Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 762/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia NSA del. Anna Maria Świderska (sprawozdawca), Protokolant Ewelina Wołosiak, po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 766/14 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 2 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 25 listopada 2014 r., w sprawie sygn. akt I SA/Rz 766/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie ustalającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 rok.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym ustalonym w toku postępowania podatkowego i przyjętym przez sąd I instancji.

Prezydent Miasta R. decyzją z dnia 16 stycznia 2014r. ustalił R. P., R. P. oraz Z. P. wysokość podatku od nieruchomości na 2014r. w kwocie 75 zł. Podatek został wymierzony w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, z których wynikało, że podatnicy są właścicielami gruntów pozostałych o pow. 342 m2 oraz gruntów pod jeziorami o pow. 0,05 ha. Działki położone są w R. w dzielnicy Z. [...].

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Z. P., decyzją z 2 lipca 2014r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) - dalej: u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki oraz grunty, podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia (art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) W przypadku współwłasności nieruchomości, stanowią one odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.).

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie, opierając się na danych wynikających z ewidencji gruntów zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) – dalej: p.g.k., oraz z informacji na podatek od nieruchomości. Uzyskany z ewidencji gruntów i budynków wypis stanowi zatem dokument urzędowy, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz.749 ze zm.) – dalej: O.p. W związku z tym, organ w postępowaniu podatkowym nie ma podstaw do pomijania tych danych.

Organ II instancji wskazał, że opodatkowane działki położone są w R. - dzielnica Z. obręb [...]. Z decyzji Prezydenta Miasta R. z 28 lutego 2006r., wynika, że wszelkie ograniczenia w korzystaniu z działek, związane z budową sieci gazociągów przesyłowych, dotyczą działek położonych w obr. [...] (R.). Ponadto ustalenie istnienia strefy ochronnej na działkach lub jakichkolwiek innych ograniczeń, nie wpływa w żaden sposób na zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku oraz nie skutkuje przeniesieniem obowiązku podatkowego na inny podmiot.

Na decyzję organu odwoławczego Z. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że podatek został wymierzony od gruntu położonego w granicach przestrzennych określonych koncesją na wydobywanie kopalin dla prywatnej firmy P. S.A. w W.. Na przedmiotowy teren zostały wydane decyzje koncesyjne na wydobywanie kopalin przez Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnych nr [...] z dnia 27 maja 1993r., w których określono obszar gruntu prowadzenia działalności gospodarczej. Na teren obejmujący przedmiotowe nieruchomości zostały wydane decyzje: Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. dotycząca pozwolenia na budowę K. oraz decyzja Prezydenta Miasta R. dotycząca pozwolenia na budowę rurociągu dla przedsiębiorcy górniczego. Rurociągi są częściami składowymi Z. i istnieje obowiązek podatkowy związany z powyższą budowlą zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l.

Skarżący stwierdził, że zarzuty podniesione przez niego w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie zostały należycie rozpatrzone. Organy obu instancji nie zgromadziły niezbędnych dokumentów i nie dokonały wszechstronnego zbadania sprawy i prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. W szczególności nie przeprowadzono postępowania dowodowego na okoliczność położenia gruntu w obszarze terenu górniczego Z. i nie ustalono, czy na opodatkowanej działce znajdą się budowle służące kopalni.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając przedmiotową skargę wskazał, że dokonując ustaleń odnośnie podmiotu i przedmiotu opodatkowania organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Z art. 21 ust. 1 p.g.k. wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. Słusznie zatem Kolegium stwierdziło, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący.

WSA podkreślił, że kwestionowane przez skarżącego postępowanie w sprawie ewidencji gruntów dotyczyło obrębu ewidencyjnego nr [...], natomiast grunty będące przedmiotem opodatkowania położone są w obrębie [...]. W ocenie Sądu, przedłożone przez skarżącego dokumenty nie pozwalają na uznanie, że dane w ewidencji gruntów są błędne. Należy podkreślić, że dokumenty te odnoszą się do ruchu zakładu górniczego – związanych z tym pozwoleń, decyzji i pism, lecz nie dotyczą przedmiotowych nieruchomości. W szczególności przedmiotowe grunty nie zostały objęte decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia 28 lutego 2006r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.

WSA podkreślił, że podatek od nieruchomości ma charakter podatku majątkowego, co oznacza, że obowiązek jego zapłaty wiąże się z samym faktem własności (posiadania) nieruchomości i nie ma znaczenia czy nieruchomość ta jest wykorzystywana przez właściciela (posiadacza) i w jaki sposób. Ewentualne przeszkody czy ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości mogą być podstawą dochodzenia roszczeń cywilnoprawnych.

