Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 15/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 par. 1, art. 81, art. 106
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 ust. 2, art. 53 ust. 1, 3 - 5, art. 54 pkt 2, art. 56
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi W.W.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku "A" Sp. z o.o., działającego z upoważnienia inwestora "B" Sp. z o.o., decyzją z dnia 17 września 2008 r. Wójt Gminy odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej nr "[...]" na działce nr "[...]" w miejscowości W., gm. D.

Na skutek złożonego odwołania "B" Sp. z o.o., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia 16 września 2011 r. Wójt Gminy ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej nr "[...]" na działce nr "[...]" w obrębie K., gm. D. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1, art. 52, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54, art. 55 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zwanej dalej: u.p.z.p.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż z uwagi na brak istnienia na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z przepisem art. 50

ust. 1 u.p.z.p., należało ustalić warunki dla lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy organ ustalił, że działka nr "[...]" położona w obrębie geodezyjnym "[...]". stanowi grunt rolny R klasy IVB o pow. 1,27 ha, BR klasy V o pow. 0,61 ha. Na działce zlokalizowany jest budynek zakładu "[...]". W sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się od strony wschodniej "C", od strony zachodniej zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, Osiedle "[...]", stanowiąca kontynuację zwartej zabudowy wsi K. Od strony południowej znajduje się zabudowa mieszkaniowa wsi W. oraz ogrody działkowe. W bezpośrednim sąsiedztwie działki znajdują się tereny, dla których wydano warunki zabudowy w związku z zabudową usługową i usługowo-mieszkaniową. Przedmiotowy teren położony jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" ustanowionego rozporządzeniem Wojewody "[...]"

Organ wskazał również, że decyzja została podjęta po uzyskaniu uzgodnienia ze Starostą w zakresie ochrony gruntów rolnych - postanowienie z dnia 10 sierpnia 2011 r. oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w zakresie ochrony przyrody - postanowienie z dnia 22 sierpnia 2011 r. Natomiast Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie nie zajął stanowiska w powyższej sprawie, w związku z czym wskazany wniosek uznano za uzgodniony na podstawie art. 53 ust. 5 u.p.z.p.

Organ wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397). Zdaniem organu, realizacja przedmiotowej inwestycji nie wpłynie negatywnie na cele ochrony obszaru chronionego krajobrazu, a w szczególności nie naruszy spójności krajowego systemu obszarów chronionych.

Decyzja ta została ogłoszona w drodze publicznego obwieszczenia, jak również została wysłana W. L. i W. L. - współwłaścicielom działki sąsiadującej z działką, na której jest planowana inwestycja.

Od powyższej decyzji W. i W. L. oraz J. i R. C. wnieśli odwołanie podnosząc, że nie zgadzają się na wybudowanie stacji bazowej telefonii cyfrowej. Państwo L. wskazali, iż działka, na której ma zostać wybudowana stacja jest oddzielona jedynie drogą od działki, na której znajduje się ich dom mieszkalny. Przebywanie w tak bliskiej odległości (ok. 50 m) od stacji stwarza zagrożenie dla zdrowia mieszkających tam osób. Natomiast p. C. stwierdzili, iż nie wyrażają zgody na budowę stacji bazowej na działce nr "[...]" w obrębie K., gdyż inwestycja ta stwarza zagrożenie dla zdrowia mieszkających w pobliżu ludzi.

Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzja uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Zdaniem Kolegium, planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, a zatem nie można było odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia określonego we wniosku. Kolegium uznało również, że w rozpoznawanej sprawie miały miejsce uzgodnienia przewidziane w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Postanowienia uzgadniające zostały przesłane stronom postępowania i nie były na nie składane zażalenia.

Na powyższą decyzję W. L. i W. L. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 106 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej: kpa. poprzez uznanie, że organ I instancji dokonał uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p., a postanowienia uzgadniające zostały przesłane stronom postępowania, podczas gdy stronie skarżącej nie doręczono postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 22 sierpnia 2011 r. w zakresie uzgodnienia lokalizacji przedmiotowej inwestycji;

- prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 50, art. 53 ust. 4 i art. 56 u.p.z.p. poprzez uznanie, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi;

- art. 7, art. 8 i art. 9 kpa., bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane pomimo uchybienia przez organ obowiązkowi informowania strony o przysługujących jej prawach oraz art. 10 § 1 i art. 81 kpa. poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu w charakterze strony.

