Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 815/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1 i ust. 6, art.89 ust. 4 pkt 1, ust. 14 do ust. 16
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi J.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K., po rozpatrzeniu odwołania J. J. - prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą "A" w T., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...]r. o nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za styczeń 2010 r. i zarazem zaległość podatkową za ten okres w kwocie [...] zł.

Decyzję wydano na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz art. 8 ust. 2 pkt 3, art. 10 ust. 9, art. 89 ust. 4 pkt 1, ust. 14, ust. 15 i ust. 16 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z 2009 r. nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej jako u.p.a.).

W uzasadnieniu odwołano się w pierwszej kolejności do okoliczności faktycznych sprawy. W tych zaś ramach podniesiono, że w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w działalności gospodarczej J. J. w zakresie wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ustawy o podatku akcyzowym, a w szczególności obrotu olejem opałowym w poszczególnych miesiącach 2010 r. organ celny stwierdził, że część oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego nie wypełnia warunków określonych w art. 89 u.p.a. Ustalono, że w miesiącu styczniu 2010r. dokonując sprzedaży oleju opałowego osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej podatnik nie dopełnił wymogów związanych z obowiązkiem wpisania na oświadczeniach o przeznaczeniu oleju opałowego numeru i daty wystawienia dokumentu potwierdzającego sprzedaż oraz dołączenia do oświadczeń kopii dokumentu sprzedaży. Stwierdzono również, iż za ten okres kontrolowany podmiot wprawdzie sporządził i przekazał w ustawowym terminie do Naczelnika Urzędu Celnego w K. miesięczne zestawienie oświadczeń, jednakże nie odpowiadało ono wymogom formalnym określonym w art. 89 ust. 15 u.p.a. W zestawieniu brak było informacji o rodzaju oraz przeznaczeniu wyrobów, których dotyczy oświadczenie, określenia liczby urządzeń grzewczych posiadanych przez nabywców a wynikającej ze złożonych przez nich oświadczeń, miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia grzewcze wskazane w oświadczeniach.

Organ ustalił, że J.J. dokonywał zakupu oleju napędowego grzewczego "[...]" oraz oleju opałowego lekkiego "[...]" od dwóch dostawców: : "B" S.A. i "C" Sp. z o.o., a następnie dokonywał ich dalszej odsprzedaży osobom prawnym, a także osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej.

Ustalenia powyższe zawarto w protokole kontroli, a następnie postanowieniem z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. wszczął postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc styczeń 2010 r.

W toku postępowania Strona wskazywała, że w sytuacji, gdy oświadczenia zawierają autentyczne dane osobowo-adresowe podmiotów je składających umożliwiające ich materialną weryfikację, zastosowanie art. 89 ust. 16 u.p.a. nie znajduje uzasadnienia. Z kolei przesyłanie miesięcznych zestawień oświadczeń nabywców oleju opałowego jest jedynie informacją, na podstawie której organy podatkowe mogą śledzić sprzedaż oleju opałowego w skali kraju. W konsekwencji, zdaniem podatnika, literalne rozumienie art. 89 ust. 16 u.p.a., a w konsekwencji jego zastosowanie bez względu na charakter stwierdzonych uchybień, prowadzi wprost do naruszenia zasady proporcjonalności oraz zasady równego traktowania podmiotów.

Nie podzielając stanowiska Strony Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...] r. określił zobowiązanie w podatku akcyzowym oraz zaległość podatkową za przedmiotowy miesiąc.

Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia Strona wniosła odwołanie żądając uchylenia tej decyzji zarzucając: naruszenie prawa materialnego – tj. art. 5, art. 8 ust. 2, art. 10 w zw. z art. 89 ust. 16 u.p.a. poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że określenie zobowiązania podatkowego może nie mieć związku z powstaniem obowiązku podatkowego; art. 89 ust. 16 u.p.a. poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że nieuzyskanie oświadczeń o których mowa w art. 89 ust. 5 i 6 ww. ustawy skutkuje koniecznością zastosowania stawki akcyzy określonej w art. 89 ust. 4 pkt. 1 u.p.a.; art. 89 ust. 16 u.p.a. poprzez zastosowanie wykładni językowej tego przepisu pomimo, iż pozostaje ona w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm; art. 2 ust. 3, art. 21 ust. 1 i ust. 4 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE. L 03.283.51 ze zm.) poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że zastosowanie stawki podatku akcyzowego określonej w art. 89 ust. 4 pkt. 1 u.p.a. nie pozostaje w opozycji do uregulowań zawartych w ww. przepisach wspólnotowych; art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez naruszenie zasady proporcjonalności; oraz naruszenie przepisów postępowania – tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zakwestionowanie prawa podatnika do skorzystania z zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego z powodu niekompletnych oświadczeń nabywców oleju opałowego; art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie powodów określenia zobowiązania podatkowego w sytuacji powstania uchybień, które nie rodzą powstania obowiązku podatkowego; art. 120, art. 121 § 1, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie możliwości przyporządkowania numerów paragonów fiskalnych do zakwestionowanych oświadczeń.

W toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił prowadzone postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy o sygn. akt P 24/12.

Trybunał w dniu 11 lutego 2014r. w sprawie tej orzekł, iż art. 89 ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym ( ) w zakresie, w jakim nakazuje stosować stawkę akcyzy określoną w art. 89 ust. 4 pkt 1 tej ustawy w przypadku niespełnienia przez sprzedawcę oleju opałowego obowiązku, wyrażonego w art. 89 ust. 14 tej ustawy, sporządzenia i przekazania do właściwego naczelnika urzędu celnego, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano sprzedaży, miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców tego wyrobu akcyzowego o jego przeznaczeniu do celów opałowych, jest zgodny z wywodzonym z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zakazem nadmiernej ingerencji ustawodawcy. W tej sytuacji Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] r. podjął zawieszone postępowanie, a następnie zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w myśl art. 8 ust. 2 pkt 3 u.p.a., przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również sprzedaż wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, objętych określoną stawką akcyzy związaną z ich przeznaczeniem, jeżeli ich sprzedaż odbyła się bez zachowania warunków uprawniających do zastosowania tej stawki akcyzy. W art. 89 ust. 5-15 u.p.a. określono szereg warunków, które podatnik obowiązany jest spełnić przy sprzedaży wyrobów akcyzowych. I tak zgodnie z ustępem 5 sprzedawca wyrobów akcyzowych nieobjętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, określonych w ust. 1 pkt 9, 10 i 15, jest obowiązany w przypadku sprzedaży zarówno osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą, jak i osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej - do uzyskania od nabywcy oświadczenia, że nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych lub będą sprzedane z przeznaczeniem do celów opałowych, uprawniających do stosowania stawek akcyzy określonych w ust. 1 pkt 9, 10 i 15. Obowiązek składania zestawienia oświadczeń naczelnikowi urzędu celnego jednoznacznie wynika z art. 89 ust. 14 u.p.a., zgodnie z którym sprzedawca wyrobów akcyzowych określonych w ust. 1 pkt 9, 10 i 15 sporządza i przekazuje do właściwego naczelnika urzędu celnego, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano sprzedaży, miesięczne zestawienie oświadczeń, o których mowa w ust. 5; oryginały oświadczeń powinny być przechowywane przez sprzedawcę przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostały sporządzone, i udostępniane w celu kontroli. Niezbędna treść tych zestawień została opisana w ust. 15 art. 89 u.p.a.

Stwierdzając bezsporne uchybienie obowiązkowi złożenia przez Stronę zestawienia oświadczeń spełniających ustawowe kryteria organ wskazał, że jego skutkiem było powstanie zobowiązania podatkowego z tytułu sprzedaży wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, objętych określoną stawką akcyzy związaną z ich przeznaczeniem, ponieważ ich sprzedaż odbyła się bez zachowania warunków uprawniających do zastosowania tej stawki. Przepis art. 89 ust. 16 u.p.a. jednoznacznie bowiem nakazuje - w przypadku niespełnienia warunków określonych w ust. 5-15 - stosowanie stawki akcyzy określonej w ust. 4 pkt 1, a zatem 1.822,00 zł za 1.000 litrów oleju. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż zastosowanie omawianej stawki akcyzy wynika wprost z przepisu prawa i dotyczy zarówno sytuacji niespełnienia warunków dotyczących oświadczeń paliwowych, jak i zestawienia tych oświadczeń.