Skarżący nie neguje wynikającego z ewidencji gruntów swojego prawa do przedmiotowych gruntów (współwłasność), lecz kwestionuje ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości w sytuacji, gdy jak twierdzi, grunty te położone są w strefie ochronnej od zakładu górniczego i są ściśle związane z ruchem tego zakładu. Treść zarzutów wskazuje na to, że zdaniem skarżącego przedmiotowe nieruchomości powinny być zwolnione z opodatkowania, bądź ciężar podatku powinien spoczywać na przedsiębiorcy prowadzącym zakład górniczy, jako właścicielu budowli związanych z ruchem tego zakładu.

W ocenie Sądu powyższe twierdzenia są bezzasadne w świetle obowiązujących przepisów, które nie przewidują zwolnienia z opodatkowania gruntów położonych w strefie ochronnej od zakładu górniczego. Natomiast opodatkowanie właściciela nieruchomości jest niezależne od opodatkowania właściciela budowli - zakładu górniczego.

Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił podatnik domagając się jego uchylenie w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji

Pełnomocnik skarżącego rozstrzygnięciu sądu I instancji zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw art. 188 zdanie drugie p.p.s.a., poprzez braku ustalenia stanu faktycznego i przyjęcie że grunt skarżącego może być na terenie zakładu górniczego lub w strefie ochronnej (strefie ograniczonego użytkowania) ze względu na eksploatację budowli zakładu górniczego KGZ Zalesię, co jest jedynie domniemaniem sądu I Instancji, brak ustalenia jaka budowla zakładu górniczego KGZ Zalesię, znajduje się w pobliżu i czy grunt skarżącego jest w posiadaniu zakładu górniczego w związku z jego ruchem, brak ustalenia czy grunt skarżącego podlega opodatkowaniu w sytuacji gdy może nie mieć możliwości korzystania z niego,

2. art. 170 p.p.s.a - w wyniku pominięcia podczas orzekania ustaleń poczynionych prawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie z 2 grudnia 2009r sygn. II SA/Rz 461/07 wskazujących na konieczność opracowania planu zagospodarowania przestrzennego - co umożliwiałoby ustalenie obszaru zakładu górniczego KGZ Zalesię i określenie sposobu użytkowania gruntów - w tym ograniczenia właścicieli działek w tym zakresie.

II. Naruszenie prawa materialnego t.j. art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że posiadanie gruntu nie ma znaczenia dla ustalenia podatku od nieruchomości, oraz brak poczynienia ustaleń co do posiadania samoistnego przez przedsiębiorcę górniczego przedmiotowego gruntu, co może wskazywać na inny podmiot zobowiązany podatkowo a nie skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publ. ONSAiWSA 2010, nr 1 (34), poz. 1). Nie jest natomiast dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślanie.

Wobec powyższego niesłychanie istotnym elementem skargi kasacyjnej jest wskazanie podstaw kasacyjnych, które zgodnie z art. 174 p.p.s.a., mogą przybrać postać albo naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Nie mniej istotnym elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest uzasadnienie podstaw kasacyjnych, co łączy się z wymogiem określenia, jaką postać miały zgłoszone naruszenia prawa, wyjaśnienia na czym uchybienia te miały polegać, a w przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.

W związku z oparciem rozpatrywanej skargi kasacyjnej na obu podstawach, w pierwszej kolejności wymagają rozpoznania zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Tylko bowiem poprawnie ocenione przez sąd pierwszej instancji postępowanie podatkowe oraz prawidłowe proceduralnie postępowanie sądowoadministracyjne pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw art. 188 zdanie drugie p.p.s.a, polegający na nieustaleniu stanu faktycznego w szczególności poprzez nieustalenie faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości oraz pozostawania gruntu skarżącego w posiadaniu zakładu górniczego K. w związku z jego ruchem.

Dla porządku wskazać należy, że przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. zawiera normę o charakterze ustrojowym, stanowiącą że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Do naruszenia wskazanego przepisu mogłoby zatem dojść wówczas, gdyby sąd administracyjny odmówił rozpoznania skargi mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Żadna z tych sytuacji nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji rozpoznał skargę i skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa oraz władczo rozstrzygnął spór dotyczący opodatkowania skarżącego podatkiem od nieruchomości za 2014 rok.

