Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 768/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72,73,75
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 768/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 sierpnia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Inga Gołowska, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009 r., sprawy ze skargi L. G., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 23 marca 2009 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconego w grudniu 2000 r. podatku dochodowego od osób fizycznych za, 1993 r. wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 125 141, 40 zł, - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2005 roku L. G. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o stwierdzenie nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconego w grudniu 2000 roku podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok wraz z odsetkami w kwocie 125.141,40 zł.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 roku Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconego w grudniu 2000 roku podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 125.141,40 zł, uznając że brak jest podstaw prawnych do rozpatrzenia żądania skarżącego w sprawie która została zakończona decyzją ostateczną. Zgodnie z treścią tej decyzji zobowiązanie podatkowe skarżącego za 1993 rok zostało określone w kwocie 51.550 zł i zostało w całości wyegzekwowane (22.655,20 zł - zapłacony podatek z zeznania, 98,80 przerachowanie nadpłaty za 1994 rok, 28.796 zł plus odsetki 96.345,40 zł, łącznie 125.141,40 zł zapłacone w drodze egzekucji administracyjnej w grudniu 2000 roku)

W odwołaniu od powyższej decyzji L.G. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego i procesowego.

Decyzją z dnia 23 marca 2009 roku Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji, stwierdzając, iż decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] października 2000 roku Nr [...], określająca kwotę należnego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok w wysokości 51.550 zł jest decyzją ostateczną i prawomocną, potwierdzoną wyrokiem NSA w Warszawie z dnia [...] listopada 2004 roku sygn. akt [...] oddalającym skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 19 grudnia 2003 roku sygn. akt I SA/Kr 478/01.

Na dzień wydania decyzji przez Izbę Skarbową, na koncie podatników pozostawał jedynie wpłacony podatek dochodowy za 1993 rok w wysokości wynikającej z zeznania podatkowego tj. kwota 22.655,20 zł. Kwota podatku 32.208,80 zł przypisana decyzją Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 1997 roku i rozłożona na raty, została przez podatnika zapłacona w całości, a następnie zwrócona (424,80 zł w dniu 21.04.1998r. oraz 31.784 zł w dniu 5.05.2000r.). Z powodu niezapłaconego podatku za 1993 rok, skarżący poniżenie stał się dłużnikiem organu podatkowego. Zatem, w świetle powyższych ustaleń nie może być mowy o istnieniu nadpłaty, skoro decyzja Izby Skarbowej z dnia [...].10.2000r. Nr [...] określono wyższe zobowiązanie podatkowe od wpłaconego z zeznania podatkowego za 1993r. Tym bardziej, że A. i L. G. uiścili w drodze egzekucji administracyjnej kwotę 28.796 zł na należność główną i kwotę 96.345,40 zł na odsetki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie L. G. domagał się uchylenia, stwierdzenia nieważności i niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając im naruszenie:

art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez działanie niezgodne z przepisami prawa,

art. 122 Ordynacji podatkowej, przez niepodjęcie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy,

art. 125 Ordynacji podatkowej, poprzez nie działanie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej ostatecznego załatwiania,

art. 126 Ordynacji podatkowej, poprzez załatwienie spraw bez wymaganej formy pisemnej,

art. 127 Ordynacji podatkowej, poprzez załatwienie spraw czynnościami pismami uniemożliwiającymi ich weryfikacje w drodze postępowania dwuinstancyjnego,

art. 128 Ordynacji podatkowej, poprzez uchylanie i zmianę skutków decyzji błędnymi czynnościami i pismami,

art. 127 § 1 - 3 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie, że fakty powszechnie znane organowi podatkowemu z urzędu wymagają dowodu i obowiązkiem organu jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy,

art. 207 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że istota sprawy polega na sugerowaniu stanu sprawy, a nie wymaga wydania decyzji rozstrzygającej istoty sprawy w całości,

art. 212 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że organy podatkowe nie są związane własnymi decyzjami i mogą dowolnie kształtować sytuację prawno-podatkową czynnościami organu,

art. 21 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 19.10.2000r. określenie zaległości podatkowej albo stwierdzenie nadpłaty w podatku nie było istotą decyzji i bez określenia istnienia zaległości można uznać dochodzona wpłatę, jako należną,

art. 52 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że dokonany zwrot jest zaległością podatkową bez wydania decyzji w tym przedmiocie i przesądza iż wpłata z 21.12.2000r., jest włata należną,

art. 72 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że nie stanowi nadpłaty kwota nienależnie zapłaconego podatku w grudniu 2000 r.,

art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że decyzja reformacyjna organu II instancji skutkowała obowiązkiem zapłaty należnego podatku w 2000 roku, bez określenia istnienia zaległości podatkowej na dzień jej wydania tj. 19.10. 2000r.,

art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania wpłaty w 2000 roku na nieistniejącą prawnie zaległość podatkową poprzez uznanie, że dokonany zwrot nadpłaty za 1994 rok z urzędu, może być wykazany, jako zaległość podatkowa w przedmiotowej decyzji i uzasadniająca obowiązek zapłaty w pozostałej części zaległości,

art. 75 § 2 lit. a Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że kwestionuję moje zobowiązanie powstałe na mocy art. 21 § 1 pkt 1a, a nie na mocy art. 75 § 2 lit. c Ordynacji podatkowej,

art. 75 § 1 2 lit. c Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że nie będąc zobowiązany dokonałam wpłaty podatku w grudniu 2000 roku,