W ocenie organu Skarżący nie wywiązywał się z ciążącego na nim obowiązku wynikającego z regulacji określonych w art. 89 ustawy o podatku akcyzowym, tj. w badanym okresie sprzedał [...] litrów oleju opałowego objętego obniżoną stawką podatku akcyzowego, (tj. 232,00 zł/1.000 litrów), jednakże złożył wadliwe zestawienia oświadczeń. Brak w nich było informacji o rodzaju oraz przeznaczeniu wyrobów, których dotyczy oświadczenie, określenia liczby urządzeń grzewczych posiadanych przez nabywców, wskazania miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia grzewcze wskazane w oświadczeniu. W tej sytuacji, wobec niespełnienia warunku, który uprawniał do stosowania obniżonej stawki podatku, konieczne było zastosowanie stawki określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a., tj. 1.822zł /1.000 litrów.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów wspólnotowych, a także przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wskazując, że nie naruszono zasady proporcjonalności, a także innych zasad. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, stwierdzając, że ustalony stan faktyczny pozwolił wydać zaskarżone rozstrzygnięcie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, podnosząc zarzuty: I. Naruszenia przepisów postępowania – tj. art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprawidłową interpretację przepisów art. 5, art. 8 ust. 2 pkt 3, art. 10 ust. 9 oraz art. 89 ust. 14 i ust. 16 u.p.a., a także poprzez niewyjaśnienie powodów określenia zobowiązania podatkowego ;

II. Naruszenia przepisów prawa materialnego – tj. art. 89 ust. 14, ust. 15, ust. 16 u.p.a., a także art. 2 ust. 3, art. 21 ust. 1 i ust. 4 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE L. 03.283.51 ze zm.) poprzez przyjęcie, że sporządzenie niepełnych oświadczeń i miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców tego wyrobu akcyzowego o jego przeznaczeniu do celów opałowych, skutkuje koniecznością zastosowania wobec Skarżącego stawki akcyzy określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a., pomimo rzeczywistej sprzedaży tego oleju na cele opałowe; art. 13 § 1 oraz art. 5, art. 8 ust. 2 pkt 3, art. 10 ust. 1, ust. 8 i ust. 10 u.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, iż Skarżący jest podatnikiem podatku akcyzowego oraz że możliwe jest określenie zobowiązania podatkowego niezwiązanego z obowiązkiem podatkowym. W opinii Skarżącego spełniał on wszystkie określone ustawowo warunki do zastosowania preferencyjnej stawki podatku. Natomiast wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa, gdyż określenie zobowiązania podatkowego z tytułu niespełnienia warunków określonych w art. 89 ust. 14 i 15, w sytuacji rzeczywistego wykorzystania oleju dla celów opałowych, nie znajduje oparcia

w obowiązujących na gruncie podatku akcyzowego przepisach.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. pełnomocnik Skarżącego, podtrzymując argumenty i wnioski skargi podniósł, że organ podatkowy określając wysokość zobowiązania podatkowego za przedmiotowy okres całkowicie pominął fakt zapłaty podatku akcyzowego przy nabyciu oleju grzewczego.

Na tę okoliczność Sąd zobowiązał organ do złożenia stosownych wyjaśnień w terminie publikacji wyroku. W dniu [...] wpłynęło pismo Dyrektora Izby Celnej w K. informujące, że Strona nie przedstawiła w toku postępowania żadnych dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy w niższej stawce. Jednakże Sąd z urzędu powziął informacje z innych rozpoznawanych spraw Skarżącego ozn. Sygn. akt III SA/Gl 818 – 820/14, do których J. J. przedłożył faktury zakupu oleju z uiszczoną akcyzą za pierwsze półrocze 2010 r., czyli również za sporny okres. Zatem Sąd otworzył na nowo zamkniętą rozprawę i dowód ten dopuścił do akt sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwany dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem organy orzekające w przedmiotowej sprawie naruszyły obowiązujące przepisy prawa procesowego - tj. art.122, art. 187, art. 191, art. 191 Ordynacji podatkowej.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność zakwestionowania przez organ prawa do zastosowania przez skarżącego obniżonej stawki podatku akcyzowego od sprzedanego oleju, wobec stwierdzonych braków formalnych oświadczeń złożonych przez jego nabywców oraz nieprawidłowości w miesięcznym zestawieniu oświadczeń, a w konsekwencji ustalenia wysokości zaległości podatkowej z tego tytułu.

