Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 776/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5  art. 86 art. 88
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty, kwiecień i wrzesień 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. określającą P. O. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące luty, kwiecień i wrzesień 2013 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. W wyniku kontroli stwierdzono, że P. O. niezasadnie obniżył podatek należny o podatek naliczony określony w fakturach wystawionych przez: A Sp. z o.o. oraz B Sp. z o.o. - w łącznej kwocie 14.035,00 zł. Organ pierwszej instancji uznał, że faktury, na których jako wystawcy figurują spółki: A oraz B nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, i w rezultacie zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wskazane miesiące 2013 r. Od decyzji organu I instancji złożono odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w pierwszej kolejności podkreślił, że spór w przedmiotowej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia, czy organ pierwszej instancji zasadnie odmówił Stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie - wskazanych w zaskarżonej decyzji - faktur wystawionych przez: A Sp. z o.o. (4 szt.) oraz B Sp. z o.o. (1 szt.). Odnosząc się do faktur wystawionych przez A Sp. z o.o. na wskazano, iż w ich treści wskazano jako przedmiot sprzedaży: pościel, serwetki, bieżniki i obrusy. O tym, że faktury wystawione na rzecz P. O. są nierzetelne, ponieważ nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, świadczą ustalenia poczynione przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. w trakcie kontroli podatkowej. Kontrolujący ustalili, że Spółka A pomimo, że w rzeczywistości nie nabyła żadnego towaru, sporządzała fikcyjne faktury sprzedaży na rzecz różnych odbiorców. Wskazana Spółka (posiadająca jednoosobowy Zarząd) skutecznie utrudniała podjęcie wszelkich czynności poprzez niestawianie się na przesłuchania. Decyzją z dnia [...] r. wydaną w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2012 r. do maja 2013 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. określił Spółce A m.in. obowiązek zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynikającego z faktur, które zostały wprowadzone do obrotu gospodarczego mimo, iż stwierdzają czynności nie dokonane (nie mające odzwierciedlenia w rzeczywistości). Wśród nierzetelnych faktur znalazły się między innymi faktury wystawione na rzecz P. O.. W toku przeprowadzonej w firmie A Sp. z o. o. kontroli podatkowej dokonano następujących ustaleń:

– Prezesem Zarządu od dnia powstania Spółki była H. S.. Funkcję Prezesa od dnia 11.02.2014 r. sprawował Y. T. N., do którego należało prowadzenie ksiąg podatkowych. W dniu rejestracji Spółki jako siedzibę zgłoszono: W., Al. A 129 lok. 1;

– Spółka nie posiadała pomieszczeń do wykonywania działalności handlowej lub magazynowej; oględziny wskazały, iż wynajmowane pomieszczenia mogły służyć tylko jako punkt przyjmowania korespondencji i łączności telefonicznej oraz jako krótkotrwałe miejsce spotkań;

– Spółka nie posiadała środków transportu (brak ewidencji środków trwałych, umów najmu, leasingu), nie ponosiła też wydatków związanych z transportem (zakup usług, paliwa, napraw, usług kurierskich);

– Spółka nie posiadała środków trwałych, sprzętu komputerowego czy urządzeń umożliwiających wydruk faktur sprzedaży, a w kontrolowanym okresie Spółka nie ponosiła kosztów zużycia energii elektrycznej (i innych mediów), materiałów czy zakupu usług telefonicznych; koszty usług obcych obejmowały głównie koszty obsługi księgowej, przy czym w roku 2013 nie stwierdzono żadnych kosztów usług obcych;

– Spółka zatrudniała jednego pracownika, jednak nie przedłożyła wiarygodnych list płac (podpisanych i zatwierdzonych) oraz potwierdzeń wypłat wynagrodzeń.;

– Według zapisów na fakturach wystawionych na rzecz Spółki przedmiotem nabyć były: odzież, biżuteria, obuwie, narzędzia, AGD. Na dokumentach brak jest opisu asortymentu, specyfikacji producenta itp. Nie stwierdzono faktur, które miały potwierdzać nabycie pościeli, serwetek, bieżników i obrusów.

Mając na uwadze powyższe uznano, że w okresie od stycznia 2012 r. do maja 2013 r. Spółka A nie dokonywała obrotu towarowego (w rzeczywistości nie nabywała towarów mogących stanowić przedmiot dalszej sprzedaży). Rzekomi dostawcy towarów w rzeczywistości nie prowadzili działalności gospodarczej, stwarzając jedynie formalne pozory istnienia. Ich aktywność sprowadzała się wyłącznie do wystawiania "pustych faktur" tj. dokumentów, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Zdaniem organu II instancji dowiedziono, że wykazana przez Spółkę A dostawa towarów nie stanowiła obrotu tej Spółki, tym samym Spółka nie wystąpiła w roli podatnika podatku od towarów i usług. O pozorności działalności świadczyła także wysokość stosowanej marży (0.08% - 0.09%); większość uwidocznionych na wystawionych fakturach transakcji sprzedaży odbywała się bez uwzględnienia marży. Organ wskazał ponadto na wynik z przeprowadzonego badania ksiąg podatkowych (rejestrów), które zostały uznane za nierzetelne, ponieważ: zapisy dokonywane były na podstawie dowodów księgowych (faktur VAT) dotyczących zakupu od firm nieistniejących - nieprowadzących działalności gospodarczej pod wskazanym adresem oraz nieuprawnionych do wystawiania faktur VAT, zapisy dokonywane były na podstawie dowodów księgowych (faktur VAT) dotyczących sprzedaży niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Resumując uznano, ze faktury wystawione przez Spółkę A (w tym na rzecz P. O.) - mimo, iż zostały ujęte w rejestrach prowadzonych dla celów rozliczenia podatku od towarów i usług a wynikający z nich podatek został wykazany w deklaracji podatkowej - nie dokumentowały rzeczywistych dostaw towarów, a więc czynności podlegających opodatkowaniu, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym organ uznał, że wykazane w tych fakturach kwoty, jako podatek VAT, nie stanowią kwot podatku należnego, podlegają zatem zapłacie w trybie art. 108 ww. ustawy.

