Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1209/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1, 2, 5 i 6
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant st. inspektor sądowy Barbara Dąbrowska-Skóra po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1718/13 w sprawie ze skargi R.J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie utrzymania w mocy decyzji o zwolnieniu oficera z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1718/13 oddalił skargę R.J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie utrzymania w mocy decyzji o zwolnieniu oficera z zawodowej służby wojskowej.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Z akt sprawy wynika, że R.J. pismem z dnia 1 lutego 1999 r. wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej oraz wystąpił o skrócenie mu okresu wypowiedzenia i zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 maja 1999 r.

Minister Obrony Narodowej, uwzględniając wniosek, decyzją z dnia [...] marca 1999 r. nr [...], na podstawie art. 74 ust. 1 i art. 75 ust. 1 pkt 7 w zw. z art.78 ust. 1 art. 79 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 122 pkt 1 i § 132 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38), zwolnił R.J. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł z dniem 31 maja 1999 r. do rezerwy, wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza.

Następnie R.J. pismem z dnia 23 marca 1999 r. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej o wyrażenie zgody na wycofanie wypowiedzenia z dnia 1 lutego 1999 r. W uzasadnieniu wniosku podał, że wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej złożył z uwagi na niesłuszny wyrok Wojskowego Sądu Okręgowego [...] z dnia 2 grudnia 1998 r. Wyrok ten został uchylony w dniu 12 lutego 1999 r. przez Izbę Wojskową Sądu Najwyższego, a zatem ustały przyczyny uniemożliwiające dalsze pełnienie przez niego zawodowej służby wojskowej.

W dniu 12 kwietnia 1999 r. R.J. – w terminie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca1999 r. nr [...] – wystąpił z kolejnym wnioskiem o wycofanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jednocześnie wskazując swoją gotowość do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Minister Obrony Narodowej po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 września 1999 r. sygn. akt II SA 1268/99 skargę R.J. na w/w decyzję oddalił.

W dniu 14 listopada 2005 r. R.J. złożył do Ministra Obrony Narodowej wniosek z dnia 10 listopada 2005 r. "o unieważnienie i uchylenie w trybie art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.) decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca1999 r. nr [...] ze skutkiem przywrócenia go do zawodowej służby wojskowej". Złożył również wnioski uzupełniające w dniach: 18 listopada 2005 r., 5 grudnia 2005 r., 28 grudnia 2005 r., 9 stycznia 2006 r., 3 lutego 2006 r. oraz 13 marca 2006 r.

Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 149 § 1 i 150 § 1 K.p.a., wznowił postępowanie. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], na podstawie art. 150 § 1 i 2, art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 146 § 1 K.p.a., odmówił uchylenia decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca1999 r. nr [...].

Minister Obrony Narodowej po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3, i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 K.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia decyzji lub jej ogłoszenia upłynęło pięć lat. Wskazał, że R.J. został zapoznany z decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca1999 r. nr [...] w dniu 30 marca 1999 r., a zatem termin określony w art. 146 § 1 K.p.a. upłynął w dniu 30 marca 2004 r. W związku z powyższym organ przedmiotem badania uczynił wyłącznie przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., a więc ewentualne sfałszowanie dowodów w sprawie zwolnienia w/w z zawodowej służby wojskowej oraz wydanie przedmiotowej decyzji w wyniku przestępstwa. Organ ustalił, że R.J. złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez M.K., jednak z dniem 12 lutego 2004 r. karalność czynu przedawniła się, natomiast w stosunku do drugiego zarzucanego mu czynu prokuratura umorzyła postępowanie stwierdzając, że działanie M.K. nie stanowi przestępstwa z powodu jego znikomej społecznej szkodliwości.

Ponadto Minister Obrony Narodowej podał, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 września 1999 r. sygn. akt II SA 1268/99 oddalającym skargę R.J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca1999 r. nr [...] zwalniającą w/w oficera z zawodowej służby wojskowej i przenoszącą go do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza zawodowego stwierdził m.in., że w sprawie jest bezsporne, iż R.J. wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, jednocześnie wnosząc o skrócenie mu okresu wypowiedzenia oraz że organ wojskowy nie wyraził zgody na cofnięcie wypowiedzenia, odwołanie przez wyżej wymienionego żołnierza wniosku z dnia 1 lutego 1999 r. było zatem prawnie nieskuteczne.

Organ podkreślił, że zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) przy rozpoznawaniu sprawy był tym prawomocnym wyrokiem związany. Nie można zatem twierdzić, że w sprawie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., ponieważ wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonane przez w/w oficera w dniu 1 lutego 1999 r. nie okazało się fałszywe. Ponadto wskazał, że zwolnienie R.J. z zawodowej służby wojskowej było oparte na dokonanym przez niego wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Oświadczenie woli w tym przedmiocie zostało złożone przez oficera świadomie, bez przymusu fizycznego, ani psychicznego ze strony organu, czy też innych żołnierzy.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez R.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 23 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1732/06 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku podał, że przedmiotowe postępowanie administracyjne toczyło się w trybie wznowieniowym w stosunku do decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...], zamiast w stosunku do ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] (art. 145 § 1 K.p.a.). Ponadto wskazał, że z uzasadnienia postanowienia o wszczęciu postępowania o wznowienie postępowania nie wynika, czy jego wydanie zostało poprzedzone sprawdzeniem zachowania przez wnioskodawcę terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Z treści tego postanowienia nie wynika również, która z wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. podstaw wznowienia miała w sprawie zastosowanie. Z tych względów Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 148 § 2 K.p.a. i art. 149 § 2 K.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

Pismem z dnia 9 lipca 2007 r. R.J. złożył kolejny, drugi wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podał, że o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania dowiedział się w dniach 4 i 6 lipca 2007 r. W dniu 4 lipca 2007 r. otrzymał przesyłką poleconą zawiadomienie z dnia [...] czerwca 2007 r. sygn. akt [...] o wszczęciu przez Wojskową Prokuraturę Okręgową [...] śledztwa w sprawie popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 K.k. przez urzędników Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej oraz o przyznaniu mu w związku z tym statusu osoby pokrzywdzonej, natomiast w dniu 6 lipca 2007 r. podjął przesyłkę poleconą zawierającą postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...]. Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5 i 6 K.p.a.

Powyższe pismo z dnia 9 lipca 2007 r. organ uznał za uzupełnienie wcześniejszego wniosku strony z dnia 10 listopada 2005 r., dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...].

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] maja 1999 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że wiosek o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem miesięcznego terminu do jego złożenia, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. R.J. przedmiotowy wniosek wniósł w dniu 14 listopada 2005r, a nie w dniu 10 listopada 2005 r. (za początek biegu terminu uznano 10 października 2005r. czyli dzień, w którym otrzymał on odpis postanowienia Wojskowego Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] września 2005 r. sygn. akt [...], potwierdzający sfałszowanie pieczęci na niektórych dokumentach związanych z jego zwolnieniem ze służby). Ponadto organ uznał, że wyżej wymieniony w kolejnych pismach uzupełnił jedynie argumentację dotyczącą sfałszowania dokumentów w jego sprawie, nie przedstawił jednak żadnych nowych okoliczności, które potwierdzałyby którąkolwiek z powoływanych przez niego podstaw.

