Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 453/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-01-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art. 157
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie : Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. J. o uzupełnienie, w zakresie orzeczenia o zwrocie kosztów przejazdu na rozprawę, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 453/14 wydanego w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pomocy społecznej postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem wydanym na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 kwietnia 2014 r. oraz poprzedzająca ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 31 stycznia 2014 r. w przedmiocie pomocy społecznej w postaci bezpłatnych posiłków.

W dniu 10 grudnia 2014 r. skarżąca złożyła do akt wniosek o zwrot kosztów dojazdu na rozprawę, która odbyła się 27 listopada 2014 r. Skarżąca wskazała, że wcześniej nie złożyła wniosku, ponieważ nie miała wiedzy o takiej możliwości. Koszty dojazdu ze [...]do [...] pociągiem II klasy wynoszą 22 złote w jedną stronę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Przedmiotem rozpoznania Sądu jest wniosek skarżącej o zwrot kosztów dojazdu stanowiący wniosek o uzupełnienie wyroku w tym zakresie.

Zgodnie z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.

W myśl art. 210 § 1 P.p.s.a., strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie.

Należy przy tym zaznaczyć, iż wniosek w przedmiocie zwrotu kosztów może być zamieszczony w skardze, w piśmie procesowym skierowanym do sądu, jak również może zostać złożony ustnie do protokołu rozprawy, przed jej zamknięciem.

W niniejszej sprawie skarżąca do momentu zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku nie zgłosiła wniosku o zwrot kosztów dojazdu w żaden ze wskazanych wyżej sposobów. Zatem brak wniosku w tym przedmiocie wywiera skutek w postaci utraty uprawnienia do żądania zwrotu kosztów. Przy czym dla strony działającej bez adwokata lub radcy prawnego skutek w postaci utraty uprawnień został uzależniony od uprzedniego pouczenia dokonanego przez sąd, co wynika z treści art. 210 § 1 P.p.s.a.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżąca otrzymała stosowne pouczenie o treści ww. przepisu w piśmie z dnia 8 października 2014 r. (karty 11 i 12 akt, pouczenie - pkt 5), stanowiącym zawiadomienie o rozprawie, które skarżąca otrzymała w dniu 30 października 2014 r.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, nie można podzielić stanowiska skarżącej, iż nie zostało jej udzielone pouczenie w zakresie możliwości i terminu złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania. Pokwitowanie przez skarżącą doręczenia takiego zawiadomienia stanowi jednocześnie dowód na pouczenie jej przez Sąd o skutkach niezgłoszenia najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, wniosku o przyznanie należnych kosztów.

Sąd uznał zatem, że w niniejszej sprawie nie było podstaw prawnych do uzupełnienia wyroku z dnia 27 listopada 2014 r. o dodatkowe orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego, skoro wniosek o zwrot kosztów został zgłoszony Sądowi po zamknięciu rozprawy, a więc z naruszeniem przepisu art. 210 § 1 P.p.s.a.

Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 157 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.