Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 278/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2, art. 34 ust. 3 pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 7, art. 8 § 1, art. 8 § 2, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 50 § 1, art. 58 § 1 pkt 6, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 183 § 1, art. 183 § 2, art. 185 § 1, art. 203 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Bd 593/18 w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od A. H. na rzecz E. P. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2019 r., II SA/Bd 593/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpatrzeniu skargi A. H., uchylił decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia [...] marca 2018 r., [...] oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia [...] stycznia 2018 r., [...], [...].

Wymienioną wyżej decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o część mieszkalną wraz z instalacjami wewnętrznymi (gazu, elektrycznej, sanitarnej) oraz budowę schodów zewnętrznych, nadbudowę i przebudowę budynku istniejącego wraz z instalacjami wewnętrznymi gazu i wentylacji mechanicznej oraz zmianę sposobu użytkowania parteru w budynku istniejącym na punkt przedszkolny przy ul. [...] w Bydgoszczy (działka [...], w obrębie [...]).

Od decyzji odwołanie wniosła A. H., właścicielka działki [...].

Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2018 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Kwestionując rozstrzygnięcie w skardze A. H. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. Wskazała, że organy nie przeprowadziły w pełnym zakresie postępowania dowodowego, w tym pominęły analizę dokumentacji kartograficznej, map, a także odstąpiły od oględzin. To pozwoliłoby tymczasem na wykazanie, iż nie zostały dochowane normy odległościowe w granicy działek. Skarżąca zauważyła, że obecna granica biegnie nie w linii prostej, ale skosem.

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 12 czerwca 2019 r., II SA/Bd 593/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, uchylając decyzje obu instancji wyjaśnił, że w odniesieniu do udzielonego E. P. pozwolenia na budowę nie został spełniony warunek z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm., dalej "P.b."). Wskazał, że dla terenu objętego inwestycją obowiązuje uchwała Rady Miasta Bydgoszcz z dnia 15 lipca 2008 r., [...] z dnia 25 września 2008 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osowa Góra-Kruszyńska" w Bydgoszczy (Dz. Urz. Województwa Kujawsko - Pomorskiego Nr 123, poz. 1970, dalej "plan [...]"). Działka [...] stanowi tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 31MN. Sąd zauważył w tym kontekście, że we wniosku inwestora wniesiono między innymi zmianę sposobu użytkowania parteru w budynku istniejącym na punkt przedszkolny.

Dalej Sąd wywodził, że prowadzenie punktu przedszkolnego jest niewątpliwie usługą. W projekcie budowlanym w punkcie 5 poświęconym funkcji obiektu budowlanego stwierdzono, że projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego przeznaczona jest na cele mieszkaniowe oraz na działalność usługową – punkt przedszkolny. Z kolei w § 6 planu tylko dla obszaru oznaczonego symbolem 46MN określono uzupełniające przeznaczenie terenu z funkcją usługową nieuciążliwą. W takiej sytuacji zdaniem Sądu pierwszej instancji stwierdzenie organów, że inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie jest wystarczające. Zważyć bowiem należało, że działalność usługową - punkt przedszkolny również należałoby zaliczyć co najmniej do usług o charakterze nieuciążliwym, a zatem argumentacja organu w tym zakresie wymaga szczegółowego uzasadnienia.

Następnie Sąd zauważył, że wedle punktu 3 projektu budowlanego projektuje się dwa miejsca postojowe na gruncie stabilizowanym, w tym jedno przeznaczone dla lokalu mieszkalnego i jedno tymczasowe dla lokalu usługowego. W tym zakresie Sąd także odniósł projekt do wymagań planu miejscowego. Zaznaczył, że w § 5 pkt ust. 11 pkt 12 lit. b planu wymaga się dla funkcji usługowej minimum 12 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji również i ta kwestia nie została wzięta pod uwagę przez organy, zważywszy, że inwestor zamierza zaprowadzić usługi, a powierzchnia całkowita działki ma 587,00 m2., natomiast powierzchni użytkowa budynku 256,26 m2. Sąd wskazał, że "przy nieznanej powierzchni użytkowej budynku wykorzystywanego na cele punktu przedszkolnego i nieznanej, zakładanej liczbie dzieci korzystających z tego punktu przedszkolnego niezwykle istotną okolicznością są, w ocenie Sądu, właśnie miejsca postojowe umożliwiające bezpieczny dowóz dzieci".

Wreszcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zauważył, że w sprawie ma zastosowanie rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 sierpnia 2017 r. w sprawie rodzajów innych form wychowania przedszkolnego, warunków tworzenia i organizowania tych form oraz sposobu ich działania (Dz. U. poz. 1657), czego również organy nie wzięły pod uwagę. W sytuacji zatem, gdy decyzja Prezydenta zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na budowę jednocześnie wyraża zgodę, na zmianę sposobu użytkowania parteru tak zrealizowanego budynku na punkt przedszkolny, to w ocenie Sądu, organ wydający taką decyzję musi uwzględnić w swej ocenie zgodność inwestycji z przepisami wymienionego rozporządzenia.

W konkluzji wyroku Sąd wskazał, że zaskarżone decyzje należało ocenić jako co najmniej przedwczesne. Uznał bowiem, że materiał dowodowy nie pozwalał na dokonanie ich pełnej kontroli w kontekście naruszenia art. 35 ust. 1 P.b. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej "K.p.a.")

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. P. – inwestorka. Zarzuciła przy tym naruszenie:

– art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 oraz art. 135 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez rozpoznanie skargi w sytuacji, w której skarżąca A. H. nie wykazała interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji;

– art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji w oparciu o bezpodstawne uznanie, że materiał dowodowy nie pozwalał na wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, w której wszystkie istotne okoliczności m zostały wyjaśnione w sposób dostateczny, a decyzja Wojewody zawiera wymagane elementy, w szczególności kompletne uzasadnienie faktyczne i prawne;

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji mimo, iż stwierdzone przez Sąd naruszenie przez organ art. 107 § 3 K.p.a., wyrażające się we wskazaniu w decyzji Prezydenta rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 listopada 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zamiast rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 sierpnia 2017 r. (Dz. U. z 2017r., poz. 1657) nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy;

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 i art. 8 § 2 K.p.a. polegające na bezpodstawnym uznaniu, że organ administracji wydający decyzję wbrew dotychczasowej praktyce powinien był ustalić, że § 5 ust. 11 pkt 12 lit. b planu wymaga bezwzględnego istnienia co najmniej 12 miejsc parkingowych w sytuacji, w której wymóg 12 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej należy stosować proporcjonalnie do powierzchni użytkowej budynku;

– art. 34 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez jego błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, że "sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego obejmuje również weryfikację tego czy potencjalna niezgodność dodatkowego sposobu użytkowania nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego niewpływająca na potrzebę rozbudowy nieruchomości na cele mieszkaniowe może stanowić podstawę oddalenia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę".

Wskazując na powyższe E. P. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi A. H., względnie uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi (poprzez jej oddalenie na podstawie art. 151 P.p.s.a.).

Natomiast w razie stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. A. H. odpowiedziała na skargę kasacyjną domagając się jej oddalenia. W jej ocenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy trafnie ocenił zaskarżone decyzje i zidentyfikował opisane w uzasadnieniu wyroku naruszenia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzut naruszenia art. 58 § 1 ust. 6 w zw. z art. 50 § 1 oraz art. 135 i art. 141 § 4 P.p.s.a., w kontekście którego E. P. zarzuca Sądowi pierwszej instancji nie zweryfikowanie kwestii dopuszczalności skargi A. H. , jest bezzasadny. W projekcie budowlanym, zleconym i złożonym przecież przez skarżącą kasacyjnie inwestorkę, na stronie 4, w punkcie 4 opisu technicznego wskazano, że z uwagi na niewielkie odległości elementów projektowanego obiektu (rozbudowy) od granicy z działką sąsiednią [...], obszar oddziaływania rozbudowy obejmie tę właśnie działkę. Oznacza to, że A. H., jako właścicielka wymienionej nieruchomości sąsiedniej znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, jest niewątpliwie stroną postępowania (art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2 P.b.). Wreszcie, to właśnie A. H. składała w sprawie odwołanie i ono zainicjowało wydanie decyzji drugoinstancyjnej. Decyzja Wojewody jest więc także do niej adresowana i także z tego powodu ma prawo do jej kwestionowania.