Przechodząc do kwestii zasadności uznania za nierzetelną faktury wystawionej dla Strony przez B Sp. z o.o. (przedmiot sprzedaży: pościel, serwetki, bieżniki i obrusy) zaznaczono, że w dniu 28 lipca 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wszczął wobec ww. Spółki postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności zadeklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2013 r. Nie udało się jednak nawiązać kontaktu z podmiotem wskazanym jako sprzedawca w treści rzeczonego dokumentu oraz ustalić miejsca przechowywania dokumentacji finansowo-księgowej. Wezwania kierowane na adres Spółki nie zostały podjęte. Organ kontroli włączył do akt prowadzonego postępowania materiały przesłane w dniu 12.01.2016 r. przez Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w R. (protokół z czynności sprawdzających, rejestry zakupów i sprzedaży, decyzje i postanowienia wydane przez ww. organ dla "kontrahentów" Spółki) oraz decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. i Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. wydane dla "kontrahentów" Spółki. W sprawie ustalono, Spółka B jako siedzibę wskazała W., Al. A 129 lok. 1. Podczas podjętych w dniu 08.08.2013 r. oględzin pracownicy [...] [...] Urzędu Skarbowego w R. zastali znajdujący się pod ww. adresem boks zamknięty i zasunięty roletami a od właściciela mieszczącego się obok pomieszczenia uzyskali informację, że lokal przeważnie jest zamknięty i rzadko ktoś się tam pojawia. Podkreślono również, że decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] zakwestionowano treść złożonych przez Spółkę rozliczeń oraz orzeczono o obowiązku zapłaty podatku w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wykazanego w fakturach wystawionych m.in. we wrześniu 2013 r. Na przedmiotową kwotę podatku do zapłaty składa się również podatek wynikający z faktury VAT z dnia 20.09.2013 r. wystawionej na rzecz P. O. w wysokości 4.590,80zł. Uzasadniając powyższe organ wskazał na szereg okoliczności, które legły u podstaw dokonanego rozstrzygnięcia. Z treści decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wynika, że Spółka B:

– nie posiadała samodzielnego lokalu funkcjonującego pod adresem ujawnionym jako adres w Rejestrze Przedsiębiorców KRS;

– nie posiadała siedziby miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

– nie posiadała pomieszczeń magazynowych;

– nie korzystała z usług transportowych;

– nie zatrudniała pracowników;

– nie ponosiła żadnych kosztów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;

– w wyniku analizy historii rachunku bankowego za 2013 r. nie stwierdzono żadnych przelewów dokonanych tytułem zapłaty za towar;

– rzekomymi dostawcami towarów na rzecz Spółki były podmioty nie prowadzące działalności gospodarczej, a wystawione przez nich faktury miały status tzw. "pustych faktur";

– w okresie sierpień-grudzień 2013 r. wystawiła i wprowadziła do obrotu prawnego faktury VAT, które dokumentowały czynności nie dokonane.

