Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 307/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 127 § 2, art. 17 pkt 1, art. 129 § 2, art. 134, art. 40 § 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lipca 2021 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. oraz F. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

F. Sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w W. (dalej w skrócie także jako "F.") oraz F. N. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej w skrócie także jako "F. N.") wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej też jako "organ odwoławczy" lub "SKO") z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...]. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej też jako "k.p.a.") w zw. art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.) i art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 713). Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez F. N. Sp. z o. o. od decyzji Prezydenta W. (dalej też jako "organ I instancji" lub "Prezydent") z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] o wymierzeniu solidarnie F. oraz F. N., kary pieniężnej w wysokości 10 312, 50 złotych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Jak wynika z materiału dowodowego, zaskarżona decyzja została doręczona F. N. w dniu 12 sierpnia 2019 r. Skoro tak, to czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., upłynął w dniu 26 sierpnia 2019 r. A zatem, odwołanie powinno być wniesione (najpóźniej nadane w placówce pocztowej) do dnia 26 sierpnia 2019 r. Tymczasem, skarżąca F. N. złożyła odwołanie z datą 5 września 2019 r. w placówce pocztowej w dniu 5 września 2019 r. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy obowiązany jest, stosownie do dyspozycji art. 134 k.p.a., stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze F. oraz F. N. nie zgodziły się z ustalonym przez organ odwoławczy stanem faktycznym, wskazując, że zaskarżone orzeczenie odebrane zostało w dniu 22 sierpnia 2019 r. W skardze wyjaśniono, że obie spółki działają pod tym samym adresem i mają wspólny sekretariat. Praktyka przy przyjmowaniu korespondencji polega na przystawieniu pieczątki z datą wpływu oraz umieszczeniu pisma w portalu internetowym. Zaskarżona decyzja opatrzona jest pieczątką 22 sierpnia 2019 r. Od tej więc daty liczony był termin na złożenie odwołania w sprawie. Dalej wskazano w skardze, że wydaje się, iż przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję doręczana była za pośrednictwem Poczty Polskiej. Spółka nie posiada jednak koperty, przez co nie miała możliwości potwierdzenia daty wpływu korespondencji. Z jej punktu widzenia nie ma jednak żadnych podstaw, aby przyjmować datę inną niż 22 sierpnia 2019r., którą traktuje jako datę doręczenia, otwierającą termin na skuteczne złożenie odwołania. W związku z powyższym w skardze wniesiono o dopuszczenie dowodu z kopii dokumentu, na okoliczność odbioru przesyłki w dniu 22 sierpnia 2019 r. W skardze podkreślono, że stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminowi wniesienia odwołania, na podstawie art. 134 powinno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, co do tego, czy odwołujący się przekroczył termin określony w art. 129 § 2 k.p.a., w przeciwnym razie postanowienie takie narusza art. 7 i 77 k.p.a. W zaistniałej sytuacji wobec skarżonego postanowienia sformułowano w skardze następujące zarzuty: naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i odstąpienie od badania, w jakiej dacie doręczona została przesyłka zawierająca zaskarżone orzeczenie, naruszenia art. 134. k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że odwołanie wniesione zostało po terminie, naruszenie art. 39 k.p.a. w zw. z art. 57 § 1 k.p.a. i art. 129 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że zaskarżone orzeczenie doręczone zostało w dniu 12 sierpnia 2019 r., a nie 22 sierpnia 2019 r. W związku z powyższym skarżące spółki wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

SKO w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej zwana "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez F. N., nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Postanowienie będące przedmiotem skargi, zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Organ II instancji uznał, iż odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu. Sąd z taką oceną - w okolicznościach faktycznych sprawy - w pełni się zgadza i nie dopatrzył się, aby doszło do nieprawidłowości, które winny skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Otóż zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Przepis art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego, polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz, czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. W realiach przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu, wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, jakim jest stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, zostało poprzedzone bezspornymi ustaleniami, co do prawidłowości doręczenia stronie orzeczenia wydanego w I instancji, od którego środek zaskarżenia został wniesiony oraz ustaleniami, co do daty wniesienia tego środka zaskarżenia. Wbrew zarzutom skargi ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, bezsprzecznie wynika, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2019 roku doręczona została osobiście pełnomocnikowi spółki F. N. – adwokatowi M. N. w dniu 12 sierpnia 2019 roku. Zatem czternastodniowy termin do złożenia odwołania od ww. decyzji upłynął z dniem 26 sierpnia 2019 roku. Tymczasem, odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione przez obydwie skarżące spółki jednym pismem w dniu 5 września 2019 roku. Tym samym, odwołanie F. N. zostało ewidentnie wniesione z uchybieniem terminu. Zatem postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2020 r., stwierdzające, na podstawie art. 134 k.p.a. uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez F. N. od decyzji Prezydenta W., jest w tym przypadku prawidłowe. Podkreślić należy, że wniesienie środka zaskarżenia po terminie, zobowiązuje organ do wydania postanowienia stwierdzającego ten fakt, na podstawie art. 134 k.p.a. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie odwołania nie jest możliwe, prowadziłoby bowiem do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Jednocześnie podkreślić należy, że na prawidłowość rozstrzygnięcia organu odnośnie oceny terminowości wniesienia odwołania przez F. N. nie wpływa fakt doręczenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. F. Sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w W. w dniu 22 sierpnia 2019 roku. Prezydent W. swą decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. wymierzył bowiem solidarnie F. oraz F. N., karę pieniężną w wysokości 10 312, 50 złotych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Doręczając decyzję organ pierwszej instancji uwzględnił przy tym fakt, że F. N. była reprezentowana przez dwóch pełnomocników: adwokata K. N. i adwokata M. N.. W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo (k. nr 87), ze wskazanym adresem do doręczeń dla obydwu ww. pełnomocników, tj.: ul. [...], [...] W. I na ten też adres decyzja została doręczona a odebrał ją osobiście jeden z wyznaczonych pełnomocników – adwokat M. N. Prezydent W. postąpił w tym przypadku prawidłowo. Zgodnie bowiem z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.

Natomiast F. Sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w W. nie ustanowiła w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika i jej decyzja Prezydenta [...] W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. została doręczona bezpośrednio, przy czym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji organu I instancji wyraźnie wskazano wyłącznie F. jako adresata i również to pieczęć F. widnieje przy podpisie osoby odbierającej korespondencję. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze nie ma zatem żadnych podstaw by wywodzić, że doszło w sprawie również do doręczenia w dniu 22 sierpnia 2019 roku decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. bezpośrednio F. N. i aby z tą datą miał się rozpocząć bieg terminu do wniesienia przez F. N. odwołania. W tej sytuacji Sąd nie uwzględnił, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniosku dowodowego zawartego skardze, gdyż w sprawie nie zachodziły istotne wątpliwości.

Reasumując, w ocenie Sądu, organ odwoławczy przeprowadził właściwą ocenę sprawy, prawidłowo zinterpretował i zastosował przywołane regulacje prawne, orzekając o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia w tym zakresie. Uchybienie terminu nie podlega żadnym ocenom, ani stopniowaniu skali naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania takiego postanowienia (p. orzeczenia WSA w Łodzi z 19 listopada 2020r. sygn. akt III SA/Łd 699/20, sygn. akt IV SA/Wa 2948/19 z 13 października 2020r, sygn. akt II SA/Bk 573/20 z 29 września 2020r , sygn. akt III SA/Wa 10/20 z 27 kwietnia 2020 r.).

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.