Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2644/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2012 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. skargę oddala II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r.pr. M.B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez K.K. jest decyzja Wojewody [...] z [...] października 2011 r. Nr [...] wydana po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] .

Wymienioną decyzją z [...] sierpnia 2011 r. organ architektoniczno-budowlany, w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 ze zm., dalej: Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z 21 czerwca 2011 r. złożonego przez J.M. , zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na nadbudowę, rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (kat. obiektu I) według projektu indywidualnego wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, związanymi z tym obiektem, na terenie działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...] , [...] , [...] , położonych w miejscowości [...] , gmina [...] . W uzasadnieniu tego orzeczenia organ wskazał, że inwestor złożył kompletny wniosek o uzyskanie pozwolenia na nadbudowę, rozbudowę i przebudowę przedmiotowej inwestycji, tj. zawierający projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi, zgodny z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] , dotyczącego obszaru wsi [...] i [...] , gmina [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] 2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z 2006 r., poz.[...] ) oraz zawierający oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K.K. , która w piśmie z 5 września 2011 r. wskazała na istnienie rażących różnić pomiędzy projektem przedmiotowej inwestycji, a sytuacją istniejącą w przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i [...] (zamiast [...] ). Podniosła, że nie wyraża zgody na nadbudowę, rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego usytuowanego północną ścianą w ostrej granicy. Wskazała jednocześnie, że przebieg błędnie opisanych granic przedstawia analiza wykonana przez geodetę uprawnionego, którą to odwołująca się złożyła wraz odwołaniem.

Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2011 r. Nr [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania K.K. od decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji przedstawioną w sprawie. Stwierdził, że inwestor spełnił warunki wymagane w procedurze ubiegania się o pozwolenie na budowę, czyli określone w art. 32, art. 33 i art. 34 ust. 1-3 ustawy - Prawo budowlane, tj. złożył kompletny wniosek, a w takiej sytuacji organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Zaznaczył przy tym, że inwestycja zaprojektowana jest zgodna z ustaleniami planu obowiązującymi na terenie działek inwestycyjnych, albowiem z § 26 ust. 6 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] , dotyczącego obszaru wsi [...] i [...] , zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] 2006 r. wynika, iż "dla istniejącej zabudowy, znajdującej się w części między linią rozgraniczającą ulicy (drogi), a wyznaczonymi w planie liniami zabudowy, plan dopuszcza poza bieżącą konserwacją tej zabudowy także możliwość jej przebudowy i nadbudowy w istniejącym obrysie budynku, a rozbudowę i odtworzenie jedynie w granicach obszaru wyznaczonego przez linie zabudowy". Organ odwoławczy wskazał też, że inwestycja została zaprojektowana z zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002r., poz. [...] 0 ze zm.), tzn. rozbudowa budynku istniejącego w pasie szerokości 3,0 m wzdłuż tej granicy ma zachowane dotychczasowe wymiary, budynek jest nadbudowywany o jedną kondygnację, w nadbudowywanej ścianie od granicy działki nie ma otworów okiennych i drzwiowych. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, organ odwoławczy podał, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył oryginalną aktualną mapę sytuacyjno-wysokościową dla celów projektowych sporządzoną przez uprawnionego geodetę, przyjętą do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w [...] . Jednocześnie wskazał, że sprawy i spory w przedmiocie rozgraniczenia działek budowlanych należą do kompetencji sądów powszechnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2011 r. skarżąca - K.K. podniosła, że decyzja ta "radykalnie narusza prawo". Skarżąca wskazała, że zaprojektowany budynek znacząco odbiega od twierdzenia organu zawartego w zaskarżonej decyzji, a dotyczącego § 12 ust 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Pismem z 9 maja 2012 r. ustanowiony w sprawie dla skarżącej K.K. pełnomocnik z urzędu - r.pr. M.B. uzupełniła skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Rozszerzając argumentację podniesioną w skardze, pełnomocnik wskazała, że w przedmiotowej sprawie doszło do sytuacji, w której inwestor całkowicie zignorował dotychczas istniejące granice sąsiadujących ze sobą nieruchomości. Tym samym dokonanie planowanej przebudowy będzie miało niekorzystne skutki dla nieruchomości należącej do skarżącej. Zaskarżonej decyzji w kontekście tej okoliczności pełnomocnik skarżącej zarzuciła:

