Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1945/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 pkt 2, ust. 4, ust. 6, ust. 7 i ust. 9
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: par. 3 ust. 1 - 3, par. 6 ust. 1, par. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1406
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych.
article: art. 16
journal: Dz.U. 2017 poz 935
law: Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.) Protokolant ref. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 953), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.; dalej: "u.d.p."), załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.), a także art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.), utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na R. W. (dalej: "skarżący") kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] sierpnia 2016 r. o godzinie 09:54:50 urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] zarejestrowało przejazd autobusu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] i dopuszczalnej masie całkowitej 3.500 kg poruszającego się z przyczepą lekką marki [...] o nr rejestracyjnym [...] i dopuszczalnej masie całkowitej 750 kg na odcinku drogi krajowej nr [...] węzeł [...]- węzeł [...]. Właścicielem ww. pojazdu we wskazanej dacie, według danych zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców był skarżący. W przedmiotowym pojeździe znajdowało się urządzenie pokładowe viaBox, którego użytkownik posiadał podpisaną umowę z operatorem systemu elektronicznego poboru opłat w trybie przedpłaconym. W chwili przejazdu na koncie użytkownika w systemie viaToll nie było środków na pokrycie należnej opłaty.

Wobec powyższego pismem z 10 listopada 2016 r. GITD zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty, pouczając jednocześnie o treści art. 10 § 1 k.p.a. W piśmie z 16 grudnia 2016 r. skarżący wskazał, że w dniu przeprowadzenia kontroli pojazdu saldo na koncie użytkownika systemu viaToll było dodatnie, a według informacji uzyskanych od kierującego pojazdem, urządzenie viaBox w żaden sposób nie sygnalizowano braku środków na koncie ani nie wykazywało oznak nieprawidłowego działania. Dlatego, zdaniem skarżącego, przyczyną niepobrania opłaty mógł być błąd systemu elektronicznego poboru opłat.

W związku z tym organ wystąpił do Kapsch Telematic Services sp. z o.o. – podmiotu odpowiedzialnego za obsługę krajowego systemu elektronicznego poboru opłat (dalej też: "operator systemu") do złożenia wyjaśnień dotyczących przedmiotowej sprawy. W piśmie z 17 stycznia 2017 r. operator systemu poinformował, że w dniu 26 sierpnia 2016 r. nie odnotował nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu elektronicznego poboru opłat oraz bramownic. Skarżący nie składał reklamacji w związku z niesprawnym urządzeniem viaBox. Wprawdzie w dniu 6 października 2016 r. skarżący dokonał wymiany urządzenia viaBox przypisanego do pojazdu o nr rejestracyjnym [...], ale zwrócone urządzenie zostało sklasyfikowane jako funkcjonalne. Środki pieniężne na koncie użytkownika wyczerpały się 26 sierpnia 2016 r. o godz. 09:14:52, a doładowanie nastąpiło 27 sierpnia 2016 r. o godz. 08:38:17. Użytkownik był informowany o niskim stanie środków na koncie.

Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. GITD organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowanie mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania materiału dowodowego oraz niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a ponadto na rozstrzygnięciu wątpliwości ujawnionych w toku postępowania na niekorzyść strony, dowolnej i wybiórczej ocenie dowodów oraz braku wyczerpującego uzasadnienia decyzji. Zdaniem skarżącego, organ nie zebrał w niniejszej sprawie materiału dowodowego, który pozwalałby na jednoznaczne stwierdzenie, czy opłata elektroniczna za sporny przejazd nie została uiszczona z powodu braku środków na koncie, czy też do nieuiszczenia opłaty doszło z przyczyn leżących po stronie systemu elektronicznego poboru opłat lub urządzenia pokładowego viaBox. Nadto nie zostały przedstawione żadne dowody na to, że w dniu kontroli system elektronicznego poboru opłat działał prawidłowo.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, GITD powołaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w I instancji.

W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej organ wyjaśnił, że wszystkie decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku opłaty elektronicznej mają charakter decyzji związanych, a zatem organ nie miał możliwości wydania decyzji o innej treści, ani miarkowania wysokości kary. Następnie opisał schemat prawidłowego działania urządzenia viaBox wskazując, że podczas przejazdu kierujący miał możliwość sprawdzenia, czy na koncie użytkownika viaBox znajdują się dostępne środki pieniężne, jak również zwrócił uwagę na ciążący na użytkowniku obowiązek monitorowania stanu konta viaBox.

