Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 562/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 128, art. 240 § 1 pkt 5, art. 241 § 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 2, art. 7
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca) WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2021 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (organ) utrzymał w mocy decyzję organu z [...] r. odmawiającą R. C. (podatnik) uchylenia decyzji ostatecznej organu z [...] r.

W motywach tej treści rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że ostateczna decyzja organu z [...] r. dotyczyła rozliczenia podatku od towarów i usług (VAT) za okresy od stycznia 2012 r. do marca 2013 r., od maja do sierpnia 2013 r. i od października do grudnia 2013 r.

Podstawą zmiany podatnikowi deklarowanego rozliczenia VAT za wymienione okresy było ustalenie, że podatnik prowadzący działalność gospodarczą pod firmą PPHU T. nie był uprawniony do odliczenia VAT ujętego w fakturach wystawionych przez PPH B. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. W fakturach tych opisano zakupy paliwa przez firmę podatnika. Jednak zgromadzony materiał dowodowy wykazał, że faktury te nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń w obrocie gospodarczym. Spółka B. w rzeczywistości od grudnia 2011 r. do listopada 2013 r. nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej. Jej aktywność polegała tylko na wystawianiu i wprowadzaniu do obrotu faktur. W następstwie w stosunku do spółki B. wydana została decyzja o obowiązku zapłaty kwot wykazanych jako VAT w nierzetelnych fakturach na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U.2011.177.1054 ze zm. w brzmieniu dla rozpatrywanych okresów rozliczeniowych - ustawa o VAT).

Ponadto, jak motywował organ, w ostatecznej decyzji z [...] r. zmieniono rozliczenie VAT także w rezultacie ustalenia, że podatnik w rzeczywistości nie nabył usługi od firmy E. R. P. oraz usług transportu maszyn na trasie [...] - [...] - [...] od firmy PPHU D. M. C..

Zgodnie z fakturą pochodzącą od firmy E. podatnik miał nabyć usługę w postaci wykonania drogi serwisowej przy obwodnicy [...] (wartość netto [...] zł, VAT [...] zł). Jednak R. P. twierdził, że miało miejsce wyłącznie przewiezienie kruszywa stanowiącego własność podatnika z kopalni w K. na drogę dojazdową do obwodnicy [...]. Kierowcą miał być G. L., ale jego bliższych danych R. P. nie ujawnił organowi. Natomiast podatnik opisywał, że w ramach tej samej usługi doszło do wykonania wykopów, transportu piasku, ziemi, wymiany gruntu, nawiezienia piasku, stabilizacji, transportu kruszywa z bazy w Łaszczowie oraz prac nie tylko przy drodze dojazdowej, ale także przy obwodnicy [...]. W konsekwencji organ ocenił, że zeznania te były sprzeczne i tym samym niewiarygodne.

Z kolei w przypadku transportu maszyn przez firmę M. C. organ ustalił, że był on realizowany nie na rzecz firmy podatnika, tylko na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością T. , w której podatnik był prezesem zarządu i która leasingowała te maszyny. Zatem organ stwierdził, że były to usługi pozostające w związku z czynnościami opodatkowanymi VAT innego podmiotu, nie zaś firmy podatnika.

W podstawie prawnej decyzji z [...] r. organ powołał art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT.

Następnie organ odnotował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 27 kwietnia 2018 r. sygn. I SA/Lu 167/18 oddalił skargę podatnika na ostateczną decyzję z [...] r., podzielając ustalenia faktyczne i sposób zastosowania materialnego prawa podatkowego omówione w motywach tej decyzji. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 grudnia 2019 r. sygn. I FSK 1720/18 umorzył postępowanie kasacyjne, bowiem podatnik cofnął skargę kasacyjną.

