Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 226/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2020 poz 1268
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant specjalista Ewa Bojarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. ok. godziny 15.- tej funkcjonariusz Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w C. sporządził notatkę urzędową informującą o zdarzeniu, które miało miejsce, a mianowicie opisał iż S. P. kierujący pojazdem [...] stracił przytomność podczas jazdy na skutek czego najechał na barierę energochłonną.

Zastępca Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejski Policji w C. zwrócił się do Starosty Powiatowego w C. (dalej: organ pierwszej instancji) o wszczęcie procedury dotyczącej oceny stanu zdrowia oraz kwalifikacji zatrzymanego kierowcy celem ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami.

Starosta C. (dalej organ, organ pierwszej instancji) pismem z dnia 2 listopada 2021 r. zawiadomił o wszczęciu postepowania, przeprowadził wymagane postępowanie, a następnie decyzją nr [...] z dnia 1 grudnia 2020 r., działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b i art. 99 ust. 2 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1268 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o skierowaniu S. P. (dalej strona, skarżący) na badanie lekarskie prowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami kat. A,B,C i T.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu 26 października wpłynęła do organu pisemna informacja z dnia 15 października 2019 r. z Komendy Miejskiej Policji w C. wraz z notatką urzędową o zdarzeniu, w którym skarżący uczestniczył, z której wynikało m.in. iż kierowca "stracił przytomność podczas jazdy i nie się stało, nie pamięta okoliczności". W ocenie organu istnieją uzasadnione i faktyczne zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, co uzasadnia skierowanie na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W wyniku ustalenia przez organ pierwszej instancji, iż w wyznaczonym i wymaganym czasie skarżący nie poddał się wymienionym badaniom lekarskim, organ pierwszej instancji decyzją z dnia 27 maja 2021 r. nr [...] zatrzymał [...] nr druku [...]. Jednak w wyniku złożonych odwołań – osobistego skarżącego i jego pełnomocnika, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej Kolegium, organ odwoławczy) decyzja z dnia 1 września 2021 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości oraz umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdziło, że wobec bezskutecznego doręczenia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie (do matki skarżącego, mimo iż skarżący reprezentowany był przez pełnomocnika), które nie wywołało skutków prawnych, postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy stało się bezprzedmiotowe. W zaistniałej sytuacji obowiązkiem organu pierwszej instancji jest prawidłowe doręczenie decyzji organu w sprawie skierowania na badania lekarskie.

Decyzja ta doręczona została skarżącemu prawidłowo w dniu 15 września 2021 r. (odebrana przez matkę skarżącego).

Pismem z dnia 27 września 2021 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji kierującej go na kontrolne badania lekarskie. Wskazał, iż organ pierwszej instancji ponownie w sposób nieprawidłowy kieruje do niego korespondencję, nie pytając o jego pełnomocnika oraz wskazując na nieznaną mu decyzję.

Odnosząc się do decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, podniósł iż organ w podstawie prawnej przywołał przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b i ar.t 99 ust. 2 pkt 1 lit.a ustawy o kierujących pojazdami. Podkreślił, iż przesłanka z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit.a - kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po spożyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu w jego przypadku nie miała miejsca. Wyjaśnił, iż z lapidarnego uzasadnienia tej decyzji wynika, iż powodem skierowania na badania lekarskie była notatka policyjna o zdarzeniu w dniu 15 października 2019 r., z której wynika, iż najechał na barierę energochłonną wskutek utraty przytomności, podczas gdy, organ pierwszej instancji prowadząc inne postępowanie w sprawie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ustalił, iż przyczyną tego zdarzenia była pęknięta opona. Stąd też, w jego ocenie, wydanie kwestionowanej decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b jest bezpodstawne. Nie można bowiem w tym przypadku mówić o uzasadnionych zastrzeżeniach co do stanu jego zdrowia.

Dodatkowo skarżący zarzucił wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego dotyczących wydania decyzji i jej uzasadnienia., gdyż nie zawiera ona uzasadnienia ani prawnego, ani faktycznego. Nadto organ naruszył przepisy art. 77, art. 7 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego wydając rozstrzygnięcie bez uprzedniego wyjaśnienia sprawy , zebrania i oceny materiału dowodowego.