Ocenę pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny rozpocznie od tych z nich, które są usprawiedliwione i które zadecydowały o jej uwzględnieniu.

Zasadny okazał zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Wprawdzie niezrozumiały jest powód powiązania tego zarzutu z art. 34 ust. 3 pkt 2 P.b., niemniej wystarczającym jest, że skarżąca kasacyjnie podniosła kwestię zgodności projektu budowlanego z planem i uczyniła to w ramach usprawiedliwionej podstawy prawnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji wadliwie uznał, że przedłożony przez E. P. projekt budowlany wymaga dodatkowej weryfikacji z planem miejscowym pod kątem funkcji usługowej. Prawdą jest, że w ramach projektowanej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce [...] przewiduje się zmianę sposobu użytkowania parteru na punkt przedszkolny. Bezsporne jest nadto, że działka inwestycyjna znajduje się na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 31MN wyznaczonym w planie [...] i na tym obszarze nie przewidziano odrębnej zabudowy usługowej. Niemniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy podając w wątpliwość zgodność inwestycji co do funkcji z ustaleniami planu, pominął, że na stronie 8, w części projektu budowlanego zatytułowanej "Architektura" zawarto szczegółowe "Dane techniczno-architektoniczne części użytkowej budynku, podlegającej zmianie sposobu użytkowania" i wskazano "Dane techniczne lokalu użytkowego" przeznaczonego pod punkt przedszkolny. Lokal użytkowy będzie miał 74,26 m2, co w zestawieniu z powierzchnią użytkową budynku po rozbudowie wynoszącą 263,34 m2 wyniesie 28,20 %. W projekcie, pod przytoczonymi tu obliczeniami, znajduje się wyraźnie oświadczenie projektanta, że: "W budynku projektuje się jeden lokal mieszkalny. Powyższe spełnia wymogi definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego".

Wobec powyższych ustaleń przywołać należy definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w art. 3 pkt 2a P.b. Przez taki budynek rozumie się "budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego inwestorka – wobec zaplanowanej rozbudowy budynku jednorodzinnego i zachowania stosunku powierzchni lokalu użytkowego do powierzchni całkowitej budynku na poziomie nieprzekraczającym 30% - nie zmieniła kwalifikacji budynku jako mieszkalnego jednorodzinnego. Oznacza to, że nie dopuściła się naruszenia planu [...] w odniesieniu do funkcji zabudowy.

Oceniając zaskarżony wyrok w granicach podstawy kasacyjnej wyznaczonej naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł też do przekonania, że niewłaściwe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy podał w wątpliwość kwestię zgodności projektu budowlanego z § 5 pkt ust. 11 pkt 12 lit. b planu [...] co do miejsc parkingowych. W przywołanym przepisie planu zaznaczono, że parkingi i garaże dla budynków mieszkaniowych i usługowych należy lokalizować w granicach działki, na której obiekt jest realizowany, w uzgodnieniu i na warunkach zarządcy drogi. Dla funkcji usługowej zapewnia się minimum 12 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza – nawiązując do wywodu przedstawionego zresztą na poprzedniej stronie – że wbrew stwierdzeniom Sądu pierwszej instancji nie jest tak, że nieznana jest powierzchnia użytkowa punktu przedszkolnego. W projekcie jednoznacznie podano, że lokal użytkowy będzie miał 74,26 m2. Przy proporcjonalnym wyliczeniu wymaganej ilość miejsc postojowych dla usług planistyczne zapotrzebowanie inwestycji wyniesie więc: 1 miejsce postojowe dla funkcji usługowej (74,26 m2 / 1000 m2 x 12 = ca 0,89) i 1 miejsce dla funkcji mieszkaniowej (§ 5 pkt ust. 11 pkt 12 lit. a planu). Przedłożony przez E. P. projekt spełnia te wymogi.