art. 76 § 1 pkt. 1 lit. a Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji podatkowych powodujących nadpłatę, poprzez uznanie, że w sytuacji, w której obniżono wymiar podatku w wyniku zmiany decyzji określającej zaległość podatkową i wykonaną, uznaje się, że skutkuje ona obowiązkiem zapłaty podatku należnego w 2000 roku, bez określenia zaległości podatkowej na dzień 19.10.2000 rok,

art. 45 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez uznanie, że do czasu wydania decyzji ostatecznej przez Izbę Skarbową z dnia [...].10.2000 roku, w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok, należnym podatkiem był podatek wynikający z zeznania, a nie z decyzji organu I instancji z 1997r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji i innych aktów administracyjnych z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt l w/w ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Analiza akt prowadzonego postępowania oraz zarzutów podniesionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Podkreślić należy, iż wnioskiem z dnia [...] listopada 2005 roku L. G. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego również o zwrot nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok w kwocie 3.314 zł, wynikającej z decyzji Izby Skarbowej z dnia [...].10.2000 roku Nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok w kwocie 51.550 zł. Decyzją z dnia 23 marca 2009 roku Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję z Naczelnik Urzędu Skarbowego dnia [...] grudnia 2008 roku Nr [...] odmawiającą zwrotu nadpłaty, gdyż zdaniem organu, żądany zwrot nadpłaty jest jedynie wskazanym w decyzji wymiarowej za 1993 rok odpisem podatku i nie jest równoznaczny z nadpłatą. Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2009 roku sygn. akt I SA/Kr 767/09 sąd oddalił skargę na w/w decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia w obu sprawach są identyczne ustalenia co do okoliczności faktycznych związanych z rozliczeniami z tytułu wpłat i otrzymywanych zwrotów, na skutek wydanych w sprawie orzeczeń administracyjnych.

Na podstawie przepisu art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), za nadpłatę uważa się m.in. kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nadpłata powstaje z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej (art. 73 § 1 pkt 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa). Zgodnie z przepisem art. 75 § 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa uprawnienie do złożenia żądania o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom kwestionującym zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku.

W wyniku przeprowadzonego postępowania organy podatkowe słusznie odmówiły skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok w kwocie 3.314 zł, ponieważ przedmiotowa nadpłata, co zresztą przyznał skarżący na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009 roku, faktycznie nie wystąpiła, a kwota 3.314 zł wynika jedynie z matematycznej różnicy pomiędzy określoną w uchylonej decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 1997 roku Nr [...] wysokością podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok w kwocie 54.864 zł, a wysokością tego podatku określoną w decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] października 2000 roku Nr [...] wydaną w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, określającą wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok w wysokości 51.550 zł.

Skarżący przed sądem potwierdził także, że nie kwestionuje wyliczeń i ustaleń dokonanych przez organy podatkowe przedstawionych w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Z ustaleń tych wynika, że skarżący wraz z żoną zgodnie z zeznaniem podatkowym wpłacili podatek dochodowy od osób fizycznych za 1993 rok w kwocie 22.655,20 zł. Powołaną powyżej decyzją z dnia 30 sierpnia 1997 roku organ podatkowy określił należny podatek dochodowy za ten rok w kwocie 54.864 zł, co skutkowało przypisem podatku w kwocie 32.208,80 zł. Po uchyleniu tej decyzji, organ zwrócił skarżącemu i jego żonie podatek w kwocie 31.784 zł wraz z należnymi odsetkami. Następnie decyzją z [...] października 2000 roku Izba Skarbowa określiła A. i L. G. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok w kwocie 51.550 zł, wobec powyższego dokonano przypisu podatku w kwocie 28.894,90 zł. Dodatkowo na poczet należności zarachowano nadpłatę z 1994 roku, w wysokości 98.80 zł. Pozostałą brakująca kwotę podatku ściągnięto w drodze egzekucji w grudniu 2000 roku. Zatem na przestrzeni tych wszystkich lat nigdy nie wystąpiła żadna nadpłata. Jednak wyrokiem z dnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienie w przedmiocie zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 rok, na poczet zaległości w tym podatku za 1993 roku i w dniu 15.10.2008 roku organ podatkowy I instancji dokonał zwrotu nadpłaty z 1994 roku wraz oprocentowaniem na rzecz skarżącego. W konsekwencji wystąpiła zaległość w kwocie 98,80 zł, którą A. i L. G. w późniejszym czasie uregulowali.

W świetle powyższych ustaleń organy podatkowe słusznie stwierdziły, że nie ma podstaw do stwierdzenia oraz zwrotu nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconego w grudniu 2000 roku podatku dochodowego od osób fizycznych. Tym bardziej, że skarga kasacyjna na decyzję z dnia [...] czerwca 2000 roku Nr [...] Izby Skarbowej została oddalona wyrokiem z dnia 19 grudnia 2003 roku sygn. akt I SA/Kr 478/01 przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie. Od wyroku tego A. i L. G. wnieśli skargę kasacyjną, która wyrokiem z dnia 16 listopada 2004 roku sygn. akt FSK 626/04 również została oddalona. Zatem nie budzi wątpliwości ani wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok, ani też fakt, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu z dniem [...] grudnia 1999 roku, ponieważ w skutek rozłożenia na raty zaległości podatkowej w 1997 roku, nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia tego zobowiązania.

Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów postępowania. Organy podatkowe w sposób wyczerpujący zgromadziły i rozpatrzyły materiał dowodowy jak i poddały ocenie bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów czy też innych zasad określonych w art. 120, 122, 125, 126, 127, 128, 187, 207 i 212 Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak też podstaw do stwierdzenia, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu, co najmniej, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy orzec należało o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).