszczona definicja legalna tego pojęcia. Jest nim organ, instytucja, jednostka organizacyjna, podmiot lub osoba, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 2, decydujące o celach i środkach przetwarzania danych osobowych.

Z zestawienia powyższych przepisów wynika więc w sposób oczywisty krąg podmiotów, do których organ może kierować decyzję nakazującą usunięcie uchybień lub zaprzestanie działalności naruszających przepisy ustawy. Jeśli konkretny przepis prawa materialnego wyposażył jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, w zdolność prawną na gruncie prawa administracyjnego to oznacza, iż w konkretnym postępowaniu administracyjnym mogą one stać się stroną tego postępowania.

W przedmiotowej sprawie organ skierował decyzję do osób fizycznych: K.P. i W. A.. Wprawdzie osoby te najpierw prowadziły działalność w formie spółki cywilnej P. z siedzibą w P., lecz spółka ta została następnie przekształcona w spółkę jawną. Potwierdza to wpis do Krajowego Rejestru Sądowego dokonany w dniu [...] maja 2002r.

W myśl art. 251 § 5 ustawy z 15 września 2000r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 z późn. zm.) spółce tej z chwilą wpisania do rejestru zaczęły przysługiwać wszystkie prawa i obowiązki stanowiące majątek wspólników. Art. 8 ksh wyposaża spółkę jawną w zdolność nabywania praw i zaciągania zobowiązań oraz prowadzenia przedsiębiorstwa pod własną firmą. Te przymioty prawne, mające charakter ogólny i odnoszące się do innych dziedzin prawa, w powiązaniu z regulacją prawną, zamieszczoną w art. 7 pkt 4 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 uodo pozwalają przyjąć, iż zdolność prawną w tej sprawie posiadała Spółka jawna P .z siedzibą w P., a nie jej wspólnicy.

Prowadzi to do wniosku, iż na gruncie przepisów art. 7 pkt. 4 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 uodo przymiot strony posiada spółka jawna, jako administrator danych osobowych, nie zaś jej wspólnicy. Błędna ocena co do przymiotu strony przyznanego skarżącym, będącym osobami fizycznymi, wywołała dalsze konsekwencje w zakresie niewłaściwego określenia strony. Generalny Inspektor pominął w swych rozważaniach ujawnione już w postępowaniu administracyjnym dalsze przekształcenie Spółki P..

Przed wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2003r. w dniu [...] października 2002r. aktem notarialnym przedsiębiorstwo Spółki jawnej P. zostało w całości przejęte przez P. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, a w dniu [...] lutego 2003r. połączenie zostało ujawnione w rejestrze. Spółka jawna z dniem [...]marca 2003r. została wykreślona z rejestru, a wszelkie wierzytelności posiadane przez nią, jak również pozyskane dane osobowe P.N., przeszły na P. Sp. z o.o.

W dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu [...] kwietnia 2003r., wobec przejęcia danych osobowych, ich administratorem stała się P. Sp. z o.o. W tej sytuacji miał więc zastosowanie przepis art. 30 § 4 kpa (w myśl art. 22 uodo), stanowiący podstawę do przekształcenia podmiotowego stron w postępowaniu w zakresie administratora danych.

Skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną powoduje ciężkie wady materialnoprawne decyzji i konieczność usunięcia jej z obrotu prawnego w myśl art. 158 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 kpa.

Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność wydanych w sprawie decyzji. W oparciu o art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.

Wobec treści rozstrzygnięcia zbyteczne są rozważania w zakresie pozostałych zarzutów podniesionych w skardze.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 202 § 2, art. 205 § 2 i art. 209 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Sąd zasądzając na rzecz skarżących solidarnie kwotę 265 zł uwzględnił w niej wartość uiszczonego wpisu w wysokości 10 zł, 15 zł z tytułu poniesionej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 240 zł, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). Sąd zarządził także zwrot na rzecz K. P. i W. A. - wspólników P. Spółki jawnej w P. solidarnie kwoty 10 zł tytułem nadpłaconego wpisu sądowego.