W świetle jednolitego stanowiska orzecznictwa sądowoadministracyjnego kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy nie jest dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. (por.m.in. wyrok NSA z 20 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 135/07). Ponadto, przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może stanowić generalnej podstawy zwalczania dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny działań organu podatkowego pod kątem zachowania obowiązujących przepisów proceduralnych. Jest on tak skonstruowany, że powołanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być powiązane z właściwymi przepisami procesowymi, których naruszenia przez organ sąd pierwszej instancji nie zauważył z urzędu (por. m.in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 610/06). O naruszeniu przez sąd art. 134 § 1 p.p.s.a. można mówić, gdy sąd wykroczy poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyjdzie poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a rzeczywiście zaistniały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1101/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA"). W rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek do przyjęcia tezy o naruszeniu przez sąd pierwszej instancji powołanego przepisu. Sąd ten nie wykroczył bowiem poza granice sprawy, a autor skargi kasacyjnej nie powiązał naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. z przepisami odnoszącymi się do prawa procesowego lub materialnego, które znajdowały, bądź powinny znajdować zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Tym samym nie wskazał, ewentualne naruszenie jakich przepisów nie powołanych przez skarżącego, a rzeczywiście mających zastosowanie w sprawie, nie zauważył sąd pierwszej instancji. Z kolei rozważania zawarte w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku wskazują, że WSA rozpoznał wszystkie zarzuty zgłoszone w skierowanej do niego skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przeprowadził szczegółową ocenę ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe. Skontrolowała także prawidłowość oceny materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, akceptując ustalenia dokonane przez organy podatkowe w sprawie sąd pierwszej instancji prawidłowo wziął pod uwagę dane z ewidencji gruntów i budynków oraz okoliczności wynikające z decyzji Prezydenta Miasta R. z 28 lutego 2006 r. Dowody te były wystarczające dla dokonania prawidłowych ustaleń w sprawie. Z kolei sam skarżący mimo dopuszczenia na rozprawie przez WSA wnioskowanych przez niego dowodów nie wykazał w żaden sposób ograniczenia w sposobie korzystania ze spornej nieruchomości, którego skutkiem byłoby jej samoistne posiadanie przez zakład górniczy. Należy także podkreślić, że podważanie przez skarżącego zaakceptowanego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy, nie może być skutecznie dokonane za pomocą zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podkreślić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może doprowadzić do uchylenia skarżonego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), bądź, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. np.: wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1002/11). Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstaw rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera bowiem przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej szczegółowe wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji pozwala na ustalenie motywów, którymi kierował się WSA wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Podkreślenia wymaga także, że wbrew intencjom autora skargi kasacyjnej na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia wyroku WSA, a nie jego prawidłowość merytoryczną.

Z kolei przepisy art. 170 p.p.s.a. oraz art. 188 p.p.s.a. nie miały natomiast w ogóle zastosowania w rozstrzyganej sprawie. Przepis art. 188 p.p.s.a. normuje postępowanie przed sądem II instancji nie miał więc zastosowania w postępowaniu przed WSA. Artykuł 188 p.p.s.a. uprawnia wyłącznie do merytorycznego orzeczenia przez NSA o skardze, nie stanowi natomiast podstawy do zmiany ustaleń faktycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku. Podkreślić także należy, że kontrolowany wyrok sądu pierwszej instancji był pierwszym w sprawie skarżącego dotyczącej podatku od nieruchomości za 2014 rok. Powołane przez pełnomocnika skarżącego orzeczenie sygn. akt II SA/Rz 461/07 stwierdzało niezgodność z prawem uchwały Rady Miasta R. z dnia 16 marca 2004 r., [...] o odstąpieniu od sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego "Z." z uwagi na to, że ocena oddziaływania na środowisko eksploatacji złoża gazu ziemnego "Z." została opracowana 9 lat przed podjęciem zaskarżonej uchwały, na podstawie nieobowiązujących już przepisów i na potrzeby innego postępowania. Rozstrzygnięcie powyższe nie ma żadnego związku ze sprawą ustalenia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku od nieruchomości. Co czyni kompletnie nieuzasadnionym zarzut naruszenia art. 170 p.p.s.a.

Całkowicie chybionym okazał się także zarzut naruszenia prawa materialnego. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem, że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Normodawca dokonał tym rozróżnienia dwóch kategorii podatników podatku od nieruchomości: właścicieli oraz posiadaczy samoistnych. Natomiast stosownie do art. 3 ust. 3 u.p.o.l., w sytuacji, gdy samoistny posiadacz nieruchomości nie jest jej właścicielem, to na nim, a nie na właścicielu nieruchomości, ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości.

Przymiot bycia podatnikiem wynika dla skarżącego z faktu pozostawania właścicielem nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 2 i ust. 3 u.p.o.l. podatnikiem może być również posiadacz samoistny nieruchomości, jednak tylko w sytuacji, gdy w określonym stanie faktycznym można wskazać na dwa odrębne podmioty, z których jednemu przysługuje prawo właścicielskie do nieruchomości, drugi zaś podmiot znajduje się w posiadaniu samoistnym tej nieruchomości – wtedy obowiązek podatkowy ciąży na tym podmiocie. Własność stanowi odrębną kategorię wobec posiadania, jeżeli zatem danemu podmiotowi przysługują prawa właścicielskie, bez znaczenia pozostaje, czy korzysta on z tych praw czy też nie. W rozstrzyganej sprawie skarżący nie wykazał, że utracił posiadanie spornej nieruchomości na rzecz zakładu górniczego. Okoliczności tej nie potwierdza także postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy podatkowe. Wobec niepodważenia ustaleń faktycznych dotyczących pozostawania przez skarżącego współwłaścicielem spornej nieruchomości zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 3 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.o.l. jest całkowicie bezzasadny.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.