Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 936/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1, ust. 3 i ust. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 12 ust. 4 pkt 2, par. 13, par. 60, par. 235, par. 272 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 28 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędzia WSA Robert Adamczewski Protokolant asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2020 roku sprawy ze skargi B. M. i G. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) - zwanej dalej: "k.p.a." - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r., nr [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 47, na działce nr 148 i 147/4, obręb [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił, że 1 lutego 2019 r. M.K. wystąpił do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji w powyższym zakresie.

Prezydent Miasta Ł., postanowieniem z [...] marca 2019 r., nr [...], zobowiązał inwestora do usunięcia w terminie do 31 sierpnia 2019 r. braków i nieprawidłowości dotyczących projektu budowlanego poprzez:

- doprowadzenie do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) - powoływanej jako: "warunki techniczne" - w zakresie istniejących okien we wschodniej ścianie budynku;

- doprowadzenie projektu architektoniczno-budowlanego do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie terenu inwestycji;

- doprowadzenie do zgodności z art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zakresie pełnej informacji o obszarze oddziaływania obiektu.

W toku postępowania pełnomocnik B. M. i G. M. przekazał do organu I instancji zastrzeżenia wraz z wnioskiem o nieudzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

W dniu 29 maja 2019 r. do organu I instancji wpłynęła odpowiedź inwestora na postanowienie z [...] marca 2019 r., nr [...], w której wskazano, że jednoznacznie oznaczono likwidację - zamurowanie istniejących okien w elewacji wschodniej, uzupełniono zapisy obszaru oddziaływania nadbudowywanego i przebudowywanego obiektu oraz wskazano, że na działce nr 147/4 nie będą prowadzone roboty budowlane.

W tym stanie faktycznym i prawnym Prezydent Miasta Ł. wydał opisaną na wstępie decyzję z [...] r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 47, na działce nr 148 i 147/4, obręb [...].

W odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji pełnomocnik B. M. i G.M. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 10, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (t.j. Dz. U. z 2003, Nr 164, poz. 1588 ze zm.) poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie materiału dowodowego, który miał istotny i decydujący wpływ na wynik sprawy. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego w zakresie art. 32, art. 33 i art. 35 Prawa budowlanego, poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy nie przeprowadzono analizy oddziaływania planowanej nadbudowy i przebudowy budynku na interesy osób trzecich, a także gdy przedstawiony projekt "nie nadawał się" do zatwierdzenia.

W toku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] ustalił, iż niezbędnym jest złożenie wyjaśnień w związku z przedłożonym przez inwestora projektem budowlanym w zakresie jego zgodności z § 12 ust. 1 i 2 § 13 ust. 1 i 2 oraz § 60 ust. 1 warunków technicznych, w związku z art. 20 ust. 1 pkt 1c i art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) - zwanej dalej: "Prawem budowlanym" - oraz rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). Organ odwoławczy jednocześnie wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie jednoznacznych informacji na stronach tytułowych, w oświadczeniach projektantów, opisach technicznych i metrykach projektu budowlanego, dotyczących działek będących przedmiotem opracowania. Wezwał również do jednoznacznego wskazania i opisania na rysunku zagospodarowania terenu oraz w części opisowej projektu, zakresu planowanej inwestycji. Tutejszy organ wezwał do autoryzacji przez projektanta w odpowiedniej specjalności naniesionych odręcznie uzupełnień na stronie 13 i 14 projektu budowlanego oraz do sprostowania treści opisu technicznego "w zabudowie szeregowej" widniejącej na stronie 31 projektu budowlanego.

W dniu 10 października 2019 r. pełnomocnik inwestora przekazał organowi odwoławczemu wypożyczony i uzupełniony zgodnie z ww. wezwaniem jeden egzemplarz projektu budowlanego oraz wyjaśnienie dotyczące obszaru oddziaływania.

