Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1032/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 188 w zw. z art. 151, art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: § 1 ust. 2 pkt 4, § 1 ust. 4, § 4 ust. 2, § 8 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola,  publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 759/18 w sprawie ze skargi G. N. na zarządzenie Burmistrza Miasta K. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. S. w K. 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od G. N. na rzecz Burmistrza Miasta K. kwotę 390 (trzysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 20 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 759/18, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. N. na zarządzenie Burmistrza Miasta K. z [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. S. w K. stwierdził nieważność zaskarżonego zarządzenia i orzekł o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że w niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości następujące okoliczności faktyczne sprawy:

- skarżąca kandydowała na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] im. S. w K. pełniąc funkcję dyrektora tej placówki i będąc wieloletnią nauczycielką w tej szkole,

- skarżąca zgłosiła swą kandydaturę w dniu 11 czerwca 2016 r. w terminie wynikającym z ogłoszenia o konkursie, który upływał w dniu 15 czerwca 2018 r.,

- zgłaszając swą kandydaturę skarżąca złożyła plik dokumentów, wśród których był niepodpisany "wykaz dokumentów", w punkcie 8 zawierający "Oświadczenie, że kandydat nie był skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe",

- wśród złożonych dokumentów znajduje się podpisane przez skarżącą oświadczenie "ja, niżej podpisana oświadczam, że nie byłam skazana prawomocnym wyrokiem za nieumyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe".

Skarżąca nie została dopuszczona do postępowania konkursowego, gdyż zdaniem komisji konkursowej jej oferta nie zawierała wszystkich niezbędnych dokumentów, a konkretnie oświadczenia o tym, że nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, albowiem oświadczenie zawarte w dokumencie zatytułowanym "wykaz dokumentów" nie było podpisane, zaś podpisane oświadczenie odnosiło się do braku skazania za przestępstwa nieumyślne.

Sąd I instancji wskazał, że rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 11 sierpnia 2017 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać osoba zajmująca stanowisko dyrektora oraz inne stanowisko kierownicze w publicznym przedszkolu, publicznej szkole podstawowej, publicznej szkole ponadpodstawowej oraz publicznej placówce (Dz. U. poz. 1597; dalej jako: "rozporządzenie w sprawie wymagań") stanowi, że stanowisko dyrektora publicznej szkoły podstawowej może zajmować nauczyciel mianowany lub dyplomowany, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z kolei rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1587; dalej jako: "rozporządzenie konkursowe") w przepisie § 1 ust. 2 pkt 3 i pkt 4 lit. i) przewiduje, że ogłoszenie konkursu zawiera wskazanie wymagań wobec kandydatów na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły lub publicznej placówki, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 62 ust. 4 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 996 ze zm.) oraz wskazanie wymaganych dokumentów, a wśród nich oświadczenia, że kandydat nie był skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Rozporządzenie konkursowe określa zatem tryb weryfikacji tego, czy kandydat na stanowisko dyrektora szkoły spełnia przesłanki umożliwiające objęcie stanowiska dyrektora określone w rozporządzeniu w sprawie wymogów. Celem przepisu § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia konkursowego jest zatem pozyskanie wiarygodnych dokumentów umożliwiających weryfikację wymogów, które muszą być spełnione przez kandydatów na stanowisko dyrektora publicznej szkoły.

Sąd I instancji wskazał, że skarżąca złożyła wraz ze swym zgłoszeniem dwa niespójne z sobą dokumenty: jeden stanowiący wykaz przedłożonych dokumentów i określający, że wśród nich jest oświadczenie dotyczące nieskazania za przestępstwo umyślne i drugi – własnoręcznie podpisany, zawierający informację o tym, że nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo nieumyślne. Równocześnie komisji konkursowej i organowi prowadzącemu szkołę znany był fakt, że skarżąca pełni funkcję dyrektora szkoły. Wykluczało to podejrzenie, że skarżąca była skazana za przestępstwo umyślne, nie mogłaby bowiem wówczas pełnić funkcji dyrektora szkoły. W ocenie Sądu I instancji taki stan faktyczny sprawy wymagał od organu prowadzącego szkołę, by zwłaszcza w sytuacji, gdy nie upłynął jeszcze termin do złożenia dokumentów przez kandydatów, zwrócić się do skarżącej o niezwłoczne wyjaśnienie wątpliwości dotyczących treści złożonych dokumentów. Zachodziło bowiem bardzo wysokie prawdopodobieństwo, że w złożonym przez skarżącą oświadczeniu doszło do oczywistej omyłki.