W jego ocenie organ nie może bezkrytycznie podchodzić do wszystkich otrzymanych informacji i zawiadomień. Jest zobowiązany do analizy wszystkich otrzymywanych sygnałów co do stanu zdrowia kierowcy oraz do oceny czy uzyskane informację i zawiadomienia są wiarygodne i wystarczające umotywowane do powzięcia obaw co do potencjalnej niesprawności kierowcy do prowadzenia pojazdów. Jakikolwiek automatyzm jest niedopuszczalny. Wniosek Komendy Miejskiej Policji oparty został na lakonicznej wzmiance w notatce policyjnej i nie zawierał żadnych dowodów wskazujących na to, iż stan zdrowia skarżącego nie pozwala na kierowanie pojazdami. Podkreślając, iż przesłanką skierowania na badania są zastrzeżenia organu decyzyjnego a nie wyłącznie podmiotu wnioskującego, stwierdził, że ustalenie w tym zakresie nie mogą opierać się wyłącznie na wniosku organu kontroli ruchu drogowego i powinny być wykazane w toku postępowania wyjaśniającego.

Dodał, iż warunkiem przesądzającym o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie jest uzyskanie wiarygodnych informacji o stanie zdrowia kierowcy wskazujących z dużym prawdopodobieństwem na istotne zmniejszenie sprawności organizmu kierującego pojazdem, a takie okoliczności nie mają miejsca w tym przypadku.

Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 6 grudnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania, odwołał się do regulacji zawartej w art. 99 ustawy o kierujących pojazdami wskazując, że z charakterystyki tych przepisów wynika, że decyzja o skierowaniu kierowcy na badania opiera się w znacznym stopniu na uznaniowości, na co wskazuje skonstruowanie hipotezy poprzez zastosowanie klauzuli generalnej w postaci terminu "uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia". Jest to pojęcie nieostre, niedookreślone i wymaga każdorazowo ustalenia czy okoliczności konkretnej sprawy można zakwalifikować jako mieszczące się rozpatrywanym pojęciu. Wymienione przepisy służą ochronie bezpieczeństwa ruchu drogowego wymagając, aby organ uprawniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymały jej osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także kontrolował czy nie utraciły one tych warunków. Elementem inicjującym to postępowanie jest istnienie materialnoprawnej przesłanki w postaci "uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia".

W niniejszej sprawie przesłanką wszczęcia postępowania był wniosek Komendy Miejskiej Policji w związku z okolicznościami zdarzenia zaistniałego w dniu [...] r. Z notatki rzędowej funkcjonariusza Policji wynika, ze kierujący pojazdem skarżący stracił przytomność podczas jazdy, skutkiem czego najechał na barierę energochłonną. Funkcjonariusz zanotował, że "kierujący nie wiedział co się stało, nie pamięta okoliczności". Notatka sporządzona została bezpośrednio po zdarzeniu. Nawet tak krótki opis zachowania skarżącego w trakcie prowadzenia pojazdu nasuwa zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego.

Kolegium stwierdziło, że funkcjonariusz Policji jest osobą zaufania publicznego i nie ma podstaw, aby nie dać wiary jego spostrzeżeniom dokonanym bezpośrednio po tym zdarzeniu. W notatce nie ma mowy o żadnej pękniętej oponie, która miała być przyczyną najechania na barierę energochłonną.