Następnie Wojewoda wyjaśnił, że zabudowa objęta przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę spełnia wszystkie parametry określone w decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] lutego 2018 r., nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy, ponieważ planowana przebudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zgodnie z załączonym rysunkiem zagospodarowania terenu mieści w ramach obowiązującej dla tego terenu nieprzekraczalnej linii zabudowy wskazanej w załączniku do decyzji o warunkach zabudowy. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki i szerokość elewacji pozostały bez zmian, co spełnia tym samym wymagania warunków zabudowy. Wysokość elewacji frontowej do okapu wynosi 6,34 m - parametr ten mieści się w granicach ustalonych decyzją, a mianowicie od 4,00m do 7,00 m. Przewidziany w projekcie budowlanym dach jest dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 10° i kierunek głównej kalenicy jest prostopadły do bocznej granicy działki nr 148, wysokość głównej kalenicy wynosi 7,54 m, co spełnia wytyczne ww. decyzji.

W odniesieniu do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ odwoławczy stwierdził, że z analizy oddziaływania i projektu zagospodarowania terenu wynika, iż w przedmiotowym projekcie budowlanym wymagania określone przez przepisy § 12 ust. 4 pkt 2, § 22 ust. 1 pkt 3, § 13 warunków technicznych zostały spełnione. Ponadto zgodnie z opisem oddziaływania obiektu warunek określony w § 60 warunków technicznych został spełniony - projektowany budynek nie ogranicza nasłonecznienia gdyż sąsiednie

nieruchomości nie są zabudowane. Również, zgodnie z załączonym projektem budowlanym (rys. nr 5 projekt architektury), wymóg z § 272 ust. 3 w nawiązaniu do § 235 warunków technicznych jest spełniony, nadto ściana oddzielenia pożarowego w granicy działki zwieńczona jest "ogniomurem" wysuniętym 0,31 m ponad połać dachową.

W odpowiedzi na podniesione w odwołaniu zarzuty organ II instancji wskazał, że w toku postępowania bada zgodność planowanego zamierzenia budowlanego między innymi z prawem miejscowym - w tym przypadku z wydanymi warunkami zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, nie zaś sposób ustalania wymagań dla planowanej zabudowy. Przywołane w odwołaniu rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi rozporządzenie wykonawcze do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie którego właściwy organ ustala warunki zabudowy. Przepisy te nie maja zastosowania w postępowaniu w sprawie wydawania pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy stwierdził, że analizując projekt budowlany pod kątem zgodności z § 12 ust. 1, § 13 ust. 1 i 2 oraz § 60 ust. 1 warunków technicznych, w związku z art. 20 ust. 1 pkt. 1c i art. 34 ust. 3 pkt. 5 Prawa budowlanego, w toku postępowania zgromadził wystarczający materiał dowodowy do oceny zgodności projektu budowlanego z ww. przepisami prawa i uznał, że projekt budowlany nie wykazuje naruszeń w tym zakresie. Inwestor złożył adekwatne do okoliczności wyjaśnienia - uzupełnił akta sprawy o wyczerpujący opis zawierający określenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego objętego projektem nadbudowy i przebudowy. W ocenie Wojewody [...] oddziaływanie planowanej inwestycji nie uniemożliwia realizacji innych zamierzeń budowlanych na terenach sąsiednich, w tym również na terenie będącym własnością skarżących. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż działki sąsiednie są terenami niezabudowanymi - nie znajdują tu więc zastosowania przepisy § 13 ust. 1 i 2 warunków technicznych. Natomiast § 12 warunków technicznych, zgodnie z projektem zagospodarowania terenu został spełniony. Ponadto należy wskazać, że każdy ma prawo zagospodarowania swojej działki zgodnie z przepisami prawa, o czym mowa w art. 4 Prawa budowlanego.