Przechodząc do wniosku podatnika o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją z [...] r., organ wyjaśnił, że podatnik powołał się na art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2020.1325 ze zm. - O.p.). Zdaniem podatnika, wznowienie wymienionego postępowania podatkowego uzasadniają:

- kopie potwierdzeń zapłaty VAT za wrzesień, październik i listopad 2012 r. oraz kopie nadania deklaracji VAT za te okresy rozliczeniowe przez spółkę B. odpowiednio w październiku, listopadzie i grudniu 2012 r.;

- postanowienie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z 6 listopada 2018 r. umarzające śledztwo w sprawie posługiwania się przez podatnika nierzetelnymi fakturami i bezpodstawnego zmniejszania w ten sposób VAT należnego w deklaracjach tego podatku od kwietnia 2012 r. do marca 2013 r., od maja do sierpnia 2013 r. i od października do grudnia 2013 r.:

- zeznania R. P. i G. L. złożone w postępowaniu karnym w lipcu i sierpniu 2018 r.

R. P. skorygował zakwestionowaną fakturę i pierwotny opis usługi na rzecz podatnika jako wykonanie drogi serwisowej przy budowie obwodnicy [...] zmienił na wykonie transportu materiałów sypkich na budowę drogi serwisowej przy budowie obwodnicy [...]. G. L. zeznał w postępowaniu karnym, że nie był pracownikiem firmy E. , ale dorywczo jeździł jako kierowca dla R. P. i potwierdził zeznania R. P.. Jednocześnie organ zauważył, że wcześniej w postępowaniu podatkowym R. P. wymienił jako kierowcę G. L., ale nie ujawnił jego bliższych danych.

Zdaniem organu, dowody i okoliczności powoływane przez podatnika we wniosku nie uzasadniają wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją z [...] r.

Organ tłumaczył, że dowody zapłaty VAT i składania deklaracji tego podatku przez spółkę B. nie mają znaczenia dla prawa podatnika do odliczenia VAT naliczonego, skoro spółka ta w analizowanych okresach rozliczeniowych nie prowadziła działalności gospodarczej, a jedynie wystawiała i wprowadzała do obrotu faktury, które nie opisywały rzeczywistości.

R. P. i G. L. składali zeznania w postępowaniu karnym już po wydaniu ostatecznej decyzji z [...] r., bo w lipcu i sierpniu 2018 r. Także do umorzenia postępowania karnego doszło już po wydaniu decyzji ostatecznej objętej wnioskiem podatnika o wznowienie postępowania podatkowego. Jednak, zdaniem organu, najistotniejsza jest okoliczność, że ani późniejsze twierdzenia R. P. i G. L., ani stanowisko Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] nie uzasadniają zmiany oceny materiału dowodowego z punktu widzenia przesłanek prawa do odliczenia VAT naliczonego. Akcentowane przez podatnika ustalenie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], że spółka B. zatrudniała 16 pracowników, bo opłacała składki do ZUS z tytułu 16 osób, nie oznacza rzeczywistego stanu zatrudnienia, rzeczywistego handlu paliwem opisanego w zakwestionowanych fakturach.

Na zakończenie organ stwierdził, że podatnik nie może zasadnie powoływać się w niniejszym wznowionym postępowaniu na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w sprawie C-189/18, bo wniosek o wznowienia postępowania podatkowego złożył w styczniu 2019 r., a więc jeszcze przed wydaniem tego orzeczenia. Tymczasem w myśl art. 242 § 2 pkt 2 O.p. czas na złożenie wniosku o wznowienie postępowania podatkowego w wyniku orzeczenia TSUE wynosi miesiąc od jego publikacji.

Podatnik złożył skargę na powyższą decyzję organu.

Zarzucił naruszenie: art. 240 § 1 pkt 5, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 , art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 210 § 1 pkt 6, art. 272 O.p. zasadniczo przez:

- stwierdzenie, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania podatkowego w postaci nowych okoliczności i nowych dowodów mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy;

- dowolną ocenę niekompletnego materiału dowodowego, bowiem organ zakwestionował transakcje przeprowadzone przez podatnika i odmówił mu działania w dobrej wierze;

- pominięcie orzecznictwa TSUE;

- pozbawienie podatnika dostępu do dowodów zgromadzonych w odrębnych postępowaniach, czynnościach sprawdzających prowadzonych wobec kontrahentów;

- nieuwzględnienie zeznań złożonych w postępowaniu karnym oraz stanowiska Prokuratura Prokuratury Okręgowej w [...], który nie zakwestionował zgodności z rzeczywistością spornych faktur i postanowił o umorzeniu śledztwa bezpośrednio dotyczącego ich rzetelności.