-rażące naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy przejawiający się przede wszystkim w zaniechaniu przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego pod kątem zgodności planowanej inwestycji z § 4 ust. 1 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w szczególności dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy tj.:

a) analizy przebiegu granic sporządzonej przez geodetę uprawnionego M.W. z 5 września 2011 r.,

b) protokołu granicznego z 18 lipca 1983 r.,

c) postanowienia Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego;

-rażące naruszenie art. 7, art. 10, art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu skarżącej, a tym samym utrzymanie w porządku prawnym decyzji administracyjnej naruszającej prawo bez wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia, podnoszonych przez skarżącą okoliczności związanych z usytuowaniem budynku po planowanej przebudowie oraz pominięcie istotnej okoliczności, że przy sporządzaniu przez inwestora projektu budowlanego doszło do omyłki co do przebiegu granic sąsiedzkich i takie błędne granice zostały wzięte pod uwagę przy sporządzeniu zaskarżonej decyzji, co powoduje szereg uciążliwości dla nieruchomości należącej do skarżącej;

-naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 4 ust. 1 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 i ust 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej zgody inwestorowi na rozbudowę domu w wyniku błędnego ustalenia, iż planowana przebudowa nie ingeruje w stan istniejący na gruncie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zarzuty w niej podniesione Sąd uznał za bezpodstawne. Jednocześnie, nie będąc związany treścią skargi (uzupełnionej pismem procesowym pełnomocnika skarżącej) i argumentami w niej wywiedzionymi, Sąd -kontrolując sprawę- nie dopatrzył się takich nieprawidłowości w działaniu organów orzekających, które winny skutkować co najmniej uchyleniem wydanych w tym postępowaniu decyzji.

Przypomnienia wymaga, iż przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] z [...] października 2011 r. Orzeczenie to zapadło w sprawie wszczętej przez organ architektoniczno-budowlany na wniosek inwestora - J.M. (zawarty w piśmie z 21 czerwca 2011 r.), a sprawa dotyczyła pozwolenia na nadbudowę, rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (kat. obiektu I), według projektu indywidualnego wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, związanymi z tym obiektem na terenie działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...] , [...] , [...] , położonych w miejscowości [...] , gmina [...] . Z załączonej do wniosku dokumentacji budowlanej wynika, że roboty zaplanowano w budynku mieszkalnym jednorodzinnym – parterowym, niepodpiwniczonym, pokrytym dachem jednospadowym o powierzchni użytkowej 62,22 m², a objęte projektem prace obejmują: dobudowanie na parterze podcienia wejściowego, budowę schodów, rozbiórkę dachu i istniejących ścianek kolankowych do stropu nad parterem, wybudowanie nowych ścian na piętrze, wybudowanie na piętrze ścianek działowych i budowę nowego dachu oraz wykonanie ocieplenia. Po nadbudowie, rozbudowie i przebudowie budynek ma mieć powierzchnię użytkową 122,14 m². Nadto, z dokumentacji tej, a dokładnie z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż budynek objęty pozwoleniem na budowę znajduje się w ostrej granicy działek o nr ewid. [...] i [...] (stanowiącej własność skarżącej). Z dokumentacji tej wynika również, że rozbudowa budynku polegająca na dobudowaniu na parterze podcienia wejściowego, ma nastąpić w kierunku przeciwnym do działki o nr ewid. [...] , a w ścianie nadbudowanej budynku od strony tej działki nie przewidziano żadnych otworów okiennych i drzwiowych.

Dostrzegając powyższe wskazać zatem należy, iż ww. wniosek uruchomił postępowanie, w którym właściwy organ miał obowiązek zbadać, czy odpowiada on wymogom przewidzianym w art. 32, art. 33, art. 34 ust. 1 – 3 Prawa budowlanego, a w razie stwierdzenia, że jest on kompletny i zgodny z prawem, obowiązany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę dla opisanej powyżej inwestycji (v. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Przepis art. 33 ustawy Prawo budowlane określa wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego. Do wniosku takiego należy załączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego - odpowiadającego warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (o ile jest wymagana) bądź w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu (art. 33 ust. 1 pkt 2 i art. 34 ustawy Prawo budowlane), a także oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podstawową zaś powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu jest zbadanie, w oparciu o art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, czy złożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku tego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, czy projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz, czy projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i zaświadczenia wskazane w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

Kierując się powyższym i mając na względzie akta sprawy Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie w obu instancjach prawidłowo przeanalizowały przedstawione wraz z wnioskiem inwestora dokumenty i zasadnie przyjęły, że są one kompletne i umożliwiają pozytywne dla inwestora załatwienie sprawy.