Wojewoda wskazał także, że mając na uwadze art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i orzecznictwo sądów w tym zakresie należy wskazać, iż przedmiotowa inwestycja nie ingeruje w sposób istotny w warunki zabudowy działki skarżących, jak również nie uniemożliwia im prawa jej zabudowania. Ważnym jest poszanowanie wszystkich stron polegające na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono stronom, w tym również inwestorowi - co wynika z uzyskanej decyzji o warunkach. Należy dokonać w tym zakresie wyważenia interesów inwestora jak i właścicieli działek sąsiednich. To, czy określone zamierzenie budowlane narusza występujący w obszarze jego oddziaływania interes osób trzecich jest przedmiotem postępowania administracyjnego, które jest prowadzone bezwzględnie w oparciu o prawo zwyczajowe i miejscowe. Planowana inwestycja jest opracowana zgodnie z wydanymi warunkami zabudowy, jak również warunkami technicznymi. Mimo objęcia działki skarżących obszarem oddziaływania, nie pozbawia możliwości korzystania z wody kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej (...), tym samym nie jest zamierzeniem budowlanym będącym w sprzeczności ze wspomnianym art. 5 Prawa budowlanego.

Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego wnieśli B.M. i G. M., zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 k.p.a. oraz § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez:

a) uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

b) niezebranie pełnego materiału dowodowego,

- które miało istotny i decydujący wpływ na wynik sprawy,

2. naruszenie prawa materialnego, to znaczy przepisów art. 5, art. 32, art. 33 i art. 35 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy nie przeprowadzono analizy oddziaływania planowanej nadbudowy i przebudowy budynku na interesy osób trzecich, a także gdy przedstawiony projekt nie nadawał się do zatwierdzenia.

Zdaniem pełnomocnika skarżących rozmieszczenie nieruchomości sąsiednich, w szczególności kształt i wielkość działki jego mocodawców, sprawiają bowiem, że projektowana nadbudowa może w istotnym stopniu ograniczyć "użyteczność" ich nieruchomości. Dodatkowo wyjaśnienia wymaga, czy planowana inwestycja nie przekroczy granic działki. Wreszcie oceny wymaga zignorowana przez organy prawidłowość obecnej zabudowy - w zakresie okien umieszczonych w ścianie posadowionej w granicy z nieruchomością jego mocodawców. Nabiera to szczególnego znaczenia wobec argumentacji, że przedmiotowa ściana spełnia wymogi ściany oddzielenia pożarowego.

Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie 28 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżących poparł skargę wraz z zarzutami oraz wnioskami w niej zawartymi, natomiast uczestnik postępowania M.K. wniósł o oddalenie skargi jednocześnie oświadczając, że pomiary geodezyjne wykazały, iż budynek istniejący oddalony jest od granicy z sąsiednią działką o 40 cm.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono zasad postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu tego rodzaju naruszeń prawa, które uzasadniałoby jego uchylenie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Po pierwsze nie ulega wątpliwości, że złożony przez inwestora projekt budowlany nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zgodny jest z ostateczną decyzją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] lutego 2018 r., nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji. W szczególności dotyczy to wysokość elewacji frontowej, geometrii dachu i wysokości głównej kalenicy. Pozostałe parametry takie jak obowiązująca linia zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, jak i szerokość elewacji pozostały natomiast bez jakichkolwiek zmian (co wynika z faktu, że mamy do czynienia z nadbudową), co znajduje odzwierciedlenie w projekcie budowlanym.

Po drugie projekt techniczny zgodny jest z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1935).

Wskazać w tym miejscu należy, że inwestor na wezwanie organu I instancji, stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego usunął w terminie występujące w projekcie budowlanym nieścisłości, a w szczególności wskazał, że otwory okienne we wschodniej ścianie budynku inwestora zostały przewidziane do zamurowania.

Organy administracji w sposób należyty oceniły złożony przez inwestora projekt budowlanych zarówno w kontekście zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, zwłaszcza dotyczącymi bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a także w kontekście oddziaływania inwestycji na działkę skarżących.

W szczególności organy administracji zbadały zgodność inwestycji z § 12 ust. 4 pkt 2 warunków technicznych, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi. Należy zatem podkreślić, że warunki przewidziane w tym przepisie zostały spełnione.

