Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1630/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2006 r. sprawy ze skargi E. i K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących E.i K.G. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] października 2002r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wykonania bramy przesuwnej wraz z furtką zagradzającą ulicę [...]. od strony ul. [...] oraz fragmentu ogrodzenia od ulicy [...], wykonanego na terenie działki ewid. Nr [...] w P. stanowiącej własność Gminy P. i określonej w wypisie i wyrysie rejestru gruntów jako droga.

W uzasadnieniu decyzji organ administracji wyjaśnił, iż postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte ze skargi Państwa B. N., W. N., P. N. i I. R. W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że teren spornej działki na której posadowiono bramę przesuwną i ogrodzenie o nr ewid. Nr [...] został przejęty na własność Gminy P. prawomocną decyzją z dnia [...] maja 1996 r. Nr [...]. Bramę oraz furtkę wykonano w oparciu o zgłoszenie z dnia [...] lipca 1998r., złożone w organach administracji architektoniczno-budowlanej. Urząd Gminy P. nie wniósł sprzeciwu, uznając jednocześnie, że w/w zgłoszenie spełnia wymogi określone art. 30 ust. la Prawa budowlanego. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji złożyli B., W. i P. N. Skarżący wskazali, iż inwestor nie dołączył dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co stanowi naruszenie art. 30 ust. la ustawy Prawo budowlane. Ponadto zagrodzenie ul. [...] narusza warunki planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. i uniemożliwia dojazd do działek skarżących.

Po rozpatrzeniu wniosku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2003r. działając na podstawie art. 157 § 1 i 2, oraz art. 158 § 1 Kpa (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 z późn. zm.)- odmówił

stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] lutego 2002r. nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] lipca 1996r. znak [...]o pozwoleniu na budowę wynika, iż zarówno brama przesuwna od ulicy [...], jak również ogrodzenie od ulicy [...] zostały wykonane na podstawie powyższego pozwolenia na budowę. W planie zagospodarowania działki stanowiącym załącznik do zatwierdzonego projektu budowlanego ulice [...] opisano jako drogę wewnętrzną. Legalność wykonanych prac jest w świetle powyższych ustaleń bezsporna.

Prawidłowo zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie. Organy nadzoru budowlanego nie mogą, zgodnie z obowiązującymi przepisami, nakazać rozbiórki takich obiektów. Nie należy, bowiem, do ich kompetencji ocena ostatecznych rozstrzygnięć innego pionu administracji -administracji architektoniczno - budowlanej.

Organ podkreślił, iż badanej decyzji nie można zatem zarzucić by w sposób rażący naruszała prawo, nie zawiera też innych, wymienionych w treści art. 156 § 1 K.p.a. kwalifikowanych wad.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli B., W. i P. N. Wskazali, iż w chwili obecnej nie mają dojazdu do ich działek, natomiast zagrodzenie ulicy [...]narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje, że ulica [...] jest ulicą przelotową i jedynym ciągiem komunikacyjnym do obsługi ich działek.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2005r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...].05.2005r., sygn. akt [...], odwołania Państwa B. N., W. N. i P. N. - uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]

listopada 2003r. i stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2002r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż podstawę podjętego w sprawie przez organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego rozstrzygnięcia stanowił art. 105 § 1 Kpa. Wobec czego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji PINB w P., kwestią podstawową było ustalenie, czy spełnione zostały przesłanki zawarte w tym przepisie, uprawniające organ administracji do jego zastosowania. Art. 105 § 1 Kpa stanowi, iż w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowe jest postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. Główny Inspektor Nadzoru budowlanego stwierdził, iż w sprawie niniejszej tak rozumiana bezprzedmiotowość nie zaistniała. Bezzasadność żądania stron musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania, gdyż będzie to niezgodne z prawem uchylanie się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Z wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...].04.1998r. (pismo Burmistrza Gminy P. z dnia [...].12.1999r., znak: [...]) wynika, iż działka nr ewidencyjny [...] obr. [...], będąca działką drogową (ulica [...]), znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową i usługową. W dniu składania zgłoszenia, tj. [...].07.1998r. przedmiotowa działka nr [...] stanowiła własność Gminy P.