Oceniając incydent związany z utratą przytomności skarżącego (nie wiadomo z jakich przyczyn) należy stwierdzić iż jest on niebezpieczny zarówno dla samego skarżącego jak i innych uczestników ruchu drogowego. Nie jest rzeczą organów poszukiwanie przyczyn takiego stanu zdrowia skarżącego. W tej materii winni wypowiedzieć się lekarze o odpowiedniej specjalności. W postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie istotne jest uzyskanie informacji o uzasadnionych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia kierowcy, a nie prowadzenie postępowania dowodowego w celu wykazania jego stanu zdrowia. Niewątpliwie notatka służbowa funkcjonariusza Policji posiada walor wiarygodności a opisane zdarzenie – utrata przytomności skarżącego w trakcie prowadzenia przez niego pojazdu, stanowi zagrożenie w ruchu drogowym, mogące prowadzić nawet do katastrofy w ruchu lądowym. O tym czy cierpi on na jakąś chorobę oraz czy ma on wpływ na możliwość kierowania przez niego pojazdem powinien wypowiedzieć się lekarz w badaniu lekarskim, na które kierowca jest skierowany. Na poparcie swego stanowiska organ odwołał się do orzecznictwa sądowego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, iż w wyniku pomyłki pisarskiej błędnie oznaczono przedmiotową decyzję w piśmie przewodnim informującym o jej doręczeniu. W zakresie zarzutu, iż organ nie pyta o pełnomocnika skarżącego wyjaśnił, iż obowiązek taki nie wynika z żadnego przepisu, wręcz przeciwnie, to na pełnomocniku ciąży obowiązek ujawnienia się w każdej sprawie poprzez dołączenie pełnomocnictwa. Następnie Kolegium podniosło, iż nie polega na prawdzie stwierdzenie odwołującego, iż Starosta w sprawie decyzji o skierowania strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji dokonał innych ustaleń. Fragment zawarty w uzasadnieniu tamtej decyzji o najechaniu na ostry przedmiot i prawdopodobne pęknięcie opony, to nie ustalenia organu, lecz przypuszczenie strony przywołane w tym uzasadnieniu. Notatka Policji nic nie wspomina o żadnej oponie. W świetle powyższego organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o konieczności zweryfikowania stanu zdrowia skarżącego w aspekcie istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami co zdecydowało utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji .

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skargę na powyższą decyzję Kolegium wniósł skarżący, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji i umorzenia postępowania, względnie uchylenia decyzji obu instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono obrazę przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- art. 7 i 77 § 1 w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie a całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, i brak jego wnikliwej oceny,

- art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i nie odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania.

- art. 39 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe doręczenie mu decyzji organu pierwszej instancji

oraz naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy

o kierujących pojazdami poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że wobec skarżącego istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia, będące przesłanką skierowania na badania lekarskie.

W uzasadnieniu skargi rozwinął postawione zarzuty podkreślając, iż sprawa nie została należycie zbadana i przygotowana do rozstrzygnięcia. Podkreślił wadliwą ocenę przez organ prowadzący postępowanie przedłożoną w sprawie notatkę funkcjonariusza Policji, powołując się w tym zakresie na wyrok tut. Sądu sygn. akt II SA/Gl 425/21 i akcentując, iż wobec doręczenia mu decyzji po upływie roku od zdarzenia straciły aktualność stawiane zarzuty co do stanu jego zdrowia, w żaden sposób w tym czasie nie potwierdzone. Odwołując się do orzecznictwa sądowego podkreślił, iż działania organu nie mogą być automatyczne i wymagają ustalenia uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2022 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał jego osobistą skargę. Podkreślił, iż ponowne doręczenie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie nastąpiło po upływie długiego czasu i organ administracji powinien był rozważyć czy nie ustały przesłanki skierowania skarżącego na te badania lekarskie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej,

a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji i decyzji ja poprzedzającej nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy i powodowały konieczność uwzględnienia skargi.

Decyzja administracyjna nakładająca na stronę obowiązek poddania się badaniu lekarskiemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, została oparta na treści art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami. W świetle tych regulacji materialnoprawnych, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia. Badaniu lekarskiemu podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia (art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy).

Starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w art. 99 ust. 1:

1) z urzędu - na podstawie:

a) informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - w zakresie, o którym mowa w ust. 1,

b) zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2;

2) na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (art. 99 ust. 2 ustawy).