Minister Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], na podstawie art. 127§ 3 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podał, że wniosek strony o wznowienie postępowania wpłynął do organu w dniu 10 listopada 2005 r., to jednak organ przyjął, iż początek biegu terminu należy liczyć od dnia 28 września 2005 r., czyli od dnia posiedzenia Sądu, w czasie którego skarżący, występujący wraz ze swoim pełnomocnikiem, dowiedział się o powyższym rozstrzygnięciu, a więc i o okolicznościach stanowiących podstawę wznowieniową.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 225/08 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku podał, że wbrew twierdzeniom organu wniosek R.J. z dnia 9 lipca 2007 r. nie stanowił pisma uzupełniającego do wniosku z dnia 10 listopada 2005 r., lecz był odrębnym wnioskiem, w którym skarżący domagał się wznowienia postępowania w zakresie innej decyzji, niż wskazana we wcześniejszym wniosku. Potwierdzeniem tego stanowiska jest pismo skarżącego z dnia 29 sierpnia 2007 r., nadesłane w odpowiedzi na wezwanie organu o udzielenie informacji, w którym R.J. wyjaśnił, że wniosek z dnia 9 lipca 2007 r. nie prowadził do wycofania wniosku z dnia 10 listopada 2005 r. Oznacza to, że skarżący faktycznie domagał się wznowienia postępowań co do dwóch decyzji Ministra Obrony Narodowej: z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy i zarazem ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 1999 r. nr [...]. Stwierdził, że wprawdzie Minister Obrony Narodowej był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1732/06 (art. 153 p.p.s.a.), to jednak związanie nie oznacza ograniczenia organu w rozstrzygnięciu sprawy przy zmienionej, już po orzeczeniu sądu, sytuacji faktycznej. Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę powinien jednoznacznie i precyzyjnie ustalić zakres żądania skarżącego oraz uzupełnić ewentualne braki formalne wniosków. Wszechstronne ustalenie stanu faktycznego ma bowiem decydujące znaczenie dla ustalenia stanu prawnego sprawy i w konsekwencji wydania prawidłowej decyzji administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 132 oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

Minister Obrony Narodowej wykonując wskazania Sądu zawarte w powyższym wyroku pismem z dnia 31 października 2008 r. wezwał R.J. do sprecyzowania żądania poprzez wskazanie, czy dotyczy ono wznowienia postępowania – zgodnie z wnioskiem z dnia 10 listopada 2005 r., w zakresie nieostatecznej decyzji z dnia [...] marca 1999 r., czy też zgodnie z wnioskiem z dnia 9 lipca 2007 r. – w zakresie ostatecznej decyzji z dnia [...] maja1999 r.

R.J. odpowiadając na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 18 listopada 2008 r. podał, że koryguje żądanie zawarte w podaniu z dnia 10 listopada 2005 r. i wnosi o wznowienie postępowania w zakresie zarówno decyzji z dnia [...] marca 1999 r., jak i decyzji z dnia [...] maja 1999 r.

Uwzględniając powyższe żądania R.J., Minister Obrony Narodowej po rozpoznaniu wniosku wyżej wymienionego z dnia 10 listopada 2005 r. decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego nieostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] o zwolnieniu oficera z zawodowej służby wojskowej. Następnie, po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 708/09 skargę oddalił, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 218/10 skargę kasacyjną skarżącego oddalił.

Odnośnie wniosku R.J. z dnia 9 lipca 2007 r., Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. oraz art.150 § 1 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja1999 r. nr [...], w sprawie utrzymania w mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] dotyczącej zwolnienia R.J. z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza zawodowego.

W uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 K.p.a. nie może nastąpić jeżeli od dnia doręczenia decyzji lub jej ogłoszenia upłynęło pięć lat. R.J. z decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. został zapoznany w dniu 18 maja 1999 r. Termin określony w art. 146 § 1 K.p.a. upłynął zatem w dniu 18 maja 2004 r. Stąd też w sprawie wznowienia postępowania zakończonego przedmiotową decyzją mogą być badane wyłącznie przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. R.J. we wniosku o wznowienie postępowania podał, że o sfałszowaniu dowodów na podstawie, których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, świadczy postanowienie Wojskowej Prokuratury Garnizonowej [...] z dnia [...] maja 2005 r. sygn. akt [...] oraz postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] września 2005 r. sygn. akt [...]. W ocenie organu wyżej wymieniony wiedzę o postanowieniu Wojskowego Sądu Okręgowego [...] powziął w dniu 28 września 2005 r., na co wskazuje protokół z rozprawy. Natomiast podanie o wznowienie postępowania wniósł w dniu 10 listopada 2005 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a.

Minister Obrony Narodowej po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 707/09 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że biorąc pod uwagę treść wniosków skarżącego z dnia 10 listopada 2005 r. oraz z dnia 9 lipca 2007 r., a także treść pisma skarżącego z dnia 18 listopada 2008 r., organ prawidłowo przyjął, iż termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, należy obliczać, mając na uwadze fakt, że podanie zostało złożone w dniu 10 listopada 2005 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, prawidłowa jest również ocena organu, że w niniejszej sprawie termin do złożenia podania o wznowienie postępowania należało liczyć od dnia 28 września 2005 r. – ogłoszenia postanowienia Wojskowego Sądu Okręgowego [...] sygn. akt [...], na którym skarżący był obecny. Przyjmując tę datę jako najbardziej korzystną dla skarżącego przy obliczaniu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania (drugie ze wskazywanych orzeczeń zostało wydane w dniu 23 maja 2005 r.), uznać należy, iż termin ten upłynął w dniu 28 października 2005 r. Sąd wskazał również, iż Minister Obrony Narodowej w sposób prawidłowy wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 225/08, tj. ustalił zakres żądania skarżącego. Konsekwencją tych ustaleń było wydanie dwóch decyzji: decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] (utrzymanej w mocy decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie) – odnośnie odmowy wznowienia postępowania w zakresie decyzji z dnia [...] maja 1999 r. oraz decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] (utrzymanej w mocy decyzją dnia [...] marca 2009 r. nr [...]) – odnośnie odmowy wznowienia postępowania w zakresie decyzji z dnia [...] marca 1999 r.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.

Na skutek wniesienia przez R.J. skargi kasacyjnej od powyższego wyroku sprawę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 27 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 245/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ w ogóle nie odnosi się do okoliczności stanowiących podstawę wznowienia, określonych we wniosku skarżącego z dnia 9 lipca 2007 r., zaś oceniając zachowanie przez skarżącego terminu wynikającego z art. 148 § 1 K.p.a., bada go w kontekście wniosku skarżącego z dnia 10 listopada 2005 r., a więc wniosku nieinicjującego postępowania w tej sprawie. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 225/08 stwierdził, że wnioski skarżącego o wznowienie postępowania z dnia 10 listopada 2005 r. i z dnia 9 lipca 2007 r. dotyczą różnych decyzji (pierwszy decyzji nieostatecznej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...], w której niedopuszczalne jest wznowienie postępowania – art. 145 § 1 K.p.a., drugi decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...]), to organ, wydając decyzję w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 9 lipca 2007 r., nie może oceniać dopuszczalności jego złożenia (terminu do złożenia wniosku) z uwzględnieniem wniosku złożonego w innej sprawie. Taka sytuacja powoduje wadliwość ustaleń w zakresie dotyczącym zachowania przez skarżącego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Nieprawidłowości tych nie dostrzegł Minister Obrony Narodowej rozpoznając wniosek R.J. o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydając decyzję z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. Ponadto w tej decyzji organ powołuje się na zupełnie inną podstawę odmowy wznowienia postępowania, albowiem stwierdza brak w sprawie podstawy do wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 K.p.a. i art. 145a § 1 K.p.a. Na podstawie uzasadnienia w/w decyzji nie można ustalić, jakie okoliczności oceniał Minister Obrony Narodowej. Powyższe nieprawidłowości postępowania administracyjnego uszły uwadze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w zaskarżonym wyroku, pomimo że w jego uzasadnieniu powołuje się na wyrok tego Sądu z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 225/08, którym zgodnie z art. 153 p.p.s.a. był związany, wnioski R.J. o wznowienie postępowania z dnia 10 listopada 2005 r. i z dnia 9 lipca 2007 r. traktuje łącznie jako jeden wniosek złożony w dniu 10 listopada 2005 r., co doprowadza do błędnej akceptacji wadliwych ustaleń poczynionych przez organ. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Minister Obrony Narodowej, jak i Sąd pierwszej instancji, oceniają dopuszczalność złożenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania z dnia 10 listopada 2005 r., który jak wynika z akt administracyjnych sprawy, do chwili obecnej nie został jeszcze rozpoznany. W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania był wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...], datowany na dzień 9 lipca 2007 r.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, wyrokiem z dnia 25 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1342/10 uchylił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku podał, że Minister Obrony Narodowej, rozpatrując żądania skarżącego zawarte w jego pismach z dnia 10 listopada 2005 r. i z dnia 9 lipca 2007 r., powinien mieć na uwadze odrębność tych żądań. W dniu 10 listopada 2005 r. R.J. złożył bowiem do organu wniosek o "unieważnienie i uchylenie", w trybie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz pkt 5 i 6 K.p.a., decyzji z dnia [...] marca 1999 r. "ze skutkiem przywrócenia do zawodowej służby wojskowej". W uzasadnieniu tego wniosku powołał się na postanowienie Wojskowej Prokuratury Okręgowej [...] z dnia [...] maja 2005 r. sygn. akt [...] oraz Wojskowego Sądu Okręgowego [...] z dnia 28 września 2005 r. sygn. akt [...]. Zdaniem skarżącego orzeczenia te potwierdzają, iż dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej okoliczności faktyczne, zostały sfałszowane.