Podsumowując, zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz dokonane przez organ kontroli skarbowej ustalenia uprawniają, zdaniem organu odwoławczego, do stwierdzenia, że B Sp. z o.o. nie nabywała towarów handlowych (odzieży i obuwia) oraz nie dokonywała sprzedaży, a wystawione m.in. we wrześniu 2013 r. faktury VAT nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Odwołano się również do przeprowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. dowodów z zeznań Strony złożonych na okoliczność obniżenia w deklaracjach podatkowych VAT-7 podatku należnego o podatek naliczony na podstawie spornych faktur wystawionych przez B Sp. z o.o. i C Sp. z o.o. Następnie powołując się na treści art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wskazano, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w tej ustawie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. Fakt wystawienia faktury przez podmiot, który nie dostarczał rzeczywiście towaru (bądź nie wykonał usługi), a jedynie firmuje tę dostawę (bądź wykonanie usługi), nie daje odbiorcy prawa do odliczenia wykazanego w fakturze podatku. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że sporne faktury wystawione przez A Sp. z o.o. oraz B Sp. z o.o. nie odzwierciedlały rzeczywistości gospodarczej. Odnośnie zarzutu odwołania, że strona dokonała zakupu towarów handlowych w W. przy czym, przy zawarciu przedmiotowych transakcji zachowała dobrą wiarę podkreślono, iż nie kwestionując tego, czy transakcje polegające na dostawie towarów handlowych wykazane na przedmiotowych fakturach faktycznie miały miejsce istotnym jest, że bezspornie nie mogły ich dokonać podmioty uwidocznione na wystawionych fakturach jako sprzedawcy. Powołując się na orzecznictwo TSUE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, że gdy faktury są nierzetelne i nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu gospodarczego, organ podatkowy powinien ocenić na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy Strona wiedziała lub powinna była wiedzieć, że transakcja, w której uczestniczy wiąże się z przestępstwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej. W ocenie Organu odwoławczego, okoliczności przeprowadzonych transakcji zakupu towarów handlowych na podstawie faktur wystawionych przez Spółki A i B wskazują, że Strona wiedziała lub powinna była wiedzieć, że uczestniczy w nadużyciu poprzez ewidencjonowanie faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji. Zgodzono się organem pierwszej instancji, że Strona nie zachowała należytej przezorności kupieckiej przy zawieraniu kontaktów handlowych. Strona nie zadbała o to, by dokonywane przez nią transakcje zakupu były należycie udokumentowane i nie budziły wątpliwości co do podmiotów biorących udział w tych transakcjach. Zdaniem organu II instancji okoliczności sprawy świadczą o zbyt daleko idącej "ufności" w stosunku do kontrahentów w obliczu dopiero co rozpoczętej współpracy. Ponadto gotówkowa forma płatności ewidentnie koresponduje z brakiem jakichkolwiek dodatkowych dokumentów, poza fakturami, potwierdzających dokonanie transakcji, a także bardzo ograniczoną wiedzą Strony co do dostawcy towarów. Uzupełniając argumentację na okoliczność rozstrzygnięcia o odmowie Stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie zakwestionowanych faktur odwołano się również do obowiązującej od dnia 1 stycznia 2011 r. treści przepisu § 21 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2008 r. Nr 212, poz. 1337), zastąpionego z dniem 1 kwietnia 2011 r. rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. pod tym samym tytułem (Dz. U. z 2011 r. Nr 68, poz. 360) Zdaniem organ odwoławczego, wykazując choćby odrobinę zainteresowania, Strona mogła pozyskać informacje (choćby ogólnikowe) o pojawiających się nieprawidłowościach w handlu na terenie W., których celem jest wyłudzanie podatku VAT. Odnosząc się do zarzutu, iż interpretacja stanu faktycznego winna być dokonana zgodnie z regułami wynikającymi z art. 122, art. 187 oraz art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa organ II instancji wyjaśnił, że cel postępowania podatkowego, jakim jest realizacja zasady prawdy obiektywnej może być osiągnięty także za pomocą dowodów przeprowadzonych przez inny organ. Uznano, że postawione w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego w związku z pozbawieniem Strony prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie regulacji art 86 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług nie znajdują potwierdzenia w sprawie. Uznano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydając zaskarżoną decyzję wskazał podstawę prawną (art. 120 Ordynacji podatkowej), w oparciu o którą dokonał rozstrzygnięcia w sprawie oraz uzasadnił motywy swojego działania. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także uchybienia zasadzie zaufania (art. 121 Ordynacji podatkowej), gdyż nie stanowi o tym przyjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Nie naruszono także zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 Ordynacji podatkowej), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, zaś ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie przekroczyła granic swobodnej oceny dowodów zakreślonych w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tą zasadą organ podatkowy prowadzący postępowanie dokonuje oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów w sposób swobodny, według swej wiedzy, doświadczenia, logiki oraz wewnętrznego przekonania, a dokonanie oceny winno być poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym - co w przedmiotowej sprawie nastąpiło i znalazło swoje odzwierciedlenie w decyzji wydanej zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszanie:

– przepisów prawa procesowego, w szczególności zasad ustawy - Ordynacja podatkowa sprecyzowanych w art. 120, art 121, art, 122, a także przepisów w art. 180 § 1, art. 187 § 1 i § 3, art. 188 oraz art. 191;

– przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 5, art. 86 i art. 88 ustawy o podatku od towarów i usług, a także art. 1 i art. 179 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada oraz 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, przez pozbawienie Podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że ustalenia organów podatkowych dotyczące spółek A i B, pochodzące z innych decyzji podatkowych, nie były Stronie skarżącej znane w trakcie dokonywania zakwestionowanych transakcji. Z tego powodu, rozważania organu, co do tego, że Strona; wiedziała lub powinna wiedzieć, że uczestniczy w nadużyciu poprzez ewidencjonowanie faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji, stanowią - naruszenie przepisów art. 187 § l i art. 191, a w konsekwencji również art. 120 Ordynacji podatkowej. W opinii autora skargi, wydanie decyzji w trybie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług dla obydwu spółek niewiele zmienia, ponieważ organ podatkowy w tej sprawie był zobowiązany do wyczerpującego zebrania i dokonania oceny całego materiału dowodowego przy zastosowaniu art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się następnie do tezy zawartej w zaskarżonej decyzji, iż transakcje polegające na dostawie towarów handlowych bezspornie nie mogły być dokonane przez podmioty uwidocznione na wystawionych fakturach jako sprzedawcy, stwierdzono, że prowadzone w tym zakresie rozważania organu podatkowego pozostają w sprzeczności z faktami. Zdaniem autora skargi spółki B i A mogły dokonać nabycia towarów handlowych, które dalej sprzedały Skarżącemu, w trybie opisanym przez organ, co jednak nie prowadziłoby do kwestionowania sprzedaży na rzecz Strony. Dokonanym ustaleniom w zakresie "dobrej wiary" strona skarżąca przeciwstawia argumentację, wskazując na okoliczności i dowody wykluczające jej zdaniem poprawność wywodów organu odwoławczego (zestawienie ustaleń organu oraz kontrargumentów strony zawarto w tabeli zawartej w treści skargi). W dalszej części złożonej skargi wskazano, że identyczne transakcje, na takich samych warunkach, co do wyboru kontrahenta podobnych towarów, płatności gotówkowej, dokumentowania fakturami z zaznaczeniem zapłacono gotówką bez dodatkowych dokumentów, bez rozpytywania sprzedawcy o jego źródła pochodzenia towarów, jedynie z weryfikacją telefoniczną, bądź na podstawie okazanych dokumentów, jako płatnika podatku VAT, były zawierane przez stronę na targowisku w G., w R. i na targowisku D. Oznacza to, że sposób zachowania Strony był dokładnie taki sam, jak innych uczestników podobnego obrotu towarowego, oraz że takie zachowanie stanowiło normę, niewywołującą konieczności przywiązywania do danej transakcji specjalnej uwagi, czy zapobiegliwości. Ponadto płatność gotówkowa była powszechnie przyjęta i dozwolona. Odnośnie wskazania przez organ odwoławczy na artykuły dotyczące możliwości popełniania przestępstw na terenie W., autor skargi wskazał, że działalność Strony dotyczyła niszowego fragmentu rynku, czyli artykułów pościelowych, obrusów, ręczników i nikt nie mógł zakładać, że może być to obszar wyłudzeń podatku VAT. Reasumując podniesiono, że organ podejmując próbę wykazania, że Strona wiedziała lub powinna wiedzieć, że bierze udział w nadużyciu podatkowym, powinien wskazać na tego rodzaju dowody, które fakt posiadania takiej wiedzy lub powinność jej posiadania, wykazywałyby ponad wszelką wątpliwość.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalanie ponosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona, bowiem organy prowadzące postępowanie nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procesowych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do pozbawienia strony prawa do odliczenia podatku naliczonego z zakwestionowanych faktur VAT. W ocenie skarżącego organy podatkowe z naruszeniem art. 86 ust. 1 i 2 i art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o VAT a także art. 179 Dyrektywy Rady 2006/112/WE odmówiły prawa do obniżenia należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony przy nabyciu towarów udokumentowany zakwestionowanymi fakturami wystawionymi przez spółki z o.o. A i B.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 86 § 1ustawy o VAT podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są przez niego wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit a) ustawy o VAT. Przepis art. 86 ustawy o VAT, stanowiący odpowiednik implementowanego art. 17 ust. 2 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) – Dz.U. UE.L Nr 145.1), a obecnie art. 167 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE.L. 347.1), reguluje zasadniczą cechę tego podatku, jaką jest jego neutralność. Neutralność ta wyraża się w umożliwieniu przedsiębiorcy odliczenia od obciążającej go kwoty podatku należnego do zapłacenia, kwoty podatku naliczonego zapłaconego wcześniej przez przedsiębiorcę przy zakupie towarów i usług. Dzięki temu podatnik jest uwalniany od ciężaru ekonomicznego tego podatku, który to ciężar faktycznie obciąża konsumenta. To oznacza, że nie powinien on dotykać podmiotów, które uczestnicząc w obrocie nie są finalnymi odbiorcami dóbr i usług.