GITD stwierdził, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje by ujawnione przez organ naruszenie było konsekwencją nieprawidłowego działania systemu elektronicznego poboru opłat. W tym zakresie dał on wiarę przesłanym przez podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat informacjom dotyczącym przedmiotowego przejazdu i uznał je za wystarczające do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Powyższą decyzję skarżący uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.:

• art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ wszelkich niezbędnych kroków w celu prawidłowego i pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes strony, w tym wbrew wnioskom strony – niewyjaśnienie rozbieżności pomiędzy informacją na temat salda umowy, uzyskaną przez użytkownika za pośrednictwem strony internetowej www.viatoll.pl, a informacją przedstawioną przez operatora systemu, niewykazanie w należyty sposób faktu przekazania użytkownikowi systemu informacji dotyczącej osiągnięcia pułapu ostrzegawczego, czy też braku środków na koncie, niewyjaśnienie kwestii prawidłowości działania urządzenia pokładowego viaBox oraz elektronicznego systemu poboru opłat w chwili i w miejscu spornego przejazdu,

• art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nieodpowiadający wymogom praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej,

• art. 7 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości ujawnionych w toku postępowania na niekorzyść strony, a więc zastosowanie zasady in dubio pro fisco, zamiast zasady in dubio pro tributaro,

• art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów, nieobiektywną, arbitralną i sprzeczną z zasadami logiki ocenę materiału dowodowego, która przybrała charakter dowolny,

• art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dogłębnej analizy okoliczności sprawy i dokonania szczegółowych ustaleń w uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł niewyjaśnienie przez organ rozbieżności między przedstawionym przez niego wydrukiem z konta z systemu viaToll oraz informacjami przekazanymi przez operatora systemu. Wskazał, że organ w żaden sposób nie udowodnił, że użytkownik otrzymał informację od operatora, iż osiągnięto pułap ostrzegawczy czy też o braku środków na koncie. Również organ nie wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości, czy działanie systemu viaToll w zakresie miejscowo i czasowo odpowiadającym przeprowadzonej kontroli było prawidłowe. W ocenie skarżącego, organ bezkrytycznie przyjął informacje przekazane przez operatora systemu, bez domagania się całości dokumentacji pozwalającej zweryfikować twierdzenia operatora systemu.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że w dniu 1 czerwca 2017 r. (a zatem przed wydaniem zaskarżonej decyzji) weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Według art. 16 ww. ustawy nowelizującej k.p.a., do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (tj. k.p.a.) w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a – 96n ustawy zmienianej. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte zawiadomieniem z 10 listopada 2016 r. (czyli przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej kpa) i zakończone ostateczną decyzją GITD z [...] czerwca 2017 r. (czyli po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej k.p.a.). Wobec wypełnienia dyspozycji przepisu art. 16 ustawy nowelizującej k.p.a., zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdują przepisy kpa w brzmieniu sprzed nowelizacji z uwzględnieniem przepisów o mediacji (art. 96a – 96n znowelizowanego k.p.a.).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.

W myśl art. 13k ust. 1 u.d.p. za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości:

1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy;

2) 1500 zł - w pozostałych przypadkach.

Art. 13k ust. 4 u.d.p. stanowi, że kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2, wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu, to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego przeniesiono posiadanie tego pojazdu. Jednocześnie – stosownie do art. 13k ust. 6 pkt 1 u.d.p. - na podmiot, o którym mowa w art. 13k ust. 4 u.d.p., nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za poszczególne naruszenia, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2 pkt 2, dotyczące danego pojazdu samochodowego - stwierdzone w trakcie jednej doby. Natomiast według art. 13k ust. 7 u.d.p., za dobę, w rozumieniu ust. 6 tego art., uznaje się okres od godziny 0:00 do godziny 24:00 w danym dniu. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakłada się w drodze decyzji administracyjnej (art. 13k ust. 9 u.d.p.).

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. z 2015 r., poz.1406; dalej: "rozporządzenie"), przed rozpoczęciem korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, użytkownik:

1) zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, zwaną dalej "umową";

2) odbiera urządzenie od pobierającego opłatę elektroniczną;

3) instaluje urządzenie w pojeździe, do użytkowania w którym zostało ono przeznaczone zgodnie z umową;

4) wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania trybu wnoszenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 1;

5) ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku wybrania przez użytkownika trybu wnoszenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 2.

Umowa jest zawierana w formie pisemnej (§ 3 ust. 2 rozporządzenia) i zawiera w szczególności:

1) dane użytkownika, o których mowa w ust. 4;

2) dane pojazdu, dla którego urządzenie zostało wydane, obejmujące w szczególności numer rejestracyjny, dopuszczalną masę całkowitą oraz oznaczenie klasy EURO;

3) wskazanie trybu wnoszenia opłaty elektronicznej zgodnie z § 6 ust. 1;

4) określenie dostępnych sposobów wnoszenia opłaty elektronicznej;

5) wskazanie formy zabezpieczenia, w przypadku wyboru trybu wnoszenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 2;

6) określenie warunków udostępniania urządzenia przez pobierającego opłatę elektroniczną za kaucją (§ 3 ust. 3 rozporządzenia).

W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia, opłatę elektroniczną wnosi się w trybie:

1) przedpłaty albo

2) płatności okresowej z zabezpieczeniem.