W uzasadnieniu podniesiono, że skarżącym nie doręczono postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 22 sierpnia 2011 r. i tym samym zostali oni pozbawieni możliwości zapoznania się z tym aktem oraz nie mogli skorzystać z prawa do zakwestionowania stanowiska organu wydającego postanowienie. Zdaniem skarżących, w związku z niedoręczeniem im przedmiotowego postanowienia, nie nastąpiło jego uprawomocnienie się, a organ nie miał podstaw do wydania decyzji ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Skarżący podnieśli również, że nie zgadzają się ze stanowiskiem, iż planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Bowiem w odniesieniu do projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej dopuszczalna wartość i gęstość mocy pola elektromagnetycznego stwarzającego potencjalne zagrożenie dla człowieka i środowiska będzie przekroczona w obszarze, w którym skarżący przebywają na co dzień.

Zdaniem skarżących, w przeprowadzonym postępowaniu organ nie powinien był zaniechać oceny planowanej inwestycji z punktu widzenia spełnienia wymogów ładu przestrzennego. Przepisy Rozdziału 5 u.p.z.p. dotyczące ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego i ustalania warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji powinny być stosowane w powiązaniu z celem tej ustawy i przepisami ogólnymi Rozdziału 1 tej ustawy. Organ przy wydawaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może pomijać celu ustawy, jakim jest regulacja przeznaczenia terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania przy przyjęciu za podstawę tych działań ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju. Rozmieszczenie masztów antenowych stacji bazowych telefonii komórkowych na terenach o przewadze zabudowań mieszkaniowych powinno uwzględniać walory krajobrazowe i architektoniczne przestrzeni. Poza tym obszar objęty wnioskiem obejmuje tereny Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]", obszar ten zasługuje na ochronę swoich wartości przyrodniczych i walorów krajobrazowych.

Skarżący podnieśli również, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji naruszają art. 7, art. 8 i art. 9 kpa., bowiem zostały wydane pomimo uchybienia przez organy obowiązkowi informowania stron o przysługujących im prawach oraz naruszają art. 10 § 1 i art. 81 kpa. poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu w charakterze strony. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami sprawy i prawie do wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego. Brak w aktach dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie uzasadnia zarzut, że organ naruszył obowiązek wynikający z art. 10 kpa. Ponadto skarżący zostali pozbawieni możliwości zapoznania się i ewentualnego zakwestionowania postanowienia z dnia 22 sierpnia 2011 r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, które było kluczowe dla wskazania lokalizacji planowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśniono, że postanowienie z dnia 22 sierpnia 2011 r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zostało ogłoszone w drodze obwieszczenia stosownie do obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych. Poza tym w aktualnym stanie prawnym tylko inwestorowi przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie uzgadniające.

W piśmie procesowym z dnia 14 lutego 2012 r. "B" S.A. podniosła, że podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażone w odpowiedzi na skargę. Ponadto zdaniem Spółki, właściwe jest doręczanie orzeczeń organów w drodze obwieszczania, gdyż taka procedura została przewidziana w art. 49 kpa. i art. 53 ust. 1 u.p.z.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej: ustawą ppsa.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie została wydana inwestorowi – "B" Sp. z o.o., po uzgodnieniu z innymi organami w trybie art. 106 kpa., decyzja w sprawie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej. Współwłaściciele działki sąsiadującej z nieruchomością na której planowana jest inwestycja, wnieśli skargę podnosząc, że nie doręczono im postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 22 sierpnia 2011 r. w zakresie uzgodnienia lokalizacji przedmiotowej inwestycji w związku z czym zostali pozbawienie prawa do zakwestionowania tego aktu.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu stron skarżących wyjaśnić pozostaje, iż stosownie do art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717, ze zm) dalej: u.p.z.p., w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydaje się po uzgodnieniu ze wskazanymi w tym przepisie organami. Ponieważ teren, na którym planowana jest inwestycja położony jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" należało dokonać uzgodnień z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. Uzgodnień tych dokonuje się w trybie art. 106 kpa., z tym że zażalenie na takie postanowienie przysługuje wyłącznie inwestorowi - art. 53 ust. 5 u.p.z.p..