Na wstępie zaakcentować należy, że podatek akcyzowy jest podatkiem jednofazowym. Zasadę tę wyraża art. 8 ust. 6 u.p.a. W myśl jego postanowień jeżeli w stosunku do wyrobu akcyzowego powstał obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem jednej z czynności, o których mowa w ust. 1, to nie powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą, jeżeli kwota akcyzy została, po zakończeniu procedury zawieszenia poboru akcyzy, określona lub zadeklarowana w należnej wysokości, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Mając na uwadze powyższe organ podatkowy winien był rozważyć z urzędu możliwość obniżenia określanego zobowiązania podatkowego o akcyzę zapłaconą przy nabyciu oleju opałowego, do czego obliguje organ sposób rozłożenia w postępowaniu podatkowym ciężaru dowodu. Obowiązująca w podatku akcyzowym zasada samoobliczenia nie zwalnia organu podatkowego z obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu załatwienia sprawy. Natomiast organ nie dokonał w tym zakresie wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego, na co wskazują przedłożone przez Stronę dokumenty – faktury zakupu

oleju z uiszczoną akcyzą za pierwsze półrocze 2010 r., czyli również za sporny okres.

Zaakcentować należy, że z treści art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że to na organie podatkowym ciąży obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co powinno polegać na zebraniu i w sposób wyczerpujący rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Ustalenia stanu faktycznego i ich ocena powinna być dokonana na podstawie kompletnego, prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego (art. 191 O.p.).

Mając na uwadze wykazane wyżej naruszenia przepisów prawa procesowego, a w konsekwencji brak ustaleń faktycznych w przedstawionym wyżej zakresie za przedwczesne uznać należy wypowiadanie się co do naruszenia art. 89 ust. 5 - 8 u.p.a. Zauważyć należy, że stan faktyczny w tym zakresie nie jest między stronami sporny.

Przypomnieć należy, że organ I instancji stwierdził, iż analiza przedstawionych oświadczeń po wszczęciu postępowania podatkowego wykazała, że w chwili wydania oleju opałowego w zakwestionowanych oświadczeniach stwierdzono braki danych, co do informacji o przeznaczeniu oleju opałowego, numeru i daty wystawienia dokumentu potwierdzającego sprzedaż oraz dołączenia do oświadczeń kopii dokumentu sprzedaży. Stwierdzono również, iż za ten okres kontrolowany podmiot wprawdzie sporządził i przekazał w ustawowym terminie do Naczelnika Urzędu Celnego w K. miesięczne zestawienie oświadczeń, jednakże nie odpowiadało ono wymogom formalnym, gdyż brak było informacji o rodzaju oraz przeznaczeniu wyrobów, których dotyczy oświadczenie, określenia liczby urządzeń grzewczych posiadanych przez nabywców a wynikającej ze złożonych przez nich oświadczeń, miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia grzewcze wskazane w oświadczeniach.

Dlatego też organy podatkowe przyjęły, że wymogi formalne, o których mowa w art. 89 ust. 6 – 10 i 15 u.p.a. muszą być spełnione na moment powstania obowiązku podatkowego. Stanowisko to oparto m.in. na poglądach Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe mają charakter wyjątkowy. Stanowią bowiem odstępstwo od zasady sprawiedliwości podatkowej, przejawiającej się w powszechności oraz równości opodatkowania. Z tego względu stosowanie przywilejów podatkowych nie może być dokonywane w drodze wykładni rozszerzającej (wyroki NSA: z dnia 7 lutego 1996 r. sygn. akt III SA 225/95 (ONSA 1996 nr 4, poz. 192) oraz z dnia 19 kwietnia 2000r. sygn. akt I SA/Lu 1764/98).

Konkludując przedstawione uwarunkowania faktyczne i prawne rozpoznając ponownie sprawę organy podatkowe przeprowadzą postępowanie dowodowe we wskazanym wyżej zakresie i uwzględnią okoliczność, że w świetle art. 8 u.p.a. podatek akcyzowy jest podatkiem jednofazowym, a więc jest nakładany na dany wyrób w jednej fazie obrotu. Natomiast ponowna analiza warunków formalno-prawnych oświadczeń nabywców oraz miesięcznego zestawienia tych oświadczeń winna być dokonana w oparciu o obowiązujące przepisy w tym zakresie.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. skargę uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem prawa procesowego co miało wpływ na wynik sprawy. Na mocy art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania sądowego sąd orzekł stosownie do art. 200 p.p.s.a.