W dalszej kolejność stwierdzić należy ,że zgodnie z art. 86 § 1 i 2 pkt 1 lit a) ustawy o VAT w związku z art. 167 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w tej ustawie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. Zasada neutralności podatku od towarów i usług doznaje bowiem ograniczeń w sytuacji, gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi niedokumentującymi czynności rzeczywiście dokonanych. W przypadku, gdy kwota wskazana jako podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy – faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanej w niej kwoty. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi per se uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy. Odnosząc się do zasady potrącalności podatku od towarów i usług należy wskazać, że prawo to nie jest bezwzględne i podlega ograniczeniom, a w niektórych wypadkach nawet wyłączeniu, wobec nie zachowania przez podatnika określonych przez ustawodawcę warunków. Jednym z takich warunków związanych z fakturami VAT jest uregulowanie zawarte w art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, w myśl którego w przypadku, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Przepis ten ma na celu zapobieżenie wykorzystywania tzw. "pustych faktur" do transakcji fikcyjnych. Niewystarczającym dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jest jedynie ustalenie, że towar znalazł się w posiadaniu nabywcy lub określona usługa została faktycznie wykonana, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącą u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tegoż towaru lub wykonania usługi. (por. wyrok NSA z 13 października 2009 roku sygn. akt I FSK 829/08 LEX nr 537036, wyrok NSA z 7 lipca 2011 roku sygn. akt I FSK 892/10 dostępny w bazie CBOIS). Jeżeli brak takiej faktycznej czynności u wystawcy faktury, to nie może z jej tytułu powstać obowiązek podatkowy, a tym samym brak jest podstaw do przyznania prawa do odliczenia podatku wynikającego de facto jedynie z tego dokumentu. W omawianym przypadku kwota wykazana na fakturze jako podatek, nie jest natomiast faktycznym podatkiem należnym Skarbowi Państwa, lecz kwotą "podszywającą" się pod ten podatek ( por. wyroki NSA z 1 lipca 2011 roku sygn. akt I FSK 903/10, z 30 czerwca 2011 roku sygn. akt I FSK 974/10 dostępne w bazie CBOIS). Ograniczenie to nie narusza prawa wspólnotowego, a mianowicie obowiązujących od dnia 1 maja 2004 r., tj. od dnia przystąpienia Polski do UE, przepisów VI Dyrektywy, a obecnie przepisów Dyrektywy 2006/112/WE. Ustawodawca unijny zezwolił bowiem Państwom Członkowskim w ust. 6 art. 17 VI Dyrektywy na ograniczenie wynikającej z początkowej części tego przepisu zasady neutralności podatku od towarów i usług, z tym że ograniczenie to mogło nastąpić wyłącznie wówczas, gdy prawo krajowe przed wejściem w życie VI Dyrektywy, co w stosunku do Polski miało miejsce w dniu 1 maja 2004r., przewidywało wyjątki od powyższej zasady. Przed dniem 1 maja 2004r. przepisy krajowe przewidywały ograniczenie spornego uprawnienia w § 48 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. i było ono rzeczywiście stosowane wobec podatników legitymujących się fakturami niedokumentującymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ograniczenie to polski ustawodawca po dniu 1 maja 2004 r. zachował w § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r., a od dnia 1 czerwca 2005 r. w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług, co było dozwolone w myśl ust. 6 art. 17 VI Dyrektywy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2007r., I SA/Gd 888/06 czy wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 czerwca 2011r., I SA/Łd 514/11) tym bardziej, że ograniczenia te i to w niezmienionym zakresie funkcjonowały w polskim systemie prawnym przed dniem 1 maja 2004r., zaś ETS wielokrotnie podnosił, iż podstawą stosowania tych ograniczeń mogą stanowić nie tylko przepisy prawa krajowego, ale również stosowana przez Państwa Członkowskie przed wejściem w życie tej Dyrektywy praktyka administracyjna lub sądowa, ograniczająca to prawo.