Jeżeli chodzi o spełnienie wymogów określonych w § 13 i § 60 warunków technicznych, które dotyczą zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz odpowiedniego nasłonecznienia tych pomieszczeń, to jak słusznie zauważyły organy działka skarżących jest działką niezabudowaną, a więc realizacja spornej inwestycji nie może ograniczać w żaden sposób ani naturalnego oświetlenia, ani nasłonecznienia jakichkolwiek pomieszczeń.

Z kolei w zakresie ochrony przeciwpożarowej podzielić należy stanowisko organów administracji, że projekt budowlany spełnia wymóg z § 272 ust. 3 w nawiązaniu do § 235 warunków technicznych, bowiem ściana znajdująca w granicy z nieruchomością skarżących jest ścianą oddzielenia pożarowego wysuniętą minimum 0,30 m ponad połać dachową.

Wojewoda ocenił także projekt budowlany pod względem zgodności z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, czyli zapewnienia poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Po analizie projektu budowlanego zgodzić się należy z organem II instancji, że przedmiotowa inwestycja nie ingeruje w sposób istotny w warunki zabudowy działki skarżących, jak również nie uniemożliwia im prawa jej zabudowania. Planowana inwestycja jest opracowana zgodnie z wydanymi warunkami zabudowy, jak również warunkami technicznymi. Mimo objęcia działki skarżących obszarem oddziaływania, nie pozbawia to ich możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, tym samym nie jest zamierzeniem budowlanym będącym w sprzeczności ze wspomnianym art. 5 Prawa budowlanego. W szczególności realizacja projektowanej nadbudowy i przebudowy spornego budynku nie uniemożliwia realizacji innych zamierzeń budowlanych na terenach sąsiednich, w tym również na terenie będącym własnością skarżących. Poza tym, jak wynika z dokumentacji budowlanej oraz oświadczenia inwestora realizacja inwestycji nie przekroczy granicy działki skarżących.

W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy, bo prawo do zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę. Ochrona interesów osób trzecich nie może mieć charakteru absolutnego, bowiem muszą to być interesy "uzasadnione", a więc takie, które należy oceniać w sposób obiektywny, kierując się przede wszystkim normami regulującymi proces inwestycyjny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości (por. wyrok NSA z 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 267/16 – orzeczenie dostępne w CBOSA).

Z kolei w wyroku z 16 października 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1002/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "Wydając decyzję w sprawie pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą uzależniać swoich rozstrzygnięć od zdarzeń przyszłych i niepewnych. Nie sposób zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami p.b." – orzeczenie dostępne w CBOSA.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ administracji zarówno przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organy ustaliły istniejący stan faktyczny na podstawie zebranego materiału dowodowego, a następnie prawidłowo zastosowały przepisy Prawa budowlanego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

W związku z tym za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżących organy oceniły zgodność projektu z przepisami Prawa budowlanego i przepisami techniczno-budowlanymi, a także przeprowadziły analizę oddziaływania planowanej nadbudowy i przebudowy budynku na interesy osób trzecich. Pełnomocnik skarżących nie wskazał natomiast na czym w jego ocenie polega niezgodność projektowanej inwestycji z przepisami, a także w jaki sposób inwestycja ta może ograniczyć "użyteczność" nieruchomości skarżących. Nie zostało również wyjaśnione, dlaczego projekt budowlany "nie nadawał się do zatwierdzenia". Nie sposób również za trafny zarzut pełnomocnika naruszenia przez organy administracji § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, w której ww. przepis nie znajdował w sprawie zastosowania.

Bezpodstawny jest również zarzut zignorowana przez organy administracji prawidłowości obecnej zabudowy w zakresie okien umieszczonych w ścianie posadowionej w granicy z nieruchomością skarżących. Jak już zostało wyżej wyjaśnione projekt budowlany został w tej części poprawiony w toku postępowania przed organem I instancji, a istniejące otwory okienne we wschodniej ścianie budynku zostały przewidziane do zamurowania.

Reasumując stwierdzić należy, że w świetle art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego spełnienie przez projekt budowlany warunków wynikających z obowiązujących przepisów prawa obligowało organy do jego zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę.

W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

dc