Natomiast R.J. we wniosku z dnia 9 lipca 2007 r. domaga się wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja1999 r. nr [...] i jako okoliczności stanowiące podstawę wznowienia wskazuje na dwie przesłanki: 1) otrzymanie w dniu 4 lipca 2007 r. pisma Wojskowej Prokuratury Okręgowej [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. o wszczęciu śledztwa o przestępstwo z art. 231 § 1 K.k. przeciwko urzędnikom Departamentu [...] MON; 2) otrzymanie w dniu 6 lipca 2007 r. postanowienia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...]. Są to zatem zupełnie inne okoliczności uzasadniające wniosek o wznowienie postępowania, zaistniałe w innym czasie. W konsekwencji stwierdził, że każdy z tych wniosków wymaga odrębnej analizy, gdyż odnosi się do innych decyzji oraz wskazuje na inne przesłanki wznowieniowe (rozumiane jako inne fakty i okoliczności). Do tych ostatnich przesłanek, wskazanych we wniosku z dnia 9 lipca 2007 r., organ w zaskarżonych decyzjach w ogóle nie odniósł się. Ponadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie można, jak czyni to organ, oceniać dopuszczalności złożenia jednego wniosku (terminu jego złożenia) okolicznościami dotyczącymi dopuszczalności złożenia innego wniosku. Organ ponownie rozpatrując niniejszą sprawę, obowiązany będzie do dokładnej realizacji wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 225/08 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 245/10.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.

Minister Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu wniosku R.J. z dnia 9 lipca 2007 r. postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] wznowił postępowanie w sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], na podstawie art. 150 § 1 i § 3, art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5 i 6 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku w/w oficera z dnia 9 lipca 2007 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...], w sprawie utrzymania w mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] dotyczącej zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza zawodowego, odmówił uchylenia kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu decyzji podał, że R.J. został zapoznany z decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] w dniu 18 maja 1999 r., a więc określony w art. 146 § 1 K.p.a. pięcioletni termin upłynął w dniu 18 maja 2004 r. O ocenie organu niecelowe jest zatem badanie przesłanek wznowienia wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a. Tym bardziej, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że te przesłanki w sprawie wystąpiły.

W związku z powyższym Minister Obrony Narodowej uznał, że w sprawie badaniu podlegały jedynie przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. Stwierdził, że skarżący we wniosku z dnia 9 lipca 2007 r. jako przesłanki wznowienia postępowania wskazał, że w dniu 4 lipca 2007 r. podjął przesyłkę poleconą, będącą zawiadomieniem o wszczęciu śledztwa przez Wojskową Prokuraturę Okręgową [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. sygn. akt [...] oraz wydanie przez Ministra Obrony Narodowej postanowienia z dnia [...] czerwca 2007 r. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...]doręczone skarżącemu w dniu 6 lipca 2007 r. Nie podał jednak jaki zachodzi związek pomiędzy podanymi okolicznościami a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej. Organ wyjaśnił, że sfałszowanie dokumentów, jak i wydanie decyzji w wyniku przestępstwa, musi znaleźć potwierdzenie w orzeczeniu sądu lub innego organu. Podkreślił, że przy tym konieczne jest również, aby na podstawie tych fałszywych dowodów zostały ustalone istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Z załączonych przez R.J. dokumentów, które w jego ocenie mają potwierdzać powyższe okoliczności, brak jest takiego potwierdzenia ze strony uprawnionego organu lub sądu. Śledztwo w sprawie o sygn. akt [...], którego wszczęcie wnioskodawca podaje jako przesłankę wznowienia postępowania, Wojskowa Prokuratura Garnizonowa [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. sygn. akt [...] umorzyła, a Wojskowy Sąd Okręgowy [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. sygn. akt [...] zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. W związku z tym nie stwierdzono, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, były fałszywe, jak również aby decyzja została wydana w wyniku przestępstwa.

Ponadto organ wyjaśnił, że podstawą do wznowienia postępowania może być także ostateczna decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności innej decyzji, jednak podstawy takiej nie stanowi postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Postępowanie wszczęte na podstawie postanowienia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], na które wskazuje wnioskodawca we wniosku o wznowienie postępowania, zostało zakończone ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Decyzja ta była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1987/07 skargę R.J. na tę decyzję oddalił.

Reasumując, organ uznał, że wobec braku przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. oraz upływu pięcioletniego terminu (art. 145 § 1 pkt 3 – 8 w związku z art. 146 K.p.a.), brak było podstaw do uchylenia decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] w sprawie utrzymania w mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...].

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy R.J. podniósł, że organ nie rozpatrzył jego wniosku z dnia 10 listopada 2005 r., gdyż w zaskarżonej decyzji podał, że został złożony w dniu 14 listopada 2005 r. Nie zgodził się również z tezą organu, iż niecelowe jest badanie przesłanek wznowienia postępowania wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a. ze względu na upływ pięcioletniego okresu przedawnienia. Ponadto wskazał, że orzeczenia wojskowych organów ścigania potwierdzają, że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa.

Minister Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 25 maja 2011 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podał, że wprawdzie wniosek z dnia 10 listopada 2005 r. nie należy do przedmiotowej sprawy, to wyjaśnić należy, iż powyższy wniosek został rozpoznany w ten sposób, że Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego nieostateczną decyzją z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] dotyczącą zwolnienia R.J. z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 708/09 skargę na tę decyzję oddalił.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu wnioskodawcy, że organ powinien zbadać przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a., a nie uczynił tego ze względu na pięcioletni okres przedawnienia, Minister Obrony Narodowej stwierdził, że zarzut ten jest niezasadny. Treść art. 146 § 1 K.p.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, że upływ określonych w nim terminów jest bezwarunkowy i mają one charakter materialny, co oznacza, że w przypadku ich przekroczenia decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby wydana została z naruszeniem prawa.

Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7 poz. 38 ze zm.), organ wskazał, że droga służbowa, której przebycie przewidywało cyt. rozporządzenie, miała służyć usprawnieniu określonych postępowań w nim uregulowanych. Naruszenie tej drogi miało wpływ na wewnętrzny sposób funkcjonowania instytucji, jednak jej niezastosowanie lub pominięcie niektórych osób funkcyjnych nie miało żadnego przełożenia na ważność decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. w przedmiocie zwolnienia R.J. z zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie zauważył, iż nie wskazał on żadnych okoliczności pozwalających na uchylenie ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 1999 r., a podane postanowienia sądów i prokuratury, które zapadły w wyniku składanych przez niego doniesień o popełnieniu przestępstwa, nie stanowią podstawy do uchylenia w/w decyzji. Z orzeczeń tych nie wynika, że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] została wydana w wyniku przestępstwa, jak również, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Powyższa decyzja Ministra Obrony Narodowej stała się przedmiotem skargi R.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz o unieważnienie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, że z załączonych postanowień prokuratorskich wynika, że wniosek o wypowiedzenie stosunku służbowego był rozpatrywany przez osoby nieuprawnione. Miało to wpływ na prawa i obowiązki będące przedmiotem postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1627/11 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1342/10 organ obowiązany był dokonać analizy podanych przez skarżącego przesłanek wznowienia. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego z dnia 9 lipca 2007 r. jako przesłanki wznowieniowe określił przesłanki zawarte w art. 145 § 1 pkt 1, 2 oraz pkt 5 i 6 K.p.a.

Organ, postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., wznowił postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] maja 1999 r. Minister Obrony Narodowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, że uwzględniając określony w art. 146 § 1 K.p.a. termin, odstąpił od badania przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, zaprezentowane przez organ stanowisko jest nieprawidłowe. Stwierdził, że choć upływ określonych w art. 146 § 1 K.p.a. terminów powoduje niemożność uchylenia decyzji ostatecznej, nie oznacza to jednak, że organ jest zwolniony z obowiązku przeprowadzenia wnikliwego postępowania administracyjnego z zachowaniem zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 K.p.a., a także prawidłowego i pełnego uzasadnienia takiej decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Skoro w art. 151 § 2 K.p.a. przewidziano możliwość, po wznowieniu postępowania, wydania decyzji, w której stwierdzone zostanie wydanie decyzji z naruszeniem prawa, to nie ulega wątpliwości, że takie ustalenie musi być poprzedzone przeprowadzeniem wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Jakkolwiek ustawodawca opowiedział się za zasadą trwałości decyzji administracyjnych, ustanawiając okres przedawnienia, po upływie którego nie ma już możliwości wzruszenia decyzji, to jednak stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa umożliwia stronie żądanie odszkodowania od organu, który wydał tę decyzję. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ poprzestał na ustaleniu, że od zapoznania skarżącego z decyzją z dnia [...] maja 1999 r. upłynął pięcioletni termin określony w art. 146 § 1 K.p.a., w związku z czym niecelowym jest badanie przesłanek do wznowienia postępowania, wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a. Nie rozważył zatem w żadnym zakresie – do czego był zobowiązany – czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję oraz czy decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Za niewłaściwą należy przy tym uznać konstatację organu, że skarżący nawet nie uprawdopodobnił, że przesłanki te w przedmiotowej sprawie wystąpiły. Wobec określonej treści wniosku o wznowienie postępowania z dnia 9 lipca 2007 r., obowiązkiem organu było wezwanie skarżącego do jego sprecyzowania. Sąd wskazał, że organ, ponownie rozpoznając sprawę, winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania. Obowiązany jest zatem zbadać, czy zaistniały podstawy wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a., a po ewentualnym stwierdzeniu tych podstaw wznowieniowych zastosować przepis art. 151 § 2 K.p.a. Powinien także rozważyć, czy w stosunku do pozostałych, podanych przez skarżącego, przesłanek wznowieniowych, wynikających z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., nie upłynął 10-letni termin przedawnienia określony w art. 146 § 1 K.p.a.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o unieważnienie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...], Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w ramach postępowania wznowieniowego zarówno organ, jak i Sąd, nie posiada uprawnień do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Jednocześnie wskazał, że ta decyzja podlegała już kontroli sądowoadministracyjnej, wskutek której NSA wyrokiem z dnia 21 września 1999 r. sygn. akt II SA 1268/99 skargę R.J. na tę decyzję oddalił, jak również skarżący w dniu 2 czerwca 2011 r. złożył do organu wniosek o unieważnienie tej decyzji i jest on przedmiotem odrębnego postępowania.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c i art. 152 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.

Minister Obrony Narodowej, wykonując wskazania zawarte w powołanym wyżej wyroku, pismem z dnia 16 kwietnia 2012 r. wezwał R.J. do sprecyzowania wniosku z dnia 9 lipca 2007 r., poprzez wskazanie, jakie istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] wyszły na jaw i w związku z tym istnieje przesłanka do wznowienia postępowania, a także o wskazanie organu, którego stanowisko przy wydawaniu przedmiotowej decyzji było wymagane, a którego stanowiska przed wydaniem decyzji nie uzyskano.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie R.J. w piśmie z dnia 30 kwietnia 2012 r. podał, że we wniosku z dnia 9 lipca 2007 r. znajduje się wzmianka, iż całość materiału dowodowego jest w aktach sprawy sygn. akt. II SA/Wa 1732/06. Jako dodatkowy dowód wskazał na zeznanie świadka [...], służącego w 1999 r. w Departamencie [...] MON, złożone w śledztwie o sygn. akt [...].

Minister Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], na podstawie art. 150 § 1 i § 3 K.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5 i 6 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku R.J. z dnia 9 lipca 2007 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...], w sprawie utrzymania w mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] dotyczącej zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza zawodowego, odmówił uchylenia kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu decyzji podał, że R.J. został zapoznany z decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] w dniu 18 maja 1999 r., a więc określony w art. 146 § 1 K.p.a. pięcioletni termin przedawnienia upłynął w dniu 18 maja 2004 r., natomiast dziesięcioletni termin przedawnienia upłynął w dniu 18 maja 2009 r. Wyjaśnił, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie przerywa biegu terminu przedawnienia, gdyż żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowi o instytucji przerwania biegu okresu przedawnienia. Uwzględnienie terminu przedawnienia jest przy tym bezwarunkowe, niezależnie od okoliczności, które go spowodowały (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1444/09). Odnosząc się do przesłanek wznowienia postępowania podanych przez stronę we wniosku z dnia 9 lipca 2007 r., tj. art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz pkt 5 i 6 K.p.a., Minister Obrony Narodowej stwierdził, że pomimo rzeczywistego pojawienia się nowych okoliczności faktycznych i dowodów istniejących w dniu wydania decyzji z dnia [...] maja 1999 r. nr [...], a nieznanych wówczas organowi, który wydał decyzję, nie były to okoliczności istotne dla sprawy i nie miały znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia postanowienia Komendy Głównej ŻW o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie sygn. akt [...], na które powołuje się oficer, a prowadzonego przeciwko jego byłym przełożonym, przy przesyłaniu wniosku R.J. o wycofanie złożonego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej została naruszona "droga służbowa". Naruszenie to nie miało jednak istotnego wpływu na treść i rozstrzygnięcie zawarte w ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...]. Droga służbowa, której przebycie przewidywało rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych, jak również obowiązujący wówczas Regulamin Ogólny SZ RP sygn. Szt. Gen. 1426/94, służyła usprawnieniu określonych postępowań w nim uregulowanych. Naruszenie tej drogi miało wpływ wyłącznie na wewnętrzny sposób funkcjonowania instytucji.

