Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1095/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1, art. 17 ust. 1b
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...], po rozpatrzeniu sprawy z odwołania B. K. (dalej określana jako Skarżąca) od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2022 r., nr [...], na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 615 ze zm., dalej powoływana jako uśr) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją Prezydent Miasta B. odmówił przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wnioskowanego na matkę, z tego względu, że osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a jej współmałżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Nadto, w ocenie Prezydenta, w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1b uśr, tj. nie wykazano, aby niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła Skarżąca, zarzucając jej naruszenie:

1. art. 7 i art. 77 § 1 kpa przez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a to w niniejszej sprawie bezpodstawne nieustalenie, że zaistniały obiektywne i usprawiedliwione przeszkody w sprawowaniu opieki przez S. W. nad jego żoną, podczas gdy jest on osobą schorowaną i w wieku starczym, co skutkowało bezzasadnym nieprzyznaniem przedmiotowego świadczenia;

2. art. 17 ust. 1b uśr poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu literalnej treści tego przepisu bez uwzględnienie okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. w sprawie K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawność osoby wymagającej opieki;

3. art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu literalnej wykładni tego przepisu, podczas gdy należy go interpretować w ten sposób, że umożliwia on uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie zobowiązanej do alimentacji niepełnosprawnego nawet, jeżeli niepełnosprawny pozostaje w związku małżeńskim z osobą nieposiadającą orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, gdy drugi małżonek nie może sprawować opieki z przyczyn obiektywnych.

W świetle powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie wnioskowanego świadczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., rozpoznając sprawę, wskazało, że z akt sprawy wynika, że Skarżąca [...] maja 2022 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką, legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. z [...] .01.2022 r. zaliczające ją do znacznego stopnia niepełnosprawności okresowo do 31.01.2023 r.). Matka Skarżącej choruje na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc, chorobę schyłkową jelit, nieżyt żołądka, przepuklinę przełyku, niedoczynność tarczycy, nadciśnienie, miażdżycę, niedokrwienną chorobę serca, schorzenia kręgosłupa i żylaki. Chora z trudem porusza się po mieszkaniu, na zewnątrz wychodzi wyłącznie ze wsparciem córki. Matka Skarżącej pozostaje w związku małżeńskim ze S. W., który nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności - został zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym na stałe orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. z [...] .03.2022 r. Ze względu na zły stan zdrowia ojca opiekę nad matką, zgodnie z oświadczeniem, sprawuje Skarżąca.

Zgodnie z art. 17 uśr, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

matce albo ojcu,

opiekunowi faktycznemu dziecka,

osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Obowiązek alimentacyjny jest pojęciem prawnym uregulowanym w Dziale III ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r. poz. 682). Stosownie do jej art. 128, obowiązek alimentacyjny polega na dostarczaniu środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania i ciąży na krewnych w linii prostej oraz rodzeństwie. Na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych przyjmuje się, że obowiązek alimentacyjny ciąży również na małżonkach.

Jednocześnie, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Nadto, zgodnie z art. 17 ust. 1b uśr, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub

w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

Jedną z materialnoprawnych przesłanek odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia stanowił przepis art. 17 ust. 1b uśr. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się zatem w pierwszej kolejności do ustalenia, czy na gruncie obowiązujących przepisów opiekunowi może przysługiwać świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17, pomimo że niepełnosprawność osoby powstała w późniejszym wieku - po ukończeniu 18 roku życia lub 25 roku życia w przypadku kontynuowaniu nauki. W przedmiotowej sprawie z treści orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. z [...] .01.2022 r. wynika, że nie da się ustalić, od kiedy istnieje niepełnosprawność, natomiast ustalony stopnień niepełnosprawności datuje się od 7.10.2019 r.

Kolegium podkreśliło, że punkt 2 sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21.10.2014 r., sygn. akt K 38/13, stanowi, że: "Art. 17 ust. 1b ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji". Powyższe oznacza, że przepis ten, jako niekonstytucyjny, nie może mieć zastosowania wobec opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych. W takim bowiem zakresie Trybunał wprost stwierdził jego niekonstytucyjność. Z ww. wyroku wynika, że organy, rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, w obecnym stanie prawnym (tj. dopóki w tej materii nie zostaną wprowadzone nowe rozwiązania ustawowe) mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania świadczenia określone w art. 17 uśr, z wyłączeniem tej części przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. Tymczasem organ I instancji uwagę skupił na wskazaniu, że Skarżąca nie spełnia warunku przyznania świadczenia, który nie powinien mieć w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ jest niekonstytucyjny. W tej konkretnej sprawie organ I instancji nie ustalił treści normy prawnej, na podstawie której mógł i miał obowiązek rozpatrzeć wniosek o przyznanie świadczenia. Zasadniczo zatem, sama okoliczność, że z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności matki Skarżącej nie wynika, kiedy powstała niepełnosprawność, nie może stanowić odmownej przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia.

