Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 230/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 i ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz – Frymus Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska (spr.) WSA Izabela Bąk – Marciniak Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. ze skarg: Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Spółka z o.o. w P., Wspólnoty Mieszkaniowej Pl. Z. [...] w P. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie bezprzetargowej sprzedaży nieruchomości stanowiącej własność Gminy P. I. stwierdza nieważność uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], II. określa, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Rady Miasta P. na rzecz Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Sp.zo.o w P. kwotę 300 złotych ( trzysta ) tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz kwotę 257 złotych ( dwieście pięćdziesiąt siedem ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, IV. zasądza od Rady Miasta P. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej Pl. Z. [...] w P. kwotę 300 złotych ( trzysta ) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu ... grudnia 2009 r. Rada Miasta P. podjęła uchwałę nr [...]w sprawie sprzedaży na prawach własności w drodze bezprzetargowej nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność Gminy P. położonej w P. przy Pl. Z., oznaczoną numerem geodezyjnym [...] o pow. [...] ha, zapisaną w księdze wieczystej nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w P..

W podstawie prawnej uchwały rada powołała się na przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 37 ust. 2 pkt 6 oraz art. 68 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2004 Nr 261, poz. 2603 ze zm.).

Skargi, o podobnej treści, na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Pl. Z. [...] w P. oraz Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Sp. z o.o. w P..

W skargach skarżący zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie:

- art. 35 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie w sprawie - polegające na zaniechaniu umieszczenia informacji o przeznaczeniu do sprzedaży nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność Gminy P., a to działki nr [...], KW [...] SR w P., położonej w P., przy pl. Z., o pow. [...] ha, będącej przedmiotem zaskarżonej uchwały, w stosownym wykazie, który ustawa nakazuje właściwemu organowi wywiesić na okres 21 dni w siedzibie urzędu, a nadto podać do publicznej wiadomości informację o tej czynności przez ogłoszenie w prasie lokalnej oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także na stronach internetowych urzędu - co skutkowało wydaniem zaskarżonej uchwały z naruszeniem zasady jawności postępowania i z oczywistym naruszeniem interesów właścicieli działek sąsiednich, wyrażającym się w pozbawieniu ich możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie zamiaru nabycia tej działki w celu polepszenia zagospodarowania swych nieruchomości, a w dalszej kolejności doprowadziło do uchwalenia bezprzetargowego trybu sprzedaży tej działki na rzecz arbitralnie wskazanego - jednego z właścicieli działek sąsiednich,

- art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, polegające na uchwaleniu trybu sprzedaży bezprzetargowej opisanej wyżej nieruchomości ze wskazaniem jednego z właścicieli nieruchomości sąsiednich jako nabywcy, podczas gdy nabycie własności tej nieruchomości, sąsiadującej z wieloma innymi odrębnymi nieruchomościami, mogłoby poprawić warunki zagospodarowania tychże nieruchomości sąsiednich, należących do różnych właścicieli bądź użytkowników wieczystych, co wyłączało możliwość zbycia nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży jednemu z właścicieli działek sąsiednich z pominięciem procedury przetargowej.

Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż działka nr [...], której zbycie jest przedmiotem zaskarżonej uchwały, położona jest pośród terenów o zabudowie mieszkalnej, stanowi plac otoczony blokami wielorodzinnymi. Na nieruchomości znajdują się urządzenia infrastruktury mieszkalnej, takie jak miejsca postojowe, parkingi, drogi wewnętrzne, śmietniki, trzepaki i tereny zielone, które służą wszystkim mieszkańcom okolicznych bloków. Skarżący podnieśli, iż z działką nr [...] graniczy kilka nieruchomości sąsiadujących, stanowiących własność bądź będących w użytkowaniu wieczystym różnych podmiotów, w tym działki nr [...] i [...]. W ocenie skarżących z uwagi na funkcjonalne wykorzystanie spornej działki, zainteresowanym jej nabyciem może być każdy z nich, bo też dawałoby to z całą pewnością możliwość polepszenia warunków zagospodarowania ich dotychczasowych nieruchomości.