Należy w tym miejscu wskazać, iż przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 17 lipca 2010 r. stanowił, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Taka treść przepisu skutkowała tym, że każda strona postępowania administracyjnego była uprawniona do złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia na podstawie art. 106 § 5 kpa. Łączyło się to jednak często z wydłużeniem toku postępowania, które w założeniu miało na celu jedynie ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod przyszłą inwestycję. Nie decyduje natomiast o tym, czy dana inwestycja faktycznie zostanie w przyszłości zrealizowana, gdyż o tym przesądzi dopiero uzyskane pozwolenie na budowę po spełnieniu wszystkich prawem wymaganych wymogów.

Sytuacja ta uległa zmianie na skutek ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675), którą dokonano zmiany kilku aktów prawnych, w tym nadano przepisowi art. 53 ust. 5 nowe brzmienie. Od dnia 17 lipca 2010 r. tj. daty wejścia w życie tego aktu prawnego przepis ten stanowi w zdaniu pierwszym, iż uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 kpa., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Zatem ustawodawca wprowadził regulację szczególną względem przepisu art. 106 § 5 kpa. ograniczając krąg podmiotów legitymowanych do wniesienia zażalenia na postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Celem takiej regulacji miało być przyspieszenie wieloetapowego procesu inwestycyjnego. Z tej też przyczyny ustawodawca zdecydował, że na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnych w toku postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego możliwe jest ograniczenie legitymacji skargowej stron postępowania pozostawiając ją wyłącznie inwestorowi. Niejednokrotnie pozwoli to również zaoszczędzić znacznych kosztów postępowania związanych z doręczeniami takich postanowień, co ma miejsce przy występowaniu w sprawie wielu stron, jak i czasem niezbędnym dla realizacji tego obowiązku proceduralnego. Podkreślenia wymaga jednak, że omawiana regulacja nie pozbawiła stron postępowania prawa wniesienia odwołania od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a jedynie zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnień. Takie uregulowanie prawne powoduje, że strony inne niż inwestor, nie mogąc wnieść zażalenia w toku postępowania, mają możliwość wykazania wadliwości dokonanych uzgodnień na etapie wnoszenia odwołania od decyzji wykazując istotny wpływ wadliwych uzgodnień na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 czerwca 2011 r., II SA/Rz 380/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 października 2011 r., IV SA/Wa 926/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie można zatem uznać, że skarżący zostali pozbawieni prawa do zakwestionowania postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 22 sierpnia 2011 r. wnosząc bowiem odwołanie od decyzji mieli oni prawo wykazania wadliwości dokonanych uzgodnień czego nie uczyniono w odwołaniu, jak również we wniesionej skardze .

Należy również zwrócić uwagę na regulację zawartą w przepisie art. 53 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W toku postępowania organ informował o podejmowanych czynnościach i rozstrzygnięciach w drodze obwieszczenia, ale również doręczał większość pism i rozstrzygnięć właścicielom sąsiednich nieruchomości będącym stroną postępowania, chociaż taki obowiązek nie wynikał z powołanych przepisów prawa. Postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 22 sierpnia 2011 r. zostało przesłane inwestorowi oraz właścicielowi nieruchomości na której planowana jest inwestycja, a także ogłoszone w drodze publicznego obwieszczenia poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy 29 sierpnia 2011 r. (k. "[...]" akt administracyjnych) na podstawie art. 53 ust. 1 u.p.z.p.

