Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 170/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: sędzia WSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. S.A. w W. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 5 stycznia 2009 r. V. S.A. w W. reprezentowana przez prezesa zarządu A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o uchylenie uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] października 2001 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...], dla fragmentów obszarów [...] i [...] w gminie W.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Z powyższego wynika, że dopuszczalność złożenia skargi do sądu administracyjnego uzależniona została od wcześniejszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa kwestionowanym aktem. O ile jednak powołany art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie precyzuje, kto powinien być wezwany do usunięcia naruszenia prawa, to nie ulega wątpliwości, iż takie wezwanie należy skierować do organu, który wydał kwestionowany akt zwłaszcza, że celem tego wezwania jest podjęcie przez ten organ stosownych działań w zakresie przysługujących mu kompetencji.

Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest uchwała podjęta przez Radę Gminy W. Uprawnienie do wydania tej uchwały zostało zastrzeżone w art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) do właściwości rady gminy. Podejmowanie takich uchwał nie jest więc kompetencją gminy, jako osoby prawnej ani jako podmiotu publicznoprawnego, lecz kompetencją ustawową przysługującą jej organowi uchwałodawczemu. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa określone w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym powinno być zatem skierowane do Rady Gminy W.

Tymczasem z akt sprawy, jak i z samej skargi nie wynika, aby skarżący, przed złożeniem skargi do Sądu, wezwał Radę Gminy W. do usunięcia naruszeń kwestionowaną uchwałą z dnia [...] października 2001 r. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się wezwanie skarżącej spółki do usunięcia naruszenia "interesu prawnego" dotyczące zaskarżonej uchwały, jednak wezwanie to skierowane zostało do Prezydenta W., skutkiem czego właściwy organ gminy nie otrzymał informacji o wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i dlatego nie miał możliwości podjęcia jakiejkolwiek czynności w sprawie. Tryb przewidziany w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym służy bowiem usunięciu przez organ gminy swojego błędu w kwestionowanym akcie wydanym przez ten organ. Jeżeli zatem organ ten nie został do usunięcia naruszenia prawa wezwany, to nie można uznać wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego do innego organu gminy za skuteczne.

Tym samym, w związku z niewyczerpaniem przez skarżącego środków dopuszczających złożenie skargi do sądu administracyjnego, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), skargę należało uznać za niedopuszczalną jako przedwczesną, dlatego postanowiono, jak w sentencji.