Dalej skarżący zauważyli, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami właściwy organ sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę. Wykaz ten wywiesza się na okres 21 dni w siedzibie właściwego urzędu, a ponadto informację o wywieszeniu tego wykazu podaje się do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w prasie lokalnej oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także na stronach internetowych właściwego urzędu. Skarżący podnieśli, iż informacja o możliwości nabycia nieruchomości obejmującej działkę nr [...] nie była podana do publicznej wiadomości w sposób wymagany ustawą. Rada Miasta P. wydała zatem zaskarżoną uchwałę nie stosując się do przewidzianej prawem procedury, z pogwałceniem zasady jawności postępowania. Skarżący przyznali, że nie wyrazili zainteresowania nabyciem działki nr [...], ale stało się tak wyłącznie skutkiem zaniechania przez odpowiedni organ Gminy wywieszenia w Urzędzie Miasta P. stosownego ogłoszenia. Skarżący oświadczyli, iż jako właściciele nieruchomości sąsiednich zabudowanych budynkami mieszkalnymi są zainteresowani nabyciem działki nr [...], albowiem jej należyte zagospodarowanie w sposób oczywisty poprawić mogłoby warunki zagospodarowania działek nr [...] i [...].

Skarżący wskazali ponadto, iż stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami zasadą jest sprzedaż nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego w drodze przetargu. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami sprzedaż bezprzetargowa dopuszczalna jest wyłącznie wtedy, gdy przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej część nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości.

Zdaniem skarżących z redakcji wyżej przytoczonego przepisu wynika, iż dla ustanowienia drogi bezprzetargowej zbycia nieruchomości koniecznym jest łączne występowanie trzech przesłanek:

1) nieruchomość ma umożliwiać poprawę warunków zagospodarowania wyłącznie jednej nieruchomości przyległej,

2) właściciel lub użytkownik wieczysty musi wyrazić wolę nabycia zbywanej nieruchomości,

3) nieruchomość przeznaczona do zbycia nie może być zagospodarowana jako odrębna nieruchomość.

W ocenie skarżących z usytuowania działki nr [...] i dotychczasowego sposobu jej wykorzystania zdaje się wynikać, że mogłaby ona być zagospodarowana jako odrębna, samodzielna nieruchomość.

Skarżący powołali się również na orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczącego dopuszczalności zastosowania trybu bezprzetargowego w sytuacji gdy do nieruchomości sprzedawanej przylegają więcej niż jedna działka.

Zdaniem skarżących w przedstawionym stanie faktycznym, uchwalenie trybu sprzedaży bezprzetargowej na rzecz tylko jednego z wielu właścicieli działek przyległych narusza analizowany przepis ustawy, a tym samym narusza interes właścicieli, współwłaścicieli, użytkowników wieczystych i współużytkowników wieczystych innych działek przyległych, w tym interes skarżącej, poprzez pozbawienie ich możliwości uczestnictwa w przetargu, w którego wyniku mogliby stać się właścicielami działki mogącej wpłynąć w istotny sposób na poprawę warunków zagospodarowania dotychczasowych nieruchomości każdego z nich.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż Rada Miasta P. na sesji w dniu [...] stycznia 2010r. uznała, że wezwanie nie zasługuje na uwzględnienie bowiem art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami mówi: przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej część, jeżeli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej część nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości - przepis ten w sposób jednoznaczny mówi o zbyciu nieruchomości osobie, która zamierza tę nieruchomość nabyć. Organ wskazał, iż strona składająca skargę nie wyraziła chęci nabycia nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym [...]. Zainteresowanie nabyciem działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...]położonej w P. przy PI.Z., była tylko P. Spółdzielnia Mieszkaniowa L.-W. w P. i złożyła w tej sprawie stosowny wniosek o sprzedaż przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] listopada 2009r..

Organ wskazał, iż skarżący zostali poinformowani o prowadzonych rozmowach w sprawie zbycia tej nieruchomości, mimo otrzymanej informacji nie wyrazili woli nabycia przedmiotowej działki.