Mając zatem na uwadze powyższe rozważania wskazać należy, że organy podatkowe prawidłowo w przedmiotowej sprawie przyjęły, że tylko faktura odpowiadająca rzeczywistości od strony zarówno przedmiotowej jak i podmiotowej, tj. dokumentująca faktycznie wykonywaną czynność przez wskazany w niej podmiot, daje prawo do odliczenia wyszczególnionego w niej podatku.

Z kolei stosownie do utrwalonego orzecznictwa ETS wyrażonego w szczególności w wyrokach: z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében i Dávid, z dnia 6 września 2012 r. w sprawie C-324/11 Tóth, a także z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie C-285/11 Bonik oraz z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawach C-642/11 Stroj trans EOOD i C-643/11 ŁWK – 56 EOOD, które znalazło potwierdzenie w wydanym 6 lutego 2014 roku postanowieniu TSUE w sprawie C-33/13 niezgodne z zasadami funkcjonowania prawa do odliczenia przewidzianymi w VI Dyrektywie oraz art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a i art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE jest sankcjonowanie odmowy możliwości skorzystania z tego prawa podatnika, który nie wiedział i nie mógł wiedzieć, że w ramach danej transakcji dostawca dopuścił się przestępstwa lub że inna transakcja w łańcuchu dostaw, dokonana przed transakcją przeprowadzoną przez owego podatnika lub po niej, miała miejsce z naruszeniem przepisów o podatku VAT (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawach połączonych C-354/03, C-355/03 i C-484/03 Optigen i in., Zb.Orz. s. I-483, pkt 52, 55; z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta Recycling, Zb.Orz. s. I-6161, pkt 45, 46, 60; ww. wyrok w sprawie ŁWK – 56, pkt 60). Jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać istnienie nieprawidłowości lub przestępstwa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego wypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności (ww. wyrok w sprawach połączonych Mahagében i Dávid, pkt 60;).

Analizowana krajowa regulacja prawna stanowi zgodne z przepisami prawa wspólnotowego narzędzie zapobiegania nadużyciom prawa podatkowego, ograniczania możliwości unikania płacenia podatków. Zasadzie proporcjonalności oraz zasadzie neutralności czyni zadość taka interpretacja wskazanych przepisów prawa krajowego, zgodnie z którą nie zachodzi podstawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w przypadku, gdy sprzedaż została udokumentowana fakturą stwierdzającą czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności, a podatnik wiedział lub mógł wiedzieć o oszukańczym charakterze transakcji.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że aby odmówić podatnikowi prawa do odliczenia podatku wykazanego w fakturze, która nie dokumentuje sprzedaży opodatkowanej między wskazanymi w niej kontrahentami, koniecznym jest także wykazanie, że na podstawie obiektywnych przesłanek podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że wskazana dostawa wiąże się z oszustwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej (por. postanowienie TSUE z 6 lutego 2014 r. w sprawie C-33/13 , wyrok TSUE z 22.10.2015 r. w sprawie C-277/14 ).

Podkreślić przy tym należy ,że zawodowy charakter prowadzonej działalności gospodarczej uzasadnia zwiększone oczekiwania wobec podatnika co do umiejętności, wiedzy, skrupulatności, rzetelności, zapobiegliwości i zdolności przewidywania ewentualnych konsekwencji jego działań. Podatnik prowadzący działalność gospodarczą powinien zatem wykazać się należytą starannością, która obejmuje także znajomość obowiązującego prawa oraz następstw z niego wynikających w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej.

W ocenie sądu zgromadzony materiał dowodowy dostarczył wystarczających podstaw do przyjęcia przez organy ,że spółki A i B były jedynie wystawcami zakwestionowanych faktur a towary na nich wyspecyfikowane nie zostały przez te podmioty sprzedane albowiem nimi nie dysponowały. Z uzasadnienia decyzji obu organów wynika ,że przy przyjęciu założenia wejścia w posiadanie przez skarżącego towaru, według asortymentu wskazanego w fakturach , sprzedawcami nie były ww. spółki a niezidentyfikowane podmioty. Innymi słowy nabycia towarów udokumentowane otrzymanymi fakturami od spółek nie zostały faktycznie przeprowadzone pomiędzy podmiotami wskazanymi w tych dokumentach.

Przed dokonaniem oceny zarzutów koniecznym jest wskazanie na te elementy ustaleń organów zakorzenione w zgromadzonym materiale dowodowym, które zyskały aprobatę sądu i stanowią o właściwie zrekonstruowanym stanie faktycznym , który trafnie został odniesiony do regulacji ustawy o podatku od towarów i usług.

Otóż, zgromadzony materiał dowodowy zaczerpnięty z postępowań prowadzonych wobec dostawców pościeli, serwetek, bieżników i obrusów według faktur wystawionych dla skarżącego uwidacznia ,że były to podmioty nierzetelne , które stwarzały jedynie pozory istnienia i prowadzenia działalności gospodarczej w rzeczywistości obracając towarem niewiadomego pochodzenia , posługując się jedynie adresami do korespondencji , bez zaplecza magazynowego , bez własnego transportu a także wsparcia organizacyjnego , nie ponosząc kosztów swoich działalności, etc.. Okoliczności ich funkcjonowania zostały szeroko opisane na stronach 5 -10 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Upoważnione treścią art. 181 Op. organy podatkowej pozyskały materiał dowodowy z postępowań prowadzonych przez administrację podatkową wobec wskazanych spółek w postaci decyzji zapadłych wobec nich w trybie art. 108 ust. 1 VAT i nie tylko , potwierdzających że podmioty te wystawiały faktury niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Decyzje te są dokumentami urzędowymi , a to oznaczało ,że nie mogły zostać pominięte przez organy stanowiąc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone ( art. 194 § 1 Op. ). Dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ podatkowy, jest ona ograniczona , co więcej w piśmiennictwie mówi się ,że jest w takiej sytuacji wyłączona. Bez przeprowadzenia przeciwdowodu pominięcie faktu wynikającego z dokumentu urzędowego stanowiłoby naruszenie art. 194 § 1 OP ( por. B.Dauter [w:] Ordynacja podatkowa Komentarz Wydanie 8 , LexisNexis ).