Kierownik Urzędu Rejonowego w P. decyzją z dnia [...].07.1996r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę ośmiu segmentów mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, położonych w P. przy ul. [...] na działkach nr [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Z planu zagospodarowania działki wynika, iż od strony ulicy [...] znajdować się będzie przesuwana brama oraz pojemnik na odpadki stałe. Przedmiotowa brama wjazdowa znajdować się miała na działce nr [...],

stanowiącej drogę gminą - ulicę [...]. Organ wskazał, iż plan zagospodarowania działki nie obejmował natomiast realizacji ogrodzenia od strony ulicy [...].

W ocenie organu zrealizowanie inwestycji w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania przez organ nadzoru budowlanego. W dniu wydawania kwestionowanej decyzji PINB w P. obowiązywał art. 5 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), który w ust. 1 pkt 1 stanowił m. in., iż obiekt budowlany należy budować, użytkować zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w sposób zapewniający spełnienie wymagań podstawowych dotyczących w szczególności bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, a także w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, obejmującą w szczególności zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Fakt zrealizowania obiektu budowlanego nie stanowił, w ocenie organu odwoławczego, przeszkody do przeprowadzenia postępowania w oparciu o obowiązujący w dniu wydania kwestionowanej decyzji PINB w P., art. 66 Prawa budowlanego. Organ nadzoru budowlanego mógł bowiem przeprowadzić postępowanie w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego, umożliwiający dokonanie oceny m. in., czy obiekt budowlany jest w odpowiednim stanie technicznym lub użytkowany jest zgodnie z przeznaczeniem, w sposób nie zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi i w zależności od dokonanych ustaleń wydanie decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości bądź też odmowa wydania takiej decyzji. Zauważyć należy, iż z pisma Urzędu Gminy w P. Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia [...].10.2000r., znak: [...] wynika, iż "plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje iż ul. [...] będzie stanowić drogę dojazdową do wszystkich właścicieli działek do niej przylegających. Budowa bramy uniemożliwia tym samym dojazd do własnych działek zgodnie z przyjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego".

Biorąc pod uwagę powyższe organ uznał, iż brak było podstaw7 do wydania decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wykonania w \\ robót budowlanych w zakresie objętym właściwością organu nadzoru budowlanego, gdyż w sytuacji, gdy

przedmiotowe obiekty budowlane istnieją, a przepisy prawa przewidują możliwość dokonania kontroli w w/w aspektach wskazanych obiektów budowlanych nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, a tylko jej wystąpienie daje możliwość wydania decyzji na podstawie art. 105 § 1 Kpa. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, wydanie decyzji w oparciu o art. 105 § 1 Kpa, w sytuacji, gdy nie została spełniona podstawowa przesłanka jego zastosowania stanowi rażące naruszenie tegoż przepisu, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli E. i K. G. wnosząc ojej uchylenie

W opinii skarżących decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest sprzeczna z prawem budowlanym i zasadami postępowania administracyjnego. Skarżący nie godzą się przede wszystkim z podstawową tezą decyzji GINB, że w tej sytuacji nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, gdyż nadal istnieją przesłanki umożliwiające merytoryczne rozstrzygnięcie tej konkretnej sprawy, a wydanie decyzji w oparciu o art. 105 § 1 kpa stanowi rażące naruszenie tegoż przepisu.

Odnosząc się kolejno do argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego strona skarżąca podniosła, iż art. 105 § 1 kpa stwierdza, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny staje się bezprzedmiotowe, wydaje się decyzję o umorzeniu postępowania. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w sprawie rozbiórki samowolnie wykonanego ogrodzenia działek ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb [...] oraz śmietnika położonego na w/w terenie. Świadczy o tym zawiadomienie z dnia [...].10.2000 r. znak: [...], w którym jest mowa o samowoli budowlanej dokonanej przez grupę mieszkańców ul. [...] .

Jak potwierdziło prowadzone postępowanie na szczeblu organów nadzoru budowlanego Gminy P., inwestycja ta nie ma charakteru samowoli budowlanej. Takie stanowisko zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] maja 2005 r. sygn. akt [...].

