Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 11/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 180
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt SAB/Bd 65/03 oddalające wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu z 3 marca 2004 r. w sprawie ze skargi J. D. na bezczynność Burmistrza Solca Kujawskiego w przedmiocie ewidencji działalności gospodarczej p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie


UZASADNIENIE

P O S T A N O W I E N I E

Dnia 15 lutego 2006 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:

Sędzia NSA Rafał Batorowicz

po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2006 r.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej

zażalenia J. D.

na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy

z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt SAB/Bd 65/03

oddalające wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu z 3 marca 2004 r.

w sprawie ze skargi J. D.

na bezczynność Burmistrza Solca Kujawskiego

w przedmiocie ewidencji działalności gospodarczej

p o s t a n a w i a:

odrzucić zażalenie

U Z A S A D N I E N I E

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt SAB/Bd 65/03, oddalił wniosek J. D. o uzupełnienie postanowienia z dnia 3 marca 2004 r. odrzucającego skargę na bezczynność Burmistrza Solca Kujawskiego w przedmiocie ewidencji działalności gospodarczej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowienie o odrzuceniu skargi zawierało wszystkie niezbędne elementy, wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia zmierzał do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie i z tego względu nie mógł zostać uwzględniony. Postanowienie doręczono stronie bez pouczenia o środku zaskarżenia.

W złożonym zażaleniu na powyższe postanowienie Janusz Dawid podniósł, że jego skarga nie została w ogóle rozpatrzona, gdyż nie orzeczono co do żądania, poprzez wydanie stosowanego orzeczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strona może w terminie czternastu dni od doręczenia jej wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie - od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten odnosi się odpowiednio także do żądania uzupełnienia postanowienia (art. 166 p.p.s.a.).

Zauważyć należy, iż orzeczenie oddalające wniosek o uzupełnienie postanowienia następuje, w formie postanowienia. Brak jest przepisu szczególnego przewidującego możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie oddalające wniosek o uzupełnienie postanowienia. Postanowienie tego rodzaju nie zostało także wymienione w katalogu orzeczeń, od których przysługuje zażalenie, wymienionych w art. 194 § 1 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest także podstaw by uznać takie postanowienie, jako rozstrzygające wpadkową kwestię zasadności wniosku o uzupełnienie orzeczenia, za postanowienie kończące postępowanie w sprawie (art. 173 § 1 p.p.s.a.). Nie przysługuje zatem od niego również skarga kasacyjna (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 366).

W takiej sytuacji, zgodnie z regułą procesową zakazu domniemywania środka zaskarżenia (por. art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a.), wniesione zażalenie było niedopuszczalne i winno być odrzucone przez sąd I instancji, zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Skoro Sąd ten nie odrzucił zażalenia, odrzucić je obligowany był, z mocy art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny.

GA