Nadto , zaznaczyć należy odpowiadając na zarzut autora skargi ,że o zrekonstruowaniu stany faktycznego nie zaświadczają tylko ww. decyzje , uznającego słusznie konieczność przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, ale także wyjaśnienia strony ( składane dwukrotnie ) oraz świadka R. K..

Z decyzji wydanej wobec A przez Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w R. w oparciu o zgromadzone dowody wynika , że był to podmiot korzystający z pomieszczeń do tzw. kontaktu ( korespondencji i łączności telefonicznej ) bez możliwości prowadzenia działalności handlowej w tym magazynów; odnotowane w rejestrach po stronie zakupu nabycia towarów pochodzą od podmiotów nieistniejących lub stwarzających jedynie pozory istnienia , a zatem faktury pochodzące od tych firm nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z ustaleń tych wynika ,że A nie posiadała środków trwałych, nie ponosiła kosztów bieżących zużycia materiałów , energii , magazynowania czy też obciążeń zwianych z zatrudnieniem pracownika , a jedyne koszty związane były z obsługą księgową. Organ był uprawniony dokonać oceny włączonego do niniejszej sprawy protokołu przesłuchania Prezesa Spółki Pani H. S. z innego postępowania , która potwierdziła ,że nie dysponowała własnymi ani wynajmowanymi lokalami handlowymi, nie dysponowała środkami transportu , zakupy dokonywała na potrzeby uzgadnianych zamówień. Analiza prowadzonych rejestrów i posiadanych przez ten podmiot faktur wykazała ,że nie stwierdzona wśród nich takich , które miały potwierdzić nabycie asortymentu towarowego , którym zadysponowani na rzecz strony skarżącej w spornych fakturach .

Przeprowadzony przez administrację podatkową sposób pozyskania dowodów i ich następczej oceny przewiduje wskazany już art. 181 OP. i skorzystanie z tej regulacji nie skutkuje uchybienia prawom podatnika , a mianowicie , iż nie odebrano zeznań świadka w sprawie dotyczącej bezpośrednio strony i to z jej udziałem.

Podobnie organy wykazały ,że spółka B była podmiotem nierzetelnym , co znalazło swój wyraz w wydanej wobec niej decyzji w trybie art. 108 ust. 1 VAT przez Dyrektora UKS w Ł. z [...] r. Z uwagi braku możliwości nawiązania kontaktu z tym podmiotem organy pozyskały materiał dowodowy z innych postępowań , a mianowicie prowadzonych wobec kontrahentów tej spółki . Nie zgromadzono żadnych dowodów na aktywność gospodarczą wskazanej spółki, co skutkowało , iż z 22 października 2013 r. została ona wykreślona z rejestru podatników VAT. Także i ten podmiot dysponował lokalem jedynie do celów rejestracyjnych i na spotkania gościnne , bez zaplecza magazynowego .Spółka nie zatrudniała pracowników, nie korzystała z usług transportowych, nie ponosiła kosztów zwianych z prowadzoną działalnością, nie odnotowano żadnych przelewów dokonywanych tytułem zakupu towarów. Trafna jest zatem ocena , iż skoro B nie nabywała towarów handlowych to także nie mogła ich sprzedać a zatem wystawiane przez nią faktury VAT nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Sąd podziela tę ocenę organów.

Jednocześnie w świetle przytoczonych faktów jako bezzasadne uznaje stanowisko autora skargi ,iż wobec tego ,że firmy te składały deklaracje VAT – 7 i zaewidencjonowały faktury w rejestrach oznacza to ,że skarżący uprawniony był do odliczenia podatku z wystawionych faktur. Zasadnie organ argumentuje przeciwnie ,że złożenie deklaracji z zadeklarowaną kwotą podatku należnego nie dowodzi ,że czynność obrotu towarowego miały miejsce , tym bardziej kiedy ustalono w niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość , iż sporne faktury były nierzetelne.

W ocenie sądu stanowisko organów , iż wystawione faktury VAT , którymi dysponował w 2013 r. podatnik nie zaświadczają o dostawie towarów przez te podmioty jest prawidłowe , zakorzenione w zgromadzonych dowodach , które są kompletne dla podjęcia takiej oceny. Z tego punktu widzenia nie można zarzucić organom , wbrew poglądowi strony ,że doszło do naruszeń przepisów postępowania w zakresie prowadzonego postępowania . Znamienne jest także i to ,że strona nie przedkłada żadnych dowodów na tezę odmienną.

Poza sporem pozostaje dla dalszych rozważań istotne ustalenie , że administracja podatkowa nie kwestionuje , iż transakcje wskazane na spornych fakturach miały miejsce , a więc ,że doszło do dostawy towaru wskazanego w tych dokumentach lecz nie mogły ich dokonać podmioty w nich uwidocznione. Przypomnieć należy ,ze faktura prawidłowa pod względem formalnym i materialnym to taka , która dokumentuje rzeczywistą czynność pomiędzy wskazanymi na niej podmiotami , i tylko taka czynność podlega opodatkowaniu stosownie do art. 5 ustawy o VAT . W kontrolowanej sprawie relacja ta nie wystąpiła. Spółki A i B nie dostarczyły towarów stronie skarżącej .