W następstwie tej treści zarzutów i argumentów podatnik domagał się uchylenia decyzji organu w całości i zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.

Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podatnika nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana decyzja organu jest zgodna z prawem.

Przede wszystkim należy przypomnieć, że w prawomocnym wyroku z 27 kwietnia 2018 r. sygn. I SA/Lu 162/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę podatnika, podzielając ustalenia faktyczne organu oraz ich ocenę prawną, które doprowadziły do pozbawienia podatnika prawa do odliczenia VAT naliczonego na podstawie wymienionych wyżej faktur. Już wówczas przedmiotem ustaleń organu, a następnie kontroli sądowej była kwestia zgodności wystawianych faktur z rzeczywistością, a więc charakteru czynności podejmowanych przez podatnika w relacjach ze spółką B. oraz firmami R. P. i M. C..

Przechodząc na grunt przesłanek wznowienia postępowania podatkowego, należy przytoczyć art. 240 § 1 O.p., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132;

4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;

5a) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nieznane organowi, który wydał decyzję, wskazujące na wystąpienie unikania opodatkowania w rozumieniu art. 119a § 1 lub nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, lub możliwość zastosowania środków ograniczających umowne korzyści;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji;

8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny;

9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;

10) rozstrzygnięcie zapadłe w toku procedury rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych ma wpływ na treść wydanej decyzji;

11) orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji;

12) uprawnienia określone w art. 119j § 1 mają wpływ na treść decyzji.

Wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną przewidziane w art. 240 § 1 O.p. jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania podatkowego, który należy postrzegać jako odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznej sformułowanej w art. 128 O.p. Zasada ta stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Natomiast uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w ustawowo przewidzianych sytuacjach.

Reguła trwałości decyzji ostatecznych bazuje na zasadzie bezpieczeństwa prawnego wywodzonej z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.1997.78.483 ze zm.). Trwałość decyzji wynika też z domniemania jej zgodności z prawem, a więc z zasady praworządności przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP. Domniemanie to jest jednak wzruszalne. Jednym z przejawów bezpieczeństwa prawnego jest stabilizacja sytuacji prawnej jednostki, przekładająca się w efekcie na stabilizację stosunków społecznych. Prawomocność jest sama w sobie wartością konstytucyjną, a ochrona prawomocności ma swoje źródło w art. 7 Konstytucji RP, tj. w zasadzie praworządności. Zasada demokratycznego państwa prawnego oznacza również konieczność zapewnienia pewności co do prawa. Tym samym postępowania nadzwyczajne, mające służyć wzruszeniu ostatecznych decyzji i postanowień, mogą dotyczyć tylko najpoważniejszych wad tych aktów lub poważnych wad postępowania. Nie mogą one zastępować kontroli instancyjnej i prowadzić do ponownego rozpoznania sprawy.

Z uwagi na nadzwyczajny charakter trybu wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną niedopuszczalne jest stosowanie rozszerzającej wykładni przesłanek jego zastosowania. W następstwie wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej w ramach wznowienia postępowania podatkowego nie może być oparte na każdym naruszeniu prawa, ale wyłącznie ściśle na jednej z ustawowych przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 240 § 1 O.p.

W świetle powyższych uwag o charakterze ogólnym nadzwyczajny tryb w procedurze podatkowej polegający na wznowieniu postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną z racji jego charakteru, ustawowej konstrukcji nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej w pełnym zakresie zarówno co do faktów, jak i prawa. Ten nadzwyczajny tryb nie może bowiem zastępować zwykłego postępowania podatkowego. Natomiast służy on tylko i wyłącznie zbadaniu przez organ czy analizowana w konkretnym przypadku decyzja ostateczna jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad prawnych wymienionych w art. 240 § 1 O.p., który zawiera zamknięty katalog przesłanek wznowienia postępowania podatkowego. Jeśli tak nie jest, nadzwyczajny tryb polegający na wznowieniu postępowania podatkowego nie może doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Za niedopuszczalne należy uznać wykorzystanie art. 240 § 1 O.p. do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu podatkowym, gdyż ten nadzwyczajny tryb w procedurze podatkowej nie jest kontynuacją zwykłego postępowania podatkowego.

