Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 663/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

POTANOWIENIE Dnia 23 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych postanawia: - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 września 2019 r. J. K. wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. wydane w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych.

Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału I z dnia 21 i 24 października 2019 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: wskazanie numeru PESEL, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego w skarżeniu kwestionowanego rozstrzygnięcia organu oraz braku fiskalnego poprzez uiszczenie wpisu od skargi. Zarządzenia zawierały pouczenia, że nieusuniecie ww. braków w terminie 7 dni od daty ich doręczenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. Przesyłka zawierajaca zarządzenia została doręczona w sposób prawem przewidziany w dniu 4 listopada 2019 r.

Pismem z 8 listopada 2019 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy. Prawomocnym zarządzeniem z 12 grudnia 2019 r. referendarz sądowy pozostawił ten wniosek bez rozpoznania.

W zakreślonym terminie nie zostały również usunięte wskazane w wezwaniu braki formalne skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 57 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma sądowego, a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie, elementy między innymi określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 pkt 3). Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. Wspomniane wymagania zostały określone również w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). W stosunku do skargi skutkiem nieuzupełnienia w terminie braków formalnych jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Z kolei po myśli art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nieusunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a).

Wezwania do uzupełnienia braków skargi wraz z przewidzianymi prawem pouczeniami, zostały skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 4 listopada 2019 r. dorosłemu domownikowi – M. K., a zatem termin do ich uzupełnienia (liczony z uwzględnieniem art. 83 § 2 p.p.s.a.) upłynął z dniem 12 listopada 2019 r. W terminie tym dostrzeżone braki skargi nie zostały uzupełnione.

Mając na względzie powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.