Zdaniem Sądu I instancji skarżąca słusznie wskazała na brzmienie § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia konkursowego, który stanowi, że na żądanie organu prowadzącego publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę kandydat jest obowiązany przedstawić oryginały dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 4 lit. d-g, l i m. Ten tryb postępowania powinien być zastosowany odpowiednio także w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wskazują na to, że złożony przez kandydata dokument dotknięty jest oczywistą omyłką. Na równi z taką sytuacją należałoby potraktować sytuację, w której dokument zawierający oświadczenie byłby trudny do odczytania. Nazbyt formalistyczna wykładnia przepisów rozporządzenia konkursowego przez organ prowadzący szkołę i komisję konkursową prowadziłaby do rezultatów naruszających gwarancje konstytucyjne wynikające z art. 60 i art. 2 Konstytucji RP.

Sąd I instancji podkreślił również, że mając na uwadze treść § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia konkursowego, skutkiem nieuzasadnionego niedopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego powinno być unieważnienie konkursu i zarządzenie ponownego jego przeprowadzenia. Skoro przedstawione wyżej rozważania wskazują na to, że doszło do nieuzasadnionego niedopuszczenia skarżącej do postępowania konkursowego, gdyż zaniechano wyjaśnienia wątpliwości wynikających ze złożonych przez nią dokumentów, to rzeczą organu prowadzącego szkołę było unieważnienie konkursu i zarządzenie ponownego jego przeprowadzenia. Sąd I instancji ocenił, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane z naruszeniem prawa i podlegało stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej Burmistrz Miasta K. zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania albo o zmianę wyroku i oddalenie skargi w całości, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie zrzekł się przy tym przeprowadzenia rozprawy.

Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 1 ust. 2 pkt 4 lit. i), § 1 ust. 4, § 8 ust. 2 rozporządzenia konkursowego w zw. z art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.; dalej jako: "u.s.g.") i w zw. z art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że organ prowadzący szkołę lub komisja konkursowa powołana w celu przeprowadzenia przedmiotowego konkursu na stanowisko dyrektora powinna była zażądać od kandydata wyjaśnienia treści dokumentu (oświadczenia), pomimo tego, że oryginał dokumentu był dołączony do zgłoszenia i jego treść była czytelna, co spowodowało podjęcie przez komisję uchwały o niedopuszczeniu kandydatki do konkursu, i w dalszej konsekwencji zatwierdzenie konkursu zarządzeniem, i następnie zostało uznane przez Sąd za naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności skarżonego aktu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że z § 1 ust. 2 pkt 4 lit. i) rozporządzenia konkursowego oraz z ogłoszenia o konkursie wynika, że kandydat miał złożyć oświadczenie, że nie był skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Skarżąca w oświadczeniu nie wypowiedziała się co do przestępstw umyślnych, zaś złożyła jedynie oświadczenie o przestępstwach nieumyślnych (co do których przepis nie wymaga składania oświadczeń). W tej sytuacji Komisja Konkursowa uznała, że skarżąca nie złożyła oświadczenia o treści wymaganej przez prawo i ogłoszenie, a następnie podjęła uchwałę o niedopuszczeniu kandydatki do konkursu. Przedstawiona przez Sąd I instancji wykładnia § 1 ust. 4 rozporządzenia konkursowego jest niedopuszczalną wykładnią prawotwórczą contra legem. Przepis ten przewiduje wyraźnie, że na żądanie organu prowadzącego publiczną szkołę kandydat obowiązany jest przedstawić oryginały wymienionych w tym przepisie dokumentów, w tym dokumentu wymienionego w § 1 ust. 2 pkt 4 lit. i) (oświadczenia, że kandydat nie był skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe). Treść tego przepisu ma zastosowanie tylko do sytuacji, gdy przedłożona kopia dokumentu (oświadczenia) jest nieczytelna lub istnieje podejrzenie, że nie odpowiada oryginałowi. W przeprowadzonym konkursie nie było takiej sytuacji. Skarżąca złożyła przecież oryginał oświadczenia, którego treść była czytelna i nie pozostawiała wątpliwości co do treści złożonego w nim oświadczenia. Oświadczenie to było, co prawda, sprzeczne z niepodpisanym "wykazem dokumentów", które sporządziła kandydatka, jednakże rozporządzenie nie przewiduje żadnej procedury, która dawałaby organowi lub komisji konkursowej możliwość prowadzenia postępowania wyjaśniającego co do treści złożonych dokumentów. Ponadto, sporządzony wykaz dokumentów nie zawiera podpisu kandydatki, więc nie ma w ogóle waloru dokumentu zawierającego jakiekolwiek oświadczenie czyjejkolwiek woli. Rozporządzenie nie przewiduje też składania tego rodzaju dokumentu. Nie można w takiej sytuacji twierdzić, że występowała sprzeczność między dokumentami. Niewymagany przez przepisy "wykaz dokumentów" nie jest w ogóle dokumentem w rozumieniu procedury konkursowej.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, zaprezentowana przez Sąd I instancji wykładnia prowadzi do naruszenia konstytucyjnych zasad przywoływanych przez Sąd. Czynności wykonane przez organ i komisję konkursową były zgodne z zasadą równego dostępu do służby publicznej, ponieważ wszystkim kandydatom postawiono te same wymagania wynikające z § 1 rozporządzenia konkursowego i pod kątem tych samych zasad były oceniane wszystkie złożone oferty. Przyjęcie oświadczenia, które nie wykluczało jednoznacznie, że kandydatka mogła być skazana za umyślne przestępstwo, mogłoby naruszyć z kolei prawa innych uczestników konkursu do brania udziału w konkursie na zasadzie równego dostępu. Wykonywanie czynności nieprzewidzianych w rozporządzeniu (prowadzenie postępowania wyjaśniającego) z łatwością mogłoby zostać potraktowane jako wykonywanie czynności bez podstawy prawnej, a w konsekwencji naruszałoby zasadę państwa prawa, skonkretyzowaną w art. 7 Konstytucji RP. Rozporządzenie konkursowe nie zawiera żadnej procedury wyjaśniania lub uzupełniania ofert kandydatów. Procedury takiej nie zawiera również sama ustawa Prawo oświatowe. Przepisy prawa oświatowego w zakresie konkursu na stanowisko dyrektora stanowią kompletne i całościowe uregulowanie prawne. Nie ma w tych przepisach odwołania do kpa lub innych ustaw. Brak było zatem podstawy prawnej, aby Komisja z urzędu mogła podjąć jakieś działania mające na celu wyjaśnienie lub uzupełnienie oferty.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.

Rozpoznana w granicach zgłoszonych zarzutów skarga kasacyjna okazała się uzasadniona.

Skarga kasacyjna oparta została na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie § 1 ust. 2 pkt 4 lit. i), § 1 ust. 4 oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia konkursowego. Zarzuty te są trafne, mimo błędnego założenia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że przepis § 1 ust. 4 rozporządzenia konkursowego ma zastosowanie także do oświadczenia, o jakim mowa w § 1 ust. 2 pkt 4 lit. i) tego rozporządzenia. Przepis § 1 ust. 4 rozporządzenia konkursowego odnosi się wyłącznie do dokumentów, które w poświadczonych kopiach może składać kandydat. Zgodnie z tym przepisem, na żądanie organu prowadzącego publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę kandydat jest obowiązany przedstawić oryginały dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 4 lit. d-g, l i m. Litera "i" została użyta w przepisie w charakterze spójnika koniunkcji, o czym świadczy brak przecinków między literami "l" oraz "m". Odpowiada to nadto zakresowi przedmiotowemu odesłania, o dokumentach składanych w kopiach jest bowiem mowa właśnie w przepisach § 1 ust. 2 pkt 4 lit. d-g, l, m.