Organ dodał także, iż Wojskowa Prokuratura Okręgowa oraz Żandarmeria Wojskowa odmówiła wszczęcia śledztwa w sprawie niedopełnienia obowiązków lub przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy publicznych – żołnierzy zawodowych na szkodę R.J. (postanowienia sygn. akt.: [...]). Natomiast w sprawie o sygn. akt [...] oraz [...] śledztwo zostało umorzone, a postanowienie o umorzeniu zostało utrzymane w mocy postanowieniem WSO [...] sygn. akt [...] oraz [...]. Z uzasadnienia postanowienia o umorzeniu śledztwa w sprawie sygn. akt [...] wynika, że złożone przez R.J. wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oraz wniosek w sprawie wycofania tego wypowiedzenia zaopiniował Zastępca Szefa Oddziału [...], a powinien był to uczynić Szef tego Oddziału, to jednak posiadał on do tego upoważnienie i zgodę Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej Kraju. W uzasadnieniu pozostałych w/w postanowień o odmowie wszczęcia śledztwa prokuratura nie stwierdziła, że funkcjonariusze publiczni – żołnierze popełnili zarzucane im przez R.J. czyny. W związku z upływem terminu przedawnienia karalności tych czynów, prokuratura nie rozstrzygała o ich popełnieniu lub też niepopełnieniu, lecz wskazała jedynie na hipotetyczną możliwość ich popełnienia, posługując się zwrotami "ewentualna możliwość wyczerpania znamion czynu zabronionego", "ewentualne niedopełnienie obowiązków" lub "nie wnikając w oceną merytoryczną zachowania się [...] oraz [...] w aspekcie wyczerpania przez nich ustawowych znamion czynu". Minister Obrony Narodowej wskazał, że nie ma kompetencji do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy dane zachowania osób funkcyjnych rzeczywiście – a nie tylko hipotetycznie – wyczerpały znamiona czynów zabronionych (M. Jaśkowska (w:) Komentarz do art. 145 K.p.a., publ. Lex/el 2013).

W ocenie organu z postanowień sądów i prokuratury nie wynika, że ostateczna decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] o zwolnieniu R.J. z zawodowej służby wojskowej została wydana w wyniku przestępstwa, czy też dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Istotnego znaczenia dla sprawy nie posiada również cytowane przez oficera zeznanie [...], złożone w śledztwie o sygn. akt [...], w którym zeznał on cyt.: "Z uwagi na terminy rozpatrzenia wniosków przekazywanie ich do przełożonych wnioskodawców odbywało się w sposób niesformalizowany i jego zdaniem w taki sposób postąpiono z wnioskiem [...] R.J.", albowiem naruszenie to nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku strony. Jeśli przekazanie tego wniosku nastąpiłoby w sposób "sformalizowany", to rozstrzygnięcie sprawy byłoby identyczne.

Odnosząc się do przesłanki wydania decyzji z dnia [...] maja1999 r. nr [...] bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, Minister Obrony Narodowej stwierdził, że rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych, jak również obowiązujący wówczas Regulamin Ogólny SZ RP sygn. Szt. Gen. 1426/94, nie przewidywały – w sprawach kadrowych – wymogu uzyskiwania stanowiska innych organów.

W konsekwencji Minister Obrony Narodowej uznał, że w rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek wynikających zarówno z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., jak również z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a.

R.J. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zgodził się z zajętym przez organ stanowiskiem, powtórzył dotychczasową argumentację w sprawie i podkreślił, że pominięcie "drogi służbowej" miało w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie.

Minister Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podał, że w oparciu o art. 151 § 2 K.p.a. domaga się stwierdzenia wydania decyzji MON z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] z naruszeniem prawa. Skarżący podtrzymał w całości argumentację zaprezentowaną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując ją jako uzasadnienie skargi. Podniósł również, iż dopatruje się sprzeczności pomiędzy treścią uzasadnienia decyzji MON z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] (s. 10), a postanowieniem MON z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] o wznowieniu postępowania.

Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że istota sprawy sprowadzała się do oceny, czy organ w sposób wyczerpujący ustalił brak przesłanek przemawiających za uchyleniem decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...]. W ocenie skarżącego główną podstawą do uchylenia w/w decyzji było zaistnienie przesłanki opisanej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd pierwszej instancji wskazał, że ustawodawca w powołanym przepisie położył szczególny nacisk na kwestię nowych okoliczności lub nowych dowodów, które winny mieć istotny wpływ dla sprawy. Powinny one być zatem tego rodzaju, aby w sposób oczywisty rzutowały na ocenę poprawności kwestionowanego rozstrzygnięcia. Nowe okoliczności winny budzić co najmniej przypuszczenie, iż gdyby były znane organowi w chwili wydawania spornej decyzji, to zapadłoby rozstrzygnięcie innej treści (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r. sygn. akt I SA 198/85, ONSA 1985, nr 1, poz. 35).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w niniejszej sprawie Minister Obrony Narodowej w sposób prawidłowy dokonał oceny nowej okoliczności faktycznej w postaci naruszenia drogi służbowej przy przesyłaniu pisma skarżącego cofającego dokonane wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Tego rodzaju naruszenie procedury nie odnosiło bowiem skutku w sferze poprawności oceny merytorycznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...]. Brak jest przesłanek mogących w sposób wiarygodny świadczyć o tym, iż gdyby przesłano przedmiotowe pismo skarżącego z zachowaniem drogi służbowej, to organ wydałby rozstrzygnięcie odmiennej treści. Nie występuje bowiem związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zachowaniem drogi służbowej przy przesyłaniu pisma a rozstrzyganiem w kwestii związanej ze zwolnieniem skarżącego z zawodowej służby wojskowej na skutek dokonanego przez niego wypowiedzenia. W tym przypadku naruszenie procedury nie rzutowało zatem na meritum sprawy i rozstrzygnięcia.

Sąd pierwszej instancji stwierdził również, iż organ zbadał pozostałe przesłanki opisane w art. 145 K.p.a. i prawidłowo uznał, że nie występują one w niniejszej sprawie. W szczególności trafnie wskazał, że treść rozstrzygnięć Prokuratury Wojskowej i Żandarmerii Wojskowej świadczy o tym, że dowody, na jakich oparto się przy wydawaniu kwestionowanej decyzji, nie były fałszywe, ani sama decyzja nie została wydana w wyniku przestępstwa. Organ w niniejszym postępowaniu nie miał umocowania do kwestionowania, czy kontestowania, poprawności rozstrzygnięć organów ścigania.

W sprawie nie występuje także sprzeczność pomiędzy faktem wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego a zaskarżoną decyzją. Wznowienie postępowania umożliwiło organowi dokonanie merytorycznej oceny przesłanek podanych we wniosku. Zaskarżona decyzja jest wynikiem powyższej oceny.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił argumentów zawartych w skardze i uznał, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R.J. , reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w związku § 3 ust. 1, § 3 ust. 2, § 3 ust. 3 w związku z § 123 ust. 2 i § 124 oraz § 131 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r., Nr 7, poz. 38 ze zm.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a., wyrażające się w błędnej wykładni wskazanych powyżej przepisów, a w konsekwencji nieuprawnione przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, za tokiem rozumowania organu, jakoby pominięcie przez organ drogi służbowej określonej w rozporządzeniu przy rozpoznawaniu wniosków skarżącego o wypowiedzeniu stosunku służbowego i wycofaniu złożonego przez skarżącego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej nie miało wpływu na poprawność wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...], w sytuacji, gdy pominięcie drogi służbowej spowodowało uniemożliwienie przez urzędników niższego szczebla, nieposiadających uprawnienia do załatwienia tych spraw w imieniu organu, zapoznanie się z aktami i wnioskami strony samego organu – osoby uprawnionej, a dopiero wtedy organ mógłby podejmować decyzje co do wyrażenia zgody lub niewyrażenia zgody na czynność cofnięcia wypowiedzenia, która przewidziana jest przepisami prawa bądź wszcząć postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, czym naruszono podstawową zasadę wyrażoną w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj.: prawa do rzetelnej i sprawiedliwej procedury – zgodnie z zasadami państwa prawnego; ponadto hipotetyczne rozważania Sądu o braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zachowaniem drogi służbowej przy przesyłaniu wniosków skarżącego a rozstrzygnięciem podstaw do wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej, stanowić mogą jedynie polemikę Sądu, niepopartą ani dowodami w sprawie, ani ustaleniami stanu faktycznego sprawy, albowiem naruszenie drogi służbowej ograniczyło prawo skarżącego do ochrony swoich praw podmiotowych i spowodowało naruszenie prawa do tego, aby wnioski obywatela (skarżącego) były oparte na prawie materialnym w ramach określonej ustawowo procedury i w określonych przez prawo formach;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art.145 § 1 pkt 1 i 2, art. 145 § 3 oraz art. 151 § 2 K.p.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na niewłaściwym zastosowaniu wskazanych wyżej przepisów i uznanie, jakoby dowody z dokumentów, na jakich organ opierał się przy wydawaniu ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...], nie były sfałszowane, a decyzja nie została wydana w wyniku przestępstwa, w sytuacji, gdy materiał dowodowy zgromadzony przez Wojskową Prokuraturę Okręgową w Warszawie sygn. akt [...] w sprawie podrobienia pieczęci Szefa Oddziału [...] odbitej na dokumencie w postaci wniosku skarżącego z dnia 25 listopada 1998 r. do Ministra Obrony Narodowej o przeniesienie na inne stanowisko służbowe, jak też na dokumencie w postaci wypowiedzenia stosunku służbowego przez skarżącego złożonego w dniu 1 lutego 1999 r., doprowadził do przedstawienia zarzutów [...] o popełnienie przestępstwa określonego w art. 270 § 1 w zw. z art. 231 § 1 K.k. – postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia 30 marca 2005 r., a dopiero na skutek upływu terminów przedawnienia karalności postępowanie karne umorzono; umorzenie postępowania w sprawie karnej nie niweczy jednak skutków poczynionych w nim ustaleń, a jedynie stanowi formalną przeszkodę dla dalszego prowadzenia postępowania w sprawie popełnienia zarzucanych czynów, natomiast zgromadzone w tym postępowaniu dowody, nie uniemożliwiają, wbrew twierdzeniom organu i Sądu pierwszej instancji, weryfikacji wydania ostatecznej decyzji organu i stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 151 § 2 K.p.a.;