Do wniosku załączono: oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na prawidłowym wzorze i prawidłowo wypełnione, projekt budowlany w 4 egzemplarzach wraz z wszystkimi wymaganymi z uwagi na charakter inwestycji opiniami i uzgodnieniami, w tym wraz z ekspertyzą techniczną sporządzoną przez osobę z uprawnieniami w specjalności architektoniczno-konstrukcyjnej. W dokumentacji tej znalazł się również wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dotyczącego obszaru wsi [...] i [...] gm. [...] , z którego wynika, że inwestycja przewidziana została na terenie oznaczonym w planie symbolem 9 MR/MN, tj. o przeznaczeniu terenu pod zabudowę zagrodową i mieszkaniową jednorodzinną. Analiza ustaleń szczegółowych planu dla terenu oznaczonego tym symbolem (a zawartych w § 24, a nie jak błędnie wskazał organ odwoławczy w § 26), nie wykazała zaś, aby inwestycja, tj. objęte nią prace naruszały którykolwiek zapis planu (na co zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji). Przede wszystkim wskazać trzeba, że plan dopuszcza na ww. terenie adaptację istniejącej i realizację nowej zabudowy, a także -dla istniejącej zabudowy- możliwość jej przebudowy i nadbudowy w istniejącym obrysie budynku, a rozbudowę jedynie w granicach obszaru wyznaczonego przez linie zabudowy (v. § 24 ust. 6 pkt 2), co bezspornie inwestycja spełnia. Inwestycja nie narusza również ustaleń planu co do nieprzekraczalnej wysokości zabudowy i architektury dachu. Nadto, analiza znajdującego się w projekcie budowlanym planu zagospodarowania terenu nie wykazała, aby projekt w tym zakresie naruszał przepisy, w tym techniczno-budowlane, na co również prawidłowo wskazał organ odwoławczy przywołując § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Z tych też przyczyn nie można uznać, aby w sprawie nie przeprowadzono prawidłowego i wymaganego -z uwagi na jej charakter- postępowania wyjaśniającego. Wszystkie te okoliczności, które mogły mieć znaczenie prawne w sprawie zostały ocenione i znajduje to wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji orzekających w tej sprawie.

Tak dokonanej oceny nie zmieniają zarzuty podniesione w skardze i w piśmie ją uzupełniającym.

Skarżąca, kwestionując wydane w sprawie pozwolenie na budowę podnosi, że projektowana przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku nie może być zaakceptowana z uwagi na istniejący spor co do przebiegu granicy między jej działką a działką inwestora o nr ewid. [...] . Zdaniem skarżącej, należało w sprawie przede wszystkim bezspornie wyjaśnić przebieg tej granicy, a dopiero potem zatwierdzić projekt budowlany.

Sąd oceniając sprawę nie znalazł podstaw do uwzględnienia tak sformułowanych zarzutów. Dokonując takiej oceny Sąd za prawidłowe przede wszystkim uznał stanowisko Wojewody [...] przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, który wskazał, że kwestie rozgraniczeniowe i związane z tym spory należą do kompetencji sądów powszechnych. Uwzględnienie zaś warunków inwestycyjnych (również faktu, iż inwestycja ma miejsce w ostrej granicy) nastąpiło w oparciu o przedłożone do akt sprawy: ekspertyzę techniczną rozbudowywanego budynku, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] oraz oryginalną i aktualną mapą sytuacyjno-wysokościową dla celów projektowych sporządzoną przez uprawnionego geodetę i przyjętą do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w [...] . Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do podzielenia zarzutów skargi, w szczególności naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Sąd nie podzielił też tych zarzutów, które odwołują się do przepisów rozporządzenia wykonawczego z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zaznaczyć przy tym trzeba, że zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 3 tego rozporządzenia (powołanym przez stronę skarżącą), w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Wskazując na naruszenie tej normy prawnej skarżąca w żaden sposób nie wyjaśniła, na czym to uchybienie ma polegać, a Sąd analizując dokumentację budowlaną nie stwierdził, aby planowana rozbudowa została zaprojektowana z naruszeniem warunków technicznych. Spór co do granicy przebiegającej pomiędzy działką skarżącej a działką inwestora jeszcze o takim naruszeniu nie stanowi.

Konkludując, zdaniem Sądu, organy zbadały w sprawie całokształt materiału dowodowego, przeanalizowały przepisy i w oparciu o tak przeprowadzone postępowanie wydały prawidłowe rozstrzygnięcia. Ustalenia organów znajdują zaś potwierdzenie w aktach sprawy.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 i art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), należało orzec jak w sentencji.