Ze względu na wyraźnie wyznaczony zakres stosowania § 1 ust. 4 rozporządzenia konkursowego nie jest prawidłowe stanowisko Sądu I instancji, że przy jego odpowiednim zastosowaniu powinno dojść do wezwania kandydata do uzupełnienia oświadczenia czy to przez jego podpisanie, czy też przez skorygowanie treści. Wymagane w postępowaniu konkursowym dokumenty, wymienione w § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia konkursowego, można podzielić na oświadczenia samego kandydata oraz kopie dokumentów pochodzących od innych podmiotów, poświadczonych przez kandydata za zgodność z oryginałem. Tylko w stosunku do tych ostatnich, które istnieją w oryginale, możliwe jest żądanie przedstawienia oryginałów. Odpowiednie stosowanie trybu przewidzianego w § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia konkursowego do innych przypadków, bez wyraźnego umocowania do tego w przepisach, można byłoby ewentualnie rozważać w sytuacji stwierdzonego braku regulacji, "luki" w przepisach, która uniemożliwia przeprowadzenie procedury konkursowej. Prawodawca nie przewidział jednak w toku prowadzenia procedury konkursowej możliwości prowadzenia postępowania mającego na celu uzupełnianie czy poprawianie oferty kandydata. Zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia konkursowego, komisja podejmuje uchwałę o dopuszczeniu kandydata na podstawie złożonej oferty. Skutki jakie wywołuje oferta niekompletna zostały określone w § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia konkursowego – brak wszystkich wymaganych dokumentów jest podstawą do podjęcia uchwały o odmowie dopuszczenia kandydata do konkursu. Nie można zatem stwierdzić, że braki w dokumentacji mogą rodzić stan niepewności co do możliwości przeprowadzenia konkursu i wymagać prowadzenia czynności zmierzających do ich usunięcia.