W skardze podkreślono ponadto, że jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie skorzystał z prawa wniesienia sprzeciwu na rozpoczęcie budowy,

uznając tym samym, że nie jest to samowola budowlana, zaakceptował zatem to, iż w konsekwencji oznacza to brak możliwości prowadzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego w odniesieniu do robót budowlanych objętych takim zgłoszeniem. Art. 66 ustawy Prawo budowlane dotyczy kontroli obiektów budowlanych i nakłada obowiązek wydania przez właściwy organ decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości obiektu budowlanego w trzech przypadkach: nieodpowiedniego stanu technicznego, szpecenia swym wyglądem otoczenia i użytkowania niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia. W zaistniałej sytuacji nie zachodzi żadna z przesłanek - wymienianych jako zamknięty katalog - art. 66 Prawa budowlanego. Ponadto działki nr ewid [...] i [...] nie stanowią i nie mogą stanowić (w związku z niespełnieniem podstawowych wymogów prawnych i technicznych) drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia [...] marca 1985 r. o drogach publicznych. Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...].08.2004 r. działki te o nazwie ul. [...] zaliczono -jako drogę w osiedlu mieszkaniowym - do dróg wewnętrznych. Nie ma więc mowy o ograniczeniu dostępu osób trzecich, a w tym przypadku pp. N., do drogi publicznej, ponieważ ul. [...] nie jest drogą publiczną. Wyraźnego zaznaczenia wymaga także fakt. że działki o nr ewid. [...], [...], [...] i [...] będące własnością pp. N. posiadają dostęp do drogi publicznej - ul. [...].

Biorąc pod uwagę powyższe, a zwłaszcza fakt, że sporna inwestycja nie stanowi samowoli budowlanej, a w takiej sprawie toczyło się postępowanie administracyjne decyzja PINB z dnia [...].10.2002 r. o umorzeniu postępowania była prawidłowa, a zatem brak jest przesłanek do przyjęcia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwalifikowanego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa.).

Ponadto Główny Inspektor Nadzoru w uzasadnieniu swojej decyzji powołuje się na wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...].04.1998 r. (pismo Burmistrza Gminy P. z dnia [...].12.1999 r. znak: [...]) oraz kopię uchwały Rady Narodowej Miasta i Gminy P. z dnia [...].02.1987 r. nr [...] nadającej ulicy równoległej do ul. [...] nazwę ul. [...]. Z tych dokumentów wywodzi wniosek, że w dniu zgłoszenia

"

inwestycji, czyli [...] lipca 1998r, działka [...] stanowiła własność Gminy P. Wniosek taki jest nieuprawniony. Uchwała [...]. nadająca bliżej nieokreślonej działce nazwę ul. [...] dotyczyła starego planu zagospodarowania przestrzennego, który przestał obowiązywać [...] lipca 1998r. W nowym planie ([...]) nie było już przewidzianej ul. [...]. Zgodnie z § 102 nowego planu: "Do spraw z zakresu zagospodarowania przestrzennego wszczętych przed dniem wejścia w życie planu, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się ustalenia planu", tym samym działki [...] i [...] przestały być przeznaczone na drogę publiczną. W 1996 roku nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działki: [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 2748m2 została zwrócona właścicielom – W., T. i T. N. /nieruchomość zwrócono po uprzednim wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa/ - którzy wystąpili o podział nieruchomości wg planu, otrzymując stosowne postanowienie z dnia [...] marca 1996, oznaczone numerem [...]. Przedmiotowe postanowienie o podziale nieruchomości stanowiło niezbędny dokument do sporządzenia aktu notarialnego kupna tej nieruchomości przez [...]. Nieprawdą jest także zawarte w uzasadnieniu decyzji GINB zdanie, że "plan zagospodarowania działki nie obejmował realizacji ogrodzenia od strony ul. J.". Wystarczy tu odwołać się do decyzji nr [...] z dn. [...].07.1996 r. zatwierdzającej projekt budowlany 8 segmentów /pozwolenie na budowę/, do której załącznikiem był projekt budowlany. Na projekcie tym oraz uzgodnieniach w Zespole Uzgodnień Dokumentacji plan ZUD Nr [...], działki [...] i [...]określone są jako droga wewnętrzna, ogrodzona od strony ul. J., z wjazdem od ul. W.

Należy także zauważyć, że Wydział Komunikacji Urzędu Wojewódzkiego w [...] wyraźnie potwierdził, że ulica [...] nie może mieć dostępu do głównej drogi -ulicy [...], uznając tym samym, że jej zagospodarowanie i zamknięcie było zgodne z planem zatwierdzonym w Zespole Uzgodnień Dokumentacji Urzędu Wojewódzkiego, czyli jako wewnętrznego ciągu komunikacyjnego. Wydzielona i ogrodzona nieruchomość (określana jako ul. [...]) stanowi faktycznie jedynie drogę dojazdową do ośmiu domów jednorodzinnych. Po drodze tej nie będzie mógł się odbywać inny ruch niż

wewnętrzny, gdyż droga nie spełnia, wymogów drogi publicznej i nie ma charakteru drogi publicznej. Charakter tej drogi był także przedmiotem oceny w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...].06.2002 r. sygn. akt [...], który to sąd uznał ją za wewnętrzną drogę dojazdową do działek powstałych jedynie w wyniku podziału nieruchomości głównej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł ojej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapadła z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Sąd nie podziela stanowiska organu, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego rażąco narusza art. 105 k.p.a.