Zasadny jest wreszcie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez stwierdzenie po stronie organu uchybienia art. 107 § 3 K.p.a., wyrażające się we wskazaniu w decyzji Prezydenta rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 listopada 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zamiast rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 sierpnia 2017 r. (Dz. U. z 2017r., poz. 1657). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w ramach weryfikacji projektu budowlanego organ architektoniczno-budowlany bada zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projektu zagospodarowania działki lub terenu. W zakresie części architektoniczno-budowlanej projekt podlega sprawdzeniu pod kątem między innymi kompletności posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są jasne powody, dla których Sąd pierwszej instancji zarzucił organom brak weryfikacji projektu budowlanego pod kątem wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 sierpnia 2017 r. w sprawie rodzajów innych form wychowania przedszkolnego, warunków tworzenia i organizowania tych form oraz sposobu ich działania. Wprawdzie w rozporządzeniu tym znaleźć można pewne regulacje dotyczące sposobu zaprojektowania i wyposażenia pomieszczeń, jeżeli przeznacza się je na potrzeby form wychowania przedszkolnego, lecz to przede wszystkim obowiązkiem projektanta, odpowiedzialnego za prawidłowe sporządzenie dokumentacji projektowej w części architektoniczno-budowlanej, jest uwzględnienie tych regulacji w potrzebnym zakresie. Organ architektoniczno-budowlany, który weryfikację projektu pod kątem zgodności z przepisami przeprowadza w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu, nie ma bezwzględnego obowiązku odnoszenia się w decyzji do wszelkich potencjalnych regulacji, zwłaszcza jeżeli te dotyczą pomieszczeń, a nie wymogów dotyczących zaprojektowania działki lub terenu. Skądinąd Sąd pierwszej instancji zwracając uwagę na wymienione rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej nie wskazał, gdzie upatruje ewentualnie naruszenie tego rozporządzenia albo choćby dostrzega obawy w tym zakresie.

Gdy chodzi o pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, to wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny ocenił jako pośrednio usprawiedliwiony. Zarzut ten miał jednak drugorzędne znaczenie. Odnosił się do wadliwego zidentyfikowania przez Sąd pierwszej instancji po stronie organów braków w postępowaniu dowodowym. To stanowisko Sądu było jednak pochodną nieprawidłowej oceny projektu pod kątem zgodności z planem oraz co do zakresu przepisów, w świetle których powinien być weryfikowany (o czym Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się wyżej).

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 i art. 8 § 2 K.p.a. nie okazał się usprawiedliwiony. Zdaniem Naczelnego odnoszenie kodeksowych zasad proporcjonalności i utrwalonych praktyk do kwestii interpretacji przepisu planu miejscowego o miejscach postojowych jest zbędne i nieadekwatne. W planie [...] ilość miejsc postojowych (12) została odniesiona do precyzyjnie określonej powierzchni (1000 m2), a stosowanie tego parametru polega po prostu na wyliczeniu stosunkowego zapotrzebowania na takie miejsca.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, uznawszy przede wszystkim za usprawiedliwione zarzuty kasacyjne naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. art. 107 § 3 K.p.a., orzekł na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonego wyroku i o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy.

Ponownie rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy powinien w toku kontroli legalności decyzji skoncentrować się zwłaszcza na ocenie zarzutów skargi A. H. , co w zaskarżonym wyroku zostało pominięte (z uwagi na uwzględnienie skargi z innych przyczyn).

O kosztach postępowania zasądzonych od A. H. na rzecz E. P. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a., a na koszty te złożyły się następujące kwoty:

– 250 zł stanowiąca wpis od skargi kasacyjnej (potwierdzenie wpłaty na k. 77 akt sądowych),

– 17 zł stanowiąca opłatę skarbową od złożenia dokumentu pełnomocnictwa udzielonego przez E. P. (k. 40 akt sądowych),

– 360 zł stanowiąca wynagrodzenie radcy prawnego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).