Podsumowując tę część rozważań sąd podziela dokonaną przez organy ocenę materiału dowodowego , iż sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy wskazanymi na nich podmiotami. Wskazane Spółki nie brały udziału w realizacji transakcji a to oznacza ,że po ich stronie nie powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego w takiej sytuacji w świetle przytoczonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości w celu pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku VAT z ww. faktur koniecznym było wykazanie przez organy ,że skarżący będąc odbiorcą spornych faktur wiedział lub powinien była wiedzieć ,że transakcje w których uczestniczy mające za przedmiot dostawę wymienionych na nich towarów wiążą się z możliwością popełnienia przestępstwa w zakresie podatku VAT , o czym świadczyć mają okoliczności w jakich przebiegały , a skarżący podjął działania służące weryfikacji wskazanych spółek , w celu wyeliminowania niebezpieczeństwa zawierania transakcji z podmiotami nierzetelnymi. Taką ocenę organy przeprowadziły a zatem wskazały dlaczego ich zdaniem strona nie dochowała należytej staranności kupieckiej w celu upewnienia się , że wystawcy faktur VAT , które ujęła w swych rejestrach dla skorzystania z uprawnienia odliczenia z nich podatku VAT naliczonego mogą być podmiotami uczestniczącymi w procederze związanym z nieprawidłowościami popełnionymi w zakresie rozliczeń w podatku VAT.

Wskazać należy ,że nie ma uniwersalnego wzorca zastosowanie się do którego pozwalałoby stwierdzić w każdej sprawie ,że należyta staranność została dochowana. Potrzebę weryfikowania kontrahenta determinują zawsze okoliczności zawierania transakcji. Jeśli odbiegają one od przyjętych w danych stosunkach gospodarczych powinny wywołać u nabywcy nieufność wobec sprzedawcy. Owa należyta staranność może przejawiać się w wielu obszarach i obejmować wiele różnych czynności uzależnionych od okoliczności. Efektem podejmowanych działań jest upewnienie się co do wiarygodności kontrahenta.

Wbrew stanowisku autora skargi , w ocenie sądu organy właściwie oceniły ,że w poddanej sądowej kontroli sprawie podatnik nie wykazał się wystarczającą zapobiegliwością nie podejmując aktów należytej staranności i przezorności kupieckiej jakiej od niego można było wymagać , w okolicznościach zawieranych transakcji .

Wystarczających w tym względzie informacji dostarczają wyjaśnienia strony , uzupełnione zeznaniami świadka księgowej Pani R. K..

Wynika z nich ,że skarżący prowadzi działalność od 1 stycznia 2007 r. a zatem jest doświadczonym przedsiębiorcą , przeciwnie do tego na co wskazuje pełnomocnik , iż prowadzona działalność była pierwszą po dłuższym pobycie za granicą. Jest rok 2013.

Z tej perspektywy wobec faktu , iż działalność gospodarcza ma charakter obiektywny , nie jest definiowana kwalifikatorami związanymi z osobą przedsiębiorcy , element braku doświadczenia w obszarze rynku , na którym skarżący zdecydował się wykonywać swą aktywność zawodowo , a zatem być zobowiązany do stosowania obowiązujących reguł m.in. w zakresie rozliczeń z budżetem , nie ma żadnego znaczenia. Poza wszystkim , nie sposób przyjąć , że okres 6 lat to nie jest okres wystarczający dla nabycia wymaganego doświadczenia.

W świetle tej konstatacji, jakże istotnej , do niestandardowych zachowań zaliczyć należy przede wszystkim brak dysponowania jakimikolwiek dowodami , pomimo powołania się na dokonane weryfikacje spółek kontrahentów , pochodzącymi z odpowiednich rejestrów, i poprzestanie jedynie na posiadanych fakturach , mających rzekomo zaświadczać o rzeczywistej współpracy ze spółkami. Do zachowania szczególnej ostrożności w kontaktach handlowych z powołanymi spółkami zobowiązywały stronę okoliczności w jakich dochodziło do zakupu towarów i je poprzedzające.

Nieprawdopodobnie brzmi pogląd autora skargi ,że strona z uwagi na jej miejsce zamieszkania – P. nie była w stanie poprzedzić zakupów w W. podjętym w Internecie rekonesansem tego miejsca pod względem dostępności asortymentu , wielkości podaży , stosowanych cen ,.. etc. z uwagi na to ,że jak podnosi jest to mała miejscowość i Internet w 2011 i 2012 r. był rzadkością. To stwierdzenie nie brzmi poważnie . Internet jest narzędziem , które stosuje każdy przedsiębiorca , które nie tylko aktywizuje jego działalność ale także ostrzega przed zagrożeniami.