Za niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia w przeprowadzonym postępowaniu art. 10 § 1 kpa i art. 81 kpa. poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu w charakterze strony. Skarżący podnieśli, że nie zostali pouczeni przez organ o prawie zapoznania się z aktami sprawy i prawie do wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego. W orzecznictwie wskazuje się, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157; OSP 2007, nr 3, poz. 26; wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., II OSK 1098/10, Lex nr 786594). Strona powinna zatem wykazać, że brak takiego zawiadomienia przed wydaniem decyzji uniemożliwił jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. zgłoszenia wniosków dowodowych z zeznań świadków, dokumentów). Tymczasem skarżący nie wykazali, aby między brakiem zawiadomienia ich przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a treścią decyzji administracyjnej zachodził jakikolwiek związek przyczynowy. Nie wykazali w żaden sposób, aby zostali pozbawieni możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia konkretnych wniosków dowodowych oraz wyjaśnień oraz aby uchybienie przepisowi art. 10 § 1 kpa. mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności skarżący nie skonkretyzowali, jakie dowody zgłosiliby w postępowaniu administracyjnym i jakie to okoliczności mogłyby zostać dzięki nim wyjaśnione w sposób odmienny od przyjętego przez organ stanu faktycznego sprawy. Tym bardziej, że organ doręczał pisma skarżącym na adres, który wynikał z wypisu z rejestru gruntów i strona skarżąca odbierała te przesyłki na wskazany adres, a zatem wiedziała o toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej. W toku postępowania skarżący zmienili adres zamieszkania i nie poinformowali o tym organu. W tej sytuacji nie można uznać zarzutu dotyczącego naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżący jedynie podnieśli, że gdyby zostali pouczeni o prawie zapoznania się z aktami sprawy i prawie do wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego, mogliby wnieść zażalenie na postanowienie uzgodnieniowe. Jednakże, jak zostało wyżej wskazane, takie uprawnienie procesowe przysługuje obecnie wyłącznie inwestorowi. Poza tym organ w trybie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w drodze obwieszczenia z dnia 29 sierpnia 2011 r. (karta "[...]" akt adm.) poinformował, iż Starosta oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnili przedstawiony projekt decyzji oraz poinformowano o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w Urzędzie Gminy. Obwieszczenie powyższe było wywieszone na tablicy w okresie od 29 sierpnia 2011r. do 12 września 2011r. Skarżący nie skorzystali z przysługującego im uprawnienia do zapoznania się z aktami sprawy.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut dotyczący zaniechania przez organ oceny planowanej inwestycji z punktu widzenia spełnienia wymogów ładu przestrzennego. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na charakter prawny decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 54 pkt 2 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. O charakterze tej decyzji przesądza również przepis art. 56 u.p.z.p., który stanowi, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek przewiduje art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o ile nakładają one w sposób wyraźny jakieś ograniczenia.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma więc charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ, rozpatrując wniosek inwestora, bada jedynie czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa.

Skarżący nie wskazali jakie przepisy związane z zasadami kształtowania ładu przestrzennego narusza planowana inwestycja celu publicznego, a nie zostały one uwzględnione przez organ podczas wydawania zaskarżonej decyzji. Tymczasem przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w tym przepis nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.) nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organy mają obowiązek uwzględniać te wymagania tylko w takim zakresie, w jakim pośrednio przewidują to konkretne przepisy szczególne, zawarte zarówno w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i w innych ustawach (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 423/07, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2010 r. II OSK 1862/08, dostępne CBOSA). Skarżący nie powołali jednak żadnego przepisu, którego postanowienia pozostawałyby w kolizji z przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym.

Wprawdzie w skardze ogólnie wskazano, iż planowana inwestycja nie uwzględnia ustanowionej na tym terenie formy ochrony przyrody tj. rozporządzenia Nr "[...]" Wojewody z dnia "[...]" w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" jednakże nie wskazano żadnego przepisu tego aktu, który zostałby naruszony skarżoną decyzją lokalizującą inwestycję celu publicznego. Poza tym, należy wyjaśnić, iż wśród zakazów wprowadzonych na tym terenie w § 4 pkt 2 cyt. rozporządzenia wprowadzono zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227), zaś jak wynika z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząca oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), wydanego na podstawie tej ustawy, planowana inwestycja nie może być zaliczona do takich przedsięwzięć znacząco oddziaływujących na środowisko.

Reasumując kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.