W konsekwencji sądowa kontrola legalności decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania podatkowego ma istotnie węższe granice niż w przypadku takiej kontroli dotyczącej decyzji wydanej w trybie zwykłego postępowania podatkowego. Charakterystyczną cechą sądowej kontroli decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, w tym wypadku po wznowieniu postępowania podatkowego, jest więc to, że istotnie ulega ograniczeniu zakres stanu faktycznego i prawnego ocenianego (badanego) przez sąd administracyjny pierwszej instancji w porównaniu do stanu faktycznego i prawnego analizowanego w toku kontroli decyzji wymiarowej wydanej w trybie zwykłym.

W świetle omówionego wyżej stanu prawnego sąd ocenia, że twierdzenia podatnika oraz przedstawione akta podatkowe nie dają podstaw do rozpoznania przesłanki wznowienia postępowania podatkowego zgodnie z oczekiwaniami podatnika.

Podatnik przekonywał o wyjściu na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i dowodów, o których stanowi art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Należy wyjaśnić, że okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy:

- są nowe,

- istniały w dniu wydania decyzji,

- są istotne dla sprawy,

- nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Jeśli brakuje jednej z wymienionych cech nie można uznać, że zaistniała przesłanka wznowienia postępowania podatkowego określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe istotne dowody w rozumieniu rozważanej przesłanki to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, które - co ważne - nie wynikały z badanego materiału dowodowego. Jednocześnie ujawnienie nowych istotnych okoliczności faktycznych czy dowodów nie może oznaczać sytuacji, w której podatnik prezentuje odmienną ocenę okoliczności, dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyroki w sprawach sygn.: FSK 170/04, II FSK 254/10 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tymczasem w realiach analizowanego nadzwyczajnego postępowania w sprawie wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją organu z [...] r. okoliczności i dowody, do których nawiązuje podatnik, nie wnoszą do sprawy podatkowej nic istotnego ani nowego w rozumieniu rozważanej przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

W postępowaniu podatkowym zakończonym ostateczną decyzją z [...] r. organ ustalał i analizował okoliczności, w jakich spółka B. oraz firmy R. P. i M. C. wystawiały na rzecz podatnika zakwestionowane faktury. Już wówczas ustalenia faktyczne i ocena prawna dotyczyły rzeczywistych czynności podejmowanych przez podatnika, spółkę B. oraz firmy R. P. i M. C.. Jednocześnie wymieniany był G. L. jako kierowca.

Wobec tego w rozpatrywanym przez organ wniosku o wznowienie postępowania podatkowego podatnik w istocie rzeczy nie wykazał nowych, istotnych okoliczności faktycznych wcześniej nieznanych organowi, tylko zarzuca organowi wadliwe przeprowadzenie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją z [...] r. przez dowolną i wybiórczą ocenę niekompletnego materiału dowodowego. Oznacza to, że podatnik w trybie wznowienia postępowania podatkowego oczekuje od organu ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy w pełnym jej zakresie faktycznym i prawnym, bo nie godzi się z oceną dowodów, ustaleniami faktycznymi i sposobem zastosowania materialnego prawa podatkowego przyjętymi w ostatecznej decyzji z [...] r.

Spór o to czy organ przed wydaniem ostatecznej decyzji z [...] r. zgromadził wszystkie istotne dowody, ocenił je w granicach ustawowej swobody, ustalił wszystkie istotne okoliczności faktyczne i adekwatnie zastosował przepisy materialnego prawa podatkowego w zgodzie z brzmieniem i celami prawa unijnego, w tym orzecznictwa TSUE, pozostawał w granicach zwykłego postępowania podatkowego. Następnie był przedmiotem sądowej kontroli w sprawie sygn. I SA/Lu 162/18 i mógł być przedmiotem kontroli ze strony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast nie wyczerpuje ustawowej przesłanki wznowienia postępowania podatkowego.