Ponadto organ zauważył, iż skarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącego, gdyż skarżący nie udowodnił, że uchwała narusza prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Organ wskazał, iż Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art.35 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie są trafne. Organ wyjaśnił, iż w sprawie gospodarowania nieruchomościami gruntowymi został ustanowiony podział kompetencji. Zgoda w sprawie gospodarowania nieruchomościami gruntowymi uzależniona jest od wyrażenia woli przez organ stanowiący gminy. Kompetencje organów gminy mają charakter wyłączny, co wyklucza ich wspólne działanie lub zamienne w zakresie przypisanym danemu organowi. Kompetencje organu stanowiącego są ściśle określone, natomiast kompetencje organu wykonawczego zostały określone w sposób ogólny. W tak określonym zakresie rada gminy nie ma żadnych kompetencji do gospodarowania mieniem czyli wykroczenie poza zapisy art. 18 ust.2 pkt 9 ppkt a ustawy o samorządzie gminnym. Wykaz o którym mowa w art.35 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami sporządza i podaje do publicznej wiadomości właściwy organ, w P. jest to Prezydent Miasta.

Organ wskazał także, iż wskazane przez skarżących wyroki zostały wydane w innym stanie faktycznym oraz że działka oznaczona numerem geodezyjnym [...] w ocenie Gminy P. nie może być zagospodarowana jako odrębna samodzielna nieruchomość.

Na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. Prezes Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej oświadczył, iż podtrzymuje skargę oraz stwierdził, że pisma informujące o sprzedaży nieruchomości nie otrzymał. Pełnomocnik Zakładu Gospodarki oświadczył, iż strona skarżąca dowiedziała się o tym że będzie sprzedawana działka [...] na polepszenie warunków innych działek, przy okazji innego pisma dotyczącego remontu drogi.

Członek zarządu Wspólnoty oświadczył, iż podtrzymuje skargę w całej rozciągłości. Ponadto reprezentant Wspólnoty podał, iż zawiadomienie, iż będzie sprzedawana działka [...] było niejako przy okazji udzielania nam przez Radę Miasta odpowiedzi na nasze pismo, a dotyczącej remontu drogi. Skarżący wskazał, iż poprosili o spotkanie pana Prezydenta, który wyznaczył termin spotkania na [...] grudnia 2009r. Skarżący zauważył, iż na spotkaniu poprosili Prezydenta aby wstrzymać sprzedaż działki nr [...] i aby doszło do spotkania wszystkich stron zainteresowanych ta działką, a Prezydent na spotkaniu tym oświadczył, iż do takiego spotkania dojdzie. Skarżący podniósł, iż Prezydent nie poinformował ich, iż [...] grudnia 2009 r. zapadła zaskarżona uchwała, i że odbyła się sesja rady w tej sprawie.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem skargi do sadu administracyjnego, w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta P., zezwalająca na sprzedaż w trybie bezprzetargowym nieruchomości.

Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej uchlały poczynić należy kilka uwag odnoszących się do trybu wnoszenia skargi na uchwały organów gminy.

Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Podstawowymi przesłankami koniecznymi dla skutecznego wniesienia skargi i podważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego są zatem: uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia oraz wykazanie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie.

Stosownie do art. 53 § 2 u ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Bezsporne jest, że skargi wniesione w niniejszej sprawie zostały poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź na wezwania zawarte zostały w pismach z dnia [...] lutego 2010r. Natomiast skargi zostały złożona w dniu [...] lutego 2010 r., a więc nastąpiło to z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnosząc się natomiast do meritum sprawy zauważyć należy, iż jako podstawę prawną wydania decyzji organ wskazał art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W świetle przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2004r., Nr 261, poz.2603), nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu (art. 37ust.1). Tryb bezprzetargowy natomiast dopuszczalny jest w przypadkach enumeratywnie określonych w art. 37 ust. 2 tejże ustawy. Taka możliwość zachodzi m.in. wówczas, gdy przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości. (art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

