Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 516/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 1, art. 239
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 2 ust. 5
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Dnia 2 czerwca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. O. i H. S. na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 1233/14 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 20 listopada 2014 r. Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwała T. O. i H. S. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] września 2014 r., nr [...], w kwocie 200 złotych.

Na powyższe zarządzenie zażalenie wnieśli T. O. i H. S., wskazując, że uiszczenie ww. kwoty poważnie zachwiałoby ich budżetem domowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie na zarządzenie z dnia 20 listopada 2014 r. jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a". Przepis ten stanowi, że Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W związku z treścią art. 220 § 3 ww. ustawy przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem uiszczenia wpisu uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny, podlega odrzuceniu przez sąd.

Sprawa niniejsza nie znajduje się w katalogu spraw objętych art. 239 pkt 1 p.p.s.a., w których to sprawach, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu korzysta ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Jednocześnie skarżący nie należą do kręgu podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Przed wydaniem przez Sąd zaskarżonego zarządzenia skarżący nie wnioskowali też o przyznanie prawa pomocy, co w świetle art. 239 pkt 4 p.p.s.a. wykluczałoby wezwanie ich do uiszczenia wpisu przed prawomocnym zakończeniem postępowania w tej kwestii.

Słusznym było zatem wydanie zarządzenia o wezwaniu skarżących do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł. Wysokość tego wpisu znajduje swoje umocowanie w przywołanym w treści zaskarżonego zarządzenia przepisie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), który odnosi się do decyzji wydanych w trybie stwierdzenia nieważności, a w tym trybie zapadła zaskarżona decyzja SKO w O.. Wysokość wpisu sądowego w niniejszej sprawie wynika zatem wprost z obowiązujących przepisów i nie ma możliwości jego niedochodzenia przez Sąd. Tym samym okoliczności podnoszone przez skarżących w zażaleniu związane z ich sytuacją finansową nie mają wpływu na legalność skierowanego do nich wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Na marginesie wskazania wymaga, że Sąd I instancji postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2015 r., które stało się prawomocne, odmówił H. S. przyznania prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.