Dalej, SKO podkreśliło jednak, że matka Skarżącej pozostaje w związku małżeńskim. Okoliczność ta, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr, o ile małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, stanowi przeszkodę w ustaleniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24.02.2021 r., I OSK 2391/20, niewłaściwa jest wykładnia tego przepisu prowadząca do rozszerzenia ustawowego prawa do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 uśr ze względu na sprawowanie opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim o sytuację, w której współmałżonek takiej osoby nie musi legitymować się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a ustalenia w zakresie zdolności małżonka do sprawowania opieki nad niepełnosprawną osobą ma czynić samodzielnie organ, który wydaje decyzję w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

Skarżąca nie dysponuje orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności S. W., bowiem orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z [...] .03.2022 r. został on zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym. Organ odwoławczy nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń w zakresie możliwości sprawowania przez niego opieki nad żoną na podstawie oświadczeń Skarżącej o stanie zdrowia ojca, czy też zaświadczeń lekarskich. Na S. W. ciąży obowiązek alimentacyjny wobec żony i to on w pierwszej kolejności taką opiekę żonie powinien zapewniać.

W konsekwencji, na obecnym etapie postępowania, brak jest podstaw prawnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego Skarżącej na niepełnosprawną matkę, gdy ta pozostaje w związku małżeńskim, a jej mąż nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z tego względu Kolegium orzekło jak w sentencji.

Skargę na ww. decyzję złożyła Skarżąca, zarzucając jej naruszenie:

przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7, art. 77 i art. 80 kpa poprzez błędne nieustalenie, że w niniejszej sprawie zaistniały obiektywne i usprawiedliwione przeszkody w sprawowaniu opieki przez S. W. nad żoną, podczas gdy jest on osobą schorowaną i w wieku starczym, co skutkowało bezzasadnym odmówieniem Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego;

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez wadliwe utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy spełnione były wszystkie przesłanki dla pozytywnego rozpatrzenia odwołania, co skutkowało bezpodstawnym niezastosowaniem art. 138 § 1 pkt 2 kpa;

przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr poprzez ich wadliwą wykładnię, a to uznanie, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje na rzecz osoby zobowiązanej do alimentacji niepełnosprawnego w związku ze sprawowaniem nad nim opieki w przypadku, gdy niepełnosprawny pozostaje w związku małżeńskim z osobą nieposiadającą orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, podczas gdy rzeczony przepis należy interpretować w ten sposób, że umożliwia on uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie zobowiązanej do alimentacji niepełnosprawnego w związku ze sprawowaniem nad nią opieki, nawet jeśli niepełnosprawny pozostaje w związku małżeńskim z osobą nieposiadającą orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, gdy drugi małżonek - nielegitymujący się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności - nie może tej opieki sprawować z przyczyn obiektywnych, niezależnych od niego i od jego woli, co skutkowało wadliwym zastosowaniem rzeczonych przepisów i błędną odmową przyznania przedmiotowego świadczenia.

Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie w całości decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Skarżąca w świetle powszechnie obowiązujących przepisów posiada uprawnienie do ubiegania się oświadczenie pielęgnacyjne, zważając na zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne.

Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 uśr, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z kolei w myśl art. 17 ust. 1b uśr, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub

2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd w pełni podziela stanowisko organu II instancji odnośnie wykładni art. 17 ust. 1b uśr w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego dnia 21.10.2014 r., sygn. akt K 38/13.

Natomiast wedle treści art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Na gruncie niniejszej sprawy zaszła konieczność zweryfikowania, czy zastosowania nie znajduje wyżej wskazana przesłanka negatywna z uwagi na fakt, że osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim i co istotne - jej mąż nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Został on bowiem orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. z [...] .03.2022 r. zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym na stałe.

W tym miejscu należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 14.11.2022 r., I OPS 2/22, dotyczącej m.in. tego, czy podstawę do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania lub rezygnowania z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji stanowi wyłącznie legitymowanie się współmałżonka osoby wymagającej opieki (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr) orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, czy też dopuszczalne jest przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego innej osobie posiadającej obowiązek alimentacyjny w zamian współmałżonka osoby wymagającej opieki (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr), gdy ten nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale z przyczyn obiektywnych nie może sprawować realnie i efektywnie opieki nad osobą wymagającą wsparcia. Po rozpoznaniu niniejszego zagadnienia, tożsamego z problemem prawnym, jaki zaistniał na gruncie niniejszej sprawy, NSA uznał, że warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 uśr, z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr, innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr).