Sąd w pełni podziela pogląd zaprezentowany w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2006 r. (sygn. akt IV CSK 98/06, LEX Nr 459229), iż bezprzetargowa sprzedaż na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami wchodzi w rachubę jedynie wtedy, gdy tylko jedna osoba może być zainteresowana kupnem. Wtedy organizowanie przetargu nie miałoby sensu. Jeśli jednak zainteresowanych może być więcej i sprzedawana nieruchomość lub część nieruchomości może mieć związek funkcjonalny z więcej niż jedną nieruchomością przyległą, taki tryb sprzedaży jest niedopuszczalny. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone również w późniejszym orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2009 r. (sygn. akt II CSK 589/08, LEX nr 530697) w którym to orzeczeniu Sąd Najwyższy wskazał, iż określony w art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ma zastosowania w sprawie, w której nabycie działki zmierza do poprawienia warunków nie jednej nieruchomości przyległej, ale przynajmniej dwóch. Gdy więc możliwość poprawienia warunków odnosi się do większej liczby nieruchomości musi być przeprowadzony przetarg.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż do działki nr [...], której dotyczy zaskarżona uchwała przylegają działki nr [...], [...], [...], [...]. Z treści zaskarżonej uchwały wynika, iż działka ma być sprzedana w drodze bezprzetargowej na polepszenie warunków zagospodarowania działki nr [...]. Natomiast skargi na powyższą uchwałę wnieśli współwłaściciele działki nr [...]. Skoro do nieruchomości nr [...] przylega więcej działek, to możliwość poprawienia warunków odnosić może się do większej liczby nieruchomości niż do działki nr [...]. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż w przedmiotowej sprawie zainteresowanych kupnem działki nr [...] może być więcej podmiotów niż właściciel działki nr [...], a co za tym idzie, że przedmiotowa nieruchomość winna zostać sprzedana w drodze przetargu.

Odnosząc się natomiast do twierdzeń organu, iż zakupem była zainteresowana tylko P. Spółdzielnia Mieszkaniowa, a skarżący pomimo poinformowania ich o prowadzonych rozmowach nie wyrazili woli nabycia przedmiotowej działki wskazać należy, że kwestia braku odpowiedzi na informację o sprzedaży nieruchomości nie może stanowić podstawy do odstąpienia od zasady przetargowej formy zbywania nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego.

W ocenie Sądu najistotniejszą kwestią przy rozstrzyganiu czy konkretna działka może być zbyta na drodze bezprzetargowej na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest okoliczność czy istnieją inne nieruchomości, których właściciele mieliby na podstawie art. art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami prawo wystąpienia do organu z wnioskiem o sprzedanie nieruchomości na poprawę warunków zagospodarowania własnej nieruchomości. Natomiast brak reakcji właścicieli innych nieruchomości przylegających do sprzedawanej działki na informację, iż toczą się rokowania dotyczące sprzedaży tej działki nie może oznaczać, iż powyższe zwalnia organ z obowiązku przeprowadzenia przetargu. Wręcz przeciwnie organ wiedząc, iż kupnem nieruchomości mogą być zainteresowane inne podmioty zamiast informować ich o toczących się rozmowach winien podjąć działania zmierzające do sprzedania tej nieruchomości w drodze przetargu.

W tym miejscu Sąd postanowił odnieść się do stanowiska przedstawicieli władz Miasta zaprezentowanego na sesji Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2010 r. (protokół nr [...] strona 10), pomimo iż nie miało ono wpływu na ocenę zaskarżonej uchwały, aczkolwiek może odzwierciedlać przesłanki jakimi kierował się organ przed podjęciem zaskarżonej uchwały.

