Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 598/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 3 art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2007 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 598/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 85 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2006 roku, Nr 96, poz. 667 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 września 2006 roku w sprawie uposażeń strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2006 roku, Nr 167, poz. 1189), Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Ł. przyznał W. M. dodatek służbowy w miesiącu lipcu i sierpniu w wysokości [...] złotych.

W odwołaniu od powyższej decyzji W. M. wniósł o przywrócenie mu dodatku w poprzedniej wysokości tj. [...] złotych. Swoje stanowisko uzasadnił negatywnymi wypowiedziami p.o. [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej dotyczącymi przyznanego dodatku.

[...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. nie zawiera wskazania faktów, na których oparto rozstrzygnięcie, jak również brak jest powołania przepisu, na podstawie którego zmieniono wysokości dodatku służbowego. Organ I instancji nie wyjaśnił także związku podstawy prawnej z zaistniałą sytuacją, która pozwalała na podjęcie przedmiotowej decyzji. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wskazał nadto, że stosownie do treści § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 września 2006 roku w sprawie uposażeń strażaków Państwowej Straży Pożarnej, okolicznościami uwzględnianymi przy ustalaniu i zmianie wysokości dodatku służbowego są:

1) stopień dyspozycyjności związanej z zajmowanym stanowiskiem i odpowiedzialności za podejmowane decyzje służbowe;

2) stopień zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych;

3) stopień sprawności fizycznej, potwierdzonej wynikami sprawdzianów;

4) inne szczególnie uzasadnione przypadki, uzasadniające podwyższenie dodatku służbowego.

Z treści decyzji nie wynika, by dodatek został wydany w związku ze szczególnymi przypadkami, o których mowa w pkt 4 przepisu. Brak jest też również odniesienia się do kwestii zwiększenia dyspozycyjności W. M. w związku z wykonywaniem obowiązków dowódcy jednostki. Ponadto organ odwoławczy zarzucił niewłaściwą interpretację funkcji dodatku służbowego, stwierdzając, że nie jest to forma wyróżnienia i nie powinien być utożsamiany z nagrodą uznaniową.

W skardze na powyższą decyzję W. M. zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem trzydziestodniowego terminu na załatwienie sprawy. Wskazał, że powodem jego odwołania nie była niezgodność decyzji pod względem formalno – prawnym, lecz krzywdząca wypowiedź osoby, pełniącej wówczas obowiązki komendanta wojewódzkiego. Podniósł, iż decyzja została wydana bez odebrania wyjaśnień od uczestników zajścia. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak przekazania decyzji do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki w Ł. wniósł o uznanie skargi za zasadną i nie obciążanie organu kosztami postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący słusznie zarzuca wydanie decyzji niezgodnie z przepisami, bowiem doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a.

Pismem z dnia 12 listopada 2007 roku W. M. cofnął skargę wskazując, że organ odwoławczy uznał jego rację i wydał drugą, zadowalającą go decyzję.

W dniu 20 listopada 2007 roku, pełnomocnik organu złożył do akt sprawy kopię decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...], wydanej w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na mocy której uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:

1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;

2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;

3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Stosownie zaś do treści art. 60 ustawy, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Bezspornym jest, iż pismem z dnia 12 listopada 2007 roku W. M. cofnął skargę. W pierwszej kolejności konieczne jest zatem dokonanie oceny dopuszczalności cofnięcia skargi w świetle powołanych wyżej przesłanek.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji. Przepis art. 138 k.p.a. zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w komentowanym przepisie. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się do wydania decyzji jedynie uchylającej zaskarżoną decyzję. Jak bowiem trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 1983 r., SA/Kr 706/83, (GAP 1987, nr 5, s. 43), "zgodnie z art. 138 k.p.a. organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji jest zobowiązany do określenia swego stanowiska w sprawie, co powinno nastąpić poprzez orzeczenie co do istoty sprawy, umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja organu odwoławczego ograniczająca się tylko do uchylenia decyzji organu administracji I instancji jest nieważna". Wbrew twierdzeniom pełnomocnika organu zawartym w odpowiedzi na skargę, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie stwierdza jednoznacznie, że intencją organu było uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Co więcej, w podstawie prawnej decyzji wskazano przepis art. 138 § 1 pkt 2 tejże ustawy, co sugeruje załatwienie sprawy przez organ odwoławczy co do jej istoty.

Przepis art. 138 k.p.a. określa wyłączną kompetencję organu odwoławczego do wydawania decyzji w nim określonych. Nie jest zatem dopuszczalne jakiekolwiek zakończenie postępowania odwoławczego, które oznaczałoby rezygnację tego organu z przyznanych mu tym przepisem kompetencji (wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1987 r., IV SA 385/87, PiŻ 1987, nr 43, s. 15)

Uznać zatem należy, że decyzja z dnia [...] została wydana bez podstawy prawnej, co uzasadniałoby stwierdzenie jej nieważności stosownie do regulacji przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Byłaby to zatem podstawa do uznania, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Jednakże, organ odwoławczy, decyzją z dnia [...], działając w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Oznacza to, iż decyzja będąca przedmiotem skargi została usunięta z obrotu prawnego. Wskazany wyżej przepis daje bowiem organowi, którego rozstrzygnięcia dotyczy skarga, możliwość jej uwzględnienia, przy czym owa autokontrola dla swojej skuteczności wymaga by uwzględnienie skargi nastąpiło w całości i do dnia rozpoczęcia rozprawy. W piśmie cofającym skargę W. M. jednoznacznie oświadczył, że rozstrzygnięcie podjęte przez organ odwoławczy w dniu [...] zgodne jest z jego wolą. Wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] uznać należy, że uwzględnienie wniosku skarżącego o cofnięcie skargi, nie spowoduje pozostawienia w obrocie prawnym decyzji dotkniętej wadą nieważności. Sąd nie dopatrzył się również, aby cofnięcie skargi dokonane przez W. M. miało na celu obejście przepisów prawa. Warto jednocześnie wskazać, że uwzględnienie skargi przez organ odwoławczy w trybie art. 54 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi inną przyczynę bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy, której efektem (tak jak ma to miejsce w przypadku skutecznego cofnięcia skargi przez stronę skarżącą) byłaby konieczność podjęcia postanowienia o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w postanowieniu.

TG.