Uzasadniając swoje stanowisko, NSA wskazał m.in., że punktem wyjścia wszelkich działań interpretacyjnych jest wykładnia językowa, która powinna rozpoczynać proces wykładni zmierzającej do odkodowania z przepisów normy prawnej. W związku z powyższym podkreślono, że z punktu widzenia języka kryterium legitymowania się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jakim ustawodawca posłużył się w art. 17 ust. 1a oraz w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr, nie jest wyrażeniem nieostrym czy wieloznacznym. Nie wymaga także czynienia ustaleń pojęciowych z odwołaniem się do zasad języka "powszechnego". Stopnie niepełnosprawności (znaczny, umiarkowany i lekki) rozróżnione zostały w art. 3 i 4 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 573 ze zm.). Orzeczenia w przedmiocie niepełnosprawności wydawane są przez zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, powoływane zgodnie z przepisami wymienionej wyżej ustawy. Pod względem językowym przepis nie budzi zatem wątpliwości. O ile można się zgodzić z tezą postawioną w wyroku NSA z 10.12.2021 r., I OSK 817/21, że w sprawach szeroko rozumianej pomocy społecznej, ze względu na różnorodność stanów faktycznych, uzasadnione jest posługiwanie się przez ustawodawcę takimi konstrukcjami jak pojęcia nieoznaczone czy uznanie administracyjne, zapewniającymi elastyczność i jednostkową adekwatność rozstrzygnięć, to jednocześnie z całą mocą należy podkreślić, że nie ma ona zastosowania w rozpatrywanej kwestii, albowiem ustawodawca nie posłużył się tego rodzaju konstrukcjami, a w przypadku art. 17 ust. 1a uśr od stosowania takiej konstrukcji odstąpił. Skoro pod względem językowym analizowane przepisy nie mogą być uznane za rodzące wątpliwości, to decyzja o odstąpieniu od tego rozumienia pod wpływem argumentów systemowych, funkcjonalnych czy celowościowych może być podjęta na dostatecznie silnie umotywowanej podstawie, spójnie i konsekwentnie przemawiającej za takim odstąpieniem. NSA podkreślił, że rozbieżność w orzecznictwie i wątpliwości interpretacyjne nie dotyczą rozumienia tekstu prawnego spowodowanego jego niejednoznacznością, ale kwestii odstąpienia od jednoznacznego brzmienia przepisów i stosowania ich z pominięciem warunków wprost w nim wyrażonych, czyli z pominięciem fragmentu przepisu, który musiałby zostać uznany nie tyle ze zbędny, co za niedopuszczalny, rażąco naruszający Konstytucję RP, prowadzący do sprzeczności z chronionymi przez nią wartościami. W pozostałych przypadkach zastrzeżenia co do rozwiązań ustawowych mogą nosić jedynie charakter postulatów de lege ferenda pod adresem ustawodawcy, ewentualnie realizowanych na drodze inicjatywy ustawodawczej za pośrednictwem uprawnionych podmiotów. Taka sytuacja w przypadku analizowanych przepisów nie ma miejsca. W przypadku świadczenia pielęgnacyjnego zasady dostępu do niego zostały określone z uwzględnieniem pierwszeństwa małżonka osoby wymagającej opieki, jako zobowiązanego do alimentacji w pierwszej kolejności oraz pierwszeństwa określonego w art. 17 ust. 1a uśr., zatem warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobom wymienionym w art. 17 ust. pkt 4 uśr jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Kryterium to zapewnia dostęp do świadczenia wszystkim osobom będącym w takiej samej sytuacji faktycznej, nie ma ono także charakteru dyskryminującego i nie jest niemożliwe do spełnienia, udzielanie świadczenia nie jest oparte w konsekwencji o uznanie organu. Regulując kryteria przyznawania świadczenia pieniężnego ze środków publicznych w trybie administracyjnym, ustawodawca był przy tym uprawniony do takiego skonstruowania przesłanek, które zapewniają ich konkretność i ograniczają sferę uznaniowości organu, co sprzyja zachowaniu równości i transparentności w udzielaniu świadczeń ze środków publicznych. Stopień orzeczonej niepełnosprawności osoby uprawnionej do świadczenia w pierwszej kolejności, jako kryterium "przesunięcia" uprawnienia do świadczenia na osoby uprawnione w kolejności dalszej, stanowi kryterium zobiektywizowane, a jednocześnie w sposób rzeczowy związane z możliwością sprawowania osobistej opieki nad osobą tego wymagającą.

Tutejszy Sąd podziela stanowisko wyrażone w ww. uchwale siedmiu sędziów w sprawie I OPS 2/22 w całej rozciągłości. Wobec rozstrzygnięcia zapadłego w przytoczonym kształcie konieczne było uznanie argumentacji Skarżącej za niezasadną, gdyż w okolicznościach niniejszej sprawy ziściły się przesłanki negatywne przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określone w art. 17 ust. 5 pakt 2 lit. a uśr, bowiem małżonek osoby wymagającej opieki został zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym.

Mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi były niezasadne i w związku z tym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 259) skargę oddalono.

Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.