Natomiast stosownie do treści § 7 ust. 1 rozporządzenia wniesienie opłaty elektronicznej w trybie, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 1, następuje przed rozpoczęciem korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, w kwocie nie mniejszej niż pozwalająca na odbycie planowanego przejazdu w całości.

W niniejszej sprawie okoliczności przejazdu są bezsporne między stronami. Należący do skarżącego autobus (wyposażony w urządzenie viaBox) wraz z przyczepą lekką poruszał się w dniu [...] sierpnia 2016 r. o godzinie 09:54:50 po płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] węzeł [...]- węzeł [...], prawidłowo oznakowanym tabliczkami [...]. Natomiast sporna jest kwestia stanu konta użytkownika tego urządzenia.

Zdaniem Sądu, organ w sposób niebudzący wątpliwości wykazał, że w niniejszej sprawie przejazd odbywał się bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej. Skarżący w momencie spornego przejazdu nie posiadał odpowiednich środków na koncie do opłacenia przejazdu po płatnym odcinku drogi. Poza sporem pozostaje, że obowiązujący system pozwala na naliczanie i pobieranie opłaty elektronicznej wyłącznie za pośrednictwem zainstalowanego w pojeździe urządzenia, tzw. viaBoxu. Brak środków finansowych na koncie tego urządzenia w toku wykonywania przejazdu po drogach, wskazanych w załączniku nr 1 i 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r., uniemożliwia uiszczenie opłaty elektronicznej. Nieuiszczenie opłaty elektronicznej powoduje obowiązek organu administracji publicznej nałożenia na kierującego kary administracyjnej, zgodnie z dyspozycją wyrażoną w art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p.

Ze zgromadzonego przez organ materiału dowodowego, w tym pism operatora systemu z 17 stycznia 2017 r. i 10 marca 2017 r., wynika, że w dniu spornego przejazdu systemu poboru opłat działał prawidłowo, a skarżący był czterokrotnie informowany za pomocą poczty elektronicznej (na adres: [...]) o niskim stanie salda na koncie, a mianowicie w dniach: 23 sierpnia 2016 r. o godz. 02:10:33, 24 sierpnia 2016 r. o godz. 02:16:18, 25 sierpnia 2016 r. o godz. 02:16:20 i 26 sierpnia 2016 r. o godz. 02:49:29. Natomiast w dniu 27 sierpnia 2016 r. o godz. 02:01:22 operat przesłał skarżącemu (również na ww. adres poczty elektronicznej) informację o braku środków. Doładowanie kwotą 120 zł nastąpiło w dniu 27 sierpnia 2016 r. o godz. 8:38 w punkcie dystrybucji. Skarżący nie składał reklamacji w związku z niesprawnym działaniem urządzenia viaBox; wymienił je na nowe dopiero w dniu 6 października 2016 r., przy czym zwrócone urządzenie zostało sklasyfikowane jako funkcjonalne.

Podkreślić należy, iż załączony do pisma skarżącego z 16 grudnia 2016 r. wydruk wykaz aktywności na koncie użytkownika nie potwierdza - wbrew twierdzeniu skarżącego - iż w chwili spornego przejazdu konto użytkownika było dodatnie. Wręcz przeciwnie, wskazuje - przy nr rejestracyjnym pojazdu [...] - iż w dniu 26 sierpnia 2016 r. (tj. w dacie kwestionowanego przejazdu) została uiszczona kwota 3,84 zł, podczas gdy należna była kwota 10,86 zł. Ponadto wydruk ten wykazuje wpłaty dokonane w dniach 21 sierpnia 2016 r. (kwota 200 zł) i 27 sierpnia (kwota 120 zł), które wymienił operator systemu w piśmie z 17 stycznia 2017 r. Tymczasem, jak wynika ze szczegółowego wykazu przejazdów za okres od 21 do 27 sierpnia 2016 r. (załączonego do ww. pisma operatora systemu z 17 stycznia 2017 r.), wobec wielu przejazdów po płatnych odcinkach dróg, środki pieniężne na koncie użytkownika wyczerpały się 26 sierpnia 2016 r. o godz. 09:14:52.

Z obowiązujących unormowań wynika, że organy Inspekcji Transportu Drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa - mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których skarżący dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków.

Organ przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, jaką należy nałożyć za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej kieruje się jedynie danymi widniejącymi w bazie Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, które są tożsame z danymi zawartymi w dowodach rejestracyjnych pojazdów. Sąd stwierdza, że w wyniku dokonanych ustaleń kara pieniężna w wysokości 1.500 zł została nałożona prawidłowo.

Sąd uznał, że poczynione przez organ administracji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Organ oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny.

Stanowisko wyrażone w obu wydanych decyzjach GITD uzasadnił w sposób prawidłowy, przestrzegając zasad określonych szczegółowo przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organ argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem GITD, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.