W świetle orzecznictwa sądowego interpretującego powyższe unormowania ustawy w tym wyrażenie "uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy", uzasadnione i poważne zastrzeżenia winny mieć swoje źródło w tego rodzaju informacjach o stanie zdrowia, z których z dużym prawdopodobieństwem wynika, że u posiadacza prawa jazdy mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do możliwości jego dalszego bezpiecznego udziału w ruchu drogowym. Podkreśla się zatem, że takie informacje mogą wynikać m.in. z orzeczeń lekarskich, z karty informacyjnej leczenia szpitalnego, czy chociażby z opinii o stanie zdrowia sporządzonej przez lekarzy specjalistów. Wątpliwości organu co do stanu zdrowia kierowcy muszą dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Za uzasadnione i poważne można uznać jedynie takie, z których przynajmniej z dużą dozą prawdopodobieństwa wynika, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do możliwości dalszego jego udziału w ruchu drogowym. Jednocześnie przyjmuje się, że nie jest konieczne uzyskanie przez organ pewności co do istnienia takich przeciwwskazań, bowiem kwestia zdolności do prowadzenia pojazdu będzie dopiero weryfikowana w toku specjalistycznego badania, na które kierowca ma być skierowany. Niezbędne jednak jest wysokie prawdopodobieństwo istotnego zmniejszenia sprawności do prowadzenia pojazdów w ruchu drogowym, co musi być potwierdzone przez właściwego starostę w toku przeprowadzonego postępowania. Właściwy organ administracji, po otrzymaniu informacji, poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy, winien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy (tak słusznie Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 514/19, LEX).

Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji odwołuje się do treści wniosku

o skierowanie skarżącego na badania lekarskie Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] r., jak również przekazanej temu organowi przy piśmie z dnia [...] r. notatki urzędowej z dnia [...] r. sporządzonej przez funkcjonariusza Policji. Notatka ta była wyłączną podstawą materialną wniosku Komendanta skierowanego do Starosty, jak również wydanej przez ten organ decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. W treści tej notatki funkcjonariusz zapisał, iż "w dniu [...]r. o godz. 15.00 w C. przy ul. [...], skarżący kierujący pojazdem marki [...] o nr rej [...], stracił podczas jazdy przytomność, na skutek czego najechał na barierę energochłonną". Dalej stwierdził "osoba straciła przytomność podczas jazdy, nie wie co się stał, nie pamięta okoliczności".

Jak już podkreślono, powołane na wstępie regulacje prawne nie wskazują precyzyjnie, jakie zastrzeżenia należy uznać za wystarczające do skierowania dane go kierowcy na badania lekarskie. Oznacza to, że właściwy organ administracji, po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy, powinien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy. Sformułowanie, że mają być one uzasadnione oznacza zatem przede wszystkim, że powinny być one oparte na wiarygodnych podstawach. Organ powinien mieć przy tym na względzie cel ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym i w sytuacji gdy uzyska wiarygodne informacje, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami powinien wydać decyzję o skierowaniu na badanie lekarskie. Oczywistym zatem być musi, że dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów sformułowanie, że mają być uzasadnione oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1051/16, LEX nr 2118707).

W niniejszej sprawie, za takie wiarygodne podstawy z pewnością można uznać wniosek Komendy Miejskiej Policji w C. z dnia [...] r. Przedstawione w uzasadnieniu wniosku okoliczności, związane ze zdarzeniem z dnia [...] r. nie pozostawiają wątpliwości, że istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. Jak wynika z akt sprawy skarżący utracił przytomność wskutek czego najechał na barierę energochłonną, następnie oświadczył, że nie wie co się stało i nie pamięta tej okoliczności. Opisane we wniosku zdarzenie, zostało ocenione przez organy orzekające w tej sprawie jako okoliczność uzasadniającą poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, a co za tym idzie co do możliwości sprawnego prowadzenia pojazdów. Zdaniem Sądu, jeżeli z dokumentów wynikały uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia strony pod kątem możliwości kierowania pojazdami, to nie można skutecznie zarzucać organowi, że wziął te okoliczności pod uwagę. To nie rolą organu w tym postępowaniu jest ocena stanu zdrowia kierującego, a wydaje się, że tego w istocie domaga się skarżący skoro oczekiwał od organu weryfikacji informacji przestawionych przez funkcjonariuszy policji w notatce służbowej.