3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi, gdy zaskarżona decyzja winna zostać uchylona w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., wobec naruszenia przez organ art. 7, art. 75 § 1, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez zbagatelizowanie i całkowite pominięcie dowodów z dokumentów zgromadzonych w sprawach prowadzonych przez Wojskową Prokuraturę Okręgową [...] pod sygn. akt: [...], jednoznacznie wskazujących na fałszowanie pieczęci Szefa Oddziału [...] na wnioskach składanych przez skarżącego do Ministra Obrony Narodowej, a które to okoliczności zostały potwierdzone w uzasadnieniu postanowienia Wojskowego Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] września 2005 r. sygn. akt [...] oraz niezachowania drogi służbowej w przekazaniu wniosku skarżącego w sprawie wycofania wypowiedzenia stosunku służbowego z dnia 23 marca 1999 r. i zaopiniowania wniosków skarżącego w sprawach wycofania wypowiedzenia z dni: 23 marca 1999 r. i 30 kwietnia 1999 r. przez osoby nieupoważnione, co wobec istnienia negatywnej przesłanki uchylenia decyzji określonej w art. 146 § 1 K.p.a. (przedawnienie) nie powinno być przyczyną odmowy prawa do zweryfikowania prawidłowości wydania ostatecznej decyzji administracyjnej, poprzez ustalenia faktyczne i dowody zebrane w postępowaniu karnym wskazujące na popełnienie przestępstwa i fałszywe dowody;

4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, co było wynikiem niezbadania całości sprawy oraz zaakceptowanie naruszenia przez organ art. 145 § 1 K.p.a., polegającego na błędnym uznaniu, że możliwe jest prowadzenie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania i orzekanie odrębnie względem decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] i odrębnie wobec decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r., nr [...], podczas gdy w istocie obie decyzje zostały wydane w jednej i tej samej sprawie administracyjnej, a ostateczność decyzji jest jedynie przesłanką dopuszczalności wznowienia postępowania "w sprawie"; tymczasem zarówno organ, jak i Sąd, błędnie uznały, że postępowanie wznawia się w sprawie "decyzji ostatecznej";

5) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku, niezawarcie w nim dokładnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także jej wyjaśnienia, co utrudnia kontrolę instancyjną wyroku i zbadanie, na jakiej podstawie Sąd oddalił skargę; lakoniczność uzasadnienia wyroku wyrażająca się w całkowitym pominięciu części historycznej wyroku, wskazującego dokładną chronologię składnych przez skarżącego wniosków w sprawie i wydawanych decyzji organu oraz, co istotne, prawomocnych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanych w tej sprawie i zawierających wskazania co do dalszego postępowania; niewłaściwe oznaczenie przedmiotu sprawy w komparycji wyroku, gdyż skarżący już od 2012 r. domagał się stwierdzenia wydania decyzji z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] z naruszeniem prawa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1627/11 – str. 6 uzasadnienia tegoż wyroku); ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie rozdziela wniosków skarżącego o wznowienie postępowania z dnia 10 listopada 2005 r. i z dnia 9 lipca 2007 r., traktując oba wnioski jako jeden wniosek, podczas gdy wnioski te dotyczą różnych okoliczności i w obu wnioskach wskazane przez skarżącego przesłanki wznowienia postępowania powinny podlegać osobnemu badaniu;

6) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a prowadzące do braku odniesienia się do istotnych zarzutów skierowanych przeciw decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, a którą to decyzję zaskarżył R.J. skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który skargę oddalił (wyrok z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 707/09), a następnie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 245/10 uchylono w/w wyrok WSA w Warszawie i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania wraz z wiążącymi Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazaniami co do dalszego postępowania, w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego o wznowienie postępowania z dnia 10 listopada 2005 r., który to wniosek do dnia dzisiejszego nie został rozpoznany; zarówno organ, jak i Sąd, dokonując oceny prawnej obu wniosków skarżącego (z dnia 10 listopada 2005 r. i dnia 9 lipca 2007 r.), nadal traktują je jako jeden i ten sam wniosek złożony w dniu 10 listopada 2005 r., podczas gdy są to dwa różne wnioski, złożone w jednej sprawie administracyjnej, ale na podstawie odmiennych okoliczności, co prowadzi do błędnej akceptacji wadliwych ustaleń poczynionych przez organ administracji i niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny we wcześniejszym wyroku.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o dopuszczenie wskazanych dowodów z dokumentów załączonych do skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał m.in., że Sąd pierwszej instancji w sposób niedopuszczalny i dowolny zredukował gwarancyjną funkcję procedury określonej w rozporządzeniu w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych i sprowadził do funkcji "wewnętrznego sposobu funkcjonowania instytucji", czyli zrównał z rangą regulaminu organizacyjnego.

Organ, jak i Sąd, błędnie przyjęły, jakoby dowody z dokumentów na jakich organ opierał się przy wydawaniu ostatecznej decyzji administracyjnej Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja1999 r. nr [...] nie były sfałszowane, a decyzja nie została wydana w wyniku przestępstwa. Dowody zgromadzone w postępowaniu prowadzonym przez Wojskową Prokuraturę Okręgową [...] w sprawie [...] i podrobienia pieczęci Szefa Oddziału [...] odbitej na dokumencie w postaci wypowiedzenia przez skarżącego stosunku służbowego w dniu 1 lutego 1999 r. oraz uzasadnienie postanowienia Wojskowego Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] września 2005 r. sygn. akt [...] potwierdzają, że doszło do sfałszowania pieczęci i podpisu (art. 270 K.k.) oraz że adnotację poczyniono z przekroczeniem uprawnień (art. 270 K.k.), a więc przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. umożliwiają dokonanie weryfikacji ostatecznej decyzji organu wydanej na postawie fałszywych dowodów, a wobec upływu terminów z art. 146 § 1 K.p.a. są podstawą do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 151 § 2 K.p.a.