W kontaktach handlowych z ww. podmiotami zachowanie wzmożonej czujności , czy też ostrożności nakazywały takie okoliczności jak : dokonywanie zakupów na znaczne kwoty regulowane gotówką ( kilkanaście tysięcy złotych ) do rąk nieznanej osoby tylko dlatego , że wystawiała fakturę w danym boksie bez jednoczesnego upewnienia się czy jest upoważniona do działania w imieniu spółki wskazanej na fakturze i odebrania znacznych kwot pieniędzy. Zasłanianie się niepamięcią , jakie nazwy firm widniały na boksach , w których dokonywano zakupów. Nie sprawdzenie w rejestrze KRS danych danego podmiotu ( Spółki z o,o. ) ogólnie dostępnym w celu zweryfikowania czy sprzedający w boksie był do tego uprawniony ( zweryfikowanie chociażby telefonicznie z członkiem zarządu) , którymi były przecież także osoby obcego pochodzenia. Powoływanie się wyłącznie na weryfikację Spółek dokonaną poprzez NIP i REGON, bez dysponowania jakimikolwiek dowodami na te okoliczności. Pomimo posiadania profesjonalnej obsługi księgowej nie dysponowanie informacjami pochodzącymi z organów podatkowych - czy kontrahent jest czynnym podatnikiem VAT. Jako niewystarczające w ocenie sądu uznać należy sprawdzenie telefoniczne, na które wskazuje świadek księgowa , bez jednoczesnego potwierdzenia ,że dotyczyły one także podmiotów wskazanych w zaskarżonej decyzji. Możliwość taką niosła instytucja art. 96 ust 13 VAT, a to że księgowa nie powiadomiła podatnika o takiej możliwości nie ma zadniego znaczenia albowiem przedsiębiorca nie może zasłaniać się nieznajomością prawa, kiedy wynikają z niego określone obowiązki i uprawnienia. To nie od aktów staranności osób trzecich zależy jak należy potraktować daną transakcję w zakresie zachowania prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT przez nabywcę towarów czy też usług. Jest to uprawnienie ściśle osobiste. To nie osoba trzecia ale zainteresowany ma wykazać się aktami staranności wedle orzecznictwa TSUE.

Poza fakturami strona nie zadbała o dysponowanie innymi dowodami na okoliczność zawieranych transakcji , np. wydanie towaru z magazynu, specyfikacja wydanego asortymentu towarów . Przyjmowanie faktur jedynie oznaczonych pieczęcią firmy sprzedawcy bez możliwości jakiejkolwiek identyfikacji osoby sprzedającej i wydającej towar , która podpisywała się nieczytelnie na tym dokumencie, co niewątpliwie uniemożliwiało zgłaszanie ewentualnych uwag w przypadku reklamowania towaru , tym bardzie kiedy był wydawany w zaklejonych opakowaniach, tak też dowożony na wózkach do samochodu podatnika. Wbrew stanowisku strony ścisły związek pomiędzy osobą która sprzedała towar, wystawiła fakturę i odebrała pieniądze wcale nie musi oznaczać, że jest to osoba uprawniona do reprezentowania podmiot który widnieje na wystawionej fakturze. Jest to jedynie hipotetyczne założenia. Natomiast okoliczności zawierania transakcji w W., a więc miejscu o szczególnym nasileniu sprzedających i kupujących nakazywały zweryfikować ten schemat w celu upewnienia się czy dochodzi do rzeczywistej transakcji , czy sprzedawcą jest podmiot wskazany na fakturze. Towar wydawany był przez osoby oddelegowane przez sprzedawców , których strona przecież nie znała .

Jak już wcześniej wskazano , strona nie dysponuje także dowodami zapłaty stanowiącym pokwitowanie uregulowania ceny , jedynie fakturami, które nie mogą potwierdzić , że towar na nich widniejący pochodzi od wskazanych podmiotów .

W tych warunkach sąd podziela ocenę organów , że skarżący nie dołożył należytej staranności w weryfikowaniu uczciwości dostawców towarów , u których się zaopatrywał.

Bez wątpienia nie są to działania profesjonalisty , przezornego i doświadczonego przedsiębiorcy , któremu nie mogą przyświecać wyłącznie cele komercyjne ( maksymalizacja zysku ) ale także i te , że w ramach prowadzonej aktywności gospodarczej obciążają go obowiązki związane z rozliczeniem z budżetem , które skarżący powinien uwzględniać stosując się do obowiązujących przepisów , a ich nieprzestrzeganie skutkuje poniesieniem negatywnych tego konsekwencji , m.in. w zakresie możliwości ograniczenia prawa do realizowania odliczenia podatku VAT naliczonego.

Podsumowując tę część rozważań w świetle przepisów wspólnotowych i wobec powołanych w podstawie rozstrzygnięcia przepisów ustawy o VAT, a mianowicie art. 86 ust 1 i 2 pkt 1 lit a oraz 88 ust. 3a pkt 4 lit a , zasadnie organy pozbawiły stronę prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT z transakcji przeprowadzonych z ww. podmiotami. Nie doszło zatem do ich naruszenia jak dowodzi strona. Podobnie nie uchybiono regulacji art. 179 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z tych samych powodów.

Sąd nie dopatrzył się uchybień kierowanych wobec wszystkich wskazanych przez stronę przepisów postępowania . Organ zrekonstruował stan faktyczny w sposób prawidłowy według zasady prawdy obiektywnej , a wydając decyzję wyjaśnił powody zapadłego rozstrzygnięcia . Są one jasne , logiczne i zakorzenione w powołanych przepisach prawa .

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 Op. W uzasadnieniu skarżonej decyzji przedstawiono stan faktyczny sprawy oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne, dokonano ich wykładni oraz przytoczono bogate orzecznictwo sądowe. Organ w sposób szczegółowy uzasadnił okoliczność nierzetelności zakwestionowanych faktur, oraz braku staranności skarżącego w doborze kontrahentów. Odwołał się przy tym do materiału dowodowego sprawy, przytoczył najistotniejsze z punktu widzenia niniejszej sprawy fragmenty zeznań świadków, ustalenia wiążących go ostatecznych decyzji podatkowych, treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych oraz argumenty przemawiające za zastosowaniem tych przepisów w sprawie. Organ odniósł się również do podnoszonych w odwołaniu zarzutów, dokonując ich analizy i przedstawiając własne stanowisko wraz z adekwatną argumentacją. Tym samym zrealizowana została także zasada z art. 124 Op.

Mając powyższe na uwadze sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

E.B.