Sąd zaznacza, że do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie nie jest konieczne stwierdzenie w postępowaniu administracyjnym, że stan zdrowia kierowcy uniemożliwia kierowanie pojazdami. Istotne jest to, aby istniały zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, posiadanie uprawnień do kierowania pojazdami warunkuje zarówno sprawność fizyczna, jak i psychiczna. Tym samym Sąd uznaje, że organy administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy w sprawie, dokonały jego wnikliwej analizy, a sporządzona notatka służbowa przesłana organowi w pełni uzasadniała wydanie zaskarżonej decyzji. Należy przy tym podkreślić, że samo wydanie decyzji kierującej na badanie lekarskie nie musi łączyć się z pewnością, co do istnienia przeciwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami. Organ nie musi zatem udowodnić, że takowe istnieją, a wystarczającym jest jedynie prawdopodobieństwo istnienia tych okoliczności. Ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii pozostawione zostało uprawnionym lekarzom. Powyższe oznacza, że skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnienia do kierowania, lecz jego celem jest wyjaśnienie istniejących w tym przedmiocie wątpliwości. Poddając się takim badaniom kierowca umożliwia zatem wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości przez uprawniony personel medyczny.

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego, organy rozstrzygając niniejszą sprawę nie naruszyły przepisów prawa, oparły się na prawidłowo zebranym materiale dowodowym i nie można działaniom organów przypisać chęci szykanowania czy nękania strony. Zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do przyjęcia, że w przypadku skarżącego istniały uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia, uzasadniające skierowanie go na badanie lekarskie, mające na celu stwierdzenie bądź wykluczenie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Podkreślić należy, że podstawą do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie jest wiarygodna informacja o zastrzeżeniach, co do stanu zdrowia kierującego pojazdem, a nie ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów. Dla skierowania na badania lekarskie wystarczające jest jedynie prawdopodobieństwo istnienia tych okoliczności (przeciwskazań zdrowotnych). Wbrew zarzutom skargi organ nie ma uprawnień, aby dokonać samodzielnie oceny stanu zdrowia strony opierając się chociażby na zaświadczeniu lekarskim przedłożonym przez stronę.

Niewątpliwie organ podejmując decyzję o skierowaniu konkretnej osoby fizycznej na badanie lekarskie celem ustalenia czy istnieją przeciwwskazania do kierowania pojazdem, musi każdorazowo wyważyć dwa sprzeczne interesy - interes prywatny osoby kierowanej na badanie i interes publiczny, którym jest bezpieczeństwo osób poruszających się po drogach oraz ocenić, który z nich w danej sprawie wymaga większej ochrony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 509/15, LEX nr 2231507). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy słusznie przyjęły prymat interesu publicznego, tj. bezpieczeństwa innych użytkowników ruchu nad interesem prywatnym skarżącego.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego i jego pełnomocnika, iż ponowne doręczenie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie nastąpiło po upływie długiego czasu i wobec powyższego organ administracji powinien był rozważyć czy nie ustały przesłanki skierowania skarżącego na te badania lekarskie, nie może wpłynąć na zmianę stanowiska w sprawie. Fakt, iż doręczenie decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie nastąpił po upływie znacznego czasu od jej wydania i zdarzenia będącego podstawą do jej wydania, nie może mieć wpływu na jej ocenę jej prawidłowości. Organ pierwszej instancji działał niezwłocznie, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Przywołany w skardze wyrok tut. Sądu dotyczył innej sprawy w zupełnie innych okolicznościach faktycznych, stąd nie może być on miarodajny w niniejszej sprawie.

Sąd nie stwierdził również uchybień przepisów postępowania, które miały bądź mogły mieć wpływ na wynik sprawy, strona wniosła skutecznie odwołanie od decyzji

i miała możliwość przedstawienia własnego stanowiska.

Wobec powyższego, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę. W konsekwencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.