Ponadto autor skargi kasacyjnej zauważył, iż decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja1999 r. nr [...] została wydana również z naruszeniem przepisu art. 127 § 3 K.p.a., bowiem Minister Obrony Narodowej nie zapoznał się z wnioskami skarżącego z dnia 23 marca 1999 r. i z dnia 12 kwietnia 1999 r. o cofnięciu wypowiedzenia, czego dowodem są zeznania świadka [...] – Kierownika Kancelarii Gabinetu Ministra Obrony Narodowej, który w postępowaniu prokuratorskim prowadzonym przez Wojskową Prokuraturę Okręgową [...] w sprawie o sygn. akt [...], stwierdził iż "wniosek skarżącego wpłynął do kancelarii w dniu 15 kwietnia 1999 r., gdzie został zarejestrowany. Wniosek ten jednak został przekazany w dniu 15 kwietnia 1999 r. do DKiSzW stosownie do kompetencji i do Gabinetu MON już nie został odesłany". Także ten sam materiał dowodowy, wskazuje na niezachowanie drogi służbowej w przekazaniu wniosku skarżącego w sprawie wycofania wypowiedzenia stosunku służbowego z dnia 23 marca 1999 r. i zaopiniowania wniosków skarżącego w sprawach wycofania wypowiedzenia z dni: 23 marca 1999 r. i 12 kwietnia 1999 r. przez osoby nieupoważnione.

W ocenie autora skargi kasacyjnej powyższe, jakże istotne, okoliczności, obrazujące skalę nadużyć przy rozpoznawaniu wniosków skarżącego, są pomijane przez organ, który wskazuje, iż brak prawomocnych wyroków wobec konkretnych osób przesądzać miał, jakoby przy wydawaniu decyzji nie popełniono żadnego przestępstwa. Tymczasem dowody z dokumentów zgromadzone w aktach Wojskowej Prokuratury Okręgowej [...], które są pomijane dla ustaleń faktycznych niniejszej sprawy, przeczą twierdzeniom organu i Sądu, o braku czynów przestępnych, których dopuścili się oficerowie MON, a jedynie wobec przedawnienia karalności czynów, zarzucanych konkretnym osobom, postępowania sądowe nie zostały wszczęte, a sprawcy nie ponieśli odpowiedzialności karnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Przy czym istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stwierdzenia Sądu pierwszej instancji, który zaaprobował stanowisko organu, który po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia stwierdził brak podstaw do uchylenia decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5 i 6 K.p.a. Uznał, że niezastosowanie przez organ "drogi służbowej" określonej w przepisach rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych lub pominięcie niektórych osób funkcyjnych przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego o wycofanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, nie miało wpływu na poprawność rozstrzygnięcia zawartego w przedmiotowej decyzji Ministra Obrony Narodowej oraz że dowody z dokumentów, na jakich opierał się organ przy wydawaniu w/w decyzji, nie były sfałszowane oraz że decyzja nie została wydana w wyniku przestępstwa.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie m.in. nie dostrzegł całkowitego pominięcia przez organ dowodów z dokumentów zgromadzonych w sprawach prowadzonych przez Wojskową Prokuraturę Okręgową w Warszawie pod sygn. akt: [...], jednoznacznie wskazujących na fałszowanie pieczęci Szefa Oddziału [...] na wnioskach składanych przez skarżącego do Ministra Obrony Narodowej. Ponadto Sąd pierwszej instancji, dokonując oceny prawnej obu wniosków skarżącego z dnia 10 listopada 2005 r. i dnia 9 lipca 2007 r., nadal traktuje je jako jeden i ten sam wniosek złożony w dniu 10 listopada 2005 r., podczas gdy są to dwa różne wnioski.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku § 3 ust. 1, § 3 ust. 2, § 3 ust. 3 w związku z § 123 ust. 2 i § 124 oraz § 131 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a., poprzez ich błędną wykładnię, jest niezasadny.

Stosownie do § 3 ust. 1, 2 i 3 w związku z § 123 ust. 2 i § 124 oraz § 131 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych, wnioski w sprawach personalnych żołnierzy zawodowych przesyła się drogą służbową, z wyjątkiem przypadków określonych w innych przepisach. Wnioski skierowane do Ministra Obrony Narodowej przesyła się drogą służbową przez dyrektora departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr. Dokumenty w sprawach personalnych żołnierzy zawodowych, a w szczególności wnioski o zwolnienie, mianowanie i odznaczenie oraz rozkazy personalne, podpisują właściwi dowódcy (przełożeni). Rozkaz personalny lub wyciąg z tego rozkazu, sporządzonego w formie zbiorowej, organ zwalniający przesyła do dowódcy jednostki wojskowej, w której zwalniany żołnierz zawodowy pełnił służbę. Dowódca jednostki wojskowej doręcza rozkaz personalny lub wyciąg z tego rozkazu zwalnianemu żołnierzowi zawodowemu. Żołnierz zawodowy potwierdza podpisem otrzymanie rozkazu (wyciągu), podając jednocześnie datę jego otrzymania. Wycofanie wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, może nastąpić na pisemny wniosek strony, z zgodą drugiej strony (organu zwalniającego lub żołnierza), do której było skierowane.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję oraz gdy decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu.

W sprawie jest niesporne, że R.J. pismem z dnia 1 lutego 1999 r. wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej oraz wystąpił o skrócenie okresu wypowiedzenia i zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 maja 1999 r. Minister Obrony Narodowej, uwzględniając jego wniosek, decyzją z dnia [...] marca1999 r. nr [...] zwolnił w/w oficera z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 maja 1999 r. W dniach 23 marca 1999 r. i 12 kwietnia 1999 r. skarżący wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskami o wycofanie swojego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podał, że w/w wnioski skarżącego o wycofanie wypowiedzenia rozpatrzono odmownie. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R.J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 21 września 1999 r. sygn. akt II SA 1268/99 skargę oddalił.

Następnie Minister Obrony Narodowej, w prowadzonym na skutek wniosku skarżącego z dnia 9 lipca 2007 r. postępowaniu nadzwyczajnym o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją z dnia 14 maja 1999 r. nr [...] badał zaistnienie podstaw wznowieniowych wymienionych m.in. w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a. Odnośnie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. stwierdził, że w sprawie pojawiły się nowe okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...], nieznane wówczas organowi wydającemu decyzję. Dokonując oceny zgromadzonych w sprawie dowodów - postanowień (sygn. akt [...]) uznał, że zarówno nowe okoliczności, jak i dowody wskazujące na naruszenie "drogi służbowej" – przepisu rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych przy przesłaniu wniosku skarżącego o wycofanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jak i niedopełnienie obowiązków lub przekroczenie uprawnień przez funkcjonariuszy publicznych – żołnierzy zawodowych, nie były istotne i nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wydanej w trybie wznowieniowym, zaakceptował stanowisko organu, że nawet w przypadku, gdyby w/w nieprawidłowości nie wystąpiły, to i tak nie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego, a więc zwolnienia R.J. z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia z dniem 31 maja 1999 r. do rezerwy, wskutek upływu – skróconego na wniosek żołnierza – terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej oraz jej uzasadnieniu, dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocena spełnienia przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. jest prawidłowa. Ujawnione nowe okoliczności faktyczne i dowody nieznane organowi wydającemu decyzję nie są istotne dla sprawy, nie miały one bowiem wpływu na treść decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej na skutek jego wypowiedzenia. Okoliczności te nie odnoszą się do istotnych przesłanek zawartych w § 131 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych. Nie podważają przecież faktu, że skarżący nie uzyskał zgody drugiej strony na wycofanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Sąd pierwszej instancji zasadnie również podzielił stwierdzenie organu, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. Przewidziana w § 131 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej możliwość wycofania przez żołnierza zawodowego wypowiedzenia, za zgodą drugiej strony, w tym przypadku organu zwalniającego, nie jest wymogiem uzyskania zgody innego organu o którym mowa w art. 106 § 1 K.p.a. Innym organem nie jest bowiem organ rozstrzygający sprawę.