Na sesji Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2010 r. przedstawiciel władz Miasta wskazał, iż tryb przetargowy jest przeprowadzony w sytuacji gdy wpływają dwa wnioski, a w sytuacji gdy wpływa jeden wniosek, to jest tryb bezprzetargowy. Powyższe stanowisko w świetle wyżej przedstawionych argumentów jest niezasadne. Ponadto jak wynika z protokołu posiedzenia władze Miasta o zamiarze sprzedaży poinformowały tylko jeden podmiot, który następnie wystąpił z wnioskiem (protokół nr [...] strona 10). Natomiast pozostali właściciele działek przylegających do działki nr [...] zostali zawiadomieni o trwających już rokowaniach. Zauważyć również należy, iż na posiedzeniu Rady Naczelnik Wydziału Gospodarki Nieruchomościami wskazał także, iż w sprawach o sprzedaż nieruchomości nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, ponieważ postępowanie kończy się zawarciem umowy cywilnoprawnej, a nie decyzja administracyjną oraz że skoro nie ma nie ma postępowania administracyjnego to nie ma stron, które należałoby zawiadomić o tym, jaki jest zamiar dotyczący zagospodarowania czy zbycia nieruchomości.

Odnosząc do powyższego Sąd postanowił jedynie wskazać, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami właściwy organ sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę.

Ponadto zauważyć należy, iż podstawowymi przesłankami, które decydują o możliwości zastosowania art. 37 ust. 2 pkt 6, są: okoliczność, że nieruchomość lub jej części mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej (przesłanka pozytywna), oraz niemożność zagospodarowania owej nieruchomości lub jej części jako odrębnej nieruchomości (przesłanka negatywna) (por. Bieniek Gerard (redakcja), Kalus Stanisława, Mzyk Eugeniusz, Marmaj Zenon Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. Warszawa 2008 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis).

W niniejszej sprawie o ile z treści uchwały i jej uzasadnienia wynika, że sprzedaż ma nastąpić na poprawę warunków zagospodarowania działki przyległej, to z akt sprawy natomiast nie wynika w żadnym stopniu niemożność zagospodarowania owej nieruchomości lub jej części jako odrębnej nieruchomości. Organ dopiero w odpowiedzi na skargę w lakoniczny sposób stwierdził, iż w jego ocenie działka nr [...] nie może być zagospodarowana jako odrębna samodzielna nieruchomość. Organ nie wskazał żadnych konkretnych danych potwierdzających wyżej wskazane stanowisko.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Odnosząc się natomiast to twierdzeń organu, iż skarżący nie wykazali naruszenia ich interesu prawnego zauważyć należy, iż wnosząc skargę w trybie art. 101 ust. 1 o samorządzie gminnym skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie "faktyczną") sytuacją, a zaskarżaną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie "jego interes prawny lub uprawnienie". Kwestionowanie uchwały organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przysługuje jedynie temu, kto wykaże, że zaskarżonym rozstrzygnięciem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r. I SA 1748/83 nie publikowany). Przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 ustawy, interes prawny skarżącego musi zostać dodatkowo naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości (por. wyrok NSA z dnia 04.09.2001 r., II SA 1410/01, Lex nr 53376; wyrok NSA z 14.03.2002 r., II SA 2503/01 Lex nr 81964).

W niniejszej sprawie w uzasadnieniu skarg strony podniosły, iż uchwalenie trybu sprzedaży bezprzetargowej na rzecz tylko jednego z wielu właścicieli działek przyległych narusza interes właścicieli, współwłaścicieli innych działek przyległych, poprzez pozbawienie ich możliwości uczestnictwa w przetargu, w którego wyniku mogliby stać się właścicielami działki mogącej wpłynąć w istotny sposób na poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości skarżących.

W ocenie Sądu skarżący wykazali, iż mają interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały oraz że zaskarżona uchwała - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na ich sferę prawno-materialną. Interes prawny skarżących wynika m.in. z art. 37 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a naruszenie tego interesu przejawia się, jak wskazali skarżący w pozbawieniu ich możliwości uczestniczenia w przetargu, a co za tym idzie w możliwości nabycie przedmiotowej nieruchomości.

W tym stanie rzeczy Sąd, mając na uwadze stwierdzone istotne naruszenie prawa, na podstawie art.147 § 1 i art.152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt.I i II sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa w zw. § 14 ust 2 pkt 1 lit c oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).