Trafnie organ zwrócił uwagę, że płacenie VAT i składanie deklaracji tego podatku przez spółkę B. to okoliczności, które same nie przesądzają o prawie podatnika do odliczenia VAT naliczonego. W następstwie oferowane przez podatnika kopie przelewów VAT i nadania deklaracji tego podatku przez spółkę B. nie są dowodami na okoliczności istotne z punktu widzenia sporu o prawo podatnika do odliczenia VAT wykazanego w fakturach wystawianych przez tę spółkę.

Z kolei zeznania R. P. i G. L. złożone w postępowaniu karnym są dowodami przeprowadzonymi już po wydaniu ostatecznej decyzji organu z [...] r., a więc nie istniały w dacie wydania tej decyzji. Co więcej, nie należy utożsamiać twierdzeń świadków o okolicznościach faktycznych z nowymi okolicznościami faktycznymi. Kwestia wiarygodności kolejnych zeznań, kolejnych świadków to przedmiot oceny w całokształcie materiału dowodowego i w granicach ustawowej swobody. Takiej oceny dokonuje się wyłącznie w zwykłym postępowaniu podatkowym. Natomiast z perspektywy przesłanek wznowienia postępowania podatkowego rozstrzygające znaczenie ma konstatacja, że R. P. i G. L. zeznawali w postępowaniu karnym o tych samych okolicznościach (zdarzeniach), które rekonstruował organ w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją ostateczną z [...] r.

Postanowienie umarzające postępowanie karne jest dowodem nie na okoliczność prawa podatnika do odliczenia VAT naliczonego z perspektywy ustawy o VAT, prawa unijnego i orzecznictwa TSUE, tylko na okoliczność stanowiska Prokuratora wyrażonego w kontekście ustawowych przesłanek odpowiedzialności karnej. Ocena materiału dowodowego i wnioski przyjęte w tym postanowieniu na potrzeby postępowania karnego nie wiążą organu podatkowego ani sądu kontrolującego legalność rozstrzygnięcia organu podatkowego. Przesłanki wyznaczające stronę podmiotową oraz przedmiotową prawa do odliczenia VAT naliczonego - co do zasady – są niezależne od przesłanek odpowiedzialności karnej czy karnej skarbowej poszczególnych osób, od ewentualnego skazania i wymiaru kary. W konsekwencji akcentowane przez podatnika postanowienie umarzające postępowanie karne nie może zmieniać stanu faktycznego i prawnego sprawy podatkowej załatwionej ostateczną decyzją organu z [...] r. Dla ścisłości trzeba zauważyć, że postanowienie w sprawie karnej z 6 listopada 2018 r. nie istniało w dacie wydania decyzji ostatecznej z [...] r. Tym samym analizowane postanowienie kończące postępowanie karne nie ma przymiotu ani nowego, ani istotnego dowodu i nie zawiera ani nowych, ani istotnych okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p

Na zakończenie wymaga również odnotowania, że stosownie do art. 241 § 2 pkt 2 O.p. podatnik był uprawniony wnosić o wznowienie postępowania podatkowego z powołaniem się na wyrok TSUE w sprawie C-189/18 w terminie miesiąca od jego urzędowej publikacji. Wyrok ten został opublikowany 16 grudnia 2019 r. (Dz.U.UE.L.2019.423.8) i w ustawowo zakreślonym terminie podatnik nie nawiązał do niego. Dlatego prawidłowo organ przyjął, że rozpatrywana sprawa o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją z [...] r. nie mogła objąć przedmiotowymi granicami wyroku TSUE w sprawie [...]

W świetle przedstawionych argumentów organ prawidłowo zinterpretował i zastosował art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Przepis ten stanowi, że organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p.

Z powodów omówionych wyżej niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm.).