W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie w sprawie rozbiórki samowolnie wykonanego ogrodzenia działek ewidencyjnych o nr [...] i [...] w P. stanowiących ulicę [...].

Po przeprowadzonym postępowaniu, z którego ustaleń wynikało, iż ogrodzenie i brama powstały na podstawie zgłoszenia inwestora z dnia [...] lipca 1998r. złożonego w organach architektoniczno - budowlanych, zaś burmistrz P. nie wniósł sprzeciwu w niniejszej sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie organ ten pismem z dnia [...]

października 2002r. nr [...] przekazał sprawę wykonania bramy przesuwnej i ogrodzenia wg właściwości Wydziałowi Komunikacji Urzędu Gminy w P., uznając, iż w tej sprawie właściwy jest inny organ.

Z akt sprawy wynika ponadto, iż zarówno brama od ulicy [...], jak również ogrodzenie od ulicy [...] zostały zatwierdzone ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] lipca 1996r., którym jednocześnie udzielono pozwolenia na budowę powyższych obiektów. Zarówno bowiem ogrodzenie, jak i brama zostały zamieszczone w planie zagospodarowania terenu stanowiącym część zatwierdzonego projektu budowlanego. Skoro zatem brama i ogrodzenie zostały wykonane na podstawie ostatecznej decyzji, brak było podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego w tej sprawie. Podkreślenia wymaga, iż postępowanie administracyjne prowadzone było w sprawie rozbiórki samowolnie wykonanego ogrodzenia i w tym zakresie nastąpiło umorzenie postępowania. Prowadzenie postępowania z innych przyczyn, np. art. 66 Prawa budowlanego. .;• sugeruje to Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wymagałoby chociażby zawiadomienia stron postępowania. Strona musi wiedzieć jaki jest zakres toczącego się postępowania w jej sprawie. Inne bowiem są możliwości obrony praw strony na podstawie art. 66, a inne w przypadku prowadzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej. Umorzenie postępowania przed organem nadzoru budowlanego dotyczyło zatem jedynie rozbiórki samowolnie wykonanego ogrodzenia działek, nie zaś, jak twierdził to organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji całego postępowania w zakresie nadzoru budowlanego.

W niniejszym przypadku sporne obiekty powstały na podstawie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę na gruncie należącym wprawdzie obecnie do Gminy P., jednakże z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, aby ulica [...] miała charakter drogi publicznej. Ustaleń takich nie poczynił również Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Z przywołanych w uzasadnieniu organu I instancji uzgodnień w zakresie ruchu komunikacyjnego, jak również pism Burmistrza Gminy P. wynika, iż ulica [...] nie miała mieć charakteru drogi publicznej lecz traktowana była jako droga wewnętrzna do

obsługi położonych wzdłuż niej działek. Nie można zatem uznać, iż w sprawie rażąco naruszono art. 5 Prawa budowlanego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie utrwalił się pogląd, iż w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie na żądanie uprawnionego podmiotu, nieuwzględnienie tego żądania nie prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania, zaś organ winien rozpoznać merytorycznie sprawę, wydając stosowane rozstrzygnięcie odmawiające uwzględnienia żądania. Nie można jednak przyjąć, iż rozstrzygnięcie umarzające postępowanie w sprawie, w której organ stwierdza brak możliwości swojego działania rażąco narusza prawo. W szczególności nie narusza rażąco prawa decyzja umarzająca postępowanie w sytuacji, gdy jedynym rozstrzygnięciem merytorycznym mogłaby być odmowa uwzględnienia żądania strony z wniosku której postępowanie wszczęto. Z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie można zatem jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu przez różne organy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Ponadto na podstawie art. 152 wcześniej powoływanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt II wyroku, natomiast orzeczenie o kosztach postępowania zapadło w oparciu o art. 200 powyższej ustawy.