Zamierzonego skutku nie mogły odnieść także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 2, art. 145 § 3 oraz art. 151 § 2 K.p.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, na podstawie którego, w granicach rozpoznawanej sprawy, orzekał Sąd pierwszej instancji, brak jest podstaw do uznania, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji została przeprowadzona z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a.

Z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 K.p.a. wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz gdy decyzja wydana została w wyniku przestępstwa.

Autor skargi kasacyjnej trafnie wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie o sygn. akt [...] potwierdza fałszowanie pieczęci Szefa Oddziału [...] odbitej m.in. na wniosku skarżącego z dnia 1 lutego 1999 r., w którym wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej oraz niezachowanie drogi służbowej w przekazaniu wniosku skarżącego w sprawie wycofania wypowiedzenia z dnia 23 marca 1999 r. i zaopiniowania jego wniosków w sprawie wycofania wypowiedzenia z dni: 23 marca 1999 r. i 30 kwietnia 1999 r. przez osoby nieupoważnione.

W sprawie kluczowe było jednak rozważenie, czy powołane dowody były dowodami, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz czy decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej została wydana w wyniku przestępstwa, a więc czy wystąpiły przesłanki wznowieniowe określone w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 K.p.a.

Zauważyć należy, iż przedmiotem dowodu są fakty mające znaczenie dla sprawy, a dowody fałszywe to takie, które są nieprawdziwe, niezgodne z obiektywnie istniejącą rzeczywistością. Warunkiem wznowienia postępowania jest jednak oparcie się na takich fałszywych dowodach, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc dowody bezpośrednio jej dotyczące, a organ, opierając się na takich dowodach, uzyskał niezgodny z prawdą obraz rzeczywistości, określonego stanu faktycznego. W konsekwencji oznacza to, że decyzja wydana w oparciu o takie dowody również jest dotknięta kwalifikowaną wadą. Przy czym warunkiem niezbędnym dla wznowienia postępowania w razie zaistnienia tej przesłanki jest uprzednie stwierdzenie fałszywości danego dowodu przez sąd lub inny uprawniony do tego organ. Nie może tego dokonać organ uprawniony do wznowienia postępowania.

W rozpoznawanej sprawie zawarcie w postanowieniu Prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej [...] z dnia [...] maja 2005 r. sygn. akt [...] o umorzeniu śledztwa oraz w postanowieniu Wojskowego Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] września 2005 r. sygn. akt [...] tezy o podrobieniu pieczęci i podpisu na pieczęci nie miało znaczenia, gdyż dowody te nie były podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy zwolnienia R.J. z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez oficera.

W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła także przesłanka z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. Przy wydaniu decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej nie został stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu fakt popełnienia przestępstwa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nietrafne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, co było wynikiem niezbadania całości sprawy oraz zaakceptowanie naruszenia przez organ art. 145 § 1 K.p.a., polegającego na błędnym uznaniu, że możliwe jest prowadzenie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania i orzekanie odrębnie względem decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] i odrębnie wobec decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...], podczas gdy w istocie obie decyzje zostały wydane w jednej i tej samej sprawie administracyjnej, a ostateczność decyzji jest jedynie przesłanką dopuszczalności wznowienia postępowania "w sprawie"; tymczasem zarówno organ, jak i Sąd, błędnie uznały, że postępowanie wznawia się w sprawie "decyzji ostatecznej";

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a., prowadzące do braku odniesienia się do istotnych zarzutów skierowanych przeciw decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, a którą to decyzję zaskarżył R.J. skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który skargę oddalił (wyrok z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 707/09), a następnie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 245/10 uchylono w/w wyrok WSA w Warszawie i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania wraz z wiążącymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazaniami co do dalszego postępowania, w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego o wznowienie postępowania z dnia 10 listopada 2005 r., który to wniosek do dnia dzisiejszego nie został rozpoznany; zarówno organ, jak i Sąd, dokonując oceny prawnej obu wniosków skarżącego (z dnia 10 listopada 2005 r. i dnia 9 lipca 2007 r.), nadal traktują je jako jeden i ten sam wniosek złożony w dniu 10 listopada 2005 r., podczas gdy są to dwa różne wnioski, złożone w jednej sprawie administracyjnej, ale na podstawie odmiennych okoliczności, co prowadzi do błędnej akceptacji wadliwych ustaleń poczynionych przez organ administracji i niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny we wcześniejszym wyroku.

Odnosząc się do przedstawionych zarzutów zauważyć należy, iż uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że kwestia możliwości połączenia przez organ dwóch wniosków R.J. o wznowienie postępowania z dnia 10 listopada 2005 r. i z dnia 9 lipca 2007 r. oraz rozpoznania ich jako jeden wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonej w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 225/08. Sąd wówczas uznał, że połączenie dwóch wniosków skarżącego o wznowienie postępowania (z dnia 10 listopada 2005 r. i z dnia 9 lipca 2007 r.) i rozpoznanie go jako jeden wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 1999 r. nr [...] było wadliwe, zarówno co do ustaleń stanu faktycznego sprawy, jak i zakresu woli skarżącego co do przedmiotu żądania. Organ mając na względzie wskazania Sądu co do konieczności precyzyjnego i jednoznacznego ustalenia zakresu żądania skarżącego, pismem z dnia 31 października 2008 r. zwrócił się do R.J. o sprecyzowanie żądania, tj. czy wnosi o wznowienie postępowania zgodnie z wnioskiem z dnia 10 listopada 2005 r., który dotyczył nieostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r., czy też o wznowienie postępowania zgodnie z wnioskiem z dnia 9 lipca 2007 r., który dotyczył ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. oraz udzielił mu wyczerpującej i prawidłowej informacji o ewentualnych skutkach procesowych stanowiska skarżącego, jakie wskaże w odpowiedzi na to pismo.

Skarżący w odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 18 listopada 2008 r. wskazał, że odmawia wycofania każdego z powyższych wniosków i jednocześnie wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zarówno w przedmiocie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r., jak i decyzji z dnia [...] maja 1999 r. W konsekwencji Minister Obrony Narodowej prowadził dwa odrębne postępowania o wznowienie postępowania. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Minister Obrony Narodowej, wniosek skarżącego z dnia 10 listopada 2005 r. o wznowienie postępowania zakończonego nieostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] rozpoznał w ten sposób, że decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2009r. sygn. akt II SA/Wa 708/09 skargę R.J. na tę decyzję oddalił. Następnie sprawę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 218/10 skargę kasacyjną oddalił.

W związku z powyższym, powoływanie się przez autora skargi kasacyjnej na stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 245/10, rozpoznającego skargę kasacyjną R.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2009 r., w którym przedmiotem kontroli była decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] dotycząca odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...], mające na celu wykazanie faktu naruszenia art. 153 p.p.s.a., poprzez nierozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 10 listopada 2005 r. o wznowienie postępowania zakończonego nieostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca1999 r. nr [...], ocenić należy jako chybione.

W konsekwencji powyższego, za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku, niezawarcie w nim dokładnej podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji na podstawie materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy niezależnie od sformułowanych w skardze zarzutów i wniosków. Nie naruszył zatem art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli uczynił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tegoż Ministra z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja1999 r. nr [...] w sprawie utrzymania w mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca1999 r. nr [...] dotyczącą zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza zawodowego i w komparycji wyroku prawidłowo określił przedmiot sprawy. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie przedmiotem sprawy nie mogło być żądanie skarżącego, który domagał się stwierdzenia, że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa. Jest to bowiem rodzaj decyzji kończącej wznowione postępowanie (art. 151 § 2 K.p.a.), a nie przedmiot sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wyjaśnić należy, iż wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia powołanego przepisu jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.

W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej trafnie zauważył, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku pomija część historyczną sprawy i nie wskazuje chronologii składnych przez skarżącego wniosków, wydawanych przez organ decyzji oraz wydanych w sprawie prawomocnych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, to jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy i umożliwia dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podał i w dostateczny sposób wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.