Nie jest adekwatne do okoliczności niniejszej sprawy odwoływanie się do argumentacji zawartej w wyroku NSA z 26 maja 2015 r., sygn. I OSK 337/15. Oczywiste jest bowiem, że w razie kompletności oferty, brak jest podstaw do odmowy dopuszczenia kandydata do konkursu. W powołanym wyroku sąd za nadmiernie formalistyczne uznał stanowisko, w którym kandydat potwierdził zgodność składanych kopii dokumentów z oryginałami nie osobiście, lecz złożył kopie potwierdzone przez organy. Sąd uznał, że okoliczność ta nie wpływa na miarodajność dokumentów, czemu służy co do zasady potwierdzenie za zgodność. Trzeba przy tym podkreślić, że sąd w cytowanym wyroku bynajmniej nie przewidział konieczności prowadzenia postępowania mającego na celu usunięcie braków oferty, nie wskazał na obowiązek komisji konkursowej zwrócenia się do kandydata o osobiste potwierdzenie dokumentów, lecz uznał dokumenty potwierdzone przez notariusza, sekretarza gminy i urzędnika ZUS, za dokumenty właściwie potwierdzone. Sąd wskazał nadto, że wykładnia przepisu może prowadzić także do wniosku, że poświadczenie przez kandydata zgodności kopii dokumentu z oryginałem, wobec braku legalnej definicji takiego poświadczenia, może także obejmować przypadki złożenia przez kandydata kopii poświadczonych, na jego zlecenie, przez inne wiarygodne podmioty. Jest to zatem sytuacja odmienna od rozwiązania przyjętego przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, polegająca na uznaniu obowiązku organu zwrócenia się do kandydata o wyjaśnienia czy uzupełnienie braków oferty.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, że w procedurze konkursu na dyrektora szkoły nie mają zastosowania zasady prowadzenia postępowania administracyjnego i przepisy k.p.a. Ma to swoje uzasadnienie w charakterze tej procedury, której celem nie jest załatwienie czyjejś sprawy indywidualnej, lecz wyłonienie dyrektora szkoły w postępowaniu konkursowym. Procedura konkursowa bazuje na rywalizacji kandydatów i z tego powodu jej aspekt procesowy wymaga zapewnienia realizacji takich cech, jak równość szans kandydatów, bezstronność i obiektywizm konkursu. Komisja konkursowa czy organ prowadzący szkołę są zobowiązani do przeprowadzenia konkursu z zapewnieniem równych szans kandydatom – służy temu publiczne obwieszczanie o konkursie, duże znaczenie ma też publicznie jawne określenie wymaganych dokumentów, takich samych dla wszystkich kandydatów, zakreślenie terminu do składania ofert i komisyjne ich badanie. To w interesie składającego ofertę leży jej prawidłowe przygotowanie, w oparciu o podane do wiadomości publicznej wymagania. Trafny jest argument skargi kasacyjnej, że ingerencja przeprowadzającego konkurs w treść składanych ofert i wzywanie do ich uzupełnienia lub poprawienia, nie mieszczą się w modelu konkursowego trybu wyboru kandydata. Ograniczenie rozpoznania ofert do badania złożonych dokumentów nie stanowi naruszenia zasady równego dostępu do służby publicznej. Ponieważ komisja na podstawie złożonej oferty podejmuje uchwałę o dopuszczeniu kandydata do postępowania konkursowego, brak jest możliwości uwzględniania okoliczności znanych ewentualnie komisji z urzędu, takich jak fakt dotychczasowego sprawowania funkcji dyrektora szkoły. Wymóg złożenia stosownego oświadczenia o karalności nie może zostać zniesiony w drodze wnioskowania przez komisję w oparciu o znane jej fakty, prawodawca nie zwolnił osób pełniących funkcje dyrektorów z obowiązku składania części dokumentacji przy składaniu oferty.

W rozpoznawanej sprawie problemem nie jest zatem jakakolwiek sprzeczność pomiędzy dokumentami czy sprzeczność dokumentacji z faktami znanymi komisji konkursowej z urzędu. Badaniu, na etapie decydowania o dopuszczeniu kandydatów do konkursu, podlegała kompletność złożonych dokumentów, zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia konkursowego. Faktem jest, że podpisane przez skarżącą oświadczenie dotyczące karalności nie zawiera wymaganej treści, wobec czego nie jest oświadczeniem, że kandydat nie był skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Faktem także jest, że poza tym oświadczeniem, nie ma w złożonych dokumentach innego oświadczenia o wymaganej treści. Wykaz dokumentów, zgodnie ze swoją nazwą, stanowi tylko wyliczenie składanych materiałów, w tym oświadczeń. Brzmienie punktu 8 tego wykazu nie może zostać uznane za oświadczenie w przedmiocie karalności, albowiem pozbawione jest podpisu osoby składającej. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że dokument o cesze oświadczenia, wymaga podpisu osoby to oświadczenie składającej. Potwierdza ten oczywisty wymóg przepis § 1 ust. 3 rozporządzenia konkursowego, regulujący składanie ofert w postaci elektronicznej, co wymaga opatrzenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP.

W przedstawionych okolicznościach, organ prowadzący szkołę nie miał podstaw do unieważnienia konkursu i zarządzenia jego ponownego przeprowadzenia w związku z przesłanką z § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia konkursowego, niedopuszczenie kandydata do konkursu nie było nieuzasadnione, albowiem spełniona została przesłanka z § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia – oferta skarżącej nie zawierała dokumentu wskazanego w ogłoszeniu konkursu. W konsekwencji zasadny jest także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 u.s.g.

Mając na uwadze podane argumenty i uznając jednocześnie istotę sprawy za dostatecznie wyjaśnioną, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji o uchyleniu zaskarżonego wyroku i oddaleniu skargi. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na koszty te składa się zwrot wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 150 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 240 zł.

Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.